1

Μηχάνημα που χρησιμοποιείται για τη μετακίνηση υγρών. Οι
αντλίες, γενικά, επιτυγχάνουν κίνηση του υγρού μέσω μηχα-
νικής δράσης.
Αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον
Λακάιγ και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς
που αναγνώρισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.

Πρωτεΐνη ικανή να μεταφέρει ιόντα διαμέσου μίας κυτταρικής
μεμβράνης.

Έντυπη μηχανή συναρμολογημένη από σκόρπια λόγια, αδέ-
σποτα, παράταιρες φράσεις, που γρασάραμε με ιδέες για να
κολλήσουν.

Για επικοινωνία, συμμετοχή και σχόλια:
antliamagazine@gmail.com και facebook/AntliaMagazine. Η διαλογή και
επιμέλεια των κειμένων γίνεται από τη συντακτική ομάδα.

Τα προηγούμενα τεύχη είναι διαθέσιμα στο:
antliamag.blogspot.gr

Γλυπτά και φωτογραφίες
εξωφύλλου: Βασίλης Αδάμος - Transplant II, III
Σχεδιασμός εξωφύλλου
και σελιδοποίηση: Παναγιώτης Ξάνθος
Σκίτσα: BanAnna - σελ. 16, 47, 63
Παναγιώτης Ξάνθος - σελ. 55, 62, 79
Mαρια Eλισάβετ Κοτίνη - σελ. 94-95
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Ξάνθος - σελ. 1, 22, 29, 52, 64
Βασίλης Αδάμος - σελ. 3
Χαρακτικά: Αχιλλέας Πασχαλίδης
(Aka Zofsalonika) - σελ. 5, 10, 14, 34, 57, 69, 75.

3

Κάποια απ' τα κείμενά του μπορεί και να το εγκαταλείψουν. ο αναγνώστης και το κείμενο μετεωρίζονται άνευ βαρύτητας. απουσιάζουμε. ενώ ο ζυγός της απόλυτης αλήθειας έγινε ο ζυγός της εξαφάνισης κάθε αλήθειας. Θέλω να είσαι στην αγκαλιά μου όταν γράφω. 4 . (Θέλω να είμαι στην αγκαλιά σου όταν γράφεις.) Υ. λοιπόν. (Μπορώ να μπω μέσα σου από παντού.) Νόημα υπάρχει. (Έρχομαι σαν σκυλί να κοιμηθώ στα πόδια σου. Ο αναγνώστης δημι- ουργεί τον συγγραφέα. (Βρίσκεις τις λέξεις που χάνω κι εκείνες που δεν έχω ακόμα ορα- ματιστεί. Ο συγγραφέας.Γ. Αυτό το περιοδικό δεν είναι ένα μεταμοντέρνο αντικείμενο. μια αόρατη δύναμη μοιάζει να κυβερνά τον κόσμο. που παίρνει διάφορα σχήματα. Ο συγγραφέας δημιουργεί τον αναγνώστη. Μετατρέπονται σε μια εύπλαστη μάζα. Αντικαταστήσαμε την πραγματικότητα με την εικόνα της και ζούμε εκεί μέσα. Το κείμενο δημιουργεί τον αναγνώστη. Τώρα ο δρόμος είναι ανοιχτός προς όλες τις κατευθύνσεις κι εμείς στεκόμαστε αμήχανοι στο ίδιο σημείο. Νόημα και υπάρχει και δεν υπάρχει. παρά μόνο ως θραύσματα πολυ- αναφορικών ή αψυχολόγητα αυτοαναφορικών εκρήξεων. Η ιστορία. παραμένει δεμένη στον ίδιο τροχό. (Θέλω να σ' αγαπάω συνέχεια. Το κείμενο δημιουργεί τον συγγραφέα. Το κείμενο είναι δημιούργημα του αναγνώστη.) Η φωνή μας δεν ακούγεται πια. Νόημα δεν υπάρχει. ΑΝΤΛΊΑ Το κείμενο είναι δημιούργημα του συγγραφέα. εν τέλει.) Μάθαμε να περπατάμε στο κενό κι η ιστορία ξεχάστηκε. Το χαρτί θεωρείται τροχοπέδη και ξεπερνιέται.) Καθώς. μα δεν μπορώ ν' αγγί- ξω το σώμα σου.

5 .

ΑΝΤΛΊΑ Περιεχόμενα Σελίδα Φώτης Γιαννικόπουλος Kίνδυνος 8 Κλειστό κύκλωμα 9 Άτιτλο 9 Άννα Καντή Το παρελθόν ξανάρχεται 11 Χρόνια ξερά 12-13 Ο καφές 14-15 Interregnum 15 Αντιγόνη Ηλιάδη Η κλειδαρότρυπα 17-21 Μορφέας Ελευθερίου Όταν ο Τρελο-Καπελάς από τη Wonderland συνάντησε τη Frida Kahlo από την Coyoacán στη Μικρή Πόλη για ένα espresso. Τριάντα δύο σκύλοι 51-54 6 . 23-28 Παναγιώτης Παπαδόπουλος Η ανάσταση της Ουρανίας 30-31 Ο Κυριάκος καταστρέφει την Ασημίνα 32-33 Στέλιος Ανδρεάδης Η αρχαία θεραπεία 34-43 Γεωργία Τρούλη Η περισσοδάκτυλη 44-45 Πατητή Τσιμεντοκονία 55 Πεδία μέτρησης 56 Ελένη Χασιώτη Animal Kingdom 46-50 Εις το όνομα του Πατρός 70 Ηρώ Κ.

Παράλληλα πτώματα 68-69 Χριστίνα Παλάντζα Πρωταντικρίζοντας το σκοτάδι 71 Δημήτρης Δουληγέρης Λόγω Έρωτα 72-73 Γιάννης Μιχαηλίδης Άνοιξη 74 Χ. Blue Wound 66-67 Παράλληλα πιώματα . Σοφίας Αγία Αναρχία 74 Γιάννης Παρασκευόπουλος Περάσματα 76-81 Γιάννης Μαδεμλής Τόμας Πύνσον: Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας (βιβλιοκριτική) 82-94 Μαρία Ελισάβετ Κοτίνη Dark Hope (Children of the Sky) 95 Rugged 96 7 .Ξένια Καλαϊτζίδου τα φαινόμενα απατούν 58 σταθμός Θεσσαλονίκης ξημερώνει Χριστούγεννα 58-59 Μ. Π. 59-60 Χαρτονία 60-61 απω-θήκη 61 Όμικρον Μι Κλεμμένη Παρθενογένεση 62 Μετά-φουτουριστικό 63 Δημήτρης Ζαχαριάδης 4 σύννεφα 65 Νεκροταφείο ελεφάντων 65 Αγία Χ.

ΑΝΤΛΙΑ Kίνδυνος Ηλεκτρικές εκκενώσεις αναζητούν συνεννόηση με σπίθες που βγαίνουν από άλλα σημεία το κύκλωμα ανοίγει και κλείνει ακατάπαυστα σε μια ασυνάρτητη διαδοχή όπου συναντά τοίχους δρόμους και μικρά αδιαπέραστα κενά η υπέρβαση των οποίων κρίνεται απολύτως αναγκαία ειδάλλως η αναπόφευκτη ανακολουθία θα παγιωθεί ολοκληρωτικά 8 .

στις παρυφές της πόλης. προτού η οθόνη τρεμοπαίξει κάμποσο. οι παρίες παρατηρούσαν τις τελευταίες αναζωπυρώσεις. εντός των ορίων του συστήματος. Φώτης Γιαννικόπουλος Κλειστό κύκλωμα «Η Ροή φαίνεται να διατηρείται. για να σβήσει έπειτα οριστικά.άπαντες έπρεπε να παραμείνουν στις Εστίες τους. φέρεται να δήλωσε ο Αρχιυδραυλικός. Ορισμένες δε. φορτώθηκαν. δεν αποκλείουν ενδεχόμενες αναταράξεις. Κάπου μακρύτερα. Η πρωτόγνωρη ησυχία αντηχούσε εκκωφαντικά. Σκέφτηκε να βγει. μες στο ξαφνικό σκοτάδι που σκέπασε την πόλη. * Είμαι εδώ για να ’μαι ήμουν εδώ και πριν όμως τότε δεν ήξερα πως ήμουν τώρα απλά δεν θέλω να είμαι πουθενά αλλού εκτός από ’δω 9 . Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι στη Ροή δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Έκλεισε τα μάτια και βούλιαξε αργά στην πολυθρόνα περιμένοντας. όπου θα ήταν ασφαλείς. εξωγενείς πιέσεις. μ’ έναν ακατανόητο βόμβο. Βαθυκόκκινοι πίδακες ξεπετάγονταν παντού. δίχως χρονοτριβή. μα οι οδηγίες ήταν σαφείς . Χωρίς να το καλοσκεφτούν μα σίγουροι ωστόσο. για να χαθούν στα βάθη της νύχτας. στο κέντρο του εγκεφάλου του. βρέφη και υπάρχοντα.

ΑΝΤΛΊΑ 10 .

τούς παγίδευαν. κάθε που είχε υπάρξει στον κόσμο ντροπή. μα ήταν σφαγή. τους προσπερνούσαν κι έτσι τα έβρισκαν μπρο- στά τους την επόμενη στιγμή. γέλαγε ακόμα υστερικά και σάρκαζε. Κι ο χειμώνας έδειχνε προκαταβολικά τα σχέδιά του. γέλαγε υστερικά και σάρκαζε: «Δεν υπήρξε αίμα. Ως μαριονέτες του χρόνου. Όλα όσα είχαν μάθει στην ιστορία -κι άλλα. κρυφά. έρχονταν ξανά και ξανά. οι άνθρωποι έχουνε χάσει κάθε αυταπάτη ελευθερίας και απλώς υποδύονται ρόλους.τι είχε απομείνει απ’ αυτά. Λέξη τη λέξη πέφταν νεκροί οι άνεργοι στρατιώτες. επικαλούμενοι τη χρήση της γης για τις τηλεπικοινωνίες. ώσπου να μείνει ένα άσπρο σαρ- κίο. ανήμποροι να δημιουργήσουν οτιδήποτε. Σ’ αυτό το μέρος. δεν άφησε ανέπαφο τον ανθρώπινο οργανισμό. Άννα Καντή Tο παρελθόν ξανάρχεται Δεν υπήρξε αίμα. Ορμητικό το παρελθόν χύθηκε κατά πάνω τους. Ανυπεράσπιστος μέσα στη χρονοθύελλα. αυτούσια όμως πάντα και συντριπτικά. μια για πάντα. οι φόνοι. με τα γεγονότα να προκύπτουν σε τυχαία σειρά. όπου το παρελθόν επανέρχεται αδιάκο- πα και όπου το μέλλον είναι μονάχα ο αέναος πολλαπλασιασμός του. το ποτάμι είχε εκτραπεί. κουνούν αδέξια τα μέλη τους. Άλλοι πηδούσαν απ’ τις ταρά- τσες κι έπεφταν σε μια ανοιχτή σελίδα. Κι αυτός που δεν φορούσε μαύρο στο μπράτσο. μα δεν ήταν δυνατό. μπορεί μονάχα να επαναληφθεί. οι θρήνοι. Ή έστω ό. Η μπότα. 11 .συνέβαιναν μπροστά τους. τα ουρλιαχτά. μια σχεδόν εξαϋλωμένη σιωπή. μονάχα σφαγή. η γροθιά και το μαστίγιο. Έτσι πηγαίνανε τα πτώματα κατευθείαν στην ανακύκλωση. Αποδημητικά πουλιά σφύριζαν τότε τον χρησμό της. αφού τίποτα καινούριο δεν μπορεί να γίνει. Κι αυτός που δε φορούσε μαύρο στο χέρι. τα γνώριζαν ήδη κι ήθελαν να τ’ αποφύγουν. Και τότε συνέβη: Η χροιά του χρόνου αλλοιώθηκε και. Ύστερα έσπασαν τους τάφους. δεν υπήρξε σφαγή». μεθοδική και αμείλικτη. στράγγιζε λίγο-λίγο από αίμα. Δεν υπήρξε αίμα. Αυτή η επίθεση του παρελθόντος στο μέλλον.

Γλείφαμε τον ιδρώτα και τρέμαμε από έκσταση μες στην κατάρα μας. θροΐσματα από στάρια. Και περπατούσαμε. ξεπέταξε τα πρώτα σπίτια ο ορίζοντας. μάς έφτυσαν σε έρημο. Λαχτάρες μαύρο καραβόπανο μάς τριγυρίζαν τα όρνεα. «Για το καλό σας» είπαν. Όταν ο πρωτοφάντης μας ένιωσε τον σπασμό στη μήτρα του. Η γη τα κόκκαλά μου. Τραβήξαμε τη γραμμή που δεν θα περνούσαμε ποτέ και μ’ έναν φονικό πυρρίχιο γίναμε ο ένας. Ο ήλιος τραβούσε το σάλιο μου. οι παλιοί μάς ρίχνανε τις πέτρες και τις συμβουλές τους. «Για το καλό του κόσμου» είπε. από τη μαύρη τρύπα της αρχής. αλλά η γλώσσα μου καρφί και βάσανο τη γάζωσε. ανίερα. Ήταν η ώρα. Κρίμα μοιραίο μάς έλουσε ο θεός την ομορφιά μας. Κι εμείς ονειρευόμασταν θάλασσες. ΑΝΤΛΙΑ Χρόνια ξερά Χρόνια ξερά. Για να συνεχίσουμε. Και συνεχίζαμε. Τσουβάλια με άμμο μάς ρίξανε στην πλάτη τα άγχη τους οι άνθρωποι. Προσπάθησα να γλείψω τη γραμμή. Πίσω μας. 12 . Τις νύχτες γονατίζαμε ανάποδα: ΄Ητανε ακόμα νωρίς για να συρθούμε με την κοιλιά.

ονομάζοντας τον κάθε πίνακα αναλόγως με το σχέδιο και την έμπνευση της στιγμής. καθώς φαινόταν πως η πορεία μετά τον θάνατο παρουσίαζε ποικίλες μεταλλαγές και 13 . στο φλιτζάνι τα μελλούμενα. υπήρχε χαρτογραφημένο στους τοίχους του σπιτιού ένα κομμάτι απ’ το -μοναδικό που έχει απομείνει.τι δημιουργούσε το κατακάθι στο φλιτζάνι της μητέρας. Μόλις τελείωσα τα «τάρταρα». Κάθε πρωί την ανασήκωνα στο κρεβάτι.τροφή για τις ψυχές τις παρεπόμενες - μοίρασα το κορμί στα δυο και τους το έδωσα. Παλιά οι άνθρωποι τον «έλεγαν». Άννα Καντή Άφησα στην άκρη τα σπλάχνα μου . ώστε να σπάσουν την πόρτα οι γείτονες. Καμιά φορά το συνόδευα φυσώντας της στο στόμα καπνό στριφτού τσιγάρου. έκανα τις δουλειές του σπιτιού κανονικά και ζωγράφιζα ό. Τώρα τα μελλούμενα ήταν χαραγμένα στην πλάτη τους. η μητέρα πέθανε. μισάνοιγα τα μελανά χείλη κι έριχνα αργά ένα φλιτζανάκι ζεστό καφέ στο στομάχι του άψυχου σαρ- κίου. Έτσι μπορούσα να ξέρω στο περίπου πώς τα περνούσε μετά θάνατον. Ο καφές Όταν αρρώστησε η μητέρα. διάβαζαν. Ένα κομμάτι διόλου ευκαταφρόνητο. Μέχρι να βγει η βδομάδα και να μυρίσει το πτώ- μα τόσο πολύ. Την υπόλοιπη μέρα.άγνωστο και σκοτεινό ακόμα μέλ- λον. άρχισα να ζωγραφίζω τον καφέ. Μα εμένα πάντα με γοήτευαν οι καφέ και οι άσπρες γραμμές και βάλθηκα να τις σχεδιάζω στο χαρτί. Κρά- τησα το πτώμα της μια βδομάδα στο σπίτι. δηλαδή.

ΑΝΤΛΙΑ παραστάσεις τέτοιες. Πως ξαναβρέθηκε το ανεξερεύνητο και πως πρέπει ν’ αφήσουμε τους νεκρούς να μι- λήσουν κι όπου χρειάζεται να γίνουμε διερμηνείς τους. Εδώ οδη- 14 . συχνά αδυνατούσα να δώσω ένα όνομα που να προσδιορί- ζει το στίγμα του σχεδίου. Προσπάθησα να τους εξηγήσω πως η ανάγκη για πρό- βλεψη μπορούσε και πάλι να ικανοποιηθεί. που όσο κι αν προκαλούσα τη φαντασία μου.

Η ιστορία ατενίζει το κενό και αποδομεί το «μεσοδιάστημα». Αυτά προσπάθησα να τους εξηγήσω. εάν η συνειδητοποίηση ερχόταν πιο νωρίς. αυτός ο κόσμος να είναι ο καλύτερος δυνατός. Κάθε αυγή ξυπνάει μες στη μοναξιά. που ο φόβος θα εκλείψει και θ’ ανασάνει η επιθυμία. Η ανθρώπινη φυλή λουφάζει και αδημονεί για τη στιγμή. το «μεσοδιάστημα». που όσο στερεύει. αν δεν προσέξουμε. Και αποδεικνύεται τόσο μάταιος ο αδιάκοπος πόνος. προσπαθώντας να διαλύσει τις νυχτερινές φαντασιώσεις. Πώς θα επηρέαζε τα πράγματα ο ξανακερδισμένος χρόνος. ενώ το μέλλον κατέστη ανεφάρμοστο. Ίσως. Interregnum Η ιστορία ατενίζει το κενό. στο τέλος. Άννα Καντή γούν τον άνθρωπο τα μονοπάτια του αίματος. μέσα στα μονοπάτια της φωτιάς και της στάχτης. Τι θα γινόταν. δεν απομένει κανείς. ίσως βρεθεί σωτηρία και ξεφύγουμε από τον βρόγχο του χρόνου και το διαρκές παρελθόν. αφήνει ίχνη μυστικά για χάρη μας και που. Μ’ έκλεισαν για ένα χρόνο στο άσυλο με τα ψυχοφάρμακα και μου απαγό- ρεψαν τον καφέ. Σαν φυσικό φαινόμενο περνάει από πάνω μας η καταιγιστική ροή των καταστροφικών γεγονότων. Το παρελθόν έχει ξεχαστεί. Μονάχα αν αφήσουμε τους νεκρούς να μιλήσουν. Ώσπου. Κι ο άνθρωπος να ‘ναι μοναχά το όνειρο στο μυαλό ενός άλλου ανθρώπου. 15 . άραγε. θα χάνονται διαρκώς από τα μάτια μας. πάλι. όμως η θέα και η οσμή της αποσύνθεσης τούς θόλωναν τις αισθήσεις.

ΑΝΤΛΊΑ 16 .

Δεμένο με ένα χονδρό σκοινί με έναν μεγάλο κόμπο. Ναυτικό. Το πρόσωπό της ήταν απομίμηση πορσελάνινης κούκλας. δυο ανθρώπινα αυτιά και έναν επεξεργασμένο ταύρο κονσέρβα. Ο υπό- λοιπος χώρος φωτιζόταν στο μαύρο. Μόνο το τραπέζι φαινόταν. Το έβλεπα. Δεν το έπνιγε. Κρατούσε ένα μαστίγιο. Δεν είχε χρώμα ούτε σου άφηνε κάποια ιδιαίτερη αίσθηση. διεγείροντας συνεχώς το ζώο. Τα παπούτσια της ήταν θήκες υγρού και τα τακούνια τελείωναν σε χονδρές σύριγγες. Και το γουρούνι στη μέση. Ήταν εκεί. Έβγαζε χονδρή πράσινη μύξα που περιδιάβαινε τα τριχίδια της μύτης του. Σαν χέρι που σε σπρώχνει προς τα πίσω. Φορούσε ένα μαύρο μπουρνούζι από μετάξι. Το έβλεπες στις εκφράσεις του που θύμιζαν αποτυχημένη αισθητική εγχείριση. Μια μικρή πόρνη μπήκε μέσα στο δωμάτιο. Οι φωνές του ήταν κρυφές. Μια λάμπα το φώτιζε από πάνω. Ανοιγόκλεινε τα βλέφαρά της που άγγιζαν τα πεντέμισι εκατοστά και σχεδόν άκουγα το θρόισμα. που έπεφταν πλημμυρισμένα από το λίπος και την τρίχα προς τα κάτω. Ο σκοπός δεν ήταν να πνιγεί το γουρούνι. Τα μαλλιά της πόρνης ήταν λυμένα και πιασμένα μονάχα με ένα κόκκαλο που 17 . Χείλη πεταχτά. μάτια γουρλωτά και μάγουλα ογκώδη στα ζυγωματικά. Αυτό καύλωνε και η τεντωμένη του πούτσα μαρτυρούσε την απελπισία του. Δεν ήταν ήσυχο. Μέσα στα μάτια του το απόλυτο κενό. από μαύρο σκληρό πετσί και ένα μικρό κορμάκι-εσώρουχο από μαύρο πετσί κάτω. Είχε φάει πιο μπροστά ένα συκώτι γάτας. Είχε περιθώρια. Κουνιόταν πέρα δώθε. Απλώς σε έσπρωχνε προς τα πίσω. Έγλειφε το ξύλο του τραπεζιού. Βούιζε με μια απόκοσμη βραχνή φωνή. μα σχεδόν το άκουγα. Παρακαλούσε τα πόδια του να μπορέσουν να στηρίξουν τα ιδρωμένα του πλευρά. Αλλά ακούγονταν. Πετάει το μπουρνούζι και φαί- νεται ένας στηθόδεσμος διάτρητος σαν ελβετικό τυρί. Γύρω από το πέος του γουρουνιού υπήρχαν μεγάλα λα- μπιόνια που αναβόσβηναν και έτριζαν. Έβγαζε περίεργους ήχους χώνεψης. μπροστά μου. Γυρισμένο το σκοινί στο λαιμό του δυο φορές. Αντιγόνη Ηλιάδη Η κλειδαρότρυπα Το γουρούνι ήταν στημένο πάνω στο τραπέζι και ρουθού- νιζε. Το τελευταίο του γεύμα. Γυάλιζαν στο φως της λάμπας οι ρώγες της που εξείχαν. Δεν μπορούσα ν' ακούσω. Γκουρμέ φαγητά.

Της ψιθύρισα. Η ισορροπία. να βλέπει. Αν δεν τους τηρήσει θα τιμωρηθεί με θάνατο. Κοίταξε τα μάτια του γουρουνιού. Τα χείλη της ήταν προτεταμένα. Η πόρνη το χάιδεψε. Κανονικά δεν είναι έτσι. Δεν με άκουγε. Ρευόταν. Σε αυτό το τραπέζι. Θέ- λεις πούτσο. Είμαστε ανώτεροι από αυτό. Με τρυφερότητα. Του άξιζε. Δεν πρέπει να μιλάει. Γρήγορα άλλαξε το βλέμμα της. Χρειαζόταν περιποίηση και προετοιμασία. Μια λάμψη τόνισε τη σάρκα του γουρουνιού που έμοιαζε με ανοιχτό ζουμερό δαμάσκηνο. Τα μάτια της γυάλιζαν. Πολύ ανώτεροι. Είχε προετοιμαστεί γι' αυτό και μόνο. Εμείς συλλαμβάνουμε την ύπαρξη. Εγώ πίσω από μια κλειδα- 18 . Ήταν φτιαγμένο για μας. Κάτω γνάθου μάλλον. Ήταν καλά εκπαιδευμένη. Τους ανθρώπους. Κάποιος δεν είχε αυτιά και σαγόνι. Ακόμη μπορεί να περπατάει. αεριζό- ταν και βρώμιζε τον χώρο με τις φυσικές του εκκρίσεις. Ηδονίστηκα. Η έκφρασή της δεν άλλαξε. Για απόλαυση. Για την ικανοποίησή μας. Καταλαμβάνεις μια θέση ψηλότερη από αυτό που σου αρμόζει. Ήξερε τους κανόνες. Δίχως σκέ- ψη και υψηλή νοημοσύνη. Σίγουρα όχι. Δεν ακούει. Το ξετύλιξε με αριστοτε- χνία. Γαμήσου. Μικρό… μικρό. Γιατί ήταν ένα ζώο. Θα υποδεχόταν κάτι θεϊκό και πρωτόγνωρο αυτό το πλάσμα. Έτσι το είδα. Και γυάλιζε. Θέλεις ξύλο. Καθόλου. τα πισινά της γυάλιζαν και τα βυζιά της πετάγονταν μαύρα και δερμάτινα. Ένιωσα σαν να με χτύπησε κεραυνός. Μεμιάς αυτό έσκισε τον αέρα. Στημένα όλα σαν φράχτες σύρθηκαν πάνω στη σάρκα του ζώου και την κριτσάνισαν λίγο. Το μαστίγιο. Με περισσή ταχύτητα το κούνησε και το έκανε κύκλους. Αλλά το αγνοούσε. λες και τα είχε φουσκώσει με ζελατίνα. Μόνο έφτυνε σάλια. Το μαστίγιο μόνο τράβηξε την προσοχή μου από την πόρνη. Καθόλου αθώο κοριτσάκι. Μικρό το κακό. Τα μάτια της κοίταξαν την κλειδαρότρυπα. Αλλά τρόμαξα για μια στιγμή. Αηδιαστικό εκτόπλασμα που ήρθες από τα άνανδρα βάθη του υποκόσμου. στρογ- γυλεμένο. Η πόρνη έσκυψε μπροστά κι έβγαλε από τους γλουτούς της ένα πράγμα σε σχήμα κολοκυθιού. Φορούσε μαύρα γάντια που είχαν μικρά κοπίδια στην παλάμη. Έπαψε να υπάρχει. με δεξιοτεχνία. Αυτοί είναι οι κανόνες. Απαλά. Κάλμαρα τον πούτσο μου που τεντωνόταν σαν μικρό κούτσουρο. Δεν βλέπει. να νιώθει ηδονή. Πρέπει να είσαι εκεί. Με ρυθμό. Το τίναξε δυνατά. ΑΝΤΛΙΑ έμοιαζε ανθρώπινο.

