1

Μηχάνημα που χρησιμοποιείται για τη μετακίνηση υγρών. Οι
αντλίες, γενικά, επιτυγχάνουν κίνηση του υγρού μέσω μηχα-
νικής δράσης.
Αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον
Λακάιγ και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς
που αναγνώρισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.

Πρωτεΐνη ικανή να μεταφέρει ιόντα διαμέσου μίας κυτταρικής
μεμβράνης.

Έντυπη μηχανή συναρμολογημένη από σκόρπια λόγια, αδέ-
σποτα, παράταιρες φράσεις, που γρασάραμε με ιδέες για να
κολλήσουν.

Για επικοινωνία, συμμετοχή και σχόλια:
antliamagazine@gmail.com και facebook/AntliaMagazine. Η διαλογή και
επιμέλεια των κειμένων γίνεται από τη συντακτική ομάδα.

Τα προηγούμενα τεύχη είναι διαθέσιμα στο:
antliamag.blogspot.gr

Γλυπτά και φωτογραφίες
εξωφύλλου: Βασίλης Αδάμος - Transplant II, III
Σχεδιασμός εξωφύλλου
και σελιδοποίηση: Παναγιώτης Ξάνθος
Σκίτσα: BanAnna - σελ. 16, 47, 63
Παναγιώτης Ξάνθος - σελ. 55, 62, 79
Mαρια Eλισάβετ Κοτίνη - σελ. 94-95
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Ξάνθος - σελ. 1, 22, 29, 52, 64
Βασίλης Αδάμος - σελ. 3
Χαρακτικά: Αχιλλέας Πασχαλίδης
(Aka Zofsalonika) - σελ. 5, 10, 14, 34, 57, 69, 75.

3

) Νόημα υπάρχει. λοιπόν. Το κείμενο δημιουργεί τον συγγραφέα. ΑΝΤΛΊΑ Το κείμενο είναι δημιούργημα του συγγραφέα. εν τέλει.) Μάθαμε να περπατάμε στο κενό κι η ιστορία ξεχάστηκε. (Θέλω να είμαι στην αγκαλιά σου όταν γράφεις.Γ. 4 . Ο αναγνώστης δημι- ουργεί τον συγγραφέα. παρά μόνο ως θραύσματα πολυ- αναφορικών ή αψυχολόγητα αυτοαναφορικών εκρήξεων. παραμένει δεμένη στον ίδιο τροχό. Το κείμενο είναι δημιούργημα του αναγνώστη. που παίρνει διάφορα σχήματα.) Υ. Το κείμενο δημιουργεί τον αναγνώστη. Τώρα ο δρόμος είναι ανοιχτός προς όλες τις κατευθύνσεις κι εμείς στεκόμαστε αμήχανοι στο ίδιο σημείο. (Βρίσκεις τις λέξεις που χάνω κι εκείνες που δεν έχω ακόμα ορα- ματιστεί.) Καθώς. ο αναγνώστης και το κείμενο μετεωρίζονται άνευ βαρύτητας. Μετατρέπονται σε μια εύπλαστη μάζα. (Μπορώ να μπω μέσα σου από παντού. Ο συγγραφέας δημιουργεί τον αναγνώστη. Αντικαταστήσαμε την πραγματικότητα με την εικόνα της και ζούμε εκεί μέσα. (Έρχομαι σαν σκυλί να κοιμηθώ στα πόδια σου. Θέλω να είσαι στην αγκαλιά μου όταν γράφω. (Θέλω να σ' αγαπάω συνέχεια. Αυτό το περιοδικό δεν είναι ένα μεταμοντέρνο αντικείμενο. Νόημα δεν υπάρχει. μια αόρατη δύναμη μοιάζει να κυβερνά τον κόσμο. απουσιάζουμε.) Η φωνή μας δεν ακούγεται πια. Κάποια απ' τα κείμενά του μπορεί και να το εγκαταλείψουν. Η ιστορία. Το χαρτί θεωρείται τροχοπέδη και ξεπερνιέται. ενώ ο ζυγός της απόλυτης αλήθειας έγινε ο ζυγός της εξαφάνισης κάθε αλήθειας. Ο συγγραφέας. μα δεν μπορώ ν' αγγί- ξω το σώμα σου. Νόημα και υπάρχει και δεν υπάρχει.

5 .

23-28 Παναγιώτης Παπαδόπουλος Η ανάσταση της Ουρανίας 30-31 Ο Κυριάκος καταστρέφει την Ασημίνα 32-33 Στέλιος Ανδρεάδης Η αρχαία θεραπεία 34-43 Γεωργία Τρούλη Η περισσοδάκτυλη 44-45 Πατητή Τσιμεντοκονία 55 Πεδία μέτρησης 56 Ελένη Χασιώτη Animal Kingdom 46-50 Εις το όνομα του Πατρός 70 Ηρώ Κ. Τριάντα δύο σκύλοι 51-54 6 . ΑΝΤΛΊΑ Περιεχόμενα Σελίδα Φώτης Γιαννικόπουλος Kίνδυνος 8 Κλειστό κύκλωμα 9 Άτιτλο 9 Άννα Καντή Το παρελθόν ξανάρχεται 11 Χρόνια ξερά 12-13 Ο καφές 14-15 Interregnum 15 Αντιγόνη Ηλιάδη Η κλειδαρότρυπα 17-21 Μορφέας Ελευθερίου Όταν ο Τρελο-Καπελάς από τη Wonderland συνάντησε τη Frida Kahlo από την Coyoacán στη Μικρή Πόλη για ένα espresso.

59-60 Χαρτονία 60-61 απω-θήκη 61 Όμικρον Μι Κλεμμένη Παρθενογένεση 62 Μετά-φουτουριστικό 63 Δημήτρης Ζαχαριάδης 4 σύννεφα 65 Νεκροταφείο ελεφάντων 65 Αγία Χ. Π. Σοφίας Αγία Αναρχία 74 Γιάννης Παρασκευόπουλος Περάσματα 76-81 Γιάννης Μαδεμλής Τόμας Πύνσον: Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας (βιβλιοκριτική) 82-94 Μαρία Ελισάβετ Κοτίνη Dark Hope (Children of the Sky) 95 Rugged 96 7 .Ξένια Καλαϊτζίδου τα φαινόμενα απατούν 58 σταθμός Θεσσαλονίκης ξημερώνει Χριστούγεννα 58-59 Μ. Blue Wound 66-67 Παράλληλα πιώματα .Παράλληλα πτώματα 68-69 Χριστίνα Παλάντζα Πρωταντικρίζοντας το σκοτάδι 71 Δημήτρης Δουληγέρης Λόγω Έρωτα 72-73 Γιάννης Μιχαηλίδης Άνοιξη 74 Χ.

ΑΝΤΛΙΑ Kίνδυνος Ηλεκτρικές εκκενώσεις αναζητούν συνεννόηση με σπίθες που βγαίνουν από άλλα σημεία το κύκλωμα ανοίγει και κλείνει ακατάπαυστα σε μια ασυνάρτητη διαδοχή όπου συναντά τοίχους δρόμους και μικρά αδιαπέραστα κενά η υπέρβαση των οποίων κρίνεται απολύτως αναγκαία ειδάλλως η αναπόφευκτη ανακολουθία θα παγιωθεί ολοκληρωτικά 8 .

για να σβήσει έπειτα οριστικά.άπαντες έπρεπε να παραμείνουν στις Εστίες τους. Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι στη Ροή δεν υπάρχουν αδιέξοδα». για να χαθούν στα βάθη της νύχτας. στις παρυφές της πόλης. βρέφη και υπάρχοντα. * Είμαι εδώ για να ’μαι ήμουν εδώ και πριν όμως τότε δεν ήξερα πως ήμουν τώρα απλά δεν θέλω να είμαι πουθενά αλλού εκτός από ’δω 9 . Φώτης Γιαννικόπουλος Κλειστό κύκλωμα «Η Ροή φαίνεται να διατηρείται. φορτώθηκαν. δίχως χρονοτριβή. εξωγενείς πιέσεις. δεν αποκλείουν ενδεχόμενες αναταράξεις. Σκέφτηκε να βγει. προτού η οθόνη τρεμοπαίξει κάμποσο. μα οι οδηγίες ήταν σαφείς . οι παρίες παρατηρούσαν τις τελευταίες αναζωπυρώσεις. Η πρωτόγνωρη ησυχία αντηχούσε εκκωφαντικά. όπου θα ήταν ασφαλείς. στο κέντρο του εγκεφάλου του. μες στο ξαφνικό σκοτάδι που σκέπασε την πόλη. εντός των ορίων του συστήματος. Βαθυκόκκινοι πίδακες ξεπετάγονταν παντού. φέρεται να δήλωσε ο Αρχιυδραυλικός. Ορισμένες δε. μ’ έναν ακατανόητο βόμβο. Έκλεισε τα μάτια και βούλιαξε αργά στην πολυθρόνα περιμένοντας. Κάπου μακρύτερα. Χωρίς να το καλοσκεφτούν μα σίγουροι ωστόσο.

ΑΝΤΛΊΑ 10 .

Η μπότα. Ή έστω ό. τα γνώριζαν ήδη κι ήθελαν να τ’ αποφύγουν. γέλαγε υστερικά και σάρκαζε: «Δεν υπήρξε αίμα. γέλαγε ακόμα υστερικά και σάρκαζε. ανήμποροι να δημιουργήσουν οτιδήποτε. Έτσι πηγαίνανε τα πτώματα κατευθείαν στην ανακύκλωση. οι θρήνοι. μονάχα σφαγή. αυτούσια όμως πάντα και συντριπτικά. δεν υπήρξε σφαγή». αφού τίποτα καινούριο δεν μπορεί να γίνει. τα ουρλιαχτά. μα δεν ήταν δυνατό. όπου το παρελθόν επανέρχεται αδιάκο- πα και όπου το μέλλον είναι μονάχα ο αέναος πολλαπλασιασμός του. Ορμητικό το παρελθόν χύθηκε κατά πάνω τους. 11 . η γροθιά και το μαστίγιο. κουνούν αδέξια τα μέλη τους. Κι αυτός που δε φορούσε μαύρο στο χέρι. Όλα όσα είχαν μάθει στην ιστορία -κι άλλα. Αυτή η επίθεση του παρελθόντος στο μέλλον. τους προσπερνούσαν κι έτσι τα έβρισκαν μπρο- στά τους την επόμενη στιγμή. μια σχεδόν εξαϋλωμένη σιωπή. Άλλοι πηδούσαν απ’ τις ταρά- τσες κι έπεφταν σε μια ανοιχτή σελίδα. Δεν υπήρξε αίμα. κάθε που είχε υπάρξει στον κόσμο ντροπή. Ανυπεράσπιστος μέσα στη χρονοθύελλα. κρυφά. Ύστερα έσπασαν τους τάφους. με τα γεγονότα να προκύπτουν σε τυχαία σειρά. Ως μαριονέτες του χρόνου. τούς παγίδευαν. έρχονταν ξανά και ξανά. το ποτάμι είχε εκτραπεί. Και τότε συνέβη: Η χροιά του χρόνου αλλοιώθηκε και. επικαλούμενοι τη χρήση της γης για τις τηλεπικοινωνίες. δεν άφησε ανέπαφο τον ανθρώπινο οργανισμό. μια για πάντα. ώσπου να μείνει ένα άσπρο σαρ- κίο. Σ’ αυτό το μέρος.συνέβαιναν μπροστά τους.τι είχε απομείνει απ’ αυτά. μπορεί μονάχα να επαναληφθεί. Κι αυτός που δεν φορούσε μαύρο στο μπράτσο. Αποδημητικά πουλιά σφύριζαν τότε τον χρησμό της. οι φόνοι. μα ήταν σφαγή. μεθοδική και αμείλικτη. Λέξη τη λέξη πέφταν νεκροί οι άνεργοι στρατιώτες. Άννα Καντή Tο παρελθόν ξανάρχεται Δεν υπήρξε αίμα. Κι ο χειμώνας έδειχνε προκαταβολικά τα σχέδιά του. στράγγιζε λίγο-λίγο από αίμα. οι άνθρωποι έχουνε χάσει κάθε αυταπάτη ελευθερίας και απλώς υποδύονται ρόλους.

Γλείφαμε τον ιδρώτα και τρέμαμε από έκσταση μες στην κατάρα μας. Πίσω μας. ΑΝΤΛΙΑ Χρόνια ξερά Χρόνια ξερά. Κρίμα μοιραίο μάς έλουσε ο θεός την ομορφιά μας. οι παλιοί μάς ρίχνανε τις πέτρες και τις συμβουλές τους. Ο ήλιος τραβούσε το σάλιο μου. Και συνεχίζαμε. Τις νύχτες γονατίζαμε ανάποδα: ΄Ητανε ακόμα νωρίς για να συρθούμε με την κοιλιά. Ήταν η ώρα. Και περπατούσαμε. Κι εμείς ονειρευόμασταν θάλασσες. ξεπέταξε τα πρώτα σπίτια ο ορίζοντας. Λαχτάρες μαύρο καραβόπανο μάς τριγυρίζαν τα όρνεα. Τραβήξαμε τη γραμμή που δεν θα περνούσαμε ποτέ και μ’ έναν φονικό πυρρίχιο γίναμε ο ένας. Όταν ο πρωτοφάντης μας ένιωσε τον σπασμό στη μήτρα του. 12 . Προσπάθησα να γλείψω τη γραμμή. ανίερα. Η γη τα κόκκαλά μου. «Για το καλό σας» είπαν. Για να συνεχίσουμε. Τσουβάλια με άμμο μάς ρίξανε στην πλάτη τα άγχη τους οι άνθρωποι. μάς έφτυσαν σε έρημο. «Για το καλό του κόσμου» είπε. θροΐσματα από στάρια. από τη μαύρη τρύπα της αρχής. αλλά η γλώσσα μου καρφί και βάσανο τη γάζωσε.

η μητέρα πέθανε. άρχισα να ζωγραφίζω τον καφέ. υπήρχε χαρτογραφημένο στους τοίχους του σπιτιού ένα κομμάτι απ’ το -μοναδικό που έχει απομείνει. μισάνοιγα τα μελανά χείλη κι έριχνα αργά ένα φλιτζανάκι ζεστό καφέ στο στομάχι του άψυχου σαρ- κίου.άγνωστο και σκοτεινό ακόμα μέλ- λον. δηλαδή. Τώρα τα μελλούμενα ήταν χαραγμένα στην πλάτη τους. ώστε να σπάσουν την πόρτα οι γείτονες. Παλιά οι άνθρωποι τον «έλεγαν». καθώς φαινόταν πως η πορεία μετά τον θάνατο παρουσίαζε ποικίλες μεταλλαγές και 13 . Ο καφές Όταν αρρώστησε η μητέρα. Ένα κομμάτι διόλου ευκαταφρόνητο. έκανα τις δουλειές του σπιτιού κανονικά και ζωγράφιζα ό. διάβαζαν. Κάθε πρωί την ανασήκωνα στο κρεβάτι. Κρά- τησα το πτώμα της μια βδομάδα στο σπίτι. Έτσι μπορούσα να ξέρω στο περίπου πώς τα περνούσε μετά θάνατον. Μέχρι να βγει η βδομάδα και να μυρίσει το πτώ- μα τόσο πολύ. Μα εμένα πάντα με γοήτευαν οι καφέ και οι άσπρες γραμμές και βάλθηκα να τις σχεδιάζω στο χαρτί. Άννα Καντή Άφησα στην άκρη τα σπλάχνα μου . ονομάζοντας τον κάθε πίνακα αναλόγως με το σχέδιο και την έμπνευση της στιγμής. Καμιά φορά το συνόδευα φυσώντας της στο στόμα καπνό στριφτού τσιγάρου.τροφή για τις ψυχές τις παρεπόμενες - μοίρασα το κορμί στα δυο και τους το έδωσα. Την υπόλοιπη μέρα. Μόλις τελείωσα τα «τάρταρα». στο φλιτζάνι τα μελλούμενα.τι δημιουργούσε το κατακάθι στο φλιτζάνι της μητέρας.

συχνά αδυνατούσα να δώσω ένα όνομα που να προσδιορί- ζει το στίγμα του σχεδίου. Εδώ οδη- 14 . Προσπάθησα να τους εξηγήσω πως η ανάγκη για πρό- βλεψη μπορούσε και πάλι να ικανοποιηθεί. Πως ξαναβρέθηκε το ανεξερεύνητο και πως πρέπει ν’ αφήσουμε τους νεκρούς να μι- λήσουν κι όπου χρειάζεται να γίνουμε διερμηνείς τους. που όσο κι αν προκαλούσα τη φαντασία μου. ΑΝΤΛΙΑ παραστάσεις τέτοιες.

αφήνει ίχνη μυστικά για χάρη μας και που. Άννα Καντή γούν τον άνθρωπο τα μονοπάτια του αίματος. Η ανθρώπινη φυλή λουφάζει και αδημονεί για τη στιγμή. αυτός ο κόσμος να είναι ο καλύτερος δυνατός. 15 . προσπαθώντας να διαλύσει τις νυχτερινές φαντασιώσεις. Μονάχα αν αφήσουμε τους νεκρούς να μιλήσουν. το «μεσοδιάστημα». Interregnum Η ιστορία ατενίζει το κενό. Κι ο άνθρωπος να ‘ναι μοναχά το όνειρο στο μυαλό ενός άλλου ανθρώπου. ίσως βρεθεί σωτηρία και ξεφύγουμε από τον βρόγχο του χρόνου και το διαρκές παρελθόν. Η ιστορία ατενίζει το κενό και αποδομεί το «μεσοδιάστημα». Μ’ έκλεισαν για ένα χρόνο στο άσυλο με τα ψυχοφάρμακα και μου απαγό- ρεψαν τον καφέ. Και αποδεικνύεται τόσο μάταιος ο αδιάκοπος πόνος. θα χάνονται διαρκώς από τα μάτια μας. Πώς θα επηρέαζε τα πράγματα ο ξανακερδισμένος χρόνος. ενώ το μέλλον κατέστη ανεφάρμοστο. Κάθε αυγή ξυπνάει μες στη μοναξιά. πάλι. εάν η συνειδητοποίηση ερχόταν πιο νωρίς. όμως η θέα και η οσμή της αποσύνθεσης τούς θόλωναν τις αισθήσεις. που ο φόβος θα εκλείψει και θ’ ανασάνει η επιθυμία. Το παρελθόν έχει ξεχαστεί. Αυτά προσπάθησα να τους εξηγήσω. αν δεν προσέξουμε. άραγε. Ίσως. Τι θα γινόταν. Σαν φυσικό φαινόμενο περνάει από πάνω μας η καταιγιστική ροή των καταστροφικών γεγονότων. Ώσπου. στο τέλος. που όσο στερεύει. μέσα στα μονοπάτια της φωτιάς και της στάχτης. δεν απομένει κανείς.

ΑΝΤΛΊΑ 16 .

Πετάει το μπουρνούζι και φαί- νεται ένας στηθόδεσμος διάτρητος σαν ελβετικό τυρί. Ήταν εκεί. Το πρόσωπό της ήταν απομίμηση πορσελάνινης κούκλας. Είχε περιθώρια. Γυάλιζαν στο φως της λάμπας οι ρώγες της που εξείχαν. Αλλά ακούγονταν. Απλώς σε έσπρωχνε προς τα πίσω. Γυρισμένο το σκοινί στο λαιμό του δυο φορές. Δεν ήταν ήσυχο. Και το γουρούνι στη μέση. Βούιζε με μια απόκοσμη βραχνή φωνή. Χείλη πεταχτά. Μια μικρή πόρνη μπήκε μέσα στο δωμάτιο. Ο υπό- λοιπος χώρος φωτιζόταν στο μαύρο. Μέσα στα μάτια του το απόλυτο κενό. Ο σκοπός δεν ήταν να πνιγεί το γουρούνι. Δεν το έπνιγε. Ναυτικό. Παρακαλούσε τα πόδια του να μπορέσουν να στηρίξουν τα ιδρωμένα του πλευρά. δυο ανθρώπινα αυτιά και έναν επεξεργασμένο ταύρο κονσέρβα. Κουνιόταν πέρα δώθε. μα σχεδόν το άκουγα. Το έβλεπα. Το έβλεπες στις εκφράσεις του που θύμιζαν αποτυχημένη αισθητική εγχείριση. που έπεφταν πλημμυρισμένα από το λίπος και την τρίχα προς τα κάτω. Κρατούσε ένα μαστίγιο. Τα παπούτσια της ήταν θήκες υγρού και τα τακούνια τελείωναν σε χονδρές σύριγγες. Τα μαλλιά της πόρνης ήταν λυμένα και πιασμένα μονάχα με ένα κόκκαλο που 17 . Ανοιγόκλεινε τα βλέφαρά της που άγγιζαν τα πεντέμισι εκατοστά και σχεδόν άκουγα το θρόισμα. Είχε φάει πιο μπροστά ένα συκώτι γάτας. Δεν είχε χρώμα ούτε σου άφηνε κάποια ιδιαίτερη αίσθηση. Αντιγόνη Ηλιάδη Η κλειδαρότρυπα Το γουρούνι ήταν στημένο πάνω στο τραπέζι και ρουθού- νιζε. Μόνο το τραπέζι φαινόταν. Έβγαζε χονδρή πράσινη μύξα που περιδιάβαινε τα τριχίδια της μύτης του. Μια λάμπα το φώτιζε από πάνω. Φορούσε ένα μαύρο μπουρνούζι από μετάξι. Σαν χέρι που σε σπρώχνει προς τα πίσω. Το τελευταίο του γεύμα. Αυτό καύλωνε και η τεντωμένη του πούτσα μαρτυρούσε την απελπισία του. από μαύρο σκληρό πετσί και ένα μικρό κορμάκι-εσώρουχο από μαύρο πετσί κάτω. Έγλειφε το ξύλο του τραπεζιού. διεγείροντας συνεχώς το ζώο. Γκουρμέ φαγητά. Δεν μπορούσα ν' ακούσω. Οι φωνές του ήταν κρυφές. Δεμένο με ένα χονδρό σκοινί με έναν μεγάλο κόμπο. μάτια γουρλωτά και μάγουλα ογκώδη στα ζυγωματικά. Έβγαζε περίεργους ήχους χώνεψης. μπροστά μου. Γύρω από το πέος του γουρουνιού υπήρχαν μεγάλα λα- μπιόνια που αναβόσβηναν και έτριζαν.

Με ρυθμό. Θέ- λεις πούτσο. Σε αυτό το τραπέζι. Θα υποδεχόταν κάτι θεϊκό και πρωτόγνωρο αυτό το πλάσμα. Αυτοί είναι οι κανόνες. Εγώ πίσω από μια κλειδα- 18 . Κάποιος δεν είχε αυτιά και σαγόνι. Φορούσε μαύρα γάντια που είχαν μικρά κοπίδια στην παλάμη. Μεμιάς αυτό έσκισε τον αέρα. Η πόρνη το χάιδεψε. Κανονικά δεν είναι έτσι. Τα μάτια της κοίταξαν την κλειδαρότρυπα. Ακόμη μπορεί να περπατάει. Δεν ακούει. Το μαστίγιο. Για απόλαυση. Για την ικανοποίησή μας. Γιατί ήταν ένα ζώο. Δεν βλέπει. Με τρυφερότητα. στρογ- γυλεμένο. Πολύ ανώτεροι. Ήξερε τους κανόνες. να νιώθει ηδονή. Τα χείλη της ήταν προτεταμένα. Ήταν φτιαγμένο για μας. Το μαστίγιο μόνο τράβηξε την προσοχή μου από την πόρνη. Καταλαμβάνεις μια θέση ψηλότερη από αυτό που σου αρμόζει. Αλλά το αγνοούσε. Έτσι το είδα. Πρέπει να είσαι εκεί. Του άξιζε. Το ξετύλιξε με αριστοτε- χνία. Εμείς συλλαμβάνουμε την ύπαρξη. Η έκφρασή της δεν άλλαξε. Δίχως σκέ- ψη και υψηλή νοημοσύνη. Της ψιθύρισα. Απαλά. Είμαστε ανώτεροι από αυτό. Χρειαζόταν περιποίηση και προετοιμασία. Αηδιαστικό εκτόπλασμα που ήρθες από τα άνανδρα βάθη του υποκόσμου. Κάτω γνάθου μάλλον. με δεξιοτεχνία. Με περισσή ταχύτητα το κούνησε και το έκανε κύκλους. Δεν πρέπει να μιλάει. Θέλεις ξύλο. Ηδονίστηκα. Καθόλου αθώο κοριτσάκι. Στημένα όλα σαν φράχτες σύρθηκαν πάνω στη σάρκα του ζώου και την κριτσάνισαν λίγο. Τους ανθρώπους. Η ισορροπία. Και γυάλιζε. Μια λάμψη τόνισε τη σάρκα του γουρουνιού που έμοιαζε με ανοιχτό ζουμερό δαμάσκηνο. Η πόρνη έσκυψε μπροστά κι έβγαλε από τους γλουτούς της ένα πράγμα σε σχήμα κολοκυθιού. Μόνο έφτυνε σάλια. Ήταν καλά εκπαιδευμένη. Μικρό το κακό. Δεν με άκουγε. Καθόλου. Ρευόταν. Το τίναξε δυνατά. ΑΝΤΛΙΑ έμοιαζε ανθρώπινο. αεριζό- ταν και βρώμιζε τον χώρο με τις φυσικές του εκκρίσεις. Κάλμαρα τον πούτσο μου που τεντωνόταν σαν μικρό κούτσουρο. Αλλά τρόμαξα για μια στιγμή. λες και τα είχε φουσκώσει με ζελατίνα. Μικρό… μικρό. Έπαψε να υπάρχει. Τα μάτια της γυάλιζαν. Ένιωσα σαν να με χτύπησε κεραυνός. να βλέπει. Σίγουρα όχι. τα πισινά της γυάλιζαν και τα βυζιά της πετάγονταν μαύρα και δερμάτινα. Κοίταξε τα μάτια του γουρουνιού. Γρήγορα άλλαξε το βλέμμα της. Γαμήσου. Αν δεν τους τηρήσει θα τιμωρηθεί με θάνατο. Είχε προετοιμαστεί γι' αυτό και μόνο.

