1

Μηχάνημα που χρησιμοποιείται για τη μετακίνηση υγρών. Οι
αντλίες, γενικά, επιτυγχάνουν κίνηση του υγρού μέσω μηχα-
νικής δράσης.
Αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον
Λακάιγ και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς
που αναγνώρισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.

Πρωτεΐνη ικανή να μεταφέρει ιόντα διαμέσου μίας κυτταρικής
μεμβράνης.

Έντυπη μηχανή συναρμολογημένη από σκόρπια λόγια, αδέ-
σποτα, παράταιρες φράσεις, που γρασάραμε με ιδέες για να
κολλήσουν.

Για επικοινωνία, συμμετοχή και σχόλια:
antliamagazine@gmail.com και facebook/AntliaMagazine. Η διαλογή και
επιμέλεια των κειμένων γίνεται από τη συντακτική ομάδα.

Τα προηγούμενα τεύχη είναι διαθέσιμα στο:
antliamag.blogspot.gr

Γλυπτά και φωτογραφίες
εξωφύλλου: Βασίλης Αδάμος - Transplant II, III
Σχεδιασμός εξωφύλλου
και σελιδοποίηση: Παναγιώτης Ξάνθος
Σκίτσα: BanAnna - σελ. 16, 47, 63
Παναγιώτης Ξάνθος - σελ. 55, 62, 79
Mαρια Eλισάβετ Κοτίνη - σελ. 94-95
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Ξάνθος - σελ. 1, 22, 29, 52, 64
Βασίλης Αδάμος - σελ. 3
Χαρακτικά: Αχιλλέας Πασχαλίδης
(Aka Zofsalonika) - σελ. 5, 10, 14, 34, 57, 69, 75.

3

Κάποια απ' τα κείμενά του μπορεί και να το εγκαταλείψουν. Θέλω να είσαι στην αγκαλιά μου όταν γράφω. μια αόρατη δύναμη μοιάζει να κυβερνά τον κόσμο. Αντικαταστήσαμε την πραγματικότητα με την εικόνα της και ζούμε εκεί μέσα. παρά μόνο ως θραύσματα πολυ- αναφορικών ή αψυχολόγητα αυτοαναφορικών εκρήξεων. Αυτό το περιοδικό δεν είναι ένα μεταμοντέρνο αντικείμενο. Το κείμενο δημιουργεί τον συγγραφέα.) Νόημα υπάρχει.) Υ. Ο αναγνώστης δημι- ουργεί τον συγγραφέα. Νόημα και υπάρχει και δεν υπάρχει. ο αναγνώστης και το κείμενο μετεωρίζονται άνευ βαρύτητας. Το κείμενο είναι δημιούργημα του αναγνώστη. Μετατρέπονται σε μια εύπλαστη μάζα. (Μπορώ να μπω μέσα σου από παντού.) Καθώς. λοιπόν. απουσιάζουμε. Νόημα δεν υπάρχει. (Έρχομαι σαν σκυλί να κοιμηθώ στα πόδια σου. Η ιστορία. 4 . (Θέλω να σ' αγαπάω συνέχεια. Τώρα ο δρόμος είναι ανοιχτός προς όλες τις κατευθύνσεις κι εμείς στεκόμαστε αμήχανοι στο ίδιο σημείο. (Βρίσκεις τις λέξεις που χάνω κι εκείνες που δεν έχω ακόμα ορα- ματιστεί. παραμένει δεμένη στον ίδιο τροχό. ΑΝΤΛΊΑ Το κείμενο είναι δημιούργημα του συγγραφέα.Γ. εν τέλει. Ο συγγραφέας δημιουργεί τον αναγνώστη. Ο συγγραφέας. Το κείμενο δημιουργεί τον αναγνώστη.) Η φωνή μας δεν ακούγεται πια. (Θέλω να είμαι στην αγκαλιά σου όταν γράφεις.) Μάθαμε να περπατάμε στο κενό κι η ιστορία ξεχάστηκε. μα δεν μπορώ ν' αγγί- ξω το σώμα σου. Το χαρτί θεωρείται τροχοπέδη και ξεπερνιέται. ενώ ο ζυγός της απόλυτης αλήθειας έγινε ο ζυγός της εξαφάνισης κάθε αλήθειας. που παίρνει διάφορα σχήματα.

5 .

23-28 Παναγιώτης Παπαδόπουλος Η ανάσταση της Ουρανίας 30-31 Ο Κυριάκος καταστρέφει την Ασημίνα 32-33 Στέλιος Ανδρεάδης Η αρχαία θεραπεία 34-43 Γεωργία Τρούλη Η περισσοδάκτυλη 44-45 Πατητή Τσιμεντοκονία 55 Πεδία μέτρησης 56 Ελένη Χασιώτη Animal Kingdom 46-50 Εις το όνομα του Πατρός 70 Ηρώ Κ. ΑΝΤΛΊΑ Περιεχόμενα Σελίδα Φώτης Γιαννικόπουλος Kίνδυνος 8 Κλειστό κύκλωμα 9 Άτιτλο 9 Άννα Καντή Το παρελθόν ξανάρχεται 11 Χρόνια ξερά 12-13 Ο καφές 14-15 Interregnum 15 Αντιγόνη Ηλιάδη Η κλειδαρότρυπα 17-21 Μορφέας Ελευθερίου Όταν ο Τρελο-Καπελάς από τη Wonderland συνάντησε τη Frida Kahlo από την Coyoacán στη Μικρή Πόλη για ένα espresso. Τριάντα δύο σκύλοι 51-54 6 .

Π. Σοφίας Αγία Αναρχία 74 Γιάννης Παρασκευόπουλος Περάσματα 76-81 Γιάννης Μαδεμλής Τόμας Πύνσον: Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας (βιβλιοκριτική) 82-94 Μαρία Ελισάβετ Κοτίνη Dark Hope (Children of the Sky) 95 Rugged 96 7 . 59-60 Χαρτονία 60-61 απω-θήκη 61 Όμικρον Μι Κλεμμένη Παρθενογένεση 62 Μετά-φουτουριστικό 63 Δημήτρης Ζαχαριάδης 4 σύννεφα 65 Νεκροταφείο ελεφάντων 65 Αγία Χ. Blue Wound 66-67 Παράλληλα πιώματα .Ξένια Καλαϊτζίδου τα φαινόμενα απατούν 58 σταθμός Θεσσαλονίκης ξημερώνει Χριστούγεννα 58-59 Μ.Παράλληλα πτώματα 68-69 Χριστίνα Παλάντζα Πρωταντικρίζοντας το σκοτάδι 71 Δημήτρης Δουληγέρης Λόγω Έρωτα 72-73 Γιάννης Μιχαηλίδης Άνοιξη 74 Χ.

ΑΝΤΛΙΑ Kίνδυνος Ηλεκτρικές εκκενώσεις αναζητούν συνεννόηση με σπίθες που βγαίνουν από άλλα σημεία το κύκλωμα ανοίγει και κλείνει ακατάπαυστα σε μια ασυνάρτητη διαδοχή όπου συναντά τοίχους δρόμους και μικρά αδιαπέραστα κενά η υπέρβαση των οποίων κρίνεται απολύτως αναγκαία ειδάλλως η αναπόφευκτη ανακολουθία θα παγιωθεί ολοκληρωτικά 8 .

εντός των ορίων του συστήματος. στις παρυφές της πόλης. μ’ έναν ακατανόητο βόμβο. δίχως χρονοτριβή. βρέφη και υπάρχοντα. για να σβήσει έπειτα οριστικά. Φώτης Γιαννικόπουλος Κλειστό κύκλωμα «Η Ροή φαίνεται να διατηρείται. μα οι οδηγίες ήταν σαφείς . οι παρίες παρατηρούσαν τις τελευταίες αναζωπυρώσεις. Σκέφτηκε να βγει. όπου θα ήταν ασφαλείς. Έκλεισε τα μάτια και βούλιαξε αργά στην πολυθρόνα περιμένοντας. Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι στη Ροή δεν υπάρχουν αδιέξοδα». φορτώθηκαν. φέρεται να δήλωσε ο Αρχιυδραυλικός. Βαθυκόκκινοι πίδακες ξεπετάγονταν παντού. Χωρίς να το καλοσκεφτούν μα σίγουροι ωστόσο. Ορισμένες δε. προτού η οθόνη τρεμοπαίξει κάμποσο.άπαντες έπρεπε να παραμείνουν στις Εστίες τους. Η πρωτόγνωρη ησυχία αντηχούσε εκκωφαντικά. για να χαθούν στα βάθη της νύχτας. δεν αποκλείουν ενδεχόμενες αναταράξεις. εξωγενείς πιέσεις. Κάπου μακρύτερα. μες στο ξαφνικό σκοτάδι που σκέπασε την πόλη. * Είμαι εδώ για να ’μαι ήμουν εδώ και πριν όμως τότε δεν ήξερα πως ήμουν τώρα απλά δεν θέλω να είμαι πουθενά αλλού εκτός από ’δω 9 . στο κέντρο του εγκεφάλου του.

ΑΝΤΛΊΑ 10 .

Κι ο χειμώνας έδειχνε προκαταβολικά τα σχέδιά του. Αποδημητικά πουλιά σφύριζαν τότε τον χρησμό της. Ύστερα έσπασαν τους τάφους. γέλαγε ακόμα υστερικά και σάρκαζε. Λέξη τη λέξη πέφταν νεκροί οι άνεργοι στρατιώτες. δεν υπήρξε σφαγή». δεν άφησε ανέπαφο τον ανθρώπινο οργανισμό. Και τότε συνέβη: Η χροιά του χρόνου αλλοιώθηκε και. το ποτάμι είχε εκτραπεί.τι είχε απομείνει απ’ αυτά. Άννα Καντή Tο παρελθόν ξανάρχεται Δεν υπήρξε αίμα. Κι αυτός που δεν φορούσε μαύρο στο μπράτσο. κουνούν αδέξια τα μέλη τους. γέλαγε υστερικά και σάρκαζε: «Δεν υπήρξε αίμα. όπου το παρελθόν επανέρχεται αδιάκο- πα και όπου το μέλλον είναι μονάχα ο αέναος πολλαπλασιασμός του. Αυτή η επίθεση του παρελθόντος στο μέλλον. κρυφά. Όλα όσα είχαν μάθει στην ιστορία -κι άλλα. Δεν υπήρξε αίμα. Ορμητικό το παρελθόν χύθηκε κατά πάνω τους. έρχονταν ξανά και ξανά. Έτσι πηγαίνανε τα πτώματα κατευθείαν στην ανακύκλωση. η γροθιά και το μαστίγιο. Ανυπεράσπιστος μέσα στη χρονοθύελλα. οι θρήνοι. στράγγιζε λίγο-λίγο από αίμα. τα ουρλιαχτά. με τα γεγονότα να προκύπτουν σε τυχαία σειρά. επικαλούμενοι τη χρήση της γης για τις τηλεπικοινωνίες. μα ήταν σφαγή. μια για πάντα. οι άνθρωποι έχουνε χάσει κάθε αυταπάτη ελευθερίας και απλώς υποδύονται ρόλους. Η μπότα. μια σχεδόν εξαϋλωμένη σιωπή. Άλλοι πηδούσαν απ’ τις ταρά- τσες κι έπεφταν σε μια ανοιχτή σελίδα. κάθε που είχε υπάρξει στον κόσμο ντροπή. μονάχα σφαγή. μεθοδική και αμείλικτη. ανήμποροι να δημιουργήσουν οτιδήποτε. αφού τίποτα καινούριο δεν μπορεί να γίνει. μα δεν ήταν δυνατό. Κι αυτός που δε φορούσε μαύρο στο χέρι. τους προσπερνούσαν κι έτσι τα έβρισκαν μπρο- στά τους την επόμενη στιγμή. αυτούσια όμως πάντα και συντριπτικά. 11 . τούς παγίδευαν. Ή έστω ό. μπορεί μονάχα να επαναληφθεί. Ως μαριονέτες του χρόνου. οι φόνοι. ώσπου να μείνει ένα άσπρο σαρ- κίο. Σ’ αυτό το μέρος.συνέβαιναν μπροστά τους. τα γνώριζαν ήδη κι ήθελαν να τ’ αποφύγουν.

Και συνεχίζαμε. Προσπάθησα να γλείψω τη γραμμή. Ο ήλιος τραβούσε το σάλιο μου. Και περπατούσαμε. μάς έφτυσαν σε έρημο. 12 . «Για το καλό του κόσμου» είπε. Για να συνεχίσουμε. αλλά η γλώσσα μου καρφί και βάσανο τη γάζωσε. ξεπέταξε τα πρώτα σπίτια ο ορίζοντας. Κι εμείς ονειρευόμασταν θάλασσες. Τραβήξαμε τη γραμμή που δεν θα περνούσαμε ποτέ και μ’ έναν φονικό πυρρίχιο γίναμε ο ένας. Όταν ο πρωτοφάντης μας ένιωσε τον σπασμό στη μήτρα του. Κρίμα μοιραίο μάς έλουσε ο θεός την ομορφιά μας. Πίσω μας. Ήταν η ώρα. «Για το καλό σας» είπαν. θροΐσματα από στάρια. Γλείφαμε τον ιδρώτα και τρέμαμε από έκσταση μες στην κατάρα μας. Τις νύχτες γονατίζαμε ανάποδα: ΄Ητανε ακόμα νωρίς για να συρθούμε με την κοιλιά. από τη μαύρη τρύπα της αρχής. ανίερα. οι παλιοί μάς ρίχνανε τις πέτρες και τις συμβουλές τους. Τσουβάλια με άμμο μάς ρίξανε στην πλάτη τα άγχη τους οι άνθρωποι. Η γη τα κόκκαλά μου. ΑΝΤΛΙΑ Χρόνια ξερά Χρόνια ξερά. Λαχτάρες μαύρο καραβόπανο μάς τριγυρίζαν τα όρνεα.

Τώρα τα μελλούμενα ήταν χαραγμένα στην πλάτη τους. μισάνοιγα τα μελανά χείλη κι έριχνα αργά ένα φλιτζανάκι ζεστό καφέ στο στομάχι του άψυχου σαρ- κίου. δηλαδή. Παλιά οι άνθρωποι τον «έλεγαν». Καμιά φορά το συνόδευα φυσώντας της στο στόμα καπνό στριφτού τσιγάρου. Άννα Καντή Άφησα στην άκρη τα σπλάχνα μου .άγνωστο και σκοτεινό ακόμα μέλ- λον. Μέχρι να βγει η βδομάδα και να μυρίσει το πτώ- μα τόσο πολύ. Έτσι μπορούσα να ξέρω στο περίπου πώς τα περνούσε μετά θάνατον. Την υπόλοιπη μέρα. ώστε να σπάσουν την πόρτα οι γείτονες. καθώς φαινόταν πως η πορεία μετά τον θάνατο παρουσίαζε ποικίλες μεταλλαγές και 13 . άρχισα να ζωγραφίζω τον καφέ. Κάθε πρωί την ανασήκωνα στο κρεβάτι. ονομάζοντας τον κάθε πίνακα αναλόγως με το σχέδιο και την έμπνευση της στιγμής.τι δημιουργούσε το κατακάθι στο φλιτζάνι της μητέρας. Κρά- τησα το πτώμα της μια βδομάδα στο σπίτι. η μητέρα πέθανε. υπήρχε χαρτογραφημένο στους τοίχους του σπιτιού ένα κομμάτι απ’ το -μοναδικό που έχει απομείνει. διάβαζαν. Ένα κομμάτι διόλου ευκαταφρόνητο. Μα εμένα πάντα με γοήτευαν οι καφέ και οι άσπρες γραμμές και βάλθηκα να τις σχεδιάζω στο χαρτί. έκανα τις δουλειές του σπιτιού κανονικά και ζωγράφιζα ό. στο φλιτζάνι τα μελλούμενα. Ο καφές Όταν αρρώστησε η μητέρα.τροφή για τις ψυχές τις παρεπόμενες - μοίρασα το κορμί στα δυο και τους το έδωσα. Μόλις τελείωσα τα «τάρταρα».

Εδώ οδη- 14 . Προσπάθησα να τους εξηγήσω πως η ανάγκη για πρό- βλεψη μπορούσε και πάλι να ικανοποιηθεί. που όσο κι αν προκαλούσα τη φαντασία μου. συχνά αδυνατούσα να δώσω ένα όνομα που να προσδιορί- ζει το στίγμα του σχεδίου. ΑΝΤΛΙΑ παραστάσεις τέτοιες. Πως ξαναβρέθηκε το ανεξερεύνητο και πως πρέπει ν’ αφήσουμε τους νεκρούς να μι- λήσουν κι όπου χρειάζεται να γίνουμε διερμηνείς τους.

Η ιστορία ατενίζει το κενό και αποδομεί το «μεσοδιάστημα». ενώ το μέλλον κατέστη ανεφάρμοστο. στο τέλος. Τι θα γινόταν. Κάθε αυγή ξυπνάει μες στη μοναξιά. δεν απομένει κανείς. Το παρελθόν έχει ξεχαστεί. Άννα Καντή γούν τον άνθρωπο τα μονοπάτια του αίματος. το «μεσοδιάστημα». ίσως βρεθεί σωτηρία και ξεφύγουμε από τον βρόγχο του χρόνου και το διαρκές παρελθόν. προσπαθώντας να διαλύσει τις νυχτερινές φαντασιώσεις. αφήνει ίχνη μυστικά για χάρη μας και που. αν δεν προσέξουμε. Μονάχα αν αφήσουμε τους νεκρούς να μιλήσουν. Ίσως. Πώς θα επηρέαζε τα πράγματα ο ξανακερδισμένος χρόνος. Σαν φυσικό φαινόμενο περνάει από πάνω μας η καταιγιστική ροή των καταστροφικών γεγονότων. που ο φόβος θα εκλείψει και θ’ ανασάνει η επιθυμία. Ώσπου. μέσα στα μονοπάτια της φωτιάς και της στάχτης. αυτός ο κόσμος να είναι ο καλύτερος δυνατός. Interregnum Η ιστορία ατενίζει το κενό. Κι ο άνθρωπος να ‘ναι μοναχά το όνειρο στο μυαλό ενός άλλου ανθρώπου. πάλι. Και αποδεικνύεται τόσο μάταιος ο αδιάκοπος πόνος. Αυτά προσπάθησα να τους εξηγήσω. άραγε. 15 . που όσο στερεύει. Μ’ έκλεισαν για ένα χρόνο στο άσυλο με τα ψυχοφάρμακα και μου απαγό- ρεψαν τον καφέ. εάν η συνειδητοποίηση ερχόταν πιο νωρίς. θα χάνονται διαρκώς από τα μάτια μας. Η ανθρώπινη φυλή λουφάζει και αδημονεί για τη στιγμή. όμως η θέα και η οσμή της αποσύνθεσης τούς θόλωναν τις αισθήσεις.

ΑΝΤΛΊΑ 16 .

Έγλειφε το ξύλο του τραπεζιού. Μέσα στα μάτια του το απόλυτο κενό. Μόνο το τραπέζι φαινόταν. Μια λάμπα το φώτιζε από πάνω. Κουνιόταν πέρα δώθε. Οι φωνές του ήταν κρυφές. Δεν το έπνιγε. Τα μαλλιά της πόρνης ήταν λυμένα και πιασμένα μονάχα με ένα κόκκαλο που 17 . Αντιγόνη Ηλιάδη Η κλειδαρότρυπα Το γουρούνι ήταν στημένο πάνω στο τραπέζι και ρουθού- νιζε. Γυάλιζαν στο φως της λάμπας οι ρώγες της που εξείχαν. Φορούσε ένα μαύρο μπουρνούζι από μετάξι. Γύρω από το πέος του γουρουνιού υπήρχαν μεγάλα λα- μπιόνια που αναβόσβηναν και έτριζαν. Τα παπούτσια της ήταν θήκες υγρού και τα τακούνια τελείωναν σε χονδρές σύριγγες. Ήταν εκεί. Γυρισμένο το σκοινί στο λαιμό του δυο φορές. που έπεφταν πλημμυρισμένα από το λίπος και την τρίχα προς τα κάτω. μπροστά μου. Χείλη πεταχτά. Ο σκοπός δεν ήταν να πνιγεί το γουρούνι. Ναυτικό. Δεμένο με ένα χονδρό σκοινί με έναν μεγάλο κόμπο. Είχε περιθώρια. Απλώς σε έσπρωχνε προς τα πίσω. Παρακαλούσε τα πόδια του να μπορέσουν να στηρίξουν τα ιδρωμένα του πλευρά. δυο ανθρώπινα αυτιά και έναν επεξεργασμένο ταύρο κονσέρβα. Έβγαζε περίεργους ήχους χώνεψης. Αλλά ακούγονταν. Και το γουρούνι στη μέση. Το τελευταίο του γεύμα. από μαύρο σκληρό πετσί και ένα μικρό κορμάκι-εσώρουχο από μαύρο πετσί κάτω. Είχε φάει πιο μπροστά ένα συκώτι γάτας. Αυτό καύλωνε και η τεντωμένη του πούτσα μαρτυρούσε την απελπισία του. Μια μικρή πόρνη μπήκε μέσα στο δωμάτιο. Γκουρμέ φαγητά. Ανοιγόκλεινε τα βλέφαρά της που άγγιζαν τα πεντέμισι εκατοστά και σχεδόν άκουγα το θρόισμα. Κρατούσε ένα μαστίγιο. Το έβλεπες στις εκφράσεις του που θύμιζαν αποτυχημένη αισθητική εγχείριση. Ο υπό- λοιπος χώρος φωτιζόταν στο μαύρο. Δεν ήταν ήσυχο. Έβγαζε χονδρή πράσινη μύξα που περιδιάβαινε τα τριχίδια της μύτης του. μάτια γουρλωτά και μάγουλα ογκώδη στα ζυγωματικά. Το πρόσωπό της ήταν απομίμηση πορσελάνινης κούκλας. Σαν χέρι που σε σπρώχνει προς τα πίσω. Πετάει το μπουρνούζι και φαί- νεται ένας στηθόδεσμος διάτρητος σαν ελβετικό τυρί. Βούιζε με μια απόκοσμη βραχνή φωνή. Δεν είχε χρώμα ούτε σου άφηνε κάποια ιδιαίτερη αίσθηση. Δεν μπορούσα ν' ακούσω. διεγείροντας συνεχώς το ζώο. Το έβλεπα. μα σχεδόν το άκουγα.

Του άξιζε. Αηδιαστικό εκτόπλασμα που ήρθες από τα άνανδρα βάθη του υποκόσμου. Θέ- λεις πούτσο. Ηδονίστηκα. Το μαστίγιο μόνο τράβηξε την προσοχή μου από την πόρνη. Φορούσε μαύρα γάντια που είχαν μικρά κοπίδια στην παλάμη. Ένιωσα σαν να με χτύπησε κεραυνός. Δεν με άκουγε. Ήξερε τους κανόνες. Τα μάτια της κοίταξαν την κλειδαρότρυπα. Καθόλου αθώο κοριτσάκι. Η πόρνη έσκυψε μπροστά κι έβγαλε από τους γλουτούς της ένα πράγμα σε σχήμα κολοκυθιού. ΑΝΤΛΙΑ έμοιαζε ανθρώπινο. Κοίταξε τα μάτια του γουρουνιού. Δίχως σκέ- ψη και υψηλή νοημοσύνη. Καταλαμβάνεις μια θέση ψηλότερη από αυτό που σου αρμόζει. Κάλμαρα τον πούτσο μου που τεντωνόταν σαν μικρό κούτσουρο. Με τρυφερότητα. Πρέπει να είσαι εκεί. Κάποιος δεν είχε αυτιά και σαγόνι. Αλλά το αγνοούσε. Δεν βλέπει. Κανονικά δεν είναι έτσι. Θέλεις ξύλο. Γρήγορα άλλαξε το βλέμμα της. Είμαστε ανώτεροι από αυτό. να βλέπει. Καθόλου. Με περισσή ταχύτητα το κούνησε και το έκανε κύκλους. Θα υποδεχόταν κάτι θεϊκό και πρωτόγνωρο αυτό το πλάσμα. Το τίναξε δυνατά. Έτσι το είδα. Είχε προετοιμαστεί γι' αυτό και μόνο. Σε αυτό το τραπέζι. Για την ικανοποίησή μας. Πολύ ανώτεροι. Χρειαζόταν περιποίηση και προετοιμασία. Έπαψε να υπάρχει. Τους ανθρώπους. Ήταν φτιαγμένο για μας. Τα χείλη της ήταν προτεταμένα. Εγώ πίσω από μια κλειδα- 18 . Γαμήσου. Η ισορροπία. αεριζό- ταν και βρώμιζε τον χώρο με τις φυσικές του εκκρίσεις. Αν δεν τους τηρήσει θα τιμωρηθεί με θάνατο. Αλλά τρόμαξα για μια στιγμή. με δεξιοτεχνία. Το μαστίγιο. Η πόρνη το χάιδεψε. Μικρό το κακό. τα πισινά της γυάλιζαν και τα βυζιά της πετάγονταν μαύρα και δερμάτινα. Ακόμη μπορεί να περπατάει. Μικρό… μικρό. Τα μάτια της γυάλιζαν. Ήταν καλά εκπαιδευμένη. λες και τα είχε φουσκώσει με ζελατίνα. να νιώθει ηδονή. Και γυάλιζε. Για απόλαυση. Της ψιθύρισα. Εμείς συλλαμβάνουμε την ύπαρξη. Μεμιάς αυτό έσκισε τον αέρα. Ρευόταν. Δεν ακούει. στρογ- γυλεμένο. Μόνο έφτυνε σάλια. Δεν πρέπει να μιλάει. Μια λάμψη τόνισε τη σάρκα του γουρουνιού που έμοιαζε με ανοιχτό ζουμερό δαμάσκηνο. Γιατί ήταν ένα ζώο. Κάτω γνάθου μάλλον. Αυτοί είναι οι κανόνες. Η έκφρασή της δεν άλλαξε. Στημένα όλα σαν φράχτες σύρθηκαν πάνω στη σάρκα του ζώου και την κριτσάνισαν λίγο. Απαλά. Το ξετύλιξε με αριστοτε- χνία. Σίγουρα όχι. Με ρυθμό.