Η πόρνη τίναξε το μαστίγιο. Η πόρνη πήρε λίγο από το σπέρμα. Πρωταγωνιστείς. Δριμύτερη από ποτέ. Εσύ τώρα. Μετρούσα βαριανασαίνοντας. Μια. Και σε βλέπω. Δεν γεννήθηκες ποτέ για κάτι τέτοιο. Το γουρούνι βάφτηκε από τη σούπα και το αίμα στο φυσικό του χρώμα. Η πόρνη έχωσε το παλούκι του μαστίγιου απαλά στην οπή του γουρουνιού. Κι άλλη. Βράχηκαν τα παντελόνια μου. Το οπισθόφαρδο ζώο τέντωσε περήφανο το κεφάλι του προς το ταβάνι και έβγαλε μια γουρουνίσια έκδοση οργασμού. Δεν έφυγε. Λευκή ολόλευκη. Χόρεψε μέσα στην κοιλιά του το γεύμα του. Τα λαμπιόνια γύρω από τον κορμό του δεν έπαυαν ποτέ να αναβοσβήνουν. Δυο. μετά από εκσπερμά- τωση. Να μου φέρει ενισχύσεις. Κι άλλη. Μα τι οξεία αίσθηση. Πού πήγες. Και το γουρούνι το ίδιο. Ανατρίχιασα. Και δω. Με συντά- ραξε συθέμελα. Και μια ακόμη. Ήταν εκεί. Τέλος το άλειψε στο μαστίγιο. Αυτό αναστατώθηκε. Αυτό έσκουξε. Και συ εκεί. Το ζώο μούγκρισε από πόνο και ούρλια- ξε. Έδειχνε να το εγκρίνει. καθώς η πόρνη πήγε να αφήσει τον κουβά. 19 . Το αίμα του έβγαι- νε πηχτό και κόκκινο σε πίδακες από τις ερωτικές πληγές του. Γιατί χάθηκες από το οπτικό μου πεδίο. Το μύρισε πρώτα. Το γουρούνι έσκουξε. όπως το χιόνι που πέφτει μέρα και νύχτα στη Φινλανδία. Η πόρνη τράβηξε δυνατά το χερούλι και το μαστίγιο βγήκε έξω. Κουβαλούσε έναν κουβά με λευκή σούπα μέσα του. Έχεζε. Αντιγόνη Ηλιάδη ρότρυπα. Βρωμερό ζώο. Διαολοστάλθηκα. Τον κούνησε πέρα-δώθε και τον έριξε ολόκληρο πάνω στη σάρκα του γουρουνιού. Κι εκεί. Τρεις. Να βλέπω όλο το θέαμα κρυφά. Τσάκισε το γουρούνι. Επέστρε- ψε γρήγορα. Η πόρνη το χάιδεψε αισθησιακά λίγο ακόμη. Όμως είσαι εκεί. Χάιδεψε το γουρούνι. Ξεροκατάπια και νόμιζα για μια στιγμή ότι το σάλιο μου είχε γεύση γουρουνίσιου ιδρώτα. Καθηλωμένος. Να γίνεσαι το θέαμα. Και παντού. Πάντα αισθαντι- κά και ακαταμάχητα. Ουρί του παραδείσου. Μου ξέφυγε ένα ξεφύσημα ανακούφισης. Αμέτρητες. Και στο πέος του το σπέρμα του εξέρρεε σε ασίγα- στους πίδακες. Χάθηκε για λίγο στο σκοτάδι. Μιαμ. Όχι. Η πόρνη επανεμφανίστηκε. Τα υγρά του ανακατεύτηκαν με τη λευκή σούπα και έβγαινε ένα ροζ χρώμα.

Η πόρνη σήκωσε τα δυο της πόδια ταυτόχρονα. Το γουρούνι έσκουζε και ρουθούνιζε και μύξωνε και γελούσε και χαχάνιζε και γκάριζε και τρελαινόταν. Ένα πλάσμα κατασκευα- σμένο αποκλειστικά και μόνο για αυτόν τον σκοπό. σκούρο κόκκινο. Δεν θα πρέπει να ήταν και ρόφημα διαίτης. Μάζεψε τα γόνατα σαν αράχνη και τα τίναξε μπροστά με μια χορευτική κίνηση. Ακούστηκε σαν ροή πετρελαίου σε σήραγγα. Έκλαιγε. Η πόρνη έβγαλε μια κραυγή. για να ανακουφίσει τις κλειδώσεις της. Κάθισε με τα πόδια της ανοιχτά στην πλάτη της καρέκλας. Υπήρχαν κάτι μικρά αποσπάσματα στο ύφος της που έδειχναν μια δυσαρέσκεια. Έπειτα. εμφάνισε μια μεγάλη πλαστική μαργαρίτα. να μιλήσω. Σηκώθηκε και ρούφηξε όλο το γαλακτερό υγρό που χύθηκε από τα μάτια του γουρουνιού. Αφήστε με να πεθάνω κοιτώντας αυτήν την κλειδαρότρυπα που έσεισε το είναι μου. Ο σκοπός παρέμενε πάντα ο ίδιος. Ή ακόμη περισσότερο. Όλα ήταν στην εντέλεια. Κάθε κίνηση αυτού του πλάσματος ήταν μέρος της εκτέλεσης μιας ιερής πράξης. διαταράσσοντάς τη με τα κατάλληλα μέσα. ΑΝΤΛΙΑ Ξανάρθε. Τα μάτια του γουρουνιού έλαμπαν. Αναστέναξε με περισσή απόλαυση. Υπόγεια. έκανε ένα σπαγγάτο με δεξιοτεχνία. Μαζί με τη σούπα χρώματος που έσταζε και έβαφε το τραπέζι. Υπηρετούσε την αρμονία του κόσμου. Τα τακούνια-σύριγγες έκαναν δυο τρύπες εκεί που ήταν τα μάτια του γουρουνιού. Διαπεραστικά. Είχε ένα πράσινο κλωνάρι ύψους ενός μέτρου. Ένιωσα να περιδινούμαι για λίγο. Δεν έβλεπα το μπροστινό της μέρος. Από κάπου στο σκοτάδι. Ξαναγεννιόμουν μπρο- στά σε αυτό το υπερθέαμα. Λευκό. Σε μια προσπάθεια της ύπαρξής μου να τιθασεύσει τον εαυτό της. Δάκρυα κυλούσαν από τα καρφωμένα μάτια του ζώου. Με μια καρέκλα. άρχισα να χαχανίζω σιγανά. Ξενέρωτο γουρούνι. Ανίκανος να αναπνεύσω. Ήταν απλώς φωτισμένη. Όμως έβλεπα το γουρούνι. Η ηδονή. Ήθελα να μείνω για πάντα εκεί. Χάιδεψε το γουρούνι και κύλησε το χέρι της ως στην εσοχή του πισινού 20 . Πάψε. την αρμονία του σύμπαντος. πά- χους αρκετού και ένα πολύφυλλο λευκό άκρο. Το μαύρο έγινε άσπρο. Μα η αύρα της δεν φανέρωνε τίποτε από αυτήν. Έμεινα εκεί με τη στοματική κοιλότητά μου χάσκουσα και τα υγρά να περιρρέουν από παντού. Το άσπρο έγινε από ροζ.

Ανάρμοστα για ένα ταπεινό. Έσιαξα τη γραβάτα μου. Έφυγα από την κλειδαρότρυπα. Το πιο ωραίο για το τέλος. το γου- ρούνι βογκούσε. Ευτυχώς είναι ήσυχα και αθόρυβα. γεμάτη από σπέρμα και ηδονή. Σε λίγο άφησε ένα βογκητό και μου επέτρεψε με τον θόρυβο που έκανε να βγάλω κι εγώ την καταπιεσμένη μου ηδονή σε ήχο. έφτιαξα τα μαλλιά μου στον καθρέφτη μπροστά. Αλλά θυμήθηκα πού ήμουν και κρατήθηκα. Ένιωθα την μαργαρίτα να εισρέει μέσα στην παχυλή μου σάρκα διά της φαντασίωσης. Τυχερό γουρούνι. Πράγματα που ένας μόνο σαν και μένα θα τα δεχόταν και θα τα εκτιμούσε. κρατιέμαι πολύ καλά. Σκέφτηκα. Πλήρωσα την καθαρίστρια που θα πλήρωνε την πόρνη και θα μάζευε το κρέας. Έπιασα τον δερμάτινο χαρτοφύλακά μου από τη ρεσεψιόν. Ήθελα να δω και τον θάνατο. Αντιγόνη Ηλιάδη του. Ανίκανο να καταλάβεις. Διαστάλθηκα ολάκερος και βόγκηξα. Είχε υποστεί πολλά. Παραπάτησα και έχασα την εικό- να. Κούμπωσα την καμπαρντίνα μου προσεχτικά. Στο καντράν είδα τη φωτογραφία δυο ξανθών παιδιών. Δικά μου είναι. Χαμογέλασα στο αστρα- φτερό μου είδωλο και έβαλα μπρος. Κι έπειτα. στρώθηκα στη δερμάτινη καρέκλα. τι ζητήσουν. Άνοιξα την πόρτα. Είχα βάλει όσο ζελέ πρέπει. Με ζηλεύουν για αυτό. Το χέρι της κουνήθηκε εκεί μέσα. Μπήκα μέσα. Γερό αμάξι. Δεν συμπαθώ πολύ τα παιδιά. Το λατρεύουν στον φούρνο με μπαχαρικά και πατάτες. Η εταιρεία μου δίνει τις πιο εξελιγμένες ηλεκτρονικές συσκευές. Μα στο μυα- λό μου ακόμη κουδούνιζαν τα μαύρα μάτια του γουρουνιού. 21 . Μια ωραία μέρα στη δουλειά με περίμενε. Πικά- ντικα. Ο σκληρός πούτσος μου τρεμόπαιζε. Βγήκα από το κτίριο και ξεκλείδωσα το ιδιωτικό γκαράζ. πληρώνει τις διακοπές για όλη την οικογένεια και μας κάνει πού και πού και έξτρα δώρα. Η εταιρεία μου το έδωσε. Αγάπησέ με! Μου ήρθε να της φωνάξω. Να ρέει στα πόδια μου το αίμα του γουρουνιού και να γλιστράει στο βλέφαρό μου. Πήγα στο αμάξι μου. έχυσα. Και ήταν άλλο πράμα. Ακριβό. Τους αρέσει το χοιρινό κρέας. Από τα καλύτερα. ασήμαντο ζώο. Η σάρκα του. Δεν ενοχλούν αν τους δώσεις ό. Για σαρανταπέντε χρονών. Το γουρούνι άφησε την τελευταία του πνοή. Αυτό είναι ευτυχία. Τελείωσε. όχι πολύ αργότερα. Το βράδυ θα τρώγαμε καλά.

ΑΝΤΛΊΑ 22 .

Ψιλόβρεχε και είχα βγει έξω στο κατάστρωμα για να αναπνεύ- σω… Και ήταν τόσο αποπνικτικά στη σάλα όπου τα φίδια με τις σμέρνες λικνίζονταν σ’ ένα ακόμη to know us better… Και εσύ καθόσουν μόνη σου στην τραμπάλα… Και εγώ περίμενα ν’ ανέβω στο Carousel… Μέχρι που. από τη βροχή γλίσχρων εκλάμψεων στου χρυσόψαρου τη μνήμη. υπό τη συνοδεία της σο- νάτας Piano trio opus 100 in e flat major d.929 second movement του Franz Schubert. αφού μου είπες πρώτα ότι συνηθίζεις να πίνεις espresso και με γυναίκες και ότι θα μπορούσαν να χυθούν στα- γόνες από κόκκινο ξηρό στο λευκό μου ξεφτισμένο πουκάμισο… Και την ίδια στιγμή που δεν ξέρω το πώς και το γιατί. την Countess of Lyndon στη γέφυρα. Θυμάσαι τι σου είπα πριν περίπου έναν χρόνο στη χοροεσπε- ρίδα. Μορφέας Ελευθερίου Όταν ο Τρελο-Καπελάς από τη Wonderland συνάντησε τη Frida Kahlo από την Coyoacán στη Μικρή Πόλη για ένα espresso (Μια σουρεαλιστική αναπόληση) [απόσπασμα] Γλυκιά μου Frida. παρόλο που ήθελες να πίνουμε μαζί μόνο espresso και τα rendezvous για espresso δεν ανακοινώνονται στη στήλη των κοινωνικών της εφημερίδας Η ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΗ… 23 . Γιατί. Και μου ζήτησες να πίνουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα ένα espresso μαζί. μετά από λίγο καιρό είχες κάνει γνωστό στους σωματοφύλακές σου ότι δειπνούσαμε μαζί. μου ζή- τησες να δούμε μαζί τα πυροτεχνήματα στον ουρανό… Και είχα πολύ καιρό να δω πυροτεχνήματα στον κατάμαυρο ουρανό! Αλλά φαντάζομαι κι εσύ το ίδιο… Και ένα βροχερό απόγευμα ήρθα στην Casa Azul. Εσένα θέλω! Και καθώς ο Redmond Barry πλησίαζε. Ποιoν caballero θες. Γιατί έπρεπε να επιστρέψω στην Alice. Να σου τον φέρω και να φύγω.

Αλλά εσύ ήθελες μόνο espresso και εκ των προτέρων γνώριζες ότι θα δειπνήσουμε μαζί… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. ένα λευκό κοχύλι με σκελετό από ξύλο ακα- κίας. γιατί απλά απόκαμα! Αρκετά με τα νυχτοπερπατήματα του Leonard τόσα χρόνια! Γιατί και με την Alice. κρατώντας σου για ombrellino. να μοιραστείς μαζί μου τα παιχνίδια σου. δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτές. ακόμη και αν εργάζεται. Και προσπάθησες να με τραβήξεις από τον τάφο μου και να με αναστήσεις. H εμπειρία είναι σαν τo οδοντικό νήμα. Δεν με αφορά με ποιο τρόπο η καλή σου φίλη Shiatsu παίζει trivial pursuit με τη μητέρα της. ακόμη και αν ο Τρελο-Καπελάς δεν άκουσε τη συμβουλή σου και δεν πήγε την Alice στον παιδότοπο που προσπαθούν να βρουν τα χαμένα κομμάτια στο puzzle. να κάνουμε πράγματα μαζί! Αλλά εσύ ήθελες μόνο espresso και εκ των προτέρων γνώριζες ότι θα δειπνήσουμε μαζί… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. Και μετά από λίγο καιρό μου είπες ότι οι σωματοφύλακές σου πρότειναν να σε συνοδεύω στους περιπάτους σου. μόνο που ο καθένας χρει- άζεται το δικό του για να υφάνει την αιώρα που νανουρίζει τη δική του μητέρα… Η Shiatsu είναι η Shiatsu και ο Τρελο-Kαπελάς είναι ο Τρελο-Kα- πελάς. ΑΝΤΛΙΑ Αλλά εσύ ήθελες μόνο espresso και εκ των προτέρων γνώριζες ότι θα δειπνήσουμε μαζί… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. Kουράστηκα με τα μεταμεσονύχτια Awakenings! Αλλά και σένα θα σε ταλαιπώρησε πολλά χρόνια φαντάζομαι αυτό το γιατί του ατυχούς triple lutz στον τελικό του παγκόσμιου πρωταθλήματος του καλλιτεχνικού πατινάζ στις 25 Νοεμβρίου του 1970 και για να το διαχειριστείς αποφάσισες να γίνεις άτε- γκτη με τον εαυτό σου και τους συνανθρώπους σου… Kαι όσες φορές και να πατήσεις το rewind εκείνης της χορογρα- φίας σου… Αλλά δεν είμαι partenaire που δύναται να χορέψει patinage artistique 24 . All time classic γυναικεία ανασφάλεια ότι αν δεν περνά κάποιος caballero ώρες μαζί τους.

ακόμη και αν με γοήτευε ο τρόπος που με περίμενες στο project για την ποδηλατοδρομία των πρωτόπλαστων και που έτρεχες πρόσχαρη να με αγκα- λιάσεις και να με φιλήσεις. 25 . που στα γενέθλιά μου στις 8 Μαϊου μου πήρες ένα κομμάτι γλυκό κορμό και το βιβλίο του Allan Percy. που θα έλιωνε σαν παγωτό τους βράχους του Σίσυφου… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. ευελπιστώ- ντας. ότι το ημιτελές θα ολοκληρωνόταν με το valse sentimentale της παλίρροιας του Ευρίπου. που κουβαλώ ως άλλος Σίσυφος. κάποια στιγμή. που αποζητούσες ένα δείπνο με όλα τα παρελκόμενα. über alles! Και για να δύνασαι ν’ αγαπήσεις πραγματικά. ενώ εξαρχής ήθελες ένα δείπνο. που στη διάλεξη για την αγωγή του καταπιεζόμενου με περίμενες στην πρώτη θέση. από τις δύο στο μια φορά την εβδομάδα μου είπες: Θέλω να πίνουμε espresso μαζί μια φορά την εβδομάδα! Μάλλον τότε εκ των πραγμάτων συμβιβάστηκες ότι ήθελες μόνο ένα espresso μαζί μου. για να ακούσω τον ήχο των κυμάτων από το κινητό σου. Μορφέας Ελευθερίου σ’ ένα αυστηρά οριοθετημένο κύκλο από κιμωλία… Οι κανόνες σου. όταν ήσουν στο Tσιρικριά. γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δειπνούν μόνοι τους στα εστιατόρια με συντροφιά το tablet τους… Θυμάσαι που σε πήρα τηλέφωνο. στην τρίχα ντυμένη στα κόκκινα και με είχες πνίξει στα φιλιά. που προσπαθούσες να είσαι μαζί μου όσο το δυνατόν περισσότερο. πρέπει να αφήσει την Alice στην Cuckoo’s nest! Και όταν είδες ότι τα rendezvous για espresso περιορίζονταν. διαφορετικά αγαπάς μόνο τις replicas σου! Kαι για να δύναται ο Τρελο-Καπελάς να παρευρεθεί στο μυστικό δείπνο μαζί σου. αυτό που πραγματικά σου λείπει Frida. λόγω των δικών μου βράχων. που στο café bar ΞουΛ με το που έφτασα ζήτησες από τον οι- νογνώστη αδερφό της καλή σου φίλης Lhakpa Sherpa να κάτσει παραπέρα για να μ’ έχεις δίπλα σου. που μου πρότεινες να με φιλοξενήσεις στην China Town για να μελετήσω τη φιλοσοφία του Feng shui. που κρατού- σες συνεχώς το χέρι μου στο άνετο θέατρο που πήγαμε για να ακούσουμε τον μονόλογο της Σταματίας. πρέπει να απο- γειώσεις τα χάρτινα αεροπλανάκια από το business room του κομφορμισμού. που έτρεχες να με αποχαιρετήσεις σαν γάτα στο ascenseur και μου νιαούριζες Charlie Brown θα τα καταφέρεις.

Α little girl is learning to ride a bicycle… Ι don’t know her name… But I’d like to be her Stalker in a luna park… Αλλά τα παιδιά δεν τα εξοστρακίζουν από το σπίτι όπου ο αγέ- ρας δεν πληγώνει. Και το magic bus άργησε να ‘ρθει. δεν πιάνει το κινητό. για να πάρω το magic bus και να επιστρέψω στη Wonderland. όσο και αν η Alice ματαίως αναζητά τον ερωτύλο Leonard να επιστρέψει στη Wonderland… Και όταν αναδυθείς. γιατί φτιάχνονται από ανθρώπους για ανθρώπους… Και στους κανόνες υπάρχει και η διασταλτική ερμηνεία. πέραν της γραμματικής. Ευτυχώς που προθυμοποιήθηκε ένας σωματοφύλακάς σου και με πήγε με την άμαξά του μέχρι την πολυσύχναστη στάση που περιμένουν τα μοναχικά ανθρωπάκια του Γαΐτη. Aκόμη θυμάμαι πώς κοίταζες τα κοάλα των φιλενάδων σου και πόσο χαρούμενη ήσουν όταν κράτησες κάποιο στην αγκαλιά σου. ούτε οι γονείς τους επιβάλλουν το δικό τους αξιακό σύστημα. αν όταν μεγαλώσουν αποκτήσουν την κακή συνήθεια ν’ αγοράζουν σακουλάκια με καραμέλες από αγνώστους. ΑΝΤΛΙΑ Νομίζεις πραγματικά ότι δεν ήθελα να βρίσκομαι εκεί μαζί σου. όπως και τα νομοσχέδια επιδέχονται τροπολογιών. τους κάθε λογής -ισμούς… Γιατί τα παιδιά είναι ελεύθερα να κολυμπούν στο Big Blue… Oι κανόνες επιδέχονται τροποποίησης. ακόμη και αν ο camarero δεν είχε Β12 να σου προσφέρει στο café bar του Νιχάι… Kαι μετά νομίζεις ότι δεν ήθελα να έρθω για espresso μαζί με τους σωματοφύλακές σου. 26 . επιλέγοντας γι’ αυτά. επειδή η φίλη του αλαφιασμέ- νου οδηγού έπαιζε ολημερίς με το μαγιόξυλό του στην τετριμμένη παγανιστική γιορτή. Ένα μακροβούτι στη σιωπή… Και στο βυθό. η αρμύρα θα έχει σμιλέψει το διαβρωμένο γλυπτό… Αλλά έπρεπε να πάω με την Αlice για ελεύθερη κατάδυση στην άβυσσο της λήθης… Θυμάσαι την Πρωτομαγιά στους κρεμαστούς κήπους της Βαβυ- λώνας. χωρίς αυτά.

υπό τις ιαχές των ροζαλί επαναστατών που τραγουδούσαν ζαλισμένοι. Και όταν πονέσει το λυγισμένο σου κλωνάρι. γιατί το βουνό του Vivaldi το γνωρίζω από μικρό παιδάκι σπιθαμή προς σπιθαμή. η Alice δεν θα με θυμάται! 27 . γιατί αν τσιμπήσω το δέρμα μου. που θα γινόταν ένα υπόκωφο και συγκαταβατικό ΝΑΙ… Όλα υπό μια αίρεση πλανώμενη στον αέρα… Λίγο μετά τη δύση του ηλίου και λίγο πριν φέξει το πρωί. Πάλι είχε σκηνοθετήσει το μονότονο σκηνικό με τα marie claire στο πάτωμα και το éclair που είχα φάει μου βγήκε ξινό. Δεν θυμάμαι ποτέ να έσπασα το ρεκόρ των δύο παραστάσεων την εβδομάδα με μια τρίτη… Θυμάσαι ένα βράδυ που μου είπες ότι σέρνω το σώμα μου. Μορφέας Ελευθερίου Και έπρεπε να επιστρέψω στην Alice. Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί ένα μαρσιποφόρο καγκουρό κάνει autostop στη Xαμένη Λεωφόρο. θα με νιώσεις. η οποία έμεινε μόνη της όλη την ημέρα και τα βρήκα μπριάμ στο σπίτι. λίγο πριν το ενθουσιώδες και στεντόρειο ΟΧΙ. Ο βρυκόλακας ξεπόρτιζε να πάει στην καλή του και μετά να επιστρέψει στον τάφο του. Δεν θα υπήρχε καλύτερος ξεναγός από μένα. Θυμάσαι τις δροσερές καλοκαιρινές βραδιές στο Εtapo. Αναρωτιέμαι αν ο θιασάρχης θα κατεβάσει ποτέ αυτό το κακό- γουστο μονόπρακτο που πληρώνει o ίδιος πάντα θεατής… Φώναξε τις γάτες! Μπήκαν αρουραίοι! Αλλά αυτό είναι το δικό μου surreal σενάριο. ιππεύοντας τους Κενταύρους. Γιατί η Alice με περιμένει στο σπίτι να της αφηγηθώ ιστορίες για να κοιμηθεί! Αλλά σε τούτο το ταξίδι με τον Υπερσιβηρικό. οι οποίες θα μου λείψουν μαζί με τις γκριμάτσες σου! Τόσο μα τόσο παραστατική στις αγορεύσεις σου στην αρχαία αγορά… Πόσο μου αρέσει να σε πειράζω… Και μια πολύχρωμη écharpe ανέμιζε στο ανάλαφρο. Νομίζεις ότι δεν ήθελα να σε συνοδεύσω στο γλέντι που ακολού- θησε τον γάμο της Νηρηίδας Θέτιδος με τον θνητό Πηλέα. όπου είχες πάει με την καλή σου φίλη Lhakpa Sherpa. θα σε νιώσω.

