Vous êtes sur la page 1sur 1

AAN MOEDERS VAN VERONGELUKTE KINDEREN By Dwight Isebia

Als een leven die vanuit jouw lichaam de aarde heeft geraakt die te snel alweer verlaat; als blijkt dat jij voortaan het lawaai dat hij normaal veroorzaakt missen zal; dat zakgeld, al klaar gelegd, onaangetast zal blijven en dat hij er nooit meer snoep mee kopen kan, simpelweg omdat zijn geest nu weg is, naar een plek waar jij nog niet bij kan; dat het nu lijkt alsof hij slaapt met het verschil dat hij nooit meer in je armen ontwaken zal Dan neem ik aan dat er een gat ontstaat van binnen; dat het gevoel dan heerst dat het hartstochtelijk huilen onmogelijk weer zou kunnen stoppen alsof de voorraad tranen in je klieren schier onuitputtelijk is; dat het verder leven zelfs onwenselijk en pijnlijk lijkt; alsof er niets meer van waarde is. Ween, en laat niemand je daarvan weerhouden maar schep ook ruimte in je hart voor anderen die er nog zijn en van je houden en dank jouw kind voor de plek in jouw gedachten (DPI 2012)