Πρωταγωνιστείς. Το γουρούνι έσκουξε. καθώς η πόρνη πήγε να αφήσει τον κουβά. Το ζώο μούγκρισε από πόνο και ούρλια- ξε. 19 . Δυο. Μα τι οξεία αίσθηση. Δριμύτερη από ποτέ. Και σε βλέπω. Και μια ακόμη. Η πόρνη έχωσε το παλούκι του μαστίγιου απαλά στην οπή του γουρουνιού. Τρεις. Επέστρε- ψε γρήγορα. Το γουρούνι βάφτηκε από τη σούπα και το αίμα στο φυσικό του χρώμα. Κι άλλη. Να βλέπω όλο το θέαμα κρυφά. Τσάκισε το γουρούνι. Το οπισθόφαρδο ζώο τέντωσε περήφανο το κεφάλι του προς το ταβάνι και έβγαλε μια γουρουνίσια έκδοση οργασμού. Ξεροκατάπια και νόμιζα για μια στιγμή ότι το σάλιο μου είχε γεύση γουρουνίσιου ιδρώτα. Αντιγόνη Ηλιάδη ρότρυπα. Όμως είσαι εκεί. Και στο πέος του το σπέρμα του εξέρρεε σε ασίγα- στους πίδακες. Έχεζε. Η πόρνη τίναξε το μαστίγιο. Χάιδεψε το γουρούνι. Η πόρνη πήρε λίγο από το σπέρμα. όπως το χιόνι που πέφτει μέρα και νύχτα στη Φινλανδία. Ήταν εκεί. Το αίμα του έβγαι- νε πηχτό και κόκκινο σε πίδακες από τις ερωτικές πληγές του. Μου ξέφυγε ένα ξεφύσημα ανακούφισης. Αυτό έσκουξε. Κι εκεί. μετά από εκσπερμά- τωση. Έδειχνε να το εγκρίνει. Τα λαμπιόνια γύρω από τον κορμό του δεν έπαυαν ποτέ να αναβοσβήνουν. Χάθηκε για λίγο στο σκοτάδι. Ουρί του παραδείσου. Διαολοστάλθηκα. Και το γουρούνι το ίδιο. Χόρεψε μέσα στην κοιλιά του το γεύμα του. Κουβαλούσε έναν κουβά με λευκή σούπα μέσα του. Τέλος το άλειψε στο μαστίγιο. Μιαμ. Τα υγρά του ανακατεύτηκαν με τη λευκή σούπα και έβγαινε ένα ροζ χρώμα. Βράχηκαν τα παντελόνια μου. Η πόρνη τράβηξε δυνατά το χερούλι και το μαστίγιο βγήκε έξω. Αυτό αναστατώθηκε. Η πόρνη επανεμφανίστηκε. Καθηλωμένος. Ανατρίχιασα. Μια. Να μου φέρει ενισχύσεις. Αμέτρητες. Γιατί χάθηκες από το οπτικό μου πεδίο. Δεν γεννήθηκες ποτέ για κάτι τέτοιο. Εσύ τώρα. Βρωμερό ζώο. Μετρούσα βαριανασαίνοντας. Λευκή ολόλευκη. Τον κούνησε πέρα-δώθε και τον έριξε ολόκληρο πάνω στη σάρκα του γουρουνιού. Κι άλλη. Και παντού. Με συντά- ραξε συθέμελα. Πάντα αισθαντι- κά και ακαταμάχητα. Όχι. Πού πήγες. Και συ εκεί. Το μύρισε πρώτα. Δεν έφυγε. Και δω. Η πόρνη το χάιδεψε αισθησιακά λίγο ακόμη. Να γίνεσαι το θέαμα.

Κάθε κίνηση αυτού του πλάσματος ήταν μέρος της εκτέλεσης μιας ιερής πράξης. Μάζεψε τα γόνατα σαν αράχνη και τα τίναξε μπροστά με μια χορευτική κίνηση. Ένα πλάσμα κατασκευα- σμένο αποκλειστικά και μόνο για αυτόν τον σκοπό. Ξενέρωτο γουρούνι. Μαζί με τη σούπα χρώματος που έσταζε και έβαφε το τραπέζι. διαταράσσοντάς τη με τα κατάλληλα μέσα. εμφάνισε μια μεγάλη πλαστική μαργαρίτα. Κάθισε με τα πόδια της ανοιχτά στην πλάτη της καρέκλας. Σε μια προσπάθεια της ύπαρξής μου να τιθασεύσει τον εαυτό της. Η πόρνη σήκωσε τα δυο της πόδια ταυτόχρονα. Πάψε. Είχε ένα πράσινο κλωνάρι ύψους ενός μέτρου. άρχισα να χαχανίζω σιγανά. πά- χους αρκετού και ένα πολύφυλλο λευκό άκρο. Υπηρετούσε την αρμονία του κόσμου. Όλα ήταν στην εντέλεια. Έκλαιγε. Έπειτα. Από κάπου στο σκοτάδι. Σηκώθηκε και ρούφηξε όλο το γαλακτερό υγρό που χύθηκε από τα μάτια του γουρουνιού. Αναστέναξε με περισσή απόλαυση. Το άσπρο έγινε από ροζ. Λευκό. Τα τακούνια-σύριγγες έκαναν δυο τρύπες εκεί που ήταν τα μάτια του γουρουνιού. Η ηδονή. Με μια καρέκλα. Ακούστηκε σαν ροή πετρελαίου σε σήραγγα. Το γουρούνι έσκουζε και ρουθούνιζε και μύξωνε και γελούσε και χαχάνιζε και γκάριζε και τρελαινόταν. Μα η αύρα της δεν φανέρωνε τίποτε από αυτήν. σκούρο κόκκινο. να μιλήσω. για να ανακουφίσει τις κλειδώσεις της. Υπήρχαν κάτι μικρά αποσπάσματα στο ύφος της που έδειχναν μια δυσαρέσκεια. Ο σκοπός παρέμενε πάντα ο ίδιος. Όμως έβλεπα το γουρούνι. Ήθελα να μείνω για πάντα εκεί. Χάιδεψε το γουρούνι και κύλησε το χέρι της ως στην εσοχή του πισινού 20 . Τα μάτια του γουρουνιού έλαμπαν. Ή ακόμη περισσότερο. Δεν έβλεπα το μπροστινό της μέρος. Δεν θα πρέπει να ήταν και ρόφημα διαίτης. Έμεινα εκεί με τη στοματική κοιλότητά μου χάσκουσα και τα υγρά να περιρρέουν από παντού. έκανε ένα σπαγγάτο με δεξιοτεχνία. Υπόγεια. Ένιωσα να περιδινούμαι για λίγο. Η πόρνη έβγαλε μια κραυγή. Το μαύρο έγινε άσπρο. Ανίκανος να αναπνεύσω. Διαπεραστικά. την αρμονία του σύμπαντος. Ξαναγεννιόμουν μπρο- στά σε αυτό το υπερθέαμα. ΑΝΤΛΙΑ Ξανάρθε. Δάκρυα κυλούσαν από τα καρφωμένα μάτια του ζώου. Αφήστε με να πεθάνω κοιτώντας αυτήν την κλειδαρότρυπα που έσεισε το είναι μου. Ήταν απλώς φωτισμένη.

Με ζηλεύουν για αυτό. Αντιγόνη Ηλιάδη του. Έφυγα από την κλειδαρότρυπα. Το χέρι της κουνήθηκε εκεί μέσα. όχι πολύ αργότερα. Σε λίγο άφησε ένα βογκητό και μου επέτρεψε με τον θόρυβο που έκανε να βγάλω κι εγώ την καταπιεσμένη μου ηδονή σε ήχο. Σκέφτηκα. Ακριβό. Βγήκα από το κτίριο και ξεκλείδωσα το ιδιωτικό γκαράζ. 21 . Το γουρούνι άφησε την τελευταία του πνοή. γεμάτη από σπέρμα και ηδονή. Ανίκανο να καταλάβεις. Και ήταν άλλο πράμα. Πήγα στο αμάξι μου. Η εταιρεία μου δίνει τις πιο εξελιγμένες ηλεκτρονικές συσκευές. στρώθηκα στη δερμάτινη καρέκλα. Αλλά θυμήθηκα πού ήμουν και κρατήθηκα. το γου- ρούνι βογκούσε. Κούμπωσα την καμπαρντίνα μου προσεχτικά. Παραπάτησα και έχασα την εικό- να. Το βράδυ θα τρώγαμε καλά. Στο καντράν είδα τη φωτογραφία δυο ξανθών παιδιών. Έσιαξα τη γραβάτα μου. Το λατρεύουν στον φούρνο με μπαχαρικά και πατάτες. Τελείωσε. Ο σκληρός πούτσος μου τρεμόπαιζε. Πράγματα που ένας μόνο σαν και μένα θα τα δεχόταν και θα τα εκτιμούσε. Τους αρέσει το χοιρινό κρέας. Πλήρωσα την καθαρίστρια που θα πλήρωνε την πόρνη και θα μάζευε το κρέας. Είχα βάλει όσο ζελέ πρέπει. Αγάπησέ με! Μου ήρθε να της φωνάξω. Για σαρανταπέντε χρονών. Η σάρκα του. Ήθελα να δω και τον θάνατο. κρατιέμαι πολύ καλά. πληρώνει τις διακοπές για όλη την οικογένεια και μας κάνει πού και πού και έξτρα δώρα. Μα στο μυα- λό μου ακόμη κουδούνιζαν τα μαύρα μάτια του γουρουνιού. έχυσα. Ευτυχώς είναι ήσυχα και αθόρυβα. Μπήκα μέσα. Μια ωραία μέρα στη δουλειά με περίμενε. έφτιαξα τα μαλλιά μου στον καθρέφτη μπροστά. Άνοιξα την πόρτα. Κι έπειτα. ασήμαντο ζώο. Χαμογέλασα στο αστρα- φτερό μου είδωλο και έβαλα μπρος. Γερό αμάξι. Ένιωθα την μαργαρίτα να εισρέει μέσα στην παχυλή μου σάρκα διά της φαντασίωσης. Να ρέει στα πόδια μου το αίμα του γουρουνιού και να γλιστράει στο βλέφαρό μου. Αυτό είναι ευτυχία. Έπιασα τον δερμάτινο χαρτοφύλακά μου από τη ρεσεψιόν. Το πιο ωραίο για το τέλος. Δεν συμπαθώ πολύ τα παιδιά. Η εταιρεία μου το έδωσε. τι ζητήσουν. Τυχερό γουρούνι. Από τα καλύτερα. Διαστάλθηκα ολάκερος και βόγκηξα. Πικά- ντικα. Δικά μου είναι. Ανάρμοστα για ένα ταπεινό. Είχε υποστεί πολλά. Δεν ενοχλούν αν τους δώσεις ό.

ΑΝΤΛΊΑ 22 .

Ψιλόβρεχε και είχα βγει έξω στο κατάστρωμα για να αναπνεύ- σω… Και ήταν τόσο αποπνικτικά στη σάλα όπου τα φίδια με τις σμέρνες λικνίζονταν σ’ ένα ακόμη to know us better… Και εσύ καθόσουν μόνη σου στην τραμπάλα… Και εγώ περίμενα ν’ ανέβω στο Carousel… Μέχρι που. μετά από λίγο καιρό είχες κάνει γνωστό στους σωματοφύλακές σου ότι δειπνούσαμε μαζί. παρόλο που ήθελες να πίνουμε μαζί μόνο espresso και τα rendezvous για espresso δεν ανακοινώνονται στη στήλη των κοινωνικών της εφημερίδας Η ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΗ… 23 . Εσένα θέλω! Και καθώς ο Redmond Barry πλησίαζε. αφού μου είπες πρώτα ότι συνηθίζεις να πίνεις espresso και με γυναίκες και ότι θα μπορούσαν να χυθούν στα- γόνες από κόκκινο ξηρό στο λευκό μου ξεφτισμένο πουκάμισο… Και την ίδια στιγμή που δεν ξέρω το πώς και το γιατί. Να σου τον φέρω και να φύγω. την Countess of Lyndon στη γέφυρα. μου ζή- τησες να δούμε μαζί τα πυροτεχνήματα στον ουρανό… Και είχα πολύ καιρό να δω πυροτεχνήματα στον κατάμαυρο ουρανό! Αλλά φαντάζομαι κι εσύ το ίδιο… Και ένα βροχερό απόγευμα ήρθα στην Casa Azul. Μορφέας Ελευθερίου Όταν ο Τρελο-Καπελάς από τη Wonderland συνάντησε τη Frida Kahlo από την Coyoacán στη Μικρή Πόλη για ένα espresso (Μια σουρεαλιστική αναπόληση) [απόσπασμα] Γλυκιά μου Frida.929 second movement του Franz Schubert. Θυμάσαι τι σου είπα πριν περίπου έναν χρόνο στη χοροεσπε- ρίδα. Γιατί έπρεπε να επιστρέψω στην Alice. Ποιoν caballero θες. από τη βροχή γλίσχρων εκλάμψεων στου χρυσόψαρου τη μνήμη. υπό τη συνοδεία της σο- νάτας Piano trio opus 100 in e flat major d. Και μου ζήτησες να πίνουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα ένα espresso μαζί. Γιατί.

δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτές. Και μετά από λίγο καιρό μου είπες ότι οι σωματοφύλακές σου πρότειναν να σε συνοδεύω στους περιπάτους σου. ένα λευκό κοχύλι με σκελετό από ξύλο ακα- κίας. ΑΝΤΛΙΑ Αλλά εσύ ήθελες μόνο espresso και εκ των προτέρων γνώριζες ότι θα δειπνήσουμε μαζί… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. μόνο που ο καθένας χρει- άζεται το δικό του για να υφάνει την αιώρα που νανουρίζει τη δική του μητέρα… Η Shiatsu είναι η Shiatsu και ο Τρελο-Kαπελάς είναι ο Τρελο-Kα- πελάς. Αλλά εσύ ήθελες μόνο espresso και εκ των προτέρων γνώριζες ότι θα δειπνήσουμε μαζί… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. All time classic γυναικεία ανασφάλεια ότι αν δεν περνά κάποιος caballero ώρες μαζί τους. ακόμη και αν εργάζεται. ακόμη και αν ο Τρελο-Καπελάς δεν άκουσε τη συμβουλή σου και δεν πήγε την Alice στον παιδότοπο που προσπαθούν να βρουν τα χαμένα κομμάτια στο puzzle. γιατί απλά απόκαμα! Αρκετά με τα νυχτοπερπατήματα του Leonard τόσα χρόνια! Γιατί και με την Alice. Kουράστηκα με τα μεταμεσονύχτια Awakenings! Αλλά και σένα θα σε ταλαιπώρησε πολλά χρόνια φαντάζομαι αυτό το γιατί του ατυχούς triple lutz στον τελικό του παγκόσμιου πρωταθλήματος του καλλιτεχνικού πατινάζ στις 25 Νοεμβρίου του 1970 και για να το διαχειριστείς αποφάσισες να γίνεις άτε- γκτη με τον εαυτό σου και τους συνανθρώπους σου… Kαι όσες φορές και να πατήσεις το rewind εκείνης της χορογρα- φίας σου… Αλλά δεν είμαι partenaire που δύναται να χορέψει patinage artistique 24 . να κάνουμε πράγματα μαζί! Αλλά εσύ ήθελες μόνο espresso και εκ των προτέρων γνώριζες ότι θα δειπνήσουμε μαζί… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. να μοιραστείς μαζί μου τα παιχνίδια σου. Και προσπάθησες να με τραβήξεις από τον τάφο μου και να με αναστήσεις. Δεν με αφορά με ποιο τρόπο η καλή σου φίλη Shiatsu παίζει trivial pursuit με τη μητέρα της. H εμπειρία είναι σαν τo οδοντικό νήμα. κρατώντας σου για ombrellino.

που προσπαθούσες να είσαι μαζί μου όσο το δυνατόν περισσότερο. ακόμη και αν με γοήτευε ο τρόπος που με περίμενες στο project για την ποδηλατοδρομία των πρωτόπλαστων και που έτρεχες πρόσχαρη να με αγκα- λιάσεις και να με φιλήσεις. 25 . κάποια στιγμή. διαφορετικά αγαπάς μόνο τις replicas σου! Kαι για να δύναται ο Τρελο-Καπελάς να παρευρεθεί στο μυστικό δείπνο μαζί σου. που στο café bar ΞουΛ με το που έφτασα ζήτησες από τον οι- νογνώστη αδερφό της καλή σου φίλης Lhakpa Sherpa να κάτσει παραπέρα για να μ’ έχεις δίπλα σου. λόγω των δικών μου βράχων. ευελπιστώ- ντας. από τις δύο στο μια φορά την εβδομάδα μου είπες: Θέλω να πίνουμε espresso μαζί μια φορά την εβδομάδα! Μάλλον τότε εκ των πραγμάτων συμβιβάστηκες ότι ήθελες μόνο ένα espresso μαζί μου. που έτρεχες να με αποχαιρετήσεις σαν γάτα στο ascenseur και μου νιαούριζες Charlie Brown θα τα καταφέρεις. που στη διάλεξη για την αγωγή του καταπιεζόμενου με περίμενες στην πρώτη θέση. στην τρίχα ντυμένη στα κόκκινα και με είχες πνίξει στα φιλιά. που αποζητούσες ένα δείπνο με όλα τα παρελκόμενα. γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δειπνούν μόνοι τους στα εστιατόρια με συντροφιά το tablet τους… Θυμάσαι που σε πήρα τηλέφωνο. που κουβαλώ ως άλλος Σίσυφος. πρέπει να αφήσει την Alice στην Cuckoo’s nest! Και όταν είδες ότι τα rendezvous για espresso περιορίζονταν. ενώ εξαρχής ήθελες ένα δείπνο. ότι το ημιτελές θα ολοκληρωνόταν με το valse sentimentale της παλίρροιας του Ευρίπου. Μορφέας Ελευθερίου σ’ ένα αυστηρά οριοθετημένο κύκλο από κιμωλία… Οι κανόνες σου. όταν ήσουν στο Tσιρικριά. που θα έλιωνε σαν παγωτό τους βράχους του Σίσυφου… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. που στα γενέθλιά μου στις 8 Μαϊου μου πήρες ένα κομμάτι γλυκό κορμό και το βιβλίο του Allan Percy. über alles! Και για να δύνασαι ν’ αγαπήσεις πραγματικά. αυτό που πραγματικά σου λείπει Frida. για να ακούσω τον ήχο των κυμάτων από το κινητό σου. που μου πρότεινες να με φιλοξενήσεις στην China Town για να μελετήσω τη φιλοσοφία του Feng shui. που κρατού- σες συνεχώς το χέρι μου στο άνετο θέατρο που πήγαμε για να ακούσουμε τον μονόλογο της Σταματίας. πρέπει να απο- γειώσεις τα χάρτινα αεροπλανάκια από το business room του κομφορμισμού.

Ευτυχώς που προθυμοποιήθηκε ένας σωματοφύλακάς σου και με πήγε με την άμαξά του μέχρι την πολυσύχναστη στάση που περιμένουν τα μοναχικά ανθρωπάκια του Γαΐτη. επιλέγοντας γι’ αυτά. όσο και αν η Alice ματαίως αναζητά τον ερωτύλο Leonard να επιστρέψει στη Wonderland… Και όταν αναδυθείς. για να πάρω το magic bus και να επιστρέψω στη Wonderland. η αρμύρα θα έχει σμιλέψει το διαβρωμένο γλυπτό… Αλλά έπρεπε να πάω με την Αlice για ελεύθερη κατάδυση στην άβυσσο της λήθης… Θυμάσαι την Πρωτομαγιά στους κρεμαστούς κήπους της Βαβυ- λώνας. 26 . ΑΝΤΛΙΑ Νομίζεις πραγματικά ότι δεν ήθελα να βρίσκομαι εκεί μαζί σου. ούτε οι γονείς τους επιβάλλουν το δικό τους αξιακό σύστημα. όπως και τα νομοσχέδια επιδέχονται τροπολογιών. τους κάθε λογής -ισμούς… Γιατί τα παιδιά είναι ελεύθερα να κολυμπούν στο Big Blue… Oι κανόνες επιδέχονται τροποποίησης. χωρίς αυτά. ακόμη και αν ο camarero δεν είχε Β12 να σου προσφέρει στο café bar του Νιχάι… Kαι μετά νομίζεις ότι δεν ήθελα να έρθω για espresso μαζί με τους σωματοφύλακές σου. Ένα μακροβούτι στη σιωπή… Και στο βυθό. Aκόμη θυμάμαι πώς κοίταζες τα κοάλα των φιλενάδων σου και πόσο χαρούμενη ήσουν όταν κράτησες κάποιο στην αγκαλιά σου. δεν πιάνει το κινητό. Α little girl is learning to ride a bicycle… Ι don’t know her name… But I’d like to be her Stalker in a luna park… Αλλά τα παιδιά δεν τα εξοστρακίζουν από το σπίτι όπου ο αγέ- ρας δεν πληγώνει. αν όταν μεγαλώσουν αποκτήσουν την κακή συνήθεια ν’ αγοράζουν σακουλάκια με καραμέλες από αγνώστους. Και το magic bus άργησε να ‘ρθει. γιατί φτιάχνονται από ανθρώπους για ανθρώπους… Και στους κανόνες υπάρχει και η διασταλτική ερμηνεία. πέραν της γραμματικής. επειδή η φίλη του αλαφιασμέ- νου οδηγού έπαιζε ολημερίς με το μαγιόξυλό του στην τετριμμένη παγανιστική γιορτή.

που θα γινόταν ένα υπόκωφο και συγκαταβατικό ΝΑΙ… Όλα υπό μια αίρεση πλανώμενη στον αέρα… Λίγο μετά τη δύση του ηλίου και λίγο πριν φέξει το πρωί. Δεν θα υπήρχε καλύτερος ξεναγός από μένα. ιππεύοντας τους Κενταύρους. οι οποίες θα μου λείψουν μαζί με τις γκριμάτσες σου! Τόσο μα τόσο παραστατική στις αγορεύσεις σου στην αρχαία αγορά… Πόσο μου αρέσει να σε πειράζω… Και μια πολύχρωμη écharpe ανέμιζε στο ανάλαφρο. Πάλι είχε σκηνοθετήσει το μονότονο σκηνικό με τα marie claire στο πάτωμα και το éclair που είχα φάει μου βγήκε ξινό. Μορφέας Ελευθερίου Και έπρεπε να επιστρέψω στην Alice. Θυμάσαι τις δροσερές καλοκαιρινές βραδιές στο Εtapo. λίγο πριν το ενθουσιώδες και στεντόρειο ΟΧΙ. όπου είχες πάει με την καλή σου φίλη Lhakpa Sherpa. γιατί το βουνό του Vivaldi το γνωρίζω από μικρό παιδάκι σπιθαμή προς σπιθαμή. γιατί αν τσιμπήσω το δέρμα μου. Νομίζεις ότι δεν ήθελα να σε συνοδεύσω στο γλέντι που ακολού- θησε τον γάμο της Νηρηίδας Θέτιδος με τον θνητό Πηλέα. Γιατί η Alice με περιμένει στο σπίτι να της αφηγηθώ ιστορίες για να κοιμηθεί! Αλλά σε τούτο το ταξίδι με τον Υπερσιβηρικό. Αναρωτιέμαι αν ο θιασάρχης θα κατεβάσει ποτέ αυτό το κακό- γουστο μονόπρακτο που πληρώνει o ίδιος πάντα θεατής… Φώναξε τις γάτες! Μπήκαν αρουραίοι! Αλλά αυτό είναι το δικό μου surreal σενάριο. υπό τις ιαχές των ροζαλί επαναστατών που τραγουδούσαν ζαλισμένοι. Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί ένα μαρσιποφόρο καγκουρό κάνει autostop στη Xαμένη Λεωφόρο. θα με νιώσεις. θα σε νιώσω. η οποία έμεινε μόνη της όλη την ημέρα και τα βρήκα μπριάμ στο σπίτι. Ο βρυκόλακας ξεπόρτιζε να πάει στην καλή του και μετά να επιστρέψει στον τάφο του. Δεν θυμάμαι ποτέ να έσπασα το ρεκόρ των δύο παραστάσεων την εβδομάδα με μια τρίτη… Θυμάσαι ένα βράδυ που μου είπες ότι σέρνω το σώμα μου. Και όταν πονέσει το λυγισμένο σου κλωνάρι. η Alice δεν θα με θυμάται! 27 .

