Vous êtes sur la page 1sur 3

Lakbay Sanaysay

Isa sa mga centro ng usap-usapan na mga turista mula sa ibat ibang


bahagi ng bansa at munda ang Ilocos. Bakit kaya? Bakit kaya? Sundan
natin ang Compass papuntang Norte dahil ito ang pupuntahan natin.
Mga umiikot na windmill sa hangin, mga umamalon na tubig sa dagat,
mga nagtatagong kwento sa bayan ng Ilocos. Umalis kami ng ika-amin
ng hapon upang makadating at malakbay ang kagandahan ng Ilocos ng
umaga. Nasilayan pa namingang pagsikat ni haring araw habang
naglalakbay pero makikita sa langit ang mga makakapal at madilim na
mga ulap dahil sa paparating na bagyo patunta ring norte tulad namin.

Unang binista namin ang mga simbahan mula sa mga aklat ng


kasaysayan, mas matanda pa sa mga taong kasama namin" bawat isa may
sariling kwento na maibibigay sa mga gusto marining ito. Sumunod ang
mga malabundok na mga sanddunes kung saam lusakay kami sa 4x4 na
sasakyan upang maikot ito na parang rollercoster, biglang bumababa na
parang naiwan ang iyong kaluluwa sa itaas. Dalawang beses pa namin
itong inikot dahil halos isang beses namang ito manyayari
sa mga buhay namin. Nasilayan rin namin ang bahay ng Dating
Pangulong Ferdinand Marcos kung saan naging museso ito ng kanyang
mga mahahalagang memirabilya at parte ng buhay pamilya at buhay
presidente niya. Pumunta rin kami sa lugar kung saan nakatayo ang
nagsisitaasan ang mga windmill na nakaharap sa malawak na dagat.
Malakas ang haging na nagpapaikot sa mga makinang ito upang
makaroon ng eherhiya na nagpapatakbo ng mga bayan ng Ilocos Norte at
Ilocos Sur.
Hindi sapat ang dalawang araw upang malakbay ang Ilocos Norte at Sur.
Masasabing medyo malas kami dahil isang bagyo ang paparating sa
aming pinaglakbayan. Kailangan putulin ang paglalakbay namin upang
makauwi sa aming bayan ang ligtas bago dumating ang pinamalakas na
punto ng masamang panahon. Di bale, siguradong babalik kami sa
paraisong ito sa ibang panahon upang mas masilayan ang kagandahan ng
Norte.
Replektibong Sanaysay
Patungkol Sa Isang Natatanging
Karanasan Bilang Mag-aaral
Ang Pag-ibig ng Edukasyon
Sa panulat ni: Dian Joe Jurilla Mantiles
Tunay ngang ang edukasyon sa buhay ng bawat isa ay kapara ng isang walang
katapusang paglalakbay sa mundong sinasaklawan ng aspektong pagbabago. Ito ang
pinaka-makapangyarihang sandata na kahit sinuman ay walang kakayahang baguhin at
angkinin sapagkat ito ay permanenteng nakaukit na sa diwa at kamalayang pantao ng
isang nabubuhay. Sa bawat umaga ng ating buhay, tayo ay binabasbasan ng Poong
Lumikha ng kalayaan upang makaanib at makasabay sa kung ano mang kakatwa ang
sumasaklaw sa ating lipunang kinabibilangan. Hindi man lingid sa ating kamalayan
subalit buhat nang tayo ay nasa sinapupunan pa lamang ay batid na natin ang espiritu
ng pagkatuto. Maging sa kauna-unahang pagsambit natin ng salitang mama
hanggang sa tayo ay unti-unting nabihasa sa ating abakada tayo ay nabibilang na
pundasyon ng edukasyon. Karaniwang pamantayan sa edukasyon na kung ang tao ay
nasa gulang tatlo na ay maari na itong magsimulang pumasok sa isang paaralan. Sa
makatuwid, mahabang panahon ang iginugugol ng isang tao para sa kanyang
edukasyon.
Sa aking labindalawang taon na pananatili sa loob ng paaralan, masasabi kong
ako ay parang nasa isang paraiso. Bagamat hindi sa lahat ng pagkakataon ay masaya
ako, maraming pagkakataon naman sa aking buhay ang nagpapaunawa sa akin na ang
edukasyon ay patuloy na umaangkla sa aking pagkatao at maging sa aking kalapit na
hinaharap. Ito rin ay patuloy na nag-iiwan ng hindi mga matatawarang implikasyon ng
pagbabago sa aking pagkatao na siyang dahilan kung bakit ganito ako katatag ngayon.
Bukod sa mga karaniwang talakayin, prinsipyo at pang-akademikong layunin na siyang
ipinapabatid ng edukasyon, ito rin ang nagsilbing balangkas upang mabuksan ko pa ang
lagusan sa kabilang ibayo. Mula dito ay binigyan din ako ng pagkakataon upang
makakilala ng ibat ibang deskripsyon ng aking kapwa tao at mga karanasang aking
daldalhin habambuhay. Ito ay ang aking karanasan noong ako ay nasa ika-4 na baitang.
Ang karanasan na marahil para sa akin ay mapanglaw at natatangi lamang.
Isa akong walang kwentang mag-aaral. Oo, tama ang nababasa mo. Wala akong
ibang inisip noon kundi ang makawala sa paaralan na kapara ng isang bartolina sa akin
ay nagbibigay lamang ng pasakit at matinding paghihirap. Ang tanging namumutawi na
lamang sa aking isipan noon ay ang pagpasok buhat sa kagustuhan ng aking mga
magulang. Naaalala ko pa noon na sa tuwing darating ang katapusan ng Marso ay wala
akong ibang ginawa kung hindi ay panoorin na lamang ang aking mga kaklaseng
maglakad sa harapan ng entablado kasama ng kanilang mga magulang upang tanggapin
ang kanilang mga parangal. Gustuhin ko mang itago ang aking nararamdaman, subalit
ito ay pilit na kumakawala at ako ay tila isang ibon na sa piitan ay nananahanan. Hindi
man hayag sa aking mga magulang ang kanilang pangingimbulo subalit nararamdaman
ko ito. Pinipilit ko itong labanan subalit wala akong magawa. Napakalakas ng
enerhiyang ito at siya ring enerhiya ang unti-unting sumisipsip sa aking pag-asang
makapagbagong buhay. Bakit kahit na anong gawin ko ay wala pa ring nangyayari?
ito ang katanungan na patuloy na sumisilab sa aking mura at gahasang isipan.
Sinusubukan ko ang lahat ng aking makakaya. Sinubukan kong magsipag at
umayon sa kung ano ang pamantayan sa aming klase. Lahat ng ito ay hindi naging
madali sa akin. Sapagkat nooy wala pa akong kabatiran patungkol sa mahalagang papel
ng edukasyon sa aking magiging kinabukasan. Wala pa akong alam sa edukasyon
maliban sa ito ay mahirap at walang kwenta. Nagdaan ang maikling panahon at dito
ay nakilala ko si Ginang Adora Madayag. Ang aming guro sa asignaturang Filipino.
Siya ay may edad na sa panahong iyon subalit napakalakas ng kanyang impresyong
iniwan sa akin. Hindi ko maipaliwanag subalit dahil sa kanyang mga pangaral ay tila
unti-unting nagbago ang pagtingin ko sa aking sarili na nooy walang pakialam sa
halaga ng edukasyon. Sa kanya ko rin natutuhan na hindi lamang pala akademikong
kaalaman ang batid na ipamalita ng mga talakayin sa paaralan bagkus ay naglalayon din
itong bigyan ang lahat ng pagkakataong makabuo ng pagkakaibigan at pamilya sa lahat
ng aspektong sinasaklawan nito. Hindi lang dapat kaalaman ang ating panghawakan
mula sa ating mga guro nararapat ding maunawaan natin ang tunay na karunungan
mula dito. Sa markang 90 ako nagsimulang yumabong at nagpatuloy sa pagkamit ng
aking mga adhikain sa paaralan. Hanggang ngayon sa kasalukuyan, patuloy pa rin
akong naglalakbay papalapit sa aking mga pangarap sa buhay.

Ang karanasang ito ang nagturo sa akin kung paano umunlad hindi lamang sa
aking mga markang nais matamo subalit nakaanib na rin dito ang mga prinsipyo at
impresyong hindi na maiaalis sa aking pusot isipan sa kalagitnaan ng aking paglalakbay
sa mundong ibabaw. Naway lubusan nating mabatid na sa ibayo ng mga pamantayang
sumasaklaw sa kultura ng edukasyon, ang layon nitong magbigay ng magaganda at
makabuluhang karanasan ang magsisilbing proteksyon at sandata natin sa pakikidigma
sa ating mga sarili at sa kung ano mang pagbabagong nakaukit na sa ating panahon.