πάντα ο Tom τρύπωνε και τρυ- πώνει στο λαγούμι μου. μετά από αρκετό χρονικό διάστημα. αλλά το άγχος μου για την Alice ουδέποτε! Αλλά κι εσύ δεν άντεξες ούτε μια καλησπέρα να πεις στην Αlice . για να δούμε τι κάνει η Alice! Ο φόβος μαράζωσε τα λιγοστά ομιλούμενα λουλούδια στις jardinières της Wonderland… Μπορεί το νόμισμα του Ιανού που είχε απομείνει μέσα μου να το έφτυσα με τη βοήθειά σου. είτε βράδυ.δυο λεπτά σου ζήτησα πριν πάμε στην καθιερωμένη ετήσια χοροεσπερίδα . με ρίσκο να αρρωστήσουμε εμείς.παρόλο που σου πρότεινα αρκετές φορές να γνωρίσω τη Matilde και να πιούμε ένα espresso! Δεν το αντέχω να παίρνω συνεντεύξεις από ανθρώπους που δεν θυμούνται το νόημα της ζωής τους! Ακόμη ηχεί στ’ αυτιά μου σαν Gong! 28 . ΑΝΤΛΙΑ Και η Alice κάποτε μ’ έπαιρνε στην αγκαλιά της και μου έλεγε ιστορίες για να κοιμηθώ! Καλά μου είχε πει κάποτε ο Τom ότι προσέχουμε υπέρμετρα την υγεία της Ιοκάστης. τον κινηματο- γραφικό έρωτα της ζωής της στον ουρανό της Wonderland. εάν δεν έχουμε ήδη αρρωστήσει… Αγχωμένη μαλακία στην αναμονή για τη γλυκιά φωνή της γκου- βερνάντας στις οκτώ το πρωί! Μόνο που από τότε που λιποθύμησε η Alice 2 φορές μπροστά μου και έλαβε παράσημο για τον άθλο της στο μέτωπό της και θα μπορούσε να συναντήσει τον Doctor Zhivago. τότε το άγχος δεν ήταν πια διαχειρίσιμο και από τότε όπου και να πηγαίναμε και πηγαίνουμε με τον Tom κάπου κοντά σε ακτίνα 5 λεπτών από το λαγούμι μου. είτε μεσημέρι.

29 .

Ήταν μια γυναίκα πεισματάρα. Όπως φόρτωνε τα σακιά στην καρότσα του φορτηγού. έπιασε με το βλέμμα του τη χήρα 30 . Η Ουρανία ήταν μια χήρα σαν μαυροφορεμένη μαντόνα. που τον έβαζε τακτικά στο σπίτι της για δήθεν μαστορέματα και μερεμέτια και του σέρβιρε γλυκό τριαντάφυλλο από τη μασχάλη της. Τον κήδεψαν την επόμενη μέρα το πρωί και η χήρα μετά την κηδεία πήρε την φοράδα κάπου μέσα στα χω- ράφια. Τον βρήκαν δυο ώρες αργότερα σκασμένο εκεί που τον είχε ρίξει η φοράδα. όταν την ένιω- σε αναστατωμένη και πριν προλάβει ν’ αντιδράσει. που δεν πρόλαβε να χορτάσει. Το άλογο τού είχε σπάσει τη σπονδυλική στήλη. Τα μάτια της ήταν γατίσια και πράσινα και το δέρμα της χρυσαφένιο κι απαλό σαν μετάξι. έδωσε μια το ζώο και σηκώθηκε στα δύο του πόδια. Είχε χηρέψει στα είκοσι δύο της. κατάμαυρα. Μέχρι που γνώρισε τον Κυριάκο είχε μείνει πιστή στον μακαρίτη κι έσβηνε την αναστάτωση που ένιωθε από καιρό σε καιρό με κρύα ντους και σωματική εξάντληση. ΑΝΤΛΙΑ Η Ανάσταση της Ουρανίας Στο τέλος του Αυγούστου. κορακίσια μαλλιά. την καταράστηκε που την έκανε χήρα προτού καλά-καλά κλείσει ένα χρόνο παντρεμένη και την τουφέκισε. Το σώμα της είχε τη μεστή ομορφιά των είκοσι οχτώ της χρόνων και κάτω από την πένθιμη ενδυμασία έκρυβε τη λαχτάρα για τον έρωτα. δεν το κουμαντάρισε σωστά κι αυτός και ήρθε και γύρισε τούμπα το άλογο και τον πλάκωσε. Είχε πάει ο Κυριάκος νωρίς στης χήρας να φορτώσει το σιτάρι της και να το πάει για άλεσμα. Κι όχι καμία στραπατσαρισμένη καρακάξα. Γύρναγε από δουλειά στα χωράφια ο μακαρίτης. Γύρισε μόνο του το ζώο στο σπίτι κι όλοι έβαλαν το κακό στο νου τους. όπως έκαναν για να το σηκώσουν. όταν έπεσε πάνω στον άντρα της η αγαπημένη του φοράδα. πήρε μια εντελώς αφύσικη στάση. Είχε ξεράσει αίμα από το στόμα και το κορμί του. τα μισά πλευρά και του είχε ξεχαρβαλώσει το αριστερό πόδι. ο Κυριάκος ξεκίνησε να έχει μό- νιμες σχέσεις με μια χήρα από ένα κοντινό χωριό. Είχε λυγερή κορμοστασιά και μαύρα.

Σαν έκανε η Ουρανία να τον πληρώσει. έλαμπε ολόκληρη. Έπλενε τα μάρμαρα. έτσι και η Ουρανία είχε μπουμπουκιάσει κι ανάβλυζε ζωή από παντού. Σταμάτησε να πηγαίνει και στο μνήμα του άντρα της κάθε μέρα. γιατί δεν ήθελε να οδηγάει το φορτηγό μετά που έπεφτε ο ήλιος. που κάθονται και μοιρολογούν οι χήρες στα μνήματα των αντρών τους. Τον κοίταζε με τα μεγάλα πράσινα μάτια της κι έλεγε μέσα της πως κάπως έτσι θα ήταν και ο Απόλλωνας. καυτά δάκρυα έσταζαν απ’ το μουνί της. για πρώτη φορά στην ζωή της. 31 . Παναγιώτης Παπαδόπουλος που τον κοίταζε ξελιγωμένα. Τέτοιες φωτιές που η φλόγα τους έκαιγε ακόμα κι όταν αυτός έλειπε και η Ουρανία. Και πλέον ούτε παράπονα ούτε κατάρες ούτε κλάματα ούτε γιατί με άφησες μόνη και τα συνα- φή. του έφερνε μικρά ανθάκια. φρόντισε να ξεφορτώσει το αλεύρι της χήρας τελευταίο. Όπως ένα φυτό που έχει μείνει απότιστο και μαραμένο κι έρχονται οι πρώ- τες βροχές του Απρίλη. Η χήρα είχε ξαναβρεί τη χαρά της. ένιωθε μόνιμα ζεστή. αν είχε σωθεί το λάδι κι αν το είχε η εποχή. Πήγαινε κάθε Κυριακή μόνο για να το συμμαζέ- ψει. Η πρώτη που κατάλαβε ότι κάτι είχε αλλάξει ήταν μια γειτόνισσα και φίλη. δεν δέχτηκε χρήματα κι όταν εκείνη τον κάλεσε μέσα στο σπίτι για φαγητό για να του το ανταποδώσει. θα έπρεπε να του ετοιμάσει και για ύπνο. εκείνος δέχτηκε. Πέρασε από τα υπόλοιπα σπίτια που είχε κανονίσει να φορτώσει σιτάρι και στον γυρισμό από τον μύλο. που μάζευε στον δρόμο για το νεκροταφείο για να κάνει το μνήμα πιο χαρούμενο και εορταστικό. άναβε το καντήλι του. Όπως έμπαιναν στο σπίτι της Ουρανίας. Και δεν ήταν μόνο το τραγούδι. λέγοντας. που την έπιασε να μουρ- μουρίζει ένα γαμοτράγουδο την ώρα που άπλωνε μπουγάδα. το ξεδιψάνε και το φέρνουν πίσω στην ζωή. Ο Κυριάκος δυο βρα- διές την εβδομάδα της ζέσταινε το κρεβάτι και άναβε φωτιές βαθιά μέσα της. πως αν έμενε για φαΐ.

Αφού κανόνισαν οι άντρες μεταξύ τους τα της προίκας και τις ημερομηνίες για τα στέφανα. είχε τόσο ξεμυαλιστεί. ΑΝΤΛΙΑ Ο Κυριάκος καταστρέφει την Ασημίνα Η Ασημίνα είχε αμπαρωθεί στην κάμαρά της από την ώρα που πληροφορήθηκε τα νέα και τα μάτια της είχαν πρηστεί και κοκκινίσει απ’ το κλάμα. Η μάνα της την παρακαλούσε να βγει να φάει κάτι. «Κυρ Μανώλη μου». Έβηξε κάπως να δώσει επισημότητα στον λόγο του και συνέχισε λέγοντας του γέρου. ότι θα χάσει το στερνοπούλι της. Τρεις μέρες δεν είχε βάλει τίποτα στο στόμα της και μονολογούσε η Μανώλενα. είχε πει του πατέρα της. φώναξαν τις γυναίκες να τους τα ανακοινώσουν. τελειώνοντας από μια τυχαία συνάντηση με τον Κυριάκο. Μια φορά. Τον Κυριάκο η Ασημίνα τον είχε αρραβωνιαστεί τρεις μή- νες νωρίτερα. Όλα αυτά τα έλεγε με μiα δυσκολία κι όλο απέφευγε να τον κοιτάει στα μά- τια. αστεφάνωτη και γκαστρωμένη.τα μάγουλά της κοκκίνιζαν από τη συστο- λή και δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. που γύρισε 32 . Της Ασημίνας της άρεσε ο γαμπρός που της κανόνισαν και στην πραγματικότητα τον είχε ερωτευτεί εδώ και καιρό. Αυτές οι συναντήσεις τέλειωναν με μiα αίσθηση αμηχανίας και μπόλικη αγαρμποσύνη κι από τις δυο μεριές. «δώσε την συγκατάθεσή σου κυρ Μανώλη και η Ασημίνα σου θα ζήσει βασιλικά μαζί μου». όταν επίσημα είχε πάει επίσκεψη στο σπίτι της για να την ζητήσει. «την Ασημίνα την αγαπάω και θέλω να τη στεφανωθώ». Αν τύχαινε και την έστελνε η μάνα της για κάνα θέλημα και τον πετύχαινε έξω. Κι όλη την ώρα τον μνημόνευε με κατάρες για την ντροπή και το κακό που της έφερε στο σπίτι. Σαν να ήξερε ότι θα του άφηνε την κόρη χαλασμένη. Το επόμενο βράδυ ήρθε η μάνα του Κυριάκου κι ο κυρ Μανώλης με κάθε επισημότητα τέλεσε τον αρραβώνα. Σαν να ήξερε ο άτιμος το κακό που του ετοίμαζε. το προσωπάκι της φωτιζόταν κι ένα αθώο χαμόγελο σχη- ματιζόταν στο μπουμπουκένιο στόμα της. τον Κυριάκο. Όταν της ανταπέδιδε κι αυτός το χαμόγελο. αν δεν της περάσει ο καημός για εκείνο το διαβολόσπερμα. τον γιο του σατανά.

δεκαεπτά χρονών μπουμπουκάκι. Με όλους είχε να ανταλλάξει μια καλή κουβέντα. σε όλη την Πελοπόννησο και την Αιτωλοακαρνανία. Φόρτωνε και μετέφερε από καλαμπόκι και μπαμπάκι μέχρι γου- ρούνια και κατσίκια για σφάξιμο. Η Ασημίνα ζούσε το όνειρό της. • Οι δύο βινιέτες είναι αποσπάσματα από τη συλλογή διηγημάτων «Ο Κυριάκος κι ο Κυριάκος» 33 . που τον κανάκευε όλη την ώρα για την αξιοσύνη του και την λεβεντιά του. Είχε και κάτι μεγάλες ψωμωμένες πλάτες που τον έκαναν. Οι δουλειές του πηγαίναν τόσο καλά. Πολύ όμορφος! Πέρναγε ο Κυριάκος και όλοι γυρνούσαν να τον θαυμάσουν. έτσι ογκώδης όπως ήταν. Ο Κυριάκος είχε ένα φορτηγό και το μίσθωνε για μεταφορές. να φαίνε- ται ανώτερος από τους άλλους άντρες. Στα είκοσι έξι του χρόνια. Το περπάτημά του είχε μια παλικαριά και μια πρωτόγονη ευγένεια. Ήταν ψηλός κι από το φόρτωμα ξεφόρτωμα είχε φτιάξει ένα σώμα μυώδες και σφιχτό. ήταν ο νούμερο ένα ερ- γένης της περιοχής και το καμάρι της χήρας μάνας του. το ζευγάρι είχε την άδεια να κυκλο- φορεί επίσημα στο χωριό κι όλες μακάριζαν την Ασημίνα που της είχε τύχει τέτοιο παλικάρι. καμάρωνε το κελεπούρι. Η Ασημίνα δίπλα του. που ετοιμαζόταν να πάρει δεύτερο φορτηγό και δεύτερο οδηγό για να το δουλεύει. Και ήταν όμορφος. Μετά τον αρραβώνα. Παναγιώτης Παπαδόπουλος από τον μπακάλη σπίτι της μ’ ένα κιλό ρύζι αντί για φακές και μια πλάκα μαργαρίνη που της είχε παραγγείλει η μάνα της.

Ο γκρίζος ουρανός φλέρταρε από νωρίς με το στερεότυπο της βρετανικής κακοκαιρίας και η βροχή έμοιαζε πια αναπόφευκτη. ΑΝΤΛΊΑ Η αρχαία θεραπεία Μικρές ψιχάλες βροχής έπεφταν με άγνωστη ταχύτητα από τον ουρανό και κατέληγαν πάνω στη γυάλινη οθόνη ενός κινητού. για να αυξηθεί το ζουμ του χάρτη. Αντίχειρας και δεί- κτης ενώθηκαν και απομακρύνθηκαν. σκάζοντας άηχα και απαλά. πάντα εφαπτόμενοι στο γυαλί της συσκευής. με μία σχεδιασμένη διαδρομή σε έντονο μπλε χρώμα. Στην οθόνη φώτιζε ο χάρτης της πόλης. Είχε ακολουθήσει πιστά τις οδηγίες που την είχαν φέρει μέχρι το Πανεπιστήμιο. Ήταν αναγκα- 34 . όμως δεν μπορούσαν να την καθοδηγήσουν περαιτέρω.

Αφού σκούπισε τις σταγόνες που είχαν προλάβει να βρέξουν το κινητό. επικρατούσε απόλυτη ερημιά. χωρίς να χρειαστούν συστάσεις. ειδικά της νότιας. Δυστυχώς. βγήκε σε μια αυλή μικρής έκτασης. πέρα από ελάχιστα αγέλαστα παιδιά που περνούσαν γοργά από το πλάι της και εξαφανίζονταν αμέσως. εκτίμησε την έμφυτη ευγένεια που διακα- τείχε τους πολίτες εκείνης της χώρας. τον οποίο θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί για να την οδηγήσει στον προορι- σμό της. Στέλιος Ανδρεάδης σμένη να συνεχίσει μόνη της και να εντοπίσει χωρίς διαδικτυακή βοήθεια την αίθουσα του συνεδρίου. Περνώντας μέσα από μια ερημική στοά. ακολουθώντας τον κρυφά. Παρότι αρνήθηκε το κέρασμά του. το άφησε να γλιστρήσει μέσα στην Birkin τσάντα της. Ήλπιζε ότι θα συναντούσε τυχαία κάποιον συμμετέχοντα του συνεδρίου. όπου το συνέδριο είχε ήδη ξεκινήσει. έτσι πλησία- σε το πρώτο κτίριο από όπου ξεμύτιζε φως μέσα στη μουντή ατμό- σφαιρα και άνοιξε την παλιά πόρτα του. Αφού η σιγανή φωνή της διατύπωσε την ερώτηση. μεγαλύτερη αυλή και ο αρχιτεκτονικός λαβύρινθος έλαβε τέλος μπροστά σε μια γυάλινη αίθουσα. με αποτέλεσμα να ηχούν μόνο τα τακούνια της στον πλακόστρωτο δρόμο. την καλημέρισε ένθερμα. Σε μια πρόχειρη πινακίδα. που ήταν περιστοιχισμένη από τέσσερα. με την αντίστοιχη πλευρά τους καλυμμένη από αναρ- ριχώμενο κισσό. εκείνος της εξήγησε λεπτομερώς πώς να πορευτεί και δεν παρέλειψε να της προσφέρει μια καραμέλα βουτύρου. αναγραφόταν το όνομα του συνεδρίου και ένα βέλος. Για ένα δευτερόλεπτο πίστεψε πως η αργοπορημένη της άφι- ξη θα τραβούσε μονομιάς όλα τα επικριτικά βλέμματα του κοινού. κρατώντας όλους τους τύπους. Ένας Άγγλος μεσήλικας. Ακολουθώντας την κατεύθυνση που έδειχνε η μύτη του βέλους. ξεχωρι- στά κτίρια. που ήταν καρφωμένη στο χορτάρι της αυλής. Στην πραγματικότητα δε στράφηκε ούτε ένας προς το μέρος της. με υβριδικό πόστο γραμματέα και επιστάτη. 35 . Πέρασε τη μεγάλη καγκελόπορτα χρυσού χρώματος που καλω- σόριζε επιβλητικά φοιτητές και επισκέπτες και προχώρησε στους κατάφυτους κήπους του πανεπιστημιακού χώρου. Αποκλειστική επιλογή ήταν να ζητήσει βοήθεια. πέρασε μέσα από έναν χαμηλοτάβανο διάδρομο σε μία δεύτερη. Της άρεσε αυτό το κατάλοιπο αριστοκρατίας που ωθούσε την αβρότη- τα στην καθημερινότητά τους. σε πλήρη αντίθεση με τα μέρη της υπόλοιπης Ευρώπης που είχε επισκεφτεί.

συνειδητοποίησε πως είχε φτάσει η σειρά της. Λίγοι ήταν αυτοί που δεν είχαν βυθίσει τη ματιά τους στην οθόνη. Ορθά την είχαν προειδοποιήσει οι συνάδελφοί της πως στα συνέδρια πληροφορικής συνηθιζόταν το καθημερινό. Οι άντρες περιορίζονταν σε βαρετά πουκά- μισα. Είχε ενημερωθεί για το πρόγραμμα των ομιλιών και η δική της σειρά αργούσε τόσο πολύ που προλάβαινε να προετοι- μαστεί με άνεση. προσπάθησε να μην τους ενοχλήσει περνώντας από μπροστά τους. ξεχώριζε ακόμη πε- ρισσότερο από το σύνολο εξαιτίας του Hugo Boss ταγιέρ της και των χαμηλοτάκουνων γοβών της. προσπαθούσε να ακούει τους διαδοχικούς ομιλητές. αλλά και να προφτάσει εντός χρόνου. Παρότι έμοιαζαν απο- χαυνωμένοι. με αποτέλεσμα το άγχος να ανεβάσει αμέσως τους παλμούς της καρδιάς της και να δημιουργήσει μία πίε- 36 . Επικεντρώ- θηκε πάλι στην παρουσίασή της. Δεν είχε ετοιμάσει την παρουσίασή της. αφού χρησιμοποιούσαν συνεχώς ορολογία της επιστήμης τους και έθιγαν εξειδικευμένα πεδία. Καθώς έφτιαχνε τις διαφάνειες που θα πρόβαλε αργότε- ρα στους αδιάφορους συμμετέχοντες. Εκτός από τη διαφορετική της ειδικότητα. ώστε να ξεχαστεί. Το αρνητικό συναίσθημα πως έδειχνε σαν τη μύγα μες το γάλα φούντωσε γρήγορα και άρχισε να την ενοχλεί. αν όχι τελείως ατημέλητο στυλ. αφομοιώθηκε πλήρως με το υπόλοιπο κοινό. μα δεν αγχωνόταν για αυτό. έριχνε διακριτικές ματιές στα άγνωστα άτομα τριγύρω της. όμως εκείνη ένιωθε μειονεκτικά. έτσι έμεινε στην τελευταία γραμμή καθισμάτων. Με ήσυχες κινήσεις άνοιξε τη δεύτερη τσάντα που κουβαλούσε μαζί της για να βγάλει έναν Mac υπολογιστή και πατώντας το κουμπί που θα τον έθετε σε λειτουργία. Κάποιες παρουσίες τσιγκλούσαν την αισθητική της. Παράλληλα. σε αντίθεση με τις εμπειρίες της από προηγούμενα συνέδρια του δικού τους κλάδου. Άλλη στη θέση της ίσως υποτιμούσε τους υπόλοιπους. ενώ οι γυναίκες σε φτηνές φούστες και μπλουζάκια. Μετά από πολλές δυσνόητες παρουσιάσεις. μάρκας Manolo Blahnik. αφού ήταν η μο- ναδική ψυχολόγος ανάμεσα σε πληροφορικούς. ΑΝΤΛΊΑ αφού άπαντες είχαν έναν φορητό υπολογιστή στα γόνατά τους. όσο το δυνατόν πλησιέστερα στην πόρτα. όλα άγνωρα για μια καθηγήτρια Ψυχολογίας. με μεγάλη δυσκολία να τους κατανοήσει. ζυγίζοντας την εξωτερική τους εμ- φάνιση και το ντύσιμο. αλλά έδιναν κάποια σημασία στον ομιλητή. όπως ένας πενηντάρης με ένα σαχλό καπέλο και σορτς ή μια παχουλή κοπέλα με αθλητικές φόρμες.

επειδή πολλοί φοιτητές της κυκλοφορούσαν με τέτοια γυαλιά. για να περάσουμε σε μια ειδική προσκεκλημένη του συνεδρίου. Εν αναμονή της ομιλίας της δε μιλούσε κανείς και μέσα στην ησυχία του χώρου πολλαπλασιάζονταν όλοι οι μικροί ήχοι. όπως το πάτημα ενός πλη- 37 . «Θα κάνουμε ένα διάλειμμα από τις πολύ ενδιαφέρουσες τεχνολογικές προσεγγίσεις. μάλλον περιμένοντας απλά να την ακούσει. όμως στον συγκεκριμένο άντρα είχαν κάτι το ξεχωριστό. Σε κάθε σκαλί που πατούσε εντεινόταν στη φαντασία της η δυσάρε- στη αίσθηση πως τα βλέμματα όλων των παρευρισκόμενων ήταν στραμμένα πάνω της. Ας μας πει περισσότερα η κυρία Chang» έκλεισε ο διοργανωτής τον πρόλογο με ένα τεράστιο χαμόγελο και οπισθο- χώρησε για να παραδώσει το βήμα στην ομιλήτρια. Στέλιος Ανδρεάδης ση στο κέντρο της κοιλιάς της. που μας παρουσίασαν οι κύριοι μέχρι τώρα γύρω από τη νόσο Alzheimer. θα μας μιλήσει για την πρωτοβουλία του εργαστηρίου της να δημιουργήσουν έναν ιστότοπο. Απότομα σταμάτησε σε μία από τις μεσαίες σειρές. συνοδευόμενα από μουρμουρητά για επιτη- δευμένη εμφάνιση. και θύμιζε να έχει ξεπηδήσει από τη δεκαετία του πενήντα. μαύρος σκελετός που σηκωνόταν ελαφρά στην αριστερή και στη δεξιά άκρη. έγειρε τον κορμό της ώστε τα χείλη της να πλησιά- σουν το μικρόφωνο και ολοκλήρωσε την προετοιμασία διατρέχοντας με τη ματιά της όλο το κοινό. Ήταν ένας παχύς. Σαν οικεία τελετουργία ξέκλεψε μερικά δευτερόλεπτα ηρεμίας συνδέοντας τον φορητό υπολογιστή της στον προβολέα της συνε- δριακής αίθουσας. Γνώριζε πως αυτό το στυλ ήταν πάλι στη μόδα. όπου ερευνητές από όλο τον κόσμο μπορούν να μοι- ραστούν τα αποτελέσματα των μελετών τους. Η Emily Chang. η οποία βρισκόταν σε χαμηλότερο επίπεδο από τα καθίσματα. Ένας άντρας την κοιτούσε. Ένας από τους διοργανωτές ανέβηκε στο βήμα για να την προλογίσει. κλίκαρε με ένα ελαφρύ τρέμουλο το αρχείο της παρουσίασης. Η απρόσμενη εικόνα την εμπόδιζε να ξεκινήσει. καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας από το Πανεπιστήμιο της Βοστόνης. Τον έκαναν να μοιάζει τρομακτικά με τον άνθρωπο που είχε αφήσει πίσω της στις Ηνωμένες Πολιτείες. σε μια ελπιδοφόρα προσπάθεια να μεταλαμπαδεύεται ευκολότερα η γνώση γύρω από τη νόσο Alzheimer. όμως αυτό που είχε αιχμαλωτίσει τόσο ξαφ- νικά το βλέμμα της ήταν τα γυαλιά μυωπίας που φορούσε. ενώ εκείνη πήρε στα χέρια τον υπολογιστή της και κατέβηκε προσεκτικά τις σκάλες για τη σκηνή.