παρόλο που σου πρότεινα αρκετές φορές να γνωρίσω τη Matilde και να πιούμε ένα espresso! Δεν το αντέχω να παίρνω συνεντεύξεις από ανθρώπους που δεν θυμούνται το νόημα της ζωής τους! Ακόμη ηχεί στ’ αυτιά μου σαν Gong! 28 . είτε βράδυ. είτε μεσημέρι. ΑΝΤΛΙΑ Και η Alice κάποτε μ’ έπαιρνε στην αγκαλιά της και μου έλεγε ιστορίες για να κοιμηθώ! Καλά μου είχε πει κάποτε ο Τom ότι προσέχουμε υπέρμετρα την υγεία της Ιοκάστης. τον κινηματο- γραφικό έρωτα της ζωής της στον ουρανό της Wonderland. με ρίσκο να αρρωστήσουμε εμείς. εάν δεν έχουμε ήδη αρρωστήσει… Αγχωμένη μαλακία στην αναμονή για τη γλυκιά φωνή της γκου- βερνάντας στις οκτώ το πρωί! Μόνο που από τότε που λιποθύμησε η Alice 2 φορές μπροστά μου και έλαβε παράσημο για τον άθλο της στο μέτωπό της και θα μπορούσε να συναντήσει τον Doctor Zhivago. μετά από αρκετό χρονικό διάστημα. για να δούμε τι κάνει η Alice! Ο φόβος μαράζωσε τα λιγοστά ομιλούμενα λουλούδια στις jardinières της Wonderland… Μπορεί το νόμισμα του Ιανού που είχε απομείνει μέσα μου να το έφτυσα με τη βοήθειά σου. τότε το άγχος δεν ήταν πια διαχειρίσιμο και από τότε όπου και να πηγαίναμε και πηγαίνουμε με τον Tom κάπου κοντά σε ακτίνα 5 λεπτών από το λαγούμι μου. αλλά το άγχος μου για την Alice ουδέποτε! Αλλά κι εσύ δεν άντεξες ούτε μια καλησπέρα να πεις στην Αlice .δυο λεπτά σου ζήτησα πριν πάμε στην καθιερωμένη ετήσια χοροεσπερίδα . πάντα ο Tom τρύπωνε και τρυ- πώνει στο λαγούμι μου.

29 .

όπως έκαναν για να το σηκώσουν. Η Ουρανία ήταν μια χήρα σαν μαυροφορεμένη μαντόνα. Είχε χηρέψει στα είκοσι δύο της. Το άλογο τού είχε σπάσει τη σπονδυλική στήλη. ο Κυριάκος ξεκίνησε να έχει μό- νιμες σχέσεις με μια χήρα από ένα κοντινό χωριό. δεν το κουμαντάρισε σωστά κι αυτός και ήρθε και γύρισε τούμπα το άλογο και τον πλάκωσε. έδωσε μια το ζώο και σηκώθηκε στα δύο του πόδια. τα μισά πλευρά και του είχε ξεχαρβαλώσει το αριστερό πόδι. Είχε πάει ο Κυριάκος νωρίς στης χήρας να φορτώσει το σιτάρι της και να το πάει για άλεσμα. που δεν πρόλαβε να χορτάσει. που τον έβαζε τακτικά στο σπίτι της για δήθεν μαστορέματα και μερεμέτια και του σέρβιρε γλυκό τριαντάφυλλο από τη μασχάλη της. όταν έπεσε πάνω στον άντρα της η αγαπημένη του φοράδα. Γύρισε μόνο του το ζώο στο σπίτι κι όλοι έβαλαν το κακό στο νου τους. Μέχρι που γνώρισε τον Κυριάκο είχε μείνει πιστή στον μακαρίτη κι έσβηνε την αναστάτωση που ένιωθε από καιρό σε καιρό με κρύα ντους και σωματική εξάντληση. Τα μάτια της ήταν γατίσια και πράσινα και το δέρμα της χρυσαφένιο κι απαλό σαν μετάξι. όταν την ένιω- σε αναστατωμένη και πριν προλάβει ν’ αντιδράσει. κορακίσια μαλλιά. έπιασε με το βλέμμα του τη χήρα 30 . Είχε λυγερή κορμοστασιά και μαύρα. κατάμαυρα. Ήταν μια γυναίκα πεισματάρα. Είχε ξεράσει αίμα από το στόμα και το κορμί του. Όπως φόρτωνε τα σακιά στην καρότσα του φορτηγού. Τον κήδεψαν την επόμενη μέρα το πρωί και η χήρα μετά την κηδεία πήρε την φοράδα κάπου μέσα στα χω- ράφια. την καταράστηκε που την έκανε χήρα προτού καλά-καλά κλείσει ένα χρόνο παντρεμένη και την τουφέκισε. πήρε μια εντελώς αφύσικη στάση. Τον βρήκαν δυο ώρες αργότερα σκασμένο εκεί που τον είχε ρίξει η φοράδα. Κι όχι καμία στραπατσαρισμένη καρακάξα. Γύρναγε από δουλειά στα χωράφια ο μακαρίτης. ΑΝΤΛΙΑ Η Ανάσταση της Ουρανίας Στο τέλος του Αυγούστου. Το σώμα της είχε τη μεστή ομορφιά των είκοσι οχτώ της χρόνων και κάτω από την πένθιμη ενδυμασία έκρυβε τη λαχτάρα για τον έρωτα.

φρόντισε να ξεφορτώσει το αλεύρι της χήρας τελευταίο. αν είχε σωθεί το λάδι κι αν το είχε η εποχή. Τον κοίταζε με τα μεγάλα πράσινα μάτια της κι έλεγε μέσα της πως κάπως έτσι θα ήταν και ο Απόλλωνας. ένιωθε μόνιμα ζεστή. λέγοντας. που μάζευε στον δρόμο για το νεκροταφείο για να κάνει το μνήμα πιο χαρούμενο και εορταστικό. δεν δέχτηκε χρήματα κι όταν εκείνη τον κάλεσε μέσα στο σπίτι για φαγητό για να του το ανταποδώσει. που την έπιασε να μουρ- μουρίζει ένα γαμοτράγουδο την ώρα που άπλωνε μπουγάδα. Παναγιώτης Παπαδόπουλος που τον κοίταζε ξελιγωμένα. Πέρασε από τα υπόλοιπα σπίτια που είχε κανονίσει να φορτώσει σιτάρι και στον γυρισμό από τον μύλο. Η πρώτη που κατάλαβε ότι κάτι είχε αλλάξει ήταν μια γειτόνισσα και φίλη. Και δεν ήταν μόνο το τραγούδι. Όπως ένα φυτό που έχει μείνει απότιστο και μαραμένο κι έρχονται οι πρώ- τες βροχές του Απρίλη. του έφερνε μικρά ανθάκια. έλαμπε ολόκληρη. Ο Κυριάκος δυο βρα- διές την εβδομάδα της ζέσταινε το κρεβάτι και άναβε φωτιές βαθιά μέσα της. Όπως έμπαιναν στο σπίτι της Ουρανίας. πως αν έμενε για φαΐ. θα έπρεπε να του ετοιμάσει και για ύπνο. Πήγαινε κάθε Κυριακή μόνο για να το συμμαζέ- ψει. Έπλενε τα μάρμαρα. Τέτοιες φωτιές που η φλόγα τους έκαιγε ακόμα κι όταν αυτός έλειπε και η Ουρανία. το ξεδιψάνε και το φέρνουν πίσω στην ζωή. καυτά δάκρυα έσταζαν απ’ το μουνί της. για πρώτη φορά στην ζωή της. Η χήρα είχε ξαναβρεί τη χαρά της. γιατί δεν ήθελε να οδηγάει το φορτηγό μετά που έπεφτε ο ήλιος. 31 . Σταμάτησε να πηγαίνει και στο μνήμα του άντρα της κάθε μέρα. εκείνος δέχτηκε. Σαν έκανε η Ουρανία να τον πληρώσει. άναβε το καντήλι του. έτσι και η Ουρανία είχε μπουμπουκιάσει κι ανάβλυζε ζωή από παντού. που κάθονται και μοιρολογούν οι χήρες στα μνήματα των αντρών τους. Και πλέον ούτε παράπονα ούτε κατάρες ούτε κλάματα ούτε γιατί με άφησες μόνη και τα συνα- φή.

αστεφάνωτη και γκαστρωμένη. τον Κυριάκο. Σαν να ήξερε ότι θα του άφηνε την κόρη χαλασμένη. ΑΝΤΛΙΑ Ο Κυριάκος καταστρέφει την Ασημίνα Η Ασημίνα είχε αμπαρωθεί στην κάμαρά της από την ώρα που πληροφορήθηκε τα νέα και τα μάτια της είχαν πρηστεί και κοκκινίσει απ’ το κλάμα. όταν επίσημα είχε πάει επίσκεψη στο σπίτι της για να την ζητήσει. «την Ασημίνα την αγαπάω και θέλω να τη στεφανωθώ». τον γιο του σατανά. φώναξαν τις γυναίκες να τους τα ανακοινώσουν.τα μάγουλά της κοκκίνιζαν από τη συστο- λή και δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Η μάνα της την παρακαλούσε να βγει να φάει κάτι. Τον Κυριάκο η Ασημίνα τον είχε αρραβωνιαστεί τρεις μή- νες νωρίτερα. τελειώνοντας από μια τυχαία συνάντηση με τον Κυριάκο. Όλα αυτά τα έλεγε με μiα δυσκολία κι όλο απέφευγε να τον κοιτάει στα μά- τια. Σαν να ήξερε ο άτιμος το κακό που του ετοίμαζε. Τρεις μέρες δεν είχε βάλει τίποτα στο στόμα της και μονολογούσε η Μανώλενα. αν δεν της περάσει ο καημός για εκείνο το διαβολόσπερμα. ότι θα χάσει το στερνοπούλι της. Μια φορά. Το επόμενο βράδυ ήρθε η μάνα του Κυριάκου κι ο κυρ Μανώλης με κάθε επισημότητα τέλεσε τον αρραβώνα. «δώσε την συγκατάθεσή σου κυρ Μανώλη και η Ασημίνα σου θα ζήσει βασιλικά μαζί μου». Αν τύχαινε και την έστελνε η μάνα της για κάνα θέλημα και τον πετύχαινε έξω. Έβηξε κάπως να δώσει επισημότητα στον λόγο του και συνέχισε λέγοντας του γέρου. είχε πει του πατέρα της. Όταν της ανταπέδιδε κι αυτός το χαμόγελο. που γύρισε 32 . Αυτές οι συναντήσεις τέλειωναν με μiα αίσθηση αμηχανίας και μπόλικη αγαρμποσύνη κι από τις δυο μεριές. Αφού κανόνισαν οι άντρες μεταξύ τους τα της προίκας και τις ημερομηνίες για τα στέφανα. Κι όλη την ώρα τον μνημόνευε με κατάρες για την ντροπή και το κακό που της έφερε στο σπίτι. το προσωπάκι της φωτιζόταν κι ένα αθώο χαμόγελο σχη- ματιζόταν στο μπουμπουκένιο στόμα της. «Κυρ Μανώλη μου». είχε τόσο ξεμυαλιστεί. Της Ασημίνας της άρεσε ο γαμπρός που της κανόνισαν και στην πραγματικότητα τον είχε ερωτευτεί εδώ και καιρό.

δεκαεπτά χρονών μπουμπουκάκι. • Οι δύο βινιέτες είναι αποσπάσματα από τη συλλογή διηγημάτων «Ο Κυριάκος κι ο Κυριάκος» 33 . που τον κανάκευε όλη την ώρα για την αξιοσύνη του και την λεβεντιά του. Με όλους είχε να ανταλλάξει μια καλή κουβέντα. Στα είκοσι έξι του χρόνια. Μετά τον αρραβώνα. να φαίνε- ται ανώτερος από τους άλλους άντρες. σε όλη την Πελοπόννησο και την Αιτωλοακαρνανία. ήταν ο νούμερο ένα ερ- γένης της περιοχής και το καμάρι της χήρας μάνας του. καμάρωνε το κελεπούρι. έτσι ογκώδης όπως ήταν. το ζευγάρι είχε την άδεια να κυκλο- φορεί επίσημα στο χωριό κι όλες μακάριζαν την Ασημίνα που της είχε τύχει τέτοιο παλικάρι. που ετοιμαζόταν να πάρει δεύτερο φορτηγό και δεύτερο οδηγό για να το δουλεύει. Ο Κυριάκος είχε ένα φορτηγό και το μίσθωνε για μεταφορές. Η Ασημίνα ζούσε το όνειρό της. Η Ασημίνα δίπλα του. Είχε και κάτι μεγάλες ψωμωμένες πλάτες που τον έκαναν. Οι δουλειές του πηγαίναν τόσο καλά. Φόρτωνε και μετέφερε από καλαμπόκι και μπαμπάκι μέχρι γου- ρούνια και κατσίκια για σφάξιμο. Ήταν ψηλός κι από το φόρτωμα ξεφόρτωμα είχε φτιάξει ένα σώμα μυώδες και σφιχτό. Το περπάτημά του είχε μια παλικαριά και μια πρωτόγονη ευγένεια. Και ήταν όμορφος. Παναγιώτης Παπαδόπουλος από τον μπακάλη σπίτι της μ’ ένα κιλό ρύζι αντί για φακές και μια πλάκα μαργαρίνη που της είχε παραγγείλει η μάνα της. Πολύ όμορφος! Πέρναγε ο Κυριάκος και όλοι γυρνούσαν να τον θαυμάσουν.

για να αυξηθεί το ζουμ του χάρτη. Είχε ακολουθήσει πιστά τις οδηγίες που την είχαν φέρει μέχρι το Πανεπιστήμιο. Ήταν αναγκα- 34 . ΑΝΤΛΊΑ Η αρχαία θεραπεία Μικρές ψιχάλες βροχής έπεφταν με άγνωστη ταχύτητα από τον ουρανό και κατέληγαν πάνω στη γυάλινη οθόνη ενός κινητού. όμως δεν μπορούσαν να την καθοδηγήσουν περαιτέρω. πάντα εφαπτόμενοι στο γυαλί της συσκευής. με μία σχεδιασμένη διαδρομή σε έντονο μπλε χρώμα. Αντίχειρας και δεί- κτης ενώθηκαν και απομακρύνθηκαν. σκάζοντας άηχα και απαλά. Ο γκρίζος ουρανός φλέρταρε από νωρίς με το στερεότυπο της βρετανικής κακοκαιρίας και η βροχή έμοιαζε πια αναπόφευκτη. Στην οθόνη φώτιζε ο χάρτης της πόλης.

με την αντίστοιχη πλευρά τους καλυμμένη από αναρ- ριχώμενο κισσό. Αφού η σιγανή φωνή της διατύπωσε την ερώτηση. Αφού σκούπισε τις σταγόνες που είχαν προλάβει να βρέξουν το κινητό. έτσι πλησία- σε το πρώτο κτίριο από όπου ξεμύτιζε φως μέσα στη μουντή ατμό- σφαιρα και άνοιξε την παλιά πόρτα του. βγήκε σε μια αυλή μικρής έκτασης. Πέρασε τη μεγάλη καγκελόπορτα χρυσού χρώματος που καλω- σόριζε επιβλητικά φοιτητές και επισκέπτες και προχώρησε στους κατάφυτους κήπους του πανεπιστημιακού χώρου. ειδικά της νότιας. τον οποίο θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί για να την οδηγήσει στον προορι- σμό της. Αποκλειστική επιλογή ήταν να ζητήσει βοήθεια. ακολουθώντας τον κρυφά. που ήταν καρφωμένη στο χορτάρι της αυλής. πέρασε μέσα από έναν χαμηλοτάβανο διάδρομο σε μία δεύτερη. την καλημέρισε ένθερμα. χωρίς να χρειαστούν συστάσεις. Ήλπιζε ότι θα συναντούσε τυχαία κάποιον συμμετέχοντα του συνεδρίου. Στην πραγματικότητα δε στράφηκε ούτε ένας προς το μέρος της. Παρότι αρνήθηκε το κέρασμά του. με υβριδικό πόστο γραμματέα και επιστάτη. αναγραφόταν το όνομα του συνεδρίου και ένα βέλος. κρατώντας όλους τους τύπους. σε πλήρη αντίθεση με τα μέρη της υπόλοιπης Ευρώπης που είχε επισκεφτεί. Για ένα δευτερόλεπτο πίστεψε πως η αργοπορημένη της άφι- ξη θα τραβούσε μονομιάς όλα τα επικριτικά βλέμματα του κοινού. Σε μια πρόχειρη πινακίδα. εκείνος της εξήγησε λεπτομερώς πώς να πορευτεί και δεν παρέλειψε να της προσφέρει μια καραμέλα βουτύρου. Περνώντας μέσα από μια ερημική στοά. Ένας Άγγλος μεσήλικας. Στέλιος Ανδρεάδης σμένη να συνεχίσει μόνη της και να εντοπίσει χωρίς διαδικτυακή βοήθεια την αίθουσα του συνεδρίου. μεγαλύτερη αυλή και ο αρχιτεκτονικός λαβύρινθος έλαβε τέλος μπροστά σε μια γυάλινη αίθουσα. εκτίμησε την έμφυτη ευγένεια που διακα- τείχε τους πολίτες εκείνης της χώρας. με αποτέλεσμα να ηχούν μόνο τα τακούνια της στον πλακόστρωτο δρόμο. Της άρεσε αυτό το κατάλοιπο αριστοκρατίας που ωθούσε την αβρότη- τα στην καθημερινότητά τους. που ήταν περιστοιχισμένη από τέσσερα. όπου το συνέδριο είχε ήδη ξεκινήσει. πέρα από ελάχιστα αγέλαστα παιδιά που περνούσαν γοργά από το πλάι της και εξαφανίζονταν αμέσως. το άφησε να γλιστρήσει μέσα στην Birkin τσάντα της. ξεχωρι- στά κτίρια. 35 . Ακολουθώντας την κατεύθυνση που έδειχνε η μύτη του βέλους. Δυστυχώς. επικρατούσε απόλυτη ερημιά.

Είχε ενημερωθεί για το πρόγραμμα των ομιλιών και η δική της σειρά αργούσε τόσο πολύ που προλάβαινε να προετοι- μαστεί με άνεση. συνειδητοποίησε πως είχε φτάσει η σειρά της. ζυγίζοντας την εξωτερική τους εμ- φάνιση και το ντύσιμο. μα δεν αγχωνόταν για αυτό. όμως εκείνη ένιωθε μειονεκτικά. αφομοιώθηκε πλήρως με το υπόλοιπο κοινό. με μεγάλη δυσκολία να τους κατανοήσει. Ορθά την είχαν προειδοποιήσει οι συνάδελφοί της πως στα συνέδρια πληροφορικής συνηθιζόταν το καθημερινό. ενώ οι γυναίκες σε φτηνές φούστες και μπλουζάκια. Καθώς έφτιαχνε τις διαφάνειες που θα πρόβαλε αργότε- ρα στους αδιάφορους συμμετέχοντες. μάρκας Manolo Blahnik. όσο το δυνατόν πλησιέστερα στην πόρτα. αφού χρησιμοποιούσαν συνεχώς ορολογία της επιστήμης τους και έθιγαν εξειδικευμένα πεδία. Παρότι έμοιαζαν απο- χαυνωμένοι. προσπάθησε να μην τους ενοχλήσει περνώντας από μπροστά τους. Μετά από πολλές δυσνόητες παρουσιάσεις. αν όχι τελείως ατημέλητο στυλ. προσπαθούσε να ακούει τους διαδοχικούς ομιλητές. έτσι έμεινε στην τελευταία γραμμή καθισμάτων. Κάποιες παρουσίες τσιγκλούσαν την αισθητική της. έριχνε διακριτικές ματιές στα άγνωστα άτομα τριγύρω της. Λίγοι ήταν αυτοί που δεν είχαν βυθίσει τη ματιά τους στην οθόνη. Οι άντρες περιορίζονταν σε βαρετά πουκά- μισα. Δεν είχε ετοιμάσει την παρουσίασή της. σε αντίθεση με τις εμπειρίες της από προηγούμενα συνέδρια του δικού τους κλάδου. όπως ένας πενηντάρης με ένα σαχλό καπέλο και σορτς ή μια παχουλή κοπέλα με αθλητικές φόρμες. με αποτέλεσμα το άγχος να ανεβάσει αμέσως τους παλμούς της καρδιάς της και να δημιουργήσει μία πίε- 36 . ώστε να ξεχαστεί. αφού ήταν η μο- ναδική ψυχολόγος ανάμεσα σε πληροφορικούς. Το αρνητικό συναίσθημα πως έδειχνε σαν τη μύγα μες το γάλα φούντωσε γρήγορα και άρχισε να την ενοχλεί. Άλλη στη θέση της ίσως υποτιμούσε τους υπόλοιπους. Εκτός από τη διαφορετική της ειδικότητα. ξεχώριζε ακόμη πε- ρισσότερο από το σύνολο εξαιτίας του Hugo Boss ταγιέρ της και των χαμηλοτάκουνων γοβών της. ΑΝΤΛΊΑ αφού άπαντες είχαν έναν φορητό υπολογιστή στα γόνατά τους. αλλά και να προφτάσει εντός χρόνου. Επικεντρώ- θηκε πάλι στην παρουσίασή της. Με ήσυχες κινήσεις άνοιξε τη δεύτερη τσάντα που κουβαλούσε μαζί της για να βγάλει έναν Mac υπολογιστή και πατώντας το κουμπί που θα τον έθετε σε λειτουργία. αλλά έδιναν κάποια σημασία στον ομιλητή. Παράλληλα. όλα άγνωρα για μια καθηγήτρια Ψυχολογίας.

«Θα κάνουμε ένα διάλειμμα από τις πολύ ενδιαφέρουσες τεχνολογικές προσεγγίσεις. Ήταν ένας παχύς. που μας παρουσίασαν οι κύριοι μέχρι τώρα γύρω από τη νόσο Alzheimer. Ένας από τους διοργανωτές ανέβηκε στο βήμα για να την προλογίσει. όμως στον συγκεκριμένο άντρα είχαν κάτι το ξεχωριστό. συνοδευόμενα από μουρμουρητά για επιτη- δευμένη εμφάνιση. Σε κάθε σκαλί που πατούσε εντεινόταν στη φαντασία της η δυσάρε- στη αίσθηση πως τα βλέμματα όλων των παρευρισκόμενων ήταν στραμμένα πάνω της. Σαν οικεία τελετουργία ξέκλεψε μερικά δευτερόλεπτα ηρεμίας συνδέοντας τον φορητό υπολογιστή της στον προβολέα της συνε- δριακής αίθουσας. Τον έκαναν να μοιάζει τρομακτικά με τον άνθρωπο που είχε αφήσει πίσω της στις Ηνωμένες Πολιτείες. Απότομα σταμάτησε σε μία από τις μεσαίες σειρές. Στέλιος Ανδρεάδης ση στο κέντρο της κοιλιάς της. όπου ερευνητές από όλο τον κόσμο μπορούν να μοι- ραστούν τα αποτελέσματα των μελετών τους. όπως το πάτημα ενός πλη- 37 . Γνώριζε πως αυτό το στυλ ήταν πάλι στη μόδα. η οποία βρισκόταν σε χαμηλότερο επίπεδο από τα καθίσματα. Η απρόσμενη εικόνα την εμπόδιζε να ξεκινήσει. θα μας μιλήσει για την πρωτοβουλία του εργαστηρίου της να δημιουργήσουν έναν ιστότοπο. και θύμιζε να έχει ξεπηδήσει από τη δεκαετία του πενήντα. Εν αναμονή της ομιλίας της δε μιλούσε κανείς και μέσα στην ησυχία του χώρου πολλαπλασιάζονταν όλοι οι μικροί ήχοι. Ας μας πει περισσότερα η κυρία Chang» έκλεισε ο διοργανωτής τον πρόλογο με ένα τεράστιο χαμόγελο και οπισθο- χώρησε για να παραδώσει το βήμα στην ομιλήτρια. μαύρος σκελετός που σηκωνόταν ελαφρά στην αριστερή και στη δεξιά άκρη. ενώ εκείνη πήρε στα χέρια τον υπολογιστή της και κατέβηκε προσεκτικά τις σκάλες για τη σκηνή. καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας από το Πανεπιστήμιο της Βοστόνης. Ένας άντρας την κοιτούσε. μάλλον περιμένοντας απλά να την ακούσει. κλίκαρε με ένα ελαφρύ τρέμουλο το αρχείο της παρουσίασης. επειδή πολλοί φοιτητές της κυκλοφορούσαν με τέτοια γυαλιά. για να περάσουμε σε μια ειδική προσκεκλημένη του συνεδρίου. όμως αυτό που είχε αιχμαλωτίσει τόσο ξαφ- νικά το βλέμμα της ήταν τα γυαλιά μυωπίας που φορούσε. έγειρε τον κορμό της ώστε τα χείλη της να πλησιά- σουν το μικρόφωνο και ολοκλήρωσε την προετοιμασία διατρέχοντας με τη ματιά της όλο το κοινό. Η Emily Chang. σε μια ελπιδοφόρα προσπάθεια να μεταλαμπαδεύεται ευκολότερα η γνώση γύρω από τη νόσο Alzheimer.

όμως το μακιγιάζ δεν της το επέτρεπε. Κοίταξε το είδωλο στον τετράγωνο καθρέφτη μπροστά της. Παρατήρησε τα ανιαρά. Επιθυ- μούσε όσο τίποτα να ρίξει μια γενναία χούφτα νερό στο πρόσωπό της. σε ομάδες των τεσσάρων ή πέντε 38 . Ακόμη και ο καφές έπαιρνε τη γεύση του χώματος. συγκέντρωσε με κόπο τη σκέψη της στο θέμα της παρουσίασης και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα για να γεμίσει τα σφιγμένα πνευμόνια της. μα από ένα μπερδεμένο συνονθύλευμα συναισθημάτων με αφετηρία την ομοιότητα του άγνωστου άντρα. Ο κόσμος γύρω της ήταν κυρίως όρθιοι. ενώ αρνήθηκε κάποιο γλυκό. άηχα βήματα. Με την καρδιά να χτυπάει δυνατά. καθώς τα βρεγμένα χέρια της ακουμπούσαν σε διάφορα ση- μεία του λαιμού της και των ζυγωματικών για να δροσιστεί. που ευτυχώς δεν ήταν κρύα. Παρότι τα διάφορα κέικ που υπήρχαν στολισμένα σε έναν μακρύ πάγκο έδειχναν νόστι- μα και λαχταριστά. ενόσω πολυάριθμες γυναίκες έμπαιναν και έβγαιναν. άφησε τη φωνή της να βγει ελεύθερη. Στις γυναικείες τουαλέτες το νερό του νιπτήρα έτρεχε θορυ- βωδώς. Ακόμη και εκείνοι που αδιαφορούσαν αρχικά για την παρουσίαση. ολόισια μαλλιά της και τα ερμητικώς σφιχτά χείλη της. σαν να προσπαθούσε να μετατρέψει τη φυ- σική της παρουσία σε αόρατη. Θα προτιμούσε να παραμείνει κρυμμένη μέσα στις τουαλέτες μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος συμμετέχων του συνεδρίου. ήταν βέβαιη πως δε θα μπορούσε να γευτεί τη γλυκάδα τους. όχι πια από το άγχος. σχιστά μάτια της που θα μπορούσαν να παρερμηνευτούν από κάποιον ξένο ως ανέκφραστα. Ο διοργανωτής με παγωμένο πλέον χαμόγελο την κοιτούσε κατάματα. Τα θλιμμένα. το νευρικό χτύπημα ενός παπουτσιού ή ο διακριτικός βήχας για να καθαρίσει κάποιος στεγνός λαιμός. Ντροπαλά ζήτησε έναν ζεστό καφέ. παρακαλώντας την από μέσα του να μιλήσει. κατευθύνθηκε στην κλειστή βεράντα όπου είχαν συγκεντρωθεί όλοι για το διάλειμμα. ΑΝΤΛΊΑ κτρολογίου. όταν έφτανε στη γλώσσα της. Με μικρά. Με το φλιτζάνι στο χέρι εντόπισε ένα κενό παγκάκι και κά- θισε στην ξύλινη επιφάνεια. συγκράτησε τα δάκρυα που δεν είχαν προλάβει να εμφανιστούν. τώρα είχαν σηκώ- σει τα μάτια τους από τις οθόνες λόγω της περίεργης καθυστέρησης και της υπερβολικής σιωπής. όμως αισθανόταν αμήχανα έτσι που στεκόταν και καθυστερούσε την έξοδό της. μαύρα. Το αδύνατο σώμα της. σαν να πίκραινε τα πάντα γύρω της.

τόσο κοινωνικοί. σαν άρ- χισε να της μιλά με βροντερή. Δεν μπορούσε να το ανεχτεί αυτό. Έχοντας απομείνει πάλι μόνη στο παγκάκι. με αποτέλεσμα να ξεχωρίζει εκείνη ως η πιο μονόχνωτη. Σε μια απεγνωσμένη κίνηση να τον αποφύγει άπαξ και διά παντός. διακόπτοντας κάθε τόσο τον διάλογό τους με ηχηρά γέλια. Δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να συνομιλεί ανέμελα μαζί του. Τρομοκρατημένη τον παρακολούθησε να εγκαταλείπει την κούπα του σε ένα τραπεζάκι και να πλησιάζει προς το μέρος της με εμφανή διάθεση να τη γνωρίσει. πορευόταν τροχάδην μέσα στους πολυδαίδαλους κήπους. αλλά μέσα σε μερικά λεπτά η κουβέντα τους βάλτωσε και η Ισπανίδα απομα- κρύνθηκε βήμα-βήμα για μια πιο ζωντανή παρέα. εγκατέλειψε την κατάμεστη βεράντα για να μπει στο πανεπιστημιακό κτίριο και από εκεί κινήθηκε απευθείας προς την έξοδο. οι οποίοι στα μάτια της φάνταζαν να καταβροχθίζουν με μανία τα κέικ και να κατεβάζουν μεγάλες ποσό- τητες από ροφήματα στα γεμάτα στόματά τους για να μπορέσουν να καταπιούν όσα μασουλούσαν. Συζήτησαν λίγο για τα επιστημονικά τους ενδιαφέροντα. Στέλιος Ανδρεάδης ατόμων και συνομιλούσαν δυνατά. 39 . Ένας κουστουμα- ρισμένος Ινδός. όταν είχε χάσει οριστικά το δικαίωμα να αλληλε- πιδρά με τον άντρα που τόσο τρομακτικά της θύμιζε. παράτησε τον καφέ στην άδεια θέση δίπλα της. όμως ο τρόπος που παρουσίαζε τη δουλειά του της θύμισε πλασιέ και σύντομα άφησε να φανεί η ενόχλησή της. Το αηδιασμένο βλέμμα της συνά- ντησε τυχαία μέσα στο πλήθος τον άντρα που της είχε προκαλέσει νωρίτερα ταραχή και με έναν ανεξήγητο τρόπο εκείνος το κατάλαβε. Ήταν παράδοξο πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν παρατήσει με περισσή ευκολία τους υπολογιστές τους και ξαφνικά έδειχναν τόσο διαφορετικοί. ευδιάθετη φωνή και κακή προφορά. Αν και ανακουφισμένη. μπόρεσε να αφήσει τον αέρα να περάσει πάλι στους πνεύμονές της. άρπαξε τις δύο τσάντες της. Μόνο όταν κατάφερε να βρει τη χρυσή πύλη και να βγει εκτός της ζώνης του Πανεπιστημίου. που ίσως να είχε προκληθεί από την ένταση της δικής της ματιάς. δίχως να κοιτάξει στιγμή πίσω της. από έναν παράλογο φόβο πως ο άγνωστος άντρας θα συνέχιζε να την ακολουθεί. ήπιε μερικές ακό- μη γουλιές από τον φρικτό καφέ της και συνέχισε να παρακολουθεί σιωπηλά τους υπολοίπους. Την κοίταξε με ενδιαφέρον. Μια Ισπανίδα με κοντό. ήταν ο επόμενος που αποπειράθηκε να την προσεγγίσει. ίσως ο δεύτερος πιο καλοντυμένος στο συνέδριο μετά την Emily. Με την αναπνοή της να έχει κοπεί. ξανθό μαλλί την αιφνιδίασε.

κα- θώς ο άγνωστος έφτασε μπροστά της και επέλεξε το ίδιο παγκάκι. ετοιμάστηκε να ανοίξει την τσάντα της. αλλά αντανακλαστικά σταμάτησε. Δεν άντεχε άλλο τη χαμηλή θερμοκρασία και την κατάλληλη στιγμή ανακάλυψε ένα εμπορικό κέντρο. είχε άφθονο χρόνο μέχρι τη νυχτερινή πτή- ση για Βοστόνη. έπαψε να αισθάνεται τη μύτη και τα αυτιά της. φως και άνετα παγκάκια όπου μπορούσε να σπαταλήσει λίγο χρόνο με τον υπολογιστή της. που έδειχνε αληθινό και πράο. λίγο μεγαλύτερός της. Περπάτησε για ένα μισάωρο στα δρομάκια του κέντρου. Βρισκόταν μόνη στους δρόμους της πόλης. Παρά το γκρίζο παλτό και το τζιν παντελόνι που φορούσε. από το οποίο προερχόταν ένα κύμα ζέστης. Οι παλμοί της αυξήθη- καν και όλοι οι μύες του σώματός της σφίχτηκαν ταυτοχρόνως. Καθισμένη απέναντι από ένα κατάστημα που πουλούσε αμέ- τρητες ποικιλίες τσαγιού σε υψηλές τιμές. και ένα τρέμουλο σκορπίστηκε σε όλο το κορμί της. πεταχτά αυτιά και ξυρισμένο κεφάλι. αφήνοντας το κέντρο της πόλης έρημο. γύρω στα πενήντα με εξήντα χρονών. όμως υπήρχε ζεστασιά. της έμοιαζε με βουδιστή μοναχό. Τα καταστήματα του εμπορικού ήταν ομοίως κλειστά. ώσπου τα χέρια της κοκκίνισαν από το κρύο. ώσπου χαμογέλασε πλατιά και τη χαιρέτησε με ένα διακριτικό «hello». όμως τη δεδομένη στιγμή βρισκόντουσαν οι δυο τους ολομόναχοι σε ένα αδειανό εμπορικό κέντρο. χρόνο που έπρεπε να σκοτώσει στις γειτονιές της αφιλόξενης πόλης. γιατί αντιλήφθηκε κάποιον να πλησιάζει. Το πρωινό ψιλό- βροχο είχε δώσει τη θέση του σε ένα τσουχτερό κρύο. το οποίο είχε επιδεινωθεί με τη δύση του ηλίου. Για μερικά δευτερόλεπτα έμεινε σιωπηλός και ανέκφραστος. Λόγω της αιφνίδιας αποχώ- ρησης από το συνέδριο. 40 . Από τα χαρακτηριστικά του συμπέρανε πως μάλλον ήταν Ταϊλανδός. χαζεύοντας τις βιτρίνες των κλειστών καταστημάτων που το ωράριο λειτουργίας τους έμοιαζε ανορθόδοξα σύντομο. ΑΝΤΛΊΑ αισθανόταν μεγάλη ντροπή που είχε αφήσει με τέτοιο τρόπο το συ- νέδριο. Συνήθως δεν περνούσε από το μυαλό της ο φόβος πως κινδύνευε από τους ξένους. για αυτό ανταπέδωσε τον χαιρετισμό. για αυτό οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν προτιμήσει να παραμείνουν σε εσωτερικούς χώρους. Την απόφασή της ενίσχυσε το χαμόγελό του. Τουλάχιστον είχε προλάβει να ολοκληρώσει την παρουσίασή της. Είχε σκουρόχρωμη επιδερμί- δα. Οι τρόποι της δεν επέτρεπαν να τον αγνοήσει ή να απο- μακρυνθεί τρομαγμένη. Ήταν ένας άντρας.

Αφού ένευσε καταφατικά.» πέταξε γελαστός εν μέσω διαλόγου και το πρόσωπό της πάγωσε μεμιάς. Αμέσως έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον και ζήτησε να μάθει περισσότερα. Η πληροφορία πως ήταν επίσης Αμερικάνος την καθησύχασε πλήρως και εξαφάνισε τα όποια ίχνη καχυποψίας είχαν απομείνει κατά τη διάρκεια του διαλόγου τους. ρώτησε με φανερές τύψεις τον λόγο του ταξιδιού της και τότε αναφέρθηκε για πρώτη φορά το συνέδριο. λες και ήταν αδιανόητο κάποιος ντόπιος να τριγυρνούσε σε ένα κλειστό εμπορικό. επειδή ο περίεργος άντρας έφευγε πρώτος μακριά της. μίλησε για τη δουλειά του ως ασφαλιστής. Συνάμα άρχισε να φοβά- ται πως ο άνθρωπος που καθόταν πλάι της δεν ήταν φυσιολογικός και πως θα δυσκολευόταν να τον ξεφορτωθεί. ακόμη και αν επρόκειτο για κάποιο άνοστο πείραγμα. Στέλιος Ανδρεάδης Σε άπταιστα αγγλικά τη ρώτησε αν ήταν τουρίστρια. πολ- λές φορές τρίβουμε το πάνω μέρος της κεφαλής. του έκανε την ίδια ερώτηση για να λάβει ως απάντηση πως ήταν από τη Βιρτζίνια και είχε έρθει να επισκεφτεί τον γιο του. άνοιξε το κινητό της. «Το ξέρετε ότι στην αρχαία Κίνα είχαν ανακαλύψει τη θε- ραπεία για την άνοια. Ενάντια στις προβλέ- ψεις της. συνδέθηκε στο διαδίκτυο και χρησιμοποίησε τη μηχανή αναζήτησης για να εντοπίσει την οποιαδήποτε πληροφορία γύρω 41 . Όταν συνειδητοποίησε πως μονοπωλούσε τη συζήτηση. είχε χάσει κάθε διάθεση για κουβέντα μαζί του. εκείνος σηκώθηκε απότομα όρθιος κοιτώντας το ρολόι του και εξήγησε ευγενικά πως έπρεπε να φύγει γιατί είχε ραντεβού με τον γιο του. Με κομμένη την ανάσα περίμενε τη συνέχεια. για τη γυναίκα του που έφυγε από τη ζωή τρία χρόνια πριν και για τα δύο παιδιά του που είχαν γίνει γιατροί. οι Κινέζοι που έπασχαν από άνοια χτύπαγαν δυνατά το κεφάλι τους με μια κόντρα πλακέ και αυτό τους βοηθούσε πράγματι να θυμηθούν!» Δυσκολευόταν να ξεχωρίσει αν ο ξένος άντρας προσπαθούσε να κάνει ένα αποτυχημένο αστείο ή αν όντως πίστευε πως μετέφερε ένα αληθινό ιστορικό στοιχείο. Μόλις απέμεινε πάλι μόνη στο εμπορικό κέντρο. Αρνούνταν να μπει στη διαδικασία να του αποδείξει την παντελή απουσία επιστημονικής βάσης. αντί να έτρεχε εκείνη να γλιτώσει από την παράδοξη γνωριμία τους. Κατά έναν περίεργο τρόπο. «Έχετε προσέξει πως όταν προσπαθούμε να θυμηθούμε κάτι. Δίχως να συστηθεί. Ε λοιπόν. έτσι του ανέπτυξε λεπτομερώς τη δουλειά της σχετικά με τον ιστό- τοπο που συγκέντρωνε έρευνες από όλο τον πλανήτη για τη νόσο Alzheimer. ένιωσε τον εγωισμό της να θίγεται.

ΑΝΤΛΊΑ

από αυτήν την υποτιθέμενη κινέζικη θεραπεία. Μα δεν υπήρχε κα-
νένα αποτέλεσμα.

Επιστρέφοντας στο σπίτι της στη Βοστόνη, ακούμπησε τις
τσάντες της στο πάτωμα του χολ και χωρίς να βγάλει τις γόβες
της ή να αλλάξει ρούχα, περπάτησε βιαστικά μέχρι την κρεβατοκά-
μαρα. Δεν υπήρχε κανένας ουσιαστικός λόγος ανησυχίας, αφού για
το μικρό διάστημα που θα απουσίαζε, είχε προσλάβει μια απόλυτα
ικανή νοσοκόμα, όμως δεν μπορούσε να θεραπεύσει το μόνιμα κακό
προαίσθημα που τη διακατείχε.
Μπαίνοντας μέσα στο φωτεινό δωμάτιο, βρήκε την Αφροαμε-
ρικάνα νοσοκόμα, η οποία την καλωσόρισε εγκάρδια και τη διαβε-
βαίωσε πως όλα είχαν πάει καλά. Αφού την πλήρωσε και η φιλική
γυναίκα αποχώρησε, η Emily κάθισε στην κάτω μεριά του μεγάλου,
λευκού κρεβατιού. Θα έπρεπε να νιώθει κάποια αγαλλίαση που επι-
τέλους βρισκόταν πίσω στο σπίτι της, όμως η άσχημη αίσθηση που
της είχε αφήσει το ταξίδι, την είχε ακολουθήσει μέχρι τη Βοστόνη.
Παρατήρησε το γνώριμο περιβάλλον γύρω της. Στην κρεβα-
τοκάμαρα υπήρχε μόνο η κλίνη, μια ντουλάπα και ένα κομοδίνο. Ο
μινιμαλισμός δεν αποτελούσε πρόταση κάποιου διακοσμητή, απλώς
είχε προκύψει ως ανάγκη ασφάλειας στα προηγούμενα, πιο επιθε-
τικά στάδια. Πάνω στο μοναδικό κομοδίνο έστεκε παρατημένο ένα
αχρείαστο ζευγάρι γυαλιά. Ήταν εκείνα τα γυαλιά της δεκαετίας
του πενήντα με τον χοντρό, μαύρο σκελετό που η αριστερή και η
δεξιά άκρη του έτειναν προς τα πάνω. Εκείνα τα γυαλιά που όμοιά
τους υπήρχαν στο συνέδριο και εξαιτίας τους είχε χάσει τη γη κάτω
από τα πόδια της.
Η μία πλευρά της κρεβατοκάμαρας καλυπτόταν αποκλειστι-
κά από γυαλί και η συρόμενη πόρτα της τζαμαρίας οδηγούσε στον
κήπο του σπιτιού της. Μια μεγάλη έκταση καλυμμένη από γκαζόν,
με μερικές, ανθισμένες κερασιές που ακολουθούσαν την αισθητική
του ζεν, ένα μικρό σιντριβάνι γύρω από το οποίο συνήθιζαν κάποτε
να διοργανώνουν κοκτέιλ πάρτι, ένα κυκλικό κιόσκι που είχαν ως
αναγνωστήριο και μια πυραμίδα από ξύλα για το τζάκι.
«Όλα αυτά τα φτιάξαμε με όνειρα για τα γηρατειά μας»
είπε στον σιωπηλό άντρα δίπλα της. «Θα ήμασταν δύο συνταξιού-
χοι με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και θα απολαμβάναμε αυτόν τον γα-
λήνιο κήπο, όταν δε θα ταξιδεύαμε σε όλο τον κόσμο. Θα ήμασταν
ένα ευτυχισμένο, βαρετό και γέρικο ζευγάρι. Αλλά εσύ βιάστηκες να

42

Στέλιος Ανδρεάδης

με αφήσεις» είπε σκληρά, ανάμεσα στον θυμό και στη θλίψη.
Ο άντρας της ξάπλωνε στο πλάι. Τα χέρια του και τα πόδια
του ήταν λυγισμένα, το σώμα του βρισκόταν σε εμβρυακή στάση.
Τα μάτια του ήταν ορθάνοιχτα, χαμένα στο κενό, και το στόμα του
έχασκε στραβά, σε ένα απόλυτα ανέκφραστο πρόσωπο. Απελπι-
σμένη χώθηκε στο οπτικό του πεδίο για να τον εξαναγκάσει να την
κοιτάξει, μα η έκφρασή του δεν άλλαξε καθόλου.
«Εγώ είμαι, Ben... Η Emily. Η γυναίκα σου» του φώναξε,
λες και το πρόβλημα ήταν η ακοή. «Δε γίνεται να έχεις ξεχάσει τα
πάντα. Θυμήσου, σε ικετεύω».
Η βουρκωμένη και γουρλωμένη ματιά της τον κάρφωνε χωρίς
κανένα αποτέλεσμα. Τον αγκάλιασε ξεσπώντας σε λυγμούς και τον
τράνταξε από τα μπράτσα παρακαλώντας τον να θυμηθεί. Εκείνος
παρέμενε προσηλωμένος στην αυστηρή ευθεία του χαμένου βλέμμα-
τός του, χωρίς να απαντά, χωρίς να γνέφει, χωρίς να χαρίζει κάποια
ένδειξη του παλιού εαυτού του.
«Εγώ είμαι, Ben» συνέχισε να του ψιθυρίζει ξανά και ξανά κλαί-
γοντας.
Με το κορμί της να τρέμει σαν τρελό, τον άφησε από την
αγκαλιά της και εκείνος κράτησε την ίδια παγωμένη στάση. Τα
δακρυσμένα μάτια της αντίκριζαν το ίδιο δυσβάσταχτο θέαμα που
ανεχόταν εδώ και έναν χρόνο. Το ψυχικό σθένος της εξαφανιζόταν,
έχανε κάθε κουράγιο να αντιμετωπίσει τη δική του ασθένεια ή τη
δική της μοναξιά. Δεν άντεχε άλλο τον εφιάλτη που ζούσε. Ήθελε να
ξυπνήσει και να συνειδητοποιήσει πως τα πάντα ήταν ένα διαβολε-
μένο όνειρο. Ήθελε πίσω τον άντρα που αγαπούσε και λανθασμένα
πίστευε πως θα γερνούσε μαζί του.
Με δάκρυα να κυλούν στα ζυγωματικά σηκώθηκε από το
κρεβάτι και έσυρε την τζαμαρία για να βγει στον ασυνήθιστα
ηλιόλουστο κήπο. Με αργά, σταθερά βήματα πάτησε στο γκαζόν,
δημιουργώντας μικρές τρύπες με τα τακούνια της, ώσπου έφτασε
μπροστά από τη στοίβα με τα ξύλα για το τζάκι. Με τα δυο της
χέρια γράπωσε πολύ σφιχτά το πιο πλατύ κούτσουρο που βρήκε
και αδιαφορώντας για τις επίπονες ακίδες που χωνόντουσαν στην
παλάμη της, επέστρεψε στην κρεβατοκάμαρα, στάθηκε πάνω από
τον πετρωμένο άντρα με το απλανές βλέμμα και κατέβασε με όλη
της τη δύναμη το ξύλο στο πάνω μέρος της κεφαλής του.

43

ΑΝΤΛΙΑ

Η περισσοδάκτυλη

Λοιπόν κύριε ασπόνδυλε, θέλω να επενδύσω όλες μου τις κατα-
θέσεις στην έρευνα για κάποιο ζώο. Για την ζέβρα. Ναι, ξέρω,
χιλιοειπωμένα όλα. ’Ομως με εξιτάρει η κορμοστασιά, η ταχύτη-
τα, το φυσικό τους περιβάλλον, η διχρωμία τους, αυτό το δίπολο.

Το τόσο συζευκτικό, διαχωρισμένο, παλιοκαιρισμένο, το τόσο
χρωματικά ανυπόφορο και μη υπαρκτό, τόσο απαραίτητο και
τόσο ηλιθιωδώς συμβολικό, η ευγένεια του ίππου.

Θα κάνουμε μια έρευνα για το ποιες ζώνες υπερτερούν, ποιες
ρίγες. Πώς δεν μπερδεύονται και δεν ανακατεύονται τα χρώματα
όταν γεννιούνται, όταν βρέχει, όταν ιδρώνουν, όταν πηδιούνται.
Είναι τόσο κανονιστική η ζωή τους; Τόσο ακραία, τόσο ζυγια-
σμένη ή τόσο εκ διαμέτρου αντίθετες οι αποφάσεις τους; Πώς
βλέπουν εαυτό σε αντανάκλαση. Είναι γκρι;

Θα προτιμούσαν μονοχρωμία; Με την οπ αρτ νιώθουν οικεία;
Θεωρούν ότι εμπνέουν;

Εξαντλείται η σχάση και η σύνθεσή τους; Θυμίζουν πλακόστρω-
το, σκάκι ή σύστημα λειτουργικό; Επιμένουν σε διαχωρισμό όταν
κάνουν σχέσεις; Ανακατεύουν συναίσθημα;

Ναι λοιπόν, θα δώσω τα χρήματα όλα. Να μάθω πώς να σκορ-
πάω για ένα γούστο που θα μου λύσει την ύπαρξη.

Αχ, κύριε ασπόνδυλε, μην γελάτε και μην εκνευρίζεστε. Άλλαξα
γνώμη. Θα χαρίσω σε εσάς τα χρήματα. Να αγοράσετε κέλυφος
ευτυχίας. Σας λείπει. Θα χαρώ πολύ, αλήθεια. Εγώ έμαθα να
μεταμορφώνομαι. Η φυσική επιλογή μού επιβάλλει να γίνω η
επιθυμία μου.

Θα γίνω για κάποια χρόνια τετράποδο, θα έχω δίστηλο δέρμα.
Θα εφεύρω τρόπους να μαδάω, να τρίβομαι πάνω στα φυτά και
να αλλάζω χρώμα. Θα ξέρω σε ποιους ποταμούς και σε ποια
βροχή θα βουτάω. Θα ακυρώσω σταδιακά το μονόχρωμο της

44

θα έχετε βγάλει οστά. Τα παιδιά σας θα παίζουν στην αυλή με λούτρινα σε σχήμα ζέβρας και χρώμα τόξου συνταγματικού. περισσότερο συγγενικό στο άλογο. Τυχερές ήταν. Θα ξαναγυρίσω άνθρωπος αφού πρώτα θα έχω δώσει στις ύαινες το τελευταίο μου γέννημα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι ύαινες δεν είναι ποτέ στην ουσία πεινασμένες. Θα έρθω να σας δω. Γιατί. Κατάπιαν τέσ- σερις αποχρώσεις. Έχει τέσσερα χρώ- ματα τα οποία αλλάζουν με την διάθεση και ζει κυρίως στην Ευρώπη. Θα ζευγαρώσω τόσες φορές με αρσενικές ζέβρες και θα γεννήσω τόσες φορές το όλο χρώμα και το μη. Θα φύγω με καλπασμό. Στο τέλος θα πετύχω την απόχρωση. Ούτε ο ήλιος δεν καταπίνει έτσι μονοκόμματα χρώμα νύχτας πριν το ξημέρωμα. ασφαλής. Γεωργία Τρούλη διχρωμίας. τη μετάλλαξη τη διαστρωμάτωση. ποιος θα τα βάλει με τη φύση για να λύσει διλήμματα μιας ύπαρξης και ένα καπρίτσιο. Θα αποκτήσει ροή η εικόνα. Δεν θα με ανα- γνωρίσετε. Θα είστε ευτυχισμένος. αλλά θα παραμένετε ασπόνδυλος. Θα σας χαμογελάσω. 45 . Εκείνη την στιγμή θα ακούτε στις ειδήσεις για ένα σπάνιο είδος ζέβρας. Πληθώρα το χώμα και οι αποφάσεις.