Μιαμ. Η πόρνη έχωσε το παλούκι του μαστίγιου απαλά στην οπή του γουρουνιού. Έδειχνε να το εγκρίνει. Να μου φέρει ενισχύσεις. Αυτό έσκουξε. Τσάκισε το γουρούνι. Το οπισθόφαρδο ζώο τέντωσε περήφανο το κεφάλι του προς το ταβάνι και έβγαλε μια γουρουνίσια έκδοση οργασμού. Διαολοστάλθηκα. Η πόρνη επανεμφανίστηκε. καθώς η πόρνη πήγε να αφήσει τον κουβά. Με συντά- ραξε συθέμελα. Η πόρνη πήρε λίγο από το σπέρμα. Και σε βλέπω. Μα τι οξεία αίσθηση. Ήταν εκεί. Και δω. Να γίνεσαι το θέαμα. Δεν έφυγε. Η πόρνη τράβηξε δυνατά το χερούλι και το μαστίγιο βγήκε έξω. Όχι. Όμως είσαι εκεί. Κι άλλη. Κι άλλη. Έχεζε. Βρωμερό ζώο. Μια. Να βλέπω όλο το θέαμα κρυφά. Και στο πέος του το σπέρμα του εξέρρεε σε ασίγα- στους πίδακες. Ουρί του παραδείσου. Ξεροκατάπια και νόμιζα για μια στιγμή ότι το σάλιο μου είχε γεύση γουρουνίσιου ιδρώτα. Το αίμα του έβγαι- νε πηχτό και κόκκινο σε πίδακες από τις ερωτικές πληγές του. όπως το χιόνι που πέφτει μέρα και νύχτα στη Φινλανδία. Γιατί χάθηκες από το οπτικό μου πεδίο. Χόρεψε μέσα στην κοιλιά του το γεύμα του. Τέλος το άλειψε στο μαστίγιο. Δεν γεννήθηκες ποτέ για κάτι τέτοιο. Λευκή ολόλευκη. Πάντα αισθαντι- κά και ακαταμάχητα. Δυο. Το μύρισε πρώτα. Κι εκεί. Κουβαλούσε έναν κουβά με λευκή σούπα μέσα του. Εσύ τώρα. Πρωταγωνιστείς. μετά από εκσπερμά- τωση. Χάθηκε για λίγο στο σκοτάδι. Και το γουρούνι το ίδιο. Τον κούνησε πέρα-δώθε και τον έριξε ολόκληρο πάνω στη σάρκα του γουρουνιού. Η πόρνη τίναξε το μαστίγιο. Καθηλωμένος. Τα υγρά του ανακατεύτηκαν με τη λευκή σούπα και έβγαινε ένα ροζ χρώμα. Επέστρε- ψε γρήγορα. Και συ εκεί. Δριμύτερη από ποτέ. Τα λαμπιόνια γύρω από τον κορμό του δεν έπαυαν ποτέ να αναβοσβήνουν. Το ζώο μούγκρισε από πόνο και ούρλια- ξε. Αυτό αναστατώθηκε. Ανατρίχιασα. Αντιγόνη Ηλιάδη ρότρυπα. Χάιδεψε το γουρούνι. Η πόρνη το χάιδεψε αισθησιακά λίγο ακόμη. Αμέτρητες. 19 . Το γουρούνι έσκουξε. Πού πήγες. Και μια ακόμη. Τρεις. Μου ξέφυγε ένα ξεφύσημα ανακούφισης. Το γουρούνι βάφτηκε από τη σούπα και το αίμα στο φυσικό του χρώμα. Βράχηκαν τα παντελόνια μου. Μετρούσα βαριανασαίνοντας. Και παντού.

Ένιωσα να περιδινούμαι για λίγο. Χάιδεψε το γουρούνι και κύλησε το χέρι της ως στην εσοχή του πισινού 20 . Η πόρνη σήκωσε τα δυο της πόδια ταυτόχρονα. σκούρο κόκκινο. Υπηρετούσε την αρμονία του κόσμου. Ανίκανος να αναπνεύσω. Με μια καρέκλα. Ένα πλάσμα κατασκευα- σμένο αποκλειστικά και μόνο για αυτόν τον σκοπό. Ξενέρωτο γουρούνι. Δεν θα πρέπει να ήταν και ρόφημα διαίτης. Μαζί με τη σούπα χρώματος που έσταζε και έβαφε το τραπέζι. ΑΝΤΛΙΑ Ξανάρθε. Αφήστε με να πεθάνω κοιτώντας αυτήν την κλειδαρότρυπα που έσεισε το είναι μου. Τα μάτια του γουρουνιού έλαμπαν. την αρμονία του σύμπαντος. Ο σκοπός παρέμενε πάντα ο ίδιος. Όμως έβλεπα το γουρούνι. Το γουρούνι έσκουζε και ρουθούνιζε και μύξωνε και γελούσε και χαχάνιζε και γκάριζε και τρελαινόταν. Αναστέναξε με περισσή απόλαυση. Έκλαιγε. Ακούστηκε σαν ροή πετρελαίου σε σήραγγα. Μάζεψε τα γόνατα σαν αράχνη και τα τίναξε μπροστά με μια χορευτική κίνηση. εμφάνισε μια μεγάλη πλαστική μαργαρίτα. Κάθε κίνηση αυτού του πλάσματος ήταν μέρος της εκτέλεσης μιας ιερής πράξης. για να ανακουφίσει τις κλειδώσεις της. Το μαύρο έγινε άσπρο. Ξαναγεννιόμουν μπρο- στά σε αυτό το υπερθέαμα. Όλα ήταν στην εντέλεια. Υπόγεια. Υπήρχαν κάτι μικρά αποσπάσματα στο ύφος της που έδειχναν μια δυσαρέσκεια. να μιλήσω. Έπειτα. Κάθισε με τα πόδια της ανοιχτά στην πλάτη της καρέκλας. πά- χους αρκετού και ένα πολύφυλλο λευκό άκρο. Δεν έβλεπα το μπροστινό της μέρος. Δάκρυα κυλούσαν από τα καρφωμένα μάτια του ζώου. Η πόρνη έβγαλε μια κραυγή. Μα η αύρα της δεν φανέρωνε τίποτε από αυτήν. Από κάπου στο σκοτάδι. Είχε ένα πράσινο κλωνάρι ύψους ενός μέτρου. Πάψε. Διαπεραστικά. Το άσπρο έγινε από ροζ. Ήθελα να μείνω για πάντα εκεί. Σηκώθηκε και ρούφηξε όλο το γαλακτερό υγρό που χύθηκε από τα μάτια του γουρουνιού. Ήταν απλώς φωτισμένη. Λευκό. Σε μια προσπάθεια της ύπαρξής μου να τιθασεύσει τον εαυτό της. Τα τακούνια-σύριγγες έκαναν δυο τρύπες εκεί που ήταν τα μάτια του γουρουνιού. έκανε ένα σπαγγάτο με δεξιοτεχνία. άρχισα να χαχανίζω σιγανά. Έμεινα εκεί με τη στοματική κοιλότητά μου χάσκουσα και τα υγρά να περιρρέουν από παντού. διαταράσσοντάς τη με τα κατάλληλα μέσα. Η ηδονή. Ή ακόμη περισσότερο.

Να ρέει στα πόδια μου το αίμα του γουρουνιού και να γλιστράει στο βλέφαρό μου. έχυσα. Πήγα στο αμάξι μου. στρώθηκα στη δερμάτινη καρέκλα. Από τα καλύτερα. Τους αρέσει το χοιρινό κρέας. Σκέφτηκα. Αλλά θυμήθηκα πού ήμουν και κρατήθηκα. έφτιαξα τα μαλλιά μου στον καθρέφτη μπροστά. Δικά μου είναι. Για σαρανταπέντε χρονών. Το γουρούνι άφησε την τελευταία του πνοή. Γερό αμάξι. Κι έπειτα. Βγήκα από το κτίριο και ξεκλείδωσα το ιδιωτικό γκαράζ. Ήθελα να δω και τον θάνατο. Έπιασα τον δερμάτινο χαρτοφύλακά μου από τη ρεσεψιόν. Μπήκα μέσα. Κούμπωσα την καμπαρντίνα μου προσεχτικά. κρατιέμαι πολύ καλά. Είχα βάλει όσο ζελέ πρέπει. Στο καντράν είδα τη φωτογραφία δυο ξανθών παιδιών. Το βράδυ θα τρώγαμε καλά. Ανίκανο να καταλάβεις. Δεν ενοχλούν αν τους δώσεις ό. Αυτό είναι ευτυχία. Το χέρι της κουνήθηκε εκεί μέσα. Η εταιρεία μου δίνει τις πιο εξελιγμένες ηλεκτρονικές συσκευές. Τελείωσε. Έφυγα από την κλειδαρότρυπα. Άνοιξα την πόρτα. Η σάρκα του. Μια ωραία μέρα στη δουλειά με περίμενε. τι ζητήσουν. 21 . Αγάπησέ με! Μου ήρθε να της φωνάξω. το γου- ρούνι βογκούσε. γεμάτη από σπέρμα και ηδονή. πληρώνει τις διακοπές για όλη την οικογένεια και μας κάνει πού και πού και έξτρα δώρα. Είχε υποστεί πολλά. Τυχερό γουρούνι. Έσιαξα τη γραβάτα μου. Πλήρωσα την καθαρίστρια που θα πλήρωνε την πόρνη και θα μάζευε το κρέας. ασήμαντο ζώο. Αντιγόνη Ηλιάδη του. Το πιο ωραίο για το τέλος. Δεν συμπαθώ πολύ τα παιδιά. Ο σκληρός πούτσος μου τρεμόπαιζε. Διαστάλθηκα ολάκερος και βόγκηξα. Ένιωθα την μαργαρίτα να εισρέει μέσα στην παχυλή μου σάρκα διά της φαντασίωσης. Η εταιρεία μου το έδωσε. Πικά- ντικα. Πράγματα που ένας μόνο σαν και μένα θα τα δεχόταν και θα τα εκτιμούσε. Και ήταν άλλο πράμα. Παραπάτησα και έχασα την εικό- να. όχι πολύ αργότερα. Χαμογέλασα στο αστρα- φτερό μου είδωλο και έβαλα μπρος. Σε λίγο άφησε ένα βογκητό και μου επέτρεψε με τον θόρυβο που έκανε να βγάλω κι εγώ την καταπιεσμένη μου ηδονή σε ήχο. Ανάρμοστα για ένα ταπεινό. Το λατρεύουν στον φούρνο με μπαχαρικά και πατάτες. Ευτυχώς είναι ήσυχα και αθόρυβα. Ακριβό. Μα στο μυα- λό μου ακόμη κουδούνιζαν τα μαύρα μάτια του γουρουνιού. Με ζηλεύουν για αυτό.

ΑΝΤΛΊΑ 22 .

Ποιoν caballero θες. υπό τη συνοδεία της σο- νάτας Piano trio opus 100 in e flat major d.929 second movement του Franz Schubert. παρόλο που ήθελες να πίνουμε μαζί μόνο espresso και τα rendezvous για espresso δεν ανακοινώνονται στη στήλη των κοινωνικών της εφημερίδας Η ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΗ… 23 . αφού μου είπες πρώτα ότι συνηθίζεις να πίνεις espresso και με γυναίκες και ότι θα μπορούσαν να χυθούν στα- γόνες από κόκκινο ξηρό στο λευκό μου ξεφτισμένο πουκάμισο… Και την ίδια στιγμή που δεν ξέρω το πώς και το γιατί. Ψιλόβρεχε και είχα βγει έξω στο κατάστρωμα για να αναπνεύ- σω… Και ήταν τόσο αποπνικτικά στη σάλα όπου τα φίδια με τις σμέρνες λικνίζονταν σ’ ένα ακόμη to know us better… Και εσύ καθόσουν μόνη σου στην τραμπάλα… Και εγώ περίμενα ν’ ανέβω στο Carousel… Μέχρι που. Να σου τον φέρω και να φύγω. Και μου ζήτησες να πίνουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα ένα espresso μαζί. μετά από λίγο καιρό είχες κάνει γνωστό στους σωματοφύλακές σου ότι δειπνούσαμε μαζί. μου ζή- τησες να δούμε μαζί τα πυροτεχνήματα στον ουρανό… Και είχα πολύ καιρό να δω πυροτεχνήματα στον κατάμαυρο ουρανό! Αλλά φαντάζομαι κι εσύ το ίδιο… Και ένα βροχερό απόγευμα ήρθα στην Casa Azul. Μορφέας Ελευθερίου Όταν ο Τρελο-Καπελάς από τη Wonderland συνάντησε τη Frida Kahlo από την Coyoacán στη Μικρή Πόλη για ένα espresso (Μια σουρεαλιστική αναπόληση) [απόσπασμα] Γλυκιά μου Frida. Εσένα θέλω! Και καθώς ο Redmond Barry πλησίαζε. Γιατί. από τη βροχή γλίσχρων εκλάμψεων στου χρυσόψαρου τη μνήμη. Θυμάσαι τι σου είπα πριν περίπου έναν χρόνο στη χοροεσπε- ρίδα. την Countess of Lyndon στη γέφυρα. Γιατί έπρεπε να επιστρέψω στην Alice.

να μοιραστείς μαζί μου τα παιχνίδια σου. H εμπειρία είναι σαν τo οδοντικό νήμα. Αλλά εσύ ήθελες μόνο espresso και εκ των προτέρων γνώριζες ότι θα δειπνήσουμε μαζί… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. Και μετά από λίγο καιρό μου είπες ότι οι σωματοφύλακές σου πρότειναν να σε συνοδεύω στους περιπάτους σου. μόνο που ο καθένας χρει- άζεται το δικό του για να υφάνει την αιώρα που νανουρίζει τη δική του μητέρα… Η Shiatsu είναι η Shiatsu και ο Τρελο-Kαπελάς είναι ο Τρελο-Kα- πελάς. Kουράστηκα με τα μεταμεσονύχτια Awakenings! Αλλά και σένα θα σε ταλαιπώρησε πολλά χρόνια φαντάζομαι αυτό το γιατί του ατυχούς triple lutz στον τελικό του παγκόσμιου πρωταθλήματος του καλλιτεχνικού πατινάζ στις 25 Νοεμβρίου του 1970 και για να το διαχειριστείς αποφάσισες να γίνεις άτε- γκτη με τον εαυτό σου και τους συνανθρώπους σου… Kαι όσες φορές και να πατήσεις το rewind εκείνης της χορογρα- φίας σου… Αλλά δεν είμαι partenaire που δύναται να χορέψει patinage artistique 24 . Και προσπάθησες να με τραβήξεις από τον τάφο μου και να με αναστήσεις. ακόμη και αν ο Τρελο-Καπελάς δεν άκουσε τη συμβουλή σου και δεν πήγε την Alice στον παιδότοπο που προσπαθούν να βρουν τα χαμένα κομμάτια στο puzzle. ένα λευκό κοχύλι με σκελετό από ξύλο ακα- κίας. Δεν με αφορά με ποιο τρόπο η καλή σου φίλη Shiatsu παίζει trivial pursuit με τη μητέρα της. γιατί απλά απόκαμα! Αρκετά με τα νυχτοπερπατήματα του Leonard τόσα χρόνια! Γιατί και με την Alice. All time classic γυναικεία ανασφάλεια ότι αν δεν περνά κάποιος caballero ώρες μαζί τους. δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτές. ακόμη και αν εργάζεται. να κάνουμε πράγματα μαζί! Αλλά εσύ ήθελες μόνο espresso και εκ των προτέρων γνώριζες ότι θα δειπνήσουμε μαζί… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. κρατώντας σου για ombrellino. ΑΝΤΛΙΑ Αλλά εσύ ήθελες μόνο espresso και εκ των προτέρων γνώριζες ότι θα δειπνήσουμε μαζί… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso.

όταν ήσουν στο Tσιρικριά. Μορφέας Ελευθερίου σ’ ένα αυστηρά οριοθετημένο κύκλο από κιμωλία… Οι κανόνες σου. κάποια στιγμή. 25 . αυτό που πραγματικά σου λείπει Frida. ενώ εξαρχής ήθελες ένα δείπνο. πρέπει να αφήσει την Alice στην Cuckoo’s nest! Και όταν είδες ότι τα rendezvous για espresso περιορίζονταν. για να ακούσω τον ήχο των κυμάτων από το κινητό σου. που κρατού- σες συνεχώς το χέρι μου στο άνετο θέατρο που πήγαμε για να ακούσουμε τον μονόλογο της Σταματίας. που στη διάλεξη για την αγωγή του καταπιεζόμενου με περίμενες στην πρώτη θέση. που έτρεχες να με αποχαιρετήσεις σαν γάτα στο ascenseur και μου νιαούριζες Charlie Brown θα τα καταφέρεις. πρέπει να απο- γειώσεις τα χάρτινα αεροπλανάκια από το business room του κομφορμισμού. στην τρίχα ντυμένη στα κόκκινα και με είχες πνίξει στα φιλιά. που στο café bar ΞουΛ με το που έφτασα ζήτησες από τον οι- νογνώστη αδερφό της καλή σου φίλης Lhakpa Sherpa να κάτσει παραπέρα για να μ’ έχεις δίπλα σου. που μου πρότεινες να με φιλοξενήσεις στην China Town για να μελετήσω τη φιλοσοφία του Feng shui. που προσπαθούσες να είσαι μαζί μου όσο το δυνατόν περισσότερο. λόγω των δικών μου βράχων. από τις δύο στο μια φορά την εβδομάδα μου είπες: Θέλω να πίνουμε espresso μαζί μια φορά την εβδομάδα! Μάλλον τότε εκ των πραγμάτων συμβιβάστηκες ότι ήθελες μόνο ένα espresso μαζί μου. ότι το ημιτελές θα ολοκληρωνόταν με το valse sentimentale της παλίρροιας του Ευρίπου. που στα γενέθλιά μου στις 8 Μαϊου μου πήρες ένα κομμάτι γλυκό κορμό και το βιβλίο του Allan Percy. ακόμη και αν με γοήτευε ο τρόπος που με περίμενες στο project για την ποδηλατοδρομία των πρωτόπλαστων και που έτρεχες πρόσχαρη να με αγκα- λιάσεις και να με φιλήσεις. über alles! Και για να δύνασαι ν’ αγαπήσεις πραγματικά. που κουβαλώ ως άλλος Σίσυφος. ευελπιστώ- ντας. που θα έλιωνε σαν παγωτό τους βράχους του Σίσυφου… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. διαφορετικά αγαπάς μόνο τις replicas σου! Kαι για να δύναται ο Τρελο-Καπελάς να παρευρεθεί στο μυστικό δείπνο μαζί σου. γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δειπνούν μόνοι τους στα εστιατόρια με συντροφιά το tablet τους… Θυμάσαι που σε πήρα τηλέφωνο. που αποζητούσες ένα δείπνο με όλα τα παρελκόμενα.

πέραν της γραμματικής. γιατί φτιάχνονται από ανθρώπους για ανθρώπους… Και στους κανόνες υπάρχει και η διασταλτική ερμηνεία. Ένα μακροβούτι στη σιωπή… Και στο βυθό. Και το magic bus άργησε να ‘ρθει. επιλέγοντας γι’ αυτά. 26 . η αρμύρα θα έχει σμιλέψει το διαβρωμένο γλυπτό… Αλλά έπρεπε να πάω με την Αlice για ελεύθερη κατάδυση στην άβυσσο της λήθης… Θυμάσαι την Πρωτομαγιά στους κρεμαστούς κήπους της Βαβυ- λώνας. χωρίς αυτά. επειδή η φίλη του αλαφιασμέ- νου οδηγού έπαιζε ολημερίς με το μαγιόξυλό του στην τετριμμένη παγανιστική γιορτή. ούτε οι γονείς τους επιβάλλουν το δικό τους αξιακό σύστημα. Aκόμη θυμάμαι πώς κοίταζες τα κοάλα των φιλενάδων σου και πόσο χαρούμενη ήσουν όταν κράτησες κάποιο στην αγκαλιά σου. όπως και τα νομοσχέδια επιδέχονται τροπολογιών. ΑΝΤΛΙΑ Νομίζεις πραγματικά ότι δεν ήθελα να βρίσκομαι εκεί μαζί σου. για να πάρω το magic bus και να επιστρέψω στη Wonderland. ακόμη και αν ο camarero δεν είχε Β12 να σου προσφέρει στο café bar του Νιχάι… Kαι μετά νομίζεις ότι δεν ήθελα να έρθω για espresso μαζί με τους σωματοφύλακές σου. Α little girl is learning to ride a bicycle… Ι don’t know her name… But I’d like to be her Stalker in a luna park… Αλλά τα παιδιά δεν τα εξοστρακίζουν από το σπίτι όπου ο αγέ- ρας δεν πληγώνει. όσο και αν η Alice ματαίως αναζητά τον ερωτύλο Leonard να επιστρέψει στη Wonderland… Και όταν αναδυθείς. αν όταν μεγαλώσουν αποκτήσουν την κακή συνήθεια ν’ αγοράζουν σακουλάκια με καραμέλες από αγνώστους. τους κάθε λογής -ισμούς… Γιατί τα παιδιά είναι ελεύθερα να κολυμπούν στο Big Blue… Oι κανόνες επιδέχονται τροποποίησης. δεν πιάνει το κινητό. Ευτυχώς που προθυμοποιήθηκε ένας σωματοφύλακάς σου και με πήγε με την άμαξά του μέχρι την πολυσύχναστη στάση που περιμένουν τα μοναχικά ανθρωπάκια του Γαΐτη.

υπό τις ιαχές των ροζαλί επαναστατών που τραγουδούσαν ζαλισμένοι. Και όταν πονέσει το λυγισμένο σου κλωνάρι. Μορφέας Ελευθερίου Και έπρεπε να επιστρέψω στην Alice. Γιατί η Alice με περιμένει στο σπίτι να της αφηγηθώ ιστορίες για να κοιμηθεί! Αλλά σε τούτο το ταξίδι με τον Υπερσιβηρικό. όπου είχες πάει με την καλή σου φίλη Lhakpa Sherpa. Νομίζεις ότι δεν ήθελα να σε συνοδεύσω στο γλέντι που ακολού- θησε τον γάμο της Νηρηίδας Θέτιδος με τον θνητό Πηλέα. ιππεύοντας τους Κενταύρους. η Alice δεν θα με θυμάται! 27 . Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί ένα μαρσιποφόρο καγκουρό κάνει autostop στη Xαμένη Λεωφόρο. γιατί αν τσιμπήσω το δέρμα μου. Δεν θα υπήρχε καλύτερος ξεναγός από μένα. που θα γινόταν ένα υπόκωφο και συγκαταβατικό ΝΑΙ… Όλα υπό μια αίρεση πλανώμενη στον αέρα… Λίγο μετά τη δύση του ηλίου και λίγο πριν φέξει το πρωί. θα με νιώσεις. Αναρωτιέμαι αν ο θιασάρχης θα κατεβάσει ποτέ αυτό το κακό- γουστο μονόπρακτο που πληρώνει o ίδιος πάντα θεατής… Φώναξε τις γάτες! Μπήκαν αρουραίοι! Αλλά αυτό είναι το δικό μου surreal σενάριο. Δεν θυμάμαι ποτέ να έσπασα το ρεκόρ των δύο παραστάσεων την εβδομάδα με μια τρίτη… Θυμάσαι ένα βράδυ που μου είπες ότι σέρνω το σώμα μου. Πάλι είχε σκηνοθετήσει το μονότονο σκηνικό με τα marie claire στο πάτωμα και το éclair που είχα φάει μου βγήκε ξινό. οι οποίες θα μου λείψουν μαζί με τις γκριμάτσες σου! Τόσο μα τόσο παραστατική στις αγορεύσεις σου στην αρχαία αγορά… Πόσο μου αρέσει να σε πειράζω… Και μια πολύχρωμη écharpe ανέμιζε στο ανάλαφρο. Θυμάσαι τις δροσερές καλοκαιρινές βραδιές στο Εtapo. Ο βρυκόλακας ξεπόρτιζε να πάει στην καλή του και μετά να επιστρέψει στον τάφο του. θα σε νιώσω. γιατί το βουνό του Vivaldi το γνωρίζω από μικρό παιδάκι σπιθαμή προς σπιθαμή. λίγο πριν το ενθουσιώδες και στεντόρειο ΟΧΙ. η οποία έμεινε μόνη της όλη την ημέρα και τα βρήκα μπριάμ στο σπίτι.

δυο λεπτά σου ζήτησα πριν πάμε στην καθιερωμένη ετήσια χοροεσπερίδα . πάντα ο Tom τρύπωνε και τρυ- πώνει στο λαγούμι μου. είτε μεσημέρι. με ρίσκο να αρρωστήσουμε εμείς. τον κινηματο- γραφικό έρωτα της ζωής της στον ουρανό της Wonderland.παρόλο που σου πρότεινα αρκετές φορές να γνωρίσω τη Matilde και να πιούμε ένα espresso! Δεν το αντέχω να παίρνω συνεντεύξεις από ανθρώπους που δεν θυμούνται το νόημα της ζωής τους! Ακόμη ηχεί στ’ αυτιά μου σαν Gong! 28 . ΑΝΤΛΙΑ Και η Alice κάποτε μ’ έπαιρνε στην αγκαλιά της και μου έλεγε ιστορίες για να κοιμηθώ! Καλά μου είχε πει κάποτε ο Τom ότι προσέχουμε υπέρμετρα την υγεία της Ιοκάστης. για να δούμε τι κάνει η Alice! Ο φόβος μαράζωσε τα λιγοστά ομιλούμενα λουλούδια στις jardinières της Wonderland… Μπορεί το νόμισμα του Ιανού που είχε απομείνει μέσα μου να το έφτυσα με τη βοήθειά σου. εάν δεν έχουμε ήδη αρρωστήσει… Αγχωμένη μαλακία στην αναμονή για τη γλυκιά φωνή της γκου- βερνάντας στις οκτώ το πρωί! Μόνο που από τότε που λιποθύμησε η Alice 2 φορές μπροστά μου και έλαβε παράσημο για τον άθλο της στο μέτωπό της και θα μπορούσε να συναντήσει τον Doctor Zhivago. αλλά το άγχος μου για την Alice ουδέποτε! Αλλά κι εσύ δεν άντεξες ούτε μια καλησπέρα να πεις στην Αlice . τότε το άγχος δεν ήταν πια διαχειρίσιμο και από τότε όπου και να πηγαίναμε και πηγαίνουμε με τον Tom κάπου κοντά σε ακτίνα 5 λεπτών από το λαγούμι μου. είτε βράδυ. μετά από αρκετό χρονικό διάστημα.

29 .

Τον βρήκαν δυο ώρες αργότερα σκασμένο εκεί που τον είχε ρίξει η φοράδα. δεν το κουμαντάρισε σωστά κι αυτός και ήρθε και γύρισε τούμπα το άλογο και τον πλάκωσε. Γύρισε μόνο του το ζώο στο σπίτι κι όλοι έβαλαν το κακό στο νου τους. ο Κυριάκος ξεκίνησε να έχει μό- νιμες σχέσεις με μια χήρα από ένα κοντινό χωριό. που τον έβαζε τακτικά στο σπίτι της για δήθεν μαστορέματα και μερεμέτια και του σέρβιρε γλυκό τριαντάφυλλο από τη μασχάλη της. Η Ουρανία ήταν μια χήρα σαν μαυροφορεμένη μαντόνα. Το σώμα της είχε τη μεστή ομορφιά των είκοσι οχτώ της χρόνων και κάτω από την πένθιμη ενδυμασία έκρυβε τη λαχτάρα για τον έρωτα. Ήταν μια γυναίκα πεισματάρα. όπως έκαναν για να το σηκώσουν. τα μισά πλευρά και του είχε ξεχαρβαλώσει το αριστερό πόδι. όταν έπεσε πάνω στον άντρα της η αγαπημένη του φοράδα. έπιασε με το βλέμμα του τη χήρα 30 . Είχε λυγερή κορμοστασιά και μαύρα. Είχε ξεράσει αίμα από το στόμα και το κορμί του. Τον κήδεψαν την επόμενη μέρα το πρωί και η χήρα μετά την κηδεία πήρε την φοράδα κάπου μέσα στα χω- ράφια. που δεν πρόλαβε να χορτάσει. ΑΝΤΛΙΑ Η Ανάσταση της Ουρανίας Στο τέλος του Αυγούστου. Τα μάτια της ήταν γατίσια και πράσινα και το δέρμα της χρυσαφένιο κι απαλό σαν μετάξι. Όπως φόρτωνε τα σακιά στην καρότσα του φορτηγού. όταν την ένιω- σε αναστατωμένη και πριν προλάβει ν’ αντιδράσει. Είχε χηρέψει στα είκοσι δύο της. κατάμαυρα. Είχε πάει ο Κυριάκος νωρίς στης χήρας να φορτώσει το σιτάρι της και να το πάει για άλεσμα. Μέχρι που γνώρισε τον Κυριάκο είχε μείνει πιστή στον μακαρίτη κι έσβηνε την αναστάτωση που ένιωθε από καιρό σε καιρό με κρύα ντους και σωματική εξάντληση. κορακίσια μαλλιά. πήρε μια εντελώς αφύσικη στάση. έδωσε μια το ζώο και σηκώθηκε στα δύο του πόδια. Το άλογο τού είχε σπάσει τη σπονδυλική στήλη. Γύρναγε από δουλειά στα χωράφια ο μακαρίτης. Κι όχι καμία στραπατσαρισμένη καρακάξα. την καταράστηκε που την έκανε χήρα προτού καλά-καλά κλείσει ένα χρόνο παντρεμένη και την τουφέκισε.

Όπως έμπαιναν στο σπίτι της Ουρανίας. Πέρασε από τα υπόλοιπα σπίτια που είχε κανονίσει να φορτώσει σιτάρι και στον γυρισμό από τον μύλο. που την έπιασε να μουρ- μουρίζει ένα γαμοτράγουδο την ώρα που άπλωνε μπουγάδα. Σταμάτησε να πηγαίνει και στο μνήμα του άντρα της κάθε μέρα. Η πρώτη που κατάλαβε ότι κάτι είχε αλλάξει ήταν μια γειτόνισσα και φίλη. άναβε το καντήλι του. Ο Κυριάκος δυο βρα- διές την εβδομάδα της ζέσταινε το κρεβάτι και άναβε φωτιές βαθιά μέσα της. αν είχε σωθεί το λάδι κι αν το είχε η εποχή. Παναγιώτης Παπαδόπουλος που τον κοίταζε ξελιγωμένα. δεν δέχτηκε χρήματα κι όταν εκείνη τον κάλεσε μέσα στο σπίτι για φαγητό για να του το ανταποδώσει. ένιωθε μόνιμα ζεστή. Όπως ένα φυτό που έχει μείνει απότιστο και μαραμένο κι έρχονται οι πρώ- τες βροχές του Απρίλη. καυτά δάκρυα έσταζαν απ’ το μουνί της. που μάζευε στον δρόμο για το νεκροταφείο για να κάνει το μνήμα πιο χαρούμενο και εορταστικό. έλαμπε ολόκληρη. εκείνος δέχτηκε. Η χήρα είχε ξαναβρεί τη χαρά της. λέγοντας. Και δεν ήταν μόνο το τραγούδι. Και πλέον ούτε παράπονα ούτε κατάρες ούτε κλάματα ούτε γιατί με άφησες μόνη και τα συνα- φή. Σαν έκανε η Ουρανία να τον πληρώσει. Πήγαινε κάθε Κυριακή μόνο για να το συμμαζέ- ψει. 31 . Έπλενε τα μάρμαρα. το ξεδιψάνε και το φέρνουν πίσω στην ζωή. για πρώτη φορά στην ζωή της. του έφερνε μικρά ανθάκια. φρόντισε να ξεφορτώσει το αλεύρι της χήρας τελευταίο. θα έπρεπε να του ετοιμάσει και για ύπνο. Τον κοίταζε με τα μεγάλα πράσινα μάτια της κι έλεγε μέσα της πως κάπως έτσι θα ήταν και ο Απόλλωνας. γιατί δεν ήθελε να οδηγάει το φορτηγό μετά που έπεφτε ο ήλιος. πως αν έμενε για φαΐ. έτσι και η Ουρανία είχε μπουμπουκιάσει κι ανάβλυζε ζωή από παντού. Τέτοιες φωτιές που η φλόγα τους έκαιγε ακόμα κι όταν αυτός έλειπε και η Ουρανία. που κάθονται και μοιρολογούν οι χήρες στα μνήματα των αντρών τους.

Της Ασημίνας της άρεσε ο γαμπρός που της κανόνισαν και στην πραγματικότητα τον είχε ερωτευτεί εδώ και καιρό. το προσωπάκι της φωτιζόταν κι ένα αθώο χαμόγελο σχη- ματιζόταν στο μπουμπουκένιο στόμα της. φώναξαν τις γυναίκες να τους τα ανακοινώσουν.τα μάγουλά της κοκκίνιζαν από τη συστο- λή και δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Σαν να ήξερε ότι θα του άφηνε την κόρη χαλασμένη. τον Κυριάκο. Η μάνα της την παρακαλούσε να βγει να φάει κάτι. «την Ασημίνα την αγαπάω και θέλω να τη στεφανωθώ». που γύρισε 32 . Τον Κυριάκο η Ασημίνα τον είχε αρραβωνιαστεί τρεις μή- νες νωρίτερα. Το επόμενο βράδυ ήρθε η μάνα του Κυριάκου κι ο κυρ Μανώλης με κάθε επισημότητα τέλεσε τον αρραβώνα. τον γιο του σατανά. τελειώνοντας από μια τυχαία συνάντηση με τον Κυριάκο. «δώσε την συγκατάθεσή σου κυρ Μανώλη και η Ασημίνα σου θα ζήσει βασιλικά μαζί μου». Κι όλη την ώρα τον μνημόνευε με κατάρες για την ντροπή και το κακό που της έφερε στο σπίτι. Μια φορά. Τρεις μέρες δεν είχε βάλει τίποτα στο στόμα της και μονολογούσε η Μανώλενα. ΑΝΤΛΙΑ Ο Κυριάκος καταστρέφει την Ασημίνα Η Ασημίνα είχε αμπαρωθεί στην κάμαρά της από την ώρα που πληροφορήθηκε τα νέα και τα μάτια της είχαν πρηστεί και κοκκινίσει απ’ το κλάμα. αστεφάνωτη και γκαστρωμένη. αν δεν της περάσει ο καημός για εκείνο το διαβολόσπερμα. Όταν της ανταπέδιδε κι αυτός το χαμόγελο. Αφού κανόνισαν οι άντρες μεταξύ τους τα της προίκας και τις ημερομηνίες για τα στέφανα. Αυτές οι συναντήσεις τέλειωναν με μiα αίσθηση αμηχανίας και μπόλικη αγαρμποσύνη κι από τις δυο μεριές. Όλα αυτά τα έλεγε με μiα δυσκολία κι όλο απέφευγε να τον κοιτάει στα μά- τια. όταν επίσημα είχε πάει επίσκεψη στο σπίτι της για να την ζητήσει. είχε τόσο ξεμυαλιστεί. είχε πει του πατέρα της. ότι θα χάσει το στερνοπούλι της. Σαν να ήξερε ο άτιμος το κακό που του ετοίμαζε. Έβηξε κάπως να δώσει επισημότητα στον λόγο του και συνέχισε λέγοντας του γέρου. «Κυρ Μανώλη μου». Αν τύχαινε και την έστελνε η μάνα της για κάνα θέλημα και τον πετύχαινε έξω.

Μετά τον αρραβώνα. Οι δουλειές του πηγαίναν τόσο καλά. Στα είκοσι έξι του χρόνια. έτσι ογκώδης όπως ήταν. καμάρωνε το κελεπούρι. δεκαεπτά χρονών μπουμπουκάκι. το ζευγάρι είχε την άδεια να κυκλο- φορεί επίσημα στο χωριό κι όλες μακάριζαν την Ασημίνα που της είχε τύχει τέτοιο παλικάρι. που ετοιμαζόταν να πάρει δεύτερο φορτηγό και δεύτερο οδηγό για να το δουλεύει. Πολύ όμορφος! Πέρναγε ο Κυριάκος και όλοι γυρνούσαν να τον θαυμάσουν. Η Ασημίνα ζούσε το όνειρό της. Και ήταν όμορφος. να φαίνε- ται ανώτερος από τους άλλους άντρες. σε όλη την Πελοπόννησο και την Αιτωλοακαρνανία. Φόρτωνε και μετέφερε από καλαμπόκι και μπαμπάκι μέχρι γου- ρούνια και κατσίκια για σφάξιμο. Ο Κυριάκος είχε ένα φορτηγό και το μίσθωνε για μεταφορές. • Οι δύο βινιέτες είναι αποσπάσματα από τη συλλογή διηγημάτων «Ο Κυριάκος κι ο Κυριάκος» 33 . που τον κανάκευε όλη την ώρα για την αξιοσύνη του και την λεβεντιά του. Με όλους είχε να ανταλλάξει μια καλή κουβέντα. Παναγιώτης Παπαδόπουλος από τον μπακάλη σπίτι της μ’ ένα κιλό ρύζι αντί για φακές και μια πλάκα μαργαρίνη που της είχε παραγγείλει η μάνα της. Η Ασημίνα δίπλα του. ήταν ο νούμερο ένα ερ- γένης της περιοχής και το καμάρι της χήρας μάνας του. Το περπάτημά του είχε μια παλικαριά και μια πρωτόγονη ευγένεια. Είχε και κάτι μεγάλες ψωμωμένες πλάτες που τον έκαναν. Ήταν ψηλός κι από το φόρτωμα ξεφόρτωμα είχε φτιάξει ένα σώμα μυώδες και σφιχτό.

Είχε ακολουθήσει πιστά τις οδηγίες που την είχαν φέρει μέχρι το Πανεπιστήμιο. πάντα εφαπτόμενοι στο γυαλί της συσκευής. όμως δεν μπορούσαν να την καθοδηγήσουν περαιτέρω. Ήταν αναγκα- 34 . Ο γκρίζος ουρανός φλέρταρε από νωρίς με το στερεότυπο της βρετανικής κακοκαιρίας και η βροχή έμοιαζε πια αναπόφευκτη. σκάζοντας άηχα και απαλά. Στην οθόνη φώτιζε ο χάρτης της πόλης. για να αυξηθεί το ζουμ του χάρτη. ΑΝΤΛΊΑ Η αρχαία θεραπεία Μικρές ψιχάλες βροχής έπεφταν με άγνωστη ταχύτητα από τον ουρανό και κατέληγαν πάνω στη γυάλινη οθόνη ενός κινητού. με μία σχεδιασμένη διαδρομή σε έντονο μπλε χρώμα. Αντίχειρας και δεί- κτης ενώθηκαν και απομακρύνθηκαν.

Αφού σκούπισε τις σταγόνες που είχαν προλάβει να βρέξουν το κινητό. Δυστυχώς. με αποτέλεσμα να ηχούν μόνο τα τακούνια της στον πλακόστρωτο δρόμο. ειδικά της νότιας. που ήταν περιστοιχισμένη από τέσσερα. όπου το συνέδριο είχε ήδη ξεκινήσει. την καλημέρισε ένθερμα. με την αντίστοιχη πλευρά τους καλυμμένη από αναρ- ριχώμενο κισσό. Σε μια πρόχειρη πινακίδα. Αφού η σιγανή φωνή της διατύπωσε την ερώτηση. πέρα από ελάχιστα αγέλαστα παιδιά που περνούσαν γοργά από το πλάι της και εξαφανίζονταν αμέσως. το άφησε να γλιστρήσει μέσα στην Birkin τσάντα της. που ήταν καρφωμένη στο χορτάρι της αυλής. Της άρεσε αυτό το κατάλοιπο αριστοκρατίας που ωθούσε την αβρότη- τα στην καθημερινότητά τους. πέρασε μέσα από έναν χαμηλοτάβανο διάδρομο σε μία δεύτερη. Στέλιος Ανδρεάδης σμένη να συνεχίσει μόνη της και να εντοπίσει χωρίς διαδικτυακή βοήθεια την αίθουσα του συνεδρίου. ακολουθώντας τον κρυφά. Πέρασε τη μεγάλη καγκελόπορτα χρυσού χρώματος που καλω- σόριζε επιβλητικά φοιτητές και επισκέπτες και προχώρησε στους κατάφυτους κήπους του πανεπιστημιακού χώρου. ξεχωρι- στά κτίρια. με υβριδικό πόστο γραμματέα και επιστάτη. 35 . Ένας Άγγλος μεσήλικας. κρατώντας όλους τους τύπους. Παρότι αρνήθηκε το κέρασμά του. Ήλπιζε ότι θα συναντούσε τυχαία κάποιον συμμετέχοντα του συνεδρίου. αναγραφόταν το όνομα του συνεδρίου και ένα βέλος. τον οποίο θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί για να την οδηγήσει στον προορι- σμό της. βγήκε σε μια αυλή μικρής έκτασης. μεγαλύτερη αυλή και ο αρχιτεκτονικός λαβύρινθος έλαβε τέλος μπροστά σε μια γυάλινη αίθουσα. χωρίς να χρειαστούν συστάσεις. Στην πραγματικότητα δε στράφηκε ούτε ένας προς το μέρος της. Για ένα δευτερόλεπτο πίστεψε πως η αργοπορημένη της άφι- ξη θα τραβούσε μονομιάς όλα τα επικριτικά βλέμματα του κοινού. επικρατούσε απόλυτη ερημιά. Ακολουθώντας την κατεύθυνση που έδειχνε η μύτη του βέλους. Περνώντας μέσα από μια ερημική στοά. σε πλήρη αντίθεση με τα μέρη της υπόλοιπης Ευρώπης που είχε επισκεφτεί. εκείνος της εξήγησε λεπτομερώς πώς να πορευτεί και δεν παρέλειψε να της προσφέρει μια καραμέλα βουτύρου. εκτίμησε την έμφυτη ευγένεια που διακα- τείχε τους πολίτες εκείνης της χώρας. Αποκλειστική επιλογή ήταν να ζητήσει βοήθεια. έτσι πλησία- σε το πρώτο κτίριο από όπου ξεμύτιζε φως μέσα στη μουντή ατμό- σφαιρα και άνοιξε την παλιά πόρτα του.

σε αντίθεση με τις εμπειρίες της από προηγούμενα συνέδρια του δικού τους κλάδου. προσπαθούσε να ακούει τους διαδοχικούς ομιλητές. Με ήσυχες κινήσεις άνοιξε τη δεύτερη τσάντα που κουβαλούσε μαζί της για να βγάλει έναν Mac υπολογιστή και πατώντας το κουμπί που θα τον έθετε σε λειτουργία. Παράλληλα. αφού ήταν η μο- ναδική ψυχολόγος ανάμεσα σε πληροφορικούς. αφομοιώθηκε πλήρως με το υπόλοιπο κοινό. Καθώς έφτιαχνε τις διαφάνειες που θα πρόβαλε αργότε- ρα στους αδιάφορους συμμετέχοντες. μάρκας Manolo Blahnik. ΑΝΤΛΊΑ αφού άπαντες είχαν έναν φορητό υπολογιστή στα γόνατά τους. αφού χρησιμοποιούσαν συνεχώς ορολογία της επιστήμης τους και έθιγαν εξειδικευμένα πεδία. Ορθά την είχαν προειδοποιήσει οι συνάδελφοί της πως στα συνέδρια πληροφορικής συνηθιζόταν το καθημερινό. ενώ οι γυναίκες σε φτηνές φούστες και μπλουζάκια. με αποτέλεσμα το άγχος να ανεβάσει αμέσως τους παλμούς της καρδιάς της και να δημιουργήσει μία πίε- 36 . Λίγοι ήταν αυτοί που δεν είχαν βυθίσει τη ματιά τους στην οθόνη. συνειδητοποίησε πως είχε φτάσει η σειρά της. ξεχώριζε ακόμη πε- ρισσότερο από το σύνολο εξαιτίας του Hugo Boss ταγιέρ της και των χαμηλοτάκουνων γοβών της. Δεν είχε ετοιμάσει την παρουσίασή της. όσο το δυνατόν πλησιέστερα στην πόρτα. με μεγάλη δυσκολία να τους κατανοήσει. αλλά έδιναν κάποια σημασία στον ομιλητή. Επικεντρώ- θηκε πάλι στην παρουσίασή της. Είχε ενημερωθεί για το πρόγραμμα των ομιλιών και η δική της σειρά αργούσε τόσο πολύ που προλάβαινε να προετοι- μαστεί με άνεση. μα δεν αγχωνόταν για αυτό. αν όχι τελείως ατημέλητο στυλ. Μετά από πολλές δυσνόητες παρουσιάσεις. ζυγίζοντας την εξωτερική τους εμ- φάνιση και το ντύσιμο. Παρότι έμοιαζαν απο- χαυνωμένοι. Το αρνητικό συναίσθημα πως έδειχνε σαν τη μύγα μες το γάλα φούντωσε γρήγορα και άρχισε να την ενοχλεί. όμως εκείνη ένιωθε μειονεκτικά. έριχνε διακριτικές ματιές στα άγνωστα άτομα τριγύρω της. Άλλη στη θέση της ίσως υποτιμούσε τους υπόλοιπους. Οι άντρες περιορίζονταν σε βαρετά πουκά- μισα. ώστε να ξεχαστεί. Κάποιες παρουσίες τσιγκλούσαν την αισθητική της. όλα άγνωρα για μια καθηγήτρια Ψυχολογίας. όπως ένας πενηντάρης με ένα σαχλό καπέλο και σορτς ή μια παχουλή κοπέλα με αθλητικές φόρμες. προσπάθησε να μην τους ενοχλήσει περνώντας από μπροστά τους. Εκτός από τη διαφορετική της ειδικότητα. αλλά και να προφτάσει εντός χρόνου. έτσι έμεινε στην τελευταία γραμμή καθισμάτων.

Η απρόσμενη εικόνα την εμπόδιζε να ξεκινήσει. που μας παρουσίασαν οι κύριοι μέχρι τώρα γύρω από τη νόσο Alzheimer. Ένας από τους διοργανωτές ανέβηκε στο βήμα για να την προλογίσει. θα μας μιλήσει για την πρωτοβουλία του εργαστηρίου της να δημιουργήσουν έναν ιστότοπο. Σαν οικεία τελετουργία ξέκλεψε μερικά δευτερόλεπτα ηρεμίας συνδέοντας τον φορητό υπολογιστή της στον προβολέα της συνε- δριακής αίθουσας. Ας μας πει περισσότερα η κυρία Chang» έκλεισε ο διοργανωτής τον πρόλογο με ένα τεράστιο χαμόγελο και οπισθο- χώρησε για να παραδώσει το βήμα στην ομιλήτρια. όπως το πάτημα ενός πλη- 37 . όμως στον συγκεκριμένο άντρα είχαν κάτι το ξεχωριστό. και θύμιζε να έχει ξεπηδήσει από τη δεκαετία του πενήντα. σε μια ελπιδοφόρα προσπάθεια να μεταλαμπαδεύεται ευκολότερα η γνώση γύρω από τη νόσο Alzheimer. Απότομα σταμάτησε σε μία από τις μεσαίες σειρές. όπου ερευνητές από όλο τον κόσμο μπορούν να μοι- ραστούν τα αποτελέσματα των μελετών τους. έγειρε τον κορμό της ώστε τα χείλη της να πλησιά- σουν το μικρόφωνο και ολοκλήρωσε την προετοιμασία διατρέχοντας με τη ματιά της όλο το κοινό. Ήταν ένας παχύς. «Θα κάνουμε ένα διάλειμμα από τις πολύ ενδιαφέρουσες τεχνολογικές προσεγγίσεις. ενώ εκείνη πήρε στα χέρια τον υπολογιστή της και κατέβηκε προσεκτικά τις σκάλες για τη σκηνή. κλίκαρε με ένα ελαφρύ τρέμουλο το αρχείο της παρουσίασης. Εν αναμονή της ομιλίας της δε μιλούσε κανείς και μέσα στην ησυχία του χώρου πολλαπλασιάζονταν όλοι οι μικροί ήχοι. καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας από το Πανεπιστήμιο της Βοστόνης. μάλλον περιμένοντας απλά να την ακούσει. μαύρος σκελετός που σηκωνόταν ελαφρά στην αριστερή και στη δεξιά άκρη. συνοδευόμενα από μουρμουρητά για επιτη- δευμένη εμφάνιση. Τον έκαναν να μοιάζει τρομακτικά με τον άνθρωπο που είχε αφήσει πίσω της στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στέλιος Ανδρεάδης ση στο κέντρο της κοιλιάς της. Σε κάθε σκαλί που πατούσε εντεινόταν στη φαντασία της η δυσάρε- στη αίσθηση πως τα βλέμματα όλων των παρευρισκόμενων ήταν στραμμένα πάνω της. επειδή πολλοί φοιτητές της κυκλοφορούσαν με τέτοια γυαλιά. όμως αυτό που είχε αιχμαλωτίσει τόσο ξαφ- νικά το βλέμμα της ήταν τα γυαλιά μυωπίας που φορούσε. Η Emily Chang. Ένας άντρας την κοιτούσε. για να περάσουμε σε μια ειδική προσκεκλημένη του συνεδρίου. η οποία βρισκόταν σε χαμηλότερο επίπεδο από τα καθίσματα. Γνώριζε πως αυτό το στυλ ήταν πάλι στη μόδα.

Ακόμη και εκείνοι που αδιαφορούσαν αρχικά για την παρουσίαση. ενόσω πολυάριθμες γυναίκες έμπαιναν και έβγαιναν. Τα θλιμμένα. όταν έφτανε στη γλώσσα της. Παρότι τα διάφορα κέικ που υπήρχαν στολισμένα σε έναν μακρύ πάγκο έδειχναν νόστι- μα και λαχταριστά. Το αδύνατο σώμα της. άηχα βήματα. Ντροπαλά ζήτησε έναν ζεστό καφέ. ολόισια μαλλιά της και τα ερμητικώς σφιχτά χείλη της. σε ομάδες των τεσσάρων ή πέντε 38 . τώρα είχαν σηκώ- σει τα μάτια τους από τις οθόνες λόγω της περίεργης καθυστέρησης και της υπερβολικής σιωπής. παρακαλώντας την από μέσα του να μιλήσει. όμως το μακιγιάζ δεν της το επέτρεπε. Παρατήρησε τα ανιαρά. όχι πια από το άγχος. Με την καρδιά να χτυπάει δυνατά. συγκέντρωσε με κόπο τη σκέψη της στο θέμα της παρουσίασης και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα για να γεμίσει τα σφιγμένα πνευμόνια της. Στις γυναικείες τουαλέτες το νερό του νιπτήρα έτρεχε θορυ- βωδώς. μα από ένα μπερδεμένο συνονθύλευμα συναισθημάτων με αφετηρία την ομοιότητα του άγνωστου άντρα. Ο κόσμος γύρω της ήταν κυρίως όρθιοι. μαύρα. ήταν βέβαιη πως δε θα μπορούσε να γευτεί τη γλυκάδα τους. το νευρικό χτύπημα ενός παπουτσιού ή ο διακριτικός βήχας για να καθαρίσει κάποιος στεγνός λαιμός. Με το φλιτζάνι στο χέρι εντόπισε ένα κενό παγκάκι και κά- θισε στην ξύλινη επιφάνεια. καθώς τα βρεγμένα χέρια της ακουμπούσαν σε διάφορα ση- μεία του λαιμού της και των ζυγωματικών για να δροσιστεί. κατευθύνθηκε στην κλειστή βεράντα όπου είχαν συγκεντρωθεί όλοι για το διάλειμμα. που ευτυχώς δεν ήταν κρύα. Ακόμη και ο καφές έπαιρνε τη γεύση του χώματος. συγκράτησε τα δάκρυα που δεν είχαν προλάβει να εμφανιστούν. σχιστά μάτια της που θα μπορούσαν να παρερμηνευτούν από κάποιον ξένο ως ανέκφραστα. ενώ αρνήθηκε κάποιο γλυκό. Με μικρά. Ο διοργανωτής με παγωμένο πλέον χαμόγελο την κοιτούσε κατάματα. Κοίταξε το είδωλο στον τετράγωνο καθρέφτη μπροστά της. άφησε τη φωνή της να βγει ελεύθερη. σαν να προσπαθούσε να μετατρέψει τη φυ- σική της παρουσία σε αόρατη. σαν να πίκραινε τα πάντα γύρω της. ΑΝΤΛΊΑ κτρολογίου. Θα προτιμούσε να παραμείνει κρυμμένη μέσα στις τουαλέτες μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος συμμετέχων του συνεδρίου. Επιθυ- μούσε όσο τίποτα να ρίξει μια γενναία χούφτα νερό στο πρόσωπό της. όμως αισθανόταν αμήχανα έτσι που στεκόταν και καθυστερούσε την έξοδό της.

Αν και ανακουφισμένη. Ήταν παράδοξο πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν παρατήσει με περισσή ευκολία τους υπολογιστές τους και ξαφνικά έδειχναν τόσο διαφορετικοί. από έναν παράλογο φόβο πως ο άγνωστος άντρας θα συνέχιζε να την ακολουθεί. αλλά μέσα σε μερικά λεπτά η κουβέντα τους βάλτωσε και η Ισπανίδα απομα- κρύνθηκε βήμα-βήμα για μια πιο ζωντανή παρέα. ήπιε μερικές ακό- μη γουλιές από τον φρικτό καφέ της και συνέχισε να παρακολουθεί σιωπηλά τους υπολοίπους. οι οποίοι στα μάτια της φάνταζαν να καταβροχθίζουν με μανία τα κέικ και να κατεβάζουν μεγάλες ποσό- τητες από ροφήματα στα γεμάτα στόματά τους για να μπορέσουν να καταπιούν όσα μασουλούσαν. Δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να συνομιλεί ανέμελα μαζί του. Με την αναπνοή της να έχει κοπεί. με αποτέλεσμα να ξεχωρίζει εκείνη ως η πιο μονόχνωτη. πορευόταν τροχάδην μέσα στους πολυδαίδαλους κήπους. Σε μια απεγνωσμένη κίνηση να τον αποφύγει άπαξ και διά παντός. ήταν ο επόμενος που αποπειράθηκε να την προσεγγίσει. ξανθό μαλλί την αιφνιδίασε. που ίσως να είχε προκληθεί από την ένταση της δικής της ματιάς. Στέλιος Ανδρεάδης ατόμων και συνομιλούσαν δυνατά. Έχοντας απομείνει πάλι μόνη στο παγκάκι. ίσως ο δεύτερος πιο καλοντυμένος στο συνέδριο μετά την Emily. παράτησε τον καφέ στην άδεια θέση δίπλα της. διακόπτοντας κάθε τόσο τον διάλογό τους με ηχηρά γέλια. Το αηδιασμένο βλέμμα της συνά- ντησε τυχαία μέσα στο πλήθος τον άντρα που της είχε προκαλέσει νωρίτερα ταραχή και με έναν ανεξήγητο τρόπο εκείνος το κατάλαβε. Δεν μπορούσε να το ανεχτεί αυτό. Μόνο όταν κατάφερε να βρει τη χρυσή πύλη και να βγει εκτός της ζώνης του Πανεπιστημίου. σαν άρ- χισε να της μιλά με βροντερή. Τρομοκρατημένη τον παρακολούθησε να εγκαταλείπει την κούπα του σε ένα τραπεζάκι και να πλησιάζει προς το μέρος της με εμφανή διάθεση να τη γνωρίσει. δίχως να κοιτάξει στιγμή πίσω της. Την κοίταξε με ενδιαφέρον. Ένας κουστουμα- ρισμένος Ινδός. ευδιάθετη φωνή και κακή προφορά. Μια Ισπανίδα με κοντό. άρπαξε τις δύο τσάντες της. τόσο κοινωνικοί. όταν είχε χάσει οριστικά το δικαίωμα να αλληλε- πιδρά με τον άντρα που τόσο τρομακτικά της θύμιζε. Συζήτησαν λίγο για τα επιστημονικά τους ενδιαφέροντα. όμως ο τρόπος που παρουσίαζε τη δουλειά του της θύμισε πλασιέ και σύντομα άφησε να φανεί η ενόχλησή της. εγκατέλειψε την κατάμεστη βεράντα για να μπει στο πανεπιστημιακό κτίριο και από εκεί κινήθηκε απευθείας προς την έξοδο. μπόρεσε να αφήσει τον αέρα να περάσει πάλι στους πνεύμονές της. 39 .

γιατί αντιλήφθηκε κάποιον να πλησιάζει. Το πρωινό ψιλό- βροχο είχε δώσει τη θέση του σε ένα τσουχτερό κρύο. από το οποίο προερχόταν ένα κύμα ζέστης. έπαψε να αισθάνεται τη μύτη και τα αυτιά της. χρόνο που έπρεπε να σκοτώσει στις γειτονιές της αφιλόξενης πόλης. φως και άνετα παγκάκια όπου μπορούσε να σπαταλήσει λίγο χρόνο με τον υπολογιστή της. Είχε σκουρόχρωμη επιδερμί- δα. Δεν άντεχε άλλο τη χαμηλή θερμοκρασία και την κατάλληλη στιγμή ανακάλυψε ένα εμπορικό κέντρο. Οι παλμοί της αυξήθη- καν και όλοι οι μύες του σώματός της σφίχτηκαν ταυτοχρόνως. κα- θώς ο άγνωστος έφτασε μπροστά της και επέλεξε το ίδιο παγκάκι. αφήνοντας το κέντρο της πόλης έρημο. Ήταν ένας άντρας. αλλά αντανακλαστικά σταμάτησε. που έδειχνε αληθινό και πράο. είχε άφθονο χρόνο μέχρι τη νυχτερινή πτή- ση για Βοστόνη. πεταχτά αυτιά και ξυρισμένο κεφάλι. Παρά το γκρίζο παλτό και το τζιν παντελόνι που φορούσε. της έμοιαζε με βουδιστή μοναχό. όμως υπήρχε ζεστασιά. 40 . Συνήθως δεν περνούσε από το μυαλό της ο φόβος πως κινδύνευε από τους ξένους. Από τα χαρακτηριστικά του συμπέρανε πως μάλλον ήταν Ταϊλανδός. Τουλάχιστον είχε προλάβει να ολοκληρώσει την παρουσίασή της. Βρισκόταν μόνη στους δρόμους της πόλης. Τα καταστήματα του εμπορικού ήταν ομοίως κλειστά. γύρω στα πενήντα με εξήντα χρονών. για αυτό οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν προτιμήσει να παραμείνουν σε εσωτερικούς χώρους. ετοιμάστηκε να ανοίξει την τσάντα της. χαζεύοντας τις βιτρίνες των κλειστών καταστημάτων που το ωράριο λειτουργίας τους έμοιαζε ανορθόδοξα σύντομο. και ένα τρέμουλο σκορπίστηκε σε όλο το κορμί της. για αυτό ανταπέδωσε τον χαιρετισμό. ώσπου τα χέρια της κοκκίνισαν από το κρύο. Οι τρόποι της δεν επέτρεπαν να τον αγνοήσει ή να απο- μακρυνθεί τρομαγμένη. Λόγω της αιφνίδιας αποχώ- ρησης από το συνέδριο. Την απόφασή της ενίσχυσε το χαμόγελό του. ΑΝΤΛΊΑ αισθανόταν μεγάλη ντροπή που είχε αφήσει με τέτοιο τρόπο το συ- νέδριο. λίγο μεγαλύτερός της. Περπάτησε για ένα μισάωρο στα δρομάκια του κέντρου. Για μερικά δευτερόλεπτα έμεινε σιωπηλός και ανέκφραστος. όμως τη δεδομένη στιγμή βρισκόντουσαν οι δυο τους ολομόναχοι σε ένα αδειανό εμπορικό κέντρο. Καθισμένη απέναντι από ένα κατάστημα που πουλούσε αμέ- τρητες ποικιλίες τσαγιού σε υψηλές τιμές. το οποίο είχε επιδεινωθεί με τη δύση του ηλίου. ώσπου χαμογέλασε πλατιά και τη χαιρέτησε με ένα διακριτικό «hello».

Αφού ένευσε καταφατικά. «Το ξέρετε ότι στην αρχαία Κίνα είχαν ανακαλύψει τη θε- ραπεία για την άνοια. Ενάντια στις προβλέ- ψεις της. Η πληροφορία πως ήταν επίσης Αμερικάνος την καθησύχασε πλήρως και εξαφάνισε τα όποια ίχνη καχυποψίας είχαν απομείνει κατά τη διάρκεια του διαλόγου τους. Αρνούνταν να μπει στη διαδικασία να του αποδείξει την παντελή απουσία επιστημονικής βάσης. επειδή ο περίεργος άντρας έφευγε πρώτος μακριά της. ακόμη και αν επρόκειτο για κάποιο άνοστο πείραγμα. μίλησε για τη δουλειά του ως ασφαλιστής. Κατά έναν περίεργο τρόπο. Στέλιος Ανδρεάδης Σε άπταιστα αγγλικά τη ρώτησε αν ήταν τουρίστρια. Μόλις απέμεινε πάλι μόνη στο εμπορικό κέντρο. πολ- λές φορές τρίβουμε το πάνω μέρος της κεφαλής. είχε χάσει κάθε διάθεση για κουβέντα μαζί του. Αμέσως έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον και ζήτησε να μάθει περισσότερα. «Έχετε προσέξει πως όταν προσπαθούμε να θυμηθούμε κάτι. Όταν συνειδητοποίησε πως μονοπωλούσε τη συζήτηση. έτσι του ανέπτυξε λεπτομερώς τη δουλειά της σχετικά με τον ιστό- τοπο που συγκέντρωνε έρευνες από όλο τον πλανήτη για τη νόσο Alzheimer. ένιωσε τον εγωισμό της να θίγεται. αντί να έτρεχε εκείνη να γλιτώσει από την παράδοξη γνωριμία τους. Ε λοιπόν.» πέταξε γελαστός εν μέσω διαλόγου και το πρόσωπό της πάγωσε μεμιάς. οι Κινέζοι που έπασχαν από άνοια χτύπαγαν δυνατά το κεφάλι τους με μια κόντρα πλακέ και αυτό τους βοηθούσε πράγματι να θυμηθούν!» Δυσκολευόταν να ξεχωρίσει αν ο ξένος άντρας προσπαθούσε να κάνει ένα αποτυχημένο αστείο ή αν όντως πίστευε πως μετέφερε ένα αληθινό ιστορικό στοιχείο. Συνάμα άρχισε να φοβά- ται πως ο άνθρωπος που καθόταν πλάι της δεν ήταν φυσιολογικός και πως θα δυσκολευόταν να τον ξεφορτωθεί. για τη γυναίκα του που έφυγε από τη ζωή τρία χρόνια πριν και για τα δύο παιδιά του που είχαν γίνει γιατροί. συνδέθηκε στο διαδίκτυο και χρησιμοποίησε τη μηχανή αναζήτησης για να εντοπίσει την οποιαδήποτε πληροφορία γύρω 41 . Δίχως να συστηθεί. άνοιξε το κινητό της. εκείνος σηκώθηκε απότομα όρθιος κοιτώντας το ρολόι του και εξήγησε ευγενικά πως έπρεπε να φύγει γιατί είχε ραντεβού με τον γιο του. του έκανε την ίδια ερώτηση για να λάβει ως απάντηση πως ήταν από τη Βιρτζίνια και είχε έρθει να επισκεφτεί τον γιο του. ρώτησε με φανερές τύψεις τον λόγο του ταξιδιού της και τότε αναφέρθηκε για πρώτη φορά το συνέδριο. Με κομμένη την ανάσα περίμενε τη συνέχεια. λες και ήταν αδιανόητο κάποιος ντόπιος να τριγυρνούσε σε ένα κλειστό εμπορικό.

ΑΝΤΛΊΑ

από αυτήν την υποτιθέμενη κινέζικη θεραπεία. Μα δεν υπήρχε κα-
νένα αποτέλεσμα.

Επιστρέφοντας στο σπίτι της στη Βοστόνη, ακούμπησε τις
τσάντες της στο πάτωμα του χολ και χωρίς να βγάλει τις γόβες
της ή να αλλάξει ρούχα, περπάτησε βιαστικά μέχρι την κρεβατοκά-
μαρα. Δεν υπήρχε κανένας ουσιαστικός λόγος ανησυχίας, αφού για
το μικρό διάστημα που θα απουσίαζε, είχε προσλάβει μια απόλυτα
ικανή νοσοκόμα, όμως δεν μπορούσε να θεραπεύσει το μόνιμα κακό
προαίσθημα που τη διακατείχε.
Μπαίνοντας μέσα στο φωτεινό δωμάτιο, βρήκε την Αφροαμε-
ρικάνα νοσοκόμα, η οποία την καλωσόρισε εγκάρδια και τη διαβε-
βαίωσε πως όλα είχαν πάει καλά. Αφού την πλήρωσε και η φιλική
γυναίκα αποχώρησε, η Emily κάθισε στην κάτω μεριά του μεγάλου,
λευκού κρεβατιού. Θα έπρεπε να νιώθει κάποια αγαλλίαση που επι-
τέλους βρισκόταν πίσω στο σπίτι της, όμως η άσχημη αίσθηση που
της είχε αφήσει το ταξίδι, την είχε ακολουθήσει μέχρι τη Βοστόνη.
Παρατήρησε το γνώριμο περιβάλλον γύρω της. Στην κρεβα-
τοκάμαρα υπήρχε μόνο η κλίνη, μια ντουλάπα και ένα κομοδίνο. Ο
μινιμαλισμός δεν αποτελούσε πρόταση κάποιου διακοσμητή, απλώς
είχε προκύψει ως ανάγκη ασφάλειας στα προηγούμενα, πιο επιθε-
τικά στάδια. Πάνω στο μοναδικό κομοδίνο έστεκε παρατημένο ένα
αχρείαστο ζευγάρι γυαλιά. Ήταν εκείνα τα γυαλιά της δεκαετίας
του πενήντα με τον χοντρό, μαύρο σκελετό που η αριστερή και η
δεξιά άκρη του έτειναν προς τα πάνω. Εκείνα τα γυαλιά που όμοιά
τους υπήρχαν στο συνέδριο και εξαιτίας τους είχε χάσει τη γη κάτω
από τα πόδια της.
Η μία πλευρά της κρεβατοκάμαρας καλυπτόταν αποκλειστι-
κά από γυαλί και η συρόμενη πόρτα της τζαμαρίας οδηγούσε στον
κήπο του σπιτιού της. Μια μεγάλη έκταση καλυμμένη από γκαζόν,
με μερικές, ανθισμένες κερασιές που ακολουθούσαν την αισθητική
του ζεν, ένα μικρό σιντριβάνι γύρω από το οποίο συνήθιζαν κάποτε
να διοργανώνουν κοκτέιλ πάρτι, ένα κυκλικό κιόσκι που είχαν ως
αναγνωστήριο και μια πυραμίδα από ξύλα για το τζάκι.
«Όλα αυτά τα φτιάξαμε με όνειρα για τα γηρατειά μας»
είπε στον σιωπηλό άντρα δίπλα της. «Θα ήμασταν δύο συνταξιού-
χοι με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και θα απολαμβάναμε αυτόν τον γα-
λήνιο κήπο, όταν δε θα ταξιδεύαμε σε όλο τον κόσμο. Θα ήμασταν
ένα ευτυχισμένο, βαρετό και γέρικο ζευγάρι. Αλλά εσύ βιάστηκες να

42

Στέλιος Ανδρεάδης

με αφήσεις» είπε σκληρά, ανάμεσα στον θυμό και στη θλίψη.
Ο άντρας της ξάπλωνε στο πλάι. Τα χέρια του και τα πόδια
του ήταν λυγισμένα, το σώμα του βρισκόταν σε εμβρυακή στάση.
Τα μάτια του ήταν ορθάνοιχτα, χαμένα στο κενό, και το στόμα του
έχασκε στραβά, σε ένα απόλυτα ανέκφραστο πρόσωπο. Απελπι-
σμένη χώθηκε στο οπτικό του πεδίο για να τον εξαναγκάσει να την
κοιτάξει, μα η έκφρασή του δεν άλλαξε καθόλου.
«Εγώ είμαι, Ben... Η Emily. Η γυναίκα σου» του φώναξε,
λες και το πρόβλημα ήταν η ακοή. «Δε γίνεται να έχεις ξεχάσει τα
πάντα. Θυμήσου, σε ικετεύω».
Η βουρκωμένη και γουρλωμένη ματιά της τον κάρφωνε χωρίς
κανένα αποτέλεσμα. Τον αγκάλιασε ξεσπώντας σε λυγμούς και τον
τράνταξε από τα μπράτσα παρακαλώντας τον να θυμηθεί. Εκείνος
παρέμενε προσηλωμένος στην αυστηρή ευθεία του χαμένου βλέμμα-
τός του, χωρίς να απαντά, χωρίς να γνέφει, χωρίς να χαρίζει κάποια
ένδειξη του παλιού εαυτού του.
«Εγώ είμαι, Ben» συνέχισε να του ψιθυρίζει ξανά και ξανά κλαί-
γοντας.
Με το κορμί της να τρέμει σαν τρελό, τον άφησε από την
αγκαλιά της και εκείνος κράτησε την ίδια παγωμένη στάση. Τα
δακρυσμένα μάτια της αντίκριζαν το ίδιο δυσβάσταχτο θέαμα που
ανεχόταν εδώ και έναν χρόνο. Το ψυχικό σθένος της εξαφανιζόταν,
έχανε κάθε κουράγιο να αντιμετωπίσει τη δική του ασθένεια ή τη
δική της μοναξιά. Δεν άντεχε άλλο τον εφιάλτη που ζούσε. Ήθελε να
ξυπνήσει και να συνειδητοποιήσει πως τα πάντα ήταν ένα διαβολε-
μένο όνειρο. Ήθελε πίσω τον άντρα που αγαπούσε και λανθασμένα
πίστευε πως θα γερνούσε μαζί του.
Με δάκρυα να κυλούν στα ζυγωματικά σηκώθηκε από το
κρεβάτι και έσυρε την τζαμαρία για να βγει στον ασυνήθιστα
ηλιόλουστο κήπο. Με αργά, σταθερά βήματα πάτησε στο γκαζόν,
δημιουργώντας μικρές τρύπες με τα τακούνια της, ώσπου έφτασε
μπροστά από τη στοίβα με τα ξύλα για το τζάκι. Με τα δυο της
χέρια γράπωσε πολύ σφιχτά το πιο πλατύ κούτσουρο που βρήκε
και αδιαφορώντας για τις επίπονες ακίδες που χωνόντουσαν στην
παλάμη της, επέστρεψε στην κρεβατοκάμαρα, στάθηκε πάνω από
τον πετρωμένο άντρα με το απλανές βλέμμα και κατέβασε με όλη
της τη δύναμη το ξύλο στο πάνω μέρος της κεφαλής του.

43

ΑΝΤΛΙΑ

Η περισσοδάκτυλη

Λοιπόν κύριε ασπόνδυλε, θέλω να επενδύσω όλες μου τις κατα-
θέσεις στην έρευνα για κάποιο ζώο. Για την ζέβρα. Ναι, ξέρω,
χιλιοειπωμένα όλα. ’Ομως με εξιτάρει η κορμοστασιά, η ταχύτη-
τα, το φυσικό τους περιβάλλον, η διχρωμία τους, αυτό το δίπολο.

Το τόσο συζευκτικό, διαχωρισμένο, παλιοκαιρισμένο, το τόσο
χρωματικά ανυπόφορο και μη υπαρκτό, τόσο απαραίτητο και
τόσο ηλιθιωδώς συμβολικό, η ευγένεια του ίππου.

Θα κάνουμε μια έρευνα για το ποιες ζώνες υπερτερούν, ποιες
ρίγες. Πώς δεν μπερδεύονται και δεν ανακατεύονται τα χρώματα
όταν γεννιούνται, όταν βρέχει, όταν ιδρώνουν, όταν πηδιούνται.
Είναι τόσο κανονιστική η ζωή τους; Τόσο ακραία, τόσο ζυγια-
σμένη ή τόσο εκ διαμέτρου αντίθετες οι αποφάσεις τους; Πώς
βλέπουν εαυτό σε αντανάκλαση. Είναι γκρι;

Θα προτιμούσαν μονοχρωμία; Με την οπ αρτ νιώθουν οικεία;
Θεωρούν ότι εμπνέουν;

Εξαντλείται η σχάση και η σύνθεσή τους; Θυμίζουν πλακόστρω-
το, σκάκι ή σύστημα λειτουργικό; Επιμένουν σε διαχωρισμό όταν
κάνουν σχέσεις; Ανακατεύουν συναίσθημα;

Ναι λοιπόν, θα δώσω τα χρήματα όλα. Να μάθω πώς να σκορ-
πάω για ένα γούστο που θα μου λύσει την ύπαρξη.

Αχ, κύριε ασπόνδυλε, μην γελάτε και μην εκνευρίζεστε. Άλλαξα
γνώμη. Θα χαρίσω σε εσάς τα χρήματα. Να αγοράσετε κέλυφος
ευτυχίας. Σας λείπει. Θα χαρώ πολύ, αλήθεια. Εγώ έμαθα να
μεταμορφώνομαι. Η φυσική επιλογή μού επιβάλλει να γίνω η
επιθυμία μου.

Θα γίνω για κάποια χρόνια τετράποδο, θα έχω δίστηλο δέρμα.
Θα εφεύρω τρόπους να μαδάω, να τρίβομαι πάνω στα φυτά και
να αλλάζω χρώμα. Θα ξέρω σε ποιους ποταμούς και σε ποια
βροχή θα βουτάω. Θα ακυρώσω σταδιακά το μονόχρωμο της

44

Έχει τέσσερα χρώ- ματα τα οποία αλλάζουν με την διάθεση και ζει κυρίως στην Ευρώπη. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι ύαινες δεν είναι ποτέ στην ουσία πεινασμένες. Τυχερές ήταν. Γεωργία Τρούλη διχρωμίας. αλλά θα παραμένετε ασπόνδυλος. Τα παιδιά σας θα παίζουν στην αυλή με λούτρινα σε σχήμα ζέβρας και χρώμα τόξου συνταγματικού. Ούτε ο ήλιος δεν καταπίνει έτσι μονοκόμματα χρώμα νύχτας πριν το ξημέρωμα. Θα είστε ευτυχισμένος. Πληθώρα το χώμα και οι αποφάσεις. Θα φύγω με καλπασμό. Στο τέλος θα πετύχω την απόχρωση. Θα ζευγαρώσω τόσες φορές με αρσενικές ζέβρες και θα γεννήσω τόσες φορές το όλο χρώμα και το μη. Θα έρθω να σας δω. ποιος θα τα βάλει με τη φύση για να λύσει διλήμματα μιας ύπαρξης και ένα καπρίτσιο. Εκείνη την στιγμή θα ακούτε στις ειδήσεις για ένα σπάνιο είδος ζέβρας. περισσότερο συγγενικό στο άλογο. θα έχετε βγάλει οστά. Θα σας χαμογελάσω. Θα ξαναγυρίσω άνθρωπος αφού πρώτα θα έχω δώσει στις ύαινες το τελευταίο μου γέννημα. Θα αποκτήσει ροή η εικόνα. Κατάπιαν τέσ- σερις αποχρώσεις. Δεν θα με ανα- γνωρίσετε. ασφαλής. τη μετάλλαξη τη διαστρωμάτωση. Γιατί. 45 .

μερικοί από τους καλύτερους baristas της ηπείρου δουλεύουν εκεί. Ανάμεσα στις φωνές. ΑΝΤΛΙΑ Animal Kingdom ΜΕΡΟΣ 1 . Η Custabra συνδυάζει θάλασσα και βουνό. τις φωτογραφίες τους. Κάποιοι από αυτούς.mojitos τους. συγκε- ντρώνονται γύρω από 'κείνον με την περισσότερο ευκρινή κάμε- ρα. Η σημερινή μέρα είναι εξαιρετικά ωραία! Όταν το απόγευμα της μεθεπόμενης μέρας ξανασυναντιού- νται. 3 εβδομάδες μετά. καλό φαγητό και το σημαντικότερο. Είναι όλοι τους γεμάτοι αυτοπεποίθηση και χαρά! Όταν την επόμενη μέρα συναντιούνται. Το φρεσκοστειμμένο lime και η καστανή ζάχαρη ήδη γαργαλάει τους ουρανίσκους τους. τα καλοφτιαγμένα .Οι Κροκόδειλοι Οι κροκόδειλοι έχουν πάρτυ σήμερα στις 9. που φαίνεται απλή μα ίσως αλλάξει τη ζωή τους σχεδόν ολοκληρωτικά. Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες απλές αποφάσεις! Αποφασίζουν να ταξιδέψουν μέχρι την κοσμοπολίτικη Custabra.. τα γέλια. συναντιούνται στο αεροδρόμιο. οι κροκόδειλοι παίρνουν μια απόφαση. ανεβάζουν τις φωτογραφίες στους διάφορους διαδικτυακούς λογαριασμούς τους. Φυσικά. Η σημερινή μέρα φαντάζει ονειρικά ωραία! Αχ! 46 .από ειδικά εκπαιδευμένο barista . Είναι όλοι τους ενθουσιασμένοι. ανταλλάσσουν απόψεις για τη χθεσινή νύχτα και σχολιάζουν τις φωτογραφίες που τράβηξε ο καθένας με το smartphone του. αποφασίζουν να βγούνε για cocktails.. Θα γιορτά- σουν τις επιτυχίες και τα επερχόμενα projects τους.

Του παρέδω- σαν τη μαύρη τσάντα και του εξήγησαν το σχέδιο. πήρε την τσάντα και βγήκε από το σπίτι. Ελένη Χασιώτη ΜΕΡΟΣ 2 . Το όνειρο της ζωής του σήμερα θα γίνει πραγματικότητα. αισθάνθηκε μεγάλη τιμή και βαθιά συγκίνηση που το εμπιστεύ- τηκαν. Όλα ξεκίνησαν περίπου 1 μήνα πριν. Το κουνέλι. και για τον τελευταίο μήνα. αν χειριστεί σωστά την κατάσταση και φέρει εις πέρας την απο- στολή του. Είναι γεμάτο ανυπομονησία. Στο σήμερα. Το κουνέλι τρώει 2 φρυγανιές και καπνίζει 3 τσιγάρα. Πώς έφτασε η σημερινή μέρα να γίνει η σημαντικότερη της ζωής του. χαρά. Η σημερινή μέρα φαντάζει μακάβρια ωραία για το κουνέλι. Συνάντησε σε ένα σπίτι έξω από την πόλη τα 8 κουνέλια-αρχηγούς. Πήρε την τσάντα.Το Κουνέλι Το κουνέλι ξύπνησε σήμερα από τον ήχο των παλμών κο- ντά στους κροτάφους του. Ωχ! 47 . κάθε φορά που την κοιτούσε. πάντοτε. του θυμίζει πώς ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία. Σήμερα. αγωνία. θυμόταν τον σκοπό του και η καρδιά του αναθαρρούσε. Ο καπνός των τσιγάρων το κάνει να αναπολεί. Οδήγησε μέχρι το αεροδρόμιο.

δισταγμό. Πάντοτε περπατούσε με αυτοπεποίθηση και σιγου- ριά. ίσως και να μύρισε στον αέρα εκείνη την εμετική μα γαληνευτική ανάσα του θανάτου. Για πρώτη φορά. εκείνη που δε χόρταινε να της κάνει έρωτα. κούνησε τη ροζ μουσούδα του και άνοιξε τη μαύρη τσάντα. Μύριζε τόσο. Μόλις αντίκρισε το όνομά της στην οθόνη. ένιωσε φόβο. έζησε και ξανάζησε στο μυαλό του τη σκηνή αυτή.Το Μήνυμα Αν κάποιος από εσάς βρέθηκε εκείνη τη χθεσινή μέρα στο ίδιο αεροδρόμιο με το κουνέλι και τους κροκόδειλους. ΑΝΤΛΙΑ ΜΕΡΟΣ 3 . Τον τελευταίο μήνα. Ήταν τόσο ταραγμένο που με δυσκολία περπατούσε. Το κουνέλι καθόταν στο αυτοκίνητό του όταν χτύπησε το κινητό του και είδε πως είχε μήνυμα από μια παλιά ερωμένη του. η μαύρη τσάντα και μερικά από τα κόκκινα καλώδια στο εσωτερικό της όριζαν τα όνειρά του. Ξεντύθηκε και φόρεσε το γιλέκο που έβγαλε από την τσάντα. Μετά από κείνη. φόρεσε τα ρούχα του και γέμισε τις τσέπες του με εκρηκτικά. Παρόλα αυτά. Από πάνω. Βγήκε από το αυτοκίνητο. που ταξιδιώτες από όλον τον κόσμο. δεν αγάπησε καμία άλλη. έκλειναν τις μύτες τους και έτρεχαν πανικό- βλητοι. Τα κόκκινα μάτια της συνόδευαν το μικρό κουνέλι σχεδόν κάθε βράδυ πριν πέσει για ύπνο. Όλον αυτόν τον καιρό. Ήταν εκείνη που αγάπησε πε- ρισσότερο απ' όλες. νικούσε! 48 . από τότε που ανέλαβε την αποστολή. έβαλε τα κλά- ματα. ακόμα και οι πιο έμπειροι. σκούπισε τα μάτια του. πάντοτε έμπαινε στο αεροδρόμιο με ύφος νικητή και εν τέλει. Όχι όποια κι όποια βέβαια. Εκτός φυσικά από τον τελευταίο μήνα. λίγα λεπτά μετά.

σκέφτεται. Πετούν ήδη πάνω από τα σύννεφα. Κανένας απ' αυτούς δεν κατάλαβε πόσο κοντά στο θάνατο βρέθηκαν σήμερα. Έβγαζαν φωτογραφίες. τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. με τη σκέψη της αγαπημένης του στο μυαλό. Τον τελευταίο και- ρό. Το κουνέλι ξεσπά σε κλά- ματα και βγαίνει από την κεντρική αίθουσα του αεροδρομίου.«Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» Οι κροκόδειλοι επιβιβάστηκαν και ταξιδεύουν. για το οποίο τόσο ανυπομονούσαν. το έκαναν να νιώθει ζωντανό κι ολοκληρωμένο. είχαν δουλέψει πολύ στην εταιρεία. Η εξυπηρέτηση του με- γάλου στόχου του. Κανένας απ' αυτούς δεν ένιωσε τον φόβο που θα άλλαζε την ανυπομονησία για το ταξίδι 49 . Ελένη Χασιώτη ΜΕΡΟΣ 4 . Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων δελφινιών αναγκάστηκε να τους κάνει παρατήρηση. και ο φόβος που θα προκαλούσε η δική του θυσία. θα έμπαιναν στο αεροπλάνο και θα ξεκινούσαν το όμορφο ταξίδι τους. είναι η μόνη αλήθεια! ΜΕΡΟΣ 5 . Τηλεφωνεί σ' εκείνη και της ζητά να συναντηθούν. Τα κόκκινα μάτια της. Το ταξίδι αυτό. Όπως τον έκανε να νιώθει η αγαπημένη του. οι κροκόδειλοι είχαν ησυχάσει και ετοιμάζονταν να επιβιβαστούν. Μα δεν πτοήθηκαν! Τη στιγμή που το κουνέλι μπήκε στην κεντρική αίθου- σα. Αααχ (βαθύ)! Τα δυο λεπτά έχουν περάσει. αποσυντονισμένο και σχετικά φοβισμένο. το κουνέλι θα έπρεπε να ενεργοποιήσει το μηχανισμό. να ανατιναχτεί και να πάρει μαζί στο μακρινό ταξίδι του και μερικές εκατοντάδες ταξιδιώτες. ήταν οι ιδανικές διακοπές. Για πολλά διαφορετικά projects. έκαναν αστεία ο ένας με τον άλλον και σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τους. η τιμωρία των αποστατών και των απίστων. Σε λίγη ώρα. Σε δυο λεπτά.Η Κορύφωση Οι κροκόδειλοι γελούσαν δυνατά και τα γέλια τους αντη- χούσαν σε ολόκληρη την αίθουσα αναμονής.

Θα πέθαιναν τρομοκρατημένοι και όχι χαμογελαστοί όπως πιθανόν να δει κάποιος από εσάς στις φωτογραφίες που ανέβα- σαν στο ίντερνετ ένα λεπτό πριν την υποτιθέμενη έκρηξη.) Στην πραγματικότητα οι εκρηκτικοί μηχανισμοί θα είχαν ενεργοποιη- θεί. 50 . Πάντοτε αγαπούσε να ενώνεται μαζί της. το κουνέλι θα είχε γίνει χίλια κομμάτια. Έφτασαν στην Custabra και ήπιαν πολλά κοκτέιλ. η αγαπημένη του θα λυπόταν πολύ που εν τέλει ο έρωτας που του χάρισε δεν ήταν δυνατότερος από το φανατικό του μίσος. Κι ήταν εξαι ρετικά χαρούμενοι. Και οι κροκόδειλοι θα πέθαιναν από την έκρηξη. έστω και μέχρι εδώ. εκπληρώνοντας το σκοπό του. Ο έρωτας τους ήταν ο μόνος που μπορούσε να καταλαγιάσει το μένος και τον φανατισμό που είχε από παιδί. Μύρισαν μόνο την αποστροφική εκείνη μυρωδιά. Πιθανότατα έφυγε από τη χώρα και έζησε για πάντα μαζί της σε ένα μικρό χωριό. Μα και πάλι.Το Τέλος (Η ιστορία αυτή είναι φυσικά ένα μεγάλο παραμύθι. ΑΝΤΛΙΑ με τη λαχτάρα για να ζήσουν. μακριά από όλους και απ' όλα. θα είχαν λησμονήσει τη μεγάλη τύχη του να ζεις. καθώς η κεντρική αίθουσα με την αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου βρίσκονται αρκετά κοντά. ΜΕΡΟΣ 6 . δυσανασχέτησαν κι έπειτα έβγαλαν φωτογραφί- ες με γκριμάτσες αηδίας. Το κουνέλι βρέθηκε με την αγαπημένη του και της έκανε έρωτα.

μοναχικός. Πολλές φορές το εγώ μου καταφέρνει να γαβγίζει. Όταν οι άνθρωποι θέλουν σημασία τσιρίζουν. Μου δίνει δύναμη να προχωράω μπροστά μα συχνά κρατάει τον νου μου πίσω βαθιά. Για χρόνια χρέωνα τη συνήθειά σου αυτή σε μένα. Χάδια ο σκύλος. Χωρίς λουρί ο σκύλος. Αγγελάκας • Έχεις εμμονή να τρως κόπρανα. χαϊδεύω και ‘γω. σε προσπερνάει και αδιαφορεί πλήρως για την ύπαρξή σου. σαλιώ- νομαι εγώ. Είναι ικανοί να βλέπουν το σκοτάδι μέσα μας. Ηρώ Κ. φαΐ ο σκύλος. βόλτα και ‘γω. • Έχω δύο λέιζερ πίσω στην πλάτη μου καρφιτσωμένα και μία προέκταση ουράς που κουνιέται με τα βήματά μου. αναγνωρίζοντας τη μαγεία της διαφορετικότητας. • Φαΐ εγώ. Έχει χορτάσει από τα εφήμερα χαμόγελα και τα στιγμιαία χάδια των περαστικών. Την ίδια γλώσσα μιλάμε χωρίς τα σύμφωνα. Το ξεπέρασα. Χαίρομαι εγώ. τρέχω εγώ. όμως. συνεχίζει πεινασμένος. Στο τέλος θα γλείψουμε τις πληγές μας χορτάτες. • Όταν ο σκύλος θέλει σημασία αφήνει σημείωμα μια κηλίδα ούρα. Παιχνίδι ο σκύλος. νερό ο σκύλος. κράζουν ή 51 . Τριάντα δύο σκύλοι • Ο σκύλος. Πλέον. ακόμα. • «Είμαστε ήρωες μιας άτολμης πράξης Δυο ραγισμένοι αχώριστοι βράχοι Καθηλωμένοι στη σκιά μιας αγάπης Μ΄ αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη» Γ. • Έχω ένα όνειρο να ζήσω κάποιο βράδυ. ζουν μονιασμένα μέσα στα διαμερί- σματα υπό χωροκρατικούς κανόνες και μόνο. • Βόλτα ο σκύλος. ύπνο ο σκύλος. Νερό εγώ. • Το σκυλί και η γάτα. καλά ο σκύλος. • Οι σκύλοι μάς βλέπουν αποχρωματισμένους. Θλίψη ο σκύλος. Γλείφει ο σκύλος. σκούρους. Νάνι εγώ. Αυτοί κατέρριψαν τους φυσικούς νόμους του ανταγωνισμού. κλόουν εγώ. παίζω και ‘γω. Μπάνιο εγώ μπάνιο και ο σκύλος. Να με βγάλει βόλτα ο σκύλος για λυσσασμένες κραιπάλες στα σκουπίδια και περι- πέτειες στα σοκάκια. Ή έχεις οικολογική συνείδηση μέσα στην πόλη ή συμμετέχεις σε κάποιον εξελιγμένο κύκλο ζωής των στοιχείων.

ΑΝΤΛΊΑ 52 .

Κι ας μου εγκλωβίζεις τη ζωή μου ολόκληρη μέσα στο συμφέρον σου και στην απαιδευσιά σου. 53 . Και στα δύο έχουν ξεπεράσει τα ταμπού. • «Ναι. Οι παοκτζήδες μετά έψαχναν έναν κίτρινο. γνώρισα ένα τετράποδο που έγινε τρίποδο. Πιο πολύ από όλους η σκύλα μου. • Ανθρωποκεντρικός άνθρωπος μέσα στις κοινωνίες σχολιάζει ενθουσιασμένος ότι ακόμα και το σκυλί του τού μοιάζει. Εσύ μου απλοποιείς τη σκέψη. Πέρα από φίλαθλοι είναι και φιλότεχνοι. παρ’ ότι σκοντάφτει με τα μούτρα συχνά σαν να της βάζει κάτι αόρατο τρικλοποδιά. • Μια φορά.. • Πριν χρόνια. Ο σκύλος μου είναι θηλυκός. • Η σκύλα μου. μερικοί αριανοί της πόλης έβαψαν έναν ασπρό- μαυρο σκύλο κίτρινο με σπρέι. μήπως και μαλακώ- σουν τα βλέμματα. γι’ αυτό τα παίρνετε». η σκύλα κουτσαίνει και αυτή πλάι στο τρίποδο. Ιδεατό να προσπαθούμε για το αντίθετο. • Μ’ αρέσουν αυτοί που δεν φροντίζουν σκυλί γιατί έχει μικρό- βια. Το θή- ραμα ψόφιο. χέζει μέσα στο νερό. επειδή δεν μάζεψες τα σκατά του σκύλου. Ρεβέκκα. για να κυνηγάν καλύτερα. εσείς που παίρνετε σκυλιά είστε ανίκανοι να κάνετε παιδιά. κατα- λαβαίνει ότι μας αγριοκοιτάνε. • Διασκεδαστικό όταν σου επιτίθενται με μένος και αγριότητα στα πάρκα. ενώ εγώ μαζεύω όλες τις τρίχες από την άμμο. Αλλά η ψήφος. Μας διακατέχει η ίδια αδυναμία προς την μόρφωση. είπε και τραβολόγησε τα εγγόνια της αποσβολωμένα.. Το κενό τούς φροντίζει αποστειρωμένους. να σου φέρνουν το θήραμα. Έχουν χρηστική αξία. ψήφος. ναι. Εμείς. λες και κάθε μέρα βγάζει ένα καινούριο πόδι. χρησιμοποιούμε νυχοκόπτες. Όλοι ικανοποιού- νται. Είναι όλο και πιο χαρούμενο. Τα εργαλεία πεινασμένα. • Οι παππούδες μου μού έλεγαν πως τα σκυλιά δεν είναι για χάδια. οι πολιτισμένοι. • Καμιά φορά. • Τα σκυλιά σκίζουν τα βιβλία γιατί δεν μπορούν να τα διαβά- σουν. κρύβονται. • Οι σκύλοι ακονίζουν τα νύχια τους στους δρόμους. Ένδειξη αλληλεγγύης ή χιουμοράκι μεταξύ τους. όταν πηγαίνουμε σε κατάμεστη παραλία. • Η σκύλα μου είναι αρσενικιά. Ηρώ Κ. Βουτάει. Μετά απομακρυνόμαστε.

• Καμιά φορά. πώς θα είναι όταν θα φύγει. Οι άνθρωποι αδυνατούν να είναι. χωρίς να προκαλούν κακό σε κανέναν. Όταν αποδυναμωθεί πλήρως. Ξεπεράστε το άγχος και τη ντροπή. Τα ρούχα των καλε- σμένων γεμίζουν τρίχες και σάλια. Και αγοράζει άλλο. εν δυνάμει εγκληματίες σε βρασμό ψυχικής ορμής. Καμιά φορά παραδέχομαι τους online gamers που αυτοκαταστρέφονται μόνοι τους. Αγοράζει σκυλί ράτσας και το βάζει να γεννοβολάει. • Σαν άσκηση. • Στο ελεύθερο κάμπινγκ πηγαίνει και κλέβει φαγητά απ τις καβάντζες των άλλων. • Ο άνθρωπος φοβάται τον σκύλο. επειδή ακόμα την έχω δίπλα μου. γιατί για λίγα χρόνια θα το βιώνετε. • Τα σπίτια με σκυλιά μυρίζουν σκυλίλα. Μετά έρχονται και με επιπλήττουν να την δέσω. • Τη σκύλα μου την λένε Naru και είναι στειρωμένη. που ακόμα γελάω. Είναι παθιάρα. 54 . Γελάω τόσο πολύ. • Η σκύλα μου μασάει τόσο ψυχαναγκαστικά τα ξύλα και τα κουκουνάρια που ματώνουν τα ούλα της και γεμίζει παντού ρο- κανίδια και κλαράκια. είμαστε όλοι. Ίσως. Μπράβο της. το πετάει στα χωράφια να ψοφήσει. ξέρω. Ξέρει να είναι σωστός σκύλος. • Το υπαίθριο παιχνίδι του κυνηγού έχει συγκεκριμένα βήμα- τα. ΑΝΤΛΙΑ Τα αφεντικά σχολιάζουν υπεροπτικά και δέχονται συγχαρητήρια ανδρισμού. αφήνω τον εαυτό μου σε σκέψεις μελλοντικές. η σκύλα μου εκεί που κοιμάται κλάνει και αμέσως ξυπνάει τρομαγμένη και ανοιγοκλείνει τα ρουθούνια της. • Αδυνατώ και αποφεύγω να εκφέρω άποψη για τα σκυλιά που κατασπαράζουν παιδάκια. γιατί γνωρίζει τι θα ήταν ικανός να κάνει με τέτοια δύναμη στα σαγόνια. κρασοπίνοντας και χαϊδεύοντας τις κάνες τους. Πλέον. Μετά θα βρίσκετε τρίχα και θα κλαίτε για τρίχες.

διαβάζω συνθήματα Γράφω αποτυπώνω μουτζουρώνω Και περιμένω το πιο τρυφερό λουλούδι Να 'χει αντέξει Να 'χει τολμήσει Να βγει Απ’ το τόσο τσιμέντο 55 . Γεωργία Τρούλη Πατητή τσιμεντοκονία Σου είπα θα έρθω Όταν θα έχουμε χορτάσει πανύψηλα λάθη Μια εξομολόγηση που θα έρχεται Από τα βάθη της γης Που δεν έχει κέντρο βάρους και εύπλαστο χώμα Σου είπα θα ακονίσω την γλώσσα μου Τα οβάλ των ονείρων μου θα έχουν αγκυλώσεις Γωνιώσεις και εσοχές θα μ΄ακούσεις Και θα χτίσω εκ νέου Σου είπα ότι πηγαίνω τοίχο τοίχο Τη διαδρομή.

ΑΝΤΛΙΑ Πεδία μέτρησης Άρχισαν ξαφνικά να συναρμολογούνται Από τους ώμους οι άνθρωποι Και όταν κάποιοι ανακοίνωσαν πως Δεν υπάρχουν άλλα μετρήσιμα πεδία Και στατιστικές ζωής Κάποιοι άλλοι αποφάσισαν Πως Με κάποιο τρόπο Θα ήταν όλα εύκολα Από την αρχή Σαν ανάσα Θα αφήναν να κουρνιάσουν στον αυχένα Τα συναισθήματα Και να φωλιάσουν στα μαλλιά Τεράστιες αποφάσεις Με απολήξεις νευρώνα Καμιά κλίση της κεφαλής Κανένα τρεμούλιασμα Κανείς πόνος Γιατί μια απόφαση θα ευθυγραμμίζει την πλάτη τους Θα μένουν σταθερά τα οπίσθια Και ένα ύφασμα Θα νομίζει πως δένει την τρέλα Πισθάγκωνα Σε αυτή την αγέρωχη όψη Θα κοιτούσαν ευθεία μπροστά Πυκνωμένη ιστορία που ξεχειλίζει επεισόδια Και άρρωστη θάλασσα Αλλά τόσο θα είχαν ξεχωρίσει Την ύπαρξη από την ύλη Που το είναι θα είχε μετατοπιστεί Ένα βήμα μπροστά Θα χαμογελούσαν Ένας διαχωρισμός θα είχε προκύψει Και μια αίσθηση εκτός ορίων 56 .

Γεωργία Τρούλη Η αναπνοή θα γινόταν από όλα τα κύτταρα Όπως πάντα άλλωστε Μόνο που τώρα θα την ένιωθαν όλοι Απροετοίμαστοι και Μέχρι το κόκκαλο.Δεν συμμορφώθηκαν Μείναν ολόκληροι 57 . Από τον ώμο έλεγαν θα γίνει η συναρμολόγηση Έκοψαν όλοι το ένα τους χέρι .

χαραγμένες στην περίφραξη με μπετόν «Χάνομαι». ΑΝΤΛΙΑ τα φαινόμενα απατούν Πάμε πάλι χωρίς εισιτήριο σε μια εποχή που όλες οι μυρωδιές μαζί ορμάνε μηχανάκια αδέσποτα θυμίζουν τα αδιέξοδα λουσμένα στην πίσσα της μνήμης — όλα τα σκεπάζει και λίγοι είν’ αυτοί που διαβάζουν το λευκό. Στα γουναράδικα στήνουν πάρτυ κάθε λογής εργολάβοι — είναι βαθιά νυχτωμένοι κι αυτοί. ορφανές κι αυτές. σταθμός Θεσσαλονίκης ξημερώνει Χριστούγεννα Οι μέρες ταξιδεύουν μουντές στα μάτια των επιβατών — μάτια με δυο κόρες πρωινές. Εκεί στα ύψη της που ξαφνικά στα πόδια μου σκορπίσαν 58 . πόσες σελίδες να ‘χει. Στην άκαρπη μέθη του πόνου ήχοι ηλεκτρικοί βουλιάζουν με γλύκα ανήκουστη για τους ουρανούς του Βαν Γκογκ. Όσες χωράνε θα λες χωρίς πολλά πολλά όταν σε ρωτάνε αν είσαι πάνω ή κάτω Ρακτιβάν.

Μ. Ξένια Καλαϊτζίδου όλα τα ονειρεύτηκα πια. Όταν μετρώ τις ηλιαχτίδες στην πίκρα ν' αγκυροβολούν γιατί μετρούσαμε παρέα κύμα το κύμα της καρδιάς στο νου τα μάτια σου ποτάμια μέσα απ' τα βράχια αντηχούν — το κρύσταλλό τους όμως λέω στο πάτωμα να μη σκορπάς. Το σώμα θυμάται γιατί στέκομαι όρθια κι ανοιχτή σε ανέμους φυματικούς όταν θερίζουν τα καραβάνια. Ποιους ουρανούς θε να διαβεί. πού πάει να γίνει συννεφάκι. Σαν του νερού τα παραμύθια είναι η στάλα ακριβή. Θυμάται — να το ντύνεις νύχτα με προσοχή όπως στόλιζε η Λένκα η καπνεργάτρια τα καμένα σωθικά της με λευκό λινό. Ποια πολιτεία φωτισμένη πάει να χαρίσει με βροχή. Θα ψάχνεις μεσ' στης μουσικής τη δίνη — ατμός στο οινόπνευμα η ψυχή. 59 . Εκεί βαθιά κι απρόσμενα στα μύχια της θύελλας φίλησέ με. Σε όσα χειρόγραφα και όσα σπίτια οι διαδρομές της καρδιάς μου χωράνε χωρίς διαλογή σού τα ‘χω δώσει.

μακριά απ' τις βόμβες των εχθρών: μόνο με πόνο οπλισμένοι και μια αλήθεια φλογερή. κατηγορώ και σβήνω ποιους — περίμεναν να μη χορεύουν στις πίστες που έβαλαν φωτιά. μόνο που αναπνέω. Μα ο όρκος σου ο πιο πιστός μόνο στα μάτια σου να γράφει για κύματα που αντηχούν. Μα οι μελωδίες μουσαμάδες στους δρόμους πόλεων στοιχειών απ΄ τις ταράτσες κρεμασμένοι που ζωγραφίζουν τη ζωή — κάτω απ' αυτούς καρδιές και κάνες. Χαρτονία Πλέον τα πρωινά επιδιορθώνω ζημιές αναλαμβάνονται υδραυλικές-ηλεκτρολογικές εργασίες άγραφο αντίτιμο των απανωτών ανακαινίσεων που ταξιδεύουν με το χάρτινο πύργο του Τάτλιν 60 . Έτσι και πάλι στο πλευρό σου μαζί στη μάχη του φωτός θα είναι οι μικροί ζωγράφοι με ηχοχρώμα να χτυπούν όσους μαυρίσαν τ' όνειρό σου. ΑΝΤΛΙΑ Όταν μες στο χορό πως είμαι λέω σε φίλους μου παλιούς και μ' απαντούν ότι ζηλεύουν που ζω με χάρη κι ομορφιά. θυμάμαι.

Γι’ αυτό αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δε φτάνει πια η αλμύρα της Μακρονήσου μπροστά στην ατελείωτη ουρά από σαπιοκάραβα στα συσσίτια των τρωκτικών. Γι’ αυτό για μένα πλέον το ανεκπλήρωτο της επανάστασης μυρίζει αίμα με οξύ κι εσένα να μου κρατάς το κεφάλι. Δε μου χωράει πια αυτό το όνειρο μα για ένα άλλο ύφασμα αντάξιο δε βρίσκω σε κανένα πανηγύρι ούτε εμπορικό (έστω ότι θα μηρυκάσουμε κάποτε δίπλα στη λεγόμενη καλή κοινωνία). Ξένια Καλαϊτζίδου σε πολιτείες που κατήργησαν τον γραπτό λόγο. απω-θήκη Αποθηκεύω προσωρινά απομαγνητισμένα όνειρα σκονισμένες δισκέτες σε συρτάρια σπιτιών που δε μένω πια ανοίγω παράθυρα να φύγουν τα αναλώσιμα της ημέρας μόνο πουλιά ζώα λουλούδια πόσο μεγάλος ο παράδεισος ενός παλιού στρώματος ανάμεσα στις φωτιές της πόλης. 61 . Γι’ αυτό το νταντεύω ακόμα μήπως ξημερώσει Κυριακή στην κοιλιά μου αλλά το μόνο θαύμα της εποχής είναι να κάνεις έναν άνθρωπο να μη νιώθει ξένος.

ποθώ το άγγιγμα σου. 62 . Να με διεγείρεις όπως ο ζωγράφος που πετάει τα πινέλα του. και με τα γυμνά του χέρια χαϊδεύει το γυμνό σώμα του άσπιλου λευκού καμβά αναμειγνύοντας επάνω του χρώματα και συναισθήματα για να αποτυπώσει το σημάδι του στην αιωνιότητα. Έτσι δημιουργεί τη δικιά του ποίηση. Θέλω να σε νιώσω. ΑΝΤΛΙΑ Κλεμμένη Παρθενογένεση Σαν ένας μεγάλος λευκός καμβάς διψασμένος για χρώμα.

Μετά έπεσε η νύχτα και απλώς κοιμήθηκα. 63 . Όμικρον Μι Μετά-φουτουριστικό Ένα τραίνο στην μπανιέρα και ο απορροφητήρας να ρουφά τις σαπουνόφουσκες απ’ την ατμομηχανή. Ο ουρανός έχει ανθίσει και το έδαφος συννέφιασε.

ΑΝΤΛΊΑ 64 .

3. και οι σκέψεις μου ναυάγια αεροπλάνα. Ποτάμια σύννεφα κυλούσαν στον αέρα και ρίχνονταν στο πουθενά και πέρα οι εκβολές εξαερίζονταν και γίνονταν πουλιά που πέφτανε με φόρα χαμηλά και ανεβαίνανε ψηλά ξανά σαν τις κορδέλες απ' τις κοπέλες που χορεύουνε με δακρυσμένα μάτια. Νεκροταφείο ελεφάντων Σε μια μάντρα αραγμένα όλα μου τα πλάνα. 65 . Δημήτρης Ζαχαριάδης Μα την ομορφιά απ' τα μάτια μου να κλέψουνε δεν μπόρεσαν • Και η μουσική περίμενε τον ταξιδιώτη να ξεκινήσουνε μαζί 4 σύννεφα 1. έπεφτε στο άλλο σαν όνειρο λευκό σαν ακτή χωρίς νερό σαν πούπουλο στον άνεμο σα να' ναι εγώ όλο το κενό του ορίζοντα. Έτσι όπως γέρνουνε τα σύννεφα Του ενός σύννεφου η σκιά φοβάμαι μήπως πέσουν. «νεκροταφείο ελεφάντων» τα όνειρά μου. στάχτη στην κόλαση η ματιά μου. 2. Κουράστηκα να βλέπω τα σύννεφα από πάνω και να τα περνώ για κύματα. Πότε θα προσγειωθούμε. 4.

σώσου ζωή ζήσε από μένα. η ψυχή μου.σιωπή σώσε με . ως το τέλος - Τέλος Τέλος (σιωπή σώσε με) Είναι τα ψέματά σου Γεμάτα απ’ οργισμένο Μαύρο Μαύρο γάλα (Ποίηση ζήσε με) Ως το τέλος Κι ως το πιο τέλειο τέλος Ικανά Τέλεια Με περιγελούν . τρώω από τα βυζιά σου Που ‘ναι μεγάλα. οι σιωπές τέρμα.) Σιωπή σώσε με . ΑΝΤΛΊΑ Blue Wound (The end always comes at 33.αυτήν τη σάπια γη. Σιωπές Τέρμα! Ζω από την ποίηση . σιωπές σαπίσανε.σιωπή πάρε με κοντά σου - σιωπές τέρμα.να με σαστί- ζουν .με περιπαίζουν . ικανά να με ταΐζουν . σιωπές σαπίστε. ποίηση σώσε με. τη σάπια πόρνη Κι αυτή ζει από εμένα .να με Ταΐζουν . ΥΓΡΑ. ζωή ζεις από Εμένα.ζει από εμένα. από εμένα. Σιωπές Σαπίστε! .με εμπαίζουν - σιωπή σώσε με! Σώσε με σου λέω Ως το τέλος Ως το τέλος Των πραγμάτων Των θεών Των ανθρώπων Των ανθρώπινων πραγμάτων (σιωπή σώσε με) 66 .σου το λέω. κόκκινα. πι- κρό και πρόστυχο .ζωή. τη σά- πια γη.να με ποτίζουν ως το τέλος. ζήσε ζήσε με! Σώσου από μένα Πίνω από την κόρα σου. ψέμα ΜΟΥ πικρό μα νόστιμο. είναι το γέλιο μου.(χα χα χα) . η Ζωή μου.με αποπλανούν .

όλο ανοιχτή. και Σώζεται απ' τα φτωχά μου όνειρα. που είναι.. ξέρετε ο χρόνος ΜΟΥ είναι λίγος .πάρα πολύ μακρύς. Όχι σας λέω! Δεν είναι. φίλοι και φίλες μου Για οποιοδήποτε λογικό πνεύμα . αυτή ΑΥΤΗ! Είναι Βασίλισσα. γενικά. Γιατί. ΚΑΙ ΧΑ- ΝΕΤΑΙ. ολόδική μου κι ολάνοιχτη. Και τώρα Σιωπή.. δεν είναι Δικό μου σας λέω. και πεθαίνει. Και χάνεται και πεθαίνει ΚΑΙ ΖΕΙ Μες στα φτωχά μου όνειρα.. Κι αυτή. όλο Ανθιστή! Η μπλε πληγή Η μπλε πληγή Η μπλε πληγή Δική μου.) Και τελικά χάνεται (και γι αυτό σώζεται).. ολάνθιστη. δεν είναι.και χάνεται. όχι σου λέω. 67 . μικρά Μικρά Πολύ μικρά κι αστεία .αστεία Αστεία (χα χα χα. δεν είναι το δικό μου. δική μου. . αυτό το πνεύμα δεν είναι.πολύ λίγος Μα ο κόσμος μεγάλος . Αγία Χ. και πεθαίνει. δεν είναι. δεν είναι δικό μου Αυτό το πνεύμα Μονάχα Αυτή η μπλε μπλε μπλε πληγή Από έναν μπλε μπλε μπλε χειμώνα Είναι δική μου Ολόδική μου Δική σας Όλη Η μπλε μπλε μπλε πληγή Η μπλε πληγή Είναι δική μου. δεν είναι το δικό μου πνεύμα. Αυτά λοιπόν.τόσο μεγάλος! που χωράει στο λακκάκι ενός μωρουδιακού Μάγουλου Και δυο τσιγάρα δρόμος είναι πολύς . και ζει και ζει.κι όχι.ΑΠΟ ΤΑ ΦΤΩΧΑ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΑ .πάρα πολύς Και μακρύς .

. κρύβεται ένα πτώμα 68 . Τα βλέπεις.... άρχισα να Από τη βρύση των ματιών του Πιστεύω ακράδαντα πως μέσα σε κάθε συρτάρι της Κρίμα Της κοιλιάς μου. ΑΝΤΛΊΑ Παράλληλα πιώματα Παράλληλα πτώματα Ο ίλιγγος του τρένου Μύριζε σαν βασιλικός.. Όλα αυτά μετά από καιρό Ίσως ξανά. πίστευα πως εκεί ταξινομούνται είδος προς είδος Ο έρωτας συνεχίζει να διαρρέει Τα φαγητά που έτρωγα. σκάλιζε τη μνήμη σου Του θυμίζει Ξάφνιασε τη συνείδησή σου Τις πρώτες ευτυχισμένες μέρες Πόσο θα ήθελες να τις διαλύσεις Που φυσικά παρήλθαν. και πάλι ίσως σαν από ποτέ Τα ξαναφορά Και σαν από πάντα Σαν αγαπημένο γυμνασιακό σα. Νιώθεις τη μάχη που δίνει γωμένος ακόμη κι ο αέρας για να μην Και το αίμα ακόμα στάζει Εισχωρήσει στα συρτάρια του στομαχιού σου Αν και περάσαν τόσα χρόνια. Τις γριές αυτού του κόσμου Τη γλυκιά ζάλη του χρήματος Που σε κοιτούν απελπισμένες Τα καθημερινά ανασφαλή σουαρέ Η τεκίλα όπως και οι τύψεις Τις ζουμερές φράουλες Που είχες φυλαγμένες στο ντουλάπι σου Τα παγωμένα βλέμματα Πάγωσαν και σε περιμένουν Τα γεμάτα γεύση φιλιά των φιλε- νάδων του Κάτι σε λύπησε αίφνης.. Τις πρώτες ευτυχισμένες μέρες. «Μικρός. Τα σκουριασμένα καρφιά που κάκι που έμπηγες στη σάρκα του γιου σου Ύστερα από λίγο βλέπει Πως ο ένας γιακάς του είναι πλη. Μεγαλώνοντας.

τσακισμένα! 69 . Μπόρεσε να δει τα κοφτερά της δόντια Ένα παιδάκι.. Αγία Χ. δυο δοντάκια. Είναι ακόμα ερωτευμένος με Σκοτωμένο το καθένα φαντάσματα Ίσως μπορέσει να το ζήσει ξανά Κι από άλλης για λίγο Με την ίδια αλλοτινή ένταση.. Ράτσας αυτήν που σαν καλή νεράιδα Του χάρισε τα πρώτα του Θεσπέσιο ερωτικά παιχνίδια Αλλά μόνο όταν του χαμογέλασε Πιώμα»...

Περπατάμε μασκαρεμένοι στην πόλη. θα το φωνάξω παντού. Σήμερα. Για την ησυχία μας. φωνάζει «Μα τον Δία! Δεν ξανάδα σώματα να ταιριάζουν τόσο το ένα με το άλλο» «Πόσο. μα τον Δία. και για το καλό όλων. ΑΝΤΛΊΑ Ελένη Χασιώτη Εις το όνομα του Πατρός Δεν έχει κλείσιμο η μέρα.» τη ρωτάς εσύ. σου είπα πριν φύγω. εκεί που οι δυο μας βαριανασαίνουμε ο ένας μέσα στο στόμα του άλλου. Η κουκουβάγια που μας κοιτάζει περήφανη από τη βιβλιοθήκη. 70 . και τη σκόνη της βιβλιοθήκης ακόμα ακόμα. άβολες συναντήσεις. το πιστόλι μου και θα τον πυροβολήσω». τις νύχτες που ξεχνώ το απόλυτο που μπορώ να πετύχω. μου βάζεις το παλτό μου. Εσύ γελάς. «θα έχουμε τουλάχιστον ο ένας τον άλλον» μου λες. κι ανοίγεις την πόρτα να περάσω. Κανονικά. Μικροπρεπείς ανακρίβειες. όταν τους μιλάμε για τα σώματα. για να ξορκίσουμε τα ψεύτικα λόγια που μας λένε. Ή με ξεχνάει εκείνο. Η σημερινή νύχτα όμως. το αναίρεσα. «Αν με ρωτήσει ακόμα ένας τι κάνω. Παλεύω με τη βαθιά μου ανάγκη. «Μα τον Δία. κι ας σκοτωθούμε έπειτα μαζί με το πιστόλι σου». Έτσι είχες πει. για να αποφύγουμε τις ανεπιθύμητες. «Κι απόψε την κοροϊδέψαμε την κουκουβάγια» μου λες. θα βγάλω. να μη σε φοβηθώ σήμερα. και ξεκαρδιζόμαστε. και αποφασίσαμε τη μασκαράδα. δε θα ‘πρεπε να μας δουν μαζί. αγνόησα το κρυφτό που παίζουμε. την κουκουβάγια. Ασημένια μπουκάλια φεγγίζουν μες στο δωμάτιο. διαφέρει κατά πολύ από τις άλλες.

Αφού νιώσω το πρώτο στριμωξίδι κοντοστέκομαι μια στιγμή. 71 . αποπνικτικά πολύ τσιγάρο. δε χρειάζεται να τα κρύψω. μετά τα μάτια. μυρίζει τσιγάρο. Και τώρα που το τσόφλι έσπασε ανακαλύπτω κάτι υπερβολικά πραγματικά καινούριο. ακούγεται σαν ένα συνονθύλευμα μουσικής χαμηλής ποιότητας και μηχανών αυτοκινήτων. χρώματα. μυρωδιές. μόνο μία. γεύσεις. και έχει υφή παλιού πλαστικού με κολλημένες τσίχλες. Αυτός ο κόσμος έχει ολόκληρος ένα βρώμικο μπεζ χρώμα. υφές και συ- ναισθήματα. Κανείς δεν ανοίγει τα χέρια φυσικά. Και προχωράω μες στο στριμωγμένο πλήθος. Προσπαθεί να ξεπλυθεί σε κόκα κόλα. και κάτουρο. Χριστίνα Παλάντζα Πρωταντικρίζοντας το σκοτάδι Επωαζόμουν στο αβγό μου κι έβλεπα όνειρα. Βάζω τα μάτια μου στην κατάψυξη. πρώτα πρώτα και κρυφά τα δάκρυα. Όνειρα για έναν κόσμο όπου θα έβγαινα. έναν κόσμο με ήχους.

πολεμιστής της ελπίδας. ν’ αγριέψουμε μαζί από χαρά πάνω σε ταράτσες και στέγες κι απ’ την ανάποδη να βγούμε την πλευρά του καθρέφτη που μας δείχνει μεγάλους. έλα κι εσύ αν μπορέσεις. γίνεται σεισμός στη σελήνη και στο μυαλό σου μπαίνει περιστροφικά και φουσκώνει η εικόνα και σκάει. το αίνιγμά μου να λύσεις. γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. χωρίς να έχουνε ευθύνη. σε μιας στείρας συστολής τον παγετό. θες να μάθεις κάτι. ναι. ναι. Από τη Γη θα σε αρπάξω. για να διαβάσω της ψυχής σου το χρησμό. Έπεσα από άλλον πλανήτη και γυρνάω κάθε μέρα στο σπίτι με ζόρικες διαθέσεις. δεν το περίμενα μπροστά μου να σε δω. τυχερό μου να ‘σαι. 72 . ερευνώντας τους λόγους. που θα μείνουνε για πάντα τους παιδιά σαν νωπή πλαστελίνη. ΑΝΤΛΙΑ Λόγω Έρωτα Θα βγω στους δρόμους να φωνάζω. μια πεταλούδα. παραληρώντας μονολόγους. Έρχομαι με τ’ άσπρο μου άτι από ένα μαγικό μονοπάτι μιας άγνωστης πατρίδας. για να βρούμε τους άλλους. το τηλέφωνο σπάει και η πίστη σου ριζώνει στην καρδιά σε ασπρόμαυρα βράδια και υποσυνείδητα σκοτάδια. πως μία μέρα θα ‘ρθει για να θυμηθώ πάθη βρεφικής ηλικίας κι απ’ του μαστού σου τη θηλή θα κρεμαστώ. σου έχω εξηγήσεις. χρυσή μου εσύ γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. σαν τον προφήτη νιώθω ψεύτη τον καιρό κι έρχεσαι εσύ γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. το 'χεις πάρει μύτη. που κουνώντας τα φτερά. μη φοβάσαι. ασφαλής από πομπώδη λογάκια και γλοιώδη ναζάκια. καλή μου εσύ. ναι. Καρφί στα μάτια θα κοιτάξω. Θα ‘ρθω να σε δω να κοιμάσαι κι αν στο όνειρο σε φάω.

μωρό μου εσύ. 73 . Καίγομαι για ένα φιλάκι. Δημήτρης Δουληγέρης Θέλω τη μοίρα μου ν’ αλλάξω. γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. στα πόδια σου θα στάξω. Έναν παράδεισο θα φτιάξω.. μ’ αγαπάς λιγάκι. δεν είσ’ εσύ γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. ξέρω ποιο κύμα θα με ρίξει στο κενό. ναι. μια σοκολάτα μου ‘χει κάτσει στο λαιμό. να μπουσουλάω πέρα-δώθε σαν μωρό. αφιερωμένο για πάντα σε κάποιον πράσινο κανίβαλο θεό. στο άγγιγμά σου θ’ αλλάξω και η μορφή μου θα θυμίζει ερπετό. από αγάπη πονάω. που γυρνάει στη σπηλιά του να κλάψει. φλογοβόλο εμετό. ναι. ζητιανεύοντας λίγη απ’ τη δροσιά που σε τυλίγει.. παγωτό σε ραγισμένο χωνάκι. μήπως θες να γίνεις. στη φωτιά που θ’ ανάψει μ’ έναν φάλτσο. θέλω στο γιαλό να σε πάω και σλίπινγκ-μπαγκ σου έχω στρατιωτικό και καφέ από κεχρί και κριθάρι. όπως στάζει το μέλι από μια σάρκινη κυψέλη. Έλα στη φωλιά μου να μείνεις. του ανθού σου τους χυμούς να μου δίνεις και να σε προσκυνάω. φρυγανιές από στάρι και τ’ αστέρια γύρω δένουν το ρυθμό.

Π. Τι άνοιξη το γράπωμα του διπλανού χεριού. Χ. εκδόσεις Κουκκίδα. ΑΝΤΛΙΑ Γιάννης Μιχαηλίδης Άνοιξη Αφού όλα μικραίνουν τα λόγια θα ανθίζουν μαράσματα εκεί που δεν αφεντεύει χειμώνας Τι χειμώνας ο καθρέφτης μου. 74 . • Το παρόν ποίημα περιλαμβάνεται στην ομώνυμη συλλογή «Αγία Αναρχία». Σοφίας Αγία Αναρχία Δαγκώνει τα χείλη της καθώς η αστροβροχή συνεχίζει να πέφτει Αγκαλιάζει τα παιδιά της Τους μιλά για την Αγία Αναρχία Το οπλισμένο χέρι της Τη νεανική της φλόγα Την περπατησιά της Το θάρρος της όταν πυροβολεί τον καθρέπτη και τις μισές λέξεις Την ιερή οργή της για τους ανθρώπους που σιωπούν στο φως της ψυχής.

75 .

Το Ξεπέρασμα της Τέχνης. σ’ αυτά τα μεταμορφωμένα από τη βιομηχανία μεγάλα κέντρα δυνατοτήτων και νοημάτων. Προς το παρόν προτιμώ να μείνω έξω. Η αθωότητα παραμένει η πιο ρηξικέλευθη στάση του βλέμματος που ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του.ανταποκρίνεται μάλλον στη φράση του Μάρξ: «Ό. Δεν είμαι ποτέ κουρασμένη την νύχτα. Την ημέρα έχω όρεξη να κοιμηθώ. «Η πειραματική περιπλάνηση -που είναι άρρηκτα δεμένη με τις συνθήκες ζωής στις πόλεις. τι βλέπουν γύρω τους οι άνθρωποι είναι το πρόσωπό τους. μαζί σου. ΑΝΤΛΙΑ Περάσματα Ι Αρχή της Αθωότητας Θα πρέπει να είναι κανείς τρελός ή ερωτευμένος για να ζει περιπε- τειωδώς τόσο αργά μέσα στην νύχτα.Ιnternationale Situationniste. Ύψιλον. Η απόπειρα της επανένωσης με τον περιβάλλοντα χώρο. σ. 76 . με τα μάτια μικρού παιδιού που ψηλαφεί τις πετρώδεις προσόψεις σπιτιών και κτιρίων αναζητώντας την σύνδεσή του με τα πράγματα. μτφρ: Γιάννης Ιωαννίδης. Βρίσκονται στην γωνία της οδού Μονζ. Δεν είμαι κουρασμένη να ξέρεις. μέσω μιας ενωτικής πάλης ξεκινά εδώ. Και αυτό γιατί στην εποχή του Θεάματος. η πραγματική ιστορία μένει εκτός αναπαράστασης. -Michèle Bernstein Η Νύχτα Το ξεπέρασμα της τέχνης συντελέστηκε απρόσμενα και εγγράφτηκε σε μια αόρατη ιστορία που μόνον εκείνοι που την βίωσαν γνωρίζουν. παραμένει σιωπηλή. μέσα στις σκιές της μνήμης και στην πάροδο του τώρα.86. τα πάντα τους μιλούν για τον εαυτό τους… Το 1. Αθήνα 1985.

τον άνθρωπο που έχει ταυτιστεί σε τέτοιο βαθμό με την αλλο- τρίωσή του που θα ήταν παράλογο να θέλει να διαχωριστεί από αυτήν2. που αρέσκεται σαν ένας άλλος Νάρκισσος 2. Εξήντα χρόνια έπειτα από τις πρώτες διαπιστώσεις. σ. δηλαδή μόνον μέσα από το μηδέν.επιβεβαιώνεται μόνον μέσα από το Θέαμα. Αποκτά έτσι την μη-αποδοχή της ζωής αυτής και μαζί την μοναξιά της νυχτερινής πόσης και την τρέλα της ημέρας. Η νύχτα στον Ντεμπόρ. που έχει απολέσει το είναι του σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί πλέον να το διακρίνει. πέρα από την κυριολεκτική σημα- σία της. Η σύγχρονη ζωή και η κυρίαρχη ιδεολογία της . La Fabrique. 77 . το τοπίο ζει. Το βίωμα του τοπίου από εκείνον που το ζωοποιεί. Αυτό που φαίνεται ως το κατ’ εξοχήν ορατό είναι το θεμελιώδες ψεύδος του Θεάματος. καταβυθιζόμενο στον στρόβιλο του μηδενός. από τον περιπλανώμενο. από εκείνον που γίνεται αναπόσπαστο μέρος του και έτσι καταφέρνοντας να απε- λευθερώσει τις δυνατότητες του τοπίου. Γιάννης Παρασκευόπουλος ίδιο το τοπίο τους είναι ζωντανό»1. Αυτό το πλήρες αλλοτριωμένο ον. Τα κατά Ντίνο Χριστιανόπουλο αλαμπουρνέζικα του μετά-μοντερνισμού κρύβουν μέσα τους την ολισθηρή αποξένωση του ανθρώπου από την γλώσσα. εκείνης της χρονικής διάρκειας της μέρας όπου τα επανα- στατικά υποκείμενα ξοδεύουν τα αποθέματά τους «ζώντας στο περιθώριο της οικονομίας» αποκτά την σημασία της οικειοθελούς τύφλωσης μπροστά στην ζωή που προσφέρει το Θέαμα.αυτή του μετα-νεωτερισμού (ο οποίος έχει αρχίσει και ξεφτίζει) . από εκείνον που συμμετέχει με την δράση μέσα σε αυτό. Παύει να βρίσκεται υπό την ομηρία του Θεάματος. από το (επί-)κοινωνείν και τέλος από την συμπαντική ενότητα. Η αλλοτρίωσή του έχει γίνει η πραγματική του ιδι- οκτησία: δεν έχει τίποτα άλλο πέρα από αυτήν. Paris 2000. Théorie du Bloom. πα- ρακολουθούμε την εξελισσόμενη πορεία του ολοκληρωτικού χα- ρακτήρα του Θεάματος: αυτό που οι Tiqqun ονομάζουν Μπλουμ. 26. Tiqqun. αυτού του απεχθούς μηχανισμού απονέκρωσης του χώρου.

χώρων ανύπαρκτων. στο εικονικό τοπίο των «ιστιότοπων». Διότι η εικόνα του ιστιότοπου είναι η πλήρης αλλοτρίωση του είναι της εικόνας. Τα πράγματα βρίσκονται εκεί αλλά δεν υφίσταται. Ο κοινόχρηστος χώ- ρος. που μαγεύουν την ακοή του και που ημερεύουν την συνείδησή του. είναι και θαμμένος στον εξωτερικό του χώρο. που όσο περισσότερο αυξάνει η ισχύς του τόσο περισσότερο απο- δυναμώνει τον πραγματικό χώρο και τον κάνει μια έρημη χώρα. γίνεται ο μη τόπος. Οι άνθρωποι πραγματοποιούν το πέρασμά τους. αποτελεί έναν χώρο απεμπόλησης του πραγματικού χώρου. που προχωρά ημιπαράλυτο συνδεδε- μένο με καλώδια μικρών οθονών που κατευθύνουν το βλέμμα του. Χώρο που απλώς προσπερνά το σύγχρονο ον. Ο πλήρης διαχωρισμός μέσω της μικροφυσικής του χώ- ρου αποτελεί το ξερίζωμα τόσο των πραγμάτων όσων και των ανθρώπων. Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο δεν υπάρχει πια. Το έδαφος αποκτά την αφηρημένη οικουμενικότητα του πολλαπλώς μεταλλασσόμενου διαδικτυακού εδάφους. γίνεται μια ζωντανή αφαίρεση. τόσο εικονικά όσο και πολεοδομικά. Ο χώρος της πραγματικότητας και η πραγματικότητα του χώρου δεν είναι πλέον κατοικήσιμοι. όπου η εξουσία επιτελεί το έργο του κατακερματισμού μέσω του τεχνικού συστήματος δημιουργώντας ένα δυστοπικό 78 . το οποίο χάνει τις εκλάμψεις και το βάθος της στιγμής. ο άνθρωπος αλλοτριώνεται από την φυσική του πράξη και πρακτική μέσα στον χώρο. Το τοπίο των αλλοτινών καρτ-ποστάλ έχει δώσει την θέση του στο μεταμορφωμένο. έχει ταυτιστεί σε τέτοιο βαθμό με την ταυτότητά που του δίνει το Θέαμα. Το έδαφος γίνεται επιχείρηση (Amoros). «Η Τεχνική παράγει η ίδια την αλλαγή της» επισημαίνει ο Ελλύλ. ο πληθυσμός δεν είναι μόνον «θαμμένος στους ορό- φους». αλλά δεν επη- ρεάζουν τα πράγματα. μέσα από το υπερσύγχρονο κι- νητό τηλέφωνο. ΑΝΤΛΙΑ να κοιτάζει τον κενό του εαυτό στον καθρέπτη της ανυπαρξίας του. το πολεοδομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο τα όντα ζούνε. Από την στιγμή που οι λειτουργίες του ανθρώπου διαμεσολα- βούνται μέσω της εικόνας. που το ευγνωμονεί.

«Η πολεοδομία». 41. Έτσι. ΙΙ Η Διαλεκτική ανάμεσα στον Κινηματογράφο και την Ζωή Ο Ντεμπόρ σε αυτή την τριάδα ταινιών που ονόμασε Ενά- ντια στον Κινηματογράφο δεν εξέφρασε μιαν ιδέα για το παρο- ντικό χρόνο της κινηματογραφικής αφήγησης και για την πραγ- ματικότητά της. «που γίνεται κατά βάση αντιληπτή ως μια τεχνική εξορίας και απομόνωσης ως ιεραρχική και αυταρχική οργάνωση του ανθρώπινου κατοικείν»3. «αν αυτοί είναι αποβράσματα τότε είμαι κι εγώ». 79 . Οι ταινίες αυτές αποτελούν τον κατ’ εξοχήν 3. Το τοπίο μας απορροφά και ταυτόχρονα μας σπρώχνει έξω από αυτό βιαίως μέσα στο πλέγμα απομόνωσης που προορίζει για τον καθένα. σημειώνει ο Dell’ Umbria. μτφρ: Μάρθα.Racaille. Λέσχη. σ. Γιάννης Παρασκευόπουλος τοπίο. το τοπίο μας κατοικεί και όχι εμείς αυτό. Αθήνα 2008.

Η πράξη του Ντεμπόρ να πραγματώσει το ξεπέρασμα μιας ακόμη τέχνης -εκείνης του κινηματογράφου. η αλλοτρίωση του χρόνου από τον ψευδο-κυκλικό χρόνο των υποσχέσεων μιας ψεύτικης ζωής συντελούν όλο και περισσότερο στην κίνηση ιδιοποίησης του κόσμου από το Θέαμα. ίσως τον μόνο που αναγνωρίζει στον άνθρω- πο την δυνατότητά του για την ενότητα του κόσμου. πανοραμικά.τι έπρεπε να καταργηθεί συνεχίζεται. Μας χωρίζουν. Η ολοκλήρωση της διαδρομής των ταινιών αυτών στο σήμερα φαινομενικά μόνον τις προσδίδει μια υποτι- θέμενη ενσωμάτωση στο Θέαμα. Για τον «θεατή» των ταινιών Ντεμπόρ απομένει η νύχτα και οι διαδρομές της. πράγμα που αποδεικνύει το γκροτέσκο και την φαυλότητα του εγχειρήματος. Η τάση εμπορευματοποίησης της ντεμπορικής κοσμοθεώρησης καθώς και της καταστασιακής θεωρίας και πρακτικής αποτελεί μια απόπειρα μεταστροφής της καταστασιακής μεταστροφής από τον καπιταλισμό. ο έρωτας που γίνεται μια πράξη δίχως εικόνες. που εισχωρούν ανάμε- σά μας και που μας διαχωρίζουν. Η ολική του κριτική που συνίσταται στην μεταστροφή των εικόνων. «Τα συμπεράσματα ακόμη δεν έχουν βγει . Τα χρόνια περνάνε και εμείς δεν έχουμε αλλάξει τίποτα». η καθαρή στιγμή που βιώνεται εκστατικά σε ένα τώρα που είναι αδύνατον να πιαστεί και να ενσωματωθεί μέσα σε μιαν αναπαράσταση.να ιδιοποιηθεί δηλαδή τα μέσα της κινηματογραφικής τεχνικής καθώς και την τυποποιημένη έκφρασή της (κοντινά πλάνα.οι υπολογισμοί πρέπει να ξαναγίνουν» λέει στο τέλος της Κριτικής του Διαχωρισμού ο Ντεμπόρ. αποτελεί την πράξη καθαυτή που θα οδηγήσει στο απόλυτο: στην απελευθέρωση της ζωής. και μαζί συνε- χίζεται και η φθορά μας. ΑΝΤΛΊΑ στοχασμό για το απολεσθέν παρελθόν που χάνεται στην σκόνη του χρόνου και για ένα μέλλον που αρχίζει ίσα-ίσα να προσδι- ορίζεται μέσα από τις αντιξοότητες ενός έρημου παρόντος. τρά- 80 . «Ό. Καθ’ ότι το Θέαμα βρίσκει σήμερα στην σκέψη του Ντεμπόρ και των μεταγενέστερων καταστασιακών ή φιλοκαταστασιακών τον μοναδικό αντίπαλο. Αυτή η συνεχιζόμενη αποικιο- ποίηση της ζωής από εικόνες του μηδενός.

Το μοντάζ του Ντεμπόρ φανερώνει την ψευδή πραγ- ματικότητα των συγκαιρινών του. μέσω ενός καταστρεπτικού ανοίγματος. Και αυτό γιατί η επίσημη προπαγάνδα λαμβάνει χώρα πρώτον μέσω των μεταδιδόμενων εικόνων και θρύλων που παράγει ο καπιταλισμός. Η αντιπαραβολή των πανοραμικών πλάνων πάνω σε φωτογραφίες φίλων του με εικόνες από διαφημίσεις και επίκαιρα αντιδιαστέλλει δύο κόσμους: έναν φανερό και εγγεγραμμένο στην μαζική συνείδηση και έναν άφατο και άγραφο που είναι εκείνος της απόπειρας για μια μορφή ζωής μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Αναφέρεται στο άτομο που παραι- τείται της θεαματικής ζωής -όποια μορφή κι αν αυτή αποκτά και σε όποια περίοδο και αν αυτή λαμβάνει χώρα. Αυτό δηλώνεται από το τέλος της Κριτικής του Διαχωρισμού που παραθέτει τον υπότιτλο: συνεχίζεται. Γιάννης Παρασκευόπουλος βελινγκ. κ. Στην ξεριζωμένη ημέρα απομένει ο χρόνος της νύχτας. μιας καινούργιας άνοιξης. αφήνοντάς τον χώρο στην πράξη αλλαγής της πραγματι- κού.) αναδεικνύει μιαν ακόμη μεταστροφή. Και σε αυτόν τον άλλο χώρο και χρόνο ξεκινά να αχνο- φαίνεται το είναι με όλες τις εκφάνσεις και τις μορφές που μπορεί να αποκτήσει αυτό.π. Για κείνηνε που πέρασε και για την αυριανή μου. Με άλλα λόγια ο υπότιτλος «συνεχίζεται» αναφέρεται σε ένα παρόν πέραν του κινηματογραφικού. Αυτές οι ει- κόνες μεταφέρονται μέσα στο πραγματικό κατασκευάζοντας μια πραγματικότητα απαρτιζόμενη από εικόνες ανθρώπων-εμπορευ- μάτων. 81 . εκείνη που αποδομεί την ψευδή πραγματικότητα της κινηματογραφικής ει- κόνας.και που αναζητά έναν διαφορετικό χώρο και χρόνο για τον εαυτό του και τους άλλους. Η χαρά του είναι αποκρυσταλλώνεται στο παρακάτω τετράστιχο του Ομάρ Καγιάμ: Ωσάν νερό του ποταμού κι αγέρας της ερήμου Κάθε νέα ημέρα χάνεται από την ύπαρξή μου… Μα για δυο μέρες μοναχά δε νοιάστηκα ποτέ μου.λ.

Ταυτόχρονα. Αυτός είναι ο κόσμος πριν τους ανθρώπους. Οι θεόσταλτοι καταστρο- φείς. 1973) «…η ανθρώπινη συνείδηση.» (μετάφραση: Γιώργος Κυριαζής) Προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. ενώ το Λον- δίνο σφυροκοπάται από γερμανικές ρουκέτες V-2 (τεχνολογικούς προδρόμους των διαστημικών πυραύλων). Αλλά μόνο σχεδόν με την ίδια δύναμη. ήταν μια κορύφωση της ζωής τόσο έντονη και έξαλλη. για να κα- ταστείλουμε την πράσινη εξέγερση. Έτσι σταλθήκαμε εμείς εδώ. οι ανάπηροι φύλακες. Ο τρόπος που σκοτώνουμε. σχεδόν με την ίδια δύναμη που έχει η ζωή. Πολύ έντονος και ορ- μητικός και ζωντανός και σε συνεχή ροή. ήταν απειλή: ήταν οι Τιτάνες. Η αποστολή μας είναι να προωθούμε το θάνατο. που έπρεπε να βρεθεί κάποιος καταστροφέας πριν τιναχτεί στον αέρα ολόκληρη η Δημι- ουργία. ένα φωτοστέφανο γύρω από το σώμα της Γης τόσο πράσινο. ο Αμερι- κανός Λοχαγός Ταϊρόν Σλόθροπ γίνεται αντικείμενο διακριτικής παρατήρησης από τους επικεφαλής της Λευκής Οπτασίας. Μπορούν να τον δουν μόνο νεκρό. Στόχος της είναι να διαχέει προπαγάνδα στη ναζιστική επικράτεια. σε ακίνητα γεωλογικά στρώματα. Ήταν κάτι που χρειάστηκε να βελτιώσουμε. Ζωντανός. είναι έτοιμη να γεννηθεί. ο τρόπος που πεθαίνουμε. ιστορικά και προσωπικά. τόσο που οι άνθρωποι δεν μπορούν να τον δουν γύρω τους. αποσυντεθειμένο σε πετρέλαιο ή γαιάνθρακα. σε ένα πρώην άσυ- λο ψυχασθενών («Λευκή Οπτασία») έχει στηθεί μία συμμαχική επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου. Αντεπαναστάτες. για να πολλαπλασιαστούμε. αυτή η φτωχή ανάπηρη. Να το χτίσουμε από το μηδέν και να το φτάσουμε στη σημερινή του κατάσταση ως αντίδραση. είναι μοναδικός σε όλα τα Πλάσματα. ΑΝΤΛΙΑ Τόμας Πύνσον: Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας (Gravity’s Rainbow. όταν οι σεξουαλικές του περιπέτειες στο βομβαρδιζόμενο Λονδίνο κα- θιστούν αντιληπτό το παράδοξο γεγονός πως κάθε στύση του 82 . να κυριαρχήσουμε. αυτή η πα- ραμορφωμένη και καταδικασμένη ουσία. Εμείς.

ο συγγραφέας αξιοποιεί μία εποχή ολικού πολιτισμικού μετασχηματισμού της Δύσης – τον Β’ Πα- γκόσμιο Πόλεμο – ως καμβά στον οποίον ζωγραφίζει ανάγλυφα με λέξεις την ατελείωτη μάχη ανάμεσα στη χειραφέτηση και την υποδούλωση. Γιάννης Μαδεμλής προηγείται χρονικά. κατά μερικές μέρες. άνευ κρατικών συνόρων και υπό συμμαχική στρατιω- τική κατοχή Ευρώπη της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου (τη «Ζώνη»). στους άρχοντες και στους αρχόμενους. ο απομακρυσμένος από τη δημοσιότητα Τόμας Πύνσον – συγγραφικός θρύλος σήμερα – παρέδωσε το αδιαμ- φισβήτητο magnum opus του. Πα- λεύοντας διανοητικά ενάντια σε κάθε όψη της νεωτερικής εμμονής με το Κέντρο και τον Έλεγχο. πολύπλοκο. Αυτή είναι η αφετηρία μίας πολύμηνης περιπέτειας στην κατεστραμμένη. ίδιο με αυτό στο οποίο είχε παλαιότερα εκτεθεί ακούσια ο Ταϊρόν ως νήπιο στο πλαίσιο πειραμάτων συμπεριφορικής ψυχολογίας… Την κεντρική ιστο- ρία του Σλόθροπ συμπληρώνει ένας καμβάς από δεκάδες ακόμα ανάγλυφους χαρακτήρες. είτε επίσης περιπλανώμενους στη Ζώνη είτε επιφορτισμένους με την παρακολούθηση και παρατήρηση του ήρωα. προκλητικό. χαοτική. αστείο. της πρόσκρουσης ενός πυραύλου V-2 στο ακριβές εκείνο σημείο της πόλης. όπου για ελάχιστους μήνες τα πάντα μοιάζουν δυνατά και επιτρεπτά πριν η ήπειρος λάβει τη νέα της μορφή. δυσανάγνωστο κι ωστόσο γοητευτικό. που φαίνεται να περιέχει μία άγνωστη συσκευή κατασκευασμένη από το καινο- τόμο συνθετικό πλαστικό «ιμιπόλεξ». Ορισμένοι από αυτούς έχουν παθιαστεί εξίσου με τη Ρουκέτα… Το 1973. έχοντας ήδη εξελίξει το καθαρά προσωπικό του ύφος καθ’ όλη την προηγούμενη δεκαετία. Στόχος του να βρει μία μοναδική και μυστηριώδη Ρουκέτα τύπου V-2 με τον ακανόνιστο κωδικό παραγωγής 00000. γνήσιο τέκνο της αντικουλτούρας του ’60. συνοδοιπόρο της Νέας Αριστεράς και καλλιτεχνικό προπομπό του μεταμοντέρνου αναρχισμού του ’70. πλούσιο. Ως αλληγορικούς φορείς του Κέ- 83 . Το μυθιστόρημά του είναι ογκώδες. Ο Πύνσον αποτελούσε επίγονο των μπίτνικ του ’50. ανάμεσα στην Ελίτ και στους Ευτελείς.

αλλά στην εξουσία ως συνωμοσία. με το βλέμμα του στραμμένο στην αποδόμηση του Λευκού Ευρωπαίου Αρπακτικού και διεισδύοντας όχι στις συνωμοσίες της εξουσίας. Όπως η πολύχρονη έχθρα του Σοβιετικού αξιωματικού Τσιτσέ- ριν και του ετεροθαλούς αδερφού του Έντσιαν. εξίσου γοη- τευτικές με τις ευφάνταστες περιπέτειες του Σλόθροπ στη Ζώνη. στην επαναμάγευση του κόσμου. Στις εκατοντάδες σελίδες του βιβλίου θα βρει κανείς υπο- πλοκές και αναφορές κυμαινόμενες από τον ναζιστικό αποκρυφι- σμό και τον εβραϊκό μυστικισμό μέχρι τη μαντεία των ταρώ. από μαζοχί- στριες πορνοστάρ μέχρι πανταχού παρόντες ρατσιστές. αποδιοργανωμένης και ακατάληπτης φύσης του σύγχρονου κόσμου – ένα βιβλίο των πάντων με στόχο το τίποτα. την αποδομεί και την απεικονίζει μεταμορφωμένη στον αναγνώστη. την περιπλέκει. από τις εγκυκλοπαιδικές λεπτομέρειες εξισώσεων της οργανικής χη- μείας και της αεροδυναμικής μέχρι τεχνολογικές φαντασιώσεις με επιστημονική αφετηρία. Σ’ αυτό το πολύχρωμο αφηγηματικό καλειδοσκόπιο. ΑΝΤΛΙΑ ντρου και του Ελέγχου. ενός… Αφρικανού 84 . ο συγγραφέας έχει κεντήσει παράξενες ιστορίες δεύτερων χαρακτήρων. προσπαθώντας να του μεταφέρει ένα αίσθημα επίγνωσης της εγγενώς παράλογης. στην κατάρριψη των ορθολογικών υποστηριγμάτων της νεωτερικότητας και των καλλιτεχνικών τους αναλόγων. το βιβλίο χρησιμοποιεί δύο βασικά θέμα- τα: την παράνοια (τα πάντα διασυνδέονται) και τον μυστικισμό (τα πάντα είναι ένα). Ένα συγκαλυμμένο μανιφέστο του μεταμοντερνισμού σε κάθε του έκφανση. Η λύτρωση εντοπίζεται στη διαφυγή και από τα δύο. από εξό- ριστους Αργεντινούς αναρχικούς μέχρι Σοβιετικούς κατασκόπους. από τη θρησκεία και την αίρεση μέχρι τα κόμικς υπερηρώων. από τη μαρξιστική διαλεκτική μέχρι τον Φρανκ Σινάτρα. από τη συνωμοσιολογία περί των Ιλουμινάτι μέχρι δολοπλοκίες και καρτέλ πολυεθνικών βιομηχανιών. από παιδόφιλους Ναζί μέχρι κοπρολάγνους Συμμάχους. Ο Πύνσον επαναδιαπραγματεύεται τα όρια ανάμεσα στο αποδεκτό και στο ανεπίτρεπτο. το Ουράνιο τόξο της βαρύτητας αγγίζει σχε- δόν κάθε όψη της γνώσης και της ύπαρξης.

η θρυμματισμένη σε δεκάδες νήματα μη γραμμική ιστο- ρία με πολλαπλούς ανεξάρτητους αφηγητές. η δυναμική και αυτοτελής φύση της αφήγησης που μοιάζει κάποτε να «προσπαθεί» να παρατήσει την πλοκή ή τη μυθιστο- ρηματική μορφή. ένα τεράστιο και ετερόκλητο πλήθος χαρακτήρων οι περισσότεροι από τους οποίους εμφα- νίζονται ή αναφέρονται ελάχιστα. καθιστούν το Ουράνιο τόξο της βαρύτητας ιδιαιτέρως δυσανάγνωστο και την κατανόησή του έναν μικρό άθλο – φαινόμενο που απαλύνεται μονάχα από τις διάσπαρτες χιουμοριστικές πινελιές. Το βιβλίο χαρακτηρίζουν οι τεράστιες αφηγηματικές πα- ρεκβάσεις. η απαιτητική. η τάση του συγγραφέα να συμπιέζει τα όρια μεταξύ φανταστικού και πραγματικού μέχρι εξαφάνισης. οι σποραδικά και ανεξήγητα εμβόλιμοι στίχοι αλλοπρόσαλλων τραγουδιών που σχολιάζουν κωμικά τα δρώμενα. τα αμφίσημα λογοπαίγνια. υπερβαίνοντας τους μοντερνιστές προδρόμους του των 85 . τα σουρεαλιστικά ιντερμέδια. οι συνεχείς αναφορές στη λαϊκή κουλτούρα της μεσοπολεμικής Γερμανίας. Ακόμα. Ο Πύνσον επιχειρεί να υπονομεύσει κάθε καλλιτεχνική σύμβαση όσον αφορά την πλοκή και την ανάπτυξη των χαρα- κτήρων. το περιοδικό γκρέμισμα του τέταρτου τοίχου με το κείμενο να απευθύνεται άμεσα στον ανα- γνώστη. η πλήρης αποσάθρωση της ιστορίας προς το φινάλε – συνοδευόμενη από εμφανώς παραισθητικά παραληρή- ματα – και ο γιγάντιος όγκος του (1000 σελίδες στην ελληνική έκδοση). τα διάσπαρτα αποσπάσματα αφιερωμένα σε εξειδι- κευμένες τεχνικές λεπτομέρειες. Όλα αυτά. Γιάννης Μαδεμλής αξιωματικού των SS και «υποτακτικού» της Ρουκέτας. οι εσωτερικοί μονόλογοι και οι ενότητες συνειρμικού τύπου. ή η ταραχώδης ζωή του… ηλεκτρικού λαμπτήρα Μπάιρον. Αυτό φυσικά είναι και το μόνο – ωστόσο μοιραίο – ελάττωμα ενός μυθιστορήματος που ο συγγραφέας του κατέχει μία εξαιρετικά ευρεία γκάμα συγγραφικών μεθόδων και προσεγγίσεων. τα βάσα- να της σοσιαλίστριας Λένι Πέκλερ στο μεσοπολεμικό Βερολίνο. της Βρετανίας ή των ΗΠΑ. πυκνή και συνεχώς ελισσόμενη γραφή με περιόδους εκτεινόμενες σε πα- ραγράφους.

ΑΝΤΛΙΑ αρχών του 20ου αιώνα. τη βία. το Κράτος θα παρέλυε”. Σε οποιοδήποτε είδος σεξ. Χρειάζεται την υποταγή μας για να μπορεί να μείνει στην εξουσία. Πεινασμένο όμως πάντα για μια αλήθεια. Χρειάζεται τους πόθους μας για κυριαρχία για να μπορεί να μας βάλει στο δικό του παιχνίδι εξουσίας. είτε πρόσφυγα ή λιποτάκτη – ως ναρκομανή. σεξομανή. μόνο εξουσία. εισάγει χαρακτήρες και μετά τους αγνοεί. Να ‘σαι σίγουρος. Έτσι. Γιατί το Σύστημα επιτρέπει όλες τις άλλες μορφές σεξουαλικής συμπε- ριφοράς εκτός από αυτήν. είτε των Ναζί. το ανθρώπινο σώμα. τις ψυχοτρόπες ουσίες). και ο Θάνατς είναι ο κορυ- φαίος θεωρητικός του στη Ζώνη αυτή την εποχή. Δεν υπάρχει ηδονή σ’ αυτό. Στην πο- ρεία καταρρίπτει και ανατρέπει κάθε επιβεβλημένο στην κοινωνία ταμπού ή κριτήριο καλού γούστου (π. πνίγοντας γλαφυρά την αφήγηση σε κάθε τύπου σεξουαλική «διαστροφή». υβρεολόγιο ή νοσηρή βιαιότητα και περιγράφο- ντας περίπου κάθε χαρακτήρα – είτε με την πλευρά των Συμμά- χων. Διότι η υποταγή και η κυριαρχία είναι πρώτες ύλες που χρειάζεται για την επιβίωσή του.» Το δυσανάγνωστο του βιβλίου και η ασυνήθιστη δομή του συνιστούν εσκεμμένα χαρακτηριστικά του. πέρα από τις λογοτεχνικές. αλκοολικό. με τη σεξουαλική καταπίεση να συμπλέκεται με τη φροϋδική ορμή του θανάτου και να στηλιτεύεται ως πηγή κάθε δεινού και κάθε κυριαρχικής δομής: «Αλλά γιατί μας μαθαίνουν να νιώθουμε αντανακλαστική ντροπή όποτε προκύπτει αυτό το θέμα [ο σαδομαζοχισμός].χ. Δίνει πληροφορίες και μετά τις αναιρεί. κάθε άλλη σύμβαση ή προειλημμένη αντίληψη του αναγνώστη για τον Πόλεμο ή τα όρια του ηθικά «επιτρεπτού» αναιρείται σαρκαστικά από τον συγγραφέα. όσον αφορά τη σεξου- αλικότητα. σε οικογενειακό επίπεδο. καταγράφει τις σκέψεις τους και μετά τις υπονομεύει από ουδέτερη σκοπιά. έκφυλο. ίσως έναν παραλ- 86 . Αυτό είναι σαδοαναρχισμός. που θα φέρει στην επιφάνεια κάποια πολυπόθητη μετασχηματιστική και λυτρωτική ποιότητα. Δεν μπορούν να σπαταλιούνται σε ιδιωτικό σεξ. αν ο σαδομαζοχισμός μπορούσε να επιβληθεί παγκόσμια. μια αγκαλιά ή μια αίσθηση του θαυμαστού μεγαλύτερη απ’ τον ίδιο.

Πο- λύτιμο βοήθημα στο έργο του συγγραφέα είναι η Επιστήμη της νεωτερικότητας. αλλά και να καταστρέψει τον κόσμο σε μια φονική φωτιά. δηλαδή της πε- μπτουσίας του μοντέρνου εγχειρήματος. τον κατακερματισμό. η σύγχρονη ιερή αφήγηση της Προόδου δια της τεχνολογίας. Από τον θεμελιώδη αυτόν συμβολισμό. των «καλοκουρδισμένων» μηχανιστικών συστημάτων. Ενός αντιπερισπασμού στοχευμένου να αποκρύπτει την παρα- φροσύνη. οι εμμονές αρκετών χαρακτήρων μαζί της. την παράλογη ιεραρχική δόμηση του δυτικού πολιτισμού. Πρόκειται για έναν τρόπο σχολιασμού του μοντέρνου κόσμου. εξαρτήσεων και παρασκηνιακών διασυνδέσεων μεταξύ πολυεθνικών εταιρειών. προκύπτει τόσο η εμφανής παράνοια του ήρωα. Η φαλλική Ρουκέτα. Την συγκαλυμμένη λατρεία του για τον 87 . Γιάννης Μαδεμλής ληλισμό με την τερατώδη και τεχνητή πολυπλοκότητα ενός νεω- τερικού κοινωνικού περιβάλλοντος ακατανόητου στον κοινό νου. του «αποτελεσματικού» κεντρι- κού σχεδιασμού. σύμβολο της τεχνοκρατίας και της ανάπτυξης. μα στην πραγματικότητα άλλης μιας παραπλανητικής μεγάλης αφήγησης. ώστε να κρυφθεί το απλό γεγο- νός ότι ο πολιτισμός αυτός είναι ερωτευμένος με τον θάνατο. μιας έννοιας και μιας αντίφασης που απλώνει τα δίχτυα της παντού στον 20ο αιώνα. του «αποδοτικού» συγκεντρωτικού ελέγχου. Δεν είναι καθόλου συμπτωματικός ο ακατάληπτος. ο οποίος αποκαλύπτεται σταδιακά στο υπόβαθρο της ιστορίας. είναι το υπέρτατο σύμ- βολο της τεχνοεπιστήμης χάρη στην εγγενώς διπλή της φύση: μπορεί να ανοίξει στην Ανθρωπότητα τον δρόμο για τ’ αστέρια. Είδωλο της σχιζοφρένειας ενός πλανήτη βυθισμένου στη αχλή της «ορθολογικής» επιστήμης. αφού «τα πάντα συνδέονται με τα πάντα» σε ένα πλέγμα ύποπτων εξαρτήσεων και επιρροών με σκοτεινά κίνητρα το οποίο νιώθει αναγκασμένος να ξεδιαλύνει. μίας ψευδούς μεγάλης αφήγησης συγκροτημένης από την εξουσία για τους ιδιοτελείς σκοπούς της. περίπλοκος ιστός σχέσεων. όσο και η λατρεία της Ρουκέτας που διατρέχει το βιβλίο. ερευνητών και κυβερνήσεων. τόσο ως εργαλείο στην υπηρεσία του Ελέγχου όσο και ως μύθος νομιμοποιητικός του Κέντρου.

ΑΝΤΛΙΑ

θάνατο και την καταστροφή, πηγή κάθε ισχύος και του πλού-
του που αυτή επιφέρει. Τη σκοτεινή όψη της νεωτερικότητας,
του νευρωτικού τέκνου του Διαφωτισμού, και των ελίτ που τη
διαχειρίζονται («αυτή είναι η πιο καθαρή μορφή ευρωπαϊκής πε-
ριπέτειας»). Κι εμείς, για τον Πύνσον όπως και για κάθε μεταμο-
ντέρνο, δεν κινούμαστε παρά μέσα στο άδοξο τέλος της Ιστορίας,
μάρτυρες της βύθισής της σε μία σταδιακή και αναπόδραστη
παγωμένη παρακμή, όπου τα πάντα απλώς ανακυκλώνονται και
το νόημα χάσκει χαμένο για πάντα.
Ο συγγραφέας, για να πετύχει τον στόχο του, συνθέτει τη
φόρμα του ιστορικού μυθιστορήματος με κάποια αύρα επιστημο-
νικής φαντασίας, διηγούμενος μία εναλλακτική, υπόγεια ιστορία
του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εστιασμένη όχι τόσο στη σκιαγρά-
φηση χαρακτήρων, όσο στην απόδοση μιας αίσθησης για τους
θανατηφόρους, κρυφούς μηχανισμούς με τους οποίους λειτουργεί
ο πολιτισμός μας στα παρασκήνια, ως συνολικό σύστημα: «Η
ιστορία με τους Γερμανούς και τους Ιάπωνες ήταν μόνο μία, κάπως
σουρεαλιστική, εκδοχή του πραγματικού Πολέμου. Ο πραγματικός
Πόλεμος διεξάγεται σε μόνιμη βάση. Οι θάνατοι μειώνονται πού
και πού. Αλλά ο Πόλεμος σκοτώνει ακόμα πολλούς ανθρώπους.
Μόνο που τώρα τους σκοτώνει με πιο διακριτικούς τρόπους. Πολ-
λές φορές, με τρόπους τόσο περίπλοκους που ακόμα κι εμείς, σ’
αυτό το επίπεδο, δεν μπορούμε να τους ανιχνεύσουμε. Αλλά πά-
ντα πεθαίνουν οι σωστοί άνθρωποι, όπως και όταν μάχονται οι
στρατοί. Αυτοί που, στη βασική εκπαίδευση, στέκονται στη μέση
της διάταξης των πολυβόλων. Αυτοί που δεν έχουν εμπιστοσύνη
στους λοχίες τους. Αυτοί που ολισθαίνουν και δείχνουν μια στιγμή
αδυναμίας στον Εχθρό. Αυτοί είναι που ο Πόλεμος δεν μπορεί να
χρησιμοποιήσει, κι έτσι πεθαίνουν. Και οι σωστοί επιζούν.» Ή ακό-
μα: «Όχι, δεν έχουμε ειρήνη. Κι αυτό προπαγάνδα είναι. Κάτι που
διαδίδει η P.W.E. Λοιπόν κύριοι, όπως έχετε δει από τις μελέτες, η
καλύτερη στιγμή είναι η 8η Μαΐου, λίγο πριν την παραδοσιακή μας
έξοδο της Πεντηκοστής, τα σχολεία είναι κλειστά, οι προβλέψεις
για τον καιρό μιλάνε για μια εξαιρετική εποχή για τις καλλιέργειες,

88

Γιάννης Μαδεμλής

η ζήτηση για κάρβουνο αρχίζει την εποχιακή της κάμψη, δίνοντάς
μας έτσι μια περίοδο χάριτος αρκετών μηνών για να ορθοποδήσουν
τα συμφέροντά μας στο Ρουρ – όχι, βλέπει μόνο τα ίδια ρεύματα
εξουσίας, τις ίδιες ένδειες μέσα στις οποίες σφάδαζε από το ’39.
Η κοπέλα του θα πρέπει να πάει στη Γερμανία, όπου μάλλον θα
αποστρατευτεί όπως όλοι. Δεν υπάρχει κανένα κανάλι με αντίθετη
φορά για να τους δώσει κάποια ελπίδα διαφυγής. Ακόμα κάτι γί-
νεται, μην το πείτε “πόλεμο” αν αυτό σας δημιουργεί νευρικότητα,
ίσως το ποσοστό θανάτου έχει πέσει μια-δυο μονάδες, κυκλοφορεί
και πάλι η μπύρα σε κουτάκια, και όντως υπήρχε πολύς κόσμος
στην πλατεία Τραφάλγκαρ κάποια νύχτα τώρα πρόσφατα…
αλλά η επιχείρησή Τους συνεχίζεται.» Και επίσης: «Μην ξεχνάς
ότι το πραγματικό αντικείμενο του πολέμου είναι η αγορά και η
πώληση. Ο φόνος και η βία είναι αυτό-αστυνόμευση, και μπορούν
να ανατεθούν σε μη επαγγελματίες. Η μαζική φύση του θανάτου
σε περίοδο πολέμου είναι χρήσιμη κατά πολλές έννοιες. Χρησιμεύει
ως θέαμα, ως αντιπερισπασμός από τις πραγματικές κινήσεις του
Πολέμου. Προμηθεύει πρώτη ύλη η οποία θα καταγραφεί στην
Ιστορία, έτσι ώστε τα παιδιά να διδάσκονται την Ιστορία ως
αλληλουχία βίας, μάχη με μάχη, και να προετοιμάζονται για τον
κόσμο των μεγάλων. Και, το καλύτερο απ’ όλα, ο μαζικός θάνατος
είναι ένα ερέθισμα για τον απλό κοσμάκη, τα ανθρωπάκια, για να
προσπαθούν να αρπάξουν ένα κομμάτι από την πίτα όσο βρίσκο-
νται εδώ για να το καταπιούν. Ο πραγματικός πόλεμος είναι ένα
πανηγύρι αγορών. Οργανικές αγορές, που με πολλή προσοχή οι
επαγγελματίες τιτλοφορούν “μαύρες”, ξεπηδούν παντού. Τα δολά-
ρια, οι στερλίνες και τα μάρκα του ράιχ εξακολουθούν να κινούνται,
αυστηρά σαν σε κλασικό μπαλέτο, μέσα στις αντισηπτικές μαρ-
μάρινες αίθουσές τους. Εδώ έξω όμως, εδώ κάτω ανάμεσα στους
ανθρώπους, γεννιούνται τα αληθινά νομίσματα. Έτσι, οι Εβραίοι
γίνονται εμπορεύσιμοι. Τόσο εμπορεύσιμοι όσο τα τσιγάρα, το
μουνί ή οι σοκολάτες Χέρσι.»
Ο Πύνσον υπονομεύει την επίσημη εξουσιαστική αφήγηση
περί του Πολέμου από τη σκοπιά των απόκληρων, των στε-

89

ΑΝΤΛΙΑ

ρούμενων κάθε ισχύος και, επομένως, ικανών να διακρίνουν με
σαφήνεια το διάχυτο, ασφυκτικά καθολικό πλέγμα των σχέσεων
εξουσίας. Συνεπής με την αχρονική αντίληψη της ιστορικής ανα-
κύκλωσης χωρίς προδιαγεγραμμένο προορισμό, προεκτείνει αυ-
τόν του τον αντίλογο στο παρόν της συγγραφής (αρχές του ’70,
όταν είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται η οριστική ήττα της αντι-
κουλτούρας εν μέσω της «αντεπανάστασης» του Νίξον) μέσω
διακριτικών παραλληλισμών. Οι τελευταίες 100 σελίδες κρύβουν
το κλειδί της αποκρυπτογράφησης του κειμένου, με καβαλιστικές
φλυαρίες του εβραϊκού μυστικισμού, ανακλώμενες και στην ορ-
γανωτική δομή του βιβλίου όπως έχει φέρει στο φως η ανάλυση
του Weisenburger, να τονίζουν μία ανάγκη επιστροφής σε μία
αρχέγονη καθολική ενότητα στον πυρήνα της ύπαρξης. Όλα δη-
λωτικά μιας ατέρμονης προσπάθειας για τον εντοπισμό κάποιου
εγγενούς, κρυμμένου νοήματος στην επίγεια παρουσία μας, πολύ
πριν ο Διαφωτισμός προσδώσει ορθολογικό χαρακτήρα σ’ αυτή
την αναζήτηση: «Για παράδειγμα, κάποιοι από τους Θεμελιωτές
της Αμερικής ήταν Μασόνοι. Κυκλοφορεί μια θεωρία ότι οι ΗΠΑ
ήταν, και είναι ακόμα, μια γιγάντια μασονική συνωμοσία κάτω από
τον έλεγχο μιας ομάδας γνωστής ως Ιλουμινάτι. Είναι δύσκολο να
κοιτάς το παράξενο μοναδικό μάτι που στεγάζει την πυραμίδα που
υπάρχει στο χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου, και να μην αρχίσεις
να πιστεύεις αυτή την ιστορία, έστω και λίγο. Πάρα πολλοί αναρ-
χικοί στην Ευρώπη του 19ου αιώνα – ο Μπακούνιν, ο Προυντόν,
ο Σαβέριο Φρίσα – ήταν Μασόνοι, και αυτό δεν μπορεί να είναι
τυχαίο. Οι εραστές των παγκόσμιων συνωμοσιών, που δεν είναι
όλοι Καθολικοί, μπορούν πάντα να υπολογίζουν στους Μασόνους
για να νιώσουν λίγο τρόμο και λίγο κενό, όταν όλα τα υπόλοιπα
δεν επιδρούν πια… …Όταν ο Μπλαντ έγινε μέλος τους, οι Μασόνοι
είχαν πια εδώ και πάρα πολύ καιρό εκφυλιστεί σε επιχειρηματική
λέσχη. Είναι πράγματι κρίμα. Οι επιχειρηματικές δραστηριότητες
κάθε είδους, ανά τους αιώνες, είχαν κάνει να ατροφήσουν κάποιοι
αισθητήριοι δέκτες και κάποιες περιοχές του ανθρώπινου εγκεφά-
λου, έτσι ώστε, για τους περισσότερους από τους συμμετέχοντες,

90

βαθέως νοήματος και ενοποιητικής λειτουργίας: ένας κόσμος σε συνεχή μετασχηματισμό. μέσα από τον ζοφερό εξορθολογισμό του Κόσμου.» Στον αντίποδα. πρέπει να την κοιτάξουμε κατά- ματα. Ήταν εύκολο για εμάς να το δούμε αυτό. η Πρόοδος ένας μύθος. πνιγμένο στην επιστήμη. βρίσκει κανείς συνεχείς αναφορές στη διά- λυση. Δεν μπορούμε να την παραμερίσουμε. 91 . Γιάννης Μαδεμλής οι σημερινές τελετουργίες δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια φτηνή μασκαράτα… …Η μαγεία σ’ αυτές τις μασονικές τελετές εί- ναι πάρα πολύ παλιά. θα συνε- χίσουμε να πεθαίνουμε όπως πάντα. με μυριάδες ασυντόνιστες εστίες αλλαγής χωρίς πραγματικό στόχο. τότε προφανώς έχουμε έρθει για να πάρουμε ό. Αν ερχόμαστε εδώ μόνο για μια φορά. πλασμένος από τα ψέματα της εξουσίας και ποτισμένος με αίμα: «Νομίζω πως υπάρχει μια τρομερή πιθανότητα τώρα. Ότι είναι δυνατόν πλέον γι’ αυτούς να ζούνε αιώνια – αν και εμείς. Έτσι. άρχισε να χάνει τη δραστικότητά της. και άρχισε να χρησιμοποιείται για θέαμα. Αν Εκείνοι έχουν πάρει πολύ περισσότερα. φθάνοντας στην κορύφωσή του με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. την πολυδιάσπαση. όχι μόνο από τη Γη αλλά και από εμάς – γιατί να Τους φθονούμε. και το μόνο που χρειάζεται για να ζωντανέψει είναι να αγγίξει το κατάλληλο ευαίσθητο μυαλό. Είναι πιθανό ότι Εκείνοι δεν θα πεθάνουν. κι έτσι η μαγεία υπάρχει ακόμα. στις τεχνολογίες του ελέγχου και στην καθολική υποταγή σε κάποιο άπιαστο ορθολογικό σχέδιο. Ο Θάνατος ήταν πάντοτε η πηγή της δύναμής τους. η υπεσχημένη ουτοπία τίποτε άλλο από ένας ξερότοπος της Ιστορίας. Το νόημα είναι άφαντο. Αλλά οι λέξεις. μέσα στον Κόσμο. Καθώς περνούσε ο καιρός. η ολιστική γνώση του κόσμου αδύνατη. παραλληλίζεται με μυστικιστικές ψευδαισθήσεις. για να στερεοποιήσει αυτό που ήταν απλά κοσμική μορφή εξουσίας. αφού είναι καταδικασμένοι να πεθάνουν. το μοντέρνο εγχείρημα που στιγμάτι- σε τη νεωτερικότητα. στον θετικισμό. Και εκείνες τις εποχές λειτουργούσε. οι κινήσεις και ο μηχανισμός έχουν μεταφερθεί λίγο-πολύ πιστά μέσα στις χι- λιετίες.τι μπορούμε για όσο μπορούμε. αν και σε λανθάνουσα μορφή. φυσικά. την έλλειψη κεντρικής αρχής.

Αλλά είναι αλήθεια αυτό. και βράζουμε μαζί… ναι. Ή μήπως είναι το καλύτερο και το πιο προσεκτικά διαδεδομένο απ’ όλα τα ψέματά Τους. μία καλή και μια κακή. το κείμενό της είναι στη διάθεσή τους για να το μεταλλάξουν και να το συνδυάσουν σε νέες αποκα- λύψεις. γράμμα με γράμμα – καρφιά. ΑΝΤΛΙΑ όπως κι εμείς. που πάντα θα ξεδιπλώνονται… Μανιχαϊστές που βλέπουν δύο Ρουκέτες. Είμαστε όλοι στο ίδιο καζάνι. που δεν μπορούν να ανατραπούν… και θα υπάρξουν αιρετικοί: γνωστικοί που έχουν φτάσει μέσα σε μια ροή ανέμου και φωτιάς ως τους θαλάμους του Θρόνου της Ρουκέτας… Καββαλιστές που με- λετούν τη Ρουκέτα σαν Τοράχ. που μιλούν μαζί στην ιερά ιδιόλεκτο των Αρχέγονων Διδύμων (κάποιοι λένε πως τα ονόματά τους είναι Έντσιαν και Μπλίτσερο). η μεγάλη εικόνα παραμένει εκτός εστίασης. Εμείς είμαστε η σοδειά Τους…» Η άλογη πολυδιάσπαση και συνύπαρξη πολλαπλών ασύμβατων στοιχείων αντικατοπτρίζεται στην ίδια τη φύση του βιβλίου. Από το ξεγύμνωμα αυτό. όπως ακριβώς υποσχόταν ο Διαφωτισμός. καυ- στήρες και μπρούντζινες πυξίδες. γνωστά και άγνωστα. οι συμβατικές αναγνωστικές μας προσδοκίες προσκρού- ουν στο συγγραφικό τείχος του επιστημολογικού σχετικισμού και της έκλειψης του νοήματος. πά- ντα πιασμένων στην τεχνοεπιστημονική μέγγενη της νεωτερικής εξουσίας: «Η Ρουκέτα πρέπει να επιβιώσει από αιρέσεις ισχυρές. Αλλά αυτοί οι αιρετικοί θα κυνηγηθούν και το κράτος της σιωπής θα μεγαλώσει 92 . ναι. Η κεντρική συνωμοσία τε- λικά δεν ξεδιαλύνεται πλήρως. μιας καλής Ρουκέτας που θα μας πάει στ’ αστέρια και μιας κακής Ρουκέτας για την αυτοκτονία του Κόσμου. και οι δυο τους θα μάχονται αιώνια. Πρέπει να συνεχίσουμε έχοντας υπόψη την πιθα- νότητα ότι πεθαίνουμε μόνο γιατί το θέλουν Εκείνοι: γιατί Εκείνοι έχουν ανάγκη για την επιβίωσή Τους τον δικό μας τρόμο. που μοιάζει να συμπεριλαμβάνει τα πάντα χωρίς ποτέ να τα συναρμολογεί σε κάποιο ενιαίο όλον – έστω κι αν περιο- δικά υπονοείται πως ένα τέτοιο καθολικό όραμα υπάρχει και το περίγραμμά του μπορεί να αποκαλυφθεί ανά πάσα στιγμή. το μόνο που μένει είναι ένα συνονθύλευμα αποκλινόντων αντιλήψεων.

ένα καθησυχαστικό παραμύθι των ισχυρών που προϋποθέτει την επιβολή της δικής τους αλήθειας ως μοναδικής. ο ξεριζωμένος αντιήρωας 93 . για λόγους αφηγη- ματικής οικονομίας. και πετυχαίνει. Ο καθένας θα έχει την προσωπική του Ρουκέτα. τη διάλυση μιας προσωπικότητας τεχνητά συγκροτημένης και με κόπο συ- γκρατημένης (μέχρι τότε) ως ενιαίας. αντικειμενική γνώση του κόσμου μέσω του ορθού λόγου. Τα περισσότερα νήματα της πλοκής. να μην υπάρχει αναγνώστης που θα τελειώσει το βιβλίο χωρίς να έχει έρθει ένα βήμα εγγύτερα στη συνειδητοποίηση του «πόσο πολύ το σύμ- βολο του διπλού ολοκληρώματος μοιάζει με το έμβλημα των SS». Ο Άνθρωπος της Ρουκέτας. οι οποίοι προ- σπαθούν να προδιαγράψουν την ίδια τους τη ζωή στα μοτίβα ελεγχόμενων εργαστηριακών πειραμάτων ή μαθηματικών μοντέ- λων με αφετηρία απλουστευτικές παραδοχές. την ημέρα του Πάσχα του 1945 – φθάνει πολύ μετά την ουσιαστική «εξαφάνι- ση» του πρωταγωνιστή Σλόθροπ από την ιστορία. ο αναζητητής του νοήματος. αυτό το άγιο δι- σκοπότηρο της διαφωτιστικής σκέψης. ο Τρελός των ταρώ. ούτε η εμμονή του συγγραφέα με τη σκιαγράφηση θετικιστών επιστημόνων ως τραγικών χαρα- κτήρων. στιγματίζεται έτσι ως ένα άπιαστο όνειρο.» Η καθολική. η Επιστήμη συνεχίζει να κυριαρχεί – με κάθε αρνητική χροιά του εν λόγω ρήματος – γιατί αυτό συμφέρει την εξου- σία. όπως ο Ρότζερ Μέξικο ή ο Πόιντσμαν. Ο συγγραφέας προσπαθεί. Γιάννης Μαδεμλής καθώς θα σκοτώνονται ένας-ένας… όλοι θα κυνηγηθούν. αρχίζουν να συγκλίνουν ήδη μετά τα 2/3 του βιβλίου. παρά την ολική κατάρρευση του θετικισμού όταν αυτός έρχεται σε σύγκρουση με την πραγματι- κότητα. αποτυγχάνοντας τελικά παταγωδώς. Δεν είναι σύμπτωση ούτε η εντροπική φύση της σταδιακά αποσαθρωνόμενης αφήγησης. Ωστόσο. το γέννημα της Επιστήμης. ο μοντέρνος Άνθρωπος. παγκόσμιας αλήθειας – οι αντιρρησίες όμως θα υπάρχουν για πάντα και δεν θα ησυχάσουν ποτέ από τους διώκτες τους. αλλά η σκοτεινή και αποτρόπαια κορύφωση του φινάλε – μία πολυαναμενόμενη αναδρομή στη στιγμή της χρησι- μοποίησης της 00000 πριν τη λήξη του Πολέμου.

94 . έχει ήδη κατακερματιστεί και το απρόσμενο τέλος γράφεται με τη «σταυρική» θυσία της αθωότητας. Όποιος αναγνώστης έχει αντέξει ως εκεί. ανταμείβεται με την πραγματική εικόνα της Δύσης – βγαλμένη από την Κόλαση. ΑΝΤΛΙΑ Γιάννης Μαδεμλής με την κλεμμένη ταυτότητα και τους ακατανόητους στόχους. με έναν πύραυλο στραμμένο πάνω του στην τελευταία σελίδα. Όπως και το ίδιο αυτό το βιβλίο.

. Mαρία Eλισάβετ Κοτίνη Dark Hope (Children of the Sky) You can fly through this universe stepping on a pile of confronted selves the Head will seek the Sky and the Wings will wide open following a plan that was never spoken The Children of the Sky seek for the Light while they're walking on Earth to satisfy their Birth And look up high the Children of the Sky for up is where they whole can rest but happen to forget. Descendants of the Earth yet they happen to forget They cover their feathers with skin cover their faces with grin Cover their bareness with guilt and cover their eyesight with needs of deeds. 95 . purposes and poor beliefs And blinded by the ashes they only cherish flashes for they can't face the Sun without a veil The Children of the Sky seek for the Light while they're grounded on Earth yes. they're grounded on Earth to satisfy their Birth..

E. ΑΝΤΛΊΑ Mαρία Eλισάβετ Κοτίνη Rugged I am Almighty and I sail the sea my spirit is there where the lusty sirens meet the wind is sometimes a friend to me and sometimes it blows me like an old known enemy My compass doesn’t point to the north and west it’s stuck in my chest and it drags me through my quest I hold a map with no signs on it and watch my traces unfold into the route that I seek “Come on over… Hail to the Rover” I can hear the sirens sing their luring voices won't tempt me in I am my own captain and commander Sailing above the sea or sailing under I am my own captain and commander I roam the sea and plunder Death doesn’t scare me I feel his breath stretching my arm and I can touch his forehead And all the treasures I find behind I leave for I see nothing is worth to keep Gold is as heavy as a ball and chain Come on over Come on Pirate of the Streets Hail to the Rover Their luring voices won’t tempt me in • Τα ποιήματα Dark Hope (Children of the Sky) και Rugged έχουν μελοποιηθεί από τους M.A.t. 96 .