Ο κόσμος γύρω της ήταν κυρίως όρθιοι. το νευρικό χτύπημα ενός παπουτσιού ή ο διακριτικός βήχας για να καθαρίσει κάποιος στεγνός λαιμός. τώρα είχαν σηκώ- σει τα μάτια τους από τις οθόνες λόγω της περίεργης καθυστέρησης και της υπερβολικής σιωπής. σαν να πίκραινε τα πάντα γύρω της. Ακόμη και εκείνοι που αδιαφορούσαν αρχικά για την παρουσίαση. Θα προτιμούσε να παραμείνει κρυμμένη μέσα στις τουαλέτες μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος συμμετέχων του συνεδρίου. Ο διοργανωτής με παγωμένο πλέον χαμόγελο την κοιτούσε κατάματα. καθώς τα βρεγμένα χέρια της ακουμπούσαν σε διάφορα ση- μεία του λαιμού της και των ζυγωματικών για να δροσιστεί. σε ομάδες των τεσσάρων ή πέντε 38 . μα από ένα μπερδεμένο συνονθύλευμα συναισθημάτων με αφετηρία την ομοιότητα του άγνωστου άντρα. Ακόμη και ο καφές έπαιρνε τη γεύση του χώματος. συγκέντρωσε με κόπο τη σκέψη της στο θέμα της παρουσίασης και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα για να γεμίσει τα σφιγμένα πνευμόνια της. Στις γυναικείες τουαλέτες το νερό του νιπτήρα έτρεχε θορυ- βωδώς. Παρότι τα διάφορα κέικ που υπήρχαν στολισμένα σε έναν μακρύ πάγκο έδειχναν νόστι- μα και λαχταριστά. παρακαλώντας την από μέσα του να μιλήσει. Με την καρδιά να χτυπάει δυνατά. ενώ αρνήθηκε κάποιο γλυκό. ενόσω πολυάριθμες γυναίκες έμπαιναν και έβγαιναν. άηχα βήματα. που ευτυχώς δεν ήταν κρύα. Παρατήρησε τα ανιαρά. Το αδύνατο σώμα της. συγκράτησε τα δάκρυα που δεν είχαν προλάβει να εμφανιστούν. ολόισια μαλλιά της και τα ερμητικώς σφιχτά χείλη της. ΑΝΤΛΊΑ κτρολογίου. άφησε τη φωνή της να βγει ελεύθερη. ήταν βέβαιη πως δε θα μπορούσε να γευτεί τη γλυκάδα τους. όμως αισθανόταν αμήχανα έτσι που στεκόταν και καθυστερούσε την έξοδό της. όμως το μακιγιάζ δεν της το επέτρεπε. Με μικρά. Με το φλιτζάνι στο χέρι εντόπισε ένα κενό παγκάκι και κά- θισε στην ξύλινη επιφάνεια. Επιθυ- μούσε όσο τίποτα να ρίξει μια γενναία χούφτα νερό στο πρόσωπό της. μαύρα. όχι πια από το άγχος. Ντροπαλά ζήτησε έναν ζεστό καφέ. σχιστά μάτια της που θα μπορούσαν να παρερμηνευτούν από κάποιον ξένο ως ανέκφραστα. σαν να προσπαθούσε να μετατρέψει τη φυ- σική της παρουσία σε αόρατη. Τα θλιμμένα. Κοίταξε το είδωλο στον τετράγωνο καθρέφτη μπροστά της. όταν έφτανε στη γλώσσα της. κατευθύνθηκε στην κλειστή βεράντα όπου είχαν συγκεντρωθεί όλοι για το διάλειμμα.

ξανθό μαλλί την αιφνιδίασε. Το αηδιασμένο βλέμμα της συνά- ντησε τυχαία μέσα στο πλήθος τον άντρα που της είχε προκαλέσει νωρίτερα ταραχή και με έναν ανεξήγητο τρόπο εκείνος το κατάλαβε. διακόπτοντας κάθε τόσο τον διάλογό τους με ηχηρά γέλια. εγκατέλειψε την κατάμεστη βεράντα για να μπει στο πανεπιστημιακό κτίριο και από εκεί κινήθηκε απευθείας προς την έξοδο. μπόρεσε να αφήσει τον αέρα να περάσει πάλι στους πνεύμονές της. με αποτέλεσμα να ξεχωρίζει εκείνη ως η πιο μονόχνωτη. ήπιε μερικές ακό- μη γουλιές από τον φρικτό καφέ της και συνέχισε να παρακολουθεί σιωπηλά τους υπολοίπους. Ήταν παράδοξο πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν παρατήσει με περισσή ευκολία τους υπολογιστές τους και ξαφνικά έδειχναν τόσο διαφορετικοί. Την κοίταξε με ενδιαφέρον. Με την αναπνοή της να έχει κοπεί. Αν και ανακουφισμένη. όταν είχε χάσει οριστικά το δικαίωμα να αλληλε- πιδρά με τον άντρα που τόσο τρομακτικά της θύμιζε. παράτησε τον καφέ στην άδεια θέση δίπλα της. αλλά μέσα σε μερικά λεπτά η κουβέντα τους βάλτωσε και η Ισπανίδα απομα- κρύνθηκε βήμα-βήμα για μια πιο ζωντανή παρέα. Τρομοκρατημένη τον παρακολούθησε να εγκαταλείπει την κούπα του σε ένα τραπεζάκι και να πλησιάζει προς το μέρος της με εμφανή διάθεση να τη γνωρίσει. δίχως να κοιτάξει στιγμή πίσω της. Δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να συνομιλεί ανέμελα μαζί του. ίσως ο δεύτερος πιο καλοντυμένος στο συνέδριο μετά την Emily. Μόνο όταν κατάφερε να βρει τη χρυσή πύλη και να βγει εκτός της ζώνης του Πανεπιστημίου. από έναν παράλογο φόβο πως ο άγνωστος άντρας θα συνέχιζε να την ακολουθεί. σαν άρ- χισε να της μιλά με βροντερή. Ένας κουστουμα- ρισμένος Ινδός. Έχοντας απομείνει πάλι μόνη στο παγκάκι. ευδιάθετη φωνή και κακή προφορά. τόσο κοινωνικοί. που ίσως να είχε προκληθεί από την ένταση της δικής της ματιάς. Σε μια απεγνωσμένη κίνηση να τον αποφύγει άπαξ και διά παντός. άρπαξε τις δύο τσάντες της. Στέλιος Ανδρεάδης ατόμων και συνομιλούσαν δυνατά. όμως ο τρόπος που παρουσίαζε τη δουλειά του της θύμισε πλασιέ και σύντομα άφησε να φανεί η ενόχλησή της. Δεν μπορούσε να το ανεχτεί αυτό. 39 . ήταν ο επόμενος που αποπειράθηκε να την προσεγγίσει. οι οποίοι στα μάτια της φάνταζαν να καταβροχθίζουν με μανία τα κέικ και να κατεβάζουν μεγάλες ποσό- τητες από ροφήματα στα γεμάτα στόματά τους για να μπορέσουν να καταπιούν όσα μασουλούσαν. Συζήτησαν λίγο για τα επιστημονικά τους ενδιαφέροντα. πορευόταν τροχάδην μέσα στους πολυδαίδαλους κήπους. Μια Ισπανίδα με κοντό.

και ένα τρέμουλο σκορπίστηκε σε όλο το κορμί της. ετοιμάστηκε να ανοίξει την τσάντα της. χαζεύοντας τις βιτρίνες των κλειστών καταστημάτων που το ωράριο λειτουργίας τους έμοιαζε ανορθόδοξα σύντομο. Βρισκόταν μόνη στους δρόμους της πόλης. φως και άνετα παγκάκια όπου μπορούσε να σπαταλήσει λίγο χρόνο με τον υπολογιστή της. Καθισμένη απέναντι από ένα κατάστημα που πουλούσε αμέ- τρητες ποικιλίες τσαγιού σε υψηλές τιμές. Λόγω της αιφνίδιας αποχώ- ρησης από το συνέδριο. γύρω στα πενήντα με εξήντα χρονών. Την απόφασή της ενίσχυσε το χαμόγελό του. λίγο μεγαλύτερός της. Δεν άντεχε άλλο τη χαμηλή θερμοκρασία και την κατάλληλη στιγμή ανακάλυψε ένα εμπορικό κέντρο. όμως τη δεδομένη στιγμή βρισκόντουσαν οι δυο τους ολομόναχοι σε ένα αδειανό εμπορικό κέντρο. Ήταν ένας άντρας. ΑΝΤΛΊΑ αισθανόταν μεγάλη ντροπή που είχε αφήσει με τέτοιο τρόπο το συ- νέδριο. από το οποίο προερχόταν ένα κύμα ζέστης. Είχε σκουρόχρωμη επιδερμί- δα. ώσπου χαμογέλασε πλατιά και τη χαιρέτησε με ένα διακριτικό «hello». Για μερικά δευτερόλεπτα έμεινε σιωπηλός και ανέκφραστος. Συνήθως δεν περνούσε από το μυαλό της ο φόβος πως κινδύνευε από τους ξένους. που έδειχνε αληθινό και πράο. Οι τρόποι της δεν επέτρεπαν να τον αγνοήσει ή να απο- μακρυνθεί τρομαγμένη. ώσπου τα χέρια της κοκκίνισαν από το κρύο. για αυτό ανταπέδωσε τον χαιρετισμό. αφήνοντας το κέντρο της πόλης έρημο. όμως υπήρχε ζεστασιά. χρόνο που έπρεπε να σκοτώσει στις γειτονιές της αφιλόξενης πόλης. Τουλάχιστον είχε προλάβει να ολοκληρώσει την παρουσίασή της. 40 . Παρά το γκρίζο παλτό και το τζιν παντελόνι που φορούσε. Τα καταστήματα του εμπορικού ήταν ομοίως κλειστά. γιατί αντιλήφθηκε κάποιον να πλησιάζει. Από τα χαρακτηριστικά του συμπέρανε πως μάλλον ήταν Ταϊλανδός. για αυτό οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν προτιμήσει να παραμείνουν σε εσωτερικούς χώρους. της έμοιαζε με βουδιστή μοναχό. Οι παλμοί της αυξήθη- καν και όλοι οι μύες του σώματός της σφίχτηκαν ταυτοχρόνως. Περπάτησε για ένα μισάωρο στα δρομάκια του κέντρου. είχε άφθονο χρόνο μέχρι τη νυχτερινή πτή- ση για Βοστόνη. αλλά αντανακλαστικά σταμάτησε. έπαψε να αισθάνεται τη μύτη και τα αυτιά της. πεταχτά αυτιά και ξυρισμένο κεφάλι. το οποίο είχε επιδεινωθεί με τη δύση του ηλίου. Το πρωινό ψιλό- βροχο είχε δώσει τη θέση του σε ένα τσουχτερό κρύο. κα- θώς ο άγνωστος έφτασε μπροστά της και επέλεξε το ίδιο παγκάκι.

Δίχως να συστηθεί. του έκανε την ίδια ερώτηση για να λάβει ως απάντηση πως ήταν από τη Βιρτζίνια και είχε έρθει να επισκεφτεί τον γιο του. Κατά έναν περίεργο τρόπο. Συνάμα άρχισε να φοβά- ται πως ο άνθρωπος που καθόταν πλάι της δεν ήταν φυσιολογικός και πως θα δυσκολευόταν να τον ξεφορτωθεί. Μόλις απέμεινε πάλι μόνη στο εμπορικό κέντρο. ένιωσε τον εγωισμό της να θίγεται. μίλησε για τη δουλειά του ως ασφαλιστής. έτσι του ανέπτυξε λεπτομερώς τη δουλειά της σχετικά με τον ιστό- τοπο που συγκέντρωνε έρευνες από όλο τον πλανήτη για τη νόσο Alzheimer. Στέλιος Ανδρεάδης Σε άπταιστα αγγλικά τη ρώτησε αν ήταν τουρίστρια. Η πληροφορία πως ήταν επίσης Αμερικάνος την καθησύχασε πλήρως και εξαφάνισε τα όποια ίχνη καχυποψίας είχαν απομείνει κατά τη διάρκεια του διαλόγου τους. Αρνούνταν να μπει στη διαδικασία να του αποδείξει την παντελή απουσία επιστημονικής βάσης. πολ- λές φορές τρίβουμε το πάνω μέρος της κεφαλής. για τη γυναίκα του που έφυγε από τη ζωή τρία χρόνια πριν και για τα δύο παιδιά του που είχαν γίνει γιατροί. «Έχετε προσέξει πως όταν προσπαθούμε να θυμηθούμε κάτι. συνδέθηκε στο διαδίκτυο και χρησιμοποίησε τη μηχανή αναζήτησης για να εντοπίσει την οποιαδήποτε πληροφορία γύρω 41 . εκείνος σηκώθηκε απότομα όρθιος κοιτώντας το ρολόι του και εξήγησε ευγενικά πως έπρεπε να φύγει γιατί είχε ραντεβού με τον γιο του. Όταν συνειδητοποίησε πως μονοπωλούσε τη συζήτηση.» πέταξε γελαστός εν μέσω διαλόγου και το πρόσωπό της πάγωσε μεμιάς. ακόμη και αν επρόκειτο για κάποιο άνοστο πείραγμα. Με κομμένη την ανάσα περίμενε τη συνέχεια. Αφού ένευσε καταφατικά. Ενάντια στις προβλέ- ψεις της. επειδή ο περίεργος άντρας έφευγε πρώτος μακριά της. λες και ήταν αδιανόητο κάποιος ντόπιος να τριγυρνούσε σε ένα κλειστό εμπορικό. ρώτησε με φανερές τύψεις τον λόγο του ταξιδιού της και τότε αναφέρθηκε για πρώτη φορά το συνέδριο. Αμέσως έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον και ζήτησε να μάθει περισσότερα. άνοιξε το κινητό της. «Το ξέρετε ότι στην αρχαία Κίνα είχαν ανακαλύψει τη θε- ραπεία για την άνοια. είχε χάσει κάθε διάθεση για κουβέντα μαζί του. οι Κινέζοι που έπασχαν από άνοια χτύπαγαν δυνατά το κεφάλι τους με μια κόντρα πλακέ και αυτό τους βοηθούσε πράγματι να θυμηθούν!» Δυσκολευόταν να ξεχωρίσει αν ο ξένος άντρας προσπαθούσε να κάνει ένα αποτυχημένο αστείο ή αν όντως πίστευε πως μετέφερε ένα αληθινό ιστορικό στοιχείο. Ε λοιπόν. αντί να έτρεχε εκείνη να γλιτώσει από την παράδοξη γνωριμία τους.

ΑΝΤΛΊΑ

από αυτήν την υποτιθέμενη κινέζικη θεραπεία. Μα δεν υπήρχε κα-
νένα αποτέλεσμα.

Επιστρέφοντας στο σπίτι της στη Βοστόνη, ακούμπησε τις
τσάντες της στο πάτωμα του χολ και χωρίς να βγάλει τις γόβες
της ή να αλλάξει ρούχα, περπάτησε βιαστικά μέχρι την κρεβατοκά-
μαρα. Δεν υπήρχε κανένας ουσιαστικός λόγος ανησυχίας, αφού για
το μικρό διάστημα που θα απουσίαζε, είχε προσλάβει μια απόλυτα
ικανή νοσοκόμα, όμως δεν μπορούσε να θεραπεύσει το μόνιμα κακό
προαίσθημα που τη διακατείχε.
Μπαίνοντας μέσα στο φωτεινό δωμάτιο, βρήκε την Αφροαμε-
ρικάνα νοσοκόμα, η οποία την καλωσόρισε εγκάρδια και τη διαβε-
βαίωσε πως όλα είχαν πάει καλά. Αφού την πλήρωσε και η φιλική
γυναίκα αποχώρησε, η Emily κάθισε στην κάτω μεριά του μεγάλου,
λευκού κρεβατιού. Θα έπρεπε να νιώθει κάποια αγαλλίαση που επι-
τέλους βρισκόταν πίσω στο σπίτι της, όμως η άσχημη αίσθηση που
της είχε αφήσει το ταξίδι, την είχε ακολουθήσει μέχρι τη Βοστόνη.
Παρατήρησε το γνώριμο περιβάλλον γύρω της. Στην κρεβα-
τοκάμαρα υπήρχε μόνο η κλίνη, μια ντουλάπα και ένα κομοδίνο. Ο
μινιμαλισμός δεν αποτελούσε πρόταση κάποιου διακοσμητή, απλώς
είχε προκύψει ως ανάγκη ασφάλειας στα προηγούμενα, πιο επιθε-
τικά στάδια. Πάνω στο μοναδικό κομοδίνο έστεκε παρατημένο ένα
αχρείαστο ζευγάρι γυαλιά. Ήταν εκείνα τα γυαλιά της δεκαετίας
του πενήντα με τον χοντρό, μαύρο σκελετό που η αριστερή και η
δεξιά άκρη του έτειναν προς τα πάνω. Εκείνα τα γυαλιά που όμοιά
τους υπήρχαν στο συνέδριο και εξαιτίας τους είχε χάσει τη γη κάτω
από τα πόδια της.
Η μία πλευρά της κρεβατοκάμαρας καλυπτόταν αποκλειστι-
κά από γυαλί και η συρόμενη πόρτα της τζαμαρίας οδηγούσε στον
κήπο του σπιτιού της. Μια μεγάλη έκταση καλυμμένη από γκαζόν,
με μερικές, ανθισμένες κερασιές που ακολουθούσαν την αισθητική
του ζεν, ένα μικρό σιντριβάνι γύρω από το οποίο συνήθιζαν κάποτε
να διοργανώνουν κοκτέιλ πάρτι, ένα κυκλικό κιόσκι που είχαν ως
αναγνωστήριο και μια πυραμίδα από ξύλα για το τζάκι.
«Όλα αυτά τα φτιάξαμε με όνειρα για τα γηρατειά μας»
είπε στον σιωπηλό άντρα δίπλα της. «Θα ήμασταν δύο συνταξιού-
χοι με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και θα απολαμβάναμε αυτόν τον γα-
λήνιο κήπο, όταν δε θα ταξιδεύαμε σε όλο τον κόσμο. Θα ήμασταν
ένα ευτυχισμένο, βαρετό και γέρικο ζευγάρι. Αλλά εσύ βιάστηκες να

42

Στέλιος Ανδρεάδης

με αφήσεις» είπε σκληρά, ανάμεσα στον θυμό και στη θλίψη.
Ο άντρας της ξάπλωνε στο πλάι. Τα χέρια του και τα πόδια
του ήταν λυγισμένα, το σώμα του βρισκόταν σε εμβρυακή στάση.
Τα μάτια του ήταν ορθάνοιχτα, χαμένα στο κενό, και το στόμα του
έχασκε στραβά, σε ένα απόλυτα ανέκφραστο πρόσωπο. Απελπι-
σμένη χώθηκε στο οπτικό του πεδίο για να τον εξαναγκάσει να την
κοιτάξει, μα η έκφρασή του δεν άλλαξε καθόλου.
«Εγώ είμαι, Ben... Η Emily. Η γυναίκα σου» του φώναξε,
λες και το πρόβλημα ήταν η ακοή. «Δε γίνεται να έχεις ξεχάσει τα
πάντα. Θυμήσου, σε ικετεύω».
Η βουρκωμένη και γουρλωμένη ματιά της τον κάρφωνε χωρίς
κανένα αποτέλεσμα. Τον αγκάλιασε ξεσπώντας σε λυγμούς και τον
τράνταξε από τα μπράτσα παρακαλώντας τον να θυμηθεί. Εκείνος
παρέμενε προσηλωμένος στην αυστηρή ευθεία του χαμένου βλέμμα-
τός του, χωρίς να απαντά, χωρίς να γνέφει, χωρίς να χαρίζει κάποια
ένδειξη του παλιού εαυτού του.
«Εγώ είμαι, Ben» συνέχισε να του ψιθυρίζει ξανά και ξανά κλαί-
γοντας.
Με το κορμί της να τρέμει σαν τρελό, τον άφησε από την
αγκαλιά της και εκείνος κράτησε την ίδια παγωμένη στάση. Τα
δακρυσμένα μάτια της αντίκριζαν το ίδιο δυσβάσταχτο θέαμα που
ανεχόταν εδώ και έναν χρόνο. Το ψυχικό σθένος της εξαφανιζόταν,
έχανε κάθε κουράγιο να αντιμετωπίσει τη δική του ασθένεια ή τη
δική της μοναξιά. Δεν άντεχε άλλο τον εφιάλτη που ζούσε. Ήθελε να
ξυπνήσει και να συνειδητοποιήσει πως τα πάντα ήταν ένα διαβολε-
μένο όνειρο. Ήθελε πίσω τον άντρα που αγαπούσε και λανθασμένα
πίστευε πως θα γερνούσε μαζί του.
Με δάκρυα να κυλούν στα ζυγωματικά σηκώθηκε από το
κρεβάτι και έσυρε την τζαμαρία για να βγει στον ασυνήθιστα
ηλιόλουστο κήπο. Με αργά, σταθερά βήματα πάτησε στο γκαζόν,
δημιουργώντας μικρές τρύπες με τα τακούνια της, ώσπου έφτασε
μπροστά από τη στοίβα με τα ξύλα για το τζάκι. Με τα δυο της
χέρια γράπωσε πολύ σφιχτά το πιο πλατύ κούτσουρο που βρήκε
και αδιαφορώντας για τις επίπονες ακίδες που χωνόντουσαν στην
παλάμη της, επέστρεψε στην κρεβατοκάμαρα, στάθηκε πάνω από
τον πετρωμένο άντρα με το απλανές βλέμμα και κατέβασε με όλη
της τη δύναμη το ξύλο στο πάνω μέρος της κεφαλής του.

43

ΑΝΤΛΙΑ

Η περισσοδάκτυλη

Λοιπόν κύριε ασπόνδυλε, θέλω να επενδύσω όλες μου τις κατα-
θέσεις στην έρευνα για κάποιο ζώο. Για την ζέβρα. Ναι, ξέρω,
χιλιοειπωμένα όλα. ’Ομως με εξιτάρει η κορμοστασιά, η ταχύτη-
τα, το φυσικό τους περιβάλλον, η διχρωμία τους, αυτό το δίπολο.

Το τόσο συζευκτικό, διαχωρισμένο, παλιοκαιρισμένο, το τόσο
χρωματικά ανυπόφορο και μη υπαρκτό, τόσο απαραίτητο και
τόσο ηλιθιωδώς συμβολικό, η ευγένεια του ίππου.

Θα κάνουμε μια έρευνα για το ποιες ζώνες υπερτερούν, ποιες
ρίγες. Πώς δεν μπερδεύονται και δεν ανακατεύονται τα χρώματα
όταν γεννιούνται, όταν βρέχει, όταν ιδρώνουν, όταν πηδιούνται.
Είναι τόσο κανονιστική η ζωή τους; Τόσο ακραία, τόσο ζυγια-
σμένη ή τόσο εκ διαμέτρου αντίθετες οι αποφάσεις τους; Πώς
βλέπουν εαυτό σε αντανάκλαση. Είναι γκρι;

Θα προτιμούσαν μονοχρωμία; Με την οπ αρτ νιώθουν οικεία;
Θεωρούν ότι εμπνέουν;

Εξαντλείται η σχάση και η σύνθεσή τους; Θυμίζουν πλακόστρω-
το, σκάκι ή σύστημα λειτουργικό; Επιμένουν σε διαχωρισμό όταν
κάνουν σχέσεις; Ανακατεύουν συναίσθημα;

Ναι λοιπόν, θα δώσω τα χρήματα όλα. Να μάθω πώς να σκορ-
πάω για ένα γούστο που θα μου λύσει την ύπαρξη.

Αχ, κύριε ασπόνδυλε, μην γελάτε και μην εκνευρίζεστε. Άλλαξα
γνώμη. Θα χαρίσω σε εσάς τα χρήματα. Να αγοράσετε κέλυφος
ευτυχίας. Σας λείπει. Θα χαρώ πολύ, αλήθεια. Εγώ έμαθα να
μεταμορφώνομαι. Η φυσική επιλογή μού επιβάλλει να γίνω η
επιθυμία μου.

Θα γίνω για κάποια χρόνια τετράποδο, θα έχω δίστηλο δέρμα.
Θα εφεύρω τρόπους να μαδάω, να τρίβομαι πάνω στα φυτά και
να αλλάζω χρώμα. Θα ξέρω σε ποιους ποταμούς και σε ποια
βροχή θα βουτάω. Θα ακυρώσω σταδιακά το μονόχρωμο της

44

Πληθώρα το χώμα και οι αποφάσεις. Θα έρθω να σας δω. θα έχετε βγάλει οστά. Τυχερές ήταν. αλλά θα παραμένετε ασπόνδυλος. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι ύαινες δεν είναι ποτέ στην ουσία πεινασμένες. τη μετάλλαξη τη διαστρωμάτωση. Θα αποκτήσει ροή η εικόνα. Κατάπιαν τέσ- σερις αποχρώσεις. ποιος θα τα βάλει με τη φύση για να λύσει διλήμματα μιας ύπαρξης και ένα καπρίτσιο. περισσότερο συγγενικό στο άλογο. Γιατί. Εκείνη την στιγμή θα ακούτε στις ειδήσεις για ένα σπάνιο είδος ζέβρας. Θα ξαναγυρίσω άνθρωπος αφού πρώτα θα έχω δώσει στις ύαινες το τελευταίο μου γέννημα. ασφαλής. Έχει τέσσερα χρώ- ματα τα οποία αλλάζουν με την διάθεση και ζει κυρίως στην Ευρώπη. Ούτε ο ήλιος δεν καταπίνει έτσι μονοκόμματα χρώμα νύχτας πριν το ξημέρωμα. Θα είστε ευτυχισμένος. Τα παιδιά σας θα παίζουν στην αυλή με λούτρινα σε σχήμα ζέβρας και χρώμα τόξου συνταγματικού. 45 . Θα ζευγαρώσω τόσες φορές με αρσενικές ζέβρες και θα γεννήσω τόσες φορές το όλο χρώμα και το μη. Δεν θα με ανα- γνωρίσετε. Θα σας χαμογελάσω. Γεωργία Τρούλη διχρωμίας. Στο τέλος θα πετύχω την απόχρωση. Θα φύγω με καλπασμό.

οι κροκόδειλοι παίρνουν μια απόφαση. Θα γιορτά- σουν τις επιτυχίες και τα επερχόμενα projects τους. Η σημερινή μέρα φαντάζει ονειρικά ωραία! Αχ! 46 .από ειδικά εκπαιδευμένο barista . Η σημερινή μέρα είναι εξαιρετικά ωραία! Όταν το απόγευμα της μεθεπόμενης μέρας ξανασυναντιού- νται. τα γέλια. τα καλοφτιαγμένα .mojitos τους. ανεβάζουν τις φωτογραφίες στους διάφορους διαδικτυακούς λογαριασμούς τους. αποφασίζουν να βγούνε για cocktails. Το φρεσκοστειμμένο lime και η καστανή ζάχαρη ήδη γαργαλάει τους ουρανίσκους τους. που φαίνεται απλή μα ίσως αλλάξει τη ζωή τους σχεδόν ολοκληρωτικά..Οι Κροκόδειλοι Οι κροκόδειλοι έχουν πάρτυ σήμερα στις 9. Είναι όλοι τους γεμάτοι αυτοπεποίθηση και χαρά! Όταν την επόμενη μέρα συναντιούνται. 3 εβδομάδες μετά. ΑΝΤΛΙΑ Animal Kingdom ΜΕΡΟΣ 1 . Κάποιοι από αυτούς. Φυσικά. ανταλλάσσουν απόψεις για τη χθεσινή νύχτα και σχολιάζουν τις φωτογραφίες που τράβηξε ο καθένας με το smartphone του. Ανάμεσα στις φωνές. μερικοί από τους καλύτερους baristas της ηπείρου δουλεύουν εκεί. Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες απλές αποφάσεις! Αποφασίζουν να ταξιδέψουν μέχρι την κοσμοπολίτικη Custabra. Είναι όλοι τους ενθουσιασμένοι.. συναντιούνται στο αεροδρόμιο. τις φωτογραφίες τους. συγκε- ντρώνονται γύρω από 'κείνον με την περισσότερο ευκρινή κάμε- ρα. Η Custabra συνδυάζει θάλασσα και βουνό. καλό φαγητό και το σημαντικότερο.

κάθε φορά που την κοιτούσε. πάντοτε.Το Κουνέλι Το κουνέλι ξύπνησε σήμερα από τον ήχο των παλμών κο- ντά στους κροτάφους του. Ο καπνός των τσιγάρων το κάνει να αναπολεί. Του παρέδω- σαν τη μαύρη τσάντα και του εξήγησαν το σχέδιο. Ωχ! 47 . αν χειριστεί σωστά την κατάσταση και φέρει εις πέρας την απο- στολή του. Το όνειρο της ζωής του σήμερα θα γίνει πραγματικότητα. και για τον τελευταίο μήνα. Ελένη Χασιώτη ΜΕΡΟΣ 2 . Οδήγησε μέχρι το αεροδρόμιο. πήρε την τσάντα και βγήκε από το σπίτι. Το κουνέλι. Πώς έφτασε η σημερινή μέρα να γίνει η σημαντικότερη της ζωής του. Στο σήμερα. Όλα ξεκίνησαν περίπου 1 μήνα πριν. Σήμερα. αισθάνθηκε μεγάλη τιμή και βαθιά συγκίνηση που το εμπιστεύ- τηκαν. Το κουνέλι τρώει 2 φρυγανιές και καπνίζει 3 τσιγάρα. Η σημερινή μέρα φαντάζει μακάβρια ωραία για το κουνέλι. θυμόταν τον σκοπό του και η καρδιά του αναθαρρούσε. Συνάντησε σε ένα σπίτι έξω από την πόλη τα 8 κουνέλια-αρχηγούς. χαρά. Πήρε την τσάντα. Είναι γεμάτο ανυπομονησία. του θυμίζει πώς ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία. αγωνία.

δεν αγάπησε καμία άλλη. Όχι όποια κι όποια βέβαια. από τότε που ανέλαβε την αποστολή. Μετά από κείνη. Ήταν τόσο ταραγμένο που με δυσκολία περπατούσε. έβαλε τα κλά- ματα. Όλον αυτόν τον καιρό. Τον τελευταίο μήνα. λίγα λεπτά μετά. ένιωσε φόβο. Το κουνέλι καθόταν στο αυτοκίνητό του όταν χτύπησε το κινητό του και είδε πως είχε μήνυμα από μια παλιά ερωμένη του. Μύριζε τόσο. πάντοτε έμπαινε στο αεροδρόμιο με ύφος νικητή και εν τέλει. έκλειναν τις μύτες τους και έτρεχαν πανικό- βλητοι. νικούσε! 48 . δισταγμό. σκούπισε τα μάτια του. εκείνη που δε χόρταινε να της κάνει έρωτα. Ξεντύθηκε και φόρεσε το γιλέκο που έβγαλε από την τσάντα. Βγήκε από το αυτοκίνητο. Ήταν εκείνη που αγάπησε πε- ρισσότερο απ' όλες. Εκτός φυσικά από τον τελευταίο μήνα.Το Μήνυμα Αν κάποιος από εσάς βρέθηκε εκείνη τη χθεσινή μέρα στο ίδιο αεροδρόμιο με το κουνέλι και τους κροκόδειλους. Από πάνω. ακόμα και οι πιο έμπειροι. Παρόλα αυτά. κούνησε τη ροζ μουσούδα του και άνοιξε τη μαύρη τσάντα. που ταξιδιώτες από όλον τον κόσμο. Τα κόκκινα μάτια της συνόδευαν το μικρό κουνέλι σχεδόν κάθε βράδυ πριν πέσει για ύπνο. φόρεσε τα ρούχα του και γέμισε τις τσέπες του με εκρηκτικά. η μαύρη τσάντα και μερικά από τα κόκκινα καλώδια στο εσωτερικό της όριζαν τα όνειρά του. Μόλις αντίκρισε το όνομά της στην οθόνη. ΑΝΤΛΙΑ ΜΕΡΟΣ 3 . Για πρώτη φορά. ίσως και να μύρισε στον αέρα εκείνη την εμετική μα γαληνευτική ανάσα του θανάτου. Πάντοτε περπατούσε με αυτοπεποίθηση και σιγου- ριά. έζησε και ξανάζησε στο μυαλό του τη σκηνή αυτή.

να ανατιναχτεί και να πάρει μαζί στο μακρινό ταξίδι του και μερικές εκατοντάδες ταξιδιώτες. οι κροκόδειλοι είχαν ησυχάσει και ετοιμάζονταν να επιβιβαστούν. Κανένας απ' αυτούς δεν κατάλαβε πόσο κοντά στο θάνατο βρέθηκαν σήμερα. Σε λίγη ώρα. τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Για πολλά διαφορετικά projects. η τιμωρία των αποστατών και των απίστων. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων δελφινιών αναγκάστηκε να τους κάνει παρατήρηση. Έβγαζαν φωτογραφίες. Ελένη Χασιώτη ΜΕΡΟΣ 4 .Η Κορύφωση Οι κροκόδειλοι γελούσαν δυνατά και τα γέλια τους αντη- χούσαν σε ολόκληρη την αίθουσα αναμονής. Τηλεφωνεί σ' εκείνη και της ζητά να συναντηθούν. με τη σκέψη της αγαπημένης του στο μυαλό. Όπως τον έκανε να νιώθει η αγαπημένη του. ήταν οι ιδανικές διακοπές. έκαναν αστεία ο ένας με τον άλλον και σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τους. Σε δυο λεπτά. για το οποίο τόσο ανυπομονούσαν. σκέφτεται. θα έμπαιναν στο αεροπλάνο και θα ξεκινούσαν το όμορφο ταξίδι τους. Αααχ (βαθύ)! Τα δυο λεπτά έχουν περάσει.«Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» Οι κροκόδειλοι επιβιβάστηκαν και ταξιδεύουν. Πετούν ήδη πάνω από τα σύννεφα. είναι η μόνη αλήθεια! ΜΕΡΟΣ 5 . Τον τελευταίο και- ρό. Τα κόκκινα μάτια της. είχαν δουλέψει πολύ στην εταιρεία. Η εξυπηρέτηση του με- γάλου στόχου του. και ο φόβος που θα προκαλούσε η δική του θυσία. Κανένας απ' αυτούς δεν ένιωσε τον φόβο που θα άλλαζε την ανυπομονησία για το ταξίδι 49 . Μα δεν πτοήθηκαν! Τη στιγμή που το κουνέλι μπήκε στην κεντρική αίθου- σα. αποσυντονισμένο και σχετικά φοβισμένο. Το ταξίδι αυτό. το έκαναν να νιώθει ζωντανό κι ολοκληρωμένο. Το κουνέλι ξεσπά σε κλά- ματα και βγαίνει από την κεντρική αίθουσα του αεροδρομίου. το κουνέλι θα έπρεπε να ενεργοποιήσει το μηχανισμό.

50 . θα είχαν λησμονήσει τη μεγάλη τύχη του να ζεις. εκπληρώνοντας το σκοπό του. Πάντοτε αγαπούσε να ενώνεται μαζί της. καθώς η κεντρική αίθουσα με την αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου βρίσκονται αρκετά κοντά. Και οι κροκόδειλοι θα πέθαιναν από την έκρηξη. Θα πέθαιναν τρομοκρατημένοι και όχι χαμογελαστοί όπως πιθανόν να δει κάποιος από εσάς στις φωτογραφίες που ανέβα- σαν στο ίντερνετ ένα λεπτό πριν την υποτιθέμενη έκρηξη. Το κουνέλι βρέθηκε με την αγαπημένη του και της έκανε έρωτα. Πιθανότατα έφυγε από τη χώρα και έζησε για πάντα μαζί της σε ένα μικρό χωριό.Το Τέλος (Η ιστορία αυτή είναι φυσικά ένα μεγάλο παραμύθι. Έφτασαν στην Custabra και ήπιαν πολλά κοκτέιλ. ΑΝΤΛΙΑ με τη λαχτάρα για να ζήσουν. Ο έρωτας τους ήταν ο μόνος που μπορούσε να καταλαγιάσει το μένος και τον φανατισμό που είχε από παιδί. Μα και πάλι. δυσανασχέτησαν κι έπειτα έβγαλαν φωτογραφί- ες με γκριμάτσες αηδίας. έστω και μέχρι εδώ. μακριά από όλους και απ' όλα. Μύρισαν μόνο την αποστροφική εκείνη μυρωδιά. η αγαπημένη του θα λυπόταν πολύ που εν τέλει ο έρωτας που του χάρισε δεν ήταν δυνατότερος από το φανατικό του μίσος. ΜΕΡΟΣ 6 .) Στην πραγματικότητα οι εκρηκτικοί μηχανισμοί θα είχαν ενεργοποιη- θεί. το κουνέλι θα είχε γίνει χίλια κομμάτια. Κι ήταν εξαι ρετικά χαρούμενοι.

Τριάντα δύο σκύλοι • Ο σκύλος. Πολλές φορές το εγώ μου καταφέρνει να γαβγίζει. αναγνωρίζοντας τη μαγεία της διαφορετικότητας. μοναχικός. ακόμα. Είναι ικανοί να βλέπουν το σκοτάδι μέσα μας. Να με βγάλει βόλτα ο σκύλος για λυσσασμένες κραιπάλες στα σκουπίδια και περι- πέτειες στα σοκάκια. • Όταν ο σκύλος θέλει σημασία αφήνει σημείωμα μια κηλίδα ούρα. Χάδια ο σκύλος. Παιχνίδι ο σκύλος. Θλίψη ο σκύλος. φαΐ ο σκύλος. καλά ο σκύλος. Ηρώ Κ. • Έχω δύο λέιζερ πίσω στην πλάτη μου καρφιτσωμένα και μία προέκταση ουράς που κουνιέται με τα βήματά μου. Ή έχεις οικολογική συνείδηση μέσα στην πόλη ή συμμετέχεις σε κάποιον εξελιγμένο κύκλο ζωής των στοιχείων. • Έχω ένα όνειρο να ζήσω κάποιο βράδυ. Έχει χορτάσει από τα εφήμερα χαμόγελα και τα στιγμιαία χάδια των περαστικών. βόλτα και ‘γω. τρέχω εγώ. σκούρους. Μπάνιο εγώ μπάνιο και ο σκύλος. νερό ο σκύλος. Αγγελάκας • Έχεις εμμονή να τρως κόπρανα. κλόουν εγώ. • Οι σκύλοι μάς βλέπουν αποχρωματισμένους. όμως. συνεχίζει πεινασμένος. Νερό εγώ. ζουν μονιασμένα μέσα στα διαμερί- σματα υπό χωροκρατικούς κανόνες και μόνο. • Το σκυλί και η γάτα. ύπνο ο σκύλος. παίζω και ‘γω. Στο τέλος θα γλείψουμε τις πληγές μας χορτάτες. Το ξεπέρασα. Για χρόνια χρέωνα τη συνήθειά σου αυτή σε μένα. σαλιώ- νομαι εγώ. Αυτοί κατέρριψαν τους φυσικούς νόμους του ανταγωνισμού. Χωρίς λουρί ο σκύλος. Πλέον. • Φαΐ εγώ. κράζουν ή 51 . Γλείφει ο σκύλος. Νάνι εγώ. • «Είμαστε ήρωες μιας άτολμης πράξης Δυο ραγισμένοι αχώριστοι βράχοι Καθηλωμένοι στη σκιά μιας αγάπης Μ΄ αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη» Γ. σε προσπερνάει και αδιαφορεί πλήρως για την ύπαρξή σου. Την ίδια γλώσσα μιλάμε χωρίς τα σύμφωνα. Όταν οι άνθρωποι θέλουν σημασία τσιρίζουν. χαϊδεύω και ‘γω. Μου δίνει δύναμη να προχωράω μπροστά μα συχνά κρατάει τον νου μου πίσω βαθιά. Χαίρομαι εγώ. • Βόλτα ο σκύλος.

ΑΝΤΛΊΑ 52 .

Ένδειξη αλληλεγγύης ή χιουμοράκι μεταξύ τους.. είπε και τραβολόγησε τα εγγόνια της αποσβολωμένα. • Οι σκύλοι ακονίζουν τα νύχια τους στους δρόμους. Ρεβέκκα. Έχουν χρηστική αξία. Το κενό τούς φροντίζει αποστειρωμένους. όταν πηγαίνουμε σε κατάμεστη παραλία. Μετά απομακρυνόμαστε. Ο σκύλος μου είναι θηλυκός. Ηρώ Κ. οι πολιτισμένοι. Και στα δύο έχουν ξεπεράσει τα ταμπού. εσείς που παίρνετε σκυλιά είστε ανίκανοι να κάνετε παιδιά. Όλοι ικανοποιού- νται. μερικοί αριανοί της πόλης έβαψαν έναν ασπρό- μαυρο σκύλο κίτρινο με σπρέι. Είναι όλο και πιο χαρούμενο. Αλλά η ψήφος. • Πριν χρόνια. λες και κάθε μέρα βγάζει ένα καινούριο πόδι. Εσύ μου απλοποιείς τη σκέψη.. Οι παοκτζήδες μετά έψαχναν έναν κίτρινο. γνώρισα ένα τετράποδο που έγινε τρίποδο. 53 . Τα εργαλεία πεινασμένα. • Μ’ αρέσουν αυτοί που δεν φροντίζουν σκυλί γιατί έχει μικρό- βια. Πιο πολύ από όλους η σκύλα μου. Πέρα από φίλαθλοι είναι και φιλότεχνοι. • Διασκεδαστικό όταν σου επιτίθενται με μένος και αγριότητα στα πάρκα. Το θή- ραμα ψόφιο. Εμείς. Μας διακατέχει η ίδια αδυναμία προς την μόρφωση. να σου φέρνουν το θήραμα. • Ανθρωποκεντρικός άνθρωπος μέσα στις κοινωνίες σχολιάζει ενθουσιασμένος ότι ακόμα και το σκυλί του τού μοιάζει. Κι ας μου εγκλωβίζεις τη ζωή μου ολόκληρη μέσα στο συμφέρον σου και στην απαιδευσιά σου. για να κυνηγάν καλύτερα. ψήφος. • Μια φορά. Βουτάει. • Τα σκυλιά σκίζουν τα βιβλία γιατί δεν μπορούν να τα διαβά- σουν. Ιδεατό να προσπαθούμε για το αντίθετο. γι’ αυτό τα παίρνετε». χρησιμοποιούμε νυχοκόπτες. ενώ εγώ μαζεύω όλες τις τρίχες από την άμμο. χέζει μέσα στο νερό. • Καμιά φορά. • Η σκύλα μου. επειδή δεν μάζεψες τα σκατά του σκύλου. μήπως και μαλακώ- σουν τα βλέμματα. κρύβονται. • Η σκύλα μου είναι αρσενικιά. η σκύλα κουτσαίνει και αυτή πλάι στο τρίποδο. • «Ναι. • Οι παππούδες μου μού έλεγαν πως τα σκυλιά δεν είναι για χάδια. κατα- λαβαίνει ότι μας αγριοκοιτάνε. παρ’ ότι σκοντάφτει με τα μούτρα συχνά σαν να της βάζει κάτι αόρατο τρικλοποδιά. ναι.

Ξέρει να είναι σωστός σκύλος. γιατί γνωρίζει τι θα ήταν ικανός να κάνει με τέτοια δύναμη στα σαγόνια. • Τα σπίτια με σκυλιά μυρίζουν σκυλίλα. πώς θα είναι όταν θα φύγει. γιατί για λίγα χρόνια θα το βιώνετε. αφήνω τον εαυτό μου σε σκέψεις μελλοντικές. 54 . Όταν αποδυναμωθεί πλήρως. • Καμιά φορά. Ίσως. Αγοράζει σκυλί ράτσας και το βάζει να γεννοβολάει. Μετά έρχονται και με επιπλήττουν να την δέσω. είμαστε όλοι. Είναι παθιάρα. Οι άνθρωποι αδυνατούν να είναι. Καμιά φορά παραδέχομαι τους online gamers που αυτοκαταστρέφονται μόνοι τους. ΑΝΤΛΙΑ Τα αφεντικά σχολιάζουν υπεροπτικά και δέχονται συγχαρητήρια ανδρισμού. • Το υπαίθριο παιχνίδι του κυνηγού έχει συγκεκριμένα βήμα- τα. χωρίς να προκαλούν κακό σε κανέναν. Μετά θα βρίσκετε τρίχα και θα κλαίτε για τρίχες. • Ο άνθρωπος φοβάται τον σκύλο. εν δυνάμει εγκληματίες σε βρασμό ψυχικής ορμής. • Τη σκύλα μου την λένε Naru και είναι στειρωμένη. • Αδυνατώ και αποφεύγω να εκφέρω άποψη για τα σκυλιά που κατασπαράζουν παιδάκια. κρασοπίνοντας και χαϊδεύοντας τις κάνες τους. • Η σκύλα μου μασάει τόσο ψυχαναγκαστικά τα ξύλα και τα κουκουνάρια που ματώνουν τα ούλα της και γεμίζει παντού ρο- κανίδια και κλαράκια. Πλέον. Μπράβο της. το πετάει στα χωράφια να ψοφήσει. Ξεπεράστε το άγχος και τη ντροπή. η σκύλα μου εκεί που κοιμάται κλάνει και αμέσως ξυπνάει τρομαγμένη και ανοιγοκλείνει τα ρουθούνια της. Γελάω τόσο πολύ. ξέρω. που ακόμα γελάω. επειδή ακόμα την έχω δίπλα μου. Τα ρούχα των καλε- σμένων γεμίζουν τρίχες και σάλια. • Σαν άσκηση. • Στο ελεύθερο κάμπινγκ πηγαίνει και κλέβει φαγητά απ τις καβάντζες των άλλων. Και αγοράζει άλλο.

Γεωργία Τρούλη Πατητή τσιμεντοκονία Σου είπα θα έρθω Όταν θα έχουμε χορτάσει πανύψηλα λάθη Μια εξομολόγηση που θα έρχεται Από τα βάθη της γης Που δεν έχει κέντρο βάρους και εύπλαστο χώμα Σου είπα θα ακονίσω την γλώσσα μου Τα οβάλ των ονείρων μου θα έχουν αγκυλώσεις Γωνιώσεις και εσοχές θα μ΄ακούσεις Και θα χτίσω εκ νέου Σου είπα ότι πηγαίνω τοίχο τοίχο Τη διαδρομή. διαβάζω συνθήματα Γράφω αποτυπώνω μουτζουρώνω Και περιμένω το πιο τρυφερό λουλούδι Να 'χει αντέξει Να 'χει τολμήσει Να βγει Απ’ το τόσο τσιμέντο 55 .

ΑΝΤΛΙΑ Πεδία μέτρησης Άρχισαν ξαφνικά να συναρμολογούνται Από τους ώμους οι άνθρωποι Και όταν κάποιοι ανακοίνωσαν πως Δεν υπάρχουν άλλα μετρήσιμα πεδία Και στατιστικές ζωής Κάποιοι άλλοι αποφάσισαν Πως Με κάποιο τρόπο Θα ήταν όλα εύκολα Από την αρχή Σαν ανάσα Θα αφήναν να κουρνιάσουν στον αυχένα Τα συναισθήματα Και να φωλιάσουν στα μαλλιά Τεράστιες αποφάσεις Με απολήξεις νευρώνα Καμιά κλίση της κεφαλής Κανένα τρεμούλιασμα Κανείς πόνος Γιατί μια απόφαση θα ευθυγραμμίζει την πλάτη τους Θα μένουν σταθερά τα οπίσθια Και ένα ύφασμα Θα νομίζει πως δένει την τρέλα Πισθάγκωνα Σε αυτή την αγέρωχη όψη Θα κοιτούσαν ευθεία μπροστά Πυκνωμένη ιστορία που ξεχειλίζει επεισόδια Και άρρωστη θάλασσα Αλλά τόσο θα είχαν ξεχωρίσει Την ύπαρξη από την ύλη Που το είναι θα είχε μετατοπιστεί Ένα βήμα μπροστά Θα χαμογελούσαν Ένας διαχωρισμός θα είχε προκύψει Και μια αίσθηση εκτός ορίων 56 .

Από τον ώμο έλεγαν θα γίνει η συναρμολόγηση Έκοψαν όλοι το ένα τους χέρι .Δεν συμμορφώθηκαν Μείναν ολόκληροι 57 . Γεωργία Τρούλη Η αναπνοή θα γινόταν από όλα τα κύτταρα Όπως πάντα άλλωστε Μόνο που τώρα θα την ένιωθαν όλοι Απροετοίμαστοι και Μέχρι το κόκκαλο.

Στην άκαρπη μέθη του πόνου ήχοι ηλεκτρικοί βουλιάζουν με γλύκα ανήκουστη για τους ουρανούς του Βαν Γκογκ. ΑΝΤΛΙΑ τα φαινόμενα απατούν Πάμε πάλι χωρίς εισιτήριο σε μια εποχή που όλες οι μυρωδιές μαζί ορμάνε μηχανάκια αδέσποτα θυμίζουν τα αδιέξοδα λουσμένα στην πίσσα της μνήμης — όλα τα σκεπάζει και λίγοι είν’ αυτοί που διαβάζουν το λευκό. Εκεί στα ύψη της που ξαφνικά στα πόδια μου σκορπίσαν 58 . Όσες χωράνε θα λες χωρίς πολλά πολλά όταν σε ρωτάνε αν είσαι πάνω ή κάτω Ρακτιβάν. ορφανές κι αυτές. πόσες σελίδες να ‘χει. σταθμός Θεσσαλονίκης ξημερώνει Χριστούγεννα Οι μέρες ταξιδεύουν μουντές στα μάτια των επιβατών — μάτια με δυο κόρες πρωινές. χαραγμένες στην περίφραξη με μπετόν «Χάνομαι». Στα γουναράδικα στήνουν πάρτυ κάθε λογής εργολάβοι — είναι βαθιά νυχτωμένοι κι αυτοί.

Σε όσα χειρόγραφα και όσα σπίτια οι διαδρομές της καρδιάς μου χωράνε χωρίς διαλογή σού τα ‘χω δώσει. Θα ψάχνεις μεσ' στης μουσικής τη δίνη — ατμός στο οινόπνευμα η ψυχή. Ποιους ουρανούς θε να διαβεί. Μ. πού πάει να γίνει συννεφάκι. Ποια πολιτεία φωτισμένη πάει να χαρίσει με βροχή. Εκεί βαθιά κι απρόσμενα στα μύχια της θύελλας φίλησέ με. Ξένια Καλαϊτζίδου όλα τα ονειρεύτηκα πια. Το σώμα θυμάται γιατί στέκομαι όρθια κι ανοιχτή σε ανέμους φυματικούς όταν θερίζουν τα καραβάνια. 59 . Θυμάται — να το ντύνεις νύχτα με προσοχή όπως στόλιζε η Λένκα η καπνεργάτρια τα καμένα σωθικά της με λευκό λινό. Σαν του νερού τα παραμύθια είναι η στάλα ακριβή. Όταν μετρώ τις ηλιαχτίδες στην πίκρα ν' αγκυροβολούν γιατί μετρούσαμε παρέα κύμα το κύμα της καρδιάς στο νου τα μάτια σου ποτάμια μέσα απ' τα βράχια αντηχούν — το κρύσταλλό τους όμως λέω στο πάτωμα να μη σκορπάς.

μακριά απ' τις βόμβες των εχθρών: μόνο με πόνο οπλισμένοι και μια αλήθεια φλογερή. Μα ο όρκος σου ο πιο πιστός μόνο στα μάτια σου να γράφει για κύματα που αντηχούν. ΑΝΤΛΙΑ Όταν μες στο χορό πως είμαι λέω σε φίλους μου παλιούς και μ' απαντούν ότι ζηλεύουν που ζω με χάρη κι ομορφιά. Έτσι και πάλι στο πλευρό σου μαζί στη μάχη του φωτός θα είναι οι μικροί ζωγράφοι με ηχοχρώμα να χτυπούν όσους μαυρίσαν τ' όνειρό σου. κατηγορώ και σβήνω ποιους — περίμεναν να μη χορεύουν στις πίστες που έβαλαν φωτιά. θυμάμαι. μόνο που αναπνέω. Χαρτονία Πλέον τα πρωινά επιδιορθώνω ζημιές αναλαμβάνονται υδραυλικές-ηλεκτρολογικές εργασίες άγραφο αντίτιμο των απανωτών ανακαινίσεων που ταξιδεύουν με το χάρτινο πύργο του Τάτλιν 60 . Μα οι μελωδίες μουσαμάδες στους δρόμους πόλεων στοιχειών απ΄ τις ταράτσες κρεμασμένοι που ζωγραφίζουν τη ζωή — κάτω απ' αυτούς καρδιές και κάνες.

Δε μου χωράει πια αυτό το όνειρο μα για ένα άλλο ύφασμα αντάξιο δε βρίσκω σε κανένα πανηγύρι ούτε εμπορικό (έστω ότι θα μηρυκάσουμε κάποτε δίπλα στη λεγόμενη καλή κοινωνία). Γι’ αυτό αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δε φτάνει πια η αλμύρα της Μακρονήσου μπροστά στην ατελείωτη ουρά από σαπιοκάραβα στα συσσίτια των τρωκτικών. Ξένια Καλαϊτζίδου σε πολιτείες που κατήργησαν τον γραπτό λόγο. 61 . Γι’ αυτό το νταντεύω ακόμα μήπως ξημερώσει Κυριακή στην κοιλιά μου αλλά το μόνο θαύμα της εποχής είναι να κάνεις έναν άνθρωπο να μη νιώθει ξένος. Γι’ αυτό για μένα πλέον το ανεκπλήρωτο της επανάστασης μυρίζει αίμα με οξύ κι εσένα να μου κρατάς το κεφάλι. απω-θήκη Αποθηκεύω προσωρινά απομαγνητισμένα όνειρα σκονισμένες δισκέτες σε συρτάρια σπιτιών που δε μένω πια ανοίγω παράθυρα να φύγουν τα αναλώσιμα της ημέρας μόνο πουλιά ζώα λουλούδια πόσο μεγάλος ο παράδεισος ενός παλιού στρώματος ανάμεσα στις φωτιές της πόλης.

ΑΝΤΛΙΑ Κλεμμένη Παρθενογένεση Σαν ένας μεγάλος λευκός καμβάς διψασμένος για χρώμα. ποθώ το άγγιγμα σου. 62 . Να με διεγείρεις όπως ο ζωγράφος που πετάει τα πινέλα του. και με τα γυμνά του χέρια χαϊδεύει το γυμνό σώμα του άσπιλου λευκού καμβά αναμειγνύοντας επάνω του χρώματα και συναισθήματα για να αποτυπώσει το σημάδι του στην αιωνιότητα. Θέλω να σε νιώσω. Έτσι δημιουργεί τη δικιά του ποίηση.

Μετά έπεσε η νύχτα και απλώς κοιμήθηκα. Ο ουρανός έχει ανθίσει και το έδαφος συννέφιασε. Όμικρον Μι Μετά-φουτουριστικό Ένα τραίνο στην μπανιέρα και ο απορροφητήρας να ρουφά τις σαπουνόφουσκες απ’ την ατμομηχανή. 63 .

ΑΝΤΛΊΑ 64 .

4. Ποτάμια σύννεφα κυλούσαν στον αέρα και ρίχνονταν στο πουθενά και πέρα οι εκβολές εξαερίζονταν και γίνονταν πουλιά που πέφτανε με φόρα χαμηλά και ανεβαίνανε ψηλά ξανά σαν τις κορδέλες απ' τις κοπέλες που χορεύουνε με δακρυσμένα μάτια. έπεφτε στο άλλο σαν όνειρο λευκό σαν ακτή χωρίς νερό σαν πούπουλο στον άνεμο σα να' ναι εγώ όλο το κενό του ορίζοντα. Πότε θα προσγειωθούμε. 3. 65 . Δημήτρης Ζαχαριάδης Μα την ομορφιά απ' τα μάτια μου να κλέψουνε δεν μπόρεσαν • Και η μουσική περίμενε τον ταξιδιώτη να ξεκινήσουνε μαζί 4 σύννεφα 1. 2. Νεκροταφείο ελεφάντων Σε μια μάντρα αραγμένα όλα μου τα πλάνα. και οι σκέψεις μου ναυάγια αεροπλάνα. Κουράστηκα να βλέπω τα σύννεφα από πάνω και να τα περνώ για κύματα. Έτσι όπως γέρνουνε τα σύννεφα Του ενός σύννεφου η σκιά φοβάμαι μήπως πέσουν. στάχτη στην κόλαση η ματιά μου. «νεκροταφείο ελεφάντων» τα όνειρά μου.

ως το τέλος - Τέλος Τέλος (σιωπή σώσε με) Είναι τα ψέματά σου Γεμάτα απ’ οργισμένο Μαύρο Μαύρο γάλα (Ποίηση ζήσε με) Ως το τέλος Κι ως το πιο τέλειο τέλος Ικανά Τέλεια Με περιγελούν .) Σιωπή σώσε με . τη σάπια πόρνη Κι αυτή ζει από εμένα . ποίηση σώσε με.να με Ταΐζουν . Σιωπές Τέρμα! Ζω από την ποίηση .σιωπή πάρε με κοντά σου - σιωπές τέρμα. ζήσε ζήσε με! Σώσου από μένα Πίνω από την κόρα σου.ζει από εμένα. οι σιωπές τέρμα.σιωπή σώσε με .με αποπλανούν . ικανά να με ταΐζουν . σιωπές σαπίστε. η Ζωή μου. η ψυχή μου. σιωπές σαπίσανε. σώσου ζωή ζήσε από μένα. ΑΝΤΛΊΑ Blue Wound (The end always comes at 33. τη σά- πια γη. είναι το γέλιο μου. κόκκινα.να με σαστί- ζουν .σου το λέω. από εμένα.με εμπαίζουν - σιωπή σώσε με! Σώσε με σου λέω Ως το τέλος Ως το τέλος Των πραγμάτων Των θεών Των ανθρώπων Των ανθρώπινων πραγμάτων (σιωπή σώσε με) 66 . ΥΓΡΑ. πι- κρό και πρόστυχο . τρώω από τα βυζιά σου Που ‘ναι μεγάλα.ζωή.(χα χα χα) .αυτήν τη σάπια γη.να με ποτίζουν ως το τέλος. Σιωπές Σαπίστε! . ψέμα ΜΟΥ πικρό μα νόστιμο. ζωή ζεις από Εμένα.με περιπαίζουν .

δεν είναι δικό μου Αυτό το πνεύμα Μονάχα Αυτή η μπλε μπλε μπλε πληγή Από έναν μπλε μπλε μπλε χειμώνα Είναι δική μου Ολόδική μου Δική σας Όλη Η μπλε μπλε μπλε πληγή Η μπλε πληγή Είναι δική μου.ΑΠΟ ΤΑ ΦΤΩΧΑ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΑ . Και τώρα Σιωπή. όλο ανοιχτή.αστεία Αστεία (χα χα χα. δεν είναι το δικό μου πνεύμα. ολόδική μου κι ολάνοιχτη. και ζει και ζει. μικρά Μικρά Πολύ μικρά κι αστεία .πάρα πολύ μακρύς...πάρα πολύς Και μακρύς . που είναι. δική μου. αυτό το πνεύμα δεν είναι. όλο Ανθιστή! Η μπλε πληγή Η μπλε πληγή Η μπλε πληγή Δική μου. Γιατί.και χάνεται. φίλοι και φίλες μου Για οποιοδήποτε λογικό πνεύμα . Και χάνεται και πεθαίνει ΚΑΙ ΖΕΙ Μες στα φτωχά μου όνειρα. Κι αυτή.. και πεθαίνει. δεν είναι το δικό μου.κι όχι. και πεθαίνει. δεν είναι. δεν είναι Δικό μου σας λέω. ΚΑΙ ΧΑ- ΝΕΤΑΙ.πολύ λίγος Μα ο κόσμος μεγάλος . γενικά. δεν είναι. 67 . . και Σώζεται απ' τα φτωχά μου όνειρα.τόσο μεγάλος! που χωράει στο λακκάκι ενός μωρουδιακού Μάγουλου Και δυο τσιγάρα δρόμος είναι πολύς . όχι σου λέω. Αγία Χ. ολάνθιστη. ξέρετε ο χρόνος ΜΟΥ είναι λίγος . Όχι σας λέω! Δεν είναι.. Αυτά λοιπόν.) Και τελικά χάνεται (και γι αυτό σώζεται). αυτή ΑΥΤΗ! Είναι Βασίλισσα.

ΑΝΤΛΊΑ Παράλληλα πιώματα Παράλληλα πτώματα Ο ίλιγγος του τρένου Μύριζε σαν βασιλικός. «Μικρός. και πάλι ίσως σαν από ποτέ Τα ξαναφορά Και σαν από πάντα Σαν αγαπημένο γυμνασιακό σα.. Τις γριές αυτού του κόσμου Τη γλυκιά ζάλη του χρήματος Που σε κοιτούν απελπισμένες Τα καθημερινά ανασφαλή σουαρέ Η τεκίλα όπως και οι τύψεις Τις ζουμερές φράουλες Που είχες φυλαγμένες στο ντουλάπι σου Τα παγωμένα βλέμματα Πάγωσαν και σε περιμένουν Τα γεμάτα γεύση φιλιά των φιλε- νάδων του Κάτι σε λύπησε αίφνης. σκάλιζε τη μνήμη σου Του θυμίζει Ξάφνιασε τη συνείδησή σου Τις πρώτες ευτυχισμένες μέρες Πόσο θα ήθελες να τις διαλύσεις Που φυσικά παρήλθαν. Τα σκουριασμένα καρφιά που κάκι που έμπηγες στη σάρκα του γιου σου Ύστερα από λίγο βλέπει Πως ο ένας γιακάς του είναι πλη... Όλα αυτά μετά από καιρό Ίσως ξανά. πίστευα πως εκεί ταξινομούνται είδος προς είδος Ο έρωτας συνεχίζει να διαρρέει Τα φαγητά που έτρωγα.. Μεγαλώνοντας.. Νιώθεις τη μάχη που δίνει γωμένος ακόμη κι ο αέρας για να μην Και το αίμα ακόμα στάζει Εισχωρήσει στα συρτάρια του στομαχιού σου Αν και περάσαν τόσα χρόνια.. Τα βλέπεις. Τις πρώτες ευτυχισμένες μέρες. κρύβεται ένα πτώμα 68 . άρχισα να Από τη βρύση των ματιών του Πιστεύω ακράδαντα πως μέσα σε κάθε συρτάρι της Κρίμα Της κοιλιάς μου.

Είναι ακόμα ερωτευμένος με Σκοτωμένο το καθένα φαντάσματα Ίσως μπορέσει να το ζήσει ξανά Κι από άλλης για λίγο Με την ίδια αλλοτινή ένταση. Αγία Χ.. Μπόρεσε να δει τα κοφτερά της δόντια Ένα παιδάκι.. δυο δοντάκια.. τσακισμένα! 69 .. Ράτσας αυτήν που σαν καλή νεράιδα Του χάρισε τα πρώτα του Θεσπέσιο ερωτικά παιχνίδια Αλλά μόνο όταν του χαμογέλασε Πιώμα».

Για την ησυχία μας. εκεί που οι δυο μας βαριανασαίνουμε ο ένας μέσα στο στόμα του άλλου. αγνόησα το κρυφτό που παίζουμε. κι ας σκοτωθούμε έπειτα μαζί με το πιστόλι σου». και τη σκόνη της βιβλιοθήκης ακόμα ακόμα. και αποφασίσαμε τη μασκαράδα. για να αποφύγουμε τις ανεπιθύμητες. «Μα τον Δία. Μικροπρεπείς ανακρίβειες.» τη ρωτάς εσύ. θα βγάλω. Ή με ξεχνάει εκείνο. να μη σε φοβηθώ σήμερα. Περπατάμε μασκαρεμένοι στην πόλη. την κουκουβάγια. Σήμερα. το πιστόλι μου και θα τον πυροβολήσω». «Κι απόψε την κοροϊδέψαμε την κουκουβάγια» μου λες. δε θα ‘πρεπε να μας δουν μαζί. σου είπα πριν φύγω. άβολες συναντήσεις. μα τον Δία. Η σημερινή νύχτα όμως. «Αν με ρωτήσει ακόμα ένας τι κάνω. Εσύ γελάς. «θα έχουμε τουλάχιστον ο ένας τον άλλον» μου λες. και ξεκαρδιζόμαστε. θα το φωνάξω παντού. ΑΝΤΛΊΑ Ελένη Χασιώτη Εις το όνομα του Πατρός Δεν έχει κλείσιμο η μέρα. όταν τους μιλάμε για τα σώματα. Ασημένια μπουκάλια φεγγίζουν μες στο δωμάτιο. το αναίρεσα. φωνάζει «Μα τον Δία! Δεν ξανάδα σώματα να ταιριάζουν τόσο το ένα με το άλλο» «Πόσο. Παλεύω με τη βαθιά μου ανάγκη. τις νύχτες που ξεχνώ το απόλυτο που μπορώ να πετύχω. κι ανοίγεις την πόρτα να περάσω. 70 . διαφέρει κατά πολύ από τις άλλες. μου βάζεις το παλτό μου. Κανονικά. για να ξορκίσουμε τα ψεύτικα λόγια που μας λένε. Η κουκουβάγια που μας κοιτάζει περήφανη από τη βιβλιοθήκη. και για το καλό όλων. Έτσι είχες πει.

έναν κόσμο με ήχους. Και προχωράω μες στο στριμωγμένο πλήθος. μυρίζει τσιγάρο. και έχει υφή παλιού πλαστικού με κολλημένες τσίχλες. ακούγεται σαν ένα συνονθύλευμα μουσικής χαμηλής ποιότητας και μηχανών αυτοκινήτων. χρώματα. Κανείς δεν ανοίγει τα χέρια φυσικά. Όνειρα για έναν κόσμο όπου θα έβγαινα. Αφού νιώσω το πρώτο στριμωξίδι κοντοστέκομαι μια στιγμή. μετά τα μάτια. γεύσεις. δε χρειάζεται να τα κρύψω. Βάζω τα μάτια μου στην κατάψυξη. μόνο μία. Προσπαθεί να ξεπλυθεί σε κόκα κόλα. και κάτουρο. υφές και συ- ναισθήματα. Αυτός ο κόσμος έχει ολόκληρος ένα βρώμικο μπεζ χρώμα. Και τώρα που το τσόφλι έσπασε ανακαλύπτω κάτι υπερβολικά πραγματικά καινούριο. Χριστίνα Παλάντζα Πρωταντικρίζοντας το σκοτάδι Επωαζόμουν στο αβγό μου κι έβλεπα όνειρα. αποπνικτικά πολύ τσιγάρο. πρώτα πρώτα και κρυφά τα δάκρυα. μυρωδιές. 71 .

που θα μείνουνε για πάντα τους παιδιά σαν νωπή πλαστελίνη. Από τη Γη θα σε αρπάξω. ν’ αγριέψουμε μαζί από χαρά πάνω σε ταράτσες και στέγες κι απ’ την ανάποδη να βγούμε την πλευρά του καθρέφτη που μας δείχνει μεγάλους. το 'χεις πάρει μύτη. μια πεταλούδα. καλή μου εσύ. Έπεσα από άλλον πλανήτη και γυρνάω κάθε μέρα στο σπίτι με ζόρικες διαθέσεις. ναι. τυχερό μου να ‘σαι. Θα ‘ρθω να σε δω να κοιμάσαι κι αν στο όνειρο σε φάω. γίνεται σεισμός στη σελήνη και στο μυαλό σου μπαίνει περιστροφικά και φουσκώνει η εικόνα και σκάει. ναι. το αίνιγμά μου να λύσεις. θες να μάθεις κάτι. για να διαβάσω της ψυχής σου το χρησμό. χρυσή μου εσύ γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. 72 . για να βρούμε τους άλλους. σαν τον προφήτη νιώθω ψεύτη τον καιρό κι έρχεσαι εσύ γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. δεν το περίμενα μπροστά μου να σε δω. πως μία μέρα θα ‘ρθει για να θυμηθώ πάθη βρεφικής ηλικίας κι απ’ του μαστού σου τη θηλή θα κρεμαστώ. Καρφί στα μάτια θα κοιτάξω. παραληρώντας μονολόγους. χωρίς να έχουνε ευθύνη. σου έχω εξηγήσεις. ΑΝΤΛΙΑ Λόγω Έρωτα Θα βγω στους δρόμους να φωνάζω. ναι. έλα κι εσύ αν μπορέσεις. μη φοβάσαι. που κουνώντας τα φτερά. σε μιας στείρας συστολής τον παγετό. γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. το τηλέφωνο σπάει και η πίστη σου ριζώνει στην καρδιά σε ασπρόμαυρα βράδια και υποσυνείδητα σκοτάδια. πολεμιστής της ελπίδας. ασφαλής από πομπώδη λογάκια και γλοιώδη ναζάκια. Έρχομαι με τ’ άσπρο μου άτι από ένα μαγικό μονοπάτι μιας άγνωστης πατρίδας. ερευνώντας τους λόγους.

ναι. θέλω στο γιαλό να σε πάω και σλίπινγκ-μπαγκ σου έχω στρατιωτικό και καφέ από κεχρί και κριθάρι.. γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. του ανθού σου τους χυμούς να μου δίνεις και να σε προσκυνάω. ζητιανεύοντας λίγη απ’ τη δροσιά που σε τυλίγει. Δημήτρης Δουληγέρης Θέλω τη μοίρα μου ν’ αλλάξω.. στα πόδια σου θα στάξω. ναι. μωρό μου εσύ. αφιερωμένο για πάντα σε κάποιον πράσινο κανίβαλο θεό. μήπως θες να γίνεις. μια σοκολάτα μου ‘χει κάτσει στο λαιμό. Έναν παράδεισο θα φτιάξω. φρυγανιές από στάρι και τ’ αστέρια γύρω δένουν το ρυθμό. που γυρνάει στη σπηλιά του να κλάψει. να μπουσουλάω πέρα-δώθε σαν μωρό. δεν είσ’ εσύ γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. στη φωτιά που θ’ ανάψει μ’ έναν φάλτσο. από αγάπη πονάω. παγωτό σε ραγισμένο χωνάκι. φλογοβόλο εμετό. όπως στάζει το μέλι από μια σάρκινη κυψέλη. στο άγγιγμά σου θ’ αλλάξω και η μορφή μου θα θυμίζει ερπετό. 73 . Έλα στη φωλιά μου να μείνεις. ξέρω ποιο κύμα θα με ρίξει στο κενό. μ’ αγαπάς λιγάκι. Καίγομαι για ένα φιλάκι.

74 . • Το παρόν ποίημα περιλαμβάνεται στην ομώνυμη συλλογή «Αγία Αναρχία». Π. Σοφίας Αγία Αναρχία Δαγκώνει τα χείλη της καθώς η αστροβροχή συνεχίζει να πέφτει Αγκαλιάζει τα παιδιά της Τους μιλά για την Αγία Αναρχία Το οπλισμένο χέρι της Τη νεανική της φλόγα Την περπατησιά της Το θάρρος της όταν πυροβολεί τον καθρέπτη και τις μισές λέξεις Την ιερή οργή της για τους ανθρώπους που σιωπούν στο φως της ψυχής. ΑΝΤΛΙΑ Γιάννης Μιχαηλίδης Άνοιξη Αφού όλα μικραίνουν τα λόγια θα ανθίζουν μαράσματα εκεί που δεν αφεντεύει χειμώνας Τι χειμώνας ο καθρέφτης μου. εκδόσεις Κουκκίδα. Τι άνοιξη το γράπωμα του διπλανού χεριού. Χ.

75 .

Την ημέρα έχω όρεξη να κοιμηθώ. Βρίσκονται στην γωνία της οδού Μονζ. ΑΝΤΛΙΑ Περάσματα Ι Αρχή της Αθωότητας Θα πρέπει να είναι κανείς τρελός ή ερωτευμένος για να ζει περιπε- τειωδώς τόσο αργά μέσα στην νύχτα. σ. Και αυτό γιατί στην εποχή του Θεάματος. Δεν είμαι ποτέ κουρασμένη την νύχτα. μέσω μιας ενωτικής πάλης ξεκινά εδώ. «Η πειραματική περιπλάνηση -που είναι άρρηκτα δεμένη με τις συνθήκες ζωής στις πόλεις. -Michèle Bernstein Η Νύχτα Το ξεπέρασμα της τέχνης συντελέστηκε απρόσμενα και εγγράφτηκε σε μια αόρατη ιστορία που μόνον εκείνοι που την βίωσαν γνωρίζουν. η πραγματική ιστορία μένει εκτός αναπαράστασης.Ιnternationale Situationniste. Δεν είμαι κουρασμένη να ξέρεις. Η αθωότητα παραμένει η πιο ρηξικέλευθη στάση του βλέμματος που ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του. με τα μάτια μικρού παιδιού που ψηλαφεί τις πετρώδεις προσόψεις σπιτιών και κτιρίων αναζητώντας την σύνδεσή του με τα πράγματα. 76 . Προς το παρόν προτιμώ να μείνω έξω.ανταποκρίνεται μάλλον στη φράση του Μάρξ: «Ό. μτφρ: Γιάννης Ιωαννίδης. τα πάντα τους μιλούν για τον εαυτό τους… Το 1. μέσα στις σκιές της μνήμης και στην πάροδο του τώρα. Το Ξεπέρασμα της Τέχνης. Ύψιλον. Η απόπειρα της επανένωσης με τον περιβάλλοντα χώρο. σ’ αυτά τα μεταμορφωμένα από τη βιομηχανία μεγάλα κέντρα δυνατοτήτων και νοημάτων. Αθήνα 1985. παραμένει σιωπηλή. τι βλέπουν γύρω τους οι άνθρωποι είναι το πρόσωπό τους.86. μαζί σου.

Αυτό το πλήρες αλλοτριωμένο ον. από εκείνον που συμμετέχει με την δράση μέσα σε αυτό. Paris 2000. Τα κατά Ντίνο Χριστιανόπουλο αλαμπουρνέζικα του μετά-μοντερνισμού κρύβουν μέσα τους την ολισθηρή αποξένωση του ανθρώπου από την γλώσσα. σ. δηλαδή μόνον μέσα από το μηδέν. Η νύχτα στον Ντεμπόρ. Η αλλοτρίωσή του έχει γίνει η πραγματική του ιδι- οκτησία: δεν έχει τίποτα άλλο πέρα από αυτήν. καταβυθιζόμενο στον στρόβιλο του μηδενός. Παύει να βρίσκεται υπό την ομηρία του Θεάματος. La Fabrique. εκείνης της χρονικής διάρκειας της μέρας όπου τα επανα- στατικά υποκείμενα ξοδεύουν τα αποθέματά τους «ζώντας στο περιθώριο της οικονομίας» αποκτά την σημασία της οικειοθελούς τύφλωσης μπροστά στην ζωή που προσφέρει το Θέαμα. τον άνθρωπο που έχει ταυτιστεί σε τέτοιο βαθμό με την αλλο- τρίωσή του που θα ήταν παράλογο να θέλει να διαχωριστεί από αυτήν2. πα- ρακολουθούμε την εξελισσόμενη πορεία του ολοκληρωτικού χα- ρακτήρα του Θεάματος: αυτό που οι Tiqqun ονομάζουν Μπλουμ. από τον περιπλανώμενο. 26. Η σύγχρονη ζωή και η κυρίαρχη ιδεολογία της . αυτού του απεχθούς μηχανισμού απονέκρωσης του χώρου. από εκείνον που γίνεται αναπόσπαστο μέρος του και έτσι καταφέρνοντας να απε- λευθερώσει τις δυνατότητες του τοπίου. Tiqqun. Το βίωμα του τοπίου από εκείνον που το ζωοποιεί. Γιάννης Παρασκευόπουλος ίδιο το τοπίο τους είναι ζωντανό»1. το τοπίο ζει. που αρέσκεται σαν ένας άλλος Νάρκισσος 2.αυτή του μετα-νεωτερισμού (ο οποίος έχει αρχίσει και ξεφτίζει) . που έχει απολέσει το είναι του σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί πλέον να το διακρίνει.επιβεβαιώνεται μόνον μέσα από το Θέαμα. Αυτό που φαίνεται ως το κατ’ εξοχήν ορατό είναι το θεμελιώδες ψεύδος του Θεάματος. Αποκτά έτσι την μη-αποδοχή της ζωής αυτής και μαζί την μοναξιά της νυχτερινής πόσης και την τρέλα της ημέρας. 77 . πέρα από την κυριολεκτική σημα- σία της. από το (επί-)κοινωνείν και τέλος από την συμπαντική ενότητα. Εξήντα χρόνια έπειτα από τις πρώτες διαπιστώσεις. Théorie du Bloom.

Ο κοινόχρηστος χώ- ρος. έχει ταυτιστεί σε τέτοιο βαθμό με την ταυτότητά που του δίνει το Θέαμα. που μαγεύουν την ακοή του και που ημερεύουν την συνείδησή του. Ο χώρος της πραγματικότητας και η πραγματικότητα του χώρου δεν είναι πλέον κατοικήσιμοι. Το έδαφος γίνεται επιχείρηση (Amoros). Ο πλήρης διαχωρισμός μέσω της μικροφυσικής του χώ- ρου αποτελεί το ξερίζωμα τόσο των πραγμάτων όσων και των ανθρώπων. «Η Τεχνική παράγει η ίδια την αλλαγή της» επισημαίνει ο Ελλύλ. Το τοπίο των αλλοτινών καρτ-ποστάλ έχει δώσει την θέση του στο μεταμορφωμένο. μέσα από το υπερσύγχρονο κι- νητό τηλέφωνο. ο πληθυσμός δεν είναι μόνον «θαμμένος στους ορό- φους». που το ευγνωμονεί. γίνεται μια ζωντανή αφαίρεση. Τα πράγματα βρίσκονται εκεί αλλά δεν υφίσταται. Οι άνθρωποι πραγματοποιούν το πέρασμά τους. ΑΝΤΛΙΑ να κοιτάζει τον κενό του εαυτό στον καθρέπτη της ανυπαρξίας του. που προχωρά ημιπαράλυτο συνδεδε- μένο με καλώδια μικρών οθονών που κατευθύνουν το βλέμμα του. ο άνθρωπος αλλοτριώνεται από την φυσική του πράξη και πρακτική μέσα στον χώρο. γίνεται ο μη τόπος. Χώρο που απλώς προσπερνά το σύγχρονο ον. χώρων ανύπαρκτων. Διότι η εικόνα του ιστιότοπου είναι η πλήρης αλλοτρίωση του είναι της εικόνας. το οποίο χάνει τις εκλάμψεις και το βάθος της στιγμής. αλλά δεν επη- ρεάζουν τα πράγματα. είναι και θαμμένος στον εξωτερικό του χώρο. Το έδαφος αποκτά την αφηρημένη οικουμενικότητα του πολλαπλώς μεταλλασσόμενου διαδικτυακού εδάφους. Από την στιγμή που οι λειτουργίες του ανθρώπου διαμεσολα- βούνται μέσω της εικόνας. αποτελεί έναν χώρο απεμπόλησης του πραγματικού χώρου. Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο δεν υπάρχει πια. τόσο εικονικά όσο και πολεοδομικά. που όσο περισσότερο αυξάνει η ισχύς του τόσο περισσότερο απο- δυναμώνει τον πραγματικό χώρο και τον κάνει μια έρημη χώρα. το πολεοδομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο τα όντα ζούνε. στο εικονικό τοπίο των «ιστιότοπων». όπου η εξουσία επιτελεί το έργο του κατακερματισμού μέσω του τεχνικού συστήματος δημιουργώντας ένα δυστοπικό 78 .

Οι ταινίες αυτές αποτελούν τον κατ’ εξοχήν 3. σημειώνει ο Dell’ Umbria.Racaille. Το τοπίο μας απορροφά και ταυτόχρονα μας σπρώχνει έξω από αυτό βιαίως μέσα στο πλέγμα απομόνωσης που προορίζει για τον καθένα. «αν αυτοί είναι αποβράσματα τότε είμαι κι εγώ». Λέσχη. το τοπίο μας κατοικεί και όχι εμείς αυτό. σ. 79 . 41. Έτσι. «Η πολεοδομία». ΙΙ Η Διαλεκτική ανάμεσα στον Κινηματογράφο και την Ζωή Ο Ντεμπόρ σε αυτή την τριάδα ταινιών που ονόμασε Ενά- ντια στον Κινηματογράφο δεν εξέφρασε μιαν ιδέα για το παρο- ντικό χρόνο της κινηματογραφικής αφήγησης και για την πραγ- ματικότητά της. μτφρ: Μάρθα. «που γίνεται κατά βάση αντιληπτή ως μια τεχνική εξορίας και απομόνωσης ως ιεραρχική και αυταρχική οργάνωση του ανθρώπινου κατοικείν»3. Αθήνα 2008. Γιάννης Παρασκευόπουλος τοπίο.

ίσως τον μόνο που αναγνωρίζει στον άνθρω- πο την δυνατότητά του για την ενότητα του κόσμου.να ιδιοποιηθεί δηλαδή τα μέσα της κινηματογραφικής τεχνικής καθώς και την τυποποιημένη έκφρασή της (κοντινά πλάνα. τρά- 80 . Καθ’ ότι το Θέαμα βρίσκει σήμερα στην σκέψη του Ντεμπόρ και των μεταγενέστερων καταστασιακών ή φιλοκαταστασιακών τον μοναδικό αντίπαλο. Τα χρόνια περνάνε και εμείς δεν έχουμε αλλάξει τίποτα». Η τάση εμπορευματοποίησης της ντεμπορικής κοσμοθεώρησης καθώς και της καταστασιακής θεωρίας και πρακτικής αποτελεί μια απόπειρα μεταστροφής της καταστασιακής μεταστροφής από τον καπιταλισμό. Η ολοκλήρωση της διαδρομής των ταινιών αυτών στο σήμερα φαινομενικά μόνον τις προσδίδει μια υποτι- θέμενη ενσωμάτωση στο Θέαμα.τι έπρεπε να καταργηθεί συνεχίζεται. πανοραμικά. αποτελεί την πράξη καθαυτή που θα οδηγήσει στο απόλυτο: στην απελευθέρωση της ζωής. πράγμα που αποδεικνύει το γκροτέσκο και την φαυλότητα του εγχειρήματος. Μας χωρίζουν. και μαζί συνε- χίζεται και η φθορά μας. η αλλοτρίωση του χρόνου από τον ψευδο-κυκλικό χρόνο των υποσχέσεων μιας ψεύτικης ζωής συντελούν όλο και περισσότερο στην κίνηση ιδιοποίησης του κόσμου από το Θέαμα. που εισχωρούν ανάμε- σά μας και που μας διαχωρίζουν. ο έρωτας που γίνεται μια πράξη δίχως εικόνες. «Ό. Η πράξη του Ντεμπόρ να πραγματώσει το ξεπέρασμα μιας ακόμη τέχνης -εκείνης του κινηματογράφου.οι υπολογισμοί πρέπει να ξαναγίνουν» λέει στο τέλος της Κριτικής του Διαχωρισμού ο Ντεμπόρ. Η ολική του κριτική που συνίσταται στην μεταστροφή των εικόνων. Αυτή η συνεχιζόμενη αποικιο- ποίηση της ζωής από εικόνες του μηδενός. Για τον «θεατή» των ταινιών Ντεμπόρ απομένει η νύχτα και οι διαδρομές της. η καθαρή στιγμή που βιώνεται εκστατικά σε ένα τώρα που είναι αδύνατον να πιαστεί και να ενσωματωθεί μέσα σε μιαν αναπαράσταση. ΑΝΤΛΊΑ στοχασμό για το απολεσθέν παρελθόν που χάνεται στην σκόνη του χρόνου και για ένα μέλλον που αρχίζει ίσα-ίσα να προσδι- ορίζεται μέσα από τις αντιξοότητες ενός έρημου παρόντος. «Τα συμπεράσματα ακόμη δεν έχουν βγει .

Και σε αυτόν τον άλλο χώρο και χρόνο ξεκινά να αχνο- φαίνεται το είναι με όλες τις εκφάνσεις και τις μορφές που μπορεί να αποκτήσει αυτό. Η χαρά του είναι αποκρυσταλλώνεται στο παρακάτω τετράστιχο του Ομάρ Καγιάμ: Ωσάν νερό του ποταμού κι αγέρας της ερήμου Κάθε νέα ημέρα χάνεται από την ύπαρξή μου… Μα για δυο μέρες μοναχά δε νοιάστηκα ποτέ μου. αφήνοντάς τον χώρο στην πράξη αλλαγής της πραγματι- κού. Αυτό δηλώνεται από το τέλος της Κριτικής του Διαχωρισμού που παραθέτει τον υπότιτλο: συνεχίζεται. κ. Αναφέρεται στο άτομο που παραι- τείται της θεαματικής ζωής -όποια μορφή κι αν αυτή αποκτά και σε όποια περίοδο και αν αυτή λαμβάνει χώρα. Η αντιπαραβολή των πανοραμικών πλάνων πάνω σε φωτογραφίες φίλων του με εικόνες από διαφημίσεις και επίκαιρα αντιδιαστέλλει δύο κόσμους: έναν φανερό και εγγεγραμμένο στην μαζική συνείδηση και έναν άφατο και άγραφο που είναι εκείνος της απόπειρας για μια μορφή ζωής μέσα σε αυτόν τον κόσμο.λ. Γιάννης Παρασκευόπουλος βελινγκ. Για κείνηνε που πέρασε και για την αυριανή μου. μιας καινούργιας άνοιξης.) αναδεικνύει μιαν ακόμη μεταστροφή. εκείνη που αποδομεί την ψευδή πραγματικότητα της κινηματογραφικής ει- κόνας. Στην ξεριζωμένη ημέρα απομένει ο χρόνος της νύχτας. Και αυτό γιατί η επίσημη προπαγάνδα λαμβάνει χώρα πρώτον μέσω των μεταδιδόμενων εικόνων και θρύλων που παράγει ο καπιταλισμός. Το μοντάζ του Ντεμπόρ φανερώνει την ψευδή πραγ- ματικότητα των συγκαιρινών του. 81 . Με άλλα λόγια ο υπότιτλος «συνεχίζεται» αναφέρεται σε ένα παρόν πέραν του κινηματογραφικού. Αυτές οι ει- κόνες μεταφέρονται μέσα στο πραγματικό κατασκευάζοντας μια πραγματικότητα απαρτιζόμενη από εικόνες ανθρώπων-εμπορευ- μάτων.και που αναζητά έναν διαφορετικό χώρο και χρόνο για τον εαυτό του και τους άλλους. μέσω ενός καταστρεπτικού ανοίγματος.π.

Ήταν κάτι που χρειάστηκε να βελτιώσουμε. Αντεπαναστάτες. ο Αμερι- κανός Λοχαγός Ταϊρόν Σλόθροπ γίνεται αντικείμενο διακριτικής παρατήρησης από τους επικεφαλής της Λευκής Οπτασίας. Πολύ έντονος και ορ- μητικός και ζωντανός και σε συνεχή ροή. ο τρόπος που πεθαίνουμε. σχεδόν με την ίδια δύναμη που έχει η ζωή. ήταν μια κορύφωση της ζωής τόσο έντονη και έξαλλη. ενώ το Λον- δίνο σφυροκοπάται από γερμανικές ρουκέτες V-2 (τεχνολογικούς προδρόμους των διαστημικών πυραύλων). τόσο που οι άνθρωποι δεν μπορούν να τον δουν γύρω τους. Εμείς. Ζωντανός. Στόχος της είναι να διαχέει προπαγάνδα στη ναζιστική επικράτεια. για να πολλαπλασιαστούμε. ιστορικά και προσωπικά. σε ακίνητα γεωλογικά στρώματα. Να το χτίσουμε από το μηδέν και να το φτάσουμε στη σημερινή του κατάσταση ως αντίδραση. αυτή η φτωχή ανάπηρη. είναι μοναδικός σε όλα τα Πλάσματα. να κυριαρχήσουμε. Έτσι σταλθήκαμε εμείς εδώ. σε ένα πρώην άσυ- λο ψυχασθενών («Λευκή Οπτασία») έχει στηθεί μία συμμαχική επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου. αυτή η πα- ραμορφωμένη και καταδικασμένη ουσία. Αυτός είναι ο κόσμος πριν τους ανθρώπους. αποσυντεθειμένο σε πετρέλαιο ή γαιάνθρακα. για να κα- ταστείλουμε την πράσινη εξέγερση. Ο τρόπος που σκοτώνουμε. Οι θεόσταλτοι καταστρο- φείς. Αλλά μόνο σχεδόν με την ίδια δύναμη. ένα φωτοστέφανο γύρω από το σώμα της Γης τόσο πράσινο. Η αποστολή μας είναι να προωθούμε το θάνατο. Μπορούν να τον δουν μόνο νεκρό. ήταν απειλή: ήταν οι Τιτάνες. ΑΝΤΛΙΑ Τόμας Πύνσον: Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας (Gravity’s Rainbow. Ταυτόχρονα.» (μετάφραση: Γιώργος Κυριαζής) Προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. είναι έτοιμη να γεννηθεί. 1973) «…η ανθρώπινη συνείδηση. οι ανάπηροι φύλακες. όταν οι σεξουαλικές του περιπέτειες στο βομβαρδιζόμενο Λονδίνο κα- θιστούν αντιληπτό το παράδοξο γεγονός πως κάθε στύση του 82 . που έπρεπε να βρεθεί κάποιος καταστροφέας πριν τιναχτεί στον αέρα ολόκληρη η Δημι- ουργία.

της πρόσκρουσης ενός πυραύλου V-2 στο ακριβές εκείνο σημείο της πόλης. συνοδοιπόρο της Νέας Αριστεράς και καλλιτεχνικό προπομπό του μεταμοντέρνου αναρχισμού του ’70. που φαίνεται να περιέχει μία άγνωστη συσκευή κατασκευασμένη από το καινο- τόμο συνθετικό πλαστικό «ιμιπόλεξ». όπου για ελάχιστους μήνες τα πάντα μοιάζουν δυνατά και επιτρεπτά πριν η ήπειρος λάβει τη νέα της μορφή. ο συγγραφέας αξιοποιεί μία εποχή ολικού πολιτισμικού μετασχηματισμού της Δύσης – τον Β’ Πα- γκόσμιο Πόλεμο – ως καμβά στον οποίον ζωγραφίζει ανάγλυφα με λέξεις την ατελείωτη μάχη ανάμεσα στη χειραφέτηση και την υποδούλωση. χαοτική. είτε επίσης περιπλανώμενους στη Ζώνη είτε επιφορτισμένους με την παρακολούθηση και παρατήρηση του ήρωα. Γιάννης Μαδεμλής προηγείται χρονικά. αστείο. γνήσιο τέκνο της αντικουλτούρας του ’60. πολύπλοκο. ανάμεσα στην Ελίτ και στους Ευτελείς. Ως αλληγορικούς φορείς του Κέ- 83 . Ο Πύνσον αποτελούσε επίγονο των μπίτνικ του ’50. πλούσιο. Πα- λεύοντας διανοητικά ενάντια σε κάθε όψη της νεωτερικής εμμονής με το Κέντρο και τον Έλεγχο. Αυτή είναι η αφετηρία μίας πολύμηνης περιπέτειας στην κατεστραμμένη. Στόχος του να βρει μία μοναδική και μυστηριώδη Ρουκέτα τύπου V-2 με τον ακανόνιστο κωδικό παραγωγής 00000. άνευ κρατικών συνόρων και υπό συμμαχική στρατιω- τική κατοχή Ευρώπη της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου (τη «Ζώνη»). ίδιο με αυτό στο οποίο είχε παλαιότερα εκτεθεί ακούσια ο Ταϊρόν ως νήπιο στο πλαίσιο πειραμάτων συμπεριφορικής ψυχολογίας… Την κεντρική ιστο- ρία του Σλόθροπ συμπληρώνει ένας καμβάς από δεκάδες ακόμα ανάγλυφους χαρακτήρες. προκλητικό. στους άρχοντες και στους αρχόμενους. κατά μερικές μέρες. Το μυθιστόρημά του είναι ογκώδες. δυσανάγνωστο κι ωστόσο γοητευτικό. ο απομακρυσμένος από τη δημοσιότητα Τόμας Πύνσον – συγγραφικός θρύλος σήμερα – παρέδωσε το αδιαμ- φισβήτητο magnum opus του. Ορισμένοι από αυτούς έχουν παθιαστεί εξίσου με τη Ρουκέτα… Το 1973. έχοντας ήδη εξελίξει το καθαρά προσωπικό του ύφος καθ’ όλη την προηγούμενη δεκαετία.

εξίσου γοη- τευτικές με τις ευφάνταστες περιπέτειες του Σλόθροπ στη Ζώνη. Όπως η πολύχρονη έχθρα του Σοβιετικού αξιωματικού Τσιτσέ- ριν και του ετεροθαλούς αδερφού του Έντσιαν. προσπαθώντας να του μεταφέρει ένα αίσθημα επίγνωσης της εγγενώς παράλογης. Σ’ αυτό το πολύχρωμο αφηγηματικό καλειδοσκόπιο. αποδιοργανωμένης και ακατάληπτης φύσης του σύγχρονου κόσμου – ένα βιβλίο των πάντων με στόχο το τίποτα. Στις εκατοντάδες σελίδες του βιβλίου θα βρει κανείς υπο- πλοκές και αναφορές κυμαινόμενες από τον ναζιστικό αποκρυφι- σμό και τον εβραϊκό μυστικισμό μέχρι τη μαντεία των ταρώ. στην κατάρριψη των ορθολογικών υποστηριγμάτων της νεωτερικότητας και των καλλιτεχνικών τους αναλόγων. ΑΝΤΛΙΑ ντρου και του Ελέγχου. από εξό- ριστους Αργεντινούς αναρχικούς μέχρι Σοβιετικούς κατασκόπους. Ο Πύνσον επαναδιαπραγματεύεται τα όρια ανάμεσα στο αποδεκτό και στο ανεπίτρεπτο. το Ουράνιο τόξο της βαρύτητας αγγίζει σχε- δόν κάθε όψη της γνώσης και της ύπαρξης. από τη θρησκεία και την αίρεση μέχρι τα κόμικς υπερηρώων. αλλά στην εξουσία ως συνωμοσία. από τη συνωμοσιολογία περί των Ιλουμινάτι μέχρι δολοπλοκίες και καρτέλ πολυεθνικών βιομηχανιών. από παιδόφιλους Ναζί μέχρι κοπρολάγνους Συμμάχους. από μαζοχί- στριες πορνοστάρ μέχρι πανταχού παρόντες ρατσιστές. την αποδομεί και την απεικονίζει μεταμορφωμένη στον αναγνώστη. από τη μαρξιστική διαλεκτική μέχρι τον Φρανκ Σινάτρα. με το βλέμμα του στραμμένο στην αποδόμηση του Λευκού Ευρωπαίου Αρπακτικού και διεισδύοντας όχι στις συνωμοσίες της εξουσίας. Η λύτρωση εντοπίζεται στη διαφυγή και από τα δύο. ο συγγραφέας έχει κεντήσει παράξενες ιστορίες δεύτερων χαρακτήρων. την περιπλέκει. από τις εγκυκλοπαιδικές λεπτομέρειες εξισώσεων της οργανικής χη- μείας και της αεροδυναμικής μέχρι τεχνολογικές φαντασιώσεις με επιστημονική αφετηρία. στην επαναμάγευση του κόσμου. Ένα συγκαλυμμένο μανιφέστο του μεταμοντερνισμού σε κάθε του έκφανση. το βιβλίο χρησιμοποιεί δύο βασικά θέμα- τα: την παράνοια (τα πάντα διασυνδέονται) και τον μυστικισμό (τα πάντα είναι ένα). ενός… Αφρικανού 84 .

Όλα αυτά. οι σποραδικά και ανεξήγητα εμβόλιμοι στίχοι αλλοπρόσαλλων τραγουδιών που σχολιάζουν κωμικά τα δρώμενα. η θρυμματισμένη σε δεκάδες νήματα μη γραμμική ιστο- ρία με πολλαπλούς ανεξάρτητους αφηγητές. η τάση του συγγραφέα να συμπιέζει τα όρια μεταξύ φανταστικού και πραγματικού μέχρι εξαφάνισης. υπερβαίνοντας τους μοντερνιστές προδρόμους του των 85 . πυκνή και συνεχώς ελισσόμενη γραφή με περιόδους εκτεινόμενες σε πα- ραγράφους. Ακόμα. η απαιτητική. τα βάσα- να της σοσιαλίστριας Λένι Πέκλερ στο μεσοπολεμικό Βερολίνο. καθιστούν το Ουράνιο τόξο της βαρύτητας ιδιαιτέρως δυσανάγνωστο και την κατανόησή του έναν μικρό άθλο – φαινόμενο που απαλύνεται μονάχα από τις διάσπαρτες χιουμοριστικές πινελιές. Αυτό φυσικά είναι και το μόνο – ωστόσο μοιραίο – ελάττωμα ενός μυθιστορήματος που ο συγγραφέας του κατέχει μία εξαιρετικά ευρεία γκάμα συγγραφικών μεθόδων και προσεγγίσεων. τα διάσπαρτα αποσπάσματα αφιερωμένα σε εξειδι- κευμένες τεχνικές λεπτομέρειες. τα αμφίσημα λογοπαίγνια. Το βιβλίο χαρακτηρίζουν οι τεράστιες αφηγηματικές πα- ρεκβάσεις. Ο Πύνσον επιχειρεί να υπονομεύσει κάθε καλλιτεχνική σύμβαση όσον αφορά την πλοκή και την ανάπτυξη των χαρα- κτήρων. ένα τεράστιο και ετερόκλητο πλήθος χαρακτήρων οι περισσότεροι από τους οποίους εμφα- νίζονται ή αναφέρονται ελάχιστα. τα σουρεαλιστικά ιντερμέδια. Γιάννης Μαδεμλής αξιωματικού των SS και «υποτακτικού» της Ρουκέτας. της Βρετανίας ή των ΗΠΑ. οι εσωτερικοί μονόλογοι και οι ενότητες συνειρμικού τύπου. η δυναμική και αυτοτελής φύση της αφήγησης που μοιάζει κάποτε να «προσπαθεί» να παρατήσει την πλοκή ή τη μυθιστο- ρηματική μορφή. ή η ταραχώδης ζωή του… ηλεκτρικού λαμπτήρα Μπάιρον. το περιοδικό γκρέμισμα του τέταρτου τοίχου με το κείμενο να απευθύνεται άμεσα στον ανα- γνώστη. η πλήρης αποσάθρωση της ιστορίας προς το φινάλε – συνοδευόμενη από εμφανώς παραισθητικά παραληρή- ματα – και ο γιγάντιος όγκος του (1000 σελίδες στην ελληνική έκδοση). οι συνεχείς αναφορές στη λαϊκή κουλτούρα της μεσοπολεμικής Γερμανίας.

Διότι η υποταγή και η κυριαρχία είναι πρώτες ύλες που χρειάζεται για την επιβίωσή του. Αυτό είναι σαδοαναρχισμός. Γιατί το Σύστημα επιτρέπει όλες τις άλλες μορφές σεξουαλικής συμπε- ριφοράς εκτός από αυτήν. Στην πο- ρεία καταρρίπτει και ανατρέπει κάθε επιβεβλημένο στην κοινωνία ταμπού ή κριτήριο καλού γούστου (π. με τη σεξουαλική καταπίεση να συμπλέκεται με τη φροϋδική ορμή του θανάτου και να στηλιτεύεται ως πηγή κάθε δεινού και κάθε κυριαρχικής δομής: «Αλλά γιατί μας μαθαίνουν να νιώθουμε αντανακλαστική ντροπή όποτε προκύπτει αυτό το θέμα [ο σαδομαζοχισμός]. σεξομανή. εισάγει χαρακτήρες και μετά τους αγνοεί. σε οικογενειακό επίπεδο. καταγράφει τις σκέψεις τους και μετά τις υπονομεύει από ουδέτερη σκοπιά. αν ο σαδομαζοχισμός μπορούσε να επιβληθεί παγκόσμια. Δίνει πληροφορίες και μετά τις αναιρεί. Χρειάζεται την υποταγή μας για να μπορεί να μείνει στην εξουσία. Σε οποιοδήποτε είδος σεξ. είτε πρόσφυγα ή λιποτάκτη – ως ναρκομανή. Χρειάζεται τους πόθους μας για κυριαρχία για να μπορεί να μας βάλει στο δικό του παιχνίδι εξουσίας.χ.» Το δυσανάγνωστο του βιβλίου και η ασυνήθιστη δομή του συνιστούν εσκεμμένα χαρακτηριστικά του. Πεινασμένο όμως πάντα για μια αλήθεια. τις ψυχοτρόπες ουσίες). και ο Θάνατς είναι ο κορυ- φαίος θεωρητικός του στη Ζώνη αυτή την εποχή. μόνο εξουσία. είτε των Ναζί. το ανθρώπινο σώμα. όσον αφορά τη σεξου- αλικότητα. τη βία. που θα φέρει στην επιφάνεια κάποια πολυπόθητη μετασχηματιστική και λυτρωτική ποιότητα. αλκοολικό. κάθε άλλη σύμβαση ή προειλημμένη αντίληψη του αναγνώστη για τον Πόλεμο ή τα όρια του ηθικά «επιτρεπτού» αναιρείται σαρκαστικά από τον συγγραφέα. έκφυλο. υβρεολόγιο ή νοσηρή βιαιότητα και περιγράφο- ντας περίπου κάθε χαρακτήρα – είτε με την πλευρά των Συμμά- χων. Έτσι. Να ‘σαι σίγουρος. ΑΝΤΛΙΑ αρχών του 20ου αιώνα. ίσως έναν παραλ- 86 . το Κράτος θα παρέλυε”. πέρα από τις λογοτεχνικές. Δεν μπορούν να σπαταλιούνται σε ιδιωτικό σεξ. μια αγκαλιά ή μια αίσθηση του θαυμαστού μεγαλύτερη απ’ τον ίδιο. πνίγοντας γλαφυρά την αφήγηση σε κάθε τύπου σεξουαλική «διαστροφή». Δεν υπάρχει ηδονή σ’ αυτό.

Ενός αντιπερισπασμού στοχευμένου να αποκρύπτει την παρα- φροσύνη. περίπλοκος ιστός σχέσεων. Πο- λύτιμο βοήθημα στο έργο του συγγραφέα είναι η Επιστήμη της νεωτερικότητας. Γιάννης Μαδεμλής ληλισμό με την τερατώδη και τεχνητή πολυπλοκότητα ενός νεω- τερικού κοινωνικού περιβάλλοντος ακατανόητου στον κοινό νου. ο οποίος αποκαλύπτεται σταδιακά στο υπόβαθρο της ιστορίας. αλλά και να καταστρέψει τον κόσμο σε μια φονική φωτιά. δηλαδή της πε- μπτουσίας του μοντέρνου εγχειρήματος. μίας ψευδούς μεγάλης αφήγησης συγκροτημένης από την εξουσία για τους ιδιοτελείς σκοπούς της. προκύπτει τόσο η εμφανής παράνοια του ήρωα. μα στην πραγματικότητα άλλης μιας παραπλανητικής μεγάλης αφήγησης. ερευνητών και κυβερνήσεων. των «καλοκουρδισμένων» μηχανιστικών συστημάτων. ώστε να κρυφθεί το απλό γεγο- νός ότι ο πολιτισμός αυτός είναι ερωτευμένος με τον θάνατο. σύμβολο της τεχνοκρατίας και της ανάπτυξης. είναι το υπέρτατο σύμ- βολο της τεχνοεπιστήμης χάρη στην εγγενώς διπλή της φύση: μπορεί να ανοίξει στην Ανθρωπότητα τον δρόμο για τ’ αστέρια. εξαρτήσεων και παρασκηνιακών διασυνδέσεων μεταξύ πολυεθνικών εταιρειών. Την συγκαλυμμένη λατρεία του για τον 87 . του «αποδοτικού» συγκεντρωτικού ελέγχου. οι εμμονές αρκετών χαρακτήρων μαζί της. Η φαλλική Ρουκέτα. όσο και η λατρεία της Ρουκέτας που διατρέχει το βιβλίο. Πρόκειται για έναν τρόπο σχολιασμού του μοντέρνου κόσμου. Είδωλο της σχιζοφρένειας ενός πλανήτη βυθισμένου στη αχλή της «ορθολογικής» επιστήμης. Δεν είναι καθόλου συμπτωματικός ο ακατάληπτος. η σύγχρονη ιερή αφήγηση της Προόδου δια της τεχνολογίας. μιας έννοιας και μιας αντίφασης που απλώνει τα δίχτυα της παντού στον 20ο αιώνα. αφού «τα πάντα συνδέονται με τα πάντα» σε ένα πλέγμα ύποπτων εξαρτήσεων και επιρροών με σκοτεινά κίνητρα το οποίο νιώθει αναγκασμένος να ξεδιαλύνει. Από τον θεμελιώδη αυτόν συμβολισμό. του «αποτελεσματικού» κεντρι- κού σχεδιασμού. την παράλογη ιεραρχική δόμηση του δυτικού πολιτισμού. τον κατακερματισμό. τόσο ως εργαλείο στην υπηρεσία του Ελέγχου όσο και ως μύθος νομιμοποιητικός του Κέντρου.

ΑΝΤΛΙΑ

θάνατο και την καταστροφή, πηγή κάθε ισχύος και του πλού-
του που αυτή επιφέρει. Τη σκοτεινή όψη της νεωτερικότητας,
του νευρωτικού τέκνου του Διαφωτισμού, και των ελίτ που τη
διαχειρίζονται («αυτή είναι η πιο καθαρή μορφή ευρωπαϊκής πε-
ριπέτειας»). Κι εμείς, για τον Πύνσον όπως και για κάθε μεταμο-
ντέρνο, δεν κινούμαστε παρά μέσα στο άδοξο τέλος της Ιστορίας,
μάρτυρες της βύθισής της σε μία σταδιακή και αναπόδραστη
παγωμένη παρακμή, όπου τα πάντα απλώς ανακυκλώνονται και
το νόημα χάσκει χαμένο για πάντα.
Ο συγγραφέας, για να πετύχει τον στόχο του, συνθέτει τη
φόρμα του ιστορικού μυθιστορήματος με κάποια αύρα επιστημο-
νικής φαντασίας, διηγούμενος μία εναλλακτική, υπόγεια ιστορία
του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εστιασμένη όχι τόσο στη σκιαγρά-
φηση χαρακτήρων, όσο στην απόδοση μιας αίσθησης για τους
θανατηφόρους, κρυφούς μηχανισμούς με τους οποίους λειτουργεί
ο πολιτισμός μας στα παρασκήνια, ως συνολικό σύστημα: «Η
ιστορία με τους Γερμανούς και τους Ιάπωνες ήταν μόνο μία, κάπως
σουρεαλιστική, εκδοχή του πραγματικού Πολέμου. Ο πραγματικός
Πόλεμος διεξάγεται σε μόνιμη βάση. Οι θάνατοι μειώνονται πού
και πού. Αλλά ο Πόλεμος σκοτώνει ακόμα πολλούς ανθρώπους.
Μόνο που τώρα τους σκοτώνει με πιο διακριτικούς τρόπους. Πολ-
λές φορές, με τρόπους τόσο περίπλοκους που ακόμα κι εμείς, σ’
αυτό το επίπεδο, δεν μπορούμε να τους ανιχνεύσουμε. Αλλά πά-
ντα πεθαίνουν οι σωστοί άνθρωποι, όπως και όταν μάχονται οι
στρατοί. Αυτοί που, στη βασική εκπαίδευση, στέκονται στη μέση
της διάταξης των πολυβόλων. Αυτοί που δεν έχουν εμπιστοσύνη
στους λοχίες τους. Αυτοί που ολισθαίνουν και δείχνουν μια στιγμή
αδυναμίας στον Εχθρό. Αυτοί είναι που ο Πόλεμος δεν μπορεί να
χρησιμοποιήσει, κι έτσι πεθαίνουν. Και οι σωστοί επιζούν.» Ή ακό-
μα: «Όχι, δεν έχουμε ειρήνη. Κι αυτό προπαγάνδα είναι. Κάτι που
διαδίδει η P.W.E. Λοιπόν κύριοι, όπως έχετε δει από τις μελέτες, η
καλύτερη στιγμή είναι η 8η Μαΐου, λίγο πριν την παραδοσιακή μας
έξοδο της Πεντηκοστής, τα σχολεία είναι κλειστά, οι προβλέψεις
για τον καιρό μιλάνε για μια εξαιρετική εποχή για τις καλλιέργειες,

88

Γιάννης Μαδεμλής

η ζήτηση για κάρβουνο αρχίζει την εποχιακή της κάμψη, δίνοντάς
μας έτσι μια περίοδο χάριτος αρκετών μηνών για να ορθοποδήσουν
τα συμφέροντά μας στο Ρουρ – όχι, βλέπει μόνο τα ίδια ρεύματα
εξουσίας, τις ίδιες ένδειες μέσα στις οποίες σφάδαζε από το ’39.
Η κοπέλα του θα πρέπει να πάει στη Γερμανία, όπου μάλλον θα
αποστρατευτεί όπως όλοι. Δεν υπάρχει κανένα κανάλι με αντίθετη
φορά για να τους δώσει κάποια ελπίδα διαφυγής. Ακόμα κάτι γί-
νεται, μην το πείτε “πόλεμο” αν αυτό σας δημιουργεί νευρικότητα,
ίσως το ποσοστό θανάτου έχει πέσει μια-δυο μονάδες, κυκλοφορεί
και πάλι η μπύρα σε κουτάκια, και όντως υπήρχε πολύς κόσμος
στην πλατεία Τραφάλγκαρ κάποια νύχτα τώρα πρόσφατα…
αλλά η επιχείρησή Τους συνεχίζεται.» Και επίσης: «Μην ξεχνάς
ότι το πραγματικό αντικείμενο του πολέμου είναι η αγορά και η
πώληση. Ο φόνος και η βία είναι αυτό-αστυνόμευση, και μπορούν
να ανατεθούν σε μη επαγγελματίες. Η μαζική φύση του θανάτου
σε περίοδο πολέμου είναι χρήσιμη κατά πολλές έννοιες. Χρησιμεύει
ως θέαμα, ως αντιπερισπασμός από τις πραγματικές κινήσεις του
Πολέμου. Προμηθεύει πρώτη ύλη η οποία θα καταγραφεί στην
Ιστορία, έτσι ώστε τα παιδιά να διδάσκονται την Ιστορία ως
αλληλουχία βίας, μάχη με μάχη, και να προετοιμάζονται για τον
κόσμο των μεγάλων. Και, το καλύτερο απ’ όλα, ο μαζικός θάνατος
είναι ένα ερέθισμα για τον απλό κοσμάκη, τα ανθρωπάκια, για να
προσπαθούν να αρπάξουν ένα κομμάτι από την πίτα όσο βρίσκο-
νται εδώ για να το καταπιούν. Ο πραγματικός πόλεμος είναι ένα
πανηγύρι αγορών. Οργανικές αγορές, που με πολλή προσοχή οι
επαγγελματίες τιτλοφορούν “μαύρες”, ξεπηδούν παντού. Τα δολά-
ρια, οι στερλίνες και τα μάρκα του ράιχ εξακολουθούν να κινούνται,
αυστηρά σαν σε κλασικό μπαλέτο, μέσα στις αντισηπτικές μαρ-
μάρινες αίθουσές τους. Εδώ έξω όμως, εδώ κάτω ανάμεσα στους
ανθρώπους, γεννιούνται τα αληθινά νομίσματα. Έτσι, οι Εβραίοι
γίνονται εμπορεύσιμοι. Τόσο εμπορεύσιμοι όσο τα τσιγάρα, το
μουνί ή οι σοκολάτες Χέρσι.»
Ο Πύνσον υπονομεύει την επίσημη εξουσιαστική αφήγηση
περί του Πολέμου από τη σκοπιά των απόκληρων, των στε-

89

ΑΝΤΛΙΑ

ρούμενων κάθε ισχύος και, επομένως, ικανών να διακρίνουν με
σαφήνεια το διάχυτο, ασφυκτικά καθολικό πλέγμα των σχέσεων
εξουσίας. Συνεπής με την αχρονική αντίληψη της ιστορικής ανα-
κύκλωσης χωρίς προδιαγεγραμμένο προορισμό, προεκτείνει αυ-
τόν του τον αντίλογο στο παρόν της συγγραφής (αρχές του ’70,
όταν είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται η οριστική ήττα της αντι-
κουλτούρας εν μέσω της «αντεπανάστασης» του Νίξον) μέσω
διακριτικών παραλληλισμών. Οι τελευταίες 100 σελίδες κρύβουν
το κλειδί της αποκρυπτογράφησης του κειμένου, με καβαλιστικές
φλυαρίες του εβραϊκού μυστικισμού, ανακλώμενες και στην ορ-
γανωτική δομή του βιβλίου όπως έχει φέρει στο φως η ανάλυση
του Weisenburger, να τονίζουν μία ανάγκη επιστροφής σε μία
αρχέγονη καθολική ενότητα στον πυρήνα της ύπαρξης. Όλα δη-
λωτικά μιας ατέρμονης προσπάθειας για τον εντοπισμό κάποιου
εγγενούς, κρυμμένου νοήματος στην επίγεια παρουσία μας, πολύ
πριν ο Διαφωτισμός προσδώσει ορθολογικό χαρακτήρα σ’ αυτή
την αναζήτηση: «Για παράδειγμα, κάποιοι από τους Θεμελιωτές
της Αμερικής ήταν Μασόνοι. Κυκλοφορεί μια θεωρία ότι οι ΗΠΑ
ήταν, και είναι ακόμα, μια γιγάντια μασονική συνωμοσία κάτω από
τον έλεγχο μιας ομάδας γνωστής ως Ιλουμινάτι. Είναι δύσκολο να
κοιτάς το παράξενο μοναδικό μάτι που στεγάζει την πυραμίδα που
υπάρχει στο χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου, και να μην αρχίσεις
να πιστεύεις αυτή την ιστορία, έστω και λίγο. Πάρα πολλοί αναρ-
χικοί στην Ευρώπη του 19ου αιώνα – ο Μπακούνιν, ο Προυντόν,
ο Σαβέριο Φρίσα – ήταν Μασόνοι, και αυτό δεν μπορεί να είναι
τυχαίο. Οι εραστές των παγκόσμιων συνωμοσιών, που δεν είναι
όλοι Καθολικοί, μπορούν πάντα να υπολογίζουν στους Μασόνους
για να νιώσουν λίγο τρόμο και λίγο κενό, όταν όλα τα υπόλοιπα
δεν επιδρούν πια… …Όταν ο Μπλαντ έγινε μέλος τους, οι Μασόνοι
είχαν πια εδώ και πάρα πολύ καιρό εκφυλιστεί σε επιχειρηματική
λέσχη. Είναι πράγματι κρίμα. Οι επιχειρηματικές δραστηριότητες
κάθε είδους, ανά τους αιώνες, είχαν κάνει να ατροφήσουν κάποιοι
αισθητήριοι δέκτες και κάποιες περιοχές του ανθρώπινου εγκεφά-
λου, έτσι ώστε, για τους περισσότερους από τους συμμετέχοντες,

90

η Πρόοδος ένας μύθος. και άρχισε να χρησιμοποιείται για θέαμα.» Στον αντίποδα. βαθέως νοήματος και ενοποιητικής λειτουργίας: ένας κόσμος σε συνεχή μετασχηματισμό. και το μόνο που χρειάζεται για να ζωντανέψει είναι να αγγίξει το κατάλληλο ευαίσθητο μυαλό. για να στερεοποιήσει αυτό που ήταν απλά κοσμική μορφή εξουσίας. Δεν μπορούμε να την παραμερίσουμε. την πολυδιάσπαση. στις τεχνολογίες του ελέγχου και στην καθολική υποταγή σε κάποιο άπιαστο ορθολογικό σχέδιο. πλασμένος από τα ψέματα της εξουσίας και ποτισμένος με αίμα: «Νομίζω πως υπάρχει μια τρομερή πιθανότητα τώρα. φυσικά. 91 . η ολιστική γνώση του κόσμου αδύνατη. φθάνοντας στην κορύφωσή του με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. οι κινήσεις και ο μηχανισμός έχουν μεταφερθεί λίγο-πολύ πιστά μέσα στις χι- λιετίες. Ότι είναι δυνατόν πλέον γι’ αυτούς να ζούνε αιώνια – αν και εμείς. κι έτσι η μαγεία υπάρχει ακόμα. Είναι πιθανό ότι Εκείνοι δεν θα πεθάνουν. μέσα από τον ζοφερό εξορθολογισμό του Κόσμου. Αλλά οι λέξεις. παραλληλίζεται με μυστικιστικές ψευδαισθήσεις. την έλλειψη κεντρικής αρχής. η υπεσχημένη ουτοπία τίποτε άλλο από ένας ξερότοπος της Ιστορίας. όχι μόνο από τη Γη αλλά και από εμάς – γιατί να Τους φθονούμε. τότε προφανώς έχουμε έρθει για να πάρουμε ό. Το νόημα είναι άφαντο. Ήταν εύκολο για εμάς να το δούμε αυτό. αφού είναι καταδικασμένοι να πεθάνουν.τι μπορούμε για όσο μπορούμε. πνιγμένο στην επιστήμη. Γιάννης Μαδεμλής οι σημερινές τελετουργίες δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια φτηνή μασκαράτα… …Η μαγεία σ’ αυτές τις μασονικές τελετές εί- ναι πάρα πολύ παλιά. αν και σε λανθάνουσα μορφή. βρίσκει κανείς συνεχείς αναφορές στη διά- λυση. θα συνε- χίσουμε να πεθαίνουμε όπως πάντα. Αν Εκείνοι έχουν πάρει πολύ περισσότερα. μέσα στον Κόσμο. Έτσι. με μυριάδες ασυντόνιστες εστίες αλλαγής χωρίς πραγματικό στόχο. στον θετικισμό. Ο Θάνατος ήταν πάντοτε η πηγή της δύναμής τους. Καθώς περνούσε ο καιρός. Αν ερχόμαστε εδώ μόνο για μια φορά. Και εκείνες τις εποχές λειτουργούσε. το μοντέρνο εγχείρημα που στιγμάτι- σε τη νεωτερικότητα. πρέπει να την κοιτάξουμε κατά- ματα. άρχισε να χάνει τη δραστικότητά της.

γνωστά και άγνωστα. και βράζουμε μαζί… ναι. που πάντα θα ξεδιπλώνονται… Μανιχαϊστές που βλέπουν δύο Ρουκέτες. που μιλούν μαζί στην ιερά ιδιόλεκτο των Αρχέγονων Διδύμων (κάποιοι λένε πως τα ονόματά τους είναι Έντσιαν και Μπλίτσερο). γράμμα με γράμμα – καρφιά. που μοιάζει να συμπεριλαμβάνει τα πάντα χωρίς ποτέ να τα συναρμολογεί σε κάποιο ενιαίο όλον – έστω κι αν περιο- δικά υπονοείται πως ένα τέτοιο καθολικό όραμα υπάρχει και το περίγραμμά του μπορεί να αποκαλυφθεί ανά πάσα στιγμή. Αλλά είναι αλήθεια αυτό. και οι δυο τους θα μάχονται αιώνια. που δεν μπορούν να ανατραπούν… και θα υπάρξουν αιρετικοί: γνωστικοί που έχουν φτάσει μέσα σε μια ροή ανέμου και φωτιάς ως τους θαλάμους του Θρόνου της Ρουκέτας… Καββαλιστές που με- λετούν τη Ρουκέτα σαν Τοράχ. Εμείς είμαστε η σοδειά Τους…» Η άλογη πολυδιάσπαση και συνύπαρξη πολλαπλών ασύμβατων στοιχείων αντικατοπτρίζεται στην ίδια τη φύση του βιβλίου. οι συμβατικές αναγνωστικές μας προσδοκίες προσκρού- ουν στο συγγραφικό τείχος του επιστημολογικού σχετικισμού και της έκλειψης του νοήματος. η μεγάλη εικόνα παραμένει εκτός εστίασης. όπως ακριβώς υποσχόταν ο Διαφωτισμός. Από το ξεγύμνωμα αυτό. το κείμενό της είναι στη διάθεσή τους για να το μεταλλάξουν και να το συνδυάσουν σε νέες αποκα- λύψεις. καυ- στήρες και μπρούντζινες πυξίδες. Είμαστε όλοι στο ίδιο καζάνι. Πρέπει να συνεχίσουμε έχοντας υπόψη την πιθα- νότητα ότι πεθαίνουμε μόνο γιατί το θέλουν Εκείνοι: γιατί Εκείνοι έχουν ανάγκη για την επιβίωσή Τους τον δικό μας τρόμο. ναι. μία καλή και μια κακή. ΑΝΤΛΙΑ όπως κι εμείς. Αλλά αυτοί οι αιρετικοί θα κυνηγηθούν και το κράτος της σιωπής θα μεγαλώσει 92 . πά- ντα πιασμένων στην τεχνοεπιστημονική μέγγενη της νεωτερικής εξουσίας: «Η Ρουκέτα πρέπει να επιβιώσει από αιρέσεις ισχυρές. το μόνο που μένει είναι ένα συνονθύλευμα αποκλινόντων αντιλήψεων. Ή μήπως είναι το καλύτερο και το πιο προσεκτικά διαδεδομένο απ’ όλα τα ψέματά Τους. μιας καλής Ρουκέτας που θα μας πάει στ’ αστέρια και μιας κακής Ρουκέτας για την αυτοκτονία του Κόσμου. Η κεντρική συνωμοσία τε- λικά δεν ξεδιαλύνεται πλήρως.

Δεν είναι σύμπτωση ούτε η εντροπική φύση της σταδιακά αποσαθρωνόμενης αφήγησης. Ο συγγραφέας προσπαθεί. οι οποίοι προ- σπαθούν να προδιαγράψουν την ίδια τους τη ζωή στα μοτίβα ελεγχόμενων εργαστηριακών πειραμάτων ή μαθηματικών μοντέ- λων με αφετηρία απλουστευτικές παραδοχές. ο ξεριζωμένος αντιήρωας 93 . Ο Άνθρωπος της Ρουκέτας. αυτό το άγιο δι- σκοπότηρο της διαφωτιστικής σκέψης. για λόγους αφηγη- ματικής οικονομίας. ο μοντέρνος Άνθρωπος. αντικειμενική γνώση του κόσμου μέσω του ορθού λόγου. παρά την ολική κατάρρευση του θετικισμού όταν αυτός έρχεται σε σύγκρουση με την πραγματι- κότητα. Ωστόσο. την ημέρα του Πάσχα του 1945 – φθάνει πολύ μετά την ουσιαστική «εξαφάνι- ση» του πρωταγωνιστή Σλόθροπ από την ιστορία. ούτε η εμμονή του συγγραφέα με τη σκιαγράφηση θετικιστών επιστημόνων ως τραγικών χαρα- κτήρων. παγκόσμιας αλήθειας – οι αντιρρησίες όμως θα υπάρχουν για πάντα και δεν θα ησυχάσουν ποτέ από τους διώκτες τους. Τα περισσότερα νήματα της πλοκής. αποτυγχάνοντας τελικά παταγωδώς. αρχίζουν να συγκλίνουν ήδη μετά τα 2/3 του βιβλίου. να μην υπάρχει αναγνώστης που θα τελειώσει το βιβλίο χωρίς να έχει έρθει ένα βήμα εγγύτερα στη συνειδητοποίηση του «πόσο πολύ το σύμ- βολο του διπλού ολοκληρώματος μοιάζει με το έμβλημα των SS». Ο καθένας θα έχει την προσωπική του Ρουκέτα. Γιάννης Μαδεμλής καθώς θα σκοτώνονται ένας-ένας… όλοι θα κυνηγηθούν. στιγματίζεται έτσι ως ένα άπιαστο όνειρο. η Επιστήμη συνεχίζει να κυριαρχεί – με κάθε αρνητική χροιά του εν λόγω ρήματος – γιατί αυτό συμφέρει την εξου- σία. όπως ο Ρότζερ Μέξικο ή ο Πόιντσμαν. ο Τρελός των ταρώ. τη διάλυση μιας προσωπικότητας τεχνητά συγκροτημένης και με κόπο συ- γκρατημένης (μέχρι τότε) ως ενιαίας. αλλά η σκοτεινή και αποτρόπαια κορύφωση του φινάλε – μία πολυαναμενόμενη αναδρομή στη στιγμή της χρησι- μοποίησης της 00000 πριν τη λήξη του Πολέμου. ο αναζητητής του νοήματος.» Η καθολική. και πετυχαίνει. ένα καθησυχαστικό παραμύθι των ισχυρών που προϋποθέτει την επιβολή της δικής τους αλήθειας ως μοναδικής. το γέννημα της Επιστήμης.

Όπως και το ίδιο αυτό το βιβλίο. ανταμείβεται με την πραγματική εικόνα της Δύσης – βγαλμένη από την Κόλαση. 94 . έχει ήδη κατακερματιστεί και το απρόσμενο τέλος γράφεται με τη «σταυρική» θυσία της αθωότητας. ΑΝΤΛΙΑ Γιάννης Μαδεμλής με την κλεμμένη ταυτότητα και τους ακατανόητους στόχους. Όποιος αναγνώστης έχει αντέξει ως εκεί. με έναν πύραυλο στραμμένο πάνω του στην τελευταία σελίδα.

. purposes and poor beliefs And blinded by the ashes they only cherish flashes for they can't face the Sun without a veil The Children of the Sky seek for the Light while they're grounded on Earth yes. they're grounded on Earth to satisfy their Birth. Descendants of the Earth yet they happen to forget They cover their feathers with skin cover their faces with grin Cover their bareness with guilt and cover their eyesight with needs of deeds. Mαρία Eλισάβετ Κοτίνη Dark Hope (Children of the Sky) You can fly through this universe stepping on a pile of confronted selves the Head will seek the Sky and the Wings will wide open following a plan that was never spoken The Children of the Sky seek for the Light while they're walking on Earth to satisfy their Birth And look up high the Children of the Sky for up is where they whole can rest but happen to forget. 95 ..

ΑΝΤΛΊΑ Mαρία Eλισάβετ Κοτίνη Rugged I am Almighty and I sail the sea my spirit is there where the lusty sirens meet the wind is sometimes a friend to me and sometimes it blows me like an old known enemy My compass doesn’t point to the north and west it’s stuck in my chest and it drags me through my quest I hold a map with no signs on it and watch my traces unfold into the route that I seek “Come on over… Hail to the Rover” I can hear the sirens sing their luring voices won't tempt me in I am my own captain and commander Sailing above the sea or sailing under I am my own captain and commander I roam the sea and plunder Death doesn’t scare me I feel his breath stretching my arm and I can touch his forehead And all the treasures I find behind I leave for I see nothing is worth to keep Gold is as heavy as a ball and chain Come on over Come on Pirate of the Streets Hail to the Rover Their luring voices won’t tempt me in • Τα ποιήματα Dark Hope (Children of the Sky) και Rugged έχουν μελοποιηθεί από τους M.E.A.t. 96 .

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful