Vous êtes sur la page 1sur 19

Uprzemysłowienie kraju droga do

socjalizmu
Henryk Dunajewski

1952

SPÓŁDZIELNIA WYD.-OŚWIAT. „CZYTELNIK”

Redaktor odpowiedzialny E. BRODZIANKA-PECHNIK


Złożono i odbito w Katowickiej Drukarni Dziełowej
Przedsiębiorstwo Paostwowe
Katowice, 3 Maja 12
Zam. 180 | 4. 2. 52. Druk ukoocz. 19. 3. 52. Nakład 15130 egz.
Papier druk sat. 61 x 86 cm, 70 g, kl. V. Obj. 3½ ark.
R-3-13147

WSTĘP
Od chwili historycznego zwrotu w dziejach naszego narodu, tj, ujęcia przez klasę robotniczą stojącą
na czele mas ludowych, władzy w swe ręce, trwa niepowstrzymany proces bujnego rozwoju
gospodarczego i kulturalnego naszej Ojczyzny Ludowej, coraz szybszy marsz ku socjalizmowi.

Polska Ludowa krocząc milowymi krokami naprzód likwiduje zacofanie gospodarcze, przekazane w
spadku przez rządy obszarniczo-kapitalistyczne.
Przemysł Polski przedwrześniowej, nękany nieustannymi kryzysami, pozbawiony wewnętrznego
rynku na skutek nędzy mas, nie tylko nie wykazywał wzrostu produkcji, ale w szeregu podstawowych
gałęzi wytwórczych kurczył się. Tak na przykład średnia roczna produkcja stali przypadająca na
jednego mieszkaoca wynosiła w 1936 r. 32,8 kg, węgla 1400 kg, superfosfatu 3,3 kg, gdy tymczasem
dane dla 1913 r. wynosiły dla stali 56,7kg, dla węgla 882 kg, dla superfosfatu 6,4 kg.

Zaprzedanie naszej gospodarki przez rządy burżuazyjne obcemu kapitałowi jeszcze bardziej pogłębiło
niedorozwój gospodarczy Polski przedwrześniowej. Spośród 276 karteli istniejących w Polsce w 1939
r. - 102 kartele uzależnione były całkowicie od kapitału zagranicznego. Udział kapitału zagranicznego
w podstawowych gałęziach naszego przemysłu przekraczał 50%, a w szeregu gałęzi sięgał 85% i
więcej.

Konsekwencją egoistycznej, antynarodowej polityki rządu przedwrześniowego było przekształcenie


Polski w agrarno-surowcowy dodatek do gospodarki rozwiniętych paostw kapitalistycznych Europy.

Polski chłop i robotnik uginali się pod ciężarem podwójnego wyzysku - rodzimego i obcego kapitału.
Zależnośd Polski od zagranicy powodowała rosnące zadłużenia paostwowe, które rządy
przedwrześniowe kładły na barki mas pracujących. Stopa życiowa zatrudnionych robotników
nieustannie spadała, armia zaś bezrobotnych dopełniała obrazu wyzysku i nędzy klasy robotniczej.

Wieś pracująca uginała się pod ciężarem długów, hamował jej rozwój - obok zacofania techniki
rolniczej - brak rynku zbytu na skutek chorobliwego stanu przemysłu. Biedota wiejska dzieliła zapałki
na cztery części i pożyczała solony odwar kartofli od sąsiada. Młodzież wiejska nie miała żadnych
perspektyw, ani zdobycia ziemi, ani pracy w przemyśle, ani nauki w zmonopolizowanych przez klasy
posiadające szkołach i uczelniach.

Zacofanie gospodarcze Polski przedwrześniowej, brak przemysłu ciężkiego były przyczyną nie tylko
nędzy szerokich mas pracujących narodu polskiego. Zacofana gospodarka uczyniła kraj nasz
bezbronnym wobec zachłanności agresywnego imperializmu niemieckiego. Wrzesieo 1939 roku był
najlepszym tego dowodem.

Czasy te minęły bezpowrotnie. Od siedmiu lat, w uporczywej walce z wrogiem klasowym, nie ustaje w
naszym kraju marsz mas ludowych, kierowanych przez klasę robotniczą, do Polski socjalistycznej, do
Polski powszechnego dobrobytu, marsz, który jednocześnie wzmacnia naszą obronnośd przed
zakusami anglo-amerykaoskich imperialistów. Dzięki kierownictwu PZPR, dzięki wszechstronnej
braterskiej pomocy ZSRR, dzięki ofiarności i bohaterstwu klasy robotniczej i ludu pracującego
zwycięsko pokonujemy wszystkie przeszkody napotykane na drodze do wielkiego celu.

PRZYGOTOWANIE PODSTAW SOCJALISTYCZNEGO


UPRZEMYSŁOWIENIA
Po ustanowieniu władzy ludowej naród nasz pod przewodem swej rewolucyjnej Partii wkroczył
niezłomnie na drogę likwidacji naszego zacofania. Władza ludowa przedsięwzięła szereg
rewolucyjnych środków, mających na celu zmianę struktury społeczno-gospodarczej naszego kraju.
Dzięki kierowniczej roli klasy robotniczej i jej Partii przeprowadzona została w szybkim tempie
reforma rolna przy bezpośrednim udziale szerokich mas chłopstwa pracującego. W rezultacie reformy
rolnej zlikwidowana została klasa obszarników, bezlitośnie wyzyskujących dotąd chłopstwo
pracujące. 600 000 rodzin chłopskich otrzymało z rąk paostwa ludowego 2 400 000 ha ziemi
poobszarniczej i poniemieckiej na dawnych terenach paostwa, a prócz tego blisko 500 000 rodzin
chłopskich otrzymało 3 700 000 ha ziemi w ramach akcji osadnictwa na ziemiach odzyskanych.
Władza ludowa uwolniła chłopa od zmory lichwiarskich długów, których spłata pożerała corocznie
średnio około trzeciej części chłopskich dochodów.

Unarodowienie przemysłu wielkiego i średniego, jak również systemu bankowego i transportu,


usunęło raz na zawsze z naszej gospodarki panowanie kapitału. Dzięki tym przedsięwzięciom, dzięki
planowej gospodarce, dzięki bohaterskiemu wysiłkowi klasy robotniczej szybko odbudowaliśmy
gospodarkę narodową.

W najcięższych dla kraju naszego chwilach przyszedł nam z pomocą Związek Radziecki.

Bez radzieckich surowców i materiałów pomocniczych, bez radzieckich środków żywnościowych, bez
radzieckiej pomocy technicznej szybka odbudowa naszej gospodarki byłaby w ogóle niemożliwa.

Urzeczywistnienie wytyczonego przez Partię planu 3-letniego było ważnym ogniwem okresu
przejściowego od kapitalizmu do socjalizmu w Polsce. Plan 3-letni nie był jednak zwykłym planem
odbudowy. Była to bowiem odbudowa sił wytwórczych1 na zasadach planowej gospodarki,
rozwijającej się w kierunku przygotowania uprzemysłowienia naszego kraju, w kierunku socjalizmu.

W ostrej walce klasowej dokonywało się zwycięstwo planu 3-letniego. Agenci wywiadów
imperialistycznych, kułacko-spekulacyjne elementy, resztki rozgromionych klas wyzyskiwaczy,
reakcyjna częśd kleru - wszystkie siły reakcji polskiej popierane przez imperializm anglo-amerykaoski
usiłowały zahamowad rozwój naszego kraju i nie dopuścid do zwycięstwa planu 3-letniego. Dążąc do
przywrócenia kapitalizmu w Polsce agenci wewnętrznej i międzynarodowej reakcji na czele z
Mikołajczykiem usiłowali udowodnid „zbytecznośd” uprzemysłowienia, którego zalążki tworzyliśmy
już w okresie trzylatki. Pragnęli oni przekształcid Polskę w kolonię amerykaoskiego imperializmu.

Mikołajczykom i innym agentom anglo-amerykaoskiego imperializmu wtórowała prawica PPS.


Proponowała ona w okresie przed „bitwą o handel”, rezygnację z programu przeznaczenia środków
na budownictwo przemysłu ciężkiego pod hasłem „niepoświęcania interesów obecnego pokolenia na
rzecz przyszłych pokoleo”. Były to demagogiczne hasła, obliczone na oszukiwanie narodu, na
osłanianie agenturalnej roboty, na osłabienie Polski ze szkodą dla przyszłych i dla obecnych pokoleo.
Prawica PPS przeciwstawiła się praktycznie likwidacji naszego zacofania gospodarczego, pragnęła
uzależnienia naszego kraju od władców dolara, zaprzedania żywotnych interesów ludu pracującego
imperializmowi anglo-amerykaoskiemu, co znalazło swój wyraz w usiłowaniach prawicy PPS, by
Polska przychylnie ustosunkowała się do planu Marshalla.

Socjaldemokratyczne teoryjki znajdowały swego obroocę w gomułkowszczyźnie, która zamazywała


klasowy charakter naszego paostwa, zacierała perspektywę socjalizmu i socjalistycznej przebudowy
wsi, hamowała wypieranie elementów kapitalistycznych i hamowała rozwój sektora socjalistycznego
swą teorią „harmonijnego” rozwoju trzech sektorów. Praktycznie więc dążyła ona do przywrócenia

1
Siły wytwórcze są to narzędzia pracy oraz ludzie mający doświadczenie produkcyjne i umiejętnośd
posługiwania się narzędziami.
kapitalizmu w Polsce, osłaniając całą tę antynarodową i zdradziecką politykę kontrrewolucyjną
teoryjką o „odrębnej drodze” do socjalizmu.

Rozgromienie przez Partię prawicowo-nacjonalistycznego odchylenia, zjednoczenie PPR i PPS na


bazie marksizmu-leninizmu, powstanie PZPR, oznaczało zwycięstwo nad socjaldemokratyzmem i
gomułkowszczyzną, która negowała kierowniczą rolę WKP(b) i Związku Radzieckiego w
międzynarodowym ruchu robotniczym, która hołdując nacjonalizmowi i oportunizmowi chciała
odciąd nasz naród od bezcennych doświadczeo WKP(b) w zakresie budownictwa socjalistycznego.

Naród polski pod przewodem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, dzięki zwycięskiemu
wykonaniu 3-letniego planu odbudowy gospodarczej, przystąpił na podstawie planu 6-letniego do
przebudowy gospodarki narodowej na nowej bazie technicznej przez socjalistyczne
uprzemysłowienie kraju. Dążąc do socjalistycznego uprzemysłowienia, do przekształcenia naszego
kraju z rolniczo-przemysłowego w socjalistyczne paostwo przemysłowe korzystamy nie tylko z
wszechstronnej, olbrzymiej pomocy materialnej, ale i z bezcennych doświadczeo Związku
Radzieckiego - kraju zwycięskiego socjalizmu.

LENIN I STALIN O SOCJALISTYCZNYM UPRZEMYSŁOWIENIU


Lenin uczył, że tylko na podstawie socjalistycznego uprzemysłowienia, którego trzonem jest przemysł
ciężki, zapewnid można wszechstronny rozwój sił wytwórczych i wzrost wydajności pracy, co umożliwi
stworzenie obfitości produktów i dobrobytu mas pracujących; tylko na podstawie uprzemysłowienia
kraju zapewnid można rolnictwu nowoczesną technikę, podstawę socjalistycznej przebudowy wsi.

Stalin rozwinął leninowskie tezy o uprzemysłowieniu tworząc wszechstronną teorię socjalistycznego


uprzemysłowienia. Wykrył on zasadniczą odmiennośd radzieckiej metody uprzemysłowienia od
metody kapitalistycznej.

Stalin uczy, że socjalistyczne uprzemysłowienie powinno zapewnid niezależnośd gospodarczą od


kapitalistycznego otoczenia oraz ostateczne zwycięstwo elementów socjalistycznych w gospodarce
kraju dyktatury proletariatu nad elementami kapitalistycznymi. -

Ponieważ bez gospodarczego uniezależnienia się od paostw kapitalistycznych - co ma swój


decydujący wpływ na zapewnienie obronności kraju - bez socjalistycznej przebudowy wsi na
podstawie nowej techniki w rolnictwie, bez wzrostu produkcji na podstawie podniesienia wydajności
pracy w oparciu o nową technikę nie można zbudowad socjalizmu, socjalistyczne uprzemysłowienie
jest koniecznością dla paostwa dyktatury proletariatu, jest prawem ekonomicznym socjalizmu.

Stalinowską metodę uprzemysłowienia znamionują następujące zasadnicze cechy:

1. Punkt ciężkości uprzemysłowienia spoczywa na rozwoju przemysłu ciężkiego, w szczególności


przemysłu budowy maszyn.

W krajach kapitalistycznych proces uprzemysłowienia rozpoczynał się od przemysłu lekkiego,


przemysłu produkującego środki konsumpcji. Działo się tak dlatego, że cykl produkcji w przemyśle
lekkim jest krótszy, wymaga mniejszych nakładów, co zwiększa i przyśpiesza otrzymanie zysków przez
kapitalistów, a to jest ich jedynym celem.

W warunkach władzy ludu nie pogoo za zyskiem jest siłą napędową rozwoju gospodarki, lecz troska o
warunki bytowe mas, o powszechny ich dobrobyt, o zabezpieczenie wolnej Ojczyzny przed napaścią
imperialistycznego wroga. Planowa gospodarka zmierza do potężnego rozwoju sił wytwórczych, aby
na tej podstawie zapewnid przewrót w dziedzinie materialnych warunków życia społeczeostwa,
podnieśd dobrobyt mas pracujących, ażeby zbudowad socjalizm.

Tylko produkcja narzędzi i maszyn, tylko rozbudowa przemysłu ciężkiego może zapewnid rozwój
przemysłu lekkiego, zaopatrywanego w maszyny przez własny, rodzimy przemysł. Nie można na
przykład wytwarzad materiałów tekstylnych na wielką skalę bez maszyn i urządzeo fabrycznych. Nie
podobna produkowad na wielką skalę obuwia bez maszyn obuwniczych, bez zapewnienia olbrzymiej
bazy surowcowej, czyli intensywnej hodowli zwierząt domowych, dzięki socjalistycznej przebudowie
rolnictwa. Nie podobna z kolei produkowad nawozów sztucznych, jednej z podstaw rozkwitu i
rozwoju gospodarki rolnej, bez wielkich urządzeo chemicznych itd., itd. Rozwój przemysłu ciężkiego
stanowi klucz nie tylko do podniesienia na wyższy poziom gospodarki rolnej, lecz również do
podwyższenia stopy życiowej szerokich mas pracujących.

Dlatego uprzemysłowienie socjalistyczne musi się rozpocząd od intensywnej rozbudowy przemysłu


ciężkiego - podstawy rozwoju sił wytwórczych w ogóle, a zatem podstawy rozwoju również przemysłu
lekkiego.

Stalin wskazywał, że bez rozwoju przemysłu ciężkiego nie można myśled o zapewnieniu krajowi
gospodarczej samodzielności.

Rozwój przemysłu ciężkiego stwarza mocną podstawę do spójni między miastem a wsią, między klasą
robotniczą a podstawową masą chłopstwa. Spójnia ta na etapie uprzemysłowienia polega już nie
tylko na zaspokojeniu konsumpcyjnych potrzeb chłopstwa (tzw. spójnia poprzez tekstyl). Ten rodzaj
spójni nie może już stanowid głównej ekonomicznej podstawy sojuszu robotniczo-chłopskiego.
Główną podstawą ekonomiczną sojuszu robotników i chłopów w okresie uprzemysłowienia jest
przede wszystkim zaspokojenie produkcyjnych potrzeb chłopstwa (tzw. spójnia poprzez metal), a
więc spójnia, u której podstaw leży nie tylko zaspakajanie potrzeb konsumpcji osobistej chłopstwa,
lecz dostarczenie mu wszelkiego rodzaju maszyn, nasion, pługów, nawozów itp.

W okresie, gdy paostwo radzieckie prowadziło walkę o uprzemysłowienie kraju, agentura obalonej
burżuazji i imperializmu międzynarodowego w postaci kliki trockistowsko-zinowiewowskiej lansowała
„teoryjkę”, że w celu zacieśnienia spójni między klasą robotniczą a chłopstwem trzeba przenieśd
punkt ciężkości na przemysł lekki. Stalin zdemaskował te twierdzenia, jako kontrrewolucyjne i nie
dające się pogodzid z budownictwem socjalizmu. Wykazał, że przemysł tekstylny, przemysł lekki, nie
może się rozwijad i istnied bez rozwoju przemysłu ciężkiego, przemysłu budowy maszyn, że spójnia w
oparciu o przemysł lekki nie jest wystarczająca. Tylko bowiem spójnia poprzez metal podnosi, poziom
gospodarstwa rolnego, mechanizuje je, wzmaga jego produkcję i przygotowuje materialną podstawę
do dobrowolnego przejścia mało-i średnio-rolnych chłopów na tory gospodarki kolektywnej, co leży
w najgłębszym interesie mas chłopskich.
2. Socjalistyczne uprzemysłowienie cechuje szybkie tempo. Tempo to wyznacza roczny przyrost
produkcji przemysłowej od kilkunastu do dwudziestu kilku i więcej procent, podczas gdy przyrost
produkcji w krajach kapitalistycznych nawet w okresie największego ich rozkwitu, tj. w latach 1897-
1913, wyrażał się w Anglii zaledwie w 1,9%, dla Francji w 2,93%, a dla Niemiec w 3,72%.

Tempo to w okresie budownictwa socjalizmu w Związku Radzieckim uwarunkowane było zarówno


względami natury zewnętrznej jak i wewnętrznej.

Czynnikiem natury zewnętrznej było zagrożenie ze strony otoczenia kapitalistycznego, w jakim


znajdował się Związek Radziecki. Paostwa imperialistyczne prowadzą politykę rozpętywania II wojny
światowej usiłowały wszelkimi sposobami zdławid Związek Radziecki - jedyne na świecie paostwo
robotników i chłopów. Wiadomo, że w okresie zapoczątkowania uprzemysłowienia w Związku
Radzieckim rozwój techniki w krajach kapitalistycznych przewyższał znacznie rozwój techniki
radzieckiej, że gospodarcze zacofanie młodej Republiki Radzieckiej, pozostawione w spuściźnie po
Rosji carskiej, stanowiło groźbę dla utrzymania niepodległości Związku Radzieckiego. Dlatego też
przed Związkiem Radzieckim stanęło zadanie jak najszybszego zlikwidowania zacofania
gospodarczego kraju.

Zwolnienie tempa oznaczało w tych warunkach pozostanie w tyle. A ci, co pozostają w tyle, są bici.
Między innymi właśnie za zacofanie gospodarcze, za pozostawanie w tyle bita była przez wszystkich
agresorów Rosja carska. Przed Związkiem Radzieckim stanęło więc zadanie szybkiej likwidacji
zacofania gospodarczego, stworzenia silnej bazy przemysłowej dla obrony przed agresorami. Oto co
dyktowało szybkie tempo rozwoju przemysłu.

Prócz czynnika natury zewnętrznej istniały jeszcze czynniki natury wewnętrznej, dyktujące szybkie
tempo uprzemysłowienia w Związku Radzieckim. Wiadomo, że uprzemysłowienie kraju stanowi
decydujące ogniwo w przekształcaniu całej gospodarki narodowej, że od tempa uprzemysłowienia
zależy likwidacja zacofania gospodarczego, zacofania rolnictwa. Tylko na podstawie
uprzemysłowienia, rozwijania metalurgii, chemii, budowy maszyn, traktorów, maszyn rolniczych
zrealizowad można socjalistyczną przebudowę wsi, okazad można pomoc masom pracującego
chłopstwa w przejściu na tory gospodarki kolektywnej, zespołowej.

Nie podobna jednak wyposażyd wsi w maszyny i traktory nie rozwijając we wzmożonym tempie
przemysłu. Stąd wynikało szybkie tempo rozwoju przemysłu w ZSRR, jako klucza do rekonstrukcji
rolnictwa na podstawie kolektywizmu.

Uprzemysłowienie socjalistyczne spowodowało powiększenie się ciężaru gatunkowego elementów


socjalistycznych w gospodarce narodowej, pomogło w rozstrzygnięciu zagadnienia „kto kogo” nie
tylko w mieście, ale i na wsi.

3. Uprzemysłowienie socjalistyczne odbywa się w oparciu o wewnętrzne nagromadzenie środków.

Kraje kapitalistyczne zazwyczaj tworzyły swój ciężki przemysł za pomocą środków otrzymywanych z
zewnątrz, z rabunku kolonii, z kontrybucji, ściąganych z podbitych ludów, z pożyczek zagranicznych.
Kraj Rad w celu otrzymania środków na uprzemysłowienie nie mógł ze względów zasadniczych uciec
się do takich brudnych źródeł, jak rabowanie ludów kolonialnych lub też ujarzmiające pożyczki od
paostw kapitalistycznych. Jest to bowiem sprzeczne z istotą paostwa socjalistycznego, sprzeczne z
interesami klasy robotniczej i chłopstwa pracującego.
Dla paostwa socjalistycznego istniała tylko jedna droga rozwijania przemysłu: wykorzystanie
wszystkich wewnętrznych środków, rezerw i oszczędności dla sprawy rozwoju przemysłu ciężkiego na
nowych socjalistycznych zasadach.

Stalin opracowując zagadnienie wewnętrznego nagromadzenia środków wskazał dwa zasadnicze jego
źródła: po pierwsze - klasa robotnicza tworząca wartości i posuwająca naprzód przemysł; po drugie -
chłopstwo.

Paostwo radzieckie - paostwo mas pracujących - zniosło prywatną własnośd kapitalistyczno-


obszarniczą. Fabryki i zakłady przemysłowe, transport i banki, ziemia i bogactwa naturalne stały się
własnością społeczną, własnością paostwa proletariackiego. W tych warunkach socjalistyczne
przedsiębiorstwa paostwowe mogły dad i rzeczywiście dały miliardy rubli na stworzenie przemysłu
ciężkiego.

Środki na ten cel dało również chłopstwo, które dzięki uwolnieniu go przez paostwo socjalistyczne od
ciężarów, jakie ponosiło na rzecz obszarników, mogło dopomóc krajowi w rozbudowie nowego,
potężnego przemysłu.

Uzyskane źródła dochodu płynęły do budżetu paostwa, które dzięki temu mogło przeznaczad
olbrzymie fundusze na inwestycje. By wykorzystad maksimum tych środków, by przekształcid
możliwośd socjalistycznego uprzemysłowienia w rzeczywistośd - trzeba było zaprowadzid jak
najbardziej bezwzględną oszczędnośd w gospodarce pieniężnej, racjonalizowad produkcję, obniżad
koszty własne produkcji itp.

System oszczędności, potęgujący się ruch współzawodnictwa pracy oraz wzrost wydajności z każdym
rokiem pozwalały gromadzid coraz większe sumy na industrializację, pozwoliły urzeczywistnid wielki
program rozbudowy przemysłu ciężkiego.

Jednakże droga ta, droga napiętych planów realizowanych własnymi środkami wymagała pewnych
przejściowych wyrzeczeo osobistych ze strony mas pracujących, ponieważ dla zapewnienia
zwycięstwa socjalizmu paostwo musiało przeznaczad większą częśd dochodu narodowego na fundusz
nagromadzenia, na budowę przemysłu ciężkiego, na wzmożenie siły i obronności kraju.

Ofiarnośd i bohaterstwo mas pracujących ZSRR, które skupiły się wokół słusznej linii Partii
bolszewickiej, odrzucając wszelkiego rodzaju kapitulantów, wyznawców „perkalikowego
uprzemysłowienia” czy rzeczników wydania robotniczo-chłopskiego paostwa na łup imperialistom,
sprawiły, że w ciągu krótkiego czasu Związek Radziecki stał się potężnym paostwem przemysłowym,
paostwem powszechnego dobrobytu, paostwem o potężnej sile obronnej, paostwem, które
rozgromiło najsilniejszą armię imperialistyczną, armię imperialistycznych Niemiec, paostwem,
którego naród buduje dziś giganty komunizmu.

***

Szybka rozbudowa przemysłu powoduje zwiększone zapotrzebowanie na surowce i rośliny


techniczne, a wzrost ludności pozarolniczej wymaga podaży zwiększonej ilości produktów rolnych. Z
drugiej strony rozwijający się przemysł musi posiadad chłonny rynek zbytu. Nieustanne podnoszenie
poziomu gospodarki rolnej, wzrost produkcji artykułów rolniczych - stanowi więc niezbędny warunek
rozwoju przemysłu ciężkiego i innych gałęzi gospodarki narodowej.

Znaczne podniesienie poziomu rolnictwa, jego wydajności może się jednak dokonad tylko dzięki
technicznej rekonstrukcji rolnictwa na bazie kolektywizacji, dzięki wyposażeniu rolnictwa w
nowoczesną technikę - traktory, maszyny rolnicze, nawozy sztuczne.

Nasze rolnictwo, w którym przeważa gospodarka drobnotowarowa nie nadąża za rozwojem


socjalistycznego przemysłu wskutek rozdrobnienia i zacofania gospodarczego. Narażone jest ono
poza tym w znacznie większym stopniu niż rolnictwo uspołecznione na działanie ujemnych warunków
klimatyczno-atmosferycznych, co powoduje również okresowe wahania podaży produktów rolnych.

Na tle zjawiska nie nadążania rolnictwa za tempem rozwoju przemysłu powstaje w okresie
uprzemysłowienia kraju szereg nieuniknionych dysproporcji i trudności.

Albo weźmy inny rodzaj trudności związanych z uprzemysłowieniem kraju.

Rozwój gospodarki narodowej wymaga nowych, wykwalifikowanych kadr, oddanych sprawie


socjalizmu, kadr będących w stanie opanowad nowoczesną technikę i posuwad ją dalej naprzód.
Przygotowanie i wychowanie wysokokwalifikowanych kadr pracowników przemysłu, handlu
socjalistycznego, rolnictwa, wymaga określonego czasu. Niedostateczna ich liczba chwilowo stwarza
wiele trudności. Dlatego walka o kadry potrzebne do obsługi rozwijającej się szybko techniki stanowi
nieodłączną częśd pokonywania trudności okresu uprzemysłowienia.

Paostwo socjalistyczne, znajdujące się w otoczeniu kapitalistycznym, narażone jest na blokadę


gospodarczą ze strony paostw kapitalistycznych, usiłujących nie tylko przeszkodzid w budownictwie
socjalizmu, ale i przygotowad agresję przeciwko wolnym narodom.

Trudności te potęguje fakt istnienia wewnątrz kraju niedobitego jeszcze wroga klasowego, który
wszelkimi środkami usiłuje przeszkodzid budownictwu socjalistycznemu. Kułak sabotując zarządzenia
paostwa socjalistycznego stara się nie dopuścid do zaopatrzenia przemysłu w surowce i artykuły
rolnicze. Spekulant żerując na tych trudnościach przynosi szkodę nie tylko klasie robotniczej, ale i
samemu chłopstwu, które jest żywotnie zainteresowane w rozwoju przemysłu.

Istnienie otoczenia kapitalistycznego wzmaga jeszcze bardziej zuchwałośd wroga klasowego. Opór
ginących klas, których działalnośd potęguje trudności budownictwa socjalistycznego, znajduje pełne
poparcie ze strony imperialistów i ich agentur.

Charakter trudności przeżywanych przez paostwo dyktatury proletariatu w okresie budownictwa


socjalizmu zasadniczo różni się od charakteru trudności paostwa kapitalistycznego. Trudności
paostwa kapitalistycznego są trudnościami zastoju, kostnienia i gnicia, trudnościami wynikającymi z
kryzysowego charakteru gospodarki kapitalistycznej. Przejawiają się one w stale rosnącej armii
bezrobotnych, w systematycznym pogarszaniu się stopy życiowej i warunków bytowych klasy
robotniczej. Z tych trudności, powstających na bazie sprzeczności antagonistycznych będących
wyrazem powszechnego kryzysu kapitalizmu, nie ma i nie może byd wyjścia w ramach samego ustroju
kapitalistycznego.
Jeśli idzie o charakter trudności okresu budowy paostwa socjalistycznego, to są to trudności
związane ze wzrostem, związane z rozwojem, trudności związane z posuwaniem się naprzód.

Uświadamiająca i organizująca rola Partii, mobilizowanie klasy robotniczej do wykonania i


przekroczenia planów przemysłowych, pomoc gospodarcza i agrotechniczna dla wsi, zacieśnienie
sojuszu robotniczo-chłopskiego, uświadamianie chłopstwa pracującego o korzyściach płynących dlao
z uprzemysłowienia kraju, o jego patriotycznym obowiązku wobec paostwa, mobilizuje je do walki o
zwiększenie wydajności gospodarstw rolnych, do kontraktowania i sprzedawania paostwu zboża,
żywca i innych produktów rolnych.

Podnoszenie wydajności w gospodarstwach należących do paostwa, umacnianie istniejących już


gospodarstw kolektywnych i rozszerzanie dobrowolnego ruchu kolektywizacji na bazie rosnących
możliwości przemysłu, jednoczesne zmuszanie kułaka do wywiązywania się z obowiązków wobec
paostwa - wszystko to prowadzi do ostatecznego pokonania trudności okresu przejściowego,
przyśpiesza moment zwycięstwa socjalizmu.

Trudności te jednak przezwyciężad należy świadomie, nie znikają one automatycznie.

Dokonad tego mogą tylko masy pracujące pod kierownictwem Partii.

WKP(b), dzięki oczyszczeniu swych szeregów z elementów oportunistycznych i wrogich, wzmacniała


swą siłę i mobilizowała masy pracujące do wykonania zadao budownictwa socjalistycznego.

W toku tej nieubłaganej walki z wrogiem klasowym o przezwyciężenie trudności i realizację zadao
socjalistycznego uprzemysłowienia kształtowali się nowi ludzie, kształtował się naród socjalistyczny.
Walka o socjalistyczne uprzemysłowienie w Związku Radzieckim wyzwoliła twórcze zdolności narodu,
zrodziła setki tysięcy nowatorów produkcji, zrodziła potężny ruch współzawodnictwa pracy, którego
inicjatorem był górnik z kopalni „Centralnaja Irmino” - Stachanow.

Naród radziecki pod kierownictwem WKP(b) pokonał wszystkie trudności na drodze do socjalizmu,
dzięki spotęgowaniu wysiłku mas pracujących o przedterminowe wykonanie zadao produkcyjnych i
gospodarczych postawionych przez Partię i Rząd, dzięki wydaniu nieubłaganej walki wrogowi
klasowemu, który potęgował trudności w okresie rekonstrukcji.

W ten sposób realizacja stalinowskiej polityki uprzemysłowienia umożliwiła zwycięstwo socjalizmu.

Stalin w swym historycznym przemówieniu na zebraniu wyborców Stalinowskiego Okręgu


Wyborczego miasta Moskwy w dniu 9 lutego 1946 roku wykazał, jak wielkie sukcesy osiągnął Związek
Radziecki w okresie niespełna trzech przedwojennych pięciolatek.

Był to skok od zacofania do postępu, skok, za pomocą którego Związek Radziecki przekształcił się z
kraju zacofanego w przodujący, z rolniczego - w przemysłowe, niezależne mocarstwo. Zostało to
osiągnięte przez uprzemysłowienie kraju i kolektywizację gospodarki rolnej.

Stalinowskie uprzemysłowienie miało kolosalne znaczenie dla zwycięstwa Związku Radzieckiego w II


wojnie światowej.
Dzięki tej polityce Związek Radziecki potrafił przewyższyd pod względem ilości czołgów, samolotów i
innej techniki bojowej armię hitlerowską, zapewnid nieustanne zaopatrywanie swej armii w sprzęt
bojowy, osiągnąd zwycięstwo i przynieśd wolnośd również naszej Ojczyźnie.

Obok socjalistycznego uprzemysłowienia olbrzymie znaczenie dla zwycięstwa ZSRR posiadała również
kolektywizacja rolnictwa. Jeśli w okresie Wielkiej Wojny Narodowej Armia Radziecka nie odczuwała
braku żywności, jeśli ludnośd zaopatrywana była w żywnośd, a przemysł w surowce, było to dowodem
siły i żywotności ustroju kołchozowego oraz patriotyzmu chłopstwa kołchozowego.

Dzięki stalinowskiej polityce uprzemysłowienia Związek Radziecki potrafił szybko odbudowad swą
gospodarkę narodową ze zniszczeo wojennych, podnieśd na wyższy poziom stopę życiową narodu
radzieckiego i przystąpid do budowy komunizmu.

Wprowadza się w życie genialne plany przeobrażenia rozległych pustyo w tereny uprawy zbóż,
plantacji roślin technicznych i hodowli bydła.

Naród radziecki budując w swym kraju wielkie giganty, potężne elektrownie wodne na Wołdze,
Dnieprze, Amu-Darii, Donie, kroczy milowymi krokami do komunizmu.

SOCJALISTYCZNE UPRZEMYSŁOWIENIE PODSTAWOWYM NASZYM


ZADANIEM NA DRODZE DO SOCJALIZMU
Polska Ludowa przystępując do realizacji planu 6-letniego postawiła przed sobą nowe jakościowo
zadania w stosunku do zadao planu 3-letniego. O ile głównym zadaniem planu 3-letniego była
odbudowa kraju ze zniszczeo wojennych, to głównym zadaniem planu 6-letniego jest rozbudowa i
przebudowa całej gospodarki narodowej na bazie socjalistycznej, rozbudowa przemysłu ciężkiego,
zapewnienie zwycięstwa sektora socjalistycznego i wzmocnienie siły i obronności kraju.

Nasz plan 6-letni wzorując się na stalinowskiej nauce o uprzemysłowieniu przewiduje również szybszy
rozwój przemysłu ciężkiego aniżeli całego pozostałego przemysłu.

W planie 6-letnim wzrośnie więc 2-krotnie produkcja stali, 3,5-krotnie produkcja przemysłu
chemicznego, 2-krotnie produkcja energii elektrycznej, 3,5-krotnie produkcja maszyn. Będziemy
wytwarzad rocznie przeszło 12 000 sztuk obrabiarek, tj. 20 razy więcej niż przed wojną, 11 000
traktorów, 25 000 samochodów ciężarowych, 12 000 samochodów osobowych, będziemy wytwarzad
wiele maszyn, których nigdy Polska przedwrześniowa nie wytwarzała, jak samochody, traktory,
turbiny parowe, ciężkie maszyny hutnicze, kompresory, wrębiarki, ładowarki, maszyny papiernicze,
maszyny włókiennicze, skomplikowane maszyny budowlane, aparaturę chemiczną, urządzenia do
produkcji cementu, cegły i innych materiałów budowlanych, kotły wysokoprężne itd.

W 1950 r. wartośd produkcji wielkiego i średniego przemysłu wynosiła 225% poziomu


przedwojennego. W 1951 r. wartośd produkcji wielkiego i średniego przemysłu osiągnęła poziom ok.
270% w porównaniu z rokiem 1938. W 1955 r. wartośd tej produkcji przewyższy 4-krotnie poziom
przedwojenny.
Jeżeli w okresie planu 3-letniego ciężkie urządzenia maszynowe były jeszcze w dużej mierze
sprowadzane z zagranicy, to pod koniec planu 6-letniego większośd ciężkich urządzeo maszynowych i
aparatury, potrzebnych do rozwoju naszego przemysłu, rolnictwa, transportu i budownictwa będzie
produkowana w kraju. Stalinowska teza, że przemysł budowy maszyn jest podstawą rozwoju całego
przemysłu, znajduje odbicie w szeregu zasadniczych decyzji PZPR i Rządu. Tak na przykład uchwała o
pomocy dla przemysłu węglowego z dnia 30 listopada 1949 r., jako centralne zagadnienie wysuwa
zadanie stworzenia poważnego przemysłu budowy maszyn górniczych w celu zabezpieczenia bazy
technicznej przemysłu węglowego.

Jeśli obecnie w krajach kapitalistycznych rozbudowuje się przemysł ciężki, jest to przede wszystkim
przemysł wojenny. Kontynuowanie produkcji związane jest z militaryzacją gospodarki, z redukcją
pokojowych gałęzi przemysłu, z pogłębianiem nędzy i wyzysku mas. W związku z rozdmuchiwaniem
budżetów wojennych wzrastają podatki, które głównym swym ciężarem kładą się na barki klasy
robotniczej, doprowadzają do ruiny i nędzy masy chłopstwa pracującego.

O rozmiarach tych podatków świadczyd może fakt, że np. w Stanach Zjednoczonych tylko w ciągu
ostatnich sześciu lat zebrano o 21 miliardów dolarów podatków więcej niż w okresie minionych 150
lat. Przemysł wojenny przynosi kolosalne zyski kapitalistom, którzy bogacą się na zbrodniach
dokonywanych przy tłumieniu ruchów narodowo-wyzwoleoczych. Wystarczy przypomnied, że zyski
monopoli amerykaoskich od chwili rozpoczęcia zbrodniczej wojny w Korei wzrosły fantastycznie
osiągając w 1951 r. około 47 miliardów dolarów, czyli 7 razy więcej niż w przedwojennym roku 1939.

Tak więc wyścig zbrojeo i redukcja pokojowych gałęzi przemysłu będąc źródłem bajooskich zysków
dla chciwych i żądnych krwi władców monopoli idzie w parze z nędzą i bezrobociem szerokich mas
pracujących. Wyższośd naszej gospodarki narodowej polega m. in. i na tym, że nie zaniedbując zadao
obrony kraju rozwijamy w coraz szerszej skali nasz przemysł pokojowy, tworząc przesłanki
gospodarcze dla powszechnego dobrobytu, rozkwitu techniki i kultury.

Budujemy coraz więcej domów mieszkalnych, szkół, szpitali, domów wypoczynkowych, sanatoriów,
bibliotek. Likwidujemy nasze zacofanie i głód kultury najszerszych mas.

Produkcja tkanin wełnianych i bawełnianych na głowę ludności w metrach bieżących wzrosła z 8,2 m
w 1938 r. do 17,4 m w 1950 r. W roku 1951 produkcja ta była wyższa dla tkanin bawełnianych o 7%,
dla wełnianych o 9% niż w roku 1950. Produkcja obuwia skórzanego (maszynowego) już w 1949 r.
była 2-krotnie wyższa niż przed wojną, a w 1951 r. wzrosła o 41% w porównaniu z rokiem 1950.

Wielkim osiągnięciem ub. roku była likwidacja analfabetyzmu jako zjawiska masowego. Nauczaniem
w szkołach 7-klasowyeh objęto 82% ogólnej liczby uczniów szkół podstawowych. Ogólny nakład
książek i broszur osiągnął w 1951 r. 108,8 miliona egzemplarzy.

Potężny jest wzrost naszego budownictwa mieszkaniowego. W samej Warszawie oddano do użytku w
1949 r. 5 000 izb, w 1950 r. – 11 000 izb, a w 1951 r. ponad 17 000 izb. W skali krajowej plan
budownictwa mieszkaniowego został w 1950 r. poważnie przekroczony, a w 1951 r. oddano do
użytku dalszych 99 000 izb mieszkalnych.

By sprostad zadaniu uprzemysłowienia kraju, by budowad przemysł ciężki, trzeba mied odpowiednie
środki na tę budowę. Środki te paostwo nasze posiada dzięki skupieniu w rękach paostwa
podstawowych gałęzi gospodarki narodowej. Posiadamy wszelkie dane ku temu, by przekształcid
możliwośd zbudowania podstaw socjalizmu w rzeczywistośd.

Nasza klasa robotnicza pracując w paostwowych zakładach przemysłowych i przedsiębiorstwach wie


o tym, że pracuje dla dobra swego paostwa, dla dobra swego narodu, dla siebie. Pokonując
napotykane trudności, wzmagając nieustannie swe wysiłki, podnosi wydajnośd pracy i obniża koszty
produkcji. Szerzy się z coraz większą siłą ruch współzawodnictwa pracy, który przyspiesza realizację
planu 6-letniego, który powoduje szybsze uruchamianie produkcji w nowych, wielkich zakładach i
fabrykach naszego kraju. Codziennie prasa donosi nam o wciąż nowych zobowiązaniach
produkcyjnych podjętych przez masy pracujące naszego narodu.

Oto na przykład jaką wiadomośd przyniosła nam prasa w dniu 27 stycznia 1952 r.:

„Wśród załogi kopalni „Bobrek” znajduje się wielu wybitnych młodzieżowych przodowników pracy, którzy
współzawodnicząc o tytuł najlepszego w zawodzie osiągają doskonałe wyniki. Zespół chodnikowy Józefa Nowaka kooczy
obecnie realizację zadao 5 roku sześciolatki.

Pragnąc przyspieszyd wydobycie przewidzianych planem ilości węgla ZMP-owska brygada Józefa Nowaka podjęła
zobowiązanie wykonania do kooca kwietnia br. zadao 6 roku planu. 15 stycznia br. zespół ten rozpoczął prace na dwóch
chodnikach. Już w pierwszych dniach ambitni ZMP-owcy z kopalni „Bobrek” zameldowali o wysokim przekroczeniu norm.
Brygada w dniu 17 stycznia br. osiągnęła przeszło 420% normy”.

Zobowiązania produkcyjne podejmą również chłopi pracujący.

Dla uczczenia 10 rocznicy powstania PPR chłopi gromady Rewal woj. Szczecin zobowiązali się wykonad plan kontraktacji
trzody chlewnej w 120% oraz podnieśd wydajnośd z hektara o 2 kwintale.

Naród polski wiedząc, że pracuje dla swej Ojczyzny - Polski Ludowej stara się jak najoszczędniej
gospodarowad mieniem paostwowym, surowcem produkcyjnym, przysparzad paostwu więcej
środków na budownictwo socjalistyczne.

Nowy stosunek do pracy, jaki się w warunkach Polski Ludowej zrodził wśród mas pracujących naszego
narodu pozwala coraz szerzej stosowad w zakładach produkcyjnych metodę kompleksowego
oszczędzania, metodę, której inicjatorką jest znana już dziś powszechnie radziecka robotnica
Korabielnikowa. Nowy stosunek do pracy - to nie tylko dążenie do coraz bardziej twórczego i
oszczędnego gospodarowania, ścisłego przestrzegania dyscypliny pracy, lecz również oddanie
wszystkich swych sił i umiejętności sprawie ludowej Ojczyzny. Pomyślna realizacja zadao
budownictwa przemysłowego jest dobitnym wyrazem wielkiego poświęcenia i oddania z jakim masy
pracujące naszego narodu wznoszą wspaniały gmach socjalizmu. Dzięki tym zasadniczym zmianom,
jakie zaszły w Polsce Ludowej, PZPR i nasz Rząd mogli przewidzied w planie 6-letnim osiągnięcie 90
miliardów złotych oszczędności - co równad się będzie połowie sumy wszystkich inwestycji
przewidzianych planem.

Polska, podobnie jak i inne paostwa demokracji ludowej, realizuje proces uprzemysłowienia w
pomyślniejszej sytuacji niż ta, w której radzieckie masy pracujące realizowały uprzemysłowienie ZSRR.
Istnienie potężnego mocarstwa socjalistycznego - Związku Radzieckiego - w poważnym stopniu
ułatwia proces uprzemysłowienia naszego kraju, budownictwo socjalizmu. Specyfika socjalistycznego
uprzemysłowienia Polski Ludowej, podobnie jak i innych paostw demokracji ludowej polega na tym,
że obok wewnętrznych źródeł nagromadzenia opieramy się na szerokiej materialnej, finansowej i
technicznej pomocy Związku Radzieckiego. W ten sposób dzięki zwycięstwu stalinowskiej polityki
uprzemysłowienia Związek Radziecki może nie tylko zaspakajad własne potrzeby gospodarki
narodowej, lecz również okazywad wszechstronną pomoc krajom demokracji ludowej, a w tej liczbie
Polsce. Pomoc Związku Radzieckiego pozwoliła nam znacznie skrócid okres odbudowy i przybliżyła
terminy rozpoczęcia uprzemysłowienia.

Wiele naszych nowych przedsiębiorstw przemysłowych zostało całkowicie zaopatrzonych w maszyny


sprowadzone ze Związku Radzieckiego. Tak np. wielka huta w Częstochowie, której zdolnośd
produkcyjna wyniesie 1,5 miliona ton rocznie stali została całkowicie zaopatrzona w radzieckie
maszyny. Związek Radziecki dostarczył nam również urządzeo dla zakładów przemysłowych w
Wizowie, Gorzowie, Nowej Hucie, Żeraniu, Lublinie i dla wielu innych budowli socjalizmu. Na
podstawie umowy Związek Radziecki dostarczy nam w latach 1951-1958 urządzeo dla 30 budujących
się najważniejszych obiektów przemysłowych. Radzieccy inżynierowie i technicy na prośbę rządu
polskiego biorą udział w budownictwie nowych gigantów przemysłowych przekazując polskim
robotnikom przodujące radzieckie doświadczenia techniczne i organizacyjne. Pomoc ta oparta na
wspólnej, wielkiej i postępowej idei, idei socjalizmu, w poważnym stopniu przyczynia się do realizacji
zadao socjalistycznego uprzemysłowienia naszego kraju.

Współpraca gospodarcza między Związkiem Radzieckim a Polską Ludową stanowi nowy, wyższy typ
stosunków między narodami, które zrzuciły jarzmo imperializmu. Stosunki te, w odróżnieniu od
stosunków między paostwami kapitalistycznymi, gdzie panuje wilcze prawo pożerania słabszych przez
silniejszych, oparte są na zasadzie równouprawnienia, poszanowania suwerenności narodowej,
sprzyjają wzmocnieniu siły całego obozu demokracji i socjalizmu. Bezinteresowna pomoc Związku
Radzieckiego stanowi jeden z podstawowych czynników zapewniających wykonanie planu 6-letniego.

Dzięki wszechstronnej pomocy Związku Radzieckiego Polska Ludowa może nieprzerwanie i planowo
zwiększad inwestycje przemysłowe, a w szczególności inwestycje na produkcję maszyn. W 1950 r. - w
pierwszym roku planu 6-letniego zainwestowaliśmy W przemyśle o 53% więcej aniżeli w 1949 r. W
roku 1951 nasze inwestycje przemysłowe wynosiły 25 miliardów złotych, czyli sumę równą całości
nakładów inwestycyjnych planu 3-letniego w latach 1947-1949. W okresie 1950-1955 inwestycje
przewyższą 3,5-krotnie poziom 1949 r. W ten sposób w 1955 r. poziom inwestycji przeliczony na
głowę ludności przewyższy 8,7 razy poziom przedwojenny.

Kraj nasz dzięki wysiłkowi klasy robotniczej, która w bohaterskim trudzie daje paostwu poważne
środki inwestycyjne uczynił kolosalny skok naprzód w porównaniu z Polską przedwojenną.
Produkujemy dziś ponad 2-krotnie więcej węgla niż przed wojną. 2,5-krotnie więcej energii
elektrycznej, cementu 1,5-krotnie więcej. Wytwarzamy ponadto szereg nieznanych u nas przed wojną
narzędzi i maszyn, które ułatwiają klasie robotniczej i pracującemu chłopstwu osiąganie coraz
lepszych wyników produkcyjnych.

Szybkie tempo cechuje również nasze uprzemysłowienie. Przyrost produkcji przemysłowej w 1950 r.
w stosunku do 1949 r. wynosił 30,8%, przyrost w 1951 r. w stosunku do roku 1950 wyniósł 24,4%
przy wykonaniu planu w 100,8%.

Koniecznośd uprzemysłowienia oraz szybkiego tempa jest również u nas uzasadniona czynnikami
zewnętrznymi i wewnętrznymi, podobnie jak w okresie uprzemysłowienia w ZSRR. Istnieje wprawdzie
olbrzymia różnica w układzie sił pokoju i wojny na świecie w stosunku do okresu sprzed 20 lat. Obóz
pokoju wzrósł dzięki zwycięstwu ZSRR w II wojnie światowej w potężną siłę krzyżującą plany
awanturników wojennych. Zbliżający się upadek świata imperialistycznego wzmaga jego
awanturniczośd, wciąż istnieje niebezpieczeostwo wojny. Nie jest ona nieunikniona, uniknąd jej
można jedynie przez wzmaganie sił obozu pokoju. Na nasz kraj, na nasze osiągnięcia gospodarcze i
społeczne patrzą z nienawiścią imperialiści podsycając rewizjonistyczne dążenia faszystów
niemieckich skupionych w Trizonii. Przeciwko naszemu narodowi odbudowują imperialiści anglo-
amerykaoscy hitlerowski Wehrmacht.

Zaostrzenie się agresywnych tendencji obozu imperialistycznego, przykład Korei, remilitaryzacja


Niemiec zachodnich, która w planach amerykaoskich ludobójców ma stanowid taran uderzeniowy
przeciwko Polsce, przeciwko obozowi pokoju i socjalizmu, stawia przed nami ze szczególną ostrością
zagadnienia umocnienia siły obronnej Polski jako ogniwa światowego frontu pokoju, któremu
przewodzi Związek Radziecki. Sytuacja ta stwarza koniecznośd jak najszybszego uprzemysłowienia
kraju, w celu uniezależnienia się od kapitalistycznej zagranicy, która usiłuje za pomocą wszelkich
metod, m. in. za pomocą swoistej blokady gospodarczej (np. zakaz rządu angielskiego wysyłki maszyn
do Polski, sabotowanie dostaw handlowych przez USA itp.) zahamowad proces uprzemysłowienia
krajów demokracji ludowej, osłabid je.

Imperializm anglo-amerykaoski usiłuje osłabid nasze paostwo ludowe oraz nasz przemysł przy
pomocy szpiegów, dywersantów i sabotażystów. Wyrazem tych niecnych usiłowao są liczne procesy
zdrajców narodu polskiego - sabotażystów i dywersantów.

Procesy te dowodzą również, że jedynie wrogom narodu polskiego, wrogom Polski Ludowej zależed
może na zwolnieniu tempa uprzemysłowienia naszego kraju. Zwolnienie tempa byłoby szkodliwe dla
naszego narodu, gdyż spowodowałoby słabośd i zacofanie naszego paostwa wobec rosnących
agresywnych apetytów imperialistycznych.

Szybkie tempo uprzemysłowienia naszego kraju wynika również z konieczności coraz lepszego
zaopatrywania naszego rolnictwa w sprzęt mechaniczny i zapewnienia warunków technicznych dla
socjalistycznej przebudowy wsi.

Coraz szersze masy chłopstwa pracującego dojrzewają politycznie do gospodarki spółdzielczej, chłop
pracujący coraz wyraźniej widzi, że jedyną drogą wydźwignięcia się z zacofania jest zespołowa
gospodarka. Trzeba zapewnid rozwijającemu się ruchowi spółdzielczości produkcyjnej bazę
techniczną - traktory i maszyny rolnicze, nawozy sztuczne i elektryfikację.

Konieczne jest szybkie tempo uprzemysłowienia naszego kraju, bowiem nie można opierad się przez
długi czas na dwóch różnych podstawach: na wielkim przemyśle socjalistycznym i na podstawie
indywidualnego gospodarstwa chłopskiego, rodzącego żywiołowo, z dnia na dzieo kapitalizm.
Zwolnienie tempa uprzemysłowienia przeszkodziłoby utrwaleniu i rozwojowi systemu
socjalistycznego w naszej gospodarce narodowej, sprzyjałoby odrodzeniu sił kapitalistycznych.
Zwolnienie tempa uprzemysłowienia uderzyłoby także w żywotne interesy samych chłopów.

Załóżmy na chwilę niesłuszną i absurdalną tezę, jaką jest wstrzymanie tempa naszego
uprzemysłowienia. Cóż by się wtedy działo? Setki tysięcy robotników, wywodzących się ze wsi, a
zatrudnionych w przemyśle, powróciło by z powrotem na wieś. Z powrotem stanęłoby przed masami
chłopstwa pracującego widmo przeludnionej wsi, zbędnych rąk do pracy, co tak boleśnie odczuwał
chłop w Polsce przedwrześniowej. Chłopi pozbawieni byliby wyrobów przemysłowych, nawozów
sztucznych, pomocy agrotechnicznej paostwa, dostawy prądu elektrycznego i dalszej elektryfikacji,
węgla, nafty itp. Chłopi pozbawieni byliby wielkiego rynku zbytu, jaki pochłania ich produkty rolne i
sprzyja dalszemu podnoszeniu towarowości gospodarki rolnej. Jest więc rzeczą jasną, że sprawa
szybkiego tempa uprzemysłowienia naszego kraju leży również w żywotnym interesie chłopstwa
pracującego.

Socjalistyczne uprzemysłowienie kraju nie tylko pomaga chłopom pracującym w uzyskaniu wyrobów
przemysłowych, stwarza chłonny rynek na artykuły rolne, lecz również wzmacnia siłę naszego
paostwa ludowego i stwarza materialne warunki socjalistycznego przeobrażenia wsi.

W celu rozwoju i utrwalenia systemu socjalistycznego w rolnictwie plan 6-letni przewiduje


dostarczenie wsi 61 000 traktorów, przeszło 2,5 razy więcej maszyn rolniczych niż w 1949 r. i przeszło
5 razy więcej niż przed wojną, nawozów sztucznych o 125% więcej niż obecnie i 6 razy więcej niż
przed wojną. Elektryfikacja wsi obejmie nowych 9 000 gromad. Stwarza to podstawy wyższych form
spójni między miastem a wsią - spójni poprzez metal - wzmocni to jeszcze bardziej klasę robotniczą
oraz stworzy podstawy do szerokiego rozwoju spółdzielczości produkcyjnej.

***

Doświadczenia budownictwa socjalizmu w Związku Radzieckim jak również i u nas wykazują, że


gospodarka indywidualna, drobnotowarowa, która przeważa w naszym rolnictwie nie może w pełni
stosowad nowoczesnych maszyn i zdobyczy agrotechniki, nie jest równocześnie w stanie nadążyd
swoją produkcją za tempem rozwoju przemysłu. Powstają stąd znaczne dysproporcje pomiędzy
szybkim tempem rozwoju a wolnym, nie nadążającym tempem rozwoju rolnictwa.

Jeżeli globalną produkcję przemysłu wielkiego i średniego oraz rolnictwa 1938 r. przyjmiemy za 100,
to w 1951 r. osiągnęła ona w przemyśle wskaźnik 268, a w rolnictwie zaledwie 106.

Niezbędne jest również, aby zdad sobie sprawę z tego, że wraz ze wzrostem produkcji przemysłu
wielkiego i średniego zwiększa się również ludnośd pozarolniczą. Ludnośd ta płynie przede wszystkim
ze wsi, zmniejsza przeludnienie wsi i jest zatrudniana w przemyśle. Ludnośd pozarolniczą zwiększyła
się z 38,6% w 1931 r. do 54,3% w 1950 r., gdy tymczasem ludnośd zatrudniona w rolnictwie zmalała z
61% w 1931 r. do 45,7% w 1950 r.

Wzrost ludności pozarolniczej, wywołany szybkim tempem uprzemysłowienia, jest niewątpliwie


zjawiskiem niezwykle korzystnym dla chłopstwa pracującego. Zjawisko to stwarza jednak w
warunkach ogólnego nienadążania rolnictwa za rozwojem przemysłu trudności w zaopatrywaniu
miast.

Uprzemysłowieniu, które pozwoli krajowi wyjśd z zacofania gospodarczego i poprawi byt mas
pracujących, muszą towarzyszyd - jak uczy stalinowska nauka o industrializacji - nieuniknione
trudności wzrostu. Wynikają one stąd, że rolnictwo indywidualne, podlegające wahaniom rynkowym,
niezdolne do zastosowania nowoczesnej nauki agrobiologicznej oraz techniki nie jest w stanie w pełni
zaopatrzyd rosnących potrzeb miasta.

Nie oznacza to jednak, że na obecnym etapie rolnictwo nasze nie posiada już żadnych rezerw,
żadnych możliwości rozwoju produkcji.

Dopóki nie dojrzały warunki polityczne i gospodarcze dla powszechnej kolektywizacji, paostwo nasze
zwalcza trudności na odcinku aprowizacyjnym przez okazanie pomocy pracującym chłopom
indywidualnym w dalszym podnoszeniu wydajności z ha, przez umacnianie istniejących spółdzielni
produkcyjnych, przez dalsze podnoszenie produkcji PGR-ów, przez szereg specjalnych kroków
gospodarczych.

Trudności powodowane dysproporcją pomiędzy tempem rozwoju przemysłu a tempem rozwoju


rolnictwa są jeszcze bardziej potęgowane działalnością elementów kułacko-spekulanckich na wsi i
elementów kapitalistyczno-spekulanckich w mieście. Elementy te dążą do tego, by zerwad sojusz
robotniczo- chłopski, by zerwad spójnię ekonomiczną łączącą robotników i chłopów. Elementy te
dążą do tego, by wyrwad się spod kontroli paostwa ludowego, by śrubując ceny na artykuły rolnicze
zahamowad proces uprzemysłowienia naszego kraju i utrudnid jeszcze bardziej budownictwo
socjalizmu.

Działalnośd wroga klasowego, elementów kułacko-spekulanckich przejawia się w nie opłacaniu


podatków, w próbach poddania swemu wpływowi chłopów średniorolnych, w propagowaniu
sabotowania zarządzeo władzy ludowej, wreszcie w uchylaniu się od zobowiązao gospodarczych
względem paostwa.

Chłopi mało i średniorolni rozumieją jednak coraz lepiej, że ich dobrobyt zależy w poważnym, stopniu
od wykonania własnych zobowiązao względem paostwa.

Chłopi widzą, jak powstają nowe miasta, jak rośnie i rozwija się nasz przemysł i zdają sobie sprawę, że
mieszkaocy miast, budowniczowie i pracownicy coraz to nowych obiektów muszą jeśd, potrzebują
produktów rolnych. Powodowani patriotycznym, pogłębiającym się zrozumieniem konieczności
uprzemysłowienia, dalszego rozwoju Polski Ludowej, chłopi dążą do tego, aby dostarczyd paostwu -
dla miast jeszcze więcej chleba i mięsa, ziemniaków i innych produktów rolnych. Leży to również w
bezpośrednim interesie samych chłopów, albowiem dostarczając paostwu więcej produktów rolnych
i hodowlanych otrzymują większą ilośd środków na zakup wyrobów przemysłowych, na własne
potrzeby konsumpcyjne. Zdarza się niekiedy, że mniej świadoma częśd chłopstwa pracującego chcąc
uzyskad więcej pieniędzy sprzedaje pewną częśd swej produkcji rolnej i hodowlanej spekulantom
zamiast spółdzielni gminnej. Korzyści z takiej sprzedaży są jednak dla chłopstwa tylko pozorne, a
praktyka taka jest krótkowzroczna. Jest chyba dla każdego rzeczą jasną, że spekulant - wróg Polski
Ludowej, wróg mas pracujących - troszczy się tylko o swój własny, brudny interes. Od spekulanta
chłop nie może oczekiwad absolutnie żadnej pomocy, a tylko oszustwa.

Działalnośd spekulanta utrudnia rozwój naszego przemysłu, który dostarcza wsi niezbędnych
towarów i narzędzi.

Tylko sprzedaż produktów rolnych i hodowlanych paostwu, spółdzielniom gminnym, wzmacnia siłę
klasy robotniczej, siłę i zdolnośd produkcyjną naszego przemysłu, opłaca się więc po stokrod
chłopstwu pracującemu.
Od dalszego umacniania siły gospodarczej naszego paostwa ludowego zależy dalszy wzrost dobrobytu
chłopstwa pracującego.

Nasza władza ludowa w oparciu o sojusz robotniczo-chłopski zmusza kułaka do przestrzegania praw
naszego paostwa, obezwładnia wszelkie próby wroga klasowego, próby zmierzające do zahamowania
tempa industrializacji, do osłabienia obronności naszego kraju.

Obezwładniając wroga klasowego, zmuszając go do szanowania i przestrzegania praw naszego


paostwa, nie dopuszczamy tym samym do tego, by podnosił głowę, by przeszkadzał budownictwu.

Realizacja trójjedynej zasady w praktyce partii na wsi: „oprzyj się na biedocie, umacniaj sojusz ze
średniakiem, ani na chwilę nie przerywaj walki z kułakiem” przyczynia się do dalszego pogłębiania
zaufania biedniaków i średniaków do klasy robotniczej, do władzy ludowej i umacniania sojuszu
robotniczo-chłopskiego.

***

Doświadczenia naszego budownictwa są dobitnym potwierdzeniem stalinowskiej nauki o


uprzemysłowieniu.

Droga, jaką obrał naród polski kierowany przez Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą, nie jest, rzecz
jasna, usłana różami. Droga ta, zabezpieczająca niepodległośd naszej Ojczyzny i wspaniałą
perspektywę dla naszego i przyszłych pokoleo, wymaga wielu wyrzeczeo i ofiar, wymaga
nieustannego przezwyciężania napotykanych trudności. Kroczy po niej niestrudzenie naszą
bohaterska klasa robotnicza, nasze chłopstwo pracujące, nasz naród. Na drodze tej odnieśliśmy
wspaniałe sukcesy. Te sukcesy to już nie tylko odbudowa gospodarcza, lecz i takie potężne obiekty
przemysłowe jak Nowa Huta, Żerao, Lublin, Częstochowa, Wizów, Gorzów i wiele innych. Zmieniają
one do gruntu oblicze naszej Ojczyzny.

Trudności i przeszkody, jakie wyłaniają się w toku naszego budownictwa socjalistycznego, mogą byd i
będą przezwyciężone. Będą przezwyciężone dzięki oparciu się na doświadczeniach ZSRR, dzięki
zdecydowanej, obywatelskiej i patriotycznej postawie mas robotniczych i chłopskich, dzięki
okiełznaniu elementów kułacko-spekulanckich. Pod kierownictwem PZPR masy pracujące ani na
chwilę nie przerywają urzeczywistniania zadao planu 6-letniego. Kierownicza siła naszego narodu -
Polska Zjednoczona Partia Robotnicza - mobilizuje wysiłek i ofiarnośd klasy robotniczej i całego ludu
pracującego do przezwyciężania trudności, z jakimi związana jest realizacja programu
uprzemysłowienia.

W swym noworocznym Orędziu do narodu polskiego Prezydent R. P. Bolesław Bierut powiedział:

„Wykonaliśmy pomyślnie i z nadwyżką zadania pierwszych dwóch lat naszego wielkiego i


historycznego Planu 6-letniego -planu uprzemysłowienia Polski.

Wstępujemy w rok trzeci, który będzie rokiem przełomowym dla zwycięskiego wypełnienia całego
planu. Z jeszcze większą więc ofiarnością oddawajmy Ojczyźnie swą pracę, pomnażając jej siły!”
Z SERII EKONOMICZNEJ MAŁEJ BIBLIOTECZKI TWP

Inż. Maria Brzozowska: WIEŚ IDZIE KU NOWEMU

Stanisław Bębenek: POM-Y (PAOSTWOWE OŚRODKI MASZYNOWE)

Henryk Dunajewski: UPRZEMYSŁOWIENIE KRAJU - DROGA DO SOCJALIZMU

Z SERII SPOŁECZNO-POLITYCZNEJ MAŁEJ BIBLIOTECZKI TWP

Mgr Maciej Majster: IMPERIALIZM BEZ MASKI

Dr med. Jerzy Krupioski: LECZNICTWO DAWNIEJ, DZIS I JUTRO

Stanisław Kostarski: VIETNAM WALCZY

Stanisław Kostarski: DROGA ZWYCIĘSTWA CHIN LUDOWYCH

Józef Kowalczyk: OD PRZEWROTU MAJOWEGO DO KLĘSKI WRZEŚNIOWEJ

Jerzy Rawicz: NAUKI WRZEŚNIA 1939 ROKU

Eugeniusz Staoko: WOLNOŚD NAD TYBETEM

W POZOSTAŁYCH SERIACH UKAZAŁY SIĘ 32 BROSZURY

TOWARZYSTWO WIEDZY POWSZECHNEJ

redaguje

„PROBLEMY”

Miesięcznik popularno-naukowy
Cena egz. zł 3 – do nabycia we wszystkich kioskach PPK „Ruch”

oraz

Miesięcznik popularno-naukowy

„WIEDZA I ŻYCIE”

Cena egz. zł 3 – do nabycia we wszystkich kioskach PPK „Ruch”. Prenumerata roczna zł 27.-,
półroczna zł 13.50, kwartalna zł 6.75.