τις φωτογραφίες τους. οι κροκόδειλοι παίρνουν μια απόφαση. Κάποιοι από αυτούς. τα γέλια.mojitos τους. Η σημερινή μέρα φαντάζει ονειρικά ωραία! Αχ! 46 . καλό φαγητό και το σημαντικότερο. συναντιούνται στο αεροδρόμιο. αποφασίζουν να βγούνε για cocktails. που φαίνεται απλή μα ίσως αλλάξει τη ζωή τους σχεδόν ολοκληρωτικά. Ανάμεσα στις φωνές. ανταλλάσσουν απόψεις για τη χθεσινή νύχτα και σχολιάζουν τις φωτογραφίες που τράβηξε ο καθένας με το smartphone του.. συγκε- ντρώνονται γύρω από 'κείνον με την περισσότερο ευκρινή κάμε- ρα. Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες απλές αποφάσεις! Αποφασίζουν να ταξιδέψουν μέχρι την κοσμοπολίτικη Custabra. Το φρεσκοστειμμένο lime και η καστανή ζάχαρη ήδη γαργαλάει τους ουρανίσκους τους. Η Custabra συνδυάζει θάλασσα και βουνό. Η σημερινή μέρα είναι εξαιρετικά ωραία! Όταν το απόγευμα της μεθεπόμενης μέρας ξανασυναντιού- νται.από ειδικά εκπαιδευμένο barista . 3 εβδομάδες μετά. μερικοί από τους καλύτερους baristas της ηπείρου δουλεύουν εκεί. Φυσικά. Θα γιορτά- σουν τις επιτυχίες και τα επερχόμενα projects τους. τα καλοφτιαγμένα . Είναι όλοι τους ενθουσιασμένοι.Οι Κροκόδειλοι Οι κροκόδειλοι έχουν πάρτυ σήμερα στις 9. Είναι όλοι τους γεμάτοι αυτοπεποίθηση και χαρά! Όταν την επόμενη μέρα συναντιούνται. ΑΝΤΛΙΑ Animal Kingdom ΜΕΡΟΣ 1 .. ανεβάζουν τις φωτογραφίες στους διάφορους διαδικτυακούς λογαριασμούς τους.

αισθάνθηκε μεγάλη τιμή και βαθιά συγκίνηση που το εμπιστεύ- τηκαν. Συνάντησε σε ένα σπίτι έξω από την πόλη τα 8 κουνέλια-αρχηγούς. αγωνία. Του παρέδω- σαν τη μαύρη τσάντα και του εξήγησαν το σχέδιο. θυμόταν τον σκοπό του και η καρδιά του αναθαρρούσε. κάθε φορά που την κοιτούσε. Οδήγησε μέχρι το αεροδρόμιο. Όλα ξεκίνησαν περίπου 1 μήνα πριν. Το κουνέλι τρώει 2 φρυγανιές και καπνίζει 3 τσιγάρα. Το κουνέλι.Το Κουνέλι Το κουνέλι ξύπνησε σήμερα από τον ήχο των παλμών κο- ντά στους κροτάφους του. Το όνειρο της ζωής του σήμερα θα γίνει πραγματικότητα. Σήμερα. πάντοτε. Ωχ! 47 . αν χειριστεί σωστά την κατάσταση και φέρει εις πέρας την απο- στολή του. Πήρε την τσάντα. πήρε την τσάντα και βγήκε από το σπίτι. Πώς έφτασε η σημερινή μέρα να γίνει η σημαντικότερη της ζωής του. Ελένη Χασιώτη ΜΕΡΟΣ 2 . του θυμίζει πώς ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία. και για τον τελευταίο μήνα. Ο καπνός των τσιγάρων το κάνει να αναπολεί. Η σημερινή μέρα φαντάζει μακάβρια ωραία για το κουνέλι. χαρά. Είναι γεμάτο ανυπομονησία. Στο σήμερα.

Μόλις αντίκρισε το όνομά της στην οθόνη. ΑΝΤΛΙΑ ΜΕΡΟΣ 3 . Ξεντύθηκε και φόρεσε το γιλέκο που έβγαλε από την τσάντα. Όλον αυτόν τον καιρό. φόρεσε τα ρούχα του και γέμισε τις τσέπες του με εκρηκτικά. Ήταν εκείνη που αγάπησε πε- ρισσότερο απ' όλες. Μύριζε τόσο. η μαύρη τσάντα και μερικά από τα κόκκινα καλώδια στο εσωτερικό της όριζαν τα όνειρά του. έκλειναν τις μύτες τους και έτρεχαν πανικό- βλητοι. έζησε και ξανάζησε στο μυαλό του τη σκηνή αυτή. Βγήκε από το αυτοκίνητο. Παρόλα αυτά. Ήταν τόσο ταραγμένο που με δυσκολία περπατούσε. νικούσε! 48 . δεν αγάπησε καμία άλλη. εκείνη που δε χόρταινε να της κάνει έρωτα. Όχι όποια κι όποια βέβαια. από τότε που ανέλαβε την αποστολή. που ταξιδιώτες από όλον τον κόσμο. Τον τελευταίο μήνα. δισταγμό. Το κουνέλι καθόταν στο αυτοκίνητό του όταν χτύπησε το κινητό του και είδε πως είχε μήνυμα από μια παλιά ερωμένη του. κούνησε τη ροζ μουσούδα του και άνοιξε τη μαύρη τσάντα. έβαλε τα κλά- ματα. ίσως και να μύρισε στον αέρα εκείνη την εμετική μα γαληνευτική ανάσα του θανάτου.Το Μήνυμα Αν κάποιος από εσάς βρέθηκε εκείνη τη χθεσινή μέρα στο ίδιο αεροδρόμιο με το κουνέλι και τους κροκόδειλους. Από πάνω. σκούπισε τα μάτια του. Εκτός φυσικά από τον τελευταίο μήνα. πάντοτε έμπαινε στο αεροδρόμιο με ύφος νικητή και εν τέλει. ένιωσε φόβο. ακόμα και οι πιο έμπειροι. Για πρώτη φορά. Μετά από κείνη. Τα κόκκινα μάτια της συνόδευαν το μικρό κουνέλι σχεδόν κάθε βράδυ πριν πέσει για ύπνο. Πάντοτε περπατούσε με αυτοπεποίθηση και σιγου- ριά. λίγα λεπτά μετά.

είχαν δουλέψει πολύ στην εταιρεία. οι κροκόδειλοι είχαν ησυχάσει και ετοιμάζονταν να επιβιβαστούν. Τον τελευταίο και- ρό. Το κουνέλι ξεσπά σε κλά- ματα και βγαίνει από την κεντρική αίθουσα του αεροδρομίου. Έβγαζαν φωτογραφίες. Όπως τον έκανε να νιώθει η αγαπημένη του. Για πολλά διαφορετικά projects. Η εξυπηρέτηση του με- γάλου στόχου του. Μα δεν πτοήθηκαν! Τη στιγμή που το κουνέλι μπήκε στην κεντρική αίθου- σα. Κανένας απ' αυτούς δεν κατάλαβε πόσο κοντά στο θάνατο βρέθηκαν σήμερα. Τα κόκκινα μάτια της. θα έμπαιναν στο αεροπλάνο και θα ξεκινούσαν το όμορφο ταξίδι τους. με τη σκέψη της αγαπημένης του στο μυαλό. το έκαναν να νιώθει ζωντανό κι ολοκληρωμένο. Σε λίγη ώρα. το κουνέλι θα έπρεπε να ενεργοποιήσει το μηχανισμό. αποσυντονισμένο και σχετικά φοβισμένο. Αααχ (βαθύ)! Τα δυο λεπτά έχουν περάσει. Πετούν ήδη πάνω από τα σύννεφα. η τιμωρία των αποστατών και των απίστων. Κανένας απ' αυτούς δεν ένιωσε τον φόβο που θα άλλαζε την ανυπομονησία για το ταξίδι 49 . και ο φόβος που θα προκαλούσε η δική του θυσία. Ελένη Χασιώτη ΜΕΡΟΣ 4 . τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων δελφινιών αναγκάστηκε να τους κάνει παρατήρηση. για το οποίο τόσο ανυπομονούσαν. Τηλεφωνεί σ' εκείνη και της ζητά να συναντηθούν. σκέφτεται. να ανατιναχτεί και να πάρει μαζί στο μακρινό ταξίδι του και μερικές εκατοντάδες ταξιδιώτες. Σε δυο λεπτά. ήταν οι ιδανικές διακοπές.Η Κορύφωση Οι κροκόδειλοι γελούσαν δυνατά και τα γέλια τους αντη- χούσαν σε ολόκληρη την αίθουσα αναμονής. έκαναν αστεία ο ένας με τον άλλον και σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τους. είναι η μόνη αλήθεια! ΜΕΡΟΣ 5 .«Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» Οι κροκόδειλοι επιβιβάστηκαν και ταξιδεύουν. Το ταξίδι αυτό.

μακριά από όλους και απ' όλα. ΜΕΡΟΣ 6 . έστω και μέχρι εδώ. ΑΝΤΛΙΑ με τη λαχτάρα για να ζήσουν. 50 .Το Τέλος (Η ιστορία αυτή είναι φυσικά ένα μεγάλο παραμύθι. καθώς η κεντρική αίθουσα με την αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου βρίσκονται αρκετά κοντά.) Στην πραγματικότητα οι εκρηκτικοί μηχανισμοί θα είχαν ενεργοποιη- θεί. Θα πέθαιναν τρομοκρατημένοι και όχι χαμογελαστοί όπως πιθανόν να δει κάποιος από εσάς στις φωτογραφίες που ανέβα- σαν στο ίντερνετ ένα λεπτό πριν την υποτιθέμενη έκρηξη. δυσανασχέτησαν κι έπειτα έβγαλαν φωτογραφί- ες με γκριμάτσες αηδίας. Πάντοτε αγαπούσε να ενώνεται μαζί της. Και οι κροκόδειλοι θα πέθαιναν από την έκρηξη. Το κουνέλι βρέθηκε με την αγαπημένη του και της έκανε έρωτα. Πιθανότατα έφυγε από τη χώρα και έζησε για πάντα μαζί της σε ένα μικρό χωριό. Κι ήταν εξαι ρετικά χαρούμενοι. Έφτασαν στην Custabra και ήπιαν πολλά κοκτέιλ. Ο έρωτας τους ήταν ο μόνος που μπορούσε να καταλαγιάσει το μένος και τον φανατισμό που είχε από παιδί. η αγαπημένη του θα λυπόταν πολύ που εν τέλει ο έρωτας που του χάρισε δεν ήταν δυνατότερος από το φανατικό του μίσος. θα είχαν λησμονήσει τη μεγάλη τύχη του να ζεις. το κουνέλι θα είχε γίνει χίλια κομμάτια. εκπληρώνοντας το σκοπό του. Μύρισαν μόνο την αποστροφική εκείνη μυρωδιά. Μα και πάλι.

σε προσπερνάει και αδιαφορεί πλήρως για την ύπαρξή σου. Πολλές φορές το εγώ μου καταφέρνει να γαβγίζει. μοναχικός. ακόμα. Για χρόνια χρέωνα τη συνήθειά σου αυτή σε μένα. καλά ο σκύλος. Ή έχεις οικολογική συνείδηση μέσα στην πόλη ή συμμετέχεις σε κάποιον εξελιγμένο κύκλο ζωής των στοιχείων. Νερό εγώ. νερό ο σκύλος. Στο τέλος θα γλείψουμε τις πληγές μας χορτάτες. • Έχω δύο λέιζερ πίσω στην πλάτη μου καρφιτσωμένα και μία προέκταση ουράς που κουνιέται με τα βήματά μου. χαϊδεύω και ‘γω. συνεχίζει πεινασμένος. • Όταν ο σκύλος θέλει σημασία αφήνει σημείωμα μια κηλίδα ούρα. Να με βγάλει βόλτα ο σκύλος για λυσσασμένες κραιπάλες στα σκουπίδια και περι- πέτειες στα σοκάκια. • Βόλτα ο σκύλος. σκούρους. παίζω και ‘γω. Πλέον. Αγγελάκας • Έχεις εμμονή να τρως κόπρανα. Είναι ικανοί να βλέπουν το σκοτάδι μέσα μας. Νάνι εγώ. Αυτοί κατέρριψαν τους φυσικούς νόμους του ανταγωνισμού. Θλίψη ο σκύλος. Όταν οι άνθρωποι θέλουν σημασία τσιρίζουν. σαλιώ- νομαι εγώ. τρέχω εγώ. κράζουν ή 51 . • «Είμαστε ήρωες μιας άτολμης πράξης Δυο ραγισμένοι αχώριστοι βράχοι Καθηλωμένοι στη σκιά μιας αγάπης Μ΄ αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη» Γ. Ηρώ Κ. ύπνο ο σκύλος. αναγνωρίζοντας τη μαγεία της διαφορετικότητας. Μπάνιο εγώ μπάνιο και ο σκύλος. Χάδια ο σκύλος. • Έχω ένα όνειρο να ζήσω κάποιο βράδυ. Το ξεπέρασα. Τριάντα δύο σκύλοι • Ο σκύλος. ζουν μονιασμένα μέσα στα διαμερί- σματα υπό χωροκρατικούς κανόνες και μόνο. Γλείφει ο σκύλος. όμως. βόλτα και ‘γω. φαΐ ο σκύλος. κλόουν εγώ. • Φαΐ εγώ. Παιχνίδι ο σκύλος. Την ίδια γλώσσα μιλάμε χωρίς τα σύμφωνα. Χωρίς λουρί ο σκύλος. • Οι σκύλοι μάς βλέπουν αποχρωματισμένους. Έχει χορτάσει από τα εφήμερα χαμόγελα και τα στιγμιαία χάδια των περαστικών. • Το σκυλί και η γάτα. Χαίρομαι εγώ. Μου δίνει δύναμη να προχωράω μπροστά μα συχνά κρατάει τον νου μου πίσω βαθιά.

ΑΝΤΛΊΑ 52 .

να σου φέρνουν το θήραμα. Πέρα από φίλαθλοι είναι και φιλότεχνοι. Εμείς. Και στα δύο έχουν ξεπεράσει τα ταμπού. Κι ας μου εγκλωβίζεις τη ζωή μου ολόκληρη μέσα στο συμφέρον σου και στην απαιδευσιά σου. Το θή- ραμα ψόφιο. • Πριν χρόνια. μήπως και μαλακώ- σουν τα βλέμματα. παρ’ ότι σκοντάφτει με τα μούτρα συχνά σαν να της βάζει κάτι αόρατο τρικλοποδιά. Μας διακατέχει η ίδια αδυναμία προς την μόρφωση. • Διασκεδαστικό όταν σου επιτίθενται με μένος και αγριότητα στα πάρκα. Ο σκύλος μου είναι θηλυκός. • Η σκύλα μου είναι αρσενικιά. κρύβονται. Ρεβέκκα. • Μ’ αρέσουν αυτοί που δεν φροντίζουν σκυλί γιατί έχει μικρό- βια. • Καμιά φορά. ψήφος. Έχουν χρηστική αξία. ενώ εγώ μαζεύω όλες τις τρίχες από την άμμο.. Ιδεατό να προσπαθούμε για το αντίθετο. • Οι παππούδες μου μού έλεγαν πως τα σκυλιά δεν είναι για χάδια. Τα εργαλεία πεινασμένα. • Ανθρωποκεντρικός άνθρωπος μέσα στις κοινωνίες σχολιάζει ενθουσιασμένος ότι ακόμα και το σκυλί του τού μοιάζει. μερικοί αριανοί της πόλης έβαψαν έναν ασπρό- μαυρο σκύλο κίτρινο με σπρέι. Ηρώ Κ. Είναι όλο και πιο χαρούμενο. Εσύ μου απλοποιείς τη σκέψη. 53 .. Πιο πολύ από όλους η σκύλα μου. ναι. • Μια φορά. λες και κάθε μέρα βγάζει ένα καινούριο πόδι. γνώρισα ένα τετράποδο που έγινε τρίποδο. • Οι σκύλοι ακονίζουν τα νύχια τους στους δρόμους. Αλλά η ψήφος. για να κυνηγάν καλύτερα. Το κενό τούς φροντίζει αποστειρωμένους. χέζει μέσα στο νερό. γι’ αυτό τα παίρνετε». όταν πηγαίνουμε σε κατάμεστη παραλία. Μετά απομακρυνόμαστε. Όλοι ικανοποιού- νται. εσείς που παίρνετε σκυλιά είστε ανίκανοι να κάνετε παιδιά. • Η σκύλα μου. οι πολιτισμένοι. Οι παοκτζήδες μετά έψαχναν έναν κίτρινο. χρησιμοποιούμε νυχοκόπτες. • «Ναι. η σκύλα κουτσαίνει και αυτή πλάι στο τρίποδο. επειδή δεν μάζεψες τα σκατά του σκύλου. κατα- λαβαίνει ότι μας αγριοκοιτάνε. είπε και τραβολόγησε τα εγγόνια της αποσβολωμένα. Ένδειξη αλληλεγγύης ή χιουμοράκι μεταξύ τους. Βουτάει. • Τα σκυλιά σκίζουν τα βιβλία γιατί δεν μπορούν να τα διαβά- σουν.

Όταν αποδυναμωθεί πλήρως. Πλέον. γιατί για λίγα χρόνια θα το βιώνετε. χωρίς να προκαλούν κακό σε κανέναν. ΑΝΤΛΙΑ Τα αφεντικά σχολιάζουν υπεροπτικά και δέχονται συγχαρητήρια ανδρισμού. ξέρω. Γελάω τόσο πολύ. επειδή ακόμα την έχω δίπλα μου. Ξεπεράστε το άγχος και τη ντροπή. • Το υπαίθριο παιχνίδι του κυνηγού έχει συγκεκριμένα βήμα- τα. Τα ρούχα των καλε- σμένων γεμίζουν τρίχες και σάλια. • Τα σπίτια με σκυλιά μυρίζουν σκυλίλα. Και αγοράζει άλλο. Είναι παθιάρα. • Τη σκύλα μου την λένε Naru και είναι στειρωμένη. εν δυνάμει εγκληματίες σε βρασμό ψυχικής ορμής. Μετά θα βρίσκετε τρίχα και θα κλαίτε για τρίχες. • Αδυνατώ και αποφεύγω να εκφέρω άποψη για τα σκυλιά που κατασπαράζουν παιδάκια. γιατί γνωρίζει τι θα ήταν ικανός να κάνει με τέτοια δύναμη στα σαγόνια. Οι άνθρωποι αδυνατούν να είναι. 54 . Ξέρει να είναι σωστός σκύλος. πώς θα είναι όταν θα φύγει. το πετάει στα χωράφια να ψοφήσει. αφήνω τον εαυτό μου σε σκέψεις μελλοντικές. Μπράβο της. Καμιά φορά παραδέχομαι τους online gamers που αυτοκαταστρέφονται μόνοι τους. • Ο άνθρωπος φοβάται τον σκύλο. είμαστε όλοι. • Η σκύλα μου μασάει τόσο ψυχαναγκαστικά τα ξύλα και τα κουκουνάρια που ματώνουν τα ούλα της και γεμίζει παντού ρο- κανίδια και κλαράκια. • Σαν άσκηση. κρασοπίνοντας και χαϊδεύοντας τις κάνες τους. • Καμιά φορά. που ακόμα γελάω. • Στο ελεύθερο κάμπινγκ πηγαίνει και κλέβει φαγητά απ τις καβάντζες των άλλων. Ίσως. Αγοράζει σκυλί ράτσας και το βάζει να γεννοβολάει. Μετά έρχονται και με επιπλήττουν να την δέσω. η σκύλα μου εκεί που κοιμάται κλάνει και αμέσως ξυπνάει τρομαγμένη και ανοιγοκλείνει τα ρουθούνια της.

Γεωργία Τρούλη Πατητή τσιμεντοκονία Σου είπα θα έρθω Όταν θα έχουμε χορτάσει πανύψηλα λάθη Μια εξομολόγηση που θα έρχεται Από τα βάθη της γης Που δεν έχει κέντρο βάρους και εύπλαστο χώμα Σου είπα θα ακονίσω την γλώσσα μου Τα οβάλ των ονείρων μου θα έχουν αγκυλώσεις Γωνιώσεις και εσοχές θα μ΄ακούσεις Και θα χτίσω εκ νέου Σου είπα ότι πηγαίνω τοίχο τοίχο Τη διαδρομή. διαβάζω συνθήματα Γράφω αποτυπώνω μουτζουρώνω Και περιμένω το πιο τρυφερό λουλούδι Να 'χει αντέξει Να 'χει τολμήσει Να βγει Απ’ το τόσο τσιμέντο 55 .

ΑΝΤΛΙΑ Πεδία μέτρησης Άρχισαν ξαφνικά να συναρμολογούνται Από τους ώμους οι άνθρωποι Και όταν κάποιοι ανακοίνωσαν πως Δεν υπάρχουν άλλα μετρήσιμα πεδία Και στατιστικές ζωής Κάποιοι άλλοι αποφάσισαν Πως Με κάποιο τρόπο Θα ήταν όλα εύκολα Από την αρχή Σαν ανάσα Θα αφήναν να κουρνιάσουν στον αυχένα Τα συναισθήματα Και να φωλιάσουν στα μαλλιά Τεράστιες αποφάσεις Με απολήξεις νευρώνα Καμιά κλίση της κεφαλής Κανένα τρεμούλιασμα Κανείς πόνος Γιατί μια απόφαση θα ευθυγραμμίζει την πλάτη τους Θα μένουν σταθερά τα οπίσθια Και ένα ύφασμα Θα νομίζει πως δένει την τρέλα Πισθάγκωνα Σε αυτή την αγέρωχη όψη Θα κοιτούσαν ευθεία μπροστά Πυκνωμένη ιστορία που ξεχειλίζει επεισόδια Και άρρωστη θάλασσα Αλλά τόσο θα είχαν ξεχωρίσει Την ύπαρξη από την ύλη Που το είναι θα είχε μετατοπιστεί Ένα βήμα μπροστά Θα χαμογελούσαν Ένας διαχωρισμός θα είχε προκύψει Και μια αίσθηση εκτός ορίων 56 .

Δεν συμμορφώθηκαν Μείναν ολόκληροι 57 . Γεωργία Τρούλη Η αναπνοή θα γινόταν από όλα τα κύτταρα Όπως πάντα άλλωστε Μόνο που τώρα θα την ένιωθαν όλοι Απροετοίμαστοι και Μέχρι το κόκκαλο. Από τον ώμο έλεγαν θα γίνει η συναρμολόγηση Έκοψαν όλοι το ένα τους χέρι .

Εκεί στα ύψη της που ξαφνικά στα πόδια μου σκορπίσαν 58 . χαραγμένες στην περίφραξη με μπετόν «Χάνομαι». σταθμός Θεσσαλονίκης ξημερώνει Χριστούγεννα Οι μέρες ταξιδεύουν μουντές στα μάτια των επιβατών — μάτια με δυο κόρες πρωινές. πόσες σελίδες να ‘χει. Όσες χωράνε θα λες χωρίς πολλά πολλά όταν σε ρωτάνε αν είσαι πάνω ή κάτω Ρακτιβάν. Στα γουναράδικα στήνουν πάρτυ κάθε λογής εργολάβοι — είναι βαθιά νυχτωμένοι κι αυτοί. Στην άκαρπη μέθη του πόνου ήχοι ηλεκτρικοί βουλιάζουν με γλύκα ανήκουστη για τους ουρανούς του Βαν Γκογκ. ΑΝΤΛΙΑ τα φαινόμενα απατούν Πάμε πάλι χωρίς εισιτήριο σε μια εποχή που όλες οι μυρωδιές μαζί ορμάνε μηχανάκια αδέσποτα θυμίζουν τα αδιέξοδα λουσμένα στην πίσσα της μνήμης — όλα τα σκεπάζει και λίγοι είν’ αυτοί που διαβάζουν το λευκό. ορφανές κι αυτές.

Θυμάται — να το ντύνεις νύχτα με προσοχή όπως στόλιζε η Λένκα η καπνεργάτρια τα καμένα σωθικά της με λευκό λινό. Όταν μετρώ τις ηλιαχτίδες στην πίκρα ν' αγκυροβολούν γιατί μετρούσαμε παρέα κύμα το κύμα της καρδιάς στο νου τα μάτια σου ποτάμια μέσα απ' τα βράχια αντηχούν — το κρύσταλλό τους όμως λέω στο πάτωμα να μη σκορπάς. Ξένια Καλαϊτζίδου όλα τα ονειρεύτηκα πια. Εκεί βαθιά κι απρόσμενα στα μύχια της θύελλας φίλησέ με. Το σώμα θυμάται γιατί στέκομαι όρθια κι ανοιχτή σε ανέμους φυματικούς όταν θερίζουν τα καραβάνια. Μ. Ποιους ουρανούς θε να διαβεί. Θα ψάχνεις μεσ' στης μουσικής τη δίνη — ατμός στο οινόπνευμα η ψυχή. 59 . Σε όσα χειρόγραφα και όσα σπίτια οι διαδρομές της καρδιάς μου χωράνε χωρίς διαλογή σού τα ‘χω δώσει. Σαν του νερού τα παραμύθια είναι η στάλα ακριβή. πού πάει να γίνει συννεφάκι. Ποια πολιτεία φωτισμένη πάει να χαρίσει με βροχή.

Μα ο όρκος σου ο πιο πιστός μόνο στα μάτια σου να γράφει για κύματα που αντηχούν. ΑΝΤΛΙΑ Όταν μες στο χορό πως είμαι λέω σε φίλους μου παλιούς και μ' απαντούν ότι ζηλεύουν που ζω με χάρη κι ομορφιά. Χαρτονία Πλέον τα πρωινά επιδιορθώνω ζημιές αναλαμβάνονται υδραυλικές-ηλεκτρολογικές εργασίες άγραφο αντίτιμο των απανωτών ανακαινίσεων που ταξιδεύουν με το χάρτινο πύργο του Τάτλιν 60 . θυμάμαι. μακριά απ' τις βόμβες των εχθρών: μόνο με πόνο οπλισμένοι και μια αλήθεια φλογερή. κατηγορώ και σβήνω ποιους — περίμεναν να μη χορεύουν στις πίστες που έβαλαν φωτιά. Έτσι και πάλι στο πλευρό σου μαζί στη μάχη του φωτός θα είναι οι μικροί ζωγράφοι με ηχοχρώμα να χτυπούν όσους μαυρίσαν τ' όνειρό σου. Μα οι μελωδίες μουσαμάδες στους δρόμους πόλεων στοιχειών απ΄ τις ταράτσες κρεμασμένοι που ζωγραφίζουν τη ζωή — κάτω απ' αυτούς καρδιές και κάνες. μόνο που αναπνέω.

Δε μου χωράει πια αυτό το όνειρο μα για ένα άλλο ύφασμα αντάξιο δε βρίσκω σε κανένα πανηγύρι ούτε εμπορικό (έστω ότι θα μηρυκάσουμε κάποτε δίπλα στη λεγόμενη καλή κοινωνία). Γι’ αυτό το νταντεύω ακόμα μήπως ξημερώσει Κυριακή στην κοιλιά μου αλλά το μόνο θαύμα της εποχής είναι να κάνεις έναν άνθρωπο να μη νιώθει ξένος. Γι’ αυτό για μένα πλέον το ανεκπλήρωτο της επανάστασης μυρίζει αίμα με οξύ κι εσένα να μου κρατάς το κεφάλι. Ξένια Καλαϊτζίδου σε πολιτείες που κατήργησαν τον γραπτό λόγο. απω-θήκη Αποθηκεύω προσωρινά απομαγνητισμένα όνειρα σκονισμένες δισκέτες σε συρτάρια σπιτιών που δε μένω πια ανοίγω παράθυρα να φύγουν τα αναλώσιμα της ημέρας μόνο πουλιά ζώα λουλούδια πόσο μεγάλος ο παράδεισος ενός παλιού στρώματος ανάμεσα στις φωτιές της πόλης. 61 . Γι’ αυτό αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δε φτάνει πια η αλμύρα της Μακρονήσου μπροστά στην ατελείωτη ουρά από σαπιοκάραβα στα συσσίτια των τρωκτικών.

και με τα γυμνά του χέρια χαϊδεύει το γυμνό σώμα του άσπιλου λευκού καμβά αναμειγνύοντας επάνω του χρώματα και συναισθήματα για να αποτυπώσει το σημάδι του στην αιωνιότητα. 62 . Να με διεγείρεις όπως ο ζωγράφος που πετάει τα πινέλα του. ποθώ το άγγιγμα σου. Θέλω να σε νιώσω. ΑΝΤΛΙΑ Κλεμμένη Παρθενογένεση Σαν ένας μεγάλος λευκός καμβάς διψασμένος για χρώμα. Έτσι δημιουργεί τη δικιά του ποίηση.

63 . Μετά έπεσε η νύχτα και απλώς κοιμήθηκα. Όμικρον Μι Μετά-φουτουριστικό Ένα τραίνο στην μπανιέρα και ο απορροφητήρας να ρουφά τις σαπουνόφουσκες απ’ την ατμομηχανή. Ο ουρανός έχει ανθίσει και το έδαφος συννέφιασε.

ΑΝΤΛΊΑ 64 .

«νεκροταφείο ελεφάντων» τα όνειρά μου. Κουράστηκα να βλέπω τα σύννεφα από πάνω και να τα περνώ για κύματα. στάχτη στην κόλαση η ματιά μου. 4. 65 . Πότε θα προσγειωθούμε. Ποτάμια σύννεφα κυλούσαν στον αέρα και ρίχνονταν στο πουθενά και πέρα οι εκβολές εξαερίζονταν και γίνονταν πουλιά που πέφτανε με φόρα χαμηλά και ανεβαίνανε ψηλά ξανά σαν τις κορδέλες απ' τις κοπέλες που χορεύουνε με δακρυσμένα μάτια. 2. έπεφτε στο άλλο σαν όνειρο λευκό σαν ακτή χωρίς νερό σαν πούπουλο στον άνεμο σα να' ναι εγώ όλο το κενό του ορίζοντα. και οι σκέψεις μου ναυάγια αεροπλάνα. Έτσι όπως γέρνουνε τα σύννεφα Του ενός σύννεφου η σκιά φοβάμαι μήπως πέσουν. Δημήτρης Ζαχαριάδης Μα την ομορφιά απ' τα μάτια μου να κλέψουνε δεν μπόρεσαν • Και η μουσική περίμενε τον ταξιδιώτη να ξεκινήσουνε μαζί 4 σύννεφα 1. 3. Νεκροταφείο ελεφάντων Σε μια μάντρα αραγμένα όλα μου τα πλάνα.

) Σιωπή σώσε με . ζήσε ζήσε με! Σώσου από μένα Πίνω από την κόρα σου. από εμένα. σιωπές σαπίσανε.με εμπαίζουν - σιωπή σώσε με! Σώσε με σου λέω Ως το τέλος Ως το τέλος Των πραγμάτων Των θεών Των ανθρώπων Των ανθρώπινων πραγμάτων (σιωπή σώσε με) 66 . σώσου ζωή ζήσε από μένα. κόκκινα.σιωπή πάρε με κοντά σου - σιωπές τέρμα. τη σάπια πόρνη Κι αυτή ζει από εμένα . πι- κρό και πρόστυχο . Σιωπές Τέρμα! Ζω από την ποίηση . ΑΝΤΛΊΑ Blue Wound (The end always comes at 33.(χα χα χα) .αυτήν τη σάπια γη. ψέμα ΜΟΥ πικρό μα νόστιμο.με περιπαίζουν .ζωή. τη σά- πια γη. Σιωπές Σαπίστε! . οι σιωπές τέρμα. σιωπές σαπίστε.να με Ταΐζουν . ποίηση σώσε με. ικανά να με ταΐζουν . η Ζωή μου.σιωπή σώσε με .να με σαστί- ζουν . ως το τέλος - Τέλος Τέλος (σιωπή σώσε με) Είναι τα ψέματά σου Γεμάτα απ’ οργισμένο Μαύρο Μαύρο γάλα (Ποίηση ζήσε με) Ως το τέλος Κι ως το πιο τέλειο τέλος Ικανά Τέλεια Με περιγελούν . ΥΓΡΑ. είναι το γέλιο μου.ζει από εμένα. η ψυχή μου.με αποπλανούν . ζωή ζεις από Εμένα.σου το λέω. τρώω από τα βυζιά σου Που ‘ναι μεγάλα.να με ποτίζουν ως το τέλος.

που είναι. ξέρετε ο χρόνος ΜΟΥ είναι λίγος . μικρά Μικρά Πολύ μικρά κι αστεία . ολάνθιστη. Γιατί.. δική μου.) Και τελικά χάνεται (και γι αυτό σώζεται). ολόδική μου κι ολάνοιχτη. Και χάνεται και πεθαίνει ΚΑΙ ΖΕΙ Μες στα φτωχά μου όνειρα. φίλοι και φίλες μου Για οποιοδήποτε λογικό πνεύμα . όλο ανοιχτή.κι όχι. και πεθαίνει. γενικά. 67 . Αγία Χ. Κι αυτή.τόσο μεγάλος! που χωράει στο λακκάκι ενός μωρουδιακού Μάγουλου Και δυο τσιγάρα δρόμος είναι πολύς . Όχι σας λέω! Δεν είναι. δεν είναι το δικό μου πνεύμα. . και πεθαίνει.και χάνεται. Αυτά λοιπόν. ΚΑΙ ΧΑ- ΝΕΤΑΙ. δεν είναι Δικό μου σας λέω.. όχι σου λέω. δεν είναι. αυτή ΑΥΤΗ! Είναι Βασίλισσα. και Σώζεται απ' τα φτωχά μου όνειρα.πάρα πολύ μακρύς.πολύ λίγος Μα ο κόσμος μεγάλος .πάρα πολύς Και μακρύς .αστεία Αστεία (χα χα χα. δεν είναι το δικό μου.. δεν είναι δικό μου Αυτό το πνεύμα Μονάχα Αυτή η μπλε μπλε μπλε πληγή Από έναν μπλε μπλε μπλε χειμώνα Είναι δική μου Ολόδική μου Δική σας Όλη Η μπλε μπλε μπλε πληγή Η μπλε πληγή Είναι δική μου. δεν είναι. Και τώρα Σιωπή. αυτό το πνεύμα δεν είναι.ΑΠΟ ΤΑ ΦΤΩΧΑ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΑ .. όλο Ανθιστή! Η μπλε πληγή Η μπλε πληγή Η μπλε πληγή Δική μου. και ζει και ζει.

κρύβεται ένα πτώμα 68 . Όλα αυτά μετά από καιρό Ίσως ξανά.. σκάλιζε τη μνήμη σου Του θυμίζει Ξάφνιασε τη συνείδησή σου Τις πρώτες ευτυχισμένες μέρες Πόσο θα ήθελες να τις διαλύσεις Που φυσικά παρήλθαν. «Μικρός.. Τις γριές αυτού του κόσμου Τη γλυκιά ζάλη του χρήματος Που σε κοιτούν απελπισμένες Τα καθημερινά ανασφαλή σουαρέ Η τεκίλα όπως και οι τύψεις Τις ζουμερές φράουλες Που είχες φυλαγμένες στο ντουλάπι σου Τα παγωμένα βλέμματα Πάγωσαν και σε περιμένουν Τα γεμάτα γεύση φιλιά των φιλε- νάδων του Κάτι σε λύπησε αίφνης.. ΑΝΤΛΊΑ Παράλληλα πιώματα Παράλληλα πτώματα Ο ίλιγγος του τρένου Μύριζε σαν βασιλικός. Τα βλέπεις. και πάλι ίσως σαν από ποτέ Τα ξαναφορά Και σαν από πάντα Σαν αγαπημένο γυμνασιακό σα. Μεγαλώνοντας. Τις πρώτες ευτυχισμένες μέρες.. Νιώθεις τη μάχη που δίνει γωμένος ακόμη κι ο αέρας για να μην Και το αίμα ακόμα στάζει Εισχωρήσει στα συρτάρια του στομαχιού σου Αν και περάσαν τόσα χρόνια.. Τα σκουριασμένα καρφιά που κάκι που έμπηγες στη σάρκα του γιου σου Ύστερα από λίγο βλέπει Πως ο ένας γιακάς του είναι πλη. πίστευα πως εκεί ταξινομούνται είδος προς είδος Ο έρωτας συνεχίζει να διαρρέει Τα φαγητά που έτρωγα.. άρχισα να Από τη βρύση των ματιών του Πιστεύω ακράδαντα πως μέσα σε κάθε συρτάρι της Κρίμα Της κοιλιάς μου.

Αγία Χ. τσακισμένα! 69 .. Μπόρεσε να δει τα κοφτερά της δόντια Ένα παιδάκι.. Ράτσας αυτήν που σαν καλή νεράιδα Του χάρισε τα πρώτα του Θεσπέσιο ερωτικά παιχνίδια Αλλά μόνο όταν του χαμογέλασε Πιώμα»... δυο δοντάκια. Είναι ακόμα ερωτευμένος με Σκοτωμένο το καθένα φαντάσματα Ίσως μπορέσει να το ζήσει ξανά Κι από άλλης για λίγο Με την ίδια αλλοτινή ένταση.

τις νύχτες που ξεχνώ το απόλυτο που μπορώ να πετύχω. και για το καλό όλων. 70 . Ασημένια μπουκάλια φεγγίζουν μες στο δωμάτιο. μα τον Δία. το πιστόλι μου και θα τον πυροβολήσω». «Αν με ρωτήσει ακόμα ένας τι κάνω. θα το φωνάξω παντού. θα βγάλω. όταν τους μιλάμε για τα σώματα. ΑΝΤΛΊΑ Ελένη Χασιώτη Εις το όνομα του Πατρός Δεν έχει κλείσιμο η μέρα. και ξεκαρδιζόμαστε. Μικροπρεπείς ανακρίβειες. δε θα ‘πρεπε να μας δουν μαζί. Σήμερα. κι ας σκοτωθούμε έπειτα μαζί με το πιστόλι σου». «Κι απόψε την κοροϊδέψαμε την κουκουβάγια» μου λες. αγνόησα το κρυφτό που παίζουμε. Η κουκουβάγια που μας κοιτάζει περήφανη από τη βιβλιοθήκη. να μη σε φοβηθώ σήμερα. διαφέρει κατά πολύ από τις άλλες. Η σημερινή νύχτα όμως. άβολες συναντήσεις. «Μα τον Δία. Παλεύω με τη βαθιά μου ανάγκη. Περπατάμε μασκαρεμένοι στην πόλη. και τη σκόνη της βιβλιοθήκης ακόμα ακόμα. Έτσι είχες πει. Κανονικά. την κουκουβάγια. το αναίρεσα. φωνάζει «Μα τον Δία! Δεν ξανάδα σώματα να ταιριάζουν τόσο το ένα με το άλλο» «Πόσο. Για την ησυχία μας. μου βάζεις το παλτό μου.» τη ρωτάς εσύ. για να αποφύγουμε τις ανεπιθύμητες. Ή με ξεχνάει εκείνο. και αποφασίσαμε τη μασκαράδα. σου είπα πριν φύγω. εκεί που οι δυο μας βαριανασαίνουμε ο ένας μέσα στο στόμα του άλλου. κι ανοίγεις την πόρτα να περάσω. Εσύ γελάς. για να ξορκίσουμε τα ψεύτικα λόγια που μας λένε. «θα έχουμε τουλάχιστον ο ένας τον άλλον» μου λες.

γεύσεις. Χριστίνα Παλάντζα Πρωταντικρίζοντας το σκοτάδι Επωαζόμουν στο αβγό μου κι έβλεπα όνειρα. υφές και συ- ναισθήματα. μόνο μία. Και προχωράω μες στο στριμωγμένο πλήθος. μυρίζει τσιγάρο. Και τώρα που το τσόφλι έσπασε ανακαλύπτω κάτι υπερβολικά πραγματικά καινούριο. δε χρειάζεται να τα κρύψω. έναν κόσμο με ήχους. Αυτός ο κόσμος έχει ολόκληρος ένα βρώμικο μπεζ χρώμα. και κάτουρο. ακούγεται σαν ένα συνονθύλευμα μουσικής χαμηλής ποιότητας και μηχανών αυτοκινήτων. Όνειρα για έναν κόσμο όπου θα έβγαινα. μυρωδιές. Βάζω τα μάτια μου στην κατάψυξη. Προσπαθεί να ξεπλυθεί σε κόκα κόλα. και έχει υφή παλιού πλαστικού με κολλημένες τσίχλες. Αφού νιώσω το πρώτο στριμωξίδι κοντοστέκομαι μια στιγμή. 71 . αποπνικτικά πολύ τσιγάρο. πρώτα πρώτα και κρυφά τα δάκρυα. Κανείς δεν ανοίγει τα χέρια φυσικά. χρώματα. μετά τα μάτια.

ναι. ναι. το 'χεις πάρει μύτη. το αίνιγμά μου να λύσεις. το τηλέφωνο σπάει και η πίστη σου ριζώνει στην καρδιά σε ασπρόμαυρα βράδια και υποσυνείδητα σκοτάδια. σαν τον προφήτη νιώθω ψεύτη τον καιρό κι έρχεσαι εσύ γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. ασφαλής από πομπώδη λογάκια και γλοιώδη ναζάκια. Έρχομαι με τ’ άσπρο μου άτι από ένα μαγικό μονοπάτι μιας άγνωστης πατρίδας. για να βρούμε τους άλλους. σου έχω εξηγήσεις. μη φοβάσαι. τυχερό μου να ‘σαι. που κουνώντας τα φτερά. ερευνώντας τους λόγους. θες να μάθεις κάτι. για να διαβάσω της ψυχής σου το χρησμό. μια πεταλούδα. ΑΝΤΛΙΑ Λόγω Έρωτα Θα βγω στους δρόμους να φωνάζω. χωρίς να έχουνε ευθύνη. που θα μείνουνε για πάντα τους παιδιά σαν νωπή πλαστελίνη. Από τη Γη θα σε αρπάξω. 72 . έλα κι εσύ αν μπορέσεις. γίνεται σεισμός στη σελήνη και στο μυαλό σου μπαίνει περιστροφικά και φουσκώνει η εικόνα και σκάει. σε μιας στείρας συστολής τον παγετό. γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. Έπεσα από άλλον πλανήτη και γυρνάω κάθε μέρα στο σπίτι με ζόρικες διαθέσεις. χρυσή μου εσύ γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. πως μία μέρα θα ‘ρθει για να θυμηθώ πάθη βρεφικής ηλικίας κι απ’ του μαστού σου τη θηλή θα κρεμαστώ. Θα ‘ρθω να σε δω να κοιμάσαι κι αν στο όνειρο σε φάω. Καρφί στα μάτια θα κοιτάξω. δεν το περίμενα μπροστά μου να σε δω. ν’ αγριέψουμε μαζί από χαρά πάνω σε ταράτσες και στέγες κι απ’ την ανάποδη να βγούμε την πλευρά του καθρέφτη που μας δείχνει μεγάλους. ναι. παραληρώντας μονολόγους. πολεμιστής της ελπίδας. καλή μου εσύ.

. μ’ αγαπάς λιγάκι. φλογοβόλο εμετό. Έναν παράδεισο θα φτιάξω.. όπως στάζει το μέλι από μια σάρκινη κυψέλη. στα πόδια σου θα στάξω. στη φωτιά που θ’ ανάψει μ’ έναν φάλτσο. μήπως θες να γίνεις. θέλω στο γιαλό να σε πάω και σλίπινγκ-μπαγκ σου έχω στρατιωτικό και καφέ από κεχρί και κριθάρι. ναι. να μπουσουλάω πέρα-δώθε σαν μωρό. ναι. αφιερωμένο για πάντα σε κάποιον πράσινο κανίβαλο θεό. Καίγομαι για ένα φιλάκι. Δημήτρης Δουληγέρης Θέλω τη μοίρα μου ν’ αλλάξω. φρυγανιές από στάρι και τ’ αστέρια γύρω δένουν το ρυθμό. παγωτό σε ραγισμένο χωνάκι. 73 . μια σοκολάτα μου ‘χει κάτσει στο λαιμό. από αγάπη πονάω. στο άγγιγμά σου θ’ αλλάξω και η μορφή μου θα θυμίζει ερπετό. ζητιανεύοντας λίγη απ’ τη δροσιά που σε τυλίγει. ξέρω ποιο κύμα θα με ρίξει στο κενό. μωρό μου εσύ. γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. δεν είσ’ εσύ γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. του ανθού σου τους χυμούς να μου δίνεις και να σε προσκυνάω. που γυρνάει στη σπηλιά του να κλάψει. Έλα στη φωλιά μου να μείνεις.

Π. Σοφίας Αγία Αναρχία Δαγκώνει τα χείλη της καθώς η αστροβροχή συνεχίζει να πέφτει Αγκαλιάζει τα παιδιά της Τους μιλά για την Αγία Αναρχία Το οπλισμένο χέρι της Τη νεανική της φλόγα Την περπατησιά της Το θάρρος της όταν πυροβολεί τον καθρέπτη και τις μισές λέξεις Την ιερή οργή της για τους ανθρώπους που σιωπούν στο φως της ψυχής. 74 . • Το παρόν ποίημα περιλαμβάνεται στην ομώνυμη συλλογή «Αγία Αναρχία». εκδόσεις Κουκκίδα. Χ. Τι άνοιξη το γράπωμα του διπλανού χεριού. ΑΝΤΛΙΑ Γιάννης Μιχαηλίδης Άνοιξη Αφού όλα μικραίνουν τα λόγια θα ανθίζουν μαράσματα εκεί που δεν αφεντεύει χειμώνας Τι χειμώνας ο καθρέφτης μου.

75 .

μτφρ: Γιάννης Ιωαννίδης. Δεν είμαι ποτέ κουρασμένη την νύχτα. παραμένει σιωπηλή. Η απόπειρα της επανένωσης με τον περιβάλλοντα χώρο.86. μαζί σου. 76 . -Michèle Bernstein Η Νύχτα Το ξεπέρασμα της τέχνης συντελέστηκε απρόσμενα και εγγράφτηκε σε μια αόρατη ιστορία που μόνον εκείνοι που την βίωσαν γνωρίζουν. Προς το παρόν προτιμώ να μείνω έξω. ΑΝΤΛΙΑ Περάσματα Ι Αρχή της Αθωότητας Θα πρέπει να είναι κανείς τρελός ή ερωτευμένος για να ζει περιπε- τειωδώς τόσο αργά μέσα στην νύχτα. Και αυτό γιατί στην εποχή του Θεάματος. σ’ αυτά τα μεταμορφωμένα από τη βιομηχανία μεγάλα κέντρα δυνατοτήτων και νοημάτων. Αθήνα 1985. Ύψιλον. η πραγματική ιστορία μένει εκτός αναπαράστασης. με τα μάτια μικρού παιδιού που ψηλαφεί τις πετρώδεις προσόψεις σπιτιών και κτιρίων αναζητώντας την σύνδεσή του με τα πράγματα. Το Ξεπέρασμα της Τέχνης. Δεν είμαι κουρασμένη να ξέρεις. «Η πειραματική περιπλάνηση -που είναι άρρηκτα δεμένη με τις συνθήκες ζωής στις πόλεις. Βρίσκονται στην γωνία της οδού Μονζ. μέσα στις σκιές της μνήμης και στην πάροδο του τώρα. τα πάντα τους μιλούν για τον εαυτό τους… Το 1.ανταποκρίνεται μάλλον στη φράση του Μάρξ: «Ό. Την ημέρα έχω όρεξη να κοιμηθώ. τι βλέπουν γύρω τους οι άνθρωποι είναι το πρόσωπό τους. μέσω μιας ενωτικής πάλης ξεκινά εδώ.Ιnternationale Situationniste. Η αθωότητα παραμένει η πιο ρηξικέλευθη στάση του βλέμματος που ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του. σ.

πέρα από την κυριολεκτική σημα- σία της.αυτή του μετα-νεωτερισμού (ο οποίος έχει αρχίσει και ξεφτίζει) . αυτού του απεχθούς μηχανισμού απονέκρωσης του χώρου. από το (επί-)κοινωνείν και τέλος από την συμπαντική ενότητα. Γιάννης Παρασκευόπουλος ίδιο το τοπίο τους είναι ζωντανό»1. Η σύγχρονη ζωή και η κυρίαρχη ιδεολογία της . Το βίωμα του τοπίου από εκείνον που το ζωοποιεί. καταβυθιζόμενο στον στρόβιλο του μηδενός. που έχει απολέσει το είναι του σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί πλέον να το διακρίνει. Η αλλοτρίωσή του έχει γίνει η πραγματική του ιδι- οκτησία: δεν έχει τίποτα άλλο πέρα από αυτήν. που αρέσκεται σαν ένας άλλος Νάρκισσος 2. Εξήντα χρόνια έπειτα από τις πρώτες διαπιστώσεις. Αποκτά έτσι την μη-αποδοχή της ζωής αυτής και μαζί την μοναξιά της νυχτερινής πόσης και την τρέλα της ημέρας. Théorie du Bloom.επιβεβαιώνεται μόνον μέσα από το Θέαμα. δηλαδή μόνον μέσα από το μηδέν. La Fabrique. Tiqqun. Τα κατά Ντίνο Χριστιανόπουλο αλαμπουρνέζικα του μετά-μοντερνισμού κρύβουν μέσα τους την ολισθηρή αποξένωση του ανθρώπου από την γλώσσα. εκείνης της χρονικής διάρκειας της μέρας όπου τα επανα- στατικά υποκείμενα ξοδεύουν τα αποθέματά τους «ζώντας στο περιθώριο της οικονομίας» αποκτά την σημασία της οικειοθελούς τύφλωσης μπροστά στην ζωή που προσφέρει το Θέαμα. πα- ρακολουθούμε την εξελισσόμενη πορεία του ολοκληρωτικού χα- ρακτήρα του Θεάματος: αυτό που οι Tiqqun ονομάζουν Μπλουμ. Paris 2000. από εκείνον που γίνεται αναπόσπαστο μέρος του και έτσι καταφέρνοντας να απε- λευθερώσει τις δυνατότητες του τοπίου. 77 . Η νύχτα στον Ντεμπόρ. τον άνθρωπο που έχει ταυτιστεί σε τέτοιο βαθμό με την αλλο- τρίωσή του που θα ήταν παράλογο να θέλει να διαχωριστεί από αυτήν2. Αυτό το πλήρες αλλοτριωμένο ον. από εκείνον που συμμετέχει με την δράση μέσα σε αυτό. το τοπίο ζει. 26. σ. από τον περιπλανώμενο. Παύει να βρίσκεται υπό την ομηρία του Θεάματος. Αυτό που φαίνεται ως το κατ’ εξοχήν ορατό είναι το θεμελιώδες ψεύδος του Θεάματος.

Από την στιγμή που οι λειτουργίες του ανθρώπου διαμεσολα- βούνται μέσω της εικόνας. το οποίο χάνει τις εκλάμψεις και το βάθος της στιγμής. «Η Τεχνική παράγει η ίδια την αλλαγή της» επισημαίνει ο Ελλύλ. όπου η εξουσία επιτελεί το έργο του κατακερματισμού μέσω του τεχνικού συστήματος δημιουργώντας ένα δυστοπικό 78 . το πολεοδομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο τα όντα ζούνε. που προχωρά ημιπαράλυτο συνδεδε- μένο με καλώδια μικρών οθονών που κατευθύνουν το βλέμμα του. γίνεται μια ζωντανή αφαίρεση. Ο χώρος της πραγματικότητας και η πραγματικότητα του χώρου δεν είναι πλέον κατοικήσιμοι. Διότι η εικόνα του ιστιότοπου είναι η πλήρης αλλοτρίωση του είναι της εικόνας. Το τοπίο των αλλοτινών καρτ-ποστάλ έχει δώσει την θέση του στο μεταμορφωμένο. ΑΝΤΛΙΑ να κοιτάζει τον κενό του εαυτό στον καθρέπτη της ανυπαρξίας του. Ο πλήρης διαχωρισμός μέσω της μικροφυσικής του χώ- ρου αποτελεί το ξερίζωμα τόσο των πραγμάτων όσων και των ανθρώπων. γίνεται ο μη τόπος. αλλά δεν επη- ρεάζουν τα πράγματα. Το έδαφος γίνεται επιχείρηση (Amoros). Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο δεν υπάρχει πια. τόσο εικονικά όσο και πολεοδομικά. που όσο περισσότερο αυξάνει η ισχύς του τόσο περισσότερο απο- δυναμώνει τον πραγματικό χώρο και τον κάνει μια έρημη χώρα. στο εικονικό τοπίο των «ιστιότοπων». Ο κοινόχρηστος χώ- ρος. μέσα από το υπερσύγχρονο κι- νητό τηλέφωνο. ο άνθρωπος αλλοτριώνεται από την φυσική του πράξη και πρακτική μέσα στον χώρο. χώρων ανύπαρκτων. που μαγεύουν την ακοή του και που ημερεύουν την συνείδησή του. Χώρο που απλώς προσπερνά το σύγχρονο ον. έχει ταυτιστεί σε τέτοιο βαθμό με την ταυτότητά που του δίνει το Θέαμα. είναι και θαμμένος στον εξωτερικό του χώρο. Τα πράγματα βρίσκονται εκεί αλλά δεν υφίσταται. που το ευγνωμονεί. Το έδαφος αποκτά την αφηρημένη οικουμενικότητα του πολλαπλώς μεταλλασσόμενου διαδικτυακού εδάφους. ο πληθυσμός δεν είναι μόνον «θαμμένος στους ορό- φους». Οι άνθρωποι πραγματοποιούν το πέρασμά τους. αποτελεί έναν χώρο απεμπόλησης του πραγματικού χώρου.

«που γίνεται κατά βάση αντιληπτή ως μια τεχνική εξορίας και απομόνωσης ως ιεραρχική και αυταρχική οργάνωση του ανθρώπινου κατοικείν»3. Λέσχη. σημειώνει ο Dell’ Umbria.Racaille. «αν αυτοί είναι αποβράσματα τότε είμαι κι εγώ». Οι ταινίες αυτές αποτελούν τον κατ’ εξοχήν 3. Έτσι. 41. 79 . Αθήνα 2008. ΙΙ Η Διαλεκτική ανάμεσα στον Κινηματογράφο και την Ζωή Ο Ντεμπόρ σε αυτή την τριάδα ταινιών που ονόμασε Ενά- ντια στον Κινηματογράφο δεν εξέφρασε μιαν ιδέα για το παρο- ντικό χρόνο της κινηματογραφικής αφήγησης και για την πραγ- ματικότητά της. «Η πολεοδομία». σ. Γιάννης Παρασκευόπουλος τοπίο. μτφρ: Μάρθα. το τοπίο μας κατοικεί και όχι εμείς αυτό. Το τοπίο μας απορροφά και ταυτόχρονα μας σπρώχνει έξω από αυτό βιαίως μέσα στο πλέγμα απομόνωσης που προορίζει για τον καθένα.

Η ολοκλήρωση της διαδρομής των ταινιών αυτών στο σήμερα φαινομενικά μόνον τις προσδίδει μια υποτι- θέμενη ενσωμάτωση στο Θέαμα. αποτελεί την πράξη καθαυτή που θα οδηγήσει στο απόλυτο: στην απελευθέρωση της ζωής. η καθαρή στιγμή που βιώνεται εκστατικά σε ένα τώρα που είναι αδύνατον να πιαστεί και να ενσωματωθεί μέσα σε μιαν αναπαράσταση. ο έρωτας που γίνεται μια πράξη δίχως εικόνες. Η πράξη του Ντεμπόρ να πραγματώσει το ξεπέρασμα μιας ακόμη τέχνης -εκείνης του κινηματογράφου. Τα χρόνια περνάνε και εμείς δεν έχουμε αλλάξει τίποτα». «Τα συμπεράσματα ακόμη δεν έχουν βγει . Καθ’ ότι το Θέαμα βρίσκει σήμερα στην σκέψη του Ντεμπόρ και των μεταγενέστερων καταστασιακών ή φιλοκαταστασιακών τον μοναδικό αντίπαλο.τι έπρεπε να καταργηθεί συνεχίζεται. Για τον «θεατή» των ταινιών Ντεμπόρ απομένει η νύχτα και οι διαδρομές της. «Ό. ίσως τον μόνο που αναγνωρίζει στον άνθρω- πο την δυνατότητά του για την ενότητα του κόσμου. Μας χωρίζουν. Αυτή η συνεχιζόμενη αποικιο- ποίηση της ζωής από εικόνες του μηδενός.οι υπολογισμοί πρέπει να ξαναγίνουν» λέει στο τέλος της Κριτικής του Διαχωρισμού ο Ντεμπόρ. Η ολική του κριτική που συνίσταται στην μεταστροφή των εικόνων. πράγμα που αποδεικνύει το γκροτέσκο και την φαυλότητα του εγχειρήματος. ΑΝΤΛΊΑ στοχασμό για το απολεσθέν παρελθόν που χάνεται στην σκόνη του χρόνου και για ένα μέλλον που αρχίζει ίσα-ίσα να προσδι- ορίζεται μέσα από τις αντιξοότητες ενός έρημου παρόντος. η αλλοτρίωση του χρόνου από τον ψευδο-κυκλικό χρόνο των υποσχέσεων μιας ψεύτικης ζωής συντελούν όλο και περισσότερο στην κίνηση ιδιοποίησης του κόσμου από το Θέαμα. τρά- 80 .να ιδιοποιηθεί δηλαδή τα μέσα της κινηματογραφικής τεχνικής καθώς και την τυποποιημένη έκφρασή της (κοντινά πλάνα. πανοραμικά. και μαζί συνε- χίζεται και η φθορά μας. Η τάση εμπορευματοποίησης της ντεμπορικής κοσμοθεώρησης καθώς και της καταστασιακής θεωρίας και πρακτικής αποτελεί μια απόπειρα μεταστροφής της καταστασιακής μεταστροφής από τον καπιταλισμό. που εισχωρούν ανάμε- σά μας και που μας διαχωρίζουν.

Η αντιπαραβολή των πανοραμικών πλάνων πάνω σε φωτογραφίες φίλων του με εικόνες από διαφημίσεις και επίκαιρα αντιδιαστέλλει δύο κόσμους: έναν φανερό και εγγεγραμμένο στην μαζική συνείδηση και έναν άφατο και άγραφο που είναι εκείνος της απόπειρας για μια μορφή ζωής μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Και αυτό γιατί η επίσημη προπαγάνδα λαμβάνει χώρα πρώτον μέσω των μεταδιδόμενων εικόνων και θρύλων που παράγει ο καπιταλισμός.) αναδεικνύει μιαν ακόμη μεταστροφή. Αυτό δηλώνεται από το τέλος της Κριτικής του Διαχωρισμού που παραθέτει τον υπότιτλο: συνεχίζεται. 81 . Και σε αυτόν τον άλλο χώρο και χρόνο ξεκινά να αχνο- φαίνεται το είναι με όλες τις εκφάνσεις και τις μορφές που μπορεί να αποκτήσει αυτό.λ. Αυτές οι ει- κόνες μεταφέρονται μέσα στο πραγματικό κατασκευάζοντας μια πραγματικότητα απαρτιζόμενη από εικόνες ανθρώπων-εμπορευ- μάτων. Για κείνηνε που πέρασε και για την αυριανή μου. Στην ξεριζωμένη ημέρα απομένει ο χρόνος της νύχτας. αφήνοντάς τον χώρο στην πράξη αλλαγής της πραγματι- κού. Το μοντάζ του Ντεμπόρ φανερώνει την ψευδή πραγ- ματικότητα των συγκαιρινών του. Η χαρά του είναι αποκρυσταλλώνεται στο παρακάτω τετράστιχο του Ομάρ Καγιάμ: Ωσάν νερό του ποταμού κι αγέρας της ερήμου Κάθε νέα ημέρα χάνεται από την ύπαρξή μου… Μα για δυο μέρες μοναχά δε νοιάστηκα ποτέ μου. Γιάννης Παρασκευόπουλος βελινγκ. Με άλλα λόγια ο υπότιτλος «συνεχίζεται» αναφέρεται σε ένα παρόν πέραν του κινηματογραφικού.και που αναζητά έναν διαφορετικό χώρο και χρόνο για τον εαυτό του και τους άλλους.π. κ. μέσω ενός καταστρεπτικού ανοίγματος. εκείνη που αποδομεί την ψευδή πραγματικότητα της κινηματογραφικής ει- κόνας. μιας καινούργιας άνοιξης. Αναφέρεται στο άτομο που παραι- τείται της θεαματικής ζωής -όποια μορφή κι αν αυτή αποκτά και σε όποια περίοδο και αν αυτή λαμβάνει χώρα.

αυτή η πα- ραμορφωμένη και καταδικασμένη ουσία. Αυτός είναι ο κόσμος πριν τους ανθρώπους. Η αποστολή μας είναι να προωθούμε το θάνατο. να κυριαρχήσουμε. αποσυντεθειμένο σε πετρέλαιο ή γαιάνθρακα. ενώ το Λον- δίνο σφυροκοπάται από γερμανικές ρουκέτες V-2 (τεχνολογικούς προδρόμους των διαστημικών πυραύλων). Αλλά μόνο σχεδόν με την ίδια δύναμη. Οι θεόσταλτοι καταστρο- φείς. Μπορούν να τον δουν μόνο νεκρό. Εμείς. Ταυτόχρονα. Πολύ έντονος και ορ- μητικός και ζωντανός και σε συνεχή ροή. όταν οι σεξουαλικές του περιπέτειες στο βομβαρδιζόμενο Λονδίνο κα- θιστούν αντιληπτό το παράδοξο γεγονός πως κάθε στύση του 82 . είναι μοναδικός σε όλα τα Πλάσματα. για να πολλαπλασιαστούμε. που έπρεπε να βρεθεί κάποιος καταστροφέας πριν τιναχτεί στον αέρα ολόκληρη η Δημι- ουργία. σε ένα πρώην άσυ- λο ψυχασθενών («Λευκή Οπτασία») έχει στηθεί μία συμμαχική επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου. ένα φωτοστέφανο γύρω από το σώμα της Γης τόσο πράσινο. οι ανάπηροι φύλακες. ο τρόπος που πεθαίνουμε. ήταν απειλή: ήταν οι Τιτάνες. σε ακίνητα γεωλογικά στρώματα. Ήταν κάτι που χρειάστηκε να βελτιώσουμε. ο Αμερι- κανός Λοχαγός Ταϊρόν Σλόθροπ γίνεται αντικείμενο διακριτικής παρατήρησης από τους επικεφαλής της Λευκής Οπτασίας. Αντεπαναστάτες.» (μετάφραση: Γιώργος Κυριαζής) Προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. είναι έτοιμη να γεννηθεί. 1973) «…η ανθρώπινη συνείδηση. ιστορικά και προσωπικά. σχεδόν με την ίδια δύναμη που έχει η ζωή. Ζωντανός. Ο τρόπος που σκοτώνουμε. Στόχος της είναι να διαχέει προπαγάνδα στη ναζιστική επικράτεια. ΑΝΤΛΙΑ Τόμας Πύνσον: Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας (Gravity’s Rainbow. ήταν μια κορύφωση της ζωής τόσο έντονη και έξαλλη. αυτή η φτωχή ανάπηρη. για να κα- ταστείλουμε την πράσινη εξέγερση. τόσο που οι άνθρωποι δεν μπορούν να τον δουν γύρω τους. Να το χτίσουμε από το μηδέν και να το φτάσουμε στη σημερινή του κατάσταση ως αντίδραση. Έτσι σταλθήκαμε εμείς εδώ.

συνοδοιπόρο της Νέας Αριστεράς και καλλιτεχνικό προπομπό του μεταμοντέρνου αναρχισμού του ’70. που φαίνεται να περιέχει μία άγνωστη συσκευή κατασκευασμένη από το καινο- τόμο συνθετικό πλαστικό «ιμιπόλεξ». είτε επίσης περιπλανώμενους στη Ζώνη είτε επιφορτισμένους με την παρακολούθηση και παρατήρηση του ήρωα. στους άρχοντες και στους αρχόμενους. δυσανάγνωστο κι ωστόσο γοητευτικό. πλούσιο. χαοτική. Αυτή είναι η αφετηρία μίας πολύμηνης περιπέτειας στην κατεστραμμένη. ανάμεσα στην Ελίτ και στους Ευτελείς. άνευ κρατικών συνόρων και υπό συμμαχική στρατιω- τική κατοχή Ευρώπη της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου (τη «Ζώνη»). της πρόσκρουσης ενός πυραύλου V-2 στο ακριβές εκείνο σημείο της πόλης. γνήσιο τέκνο της αντικουλτούρας του ’60. έχοντας ήδη εξελίξει το καθαρά προσωπικό του ύφος καθ’ όλη την προηγούμενη δεκαετία. ο συγγραφέας αξιοποιεί μία εποχή ολικού πολιτισμικού μετασχηματισμού της Δύσης – τον Β’ Πα- γκόσμιο Πόλεμο – ως καμβά στον οποίον ζωγραφίζει ανάγλυφα με λέξεις την ατελείωτη μάχη ανάμεσα στη χειραφέτηση και την υποδούλωση. Στόχος του να βρει μία μοναδική και μυστηριώδη Ρουκέτα τύπου V-2 με τον ακανόνιστο κωδικό παραγωγής 00000. ίδιο με αυτό στο οποίο είχε παλαιότερα εκτεθεί ακούσια ο Ταϊρόν ως νήπιο στο πλαίσιο πειραμάτων συμπεριφορικής ψυχολογίας… Την κεντρική ιστο- ρία του Σλόθροπ συμπληρώνει ένας καμβάς από δεκάδες ακόμα ανάγλυφους χαρακτήρες. κατά μερικές μέρες. Γιάννης Μαδεμλής προηγείται χρονικά. όπου για ελάχιστους μήνες τα πάντα μοιάζουν δυνατά και επιτρεπτά πριν η ήπειρος λάβει τη νέα της μορφή. προκλητικό. πολύπλοκο. Ως αλληγορικούς φορείς του Κέ- 83 . Το μυθιστόρημά του είναι ογκώδες. Ορισμένοι από αυτούς έχουν παθιαστεί εξίσου με τη Ρουκέτα… Το 1973. Πα- λεύοντας διανοητικά ενάντια σε κάθε όψη της νεωτερικής εμμονής με το Κέντρο και τον Έλεγχο. ο απομακρυσμένος από τη δημοσιότητα Τόμας Πύνσον – συγγραφικός θρύλος σήμερα – παρέδωσε το αδιαμ- φισβήτητο magnum opus του. Ο Πύνσον αποτελούσε επίγονο των μπίτνικ του ’50. αστείο.

το Ουράνιο τόξο της βαρύτητας αγγίζει σχε- δόν κάθε όψη της γνώσης και της ύπαρξης. από μαζοχί- στριες πορνοστάρ μέχρι πανταχού παρόντες ρατσιστές. από τη θρησκεία και την αίρεση μέχρι τα κόμικς υπερηρώων. προσπαθώντας να του μεταφέρει ένα αίσθημα επίγνωσης της εγγενώς παράλογης. από παιδόφιλους Ναζί μέχρι κοπρολάγνους Συμμάχους. εξίσου γοη- τευτικές με τις ευφάνταστες περιπέτειες του Σλόθροπ στη Ζώνη. Η λύτρωση εντοπίζεται στη διαφυγή και από τα δύο. ο συγγραφέας έχει κεντήσει παράξενες ιστορίες δεύτερων χαρακτήρων. Ο Πύνσον επαναδιαπραγματεύεται τα όρια ανάμεσα στο αποδεκτό και στο ανεπίτρεπτο. από τη συνωμοσιολογία περί των Ιλουμινάτι μέχρι δολοπλοκίες και καρτέλ πολυεθνικών βιομηχανιών. στην επαναμάγευση του κόσμου. την αποδομεί και την απεικονίζει μεταμορφωμένη στον αναγνώστη. Όπως η πολύχρονη έχθρα του Σοβιετικού αξιωματικού Τσιτσέ- ριν και του ετεροθαλούς αδερφού του Έντσιαν. αλλά στην εξουσία ως συνωμοσία. από εξό- ριστους Αργεντινούς αναρχικούς μέχρι Σοβιετικούς κατασκόπους. την περιπλέκει. αποδιοργανωμένης και ακατάληπτης φύσης του σύγχρονου κόσμου – ένα βιβλίο των πάντων με στόχο το τίποτα. με το βλέμμα του στραμμένο στην αποδόμηση του Λευκού Ευρωπαίου Αρπακτικού και διεισδύοντας όχι στις συνωμοσίες της εξουσίας. ΑΝΤΛΙΑ ντρου και του Ελέγχου. Σ’ αυτό το πολύχρωμο αφηγηματικό καλειδοσκόπιο. ενός… Αφρικανού 84 . από τη μαρξιστική διαλεκτική μέχρι τον Φρανκ Σινάτρα. Ένα συγκαλυμμένο μανιφέστο του μεταμοντερνισμού σε κάθε του έκφανση. το βιβλίο χρησιμοποιεί δύο βασικά θέμα- τα: την παράνοια (τα πάντα διασυνδέονται) και τον μυστικισμό (τα πάντα είναι ένα). στην κατάρριψη των ορθολογικών υποστηριγμάτων της νεωτερικότητας και των καλλιτεχνικών τους αναλόγων. Στις εκατοντάδες σελίδες του βιβλίου θα βρει κανείς υπο- πλοκές και αναφορές κυμαινόμενες από τον ναζιστικό αποκρυφι- σμό και τον εβραϊκό μυστικισμό μέχρι τη μαντεία των ταρώ. από τις εγκυκλοπαιδικές λεπτομέρειες εξισώσεων της οργανικής χη- μείας και της αεροδυναμικής μέχρι τεχνολογικές φαντασιώσεις με επιστημονική αφετηρία.

η θρυμματισμένη σε δεκάδες νήματα μη γραμμική ιστο- ρία με πολλαπλούς ανεξάρτητους αφηγητές. Αυτό φυσικά είναι και το μόνο – ωστόσο μοιραίο – ελάττωμα ενός μυθιστορήματος που ο συγγραφέας του κατέχει μία εξαιρετικά ευρεία γκάμα συγγραφικών μεθόδων και προσεγγίσεων. Το βιβλίο χαρακτηρίζουν οι τεράστιες αφηγηματικές πα- ρεκβάσεις. Όλα αυτά. καθιστούν το Ουράνιο τόξο της βαρύτητας ιδιαιτέρως δυσανάγνωστο και την κατανόησή του έναν μικρό άθλο – φαινόμενο που απαλύνεται μονάχα από τις διάσπαρτες χιουμοριστικές πινελιές. τα αμφίσημα λογοπαίγνια. Γιάννης Μαδεμλής αξιωματικού των SS και «υποτακτικού» της Ρουκέτας. οι σποραδικά και ανεξήγητα εμβόλιμοι στίχοι αλλοπρόσαλλων τραγουδιών που σχολιάζουν κωμικά τα δρώμενα. ένα τεράστιο και ετερόκλητο πλήθος χαρακτήρων οι περισσότεροι από τους οποίους εμφα- νίζονται ή αναφέρονται ελάχιστα. η απαιτητική. η δυναμική και αυτοτελής φύση της αφήγησης που μοιάζει κάποτε να «προσπαθεί» να παρατήσει την πλοκή ή τη μυθιστο- ρηματική μορφή. Ο Πύνσον επιχειρεί να υπονομεύσει κάθε καλλιτεχνική σύμβαση όσον αφορά την πλοκή και την ανάπτυξη των χαρα- κτήρων. πυκνή και συνεχώς ελισσόμενη γραφή με περιόδους εκτεινόμενες σε πα- ραγράφους. τα βάσα- να της σοσιαλίστριας Λένι Πέκλερ στο μεσοπολεμικό Βερολίνο. Ακόμα. το περιοδικό γκρέμισμα του τέταρτου τοίχου με το κείμενο να απευθύνεται άμεσα στον ανα- γνώστη. η πλήρης αποσάθρωση της ιστορίας προς το φινάλε – συνοδευόμενη από εμφανώς παραισθητικά παραληρή- ματα – και ο γιγάντιος όγκος του (1000 σελίδες στην ελληνική έκδοση). ή η ταραχώδης ζωή του… ηλεκτρικού λαμπτήρα Μπάιρον. οι συνεχείς αναφορές στη λαϊκή κουλτούρα της μεσοπολεμικής Γερμανίας. τα διάσπαρτα αποσπάσματα αφιερωμένα σε εξειδι- κευμένες τεχνικές λεπτομέρειες. τα σουρεαλιστικά ιντερμέδια. οι εσωτερικοί μονόλογοι και οι ενότητες συνειρμικού τύπου. υπερβαίνοντας τους μοντερνιστές προδρόμους του των 85 . η τάση του συγγραφέα να συμπιέζει τα όρια μεταξύ φανταστικού και πραγματικού μέχρι εξαφάνισης. της Βρετανίας ή των ΗΠΑ.

σεξομανή. Χρειάζεται την υποταγή μας για να μπορεί να μείνει στην εξουσία. Χρειάζεται τους πόθους μας για κυριαρχία για να μπορεί να μας βάλει στο δικό του παιχνίδι εξουσίας. που θα φέρει στην επιφάνεια κάποια πολυπόθητη μετασχηματιστική και λυτρωτική ποιότητα. Δεν μπορούν να σπαταλιούνται σε ιδιωτικό σεξ. υβρεολόγιο ή νοσηρή βιαιότητα και περιγράφο- ντας περίπου κάθε χαρακτήρα – είτε με την πλευρά των Συμμά- χων. Διότι η υποταγή και η κυριαρχία είναι πρώτες ύλες που χρειάζεται για την επιβίωσή του. πέρα από τις λογοτεχνικές. όσον αφορά τη σεξου- αλικότητα. Δεν υπάρχει ηδονή σ’ αυτό. έκφυλο. Δίνει πληροφορίες και μετά τις αναιρεί. μόνο εξουσία. Να ‘σαι σίγουρος.» Το δυσανάγνωστο του βιβλίου και η ασυνήθιστη δομή του συνιστούν εσκεμμένα χαρακτηριστικά του. Στην πο- ρεία καταρρίπτει και ανατρέπει κάθε επιβεβλημένο στην κοινωνία ταμπού ή κριτήριο καλού γούστου (π. ίσως έναν παραλ- 86 . αλκοολικό. με τη σεξουαλική καταπίεση να συμπλέκεται με τη φροϋδική ορμή του θανάτου και να στηλιτεύεται ως πηγή κάθε δεινού και κάθε κυριαρχικής δομής: «Αλλά γιατί μας μαθαίνουν να νιώθουμε αντανακλαστική ντροπή όποτε προκύπτει αυτό το θέμα [ο σαδομαζοχισμός]. τη βία. μια αγκαλιά ή μια αίσθηση του θαυμαστού μεγαλύτερη απ’ τον ίδιο. είτε πρόσφυγα ή λιποτάκτη – ως ναρκομανή. Πεινασμένο όμως πάντα για μια αλήθεια. καταγράφει τις σκέψεις τους και μετά τις υπονομεύει από ουδέτερη σκοπιά. ΑΝΤΛΙΑ αρχών του 20ου αιώνα. σε οικογενειακό επίπεδο. Σε οποιοδήποτε είδος σεξ. είτε των Ναζί. το Κράτος θα παρέλυε”. Αυτό είναι σαδοαναρχισμός. τις ψυχοτρόπες ουσίες). εισάγει χαρακτήρες και μετά τους αγνοεί. Έτσι. Γιατί το Σύστημα επιτρέπει όλες τις άλλες μορφές σεξουαλικής συμπε- ριφοράς εκτός από αυτήν. πνίγοντας γλαφυρά την αφήγηση σε κάθε τύπου σεξουαλική «διαστροφή».χ. αν ο σαδομαζοχισμός μπορούσε να επιβληθεί παγκόσμια. και ο Θάνατς είναι ο κορυ- φαίος θεωρητικός του στη Ζώνη αυτή την εποχή. κάθε άλλη σύμβαση ή προειλημμένη αντίληψη του αναγνώστη για τον Πόλεμο ή τα όρια του ηθικά «επιτρεπτού» αναιρείται σαρκαστικά από τον συγγραφέα. το ανθρώπινο σώμα.

ο οποίος αποκαλύπτεται σταδιακά στο υπόβαθρο της ιστορίας. Η φαλλική Ρουκέτα. σύμβολο της τεχνοκρατίας και της ανάπτυξης. του «αποτελεσματικού» κεντρι- κού σχεδιασμού. Γιάννης Μαδεμλής ληλισμό με την τερατώδη και τεχνητή πολυπλοκότητα ενός νεω- τερικού κοινωνικού περιβάλλοντος ακατανόητου στον κοινό νου. δηλαδή της πε- μπτουσίας του μοντέρνου εγχειρήματος. ώστε να κρυφθεί το απλό γεγο- νός ότι ο πολιτισμός αυτός είναι ερωτευμένος με τον θάνατο. τόσο ως εργαλείο στην υπηρεσία του Ελέγχου όσο και ως μύθος νομιμοποιητικός του Κέντρου. προκύπτει τόσο η εμφανής παράνοια του ήρωα. Πρόκειται για έναν τρόπο σχολιασμού του μοντέρνου κόσμου. Την συγκαλυμμένη λατρεία του για τον 87 . ερευνητών και κυβερνήσεων. Είδωλο της σχιζοφρένειας ενός πλανήτη βυθισμένου στη αχλή της «ορθολογικής» επιστήμης. την παράλογη ιεραρχική δόμηση του δυτικού πολιτισμού. περίπλοκος ιστός σχέσεων. οι εμμονές αρκετών χαρακτήρων μαζί της. αφού «τα πάντα συνδέονται με τα πάντα» σε ένα πλέγμα ύποπτων εξαρτήσεων και επιρροών με σκοτεινά κίνητρα το οποίο νιώθει αναγκασμένος να ξεδιαλύνει. Δεν είναι καθόλου συμπτωματικός ο ακατάληπτος. είναι το υπέρτατο σύμ- βολο της τεχνοεπιστήμης χάρη στην εγγενώς διπλή της φύση: μπορεί να ανοίξει στην Ανθρωπότητα τον δρόμο για τ’ αστέρια. του «αποδοτικού» συγκεντρωτικού ελέγχου. Από τον θεμελιώδη αυτόν συμβολισμό. τον κατακερματισμό. Ενός αντιπερισπασμού στοχευμένου να αποκρύπτει την παρα- φροσύνη. αλλά και να καταστρέψει τον κόσμο σε μια φονική φωτιά. όσο και η λατρεία της Ρουκέτας που διατρέχει το βιβλίο. μιας έννοιας και μιας αντίφασης που απλώνει τα δίχτυα της παντού στον 20ο αιώνα. των «καλοκουρδισμένων» μηχανιστικών συστημάτων. Πο- λύτιμο βοήθημα στο έργο του συγγραφέα είναι η Επιστήμη της νεωτερικότητας. μίας ψευδούς μεγάλης αφήγησης συγκροτημένης από την εξουσία για τους ιδιοτελείς σκοπούς της. μα στην πραγματικότητα άλλης μιας παραπλανητικής μεγάλης αφήγησης. εξαρτήσεων και παρασκηνιακών διασυνδέσεων μεταξύ πολυεθνικών εταιρειών. η σύγχρονη ιερή αφήγηση της Προόδου δια της τεχνολογίας.

ΑΝΤΛΙΑ

θάνατο και την καταστροφή, πηγή κάθε ισχύος και του πλού-
του που αυτή επιφέρει. Τη σκοτεινή όψη της νεωτερικότητας,
του νευρωτικού τέκνου του Διαφωτισμού, και των ελίτ που τη
διαχειρίζονται («αυτή είναι η πιο καθαρή μορφή ευρωπαϊκής πε-
ριπέτειας»). Κι εμείς, για τον Πύνσον όπως και για κάθε μεταμο-
ντέρνο, δεν κινούμαστε παρά μέσα στο άδοξο τέλος της Ιστορίας,
μάρτυρες της βύθισής της σε μία σταδιακή και αναπόδραστη
παγωμένη παρακμή, όπου τα πάντα απλώς ανακυκλώνονται και
το νόημα χάσκει χαμένο για πάντα.
Ο συγγραφέας, για να πετύχει τον στόχο του, συνθέτει τη
φόρμα του ιστορικού μυθιστορήματος με κάποια αύρα επιστημο-
νικής φαντασίας, διηγούμενος μία εναλλακτική, υπόγεια ιστορία
του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εστιασμένη όχι τόσο στη σκιαγρά-
φηση χαρακτήρων, όσο στην απόδοση μιας αίσθησης για τους
θανατηφόρους, κρυφούς μηχανισμούς με τους οποίους λειτουργεί
ο πολιτισμός μας στα παρασκήνια, ως συνολικό σύστημα: «Η
ιστορία με τους Γερμανούς και τους Ιάπωνες ήταν μόνο μία, κάπως
σουρεαλιστική, εκδοχή του πραγματικού Πολέμου. Ο πραγματικός
Πόλεμος διεξάγεται σε μόνιμη βάση. Οι θάνατοι μειώνονται πού
και πού. Αλλά ο Πόλεμος σκοτώνει ακόμα πολλούς ανθρώπους.
Μόνο που τώρα τους σκοτώνει με πιο διακριτικούς τρόπους. Πολ-
λές φορές, με τρόπους τόσο περίπλοκους που ακόμα κι εμείς, σ’
αυτό το επίπεδο, δεν μπορούμε να τους ανιχνεύσουμε. Αλλά πά-
ντα πεθαίνουν οι σωστοί άνθρωποι, όπως και όταν μάχονται οι
στρατοί. Αυτοί που, στη βασική εκπαίδευση, στέκονται στη μέση
της διάταξης των πολυβόλων. Αυτοί που δεν έχουν εμπιστοσύνη
στους λοχίες τους. Αυτοί που ολισθαίνουν και δείχνουν μια στιγμή
αδυναμίας στον Εχθρό. Αυτοί είναι που ο Πόλεμος δεν μπορεί να
χρησιμοποιήσει, κι έτσι πεθαίνουν. Και οι σωστοί επιζούν.» Ή ακό-
μα: «Όχι, δεν έχουμε ειρήνη. Κι αυτό προπαγάνδα είναι. Κάτι που
διαδίδει η P.W.E. Λοιπόν κύριοι, όπως έχετε δει από τις μελέτες, η
καλύτερη στιγμή είναι η 8η Μαΐου, λίγο πριν την παραδοσιακή μας
έξοδο της Πεντηκοστής, τα σχολεία είναι κλειστά, οι προβλέψεις
για τον καιρό μιλάνε για μια εξαιρετική εποχή για τις καλλιέργειες,

88

Γιάννης Μαδεμλής

η ζήτηση για κάρβουνο αρχίζει την εποχιακή της κάμψη, δίνοντάς
μας έτσι μια περίοδο χάριτος αρκετών μηνών για να ορθοποδήσουν
τα συμφέροντά μας στο Ρουρ – όχι, βλέπει μόνο τα ίδια ρεύματα
εξουσίας, τις ίδιες ένδειες μέσα στις οποίες σφάδαζε από το ’39.
Η κοπέλα του θα πρέπει να πάει στη Γερμανία, όπου μάλλον θα
αποστρατευτεί όπως όλοι. Δεν υπάρχει κανένα κανάλι με αντίθετη
φορά για να τους δώσει κάποια ελπίδα διαφυγής. Ακόμα κάτι γί-
νεται, μην το πείτε “πόλεμο” αν αυτό σας δημιουργεί νευρικότητα,
ίσως το ποσοστό θανάτου έχει πέσει μια-δυο μονάδες, κυκλοφορεί
και πάλι η μπύρα σε κουτάκια, και όντως υπήρχε πολύς κόσμος
στην πλατεία Τραφάλγκαρ κάποια νύχτα τώρα πρόσφατα…
αλλά η επιχείρησή Τους συνεχίζεται.» Και επίσης: «Μην ξεχνάς
ότι το πραγματικό αντικείμενο του πολέμου είναι η αγορά και η
πώληση. Ο φόνος και η βία είναι αυτό-αστυνόμευση, και μπορούν
να ανατεθούν σε μη επαγγελματίες. Η μαζική φύση του θανάτου
σε περίοδο πολέμου είναι χρήσιμη κατά πολλές έννοιες. Χρησιμεύει
ως θέαμα, ως αντιπερισπασμός από τις πραγματικές κινήσεις του
Πολέμου. Προμηθεύει πρώτη ύλη η οποία θα καταγραφεί στην
Ιστορία, έτσι ώστε τα παιδιά να διδάσκονται την Ιστορία ως
αλληλουχία βίας, μάχη με μάχη, και να προετοιμάζονται για τον
κόσμο των μεγάλων. Και, το καλύτερο απ’ όλα, ο μαζικός θάνατος
είναι ένα ερέθισμα για τον απλό κοσμάκη, τα ανθρωπάκια, για να
προσπαθούν να αρπάξουν ένα κομμάτι από την πίτα όσο βρίσκο-
νται εδώ για να το καταπιούν. Ο πραγματικός πόλεμος είναι ένα
πανηγύρι αγορών. Οργανικές αγορές, που με πολλή προσοχή οι
επαγγελματίες τιτλοφορούν “μαύρες”, ξεπηδούν παντού. Τα δολά-
ρια, οι στερλίνες και τα μάρκα του ράιχ εξακολουθούν να κινούνται,
αυστηρά σαν σε κλασικό μπαλέτο, μέσα στις αντισηπτικές μαρ-
μάρινες αίθουσές τους. Εδώ έξω όμως, εδώ κάτω ανάμεσα στους
ανθρώπους, γεννιούνται τα αληθινά νομίσματα. Έτσι, οι Εβραίοι
γίνονται εμπορεύσιμοι. Τόσο εμπορεύσιμοι όσο τα τσιγάρα, το
μουνί ή οι σοκολάτες Χέρσι.»
Ο Πύνσον υπονομεύει την επίσημη εξουσιαστική αφήγηση
περί του Πολέμου από τη σκοπιά των απόκληρων, των στε-

89

ΑΝΤΛΙΑ

ρούμενων κάθε ισχύος και, επομένως, ικανών να διακρίνουν με
σαφήνεια το διάχυτο, ασφυκτικά καθολικό πλέγμα των σχέσεων
εξουσίας. Συνεπής με την αχρονική αντίληψη της ιστορικής ανα-
κύκλωσης χωρίς προδιαγεγραμμένο προορισμό, προεκτείνει αυ-
τόν του τον αντίλογο στο παρόν της συγγραφής (αρχές του ’70,
όταν είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται η οριστική ήττα της αντι-
κουλτούρας εν μέσω της «αντεπανάστασης» του Νίξον) μέσω
διακριτικών παραλληλισμών. Οι τελευταίες 100 σελίδες κρύβουν
το κλειδί της αποκρυπτογράφησης του κειμένου, με καβαλιστικές
φλυαρίες του εβραϊκού μυστικισμού, ανακλώμενες και στην ορ-
γανωτική δομή του βιβλίου όπως έχει φέρει στο φως η ανάλυση
του Weisenburger, να τονίζουν μία ανάγκη επιστροφής σε μία
αρχέγονη καθολική ενότητα στον πυρήνα της ύπαρξης. Όλα δη-
λωτικά μιας ατέρμονης προσπάθειας για τον εντοπισμό κάποιου
εγγενούς, κρυμμένου νοήματος στην επίγεια παρουσία μας, πολύ
πριν ο Διαφωτισμός προσδώσει ορθολογικό χαρακτήρα σ’ αυτή
την αναζήτηση: «Για παράδειγμα, κάποιοι από τους Θεμελιωτές
της Αμερικής ήταν Μασόνοι. Κυκλοφορεί μια θεωρία ότι οι ΗΠΑ
ήταν, και είναι ακόμα, μια γιγάντια μασονική συνωμοσία κάτω από
τον έλεγχο μιας ομάδας γνωστής ως Ιλουμινάτι. Είναι δύσκολο να
κοιτάς το παράξενο μοναδικό μάτι που στεγάζει την πυραμίδα που
υπάρχει στο χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου, και να μην αρχίσεις
να πιστεύεις αυτή την ιστορία, έστω και λίγο. Πάρα πολλοί αναρ-
χικοί στην Ευρώπη του 19ου αιώνα – ο Μπακούνιν, ο Προυντόν,
ο Σαβέριο Φρίσα – ήταν Μασόνοι, και αυτό δεν μπορεί να είναι
τυχαίο. Οι εραστές των παγκόσμιων συνωμοσιών, που δεν είναι
όλοι Καθολικοί, μπορούν πάντα να υπολογίζουν στους Μασόνους
για να νιώσουν λίγο τρόμο και λίγο κενό, όταν όλα τα υπόλοιπα
δεν επιδρούν πια… …Όταν ο Μπλαντ έγινε μέλος τους, οι Μασόνοι
είχαν πια εδώ και πάρα πολύ καιρό εκφυλιστεί σε επιχειρηματική
λέσχη. Είναι πράγματι κρίμα. Οι επιχειρηματικές δραστηριότητες
κάθε είδους, ανά τους αιώνες, είχαν κάνει να ατροφήσουν κάποιοι
αισθητήριοι δέκτες και κάποιες περιοχές του ανθρώπινου εγκεφά-
λου, έτσι ώστε, για τους περισσότερους από τους συμμετέχοντες,

90

άρχισε να χάνει τη δραστικότητά της. 91 . Ότι είναι δυνατόν πλέον γι’ αυτούς να ζούνε αιώνια – αν και εμείς. Αλλά οι λέξεις. Ο Θάνατος ήταν πάντοτε η πηγή της δύναμής τους. την πολυδιάσπαση. Ήταν εύκολο για εμάς να το δούμε αυτό. οι κινήσεις και ο μηχανισμός έχουν μεταφερθεί λίγο-πολύ πιστά μέσα στις χι- λιετίες. φυσικά. στον θετικισμό. και το μόνο που χρειάζεται για να ζωντανέψει είναι να αγγίξει το κατάλληλο ευαίσθητο μυαλό. μέσα στον Κόσμο. Έτσι.» Στον αντίποδα. Αν Εκείνοι έχουν πάρει πολύ περισσότερα. με μυριάδες ασυντόνιστες εστίες αλλαγής χωρίς πραγματικό στόχο. η ολιστική γνώση του κόσμου αδύνατη. Αν ερχόμαστε εδώ μόνο για μια φορά. αν και σε λανθάνουσα μορφή. Δεν μπορούμε να την παραμερίσουμε. Είναι πιθανό ότι Εκείνοι δεν θα πεθάνουν. για να στερεοποιήσει αυτό που ήταν απλά κοσμική μορφή εξουσίας. την έλλειψη κεντρικής αρχής. παραλληλίζεται με μυστικιστικές ψευδαισθήσεις. θα συνε- χίσουμε να πεθαίνουμε όπως πάντα. στις τεχνολογίες του ελέγχου και στην καθολική υποταγή σε κάποιο άπιαστο ορθολογικό σχέδιο. μέσα από τον ζοφερό εξορθολογισμό του Κόσμου. όχι μόνο από τη Γη αλλά και από εμάς – γιατί να Τους φθονούμε.τι μπορούμε για όσο μπορούμε. Και εκείνες τις εποχές λειτουργούσε. τότε προφανώς έχουμε έρθει για να πάρουμε ό. το μοντέρνο εγχείρημα που στιγμάτι- σε τη νεωτερικότητα. κι έτσι η μαγεία υπάρχει ακόμα. και άρχισε να χρησιμοποιείται για θέαμα. Γιάννης Μαδεμλής οι σημερινές τελετουργίες δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια φτηνή μασκαράτα… …Η μαγεία σ’ αυτές τις μασονικές τελετές εί- ναι πάρα πολύ παλιά. η υπεσχημένη ουτοπία τίποτε άλλο από ένας ξερότοπος της Ιστορίας. Καθώς περνούσε ο καιρός. αφού είναι καταδικασμένοι να πεθάνουν. πρέπει να την κοιτάξουμε κατά- ματα. πνιγμένο στην επιστήμη. φθάνοντας στην κορύφωσή του με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. η Πρόοδος ένας μύθος. πλασμένος από τα ψέματα της εξουσίας και ποτισμένος με αίμα: «Νομίζω πως υπάρχει μια τρομερή πιθανότητα τώρα. βρίσκει κανείς συνεχείς αναφορές στη διά- λυση. Το νόημα είναι άφαντο. βαθέως νοήματος και ενοποιητικής λειτουργίας: ένας κόσμος σε συνεχή μετασχηματισμό.

καυ- στήρες και μπρούντζινες πυξίδες. Η κεντρική συνωμοσία τε- λικά δεν ξεδιαλύνεται πλήρως. οι συμβατικές αναγνωστικές μας προσδοκίες προσκρού- ουν στο συγγραφικό τείχος του επιστημολογικού σχετικισμού και της έκλειψης του νοήματος. Είμαστε όλοι στο ίδιο καζάνι. Από το ξεγύμνωμα αυτό. η μεγάλη εικόνα παραμένει εκτός εστίασης. και βράζουμε μαζί… ναι. το κείμενό της είναι στη διάθεσή τους για να το μεταλλάξουν και να το συνδυάσουν σε νέες αποκα- λύψεις. που πάντα θα ξεδιπλώνονται… Μανιχαϊστές που βλέπουν δύο Ρουκέτες. που δεν μπορούν να ανατραπούν… και θα υπάρξουν αιρετικοί: γνωστικοί που έχουν φτάσει μέσα σε μια ροή ανέμου και φωτιάς ως τους θαλάμους του Θρόνου της Ρουκέτας… Καββαλιστές που με- λετούν τη Ρουκέτα σαν Τοράχ. Πρέπει να συνεχίσουμε έχοντας υπόψη την πιθα- νότητα ότι πεθαίνουμε μόνο γιατί το θέλουν Εκείνοι: γιατί Εκείνοι έχουν ανάγκη για την επιβίωσή Τους τον δικό μας τρόμο. ΑΝΤΛΙΑ όπως κι εμείς. που μιλούν μαζί στην ιερά ιδιόλεκτο των Αρχέγονων Διδύμων (κάποιοι λένε πως τα ονόματά τους είναι Έντσιαν και Μπλίτσερο). το μόνο που μένει είναι ένα συνονθύλευμα αποκλινόντων αντιλήψεων. γνωστά και άγνωστα. που μοιάζει να συμπεριλαμβάνει τα πάντα χωρίς ποτέ να τα συναρμολογεί σε κάποιο ενιαίο όλον – έστω κι αν περιο- δικά υπονοείται πως ένα τέτοιο καθολικό όραμα υπάρχει και το περίγραμμά του μπορεί να αποκαλυφθεί ανά πάσα στιγμή. μιας καλής Ρουκέτας που θα μας πάει στ’ αστέρια και μιας κακής Ρουκέτας για την αυτοκτονία του Κόσμου. Αλλά είναι αλήθεια αυτό. πά- ντα πιασμένων στην τεχνοεπιστημονική μέγγενη της νεωτερικής εξουσίας: «Η Ρουκέτα πρέπει να επιβιώσει από αιρέσεις ισχυρές. Ή μήπως είναι το καλύτερο και το πιο προσεκτικά διαδεδομένο απ’ όλα τα ψέματά Τους. ναι. γράμμα με γράμμα – καρφιά. μία καλή και μια κακή. και οι δυο τους θα μάχονται αιώνια. Εμείς είμαστε η σοδειά Τους…» Η άλογη πολυδιάσπαση και συνύπαρξη πολλαπλών ασύμβατων στοιχείων αντικατοπτρίζεται στην ίδια τη φύση του βιβλίου. Αλλά αυτοί οι αιρετικοί θα κυνηγηθούν και το κράτος της σιωπής θα μεγαλώσει 92 . όπως ακριβώς υποσχόταν ο Διαφωτισμός.

Τα περισσότερα νήματα της πλοκής. Γιάννης Μαδεμλής καθώς θα σκοτώνονται ένας-ένας… όλοι θα κυνηγηθούν. Ο καθένας θα έχει την προσωπική του Ρουκέτα. Ωστόσο. ένα καθησυχαστικό παραμύθι των ισχυρών που προϋποθέτει την επιβολή της δικής τους αλήθειας ως μοναδικής. Ο Άνθρωπος της Ρουκέτας. αρχίζουν να συγκλίνουν ήδη μετά τα 2/3 του βιβλίου. παρά την ολική κατάρρευση του θετικισμού όταν αυτός έρχεται σε σύγκρουση με την πραγματι- κότητα. τη διάλυση μιας προσωπικότητας τεχνητά συγκροτημένης και με κόπο συ- γκρατημένης (μέχρι τότε) ως ενιαίας. να μην υπάρχει αναγνώστης που θα τελειώσει το βιβλίο χωρίς να έχει έρθει ένα βήμα εγγύτερα στη συνειδητοποίηση του «πόσο πολύ το σύμ- βολο του διπλού ολοκληρώματος μοιάζει με το έμβλημα των SS». Δεν είναι σύμπτωση ούτε η εντροπική φύση της σταδιακά αποσαθρωνόμενης αφήγησης.» Η καθολική. ο Τρελός των ταρώ. Ο συγγραφέας προσπαθεί. αυτό το άγιο δι- σκοπότηρο της διαφωτιστικής σκέψης. ούτε η εμμονή του συγγραφέα με τη σκιαγράφηση θετικιστών επιστημόνων ως τραγικών χαρα- κτήρων. ο μοντέρνος Άνθρωπος. οι οποίοι προ- σπαθούν να προδιαγράψουν την ίδια τους τη ζωή στα μοτίβα ελεγχόμενων εργαστηριακών πειραμάτων ή μαθηματικών μοντέ- λων με αφετηρία απλουστευτικές παραδοχές. όπως ο Ρότζερ Μέξικο ή ο Πόιντσμαν. η Επιστήμη συνεχίζει να κυριαρχεί – με κάθε αρνητική χροιά του εν λόγω ρήματος – γιατί αυτό συμφέρει την εξου- σία. ο ξεριζωμένος αντιήρωας 93 . αντικειμενική γνώση του κόσμου μέσω του ορθού λόγου. αποτυγχάνοντας τελικά παταγωδώς. παγκόσμιας αλήθειας – οι αντιρρησίες όμως θα υπάρχουν για πάντα και δεν θα ησυχάσουν ποτέ από τους διώκτες τους. και πετυχαίνει. ο αναζητητής του νοήματος. το γέννημα της Επιστήμης. για λόγους αφηγη- ματικής οικονομίας. την ημέρα του Πάσχα του 1945 – φθάνει πολύ μετά την ουσιαστική «εξαφάνι- ση» του πρωταγωνιστή Σλόθροπ από την ιστορία. στιγματίζεται έτσι ως ένα άπιαστο όνειρο. αλλά η σκοτεινή και αποτρόπαια κορύφωση του φινάλε – μία πολυαναμενόμενη αναδρομή στη στιγμή της χρησι- μοποίησης της 00000 πριν τη λήξη του Πολέμου.

ανταμείβεται με την πραγματική εικόνα της Δύσης – βγαλμένη από την Κόλαση. Όπως και το ίδιο αυτό το βιβλίο. Όποιος αναγνώστης έχει αντέξει ως εκεί. ΑΝΤΛΙΑ Γιάννης Μαδεμλής με την κλεμμένη ταυτότητα και τους ακατανόητους στόχους. με έναν πύραυλο στραμμένο πάνω του στην τελευταία σελίδα. 94 . έχει ήδη κατακερματιστεί και το απρόσμενο τέλος γράφεται με τη «σταυρική» θυσία της αθωότητας.

.. Mαρία Eλισάβετ Κοτίνη Dark Hope (Children of the Sky) You can fly through this universe stepping on a pile of confronted selves the Head will seek the Sky and the Wings will wide open following a plan that was never spoken The Children of the Sky seek for the Light while they're walking on Earth to satisfy their Birth And look up high the Children of the Sky for up is where they whole can rest but happen to forget. they're grounded on Earth to satisfy their Birth. 95 . Descendants of the Earth yet they happen to forget They cover their feathers with skin cover their faces with grin Cover their bareness with guilt and cover their eyesight with needs of deeds. purposes and poor beliefs And blinded by the ashes they only cherish flashes for they can't face the Sun without a veil The Children of the Sky seek for the Light while they're grounded on Earth yes.

ΑΝΤΛΊΑ Mαρία Eλισάβετ Κοτίνη Rugged I am Almighty and I sail the sea my spirit is there where the lusty sirens meet the wind is sometimes a friend to me and sometimes it blows me like an old known enemy My compass doesn’t point to the north and west it’s stuck in my chest and it drags me through my quest I hold a map with no signs on it and watch my traces unfold into the route that I seek “Come on over… Hail to the Rover” I can hear the sirens sing their luring voices won't tempt me in I am my own captain and commander Sailing above the sea or sailing under I am my own captain and commander I roam the sea and plunder Death doesn’t scare me I feel his breath stretching my arm and I can touch his forehead And all the treasures I find behind I leave for I see nothing is worth to keep Gold is as heavy as a ball and chain Come on over Come on Pirate of the Streets Hail to the Rover Their luring voices won’t tempt me in • Τα ποιήματα Dark Hope (Children of the Sky) και Rugged έχουν μελοποιηθεί από τους M.E.A.t. 96 .

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful