Vous êtes sur la page 1sur 270

1

Έρωτας αλά Ισπανικά


Όταν ένας φλογερός Λατίνος κλέβει την καρδιά μιας γυναίκας...

ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΘΟΣ Diana Hamilton


Ο Φρανσίσκο Γκαρσία Κασάλας δε χρειαζόταν αλυσίδεs για να την
κρατήσει αιχμάλωτη στο κάστρο του, στα ισπανικά βουνά. Μπορεί να την
είχε οδηγήσει εκεί με δόλο, αλλά τώρα πια η Σάρα ήταν δέσμια της σκο-
τεινής γοητεία του. Κάθε του βλέμμα, κάθε του άγγιγμα, ξυπνούσε μέσα
της ένα ακατανίκητο πάθος, βά-ζοντάς την σε πειρασμό. Ήξερε όμως ότι
ο αλαζονικός Ισπανος είχε έναν και μοναδικό στόχο: να πιάσει και να τι-
μωρήσει τον πατέρα της. Εκείνη δεν ήταν παρά το δόλωμα στην παγίδα
που του είχε στήσει. Κι όταν ο Φρανσίσκο θα πετύχαινε το σκοπό του, η
Σάρα δε θα είχε πλέον καμιά αξία γι' αυτόν...

Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ Anne Weale


Η δουλειά της στο Καστίγιο ντελ Σουλτάν, ένα από τα ακριβότερα
ξενοδοχεία της Ισπανίας, έφερνε την Κάσια σε επαφή με πολύ κόσμο κα-
θημερινά. Είχε, λοιπόν, την εμπειρία να διακρίνει έναν επικίνδυνο άντρα.
Και με την πρώτη ματιά, κα-τάλαβε ότι ο σαγηνευτικός Σιμόν ντε
Μοντραγκόν μπορούσε να κάνει μια γυναίκα να παίξει την καρδιά της κο-
ρόνα γράμματα για χάρη του! Ο μαρκήσιος συνοδευόταν όπως συνήθως
από μια εντυπωσιακή καλλονή. Γι’αυτό και η Κάσια παραξενεύτηκε όταν
την πλησίασε και της είπε ότι χρειαζόταν τη βοήθειά της. Τι μπορεί να
ήθελε ένας Ισπανός ευγενής από μια απλή ρεσεψιονίστ σαν εκείνη; Δεν
είχε ιδέα, αλλά κάτι της έλεγε πως δε θα της έβγαινε σε καλό...

2
Ιούνιος, 1979:
Σ' ένα υπερπολυτελές καζίνο στις Μπαχάμες, μια όμορφη, νέα
γυναίκα συναντά ξανά τον άντρα που εγκατέλειψε και κατά βάθος
δεν έπαψε ποτέ ν' αγαπά...
Κάπως έτσι, με τον Απαγορευμένο Παράδεισο της Ann Mather,
τα Άρλεκιν μπήκαν στη ζωή μας. Και κάπως έτσι, ξεκίνησε μια ι-
στορία αγάπης που κλείνει φέτος τα τριάντα της χρόνια...
Τα Αρλεκιν, κομμάτι της μεγάλης οικογένειας της Harlequin,
του κορυφαίου ονόματος στο χώρο της γυναικείας λογοτεχνίας διε-
θνώς, έφεραν στη χώρα μας σε άρτιες μεταφράσεις και προσεγμένη
έκδοση την αφρόκρεμα της ρομαντικής πεζογραφίας: μυθιστορή-
ματα που εκδίδονται σε 29 γλώσσες και 107 χώρες, με την υπογραφή
των σημαντικότερων συγγραφέων του είδους, που κυριαρχούν στις
λίστες των μπεστ-σέλερ.
Από την πρώτη στιγμή, κέρδισαν την εμπιστοσύνη της Ελληνί-
δας αναγνώστριας -και την καρδιά της. Έγιναν η απόλαυση, η ξε-
κούρασή μας, η φυγή μας στο όνειρο. Μας ταξίδεψαν σ’ όλα τα μέρη
της γης, μας συνάρπασαν με ήρωες και ηρωίδες κάθε εποχής. Αλλα-
ξαν μαζί μας, παρακολουθώντας τα βήματα της σύγχρονης γυναίκας
σε όλους τους τομείς, χωρίς ποτέ να πάψουν, όπως κι εμείς, να πι-
στεύουν στο μεγάλο, αληθινό έρωτα.
Τριάντα χρόνια μετά και προσεγγίζοντας πλέον τους 7.500 τίτ-
λους, τα Άρλεκιν γιορτάζουν μαζί σας. Σας ευχαριστούν από καρ-
διάς γι’ αυτές τις τρεις δεκαετίες σταθερής προτίμησης, σας υπόσχο-
νται ακόμα μεγαλύτερες συγκινήσεις στο μέλλον. Και σας εύχονται
χρόνια πολλά, γεμάτα πάντα από το πολυτιμότερο δώρο της ζωής:
την αγάπη.

3
Έρωτας αλά Ισπανικα
ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΘΟΣ
Diana Hamilton
Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ
Anne Weak
ΧΑΡΛΕΝΙΚ ΕΛΛΑΣ
ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Β.Ε.Ε.
Φειδίου 18, 106 78 Αθήνα Τηλ.: 210 3609 438 - 210 3629723
www.arlekin.gr
ISSN 1108-4332
© 2009 ΧΑΡΛΕΝΙΚ ΕΛΛΑΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΒΕΕ για την ελληνική γλώσσα, κατόπιν
συμφωνίας με τη HARLEQUIN ENTERPRISES II B.V. / S.a.r.l.
ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΘΟΣ
Τίτλος πρωτοτύπου: Hostage of Passion © 1995 by Diana Hamilton. All rights re-
served.
Μετάφραση: Ελίνα Τσαγκαράκη
Επιμέλεια: Φωτεινή Μαΐτογλου

Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ


Τίτλος πρωτοτύπου: A Night to Remember © 1996 by Anne Weale. All rights re-
served.
Μετάφραση: Γιάννης Βραδέλης
Επιμέλεια: Μαρίνα Τσαμουρα
Διόρθωση: Λέγκω Ιορδανίδου

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή του συνόλου του βιβλίου, η αναπαραγωγή


ή μετάδοσή του με οποιοδήποτε οπτικοακουστικό ή άλλο μέσο, χωρίς τη γραπτή άδεια του
εκδότη.
ΕΙΔΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΛΕΚΙΝ - ΤΕΥΧΟΣ 42
Τυπώθηκε και βιβλιοδετήθηκε στην Ελλάδα.
Made and printed in Greece.

4
ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΘΟΣ
Diana Hamilton

Μετάφραση: Ελίνα Τσαγκαράκη

5
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

«Κάποιος σε γυρεύει, Σάρα». Το καστανόμαλλο κεφάλι της Τζέ-


νης πρόβαλε στο άνοιγμα της πόρτας. «Δεν έχει ραντεβού μαζί σου
και δε μου λέει το όνομά του», πρόσθεσε με το πρόσωπο αναψοκοκ-
κινισμένο, ενώ τα καστανά της μάτια είχαν γουρλώσει. «Του εξήγησα
ότι έχουμε κλείσει και του πρότεινα μια συνάντηση για αύριο το πρωί,
αλλά εκείνος λέει ότι δεν πρόκειται να το κουνήσει αν δε σε δει
πρώτα».
Η Σάρα τοποθέτησε το τελευταίο ντοσιέ στο ράφι και κλείδωσε
την αρχειοθήκη, προβληματισμένη από την ασυνήθιστη έξαψη της
βοηθού της. Ήταν πολύ αυστηρή στην επιλογή του προσωπικού στο
γραφείο της και έδινε εξίσου μεγάλη σημασία τόσο στο χαρακτήρα
των υπαλλήλων όσο και στις ικανότητές τους. Τα τέσσερα τελευταία
χρόνια είχε ριχτεί με τα μούτρα στη δουλειά, με σκοπό να δημιουργή-
σει μια επιχείρηση με άψογες επαγγελματικές προδιαγραφές και με
άριστη απόδοση, ώστε η εταιρεία της, που διέθετε γραμματείς σε επι-
χειρηματίες, να γίνει γνωστό σε όλο το Λονδίνο.
Είχε διαλέξει λοιπόν την Τζένη Φλέτσερ επειδή ακριβώς διέθετε
ευχάριστη προσωπικότητα και αυτοκυριαρχία. Μα τώρα είχε χάσει
εντελώς το επαγγελματικό της ύφος και φερόταν σαν ξεμυαλισμένη
κοπελίτσα.
Αναστενάζοντας, η Σάρα έριξε μια ματιά στο ρολόι της. Το γρα-
φείο είχε κλείσει εδώ και είκοσι λεπτά και η ίδια είχε ραντεβού για
να δειπνήσει έξω. Ωστόσο, αν και οι δουλειές του Γραφείου Γραμμα-
τειακής Υποστήριξης Σκοτ πήγαιναν μια χαρά, η αποπομπή ενός υ-
ποψήφιου πελάτη ήταν έξω από την πολιτική που ακολουθούσε συ-
νήθως.
«Πέρασέ τον στο γραφείο μου θα του διαθέσω δέκα λεπτά»,
είπε στη βοηθό της και κάθισε με ύφος σοβαρό στη θέση της. «Θα
είμαι κι εγώ παρούσα στη συνομιλία σας, έτσι δεν είναι;» ρώτησε
βιαστικά η Τζένη, κάνοντας τη Σάρα να σηκώσει με απορία το
φρύδι της. «Μπορεί να χρειαστεί να κρατήσω σημειώσεις», πρό-
σθεσε μ’ ένα γελάκι, προσπαθώντας να κρύψει την αδημονία της.

6
Τα πρασινωπά, στο χρώμα του σμαραγδιού, μάτια της Σάρας καρ-
φώθηκαν πάνω στην Τζένη μ’ ένα παγερό βλέμμα. «Δε χρειάζεται.
Μπορείς να φύγεις για το σπίτι σου. Θα κλειδώσω εγώ το γραφείο»,
της είπε με τόνο που δε σήκωνε αντιρρήσεις. Μέσα της αναρωτήθηκε
τι είχε πάθει η συνήθως συγκρατημένη και σοβαρή βοηθός της. Ω-
στόσο, η απορία της λύθηκε γρήγορα, καθώς μπήκε στο γραφείο της
με ύφος αλαζονικό ο πιο αρρενωπός και γοητευτικός άντρας που είχε
αντικρίσει ποτέ στη ζωή της η Σάρα.
Ο άγνωστος ήταν γύρω στα τριάντα πέντε και, παρά το κομψό
σκούρο κοστούμι του, εξέπεμπε μια πρωτόγονη σεξουαλικότητα κι
ένα δυναμισμό που θα άφηναν ανεπηρέαστες λίγες γυναίκες και έδει-
χνε να έχει απόλυτη επίγνωση της γοητείας του. Η καημένη η Τζένη
ήταν εν μέρει δικαιολογημένη. Δε διέθετε την ανοσία της προϊσταμέ-
νης της απέναντι στον πρωτόγονο μαγνητισμό τέτοιων αρσενικών.
Η Σάρα, με το συνηθισμένο ψυχρό της χαμόγελο -που αυτή τη
φορά πίεσε τον εαυτό της για να το πετύχει- έκανε νόημα στον άγνω-
στο να καθίσει στην καρέκλα μπροστά στο γραφείο της. Κι όταν ανα-
κάλυψε ότι η φωνή του ήταν βραχνή και αισθησιακή, με μια προφορά
που πρόδιδε την ισπανική του καταγωγή, δεν απόρησε καθόλου αυτός
ο άντρας ήταν πολύ εξωτικός για να είναι ένας συνηθισμένος, ασήμα-
ντος Εγγλέζος επιχειρηματίας.
Εκείνο που την άφησε κατάπληκτη ήταν η μομφή που διακρινόταν
στον τόνο της φωνής του και το ότι την αποκάλεσε με το όνομα που η
Σάρα είχε απορρίψει χρόνια πριν, επειδή της φαινόταν εντελώς αταί-
ριαστο με την εικόνα που ήθελε να παρουσιάζει.
«Είστε η Σαλώμη Μπούβερι-Σκοτ».
Ο τόνος στη φωνή του δεν ήταν ερωτηματικός, αλλά στα μαύρα
σπανιόλικα μάτια του υπήρχε μια σπίθα αμφιβολίας. Η Σάρα κούνησε
καταφατικά αλλά με μεγάλη απροθυμία το κεφάλι της και παρατή-
ρησε ότι τα αισθησιακά χείλη του ξένου σφίχτηκαν με αποστροφή. Η
μεταξένια επιδερμίδα στα μάγουλά της βάφτηκε κατακόκκινη από α-
μηχανία, που οφειλόταν στο γεγονός ότι είχε χρόνια να χρησιμοποιή-
σει αυτό το όνομα. Το υποκοριστικό του απαίσιου, φανταχτερού Σα-
λώμη ήταν το Σάλι, αλλά κι αυτό το είχε απορρίψει στην εφηβεία της,
θεωρώντας το υπερβολικά άκομψο και ανόητο. Και κατέληξε στο
Σάρα, που της φαινόταν πιο αξιοπρεπές, ενώ εγκατέλειψε και το
Μπούβερι, γιατί το έβρισκε περιττό.
Κατά κάποιο μυστηριώδη τρόπο, ο ξένος είχε ανακαλύψει τα ο-
νόματα με τα οποία την είχαν δηλώσει οι γονείς της στο ληξιαρχείο.
Αυτό όμως δεν είχε σημασία. Ξαναβρίσκοντας την αυτοκυριαρχία
της, η Σάρα του έκανε άλλη μια φορά νόημα να καθίσει, αλλά εκείνος

7
εξακολούθησε να στέκεται ακίνητος στην πόρτα. «Σε τι μπορώ να σας
εξυπηρετήσω;» τον ρώτησε τελικά κι έριξε μια ματιά στο ρολόι της,
πνίγοντας έναν αναστεναγμό ανυπομονησίας.
Εκείνος συνέχισε να την κοιτάζει με βλέμμα διαπεραστικό και ε-
πίμονο. Η Σάρα αισθάνθηκε έναν αδιόρατο φόβο και μετάνιωσε που
είχε αφήσει την Τζένη να φύγει.
Ωστόσο, ήταν γελοίο να φοβάται. Μπορεί ο άνθρωπος να μην ή-
ξερε καλά αγγλικά και να έψαχνε να βρει τις κατάλληλες λέξεις για
να της πει τι ήθελε. Η ώρα όμως περνούσε και η Σάρα θ’ αργούσε στο
ραντεβού της με τον Νάιτζελ.
Πνίγοντας την επιθυμία της να ξανακοιτάξει το ρολόι της, χαμο-
γέλασε ενθαρρυντικά στον ξένο. Και τότε εκείνος μίλησε κοφτά, μ’
έναν τόνο που ερχόταν σε παράξενα αντίθεση με την τραχιά και βα-
θιά φωνή που έβγαινε από το λαρύγγι του, λες και πάσχιζε να συγκρο-
τήσει μια θυελλώδη, ακαθόριστη συγκίνηση.
«Θα με εξυπηρετήσετε αν μου πείτε πού μπορώ να βρω τον Πιρς
Μπούβερι-Σκοτ». Με το σαγόνι του προτεταμένο, έτοιμος θαρρείς
για καβγά, την κατακεραύνωσε με το βλέμμα του, ενώ η αετίσια μύτη
του οσμιζόταν αλαζονικά τον αέρα και τα χέρια του στηρίζονταν
στους λεπτούς γοφούς του μέσα από το καλοραμμένο σακάκι του, που
είχε ανοίξει αποκαλύπτοντας ένα άψογα εφαρμοστό γιλέκο.
Η Σάρα ήθελε να του πει ότι την είχε κάνει να σπαταλήσει τον
πολύτιμο χρόνο της. Το σκέφτηκε όμως πιο ώριμα και συγκρότησε τα
νεύρα της. Σηκώθηκε όρθια, έκλεισε το δερματόδετο σημειωματάριό
της και, παίρνοντας στο χέρι την τσάντα της, έβγαλε από μέσα τα κλει-
διά της.
«Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να σας βοηθήσω, κύριε... σενιόρ...»
Κόμπιασε και το ψυχρό της χαμόγελο εξαφανίστηκε απότομα όταν
μια λευκή κάρτα προσγειώθηκε στη γυαλιστερή επιφάνεια του γρα-
φείου της. Ασυναίσθητα, η Σάρα την έπιασε. Αν και δεν την ενδιέ-
φερε να μάθει το όνομά του, τα μάτια της έπεσαν στην κάρτα. Φραν-
σίσκο Γκαρσία Κασάλς, διάβασε. «Δεν έχω ιδέα πού βρίσκεται ο πα-
τέρας μου, σενιόρ Κασάλς».
Και ήταν αλήθεια. Ποτέ δεν ήξερε πού ήταν και τι έκανε ο πατέ-
ρας της. Το πιθανότερο ήταν ότι θα βρισκόταν σε κάποιο μέρος του
κόσμου δημιουργώντας σκάνδαλα, όπως συνήθως, που η Σάρα τα μά-
θαινε από τις εφημερίδες. Οι διάφορες σκανδαλοθηρικές φυλλάδες
πανηγύριζαν όταν ο Πιρς έμπλεκε σε κάποιον καβγά.
«Δε σας λέει τίποτα το όνομά μου;» ρώτησε ο άγνωστος σαν να
μην την πίστευε. «Ούτε το όνομα Ενκαρνασιόν;»
«Θα έπρεπε να μου λέει κάτι;»

8
Τα πράσινα μάτια της σκοτείνιασαν. Ο άντρας στεκόταν ακόμα
καρφωμένος στην πόρτα και της έκοβε το δρόμο. Ενώ η Σάρα αναρω-
τιόταν πόσους τόνους δυναμίτη θα χρειαζόταν για να τον παραμερί-
σει, εκείνος ξαφνικά κινήθηκε προς το μέρος της σαν αίλουρος. Η
Σάρα ένιωσε ένα ρίγος να τη διαπερνάει. Περπατάει σαν ματαντόρ,
σκέφτηκε και αμέσως τα έβαλε με τον εαυτό της για τη βλακεία της
ήταν είκοσι οχτώ χρόνων και δεν είχε δει ούτε έναν ματαντόρ στη ζωή
της. Άλλωστε, είχε ακουστά ότι τους μετέφεραν με χειράμαξες έξω
από την αρένα μετά τον αγώνα τους με τους ταύρους.
Ξαφνικά, η ανάσα της πιάστηκε, όχι μόνο επειδή συνειδητοποί-
ησε ότι σκεφτόταν σαν ανόητη νεαρή -πράγμα που δεν ταίριαζε κα-
θόλου με το χαρακτήρα της- αλλά και επειδή ο άντρας έσκυβε τώρα
απειλητικά προς το μέρος της. Και για πρώτη φορά στη ζωή της είχε
την παράξενη αίσθηση ότι η κατάσταση είχε ξεφύγει από τα χέρια
της.
«Το καλό που σας θέλω, να φροντίσετε να ενημερωθείτε γρήγορα
γιατί διαφορετικά το όνομά μου, καθώς και αυτό της αδερφής μου,
σύντομα θα σημαίνουν πολλά για σας».
«Δεν ξέρω για ποιο πράγμα μιλάτε». Αυτός ο τρεμάμενος ψίθυ-
ρος ήταν η δική της φωνή; Τώρα εκείνος δεν έσκυβε μόνον απειλητικά
προς το μέρος της, αλλά την είχε πλησιάσει σε σημείο ώστε να νιώθει
ότι της στερούσε ακόμα και τον αέρα που ανέπνεε. Είναι επειδή μι-
λάει με γρίφους, διαβεβαίωσε στωικά τον εαυτό της. Γιατί όμως το
όνομά του και ακόμα περισσότερο το όνομα Ενκαρνασιόν, που ανήκε
προφανώς στην αδερφή του, έπρεπε να σημαίνουν κάτι γι’ αυτή;
Η άκρη της μύτης της έφτανε στο πάνω κουμπί του γιλέκου του.
Πισωπάτησε βιαστικά ώσπου κόλλησε στο γραφείο της, πράγμα που
την έκανε να συνέλθει και να θυμηθεί ότι ποτέ δεν είχε κάνει πίσω
για κανέναν. Ίσιωσε τους ώμους της και τον κοίταξε με ύφος αυστηρό.
«Ελάτε στο προκείμενο, σενιόρ Κασάλς, αν έχετε κάτι να μου πείτε.
Έχω αργήσει κιόλας».
Εκείνος ανασήκωσε τους φαρδιούς ώμους του με τρόπο που έλεγε
πολλά. «Αφού έχετε αργήσει, πείτε μου αυτό που θέλω να μάθω. Όταν
μου αποκαλύψετε πού βρίσκεται ο πατέρας σας, είστε ελεύθερη να
φύγετε».
Η Σάρα ανατρίχιασε. Ο άντρας μιλούσε λες και την κρατούσε
αιχμάλωτη ώσπου να του απαντήσει. «Δε θα με ακούσατε, φαίνεται»,
είπε. «Δεν έχω ιδέα πού είναι ο Πιρς αυτή τη στιγμή. Η τελευταία μας
επικοινωνία ήταν μια κάρτα που έλαβα τα Χριστούγεννα. Η κάρτα
είχε σταλεί από το Εδιμβούργο, αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα, γιατί

9
του αρέσει να περνάει τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρω-
τοχρονιάς στη Σκοτία».
Η Σάρα θεώρησε περιττό να προσθέσει ότι ο πατέρας της απο-
λάμβανε τη συντροφιά μιας Σκοτσέζας χήρας που κολάκευε τον απέ-
ραντο εγωισμό του, ικανοποιούσε όλες τις αχόρταγες ορέξεις του και
τον αποχαιρετούσε με αγάπη όταν έφευγε από κοντά της ανανεωμέ-
νος και ευτυχισμένος. Η Άννα Κελπ στα νιάτα της, πριν το υπέροχο
σώμα της στρογγυλέψει, έκανε το μοντέλο σε καλλιτέχνες. Και το να
προσφέρει ψυχαγωγία στο μεγάλο Πιρς Μπούβερι-Σκοτ τη γύριζε
πίσω στις τρελές, μποέμικες μέρες της πρώτης της νιότης.
«Δεν έχει μόνιμη κατοικία;» Ο Φρανσίσκο Γκαρσία Κασάλς έδει-
χνε να θεωρεί έγκλημα κάτι τέτοιο και η Σάρα σχεδόν συμφωνούσε
μαζί του. Δυστυχώς-ή ευτυχώς, κατά τον Πιρς— υπήρχαν άφθονες
Αννες Κελπ σκορπισμένες σε όλη την υφήλιο. Ήταν γυναίκες που ευ-
χαρίστως πρόσφεραν κατάλυμα στον υπέροχο, ταλαντούχο και θυελ-
λώδη καλλιτέχνη.
Ο Πιρς δεν εγκατέλειπε ποτέ μια ερωμένη. Έκανε συλλογή από
γυναίκες, όπως άλλοι έκαναν συλλογή από γραμματόσημα. Αγαπούσε
τόσο πολύ το γυναικείο φύλο, ώστε δεν άντεχε να αποχωριστεί ούτε
μία από τις ερωμένες του. Από τη στιγμή που μια γυναίκα έπεφτε στα
χέρια του, μπλεκόταν για τα καλά στα δίχτυα του. Η Σάρα δεν μπο-
ρούσε να καταλάβει πώς σκέφτονταν αυτές οι γυναίκες. Μα καμιά
τους δεν καταλάβαινε ότι απλώς τις εκμεταλλευόταν; Ή μήπως δεν τις
ένοιαζε αυτό; Τους αρκούσε άραγε η απόλαυση της συντροφιάς του
από καιρό σε καιρό;
Η Σάρα κούνησε αρνητικά το κεφάλι της και ύστερα ξαναγύρισε
στο παρόν.
«Γιατί θέλετε να τον συναντήσετε;» Σίγουρα όχι για χρήματα. Ο
Πιρς, παρ’ όλα του τα ελαττώματα, πλήρωνε πάντα τους λογαρια-
σμούς του. Οι ζωγραφικοί του πίνακες γίνονταν ανάρπαστοι και τους
πουλούσε πανάκριβα. Ούτε ο ίδιος πιθανόν δεν ήξερε πόσο πλούσιος
ήταν, μια και τα οικονομικά του τα χειριζόταν ο ατζέντης του, ο Μάιλς
Χάντερ.
Το ένστικτό της τής έλεγε ότι, για όποιο λόγο κι αν αναζητούσε
αυτός ο άνθρωπος τον πατέρα της, σίγουρα δεν ήταν για να τον συγ-
χαρεί για τη μεγαλοφυΐα του και να τον παρακαλέσει να δεχτεί να του
κάνει το πορτραίτο. Ωστόσο, έστω κι αν ο πατέρας της υπήρξε γι’ αυτή
μια συνεχής πηγή αμηχανίας, ποτέ δε θα φανέρωνε το κρησφύγετό
του σε κάποιον που θα ήθελε να τον βλάψει, ακόμα κι αν το ήξερε.
«Δεν μαντεύετε τι τον θέλω -αν πράγματι δεν το ξέρετε;» είπε ε-
κείνος κυνικά, με την αμφιβολία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.

10
«Δεν μπορεί παρά να γνωρίζετε τη φήμη που έχει ο πατέρας σας»,
πρόσθεσε με ψυχρό τόνο, κάνοντας τη Σάρα να κατεβάσει το βλέμμα
της.
Ασφαλώς και γνώριζε τη φήμη του πατέρα της, αλλά πάσχιζε να
την ξεχνάει. Η τρελή, νομαδική ζωή του, η απουσία του για μήνες ο-
λόκληρους, όταν ριχνόταν με τα μούτρα στη δουλειά, και στη συνέχεια
τα οργιώδη πάρτι του ή οι αμέτρητοι ερωτικοί δεσμοί και το εκρη-
κτικό ταπεραμέντο του έπαιρναν μεγαλύτερη δημοσιότητα στις σκαν-
δαλοθηρικές εφημερίδες από όση το δημιουργικό του ταλέντο.
Ωστόσο, δεν ήταν δυνατόν να έχει κλέψει τη γυναίκα ή την ερω-
μένη αυτού του άντρα. Η Σάρα δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ένα
θηλυκό που διέθετε μια στάλα λογικής θα προτιμούσε τον ηλικιωμένο
πατέρα της -έστω κι αν θαμπωνόταν από τη φήμη και το ταλέντο του-
από αυτό το υπέροχο δείγμα σπανιόλικου ανδρισμού.
Συνειδητοποιώντας ότι έπαιζε στα χέρια της νευρικά τα κλειδιά
του γραφείου της, σταμάτησε αμέσως. Ποτέ της δεν έκανε σπασμωδι-
κές κινήσεις και δεν είχε σκοπό ν’ αρχίσει τώρα.
«Δε θα ήταν καλύτερα να μου πείτε εσείς;» ρώτησε ψυχρά. «Δεν
έχω καιρό για αινίγματα».
Εκείνος της έριξε ένα εχθρικό βλέμμα και η φωνή του ήταν γε-
μάτη απέχθεια όταν της απάντησε: «Ο πατέρας σας αποπλάνησε την
αδερφή μου και την πήρε μαζί του. Η Ενκαρνασιόν είναι μόλις δεκα-
οχτώ χρόνων και την είχαμε περιορισμένη, τη φυλούσαμε σαν τα μά-
τια μας, ώσπου αυτός ο δαίμονας την κατέστρεψε!» Τα μαύρα μάτια
του πετούσαν φωτιές.
Η Σάρα ψαχούλεψε με τα χέρια της να βρει την πολυθρόνα της
και σωριάστηκε ξέπνοη. Αν αυτό που είχε πει ο άγνωστος ήταν αλή-
θεια, τότε με το δίκιο του ήταν έξαλλος. Σίγουρα όμως είχε κάνει λά-
θος. Ο Πιρς είχε ντουζίνες ερωμένες, μερικές μάλιστα εδώ και χρό-
νια, αλλά ποτέ -τουλάχιστον απ’ όσο ήξερε η Σάρα δεν έμπλεκε με
νεαρά και άπειρα κορίτσια. Προτιμούσε πιο ώριμες γυναίκες, που θα
του φέρονταν μητρικά και θα τον περιέβαλλαν με την αγάπη τους, χω-
ρίς να ζητούν ανταλλάγματα. Τους αρκούσε να απολαμβάνουν τη
δόξα του που αντανακλούσε επάνω τους για λίγο, ώσπου ο Πιρς να
φύγει από κοντά τους.
«Είστε σίγουρος γι’ αυτό που λέτε, σενιόρ Κασάλς;» Η Σάρα προ-
σπάθησε να μιλήσει αδιάφορα και κοφτά, αλλά η ανησυχία και ο πα-
νικός χρωμάτισαν τη φωνή της.
Εκείνος δεν της απάντησε. Έβγαλε απλώς ένα χαρτί από την
τσέπη του και το πέταξε πάνω στο γραφείο της κεραυνοβολώντας τη
με το βλέμμα του, σαν να την προκαλούσε να αμφισβητήσει τα λόγια

11
του, αν τολμούσε.
Ισιώνοντας την πλάτη της, η Σάρα πήρε το χαρτί στα χέρια της.
Ήταν τόσο τσαλακωμένο ώστε έδειχνε ότι είχε διαβαστεί αμέτρητες
φορές. Και το όνομα του πατέρα της ξεπηδούσε ανάμεσα από τις
γραμμές του. Αυτό όμως ήταν το μόνο που αναγνώρισε η Σάρα.
«Δεν ξέρω ισπανικά, σενιόρ», είπε χωρίς να τον κοιτάζει.
Εκείνος της άρπαξε το γράμμα με τα μακριά, λεπτά του δάχτυλα.
«Πορ Ντιος,» γρύλισε, λες και τα λόγια της έκαναν την υπομονή του
να εξαντληθεί πια. «Γράφει κατά λέξη: ‘Μην προσπαθήσετε να με
βρείτε. Γνώρισα κάποιον που ενδιαφέρεται πραγματικά για μένα. Θα
τον ακολουθήσω όπου κι αν πάει. Λέγεται Πιρς Μπούβερι-Σκοτ και
αυτό τα λέει όλα’». Έβαλε το γράμμα στην τσέπη του εκνευρισμένος.
«Εφόσον το όνομα του πατέρα σας είναι συνώνυμο των οργίων, των
επιπόλαιων ερωτικών δεσμών και της διαφθοράς, δεν έχω καμιά αμ-
φιβολία για το τι συνέβη με την Ενκαρνασιόν. Και το γράμμα αυτό
είναι η απόδειξη». Τα αισθησιακά του χείλη σφίχτηκαν απειλητικά.
«Όταν τον ανακαλύψω, θα τον σκοτώσω!»
«Δε νομίζετε ότι αυτό είναι μάλλον υπερβολή;» είπε η Σάρα με
ύφος ψυχρό. Είχε αρκετή πείρα ώστε να καταλαβαίνει πότε ένας άν-
θρωπος ήταν εκτός εαυτού και τώρα είχε παγώσει ολόκληρη. Ήξερε
ωστόσο ότι η ψυχρή φωνή της λογικής ήταν το μόνο της όπλο για να
κατευνάσει τον Ισπανό. «Θα ήθελα να σας βοηθήσω», συνέχισε ή-
ρεμα, χωρίς να τον αφήσει να καταλάβει πόσο άσχημα ένιωθε, «αλλά,
ειλικρινά, δεν ξέρω πού είναι ο Πιρς». Άπλωσε το χέρι της στο τηλέ-
φωνο. «Μπορεί όμως να ξέρει ο ατζέντης του».
«Ο Μάιλς Χάντερ; Νομίζετε ότι δεν έχω επικοινωνήσει κιόλας
μαζί του; Με περνάτε για ηλίθιο;» Της έριξε ένα ειρωνικό βλέμμα που
την έκανε να ριγήσει. Στριφογύρισε ενοχλημένη στη θέση της καθώς
εκείνος έφερε το ωραίο του πρόσωπο κοντά στο δικό της και με τη
βραχνή φωνή του, που ξεχείλιζε από περιφρόνηση, συνέχισε: «Δεν
κάθομαι ποτέ με σταυρωμένα χέρια περιμένοντας την εξέλιξη των
πραγμάτων, παίρνω την κατάσταση στα χέρια μου, σενιορίτα. Έχω ε-
ντοπίσει και ρωτήσει όλους όσοι θα μπορούσαν να ξέρουν πού είναι
ο ελ ντιάμπλο -τον ατζέντη του, τον ιδιοκτήτη της γκαλερί που συνηθί-
ζει να εκθέτει τα έργα του, τους προμηθευτές του, όλους. Δεν κατά-
φερα τίποτα. Σαν το διάβολο, έχει εξαφανιστεί λες κι έγινε καπνός...
Έτσι κατέληξα σ’ εσάς. Είστε η τελευταία μου ελπίδα, αν και ελάχι-
στες κόρες θα παρέδιδαν με τη θέλησή τους τον πατέρα τους στα χέ-
ρια ενός ανθρώπου που ζητάει να του πιει το αίμα. Ωστόσο, τα τερά-
στια παγερά μάτια σας μου έδωσαν την ελπίδα ότι μπορεί να είστε

12
αρκετά άπονη ώστε να μη σας νοιάζει η τύχη του! Τηλεφωνήστε, λοι-
πόν». Της έβαλε στο χέρι το ακουστικό. «Μπορεί ο Χάντερ να πει σ’
εσάς αυτό που δε θα έλεγε σ’ έναν ξένο. Εμπρός, προχωρήστε!» την
πρόσταξε, ενώ η Σάρα τον ατένιζε σοκαρισμένη.
Δαγκώνοντας τα χείλη της, σχημάτισε τον αριθμό του Μάιλς Χά-
ντερ με δάχτυλα που έτρεμαν. Λένε ότι οι πρώτες εντυπώσεις είναι
και οι πιο σωστές. Πίστευε άραγε πραγματικά αυτός ο μεγαλόσωμος,
δυναμικός άντρας ότι ήταν τόσο άπονη ώστε να προδώσει τον πιο
στενό συγγενή της απλώς και μόνο από αδιαφορία;
Αλλά τι με νοιάζει η γνώμη του για μένα; είπε μέσα της καθώς
περίμενε με το ακουστικό στο ένα χέρι, ενώ με το άλλο χτυπούσε νευ-
ρικά τα δάχτυλα στην επιφάνεια του γραφείου της. Η απόφασή της να
τηλεφωνήσει στον ατζέντη, να προσπαθήσει κατά κάποιον τρόπο να
βοηθήσει τον Φρανσίσκο Γκαρσία Κασάλς ήταν ενστικτώδης. Ήταν
σίγουρη ότι σ’ αυτή την υπόθεση υπήρχε κάποιο λάθος, ότι είχε γίνει
κάποιο μπέρδεμα. Όσο διεφθαρμένος κι αν ήταν ο Πιρς, ποτέ δε θα
αποπλανούσε ένα αθώο κορίτσι. Και η Σάρα κατανοούσε το ενδιαφέ-
ρον του σενιόρ Κασάλς και την ανάγκη του να εντοπίσει την αδερφή
του που το είχε σκάσει.
Ωστόσο, αυτό το γράμμα είναι καταδικαστικό... σκέφτηκε σμίγο-
ντας τα φρύδια της. Εκείνη τη στιγμή ο Μάιλς Χάντερ απάντησε στο
τηλέφωνο. «Ξέρεις πού μπορώ να βρω τον Πιρς;» τον ρώτησε η Σάρα
όσο πιο ήρεμα μπορούσε αφού τον χαιρέτησε. «Έχω να επικοινωνήσω
μαζί του από τα Χριστούγεννα. Τέσσερις μήνες είναι πολύ μεγάλο
διάστημα ακόμα και για εκείνον». Τα μαύρα μάτια του σενιόρ Κα-
σάλς ήταν καρφωμένα πάνω της, παρακολουθώντας κάθε λέξη της,
και αυτόματα κόλλησε το ακουστικό στο αυτί της. Αν ο Μάιλς τύχαινε
να ξέρει και της αποκάλυπτε το κρησφύγετο του πατέρα της, η Σάρα
δεν είχε σκοπό να αφήσει αυτόν το βάρβαρο άνθρωπο να το ακούσει
και να πάει να τον βρει πριν προλάβει η ίδια να έρθει σε επαφή μαζί
του.
«Είσαι η δεύτερη που μου κάνει αυτή την ερώτηση σήμερα», είπε
ο Μάιλς γελώντας. «Αυτός ο αλαζονικός Ισπανός δον σχεδόν με α-
πείλησε ότι θα μου στείλει την Ιερά Εξέταση, αλλά εγώ δεν είπα κου-
βέντα. Δεν ξέρω τι έχει σκαρώσει αυτή τη φορά ο αγαπημένος σου
πατέρας - και ούτε θέλω να μάθω-αλλά από την παρατεταμένη σιωπή
του μαντεύω ότι θα έχει πέσει πάλι με τα μούτρα στη δουλειά. Πολύ
πιθανόν στην Ισπανία».
«Με συγχωρείς για την ενόχληση», είπε η Σάρα με ήρεμη φωνή.
«Σε παρακαλώ να με ειδοποιήσεις αν έρθει σε επαφή μαζί σου, εντά-
ξει;» Ύστερα άλλαξε κουβέντα, ρωτώντας τον για τη γυναίκα του και

13
την οικογένειά του ώστε να βρει τον καιρό να ανακτήσει την ψυχραι-
μία της.
Θα έπρεπε να το είχε μαντέψει και η ίδια. Η Ενκαρνασιόν ήταν
Ισπανίδα και η φυγή της από το σπίτι της ήταν προφανώς ξαφνική.
Το πιθανότερο, λοιπόν, ήταν ότι ο Πιρς την είχε γνωρίσει στην
Ισπανία. Επομένως, η Σάρα ήξερε πού ακριβώς θα έψαχνε να βρει
τον πατέρα της!
Όταν κατέβασε το ακουστικό, γύρισε και κάρφωσε το βλέμμα της
κάπου πίσω από την απειλητική φιγούρα που στεκόταν μπροστά της.
«Όπως θα συμπεράνατε», είπε με φωνή κοφτή, αλλά όχι επιθετική,
«ούτε ο Μάιλς έχει ιδέα πού βρίσκεται ο πατέρας μου». Μέσα της
ευχόταν να μην είχε ακούσει ο Κασάλς τι της είχε πει ο Μάιλς. Περι-
μένοντας ένα καινούριο ξέσπασμα οργής, τον κοίταξε κατάματα. Ε-
κείνος όμως ακουμπούσε στην αρχειοθήκη με τα μπράτσα δεμένα στο
στήθος, χωρίς να δείχνει διάθεση να της επιτεθεί. Τα μαύρα μάτια του
ήταν σχεδόν κρυμμένα πίσω από τα μισόκλειστα βλέφαρά του με τις
πυκνές μαύρες βλεφαρίδες.
Και ξαφνικά, με ύφος νωχελικό, τέντωσε το κορμί του, ανασηκώ-
νοντας σχεδόν αδιόρατα τους ώμους του. «Τότε δεν έχω παρά να σας
ευχαριστήσω για το χρόνο που μου διαθέσατε, σενιορίτα», είπε με ύ-
φος σοβαρό, κάνοντας μια ευγενική υπόκλιση που την άφησε άφωνη
από κατάπληξη. Και αμέσως μετά έφυγε από το γραφείο, ενώ η Σάρα
απέμεινε για αρκετές στιγμές με τα μάτια καρφωμένα στο σημείο ό-
που πριν από λίγο στεκόταν εκείνος ο παράξενος άντρας.
Ήταν περίεργο, αλλά ένιωθε ένα κενό μέσα της, λες και η αποχώ-
ρησή του είχε αφήσει κάτι σε εκκρεμότητα, κάτι που έπρεπε να λυθεί,
κάτι που τη στενοχωρούσε. Βλακείες, μάλωσε τον εαυτό της. Περί-
μενε απλώς ότι ο Φρανσίσκο Γκαρσία Κασάλς θα συνέχιζε να την τα-
λαιπωρεί με τα λόγια του και είχε προετοιμαστεί ψυχολογικά να τον
αντιμετωπίσει. Και αντί γι’ αυτό, τον είδε να συνθηκολογεί με ευγέ-
νεια και να δέχεται ότι δεν μπορούσε να τον διευκολύνει -πράγμα που
την μπέρδεψε.
Θέλοντας να εκτονωθεί, ανέλαβε αμέσως δράση.
Μια και ο σενιόρ Κασάλς είχε παραιτηθεί τόσο εύκολα, η Σάρα
κοίταξε να επωφεληθεί από την ευκαιρία, αγνοώντας την παράλογη
απογοήτευση που ένιωθε. Έκανε πρώτα μια έρευνα για να βεβαιωθεί
ότι είχε εγκαταλείψει το κτίριο και ύστερα γύρισε στο γραφείο της
και άρχισε τα τηλεφωνήματα.
Μισή ώρα αργότερα, είχε κρατήσει θέση στο αεροπλάνο και είχε
ακυρώσει το ραντεβού της με τον Νάιτζελ, ο οποίος -προς μεγάλη της
έκπληξη- της φέρθηκε αγενέστατα μόλις άκουσε ότι δε θα έβγαινε

14
μαζί του.
Η σχέση τους, που είχε αρχίσει πριν από έξι μήνες, ήταν ακόμα
καθαρά πλατωνική, μολονότι η Σάρα δεν απέκλειε το ενδεχόμενο να
προχωρήσει σε κάτι πιο ουσιαστικό και μόνιμο. Ο Νάιτζελ έδειχνε
αρκετά σοβαρός και φερέγγυος ώστε να αποδειχτεί εκείνο το σπάνιο
είδος του αρσενικού που η Σάρα θα μπορούσε ίσως να του εμπιστευ-
τεί τη μελλοντική της ευτυχία.
Τώρα όμως ήταν απόλυτα σίγουρη ότι δεν ανταποκρινόταν στις
προσδοκίες της. Η Σάρα δε θα μοιραζόταν ποτέ τη ζωή της με έναν
άντρα που καβγάδισε μαζί της όταν του εξήγησε ότι είχε προκόψει
κάτι επείγον, που ανέτρεπε τα σχέδιά τους για το αποψινό δείπνο.
Διαπιστώνοντας ότι δεν είχε λυπηθεί καθόλου για τη διακοπή της
σχέσης της με τον Νάιτζελ, η Σάρα τηλεφώνησε στην Τζένη και την
παρακάλεσε να αναλάβει το γραφείο για δυο τρεις μέρες, κάλεσε ένα
ταξί γιατί δεν είχε καιρό να επιστρέφει στο σπίτι της ένα διαμέρισμα
τεσσάρων δωματίων σε μια βικτοριανή βίλα- με το λεωφορείο, κανό-
νισε να τη μεταφέρει το ίδιο ταξί στο αεροδρόμιο Γκάτγουικ την άλλη
μέρα το πρωί και πέρασε τη βραδιά της φτιάχνοντας τη βαλίτσα της
και συγχαίροντας τον εαυτό της για την αποτελεσματικότητά της. Αύ-
ριο την ίδια ώρα θα είχε ξεκαθαρίσει το μυστήριο της χαμένης Εν-
καρνασιόν χωρίς να χρειαστεί να αντικρίσει ξανά τον τρομακτικό
Φρανσίσκο Γκαρσία Κασάλς.

15
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2
Η Σάρα, καθώς κλυδωνιζόταν στο πίσω κάθισμα του ταξί, ευχό-
ταν να είχε υποκύψει στον πειρασμό και να είχε νοικιάσει αυτοκί-
νητο.
Η διαδρομή από το αεροδρόμιο ως την πόλη Άρκος ντε λα Φρο-
ντέρα ήταν μεγάλη και τα αυτιά της βούιζαν από την εκκωφαντική
μουσική του ραδιοφώνου, ενώ υπέφερε από τη μυρωδιά του φτηνού
καπνού και της δυνατής κολόνιας με την οποία είχε κυριολεκτικά λου-
στεί ο ταξιτζής. Χώρια που την ενοχλούσε το θέαμα των αμέτρητων
κακόγουστων μπιχλιμπιδιών που χοροπηδούσαν στο παρμπρίζ, κρε-
μασμένα από χρωματιστούς σπάγκους.
Αφού όμως είχε σκοπό να μείνει στην Ισπανία δυο μέρες το πολύ,
το να νοικιάσει αυτοκίνητο θα ήταν περιττή πολυτέλεια. Η Σάρα δεν
ήταν τσιγκούνα, αλλά είχε μάθει να μην πετάει άσκοπα τα λεφτά της.
Νιώθοντας έναν κόμπο ιδρώτα στο πάνω χείλι της, έβγαλε το α-
πλό σκούρο γκρι πουλόβερ που είχε διαλέξει να φορέσει μαζί με α-
νοιχτόχρωμο γκρι παντελόνι και ασορτί πουκάμισο. Η ζέστη για Α-
πρίλιο μήνα ήταν φοβερή. Η Σάρα είχε ξεχάσει πόσο δυνατός ήταν ο
ήλιος στη Νότια Ισπανία και δεν έβλεπε την ώρα να γυρίσει πίσω στην
Αγγλία, όπου ο καιρός την άνοιξη ήταν ευχάριστα δροσερός και της
άρεσε περισσότερο.
Κλείνοντας τα μάτια της για να μη βλέπει τις απαίσιες στροφές
του φιδογυριστού δρόμου, έκανε μια εκτίμηση της κατάστασης που
την περίμενε.
Η μία περίπτωση ήταν να βρει τον πατέρα της μόνο, να εργάζεται
σαν τρελός, χωρίς να έχει ιδέα για την εξαφανισμένη Ενκαρνασιόν,
οπότε η Σάρα θα έφευγε πρωί πρωί την άλλη μέρα, νιώθοντας τη με-
γαλύτερη ανακούφιση της ζωής της.
Αν όμως τον έβρισκε με την καινούρια νεαρή ερωμένη του -κι αυ-
τός ήταν ο χειρότερός της φόβος- θα αναλάμβανε το άχαρο καθήκον
να του βάλει μυαλό, τονίζοντάς του με ιδιαίτερη έμφαση τι τον περί-
μενε αν ο Φρανσίσκο Γκαρσία Κασάλς τον ανακάλυπτε. Ταυτόχρονα,
θα πάσχιζε να κάνει εκείνο το τρελό διαβολοθήλυκο να καταλάβει το
λάθος της και να γυρίσει στην οικογένειά της.
Για το ότι ο Πιρς θα βρισκόταν στο σπίτι του στην Άρκος -μόνος

16
ή με παρέα- δεν υπήρχε αμφιβολία. Όταν ζούσε η μητέρα της, συνή-
θιζαν να περνούν τους ανοιξιάτικους μήνες εκεί, επειδή ο Πιρς αι-
σθανόταν ότι τα ανδαλουσιανά βουνά ήταν το πνευματικό σπίτι του.
Κι εκεί είχε δημιουργήσει μερικά από τα ωραιότερα έργα του.
Μετά το θάνατο της γυναίκας του, όταν η Σάρα ήταν δεκατριών
χρόνων, το σπίτι είχε μείνει κλειστό για αρκετό καιρό. Ωστόσο, τα τε-
λευταία χρόνια ο Πιρς απομονωνόταν σ’ αυτό όποτε ήθελε να αφο-
σιωθεί στη δουλειά του.
Το αποκαλούσε «καμπάνα», αν και δεν έμοιαζε καθόλου με κάτι
τέτοιο. Ήταν ένα μικρό σπίτι μέσα στην πυκνοκατοικημένη παλιά
πόλη με τα δαιδαλώδη δρομάκια, αλλά του άρεσε η λέξη «καμπάνα».
Ο πατέρας μου δεν ξέρει να διακρίνει τη φαντασία από την πραγμα-
τικότητα, σκέφτηκε καρτερικά η Σάρα. Όσο κι αν προσπαθούσε να
πείσει τον εαυτό της ότι είχε γίνει κάποιο λάθος σ’ αυτή την υπόθεση,
το γράμμα ήταν σαφές. Η Σάρα δεν μπορούσε να το χωνέψει και η
μόνη ευχή που έκανε ήταν να είχε γνωρίσει κάπου η Ενκαρνασιόν τον
Πιρς και να είχε χρησιμοποιήσει στην τύχη το όνομά του για να καλύ-
ψει τις δικές της ερωτοδουλειές.
Ο Κασάλς είχε πει ότι η αδερφή του ζούσε περιορισμένη και ότι
την πρόσεχαν σαν τα μάτια τους. Αυτό σήμαινε ότι η κοπέλα ήταν ά-
πραγη. Από τη σύντομη γνωριμία της με τον σενιόρ Κασάλς, η Σάρα
καταλάβαινε ότι η Ενκαρνασιόν βρισκόταν κάτω από την εξουσία
του. Σίγουρα αυτός ο άνθρωπος είχε την απαίτηση οι γυναίκες της οι-
κογένειάς του να τηρούν τους παλιούς κανόνες συμπεριφοράς και
τους στερούσε την ελευθερία τους, αγνοώντας τη γυναικεία χειραφέ-
τηση, που ακόμα και στην I σπανία είχε αρχίσει να κερδίζει έδαφος
σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας.
Η Σάρα δεν κάκιζε την άγνωστη κοπέλα που ήθελε να αποτινάξει
τα δεσμά της, αλλά δεν της συγχωρούσε το ότι είχε χρησιμοποιήσει το
όνομα του Πιρς για να το κάνει -αν πράγματι είχαν γίνει έτσι τα πράγ-
ματα. Και πόσο παρακαλούσε να είχαν γίνει έτσι! Ο Πιρς δε χρεια-
ζόταν τη νεαρή Ισπανίδα, που ήθελε να παραπλανήσει τον αριστο-
κράτη αδερφό της, για να μπλέξει σε μπελάδες είχε αρκετούς και χω-
ρίς τη... βοήθειά της.
Το ξεχαρβαλωμένο ταξί σταμάτησε απότομα στην άκρη του στε-
νού δρόμου και η Σάρα πετάχτηκε βιαστικά έξω. Αφού πλήρωσε τον
οδηγό, έμεινε αρκετές στιγμές ακίνητη κάτω από τον καυτό ήλιο, προ-
σπαθώντας να συνέλθει από την ταλαιπωρία της διαδρομής στον κα-
κοτράχαλο δρόμο, βυθισμένη ταυτόχρονα σε σκέψεις.
Μια τροφαντή σενιόρα, ντυμένη με φαρδιά μαύρα ρούχα, που την
παρατηρούσε με περιέργεια από μια γειτονική πόρτα, την έκανε να

17
επιστρέφει στην πραγματικότητα.
Το σπίτι του πατέρα της έδειχνε παραμελημένο και ερειπωμένο.
Τα άλλα σπίτια ήταν βαμμένα με ζωηρά χρώματα και τα μπαλκόνια
τους ήταν ξέχειλα από λουλουδιασμένες γλάστρες, ενώ οι εξωτερικοί
τοίχοι της λεγάμενης «καμπάνας» του Πιρς ήταν ξεφτισμένοι και τα
κάγκελα των μπαλκονιών σκουριασμένα.
Η Σάρα δεν απόρησε γι’ αυτό. Όταν η Πέισενς ζούσε, έκανε ό,τι
μπορούσε για να κρατάει τα προσχήματα ώστε να παρουσιάζονται
σαν μια φυσιολογική οικογένεια. Έστηνε, λοιπόν, ένα άνετο σπίτι σε
όποιο μέρος τύχαινε να βρίσκονται -στην Ισπανία την άνοιξη ή στο
νοικιασμένο πέτρινο σπιτάκι σε μια απομακρυσμένη ορεινή πλαγιά
της Ουαλίας. Αυτά τα δύο ήταν τα μόνα μέρη που έδιναν στη Σάρα
την αίσθηση του σπιτικού στα παιδικά της χρόνια.

***

Υπομονή, όνομα και πράμα, ήταν η μητέρα μου, σκέφτηκε η


Σάρα.
Ο πατέρας της αδιαφορούσε πάντα για το αν θα ζούσαν σε κανο-
νικό σπίτι ή όχι. Και μάλιστα, η μεγαλοφυΐα του τρεφόταν από την
ατμόσφαιρα του χάους και της αναταραχής.
Οπλισμένη με υπομονή για να αντιμετωπίσει τον ιδιότροπο και
ανεύθυνο πατέρα της, η Σάρα έσπρωξε την ξεθωριασμένη ξύλινη
πόρτα, αλλά τη βρήκε κλειδωμένη. Χωρίς μεγάλες ελπίδες, άρχισε να
χτυπάει δυνατά.
Σίγουρα, ο Πιρς θα ζωγράφιζε κάπου εκεί γύρω, στο ύπαιθρο και
μπορεί να περνούσαν ώρες ώσπου να αποφασίσει να γυρίσει.
Η γυναίκα της διπλανής πόρτας πλησίασε και άρχισε να τη βομ-
βαρδίζει με ένα χείμαρρο από ισπανικές λέξεις. Αλλά η Σάρα, που
είχε ξεχάσει και τα λίγα ισπανικά που είχε μάθει μικρή, σήκωσε με
απορία τους λεπτούς της ώμους.
Το πουκάμισο κολλούσε επάνω της από τον ιδρώτα και την είχε
πιάσει πονοκέφαλος, ενώ τη βασάνιζε μια αφόρητη δίψα. Και σαν να
μην έφταναν όλα αυτά, κόντεψε να πάθει καρδιακή προσβολή όταν
άκουσε ακριβώς πίσω της την αλαζονική, σταθερή και αναμφισβή-
τητα αρρενωπή φωνή του Φρανσίσκο Γκαρσία Κασάλς. «Έχετε κά-
ποιο πρόβλημα, σενιορίτα;»
Η Σάρα γύρισε απότομα, νιώθοντας ένα σφίξιμο στο στομάχι,
ενώ η καρδιά της σπαρταρούσε άγρια στο στήθος της. Πώς, που να
πάρει ο διάβολος, είχε φτάσει ως εδώ αυτός ο άνθρωπος; Την είχε
άραγε ακολουθήσει από το Λονδίνο; Είχε έρθει αποφασισμένος να

18
πιάσει τον Πιρς και να τον... σκοτώσει στο ξύλο;
Η Σάρα δεν μπορούσε να ρωτήσει, γιατί της είχε κοπεί η ανα-
πνοή, λες και ο Φρανσίσκο Γκαρσία Κασάλς είχε κλέψει τον αέρα
από τα πνευμόνια της. Τώρα μιλούσε στη γειτόνισσα του πατέρα της
με φωνή απαλή και βαθιά, σε αντίθεση με εκείνη, που ο τόνος της ήταν
διαπεραστικός και κοφτός. Η ευγένειά του όμως ήταν απατηλή, γιατί
όταν γύρισε και αιχμαλώτισε το βλέμμα της Σάρας καρφώνοντας τα
μαύρα του μάτια στα δικά της, το χαμόγελό του ήταν σαρδόνιο και της
προκάλεσε ανατριχίλα. «Ο πατέρας σας λείπει και θα γυρίσει ύστερα
από μερικές βδομάδες», της είπε. «Ωστόσο, πληροφορήθηκα με λε-
πτομέρειες όλες του τις κινήσεις και ξέρω πού ακριβώς θα τον βρω».
Συνειδητοποιώντας ποια προβλήματα θα αντιμετώπιζε ο πατέρας
της, η Σάρα κάρφωσε τα ψυχρά πράσινα μάτια της στο πρόσωπό του.
«Τότε απαιτώ να με πληροφορήσετε κι εμένα», του είπε με ύφος αυ-
ταρχικό.
«Αλήθεια;» Ο Φρανσίσκο Γκαρσία Κασάλς σήκωσε αργά το ένα
του φρύδι, ενώ η Σάρα έπαθε σοκ με την αίσθηση που της προκάλεσε
το λοξό του χαμόγελο. «Μήπως εσείς μου αποκαλύψατε τις πληροφο-
ρίες που είχατε; Δε νομίζω, σενιορίτα. Υποπτεύθηκα απλώς ότι μά-
θατε κάτι από τον ατζέντη και σας ακολούθησα». Κοίταξε για λίγο τα
περιποιημένα νύχια του και ύστερα της έριξε ένα χλευαστικό βλέμμα.
«Πράγμα που με έκανε να πλήξω, γι’ αυτό θα σας τιμωρήσω κρατώ-
ντας μυστικές τις πληροφορίες μου. Και θα συμφωνήσετε ότι η τιμω-
ρία σας είναι δίκαιη. Το μόνο που θα σας πω είναι ότι η περιγραφή
της ‘φίλης’ που έφυγε με τον πατέρα σας, όπως μου την έδωσε η σε-
νιόρα, δείχνει ότι πρόκειται είτε για την αδερφή μου είτε για την...
ανύπαρκτη δίδυμη αδερφή της».
Η Σάρα ένιωσε τα γόνατά της να τρέμουν και έκανε ένα βήμα
πίσω, ενώ ταυτόχρονα εκείνος της γύριζε την πλάτη και απομακρυνό-
ταν.
Για μια στιγμή, η Σάρα έμεινε άναυδη βλέποντας το άσπρο μετα-
ξωτό του πουκάμισο να ανεμίζει και τα μακριά του πόδια να δρασκε-
λίζουν αποφασιστικά το δρόμο. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι έφευγε
αρνούμενος να της πει πού βρισκόταν ο Πιρς, αφήνοντάς τη να βράζει
στο ζουμί της. Τι φανταζόταν δηλαδή αυτός ο άνθρωπος; Ότι θα γύ-
ριζε υπάκουα στο Λονδίνο, ξέροντας ότι ο ξεροκέφαλος, εγωιστής
πατέρας της είχε αποπλανήσει μια αγνή κοπέλα και την είχε αποσπά-
σει από τους κόλπους της προστατευτικής οικογένειάς της και θα κα-
θόταν να περιμένει ένα τηλεφώνημα από κάποιο νοσοκομείο της Ι-
σπανίας που θα της ανακοίνωνε ότι βρισκόταν στην Εντατική, μεταξύ
ζωής και θανάτου;

19
Έσφιξε τα δόντια της τόσο που την πόνεσαν. Πώς τολμούσε να της
φερθεί έτσι; Όχι, δε θα γλιτώσει τόσο εύκολα από μένα, αποφάσισε η
Σάρα με πείσμα.
Αρπάζοντας το βαλιτσάκι της και τη ζακέτα της, έτρεξε πίσω του
και κατάφερε να τον πλησιάσει ασθμαίνοντας.
Μόλις που τον πρόλαβε, καθώς άνοιγε την πόρτα μιας καταπλη-
κτικής κόκκινης Φεράρι. Και το μόνο που της έμενε, μια και δεν μπο-
ρούσε να τον ακολουθήσει πεζή, ήταν να τον εμποδίσει να φύγει.
Μπήκε βιαστικά μπροστά του, φράζοντας με το σώμα της την
πόρτα του αυτοκινήτου. Τον μισούσε γιατί την είχε αναγκάσει να φερ-
θεί σαν αγοροκόριτσο και να εγκαταλείψει την αξιοπρέπειά της.
Εκείνος έμεινε να την κοιτάζει ατάραχος. Η αλαζονεία του είναι
μνημειώδης και η αυτοπεποίθησή του τρομερή, σκέφτηκε με αγανά-
κτηση η Σάρα, πασχίζοντας να ξαναβρεί την αναπνοή της για να του
ζητήσει αυτό που ήθελε.
Μάταια όμως αγωνιζόταν. Ένιωθε να πνίγεται έτσι όπως ήταν πα-
γιδευμένη ανάμεσα στο αυτοκίνητο και στο ζεστό, αισθησιακό κορμί
του. Τα στήθη της ακουμπούσαν βαριά στο στέρνο του και κάτω από
το πανάκριβο πουκάμισό του ένιωθε την καυτή επιδερμίδα, ενώ το
άγγιγμά του στην κοιλιά της της προκαλούσε μια παράξενη έξαψη.
«Θέλετε κάτι, σενιορίτα;» Η φωνή του ήταν χαμηλή, πλούσια και
απαλή. Και ήταν άραγε τυχαία αυτή η ανεπαίσθητη κίνηση που έφερε
το κορμί του πιο κοντά στο δικό της;
Η Σάρα ξεροκατάπιε προσπαθώντας να ανασάνει κι εκείνη τη
στιγμή ο κότσος της λύθηκε εντελώς και τα μαλλιά της έπεσαν σαν
ξανθός, μεταξένιος χείμαρρος στους ώμους της.
Τα μάτια της μισόκλεισαν θυμωμένα. Τον μισούσε γιατί την έκανε
να χάσει τον έλεγχό της, τον μισούσε γιατί την κοίταζε σαν να την έ-
βρισκε κωμική. Διασκέδαζε μαζί της! Και το κακό ήταν ότι όσο κι αν
ήθελε να φύγει μακριά του, δεν μπορούσε, επειδή ήταν ο μόνος που
ήξερε πού ήταν ο Πιρς.
Και θα πήγαινε να τον βρει για να πάρει εκδίκηση. Η Σάρα διέ-
κρινε την πρόθεσή του στα μαύρα του μάτια. Έπρεπε με κάθε τρόπο
να είναι εκεί όταν θα τον συναντούσε για να μεσολαβήσει, για να προ-
σπαθήσει τουλάχιστον να κατευνάσει τους δυο άντρες.
Ο Κασάλς την παγίδεψε, φυλακίζοντας το κορμί της ανάμεσα στα
μπράτσα του καθώς ακούμπησε τα χέρια του στην οροφή του αυτοκι-
νήτου. Η κατάσταση είχε φτάσει σε επικίνδυνο σημείο.
«Απαιτώ να μάθω...» άρχισε να λέει η Σάρα με φωνή τραχιά. «Μη
χάνεις τα λόγια σου», την έκοψε εκείνος απαλά. «Δεν έχω σκοπό να
σου πω πού κρύβεται ο ελ ντιάμπλο και ούτε πρόκειται να σε πάρω

20
μαζί μου όταν θα πάω να αποσπάσω την αδερφή μου από τα χέρια
του. Αυτό το ζήτημα αφορά μόνο εκείνον κι εμένα, κατάλαβες;»
Τα κάτασπρα δόντια του γυάλιζαν επικίνδυνα και η Σάρα ένιωσε
το στομάχι της να σφίγγεται. Παρά το γεγονός ότι χρόνια ολόκληρα
ντρεπόταν για τα καμώματα του πατέρα της και υπήρχαν φορές που
θα προτιμούσε να έλειπε από τη ζωή της, ήξερε ότι θα έκανε τα πάντα
για να τον γλιτώσει από τα χέρια αυτού του εκδικητικού σατανά. Τότε
συνειδητοποίησε συγκλονισμένη ότι ο πατέρας της, με όλα του τα ε-
λαττώματα και τις αδυναμίες, ήταν γι’ αυτή πιο πολύτιμος απ’ όσο νό-
μιζε ως τώρα.
Τι μπορούσε όμως να κάνει; Ο Κασάλς την είχε κιόλας πιάσει με
ύφος ψυχρό από τους αγκώνες και την έσπρωχνε για να τη βγάλει από
το δρόμο του.
«Σας παρακαλώ, σενιόρ...» Η φωνή της ήταν ικετευτική, αλλά η
Σάρα ήταν αποφασισμένη ακόμα και να πέσει στα πόδια του για να
τον κάνει να λυγίσει. Ο Πιρς δεν ήταν πια νέος και μια βίαιη σύ-
γκρουσή του μ’ αυτόν το σκληροτράχηλο Ισπανό αριστοκράτη, που δι-
ψούσε να πάρει εκδίκηση για τη λαβωμένη τιμή της οικογένειάς του,
της προκαλούσε τρόμο.
«Με παρακαλείτε;» Σήκωσε ειρωνικά το μαύρο του φρύδι. «Μην
προσπαθείτε να κάνετε έκκληση στα καλά μου αισθήματα, γιατί δεν
υπάρχουν από τη στιγμή που η αδερφή μου ατιμάστηκε. Και δεν έχετε
καμιά ισχύ για να διαπραγματευτείτε μαζί μου. Ενώ εγώ έχω την πλη-
ροφορία που μου χρειάζεται, εσείς δεν έχετε να μου προσφέρετε τί-
ποτα που θα με έβαζε σε πειρασμό να σας την αποκαλύψω», της είπε
και ο αισθησιασμός ήταν διάχυτος στον τόνο της φωνής του.
Η Σάρα του έριξε μια ψυχρή ματιά. Αν ο κύριος ήταν τόσο φα-
ντασμένος ώστε να νομίζει ότι ήταν πρόθυμη να διαπραγματευτεί
μαζί του κάνοντας σεξουαλικές παραχωρήσεις για να πετύχει το
σκοπό της, ήταν γελασμένος. Υπήρχαν κάποια όρια στις υποχωρήσεις
που θα έκανε για να σώσει τον πατέρα της!
«Ωστόσο...» Χαμήλωσε το κεφάλι του και τα πλούσια μαύρα μαλ-
λιά του γυάλισαν στο φως του ήλιου. «Ωστόσο, επειδή είμαι έντιμος
άνθρωπος κι εσείς είστε φιλοξενούμενη στη χώρα μου, δε θα σας α-
φήσω στο έλεος του Θεού. Ελάτε μαζί μου». Χαμογέλασε βλέποντάς
τη να μένει εμβρόντητη και πήρε από το χέρι της τη βαλίτσα της. «Σε-
νιορίτα, θα σας πάω σ’ ένα ξενοδοχείο για να φρεσκαριστείτε. Από
εκεί μπορείτε να πάρετε ταξί για να πάτε στο αεροδρόμιο. Και σας
συνιστώ αυτή τη φορά να βρείτε έναν οδηγό λιγότερο ορμητικό από
αυτόν που είχατε πριν». Της άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού με ύφος
τυπικό.

21
Η τυπικότητα ήταν χίλιες φορές προτιμότερη από τις απειλές και
τις προσβολές ή από τον τρόπο που αναστάτωνε τις αισθήσεις της με
το αρρενωπό κορμί του, λες και ήθελε να της επιβληθεί. Άλλωστε, της
είχε έρθει ξαφνικά μια καταπληκτική ιδέα. Η αναφορά του στον τα-
ξιτζή που την είχε φέρει εκεί είχε κάνει το μυαλό της να πάρει στρο-
φές.
Νιώθοντας ότι είχε επανακτήσει την ψυχραιμία της, η Σάρα τον
παρατηρούσε να κάνει μανούβρες με τη Φεράρι για να βγει από τη
μικρή, γραφική πλατεία. Και δεν μπόρεσε να μη θαυμάσει τους ελιγ-
μούς του μέσα στα στενά δρομάκια από την κορυφή, όπου βρισκόταν
η εκκλησία του Σαν Πέντρο, ως τα πεδινά σημεία της παλιάς πόλης.
Στο τέλος σταμάτησε μπροστά σε ένα επιβλητικό ξενοδοχείο, όπου το
κόκκινο αυτοκίνητο προκαλούσε έντονη αντίθεση με τα ταπεινά ταξί
που περίμεναν στην είσοδο.
Η Σάρα πετάχτηκε έξω, διαπιστώνοντας ευχαριστημένη ότι τα γό-
νατά της είχαν πάψει να τρέμουν. Ο Κασάλς την έπιασε από τον α-
γκώνα με το ένα του χέρι, ενώ με το άλλο κρατούσε τη βαλίτσα της
και την οδήγησε στο φουαγιέ του ξενοδοχείου.
Το σχέδιό της μπορεί να μην πετύχαινε βέβαια, για πολλούς και
διάφορους λόγους. Ωστόσο, θα έβαζε τα δυνατά της για να το εφαρ-
μόσει. Και είχε την ελπίδα ότι εκείνος γρήγορα θα μάθαινε ότι δεν
ήταν ο μόνος που, όταν οι περιστάσεις το απαιτούσαν, έπαιρνε την
κατάσταση στα χέρια του και άλλαζε τη φορά των πραγμάτων!
Στο πολυτελώς διακοσμημένο φουαγιέ επικρατούσε απόλυτη η-
ρεμία. Η Σάρα παρατήρησε ότι υπήρχαν γυάλινοι τηλεφωνικοί θάλα-
μοι, πράγμα που εξυπηρετούσε τα σχέδιά της.
«Πεινάτε;» τη ρώτησε ο Κασάλς χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Η πρώτη της αντίδραση ήταν να κουνήσει αρνητικά το κεφάλι της.
Βρισκόταν σε μεγάλη υπερένταση και δε θα μπορούσε να φάει ούτε
μπουκιά. Αμέσως όμως συνειδητοποίησε ότι τη συνέφερε να τον κα-
θυστερήσει λιγάκι. «Ευχαρίστως θα έπινα ένα δροσερό ποτό, αν μου
κάνατε παρέα», του είπε. «Θα ήθελα όμως πρώτα να φρεσκαριστώ.
Πού μπορώ να πάω;»
Εκείνος πλησίασε βαριεστημένα τη ρεσεψιόν. «Η σενιορίτα επι-
θυμεί να πάει στην τουαλέτα», είπε στον υπάλληλο στα αγγλικά και η
Σάρα αισθάνθηκε τις ελπίδες της να αναπτερώνονται. «Δείξτε της
πού είναι και ύστερα παρακαλώ να τη συνοδεύσετε στο εστιατόριο
της ταράτσας, όπου θα την περιμένω».
Όλα πήγαιναν κατ’ ευχήν. Χαμηλώνοντας τα πράσινα μάτια της
για να μην προδώσει την έξαψή της, η Σάρα είπε: «Θα σας δω σε δέκα
λεπτά περίπου».

22
«Με την ησυχία σας δε βιάζομαι», απάντησε εκείνος σέρνοντας
τη φωνή του.
Η Σάρα αδιαφορούσε αν εκείνος είχε μετανιώσει για την ευγέ-
νειά του, που τον εμπόδιζε να την παρατήσει και να ξεκινήσει για την
καταδίωξη του πατέρα της.
Πριν τελειώσει όμως η μέρα, ο Φρανσίσκο Γκαρσία Κασάλς θα
μετάνιωνε πικρά για την «ευγένειά» του να μην την εγκαταλείψει στο
έλεος του Θεού. Θα φρόντιζε εκείνη γι’ αυτό.

23
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Αυτή τη φορά η Σάρα ούτε που έδινε σημασία στα τραντάγματα
του ταξί. Και είχε τα μάτια της ορθάνοιχτα. Αν είχε κάνει το ίδιο και
στο προηγούμενο ταξίδι της, από το αεροδρόμιο ως την Αρκος, και
δεν έκλεινε τα μάτια της σφιχτά για να μη βλέπει τους ακροβατισμούς
του ταξιτζή στο χείλος των γκρεμών, τότε θα είχε προσέξει την κόκ-
κινη Φεράρι που την ακολουθούσε και θα είχε πάρει τα μέτρα της.
Μια όμως και δεν ήταν από τους ανθρώπους που αναμασούν τα
παλιά τους λάθη, είχε τώρα καρφωμένα τα μάτια της στην κόκκινη
κουκκίδα που καταβρόχθιζε τα χιλιόμετρα πέρα μακριά.
Δεν είχε περάσει καλά-καλά ούτε μια ώρα από τότε που ο φόβος
ξέσχιζε τα σωθικά της με την ιδέα ότι ο Φρανσίσκο Κασάλς θα την
παρατούσε και θα πήγαινε να πάρει πίσω την παραστρατημένη α-
δερφή του σπάζοντας στο ξύλο τον πατέρα της, χωρίς η ίδια να είναι
μπροστά για να εμποδίσει το κακό. Για πρώτη φορά εδώ και πολλά
χρόνια, η Σάρα είχε αισθανθεί ανίσχυρη, πράγμα που την έκανε έξω
φρενών.
Ωστόσο, μερικές λέξεις που του είχαν ξεφύγει της έδωσαν την ι-
δέα να τον ακολουθήσει, όπως την είχε ακολουθήσει κι εκείνος στο
ταξίδι της από το Λονδίνο. Και όλα τα άλλα είχαν έρθει με εκπληκτική
ευκολία. Ακόμα και τώρα, που το σχέδιό της είχε μπει σε εφαρμογή
χωρίς κανένα εμπόδιο, η Σάρα δεν μπορούσε να πιστέψει στην καλή
της τύχη.
Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα που είχε μείνει στην τουαλέτα,
για να δώσει χρόνο στον Φρανσίσκο Κασάλς να πάει στο εστιατόριο
της ταράτσας, η Σάρα είχε βάλει σε εφαρμογή το σχέδιό της με μια
σειρά από ενέργειες που είχαν στεφθεί με απόλυτη επιτυχία.
Οι τηλεφωνικοί θάλαμοι που υπήρχαν στο φουαγιέ έκαναν εύ-
κολη την επικοινωνία με το γραφείο της στο Λονδίνο.
«Προέκυψε κάτι έκτακτο και είμαι υποχρεωμένη να καθυστε-
ρήσω για λίγο την επιστροφή μου», είπε στην Τζένη χωρίς να της δώ-
σει άλλη εξήγηση. «Σε παρακαλώ να αναλάβεις στη θέση μου κι εγώ
θα γυρίσω όσο πιο γρήγορα μπορέσω».
«Μην ανησυχείς, αφεντικό. Μπορείς να μείνεις εκεί όσο θέλεις»,
δήλωσε με έμφαση η Τζένη. «Χρόνια ολόκληρα δεν έχεις λείψει ούτε

24
μέρα από τη δουλειά και έχεις ανάγκη από ένα διάλειμμα. Σου εύχο-
μαι να περάσεις καλά και να ξεκουραστείς για μια φορά στη ζωή
σου».
Τα μαρτύρια που περνάω εξαιτίας ενός εκδικητικού και πανούρ-
γου Ισπανού δεν είναι ιδανικές διακοπές, σκέφτηκε πικρόχολα η
Σάρα κατεβάζοντας το ακουστικό. Ωστόσο, όπως θα ανακαλύψει γρή-
γορα ο αυταρχικός και αλαζόνας Φρανσίσκο Γκαρσία Κασάλς, συνέ-
χισε το συλλογισμό της, η πανουργία δεν είναι αποκλειστικά δικό του
προνόμιο είμαι κι εγώ πανούργα. Και η ξεκούρασή της θα έμενε στην
άκρη ώσπου να εξουδετερώσει αυτόν το μελαχρινό Ανδαλουσιανό
σατανά.
Ισιώνοντας τους ώμους της, κατευθύνθηκε με ύφος αποφασιστικό
στη ρεσεψιόν. «Μπορείτε να με εξυπηρετήσετε, παρακαλώ;» ρώτησε
τον υπάλληλο.
«Βεβαιότατα», αποκρίθηκε εκείνος και πετάχτηκε από τη θέση
του. «Ο σενιόρ Κασάλς σας περιμένει στην ταράτσα. Ακολουθήστε
με, παρακαλώ».
Το ότι η εμφάνισή της ήταν το ίδιο ατημέλητη όσο και πριν πάει
στην τουαλέτα για να φρεσκαριστεί δεν προκάλεσε την απορία του.
Ωστόσο, τα φρύδια του υψώθηκαν ελαφρά όταν την άκουσε να λέει:
«Πριν σας ακολουθήσου, θέλω να συνεννοηθώ για ένα ταξί, αλλά δε
μιλάω ισπανικά».
Η Σάρα αγνόησε το κατάπληκτο βλέμμα που της έριξε και τον α-
κολούθησε έξω στο δρόμο όπου τρεις τέσσερις οδηγοί ταξί περίμεναν
βαριεστημένοι να πάρουν καμιά κούρσα. Ο υπάλληλος δε θα καταλά-
βαινε ασφαλούς γιατί μια γυναίκα που έδειχνε τόσο ταλαιπωρημένη
-λες και μόλις είχε κάνει χαμάμ χωρίς να βγάλει τα ρούχα της- θα
προτιμούσε να πάρει ταξί, ενώ την περίμενε ένας τόσο ωραίος και
αρρενωπός Ισπανός.
Η Σάρα αδιαφόρησε για τις σοβινιστικές σκέψεις που θα περνού-
σαν από το μυαλό του, αλλά αισθάνθηκε μεγάλη αμηχανία όταν γύ-
ρισε προς το μέρος της με ύφος ευγενικό λέγοντας: «Πείτε μου πού
θέλετε να πάτε, σενιορίτα, κι εγώ θα το μεταφέρω στον οδηγό».
Για μια στιγμή, η Σάρα μπήκε στον πειρασμό να του πει ότι ήθελε
να πάει στο αεροδρόμιο. Λαχταρούσε να γυρίσει πίσω στην Αγγλία
και να απαλλαγεί από τον μπελά στον οποίο την είχε βάλει ο Πιρς
άθελά του. Θύμισε όμως στον εαυτό της ότι ποτέ δεν το είχε βάλει στα
πόδια μπροστά σε οποιονδήποτε κίνδυνο και δε θα άρχιζε τώρα να
φέρεται σαν δειλή.
Κράτησε λοιπόν το κεφάλι της ψηλά και ατένισε τον υπάλληλο με
ύφος αγέρωχο.

25
«Θέλω έναν οδηγό που να περιμένει ώσπου να φύγουμε ο σενιόρ
Κασάλς κι εγώ. Ο σενιόρ θα οδηγεί το κόκκινο αμάξι και ο οδηγός με
το ταξί θα τον ακολουθεί σε διακριτική απόσταση ως...» Η Σάρα κό-
μπιασε για μια στιγμή, αλλά ξεπέρασε το πρόβλημά της και συνέχισε
με φωνή σταθερή: «... ως εκεί που θα πάει. Είμαι πρόθυμη να πλη-
ρώσω όσο μου ζητήσει».
Ένα πονηρό χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπο του υπαλλήλου, αλλά
η Σάρα δεν πτοήθηκε. Ήξερε ακριβώς ποιες σκέψεις περνούσαν από
το μυαλό του. Ο ωραίος σενιόρ, ο ιδιοκτήτης ενός αυτοκινήτου που
μόνο οι πολύ πλούσιοι ήταν σε θέση να αποκτήσουν, είχε βαρεθεί την
Εγγλέζα φιλενάδα του ποιος μπορούσε να τον κατηγορήσει γι’ αυτό;-
και ήθελε να την ξεφορτωθεί. Η ασήμαντη και αξιοθρήνητη αυτή ύ-
παρξη όμως δεν ήταν πρόθυμη να τον απαλλάξει τόσο εύκολα από την
παρουσία της και ετοιμαζόταν να τον ακολουθήσει εν αγνοία του. Το
πράγμα ήταν ολοφάνερο και η Σάρα δεν κάκιζε τον υπάλληλο για το
συμπέρασμα στο οποίο είχε καταλήξει.
Εκείνος ανασήκωσε μοιρολατρικά τους ώμους του, σαν να ήθελε
να πει ότι όλοι οι άντρες -ακόμα και οι πιο ισχυροί ήταν αναγκασμέ-
νοι στο τέλος να πληρώσουν το τίμημα της ηδονής που είχαν απολαύ-
σει και συνεννοήθηκε με έναν οδηγό. Έπειτα γύρισε προς το μέρος
της με ένα πλατύ χαμόγελο.
«Θέλετε τώρα να σας συνοδεύσω εκεί που σας περιμένει ο σενιόρ
Κασάλς;»
«Και βέβαια». Αν και ήταν δύσκολο να διατηρήσει την αξιοπρέ-
πειά της μπροστά στην κοροϊδευτική έκφραση του υπαλλήλου, η Σάρα
κατάφερε όπως όπως να φτάσει ως το εστιατόριο. Σίγουρα το περι-
στατικό αυτό τον διασκέδαζε.
Και, κρίνοντας από το πονηρό βλέμμα που έριξε στον Φρανσίσκο
Κασάλς, όταν εκείνος σηκώθηκε όρθιος για να την υποδεχτεί, κατά-
λαβε ότι θα γίνονταν αντικείμενο κουτσομπολιού, καλαμπουριών και
εικασιών ανάμεσα στο προσωπικό του ξενοδοχείου. Αυτή η σκέψη
τής προκάλεσε μια περίεργη αίσθηση αλληλεγγύης με τον Φρανσίσκο,
λες και τους έδενε κάτι κοινό.
Βλακείες! Η Σάρα έδιωξε αυτή την ανόητη ιδέα από το μυαλό της
και κάθισε στο τραπέζι με το άσπρο τραπεζομάντιλο. Αρνήθηκε να
δοκιμάσει τα λαχταριστά φρούτα που υπήρχαν σ’ ένα ωραίο μπολ στη
μέση του τραπεζιού και αρκέστηκε σε ένα ποτήρι χυμό πορτοκαλιού
που της σερβίρισε ο Κασάλς από μια κανάτα τοποθετημένη σε μια
σαμπανιέρα με θρυμματισμένο πάγο.
Είναι εχθρός του πατέρα μου, άρα και δικός μου, σκέφτηκε. Ό-
ποια και να 'ταν τα δίκαια ή τα άδικα της υπόθεσης, η βία ήταν πάντα

26
βία και δεν αποτελούσε λύση. Γι' αυτό και είχε σκοπό να είναι πα-
ρούσα ώστε να την αποτρέψει.
Αδιαφορώντας για τη μεγαλόπρεπη θέα των κορυφογραμμών που
ήταν λουσμένες στον ήλιο, η Σάρα έστρεψε όλη της την προσοχή στο
συνδαιτυμόνα της. Είχε μια λάμψη στα μάτια του που δεν της άρεσε
καθόλου, αλλά την αγνόησε και προσπάθησε για τελευταία φορά να
τον κάνει να σκεφτεί λογικά.
«Είπατε ότι η γειτόνισσα του πατέρα μου σας αποκάλυψε πού
βρίσκεται και ανέφερε ότι μια κοπέλα που μοιάζει με την Ενκαρνα-
σιόν ήταν μαζί του όταν έφυγε από την Αρκος. Και σκοπεύετε να πάτε
τώρα αμέσως να τους βρείτε». Ήπιε μια γουλιά από την πορτοκαλάδα
της για να δροσίσει το λαιμό της, που είχε στεγνώσει ξαφνικά κάτω
από το επίμονο βλέμμα του. «Πείτε μου πού είναι και αφήστε εμένα
να ξεμπλέξω τα πράγματα», πρότεινε έπειτα με την πιο τυπική και
αυστηρά επαγγελματική έκφραση που κατάφερε να επιστρατεύσει.
«Σας υπόσχομαι να τους χωρίσω και να σας παραδώσω εγώ η ίδια την
αδερφή σας. Συμμερίζομαι την ανησυχία σας, πιστέψτε με, αλλά η βία
δεν είναι λύση».
Δεν μπορούσε να τοποθετήσει το θέμα πιο ξεκάθαρα. Του έδινε
την ευκαιρία να το σκεφτεί ξανά, να φερθεί πολιτισμένα και να αφή-
σει την ατυχή αυτή ιστορία να τακτοποιηθεί χωρίς βίαιες συγκρού-
σεις.
«Όχι», απάντησε εκείνος ανελέητα, με πρόσωπο σκληρό σαν πέ-
τρα. «Για πείτε μου όμως, σενιορίτα», συνέχισε με τον ίδιο τόνο, «εί-
στε πάντα τόσο τυπική και ουδέτερη, τόσο αναίσθητη; Ο πατέρας σας
είναι ένας αναμφισβήτητα ανήθικος κυνηγός των απολαύσεων και έ-
χει αποπλανήσει ένα αθώο κορίτσι που το απέσπασε από τους δικούς
του. Και όμως, εσείς το μόνο που βρήκατε να πείτε είναι ότι ‘συμμε-
ρίζεστε την ανησυχία μου’». Τα χείλη του σφίχτηκαν επικίνδυνα και
τα δάχτυλα του χεριού ίου άρχισαν να παίζουν νευρικά ταμπούρλο
πάνω στο τραπέζι με το άσπρο λινό τραπεζομάντιλο. «Και όχι μόνο
αυτό, αλλά με ζαλίζετε με άσκοπες φλυαρίες για την αναποτελεσμα-
τικότητα της βίας. Πιστεύετε πραγματικά ότι είμαι από τους ανθρώ-
πους που θα ήταν πρόθυμοι να μείνουν πειθήνια στο περιθώριο, αφή-
νοντας μια γυναίκα να ασχοληθεί με τα προβλήματα της οικογένειάς
τους; Νομίζετε ότι δεν έχω φιλότιμο;»
Η Σάρα ρίγησε σύγκορμη. Το ένστικτό της τής έλεγε ότι αυτός ο
άντρας δε θα ήταν ποτέ και για κανένα λόγο πειθήνιος. Καμιά έκ-
κληση να φερθεί πολιτισμένα δε θα τον άγγιζε, επειδή για εκείνον ο
πολιτισμός ήταν μόνο ένα λεπτό, επιφανειακό λούστρο στην προσω-
πικότητά του. Ωστόσο, μόνο τα ανήσυχα δάχτυλά του και η φλόγα που

27
τρεμόπαιζε στα σκοτεινά του μάτια έδειχναν την οργή που έβραζε
μέσα του, καθώς συνέχισε με τον ίδιο παγερό, συγκρατημένο τόνο στη
φωνή του: «Του αξίζει ένα γερό ξυλοφόρτωμα του πατέρα σας. Κι
έχω σκοπό να του δώσω ένα μάθημα που θα το θυμάται σε όλη του τη
ζωή. Λοιπόν, σενιορίτα, αν τελειώσατε, θα σας βρω ένα ταξί για να
σας πάει στο αεροδρόμιο».
Η Σάρα, με μάτια συννεφιασμένα, έψαξε γύρω της για να μαζέ-
ψει τα πράγματά της, καταπνίγοντας τη διάθεσή της να του πετάξει το
βαλιτσάκι της στο κεφάλι για να εξαφανίσει αυτή την έκφραση ανω-
τερότητας που ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.
Γρήγορα ξαναβρήκε την αυτοκυριαρχία της. Εκείνος είχε μιλήσει
για το πάθος και τη βία σαν να ήταν αρετές που έπρεπε να θαυμάζει
κανείς. Η ίδια όμως απεχθανόταν τόσο τη βία όσο και το πάθος.
Είχε μπουχτίσει από αυτά τα δυο καταστροφικά συναισθήματα
όσον καιρό ζούσε με τον πατέρα της. Είχε παραστεί μάρτυρας της
στωικότητας της μητέρας της -που η ίδια την έβρισκε εντελώς ταπει-
νωτική- και είχε ορκιστεί να μην αφήσει ποτέ σε κανένα συναίσθημα
να κυβερνήσει τη ζωή της και να την αναστατώσει, κάνοντάς τη να
χάσει τον έλεγχο της κατάστασης.
«Δε χρειάζομαι ταξί», του είπε ψυχρά, ενώ τα γαλαζοπράσινα μά-
τια της ήταν τώρα ξάστερα και το βλέμμα της σταθερό. «Ο υπάλληλος
της ρεσεψιόν φρόντισε γι’ αυτό». Παρατηρώντας όμως τις αρρενωπές
κινήσεις του, όταν εκείνος ανασήκωσε τους ώμους του, καθώς και το
λοξό χαμόγελο που εμφανίστηκε στα καλογραμμένα, φλογερά χείλη
του, η Σάρα αισθάνθηκε ένα κύμα αισθησιασμού να την πλημμυρίζει,
που ωστόσο το πολέμησε επιστρατεύοντας την έξαψη που της προκά-
λεσε η ιδέα ότι τον είχε ξεγελάσει.
Αυτή η ίδια έξαψη συνέχιζε να τη συγκλονίζει ως τώρα. Ήταν ένα
συναίσθημα πρωτόγνωρο στη ζωή της. Από τη στιγμή που αυτός ο πε-
ρήφανος, αρρενωπός Ισπανός είχε πάρει στα χέρια του την κατά-
σταση -όπως πίστευε με την αλαζονική του υπεροψία- όλα πήγαιναν
κατ’ ευχήν για τη Σάρα. Πράγμα που σήμαινε ότι οι άγγελοι ήταν με
το μέρος της!
Το κόκκινο αυτοκίνητο μπροστά τους εξαφανίστηκε σε μια
στροφή του φιδογυριστού ορεινού δρόμου και η Σάρα, ήσυχη ότι θα
το έβλεπε ξανά μόλις το ταξί έστριβε κι αυτό, επέτρεψε στον εαυτό
της την πολυτέλεια να ρίξει ένα βλέμμα στο τοπίο. Γυμνοί βράχοι υ-
ψώνονταν πάνω από τις κοιλάδες, που τις διέσχιζαν ποτάμια και που
ήταν κατάσπαρτες από καταπράσινους ελαιώνες και δάση. Κάπου
εδώ γύρω, σ' αυτό το απομακρυσμένο και άγριο τοπίο κρυβόταν ο α-
περίσκεπτος πατέρας της με την τελευταία του ερωτική κατάκτηση.

28
Ωστόσο, ακόμα και η έντονη απέχθειά της, επειδή για άλλη μια
φορά ήταν αναγκασμένη να λύσει τα προβλήματα που είχε δημιουρ-
γήσει ο Πιρς γύρω του, είχε σχεδόν ξεχαστεί μπροστά στην απέραντη
ικανοποίηση που ένιωθε νικώντας τον Ισπανό στο δικό του παιχνίδι.
Ήταν δεκαοχτώ χρόνων όταν, μη αντέχοντας άλλο, είχε επιτέλους
πάρει την απόφαση ότι ήταν καιρός να εγκαταλείψει τον πατέρα της
στην τύχη του και να κοιτάξει τη δική της ζωή. Ως τώρα είχε τηρήσει
αυστηρά την απόφασή της αυτή και δεν είχε αναμειχθεί στην περιπε-
τειώδη ζωή του. Όταν όμως το ταξί πήρε τη στροφή και η Σάρα είδε
τη Φεράρι να εξαφανίζεται στην επόμενη, αφήνοντας πίσω της ένα
σύννεφο σκόνης, δε μετάνιωσε καθόλου για την παραβίαση της από-
φασής της.
Όσα ελαττώματα κι αν είχε ο σενιόρ Κασάλς, η κακή οδήγηση
σίγουρα δεν περιλαμβανόταν σ’ αυτά. Οδηγούσε υπερβολικά προσε-
κτικά, σπάζοντας ρεκόρ βραδύτητας. Και το ερώτημα ήταν γιατί είχε
αγοράσει ένα τόσο δυναμικό αυτοκίνητο. Η κόκκινη Φεράρι ήταν σί-
γουρα σύμβολο της κοινωνικής του θέσης, ένα επιδεικτικό σύμβολο
ανδρισμού που ο σενιόρ Κασάλς είχε την οικονομική δυνατότητα να
αγοράσει, αλλά που δεν είχε το κουράγιο να το κάνει να αποδώσει
όλο το δυναμισμό του.
Χαμογελώντας, η Σάρα έβαλε ένα τέλος στα ξιπασμένα σχόλια
που έκανε μέσα της και δόξασε το Θεό που είχαν έτσι τα πράγματα.
Αν ο Κασάλς πατούσε περισσότερο το γκάζι, το ταξί δε θα είχε καμιά
ελπίδα να τον φτάσει. Και η ίδια θα έχανε την ευκαιρία να είναι εκεί
και να μεσολαβήσει για να αποφευχθούν οι ακρότητες, όταν εκείνος
συναντούσε τον ένοχο, αλλά ανύποπτο και απροετοίμαστο πατέρα
της.
Ωστόσο, η εντυπωσιακή θέα που ξετυλιγόταν μπροστά στα μάτια
της τής έκοψε την ανάσα και σκόρπισε τους συλλογισμούς της. Ψηλά
πέτρινα τείχη, γκρεμισμένα εδώ κι εκεί, κατέβαιναν την απότομη πλα-
γιά του βουνού και κατέληγαν γύρω από ένα μικρό χωριό σε μια βα-
θιά, κατάφυτη κοιλάδα πέρα μακριά. Ένα επιβλητικό κάστρο υψωνό-
ταν με τις επάλξεις και τους πύργους του στο γαλανό ουρανό.
Δεν έχω ξαναδεί τέτοια μεγαλοπρέπεια, σκέφτηκε η Σάρα και τα
μάτια της άνοιξαν διάπλατα όταν είδε την κόκκινη Φεράρι να περνάει
κάτω από την εντυπωσιακή αψίδα, που δεν μπορούσε να οδηγεί που-
θενά αλλού παρά μόνο στο κάστρο.
Δεν ήταν δυνατό ο Πιρς και η Ενκαρνασιόν να κρύβονταν εκεί
μέσα! Αλλά και ο οδηγός του ταξί είχε τους δικούς του φόβους, γιατί
πάτησε το φρένο και, γυρίζοντας προς το μέρος της Σάρας, άρχισε να
κάνει χειρονομίες, δείχνοντάς της την αψίδα.

29
«Κε κιέρες, σενιορίτα;»
Η Σάρα τον κοίταξε ζαρώνοντας το μέτωπό της και συμπέρανε
ότι τη ρωτούσε τι ήθελε να γίνει από εκεί και πέρα. Του έκανε ένα
αρνητικό νεύμα. Άλλο πράγμα η διακριτική παρακολούθηση του εκ-
δικητικού και άγριου Ισπανού και άλλο το να περάσει φανερά με το
ταξί την κύρια είσοδο του κάστρου. Δεν μπορούσε να κάνει... βούκινο
την παρουσία της έπρεπε να βρει έναν τρόπο να γλιστρήσει μέσα. Αλ-
λιώς, θα έβρισκε τις πόρτες κλειστές και θα έκοβε βόλτες απέξω πε-
ριμένοντας, ενώ ο σενιόρ Κασάλς θα επέβαλλε στον Πιρς την τιμωρία
που του άξιζε.
«Θα κάνω με τα πόδια τον υπόλοιπο δρόμο», είπε στον οδηγό. Η
απάντησή του ήταν μια ανέκφραστη ματιά ο άνθρωπος δεν είχε κατα-
λάβει ούτε λέξη. Τότε η Σάρα έβγαλε το πορτοφόλι από την τσάντα
της και τον είδε να χαμογελάει πλατιά. Αυτή ήταν μια γλώσσα που ο
Ισπανός την καταλάβαινε καλά. Πληρώνοντάς τον, της έμειναν πολύ
λίγες πεσέτες. Μάζεψε τα πράγματά της και πέρασε την αψίδα με
βήμα σταθερό, για να μην αντιληφθεί ο περίεργος ταξιτζής το φόβο
που είχε σφίξει με τα πλοκάμια του την καρδιά της.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος πανικού, πάσχισε να καθησυχάσει
τον εαυτό της καθώς διέσχιζε την τεράστια πέτρινη αψίδα. Ως τώρα
οι ενέργειές της είχαν στεφθεί με απόλυτη επιτυχία. Το μόνο που είχε
να κάνει ήταν να βρει έναν τρόπο να εισχωρήσει στο κάστρο και να
παρεμποδίσει το μακελειό που θα γινόταν εκεί μέσα, χρησιμοποιώ-
ντας την ψυχρή φωνή της λογικής. Αν όχι τίποτ’ άλλο, η βιαιότητα του
Κασάλς θα μειωνόταν κάπως μπροστά σε έναν αυτόπτη μάρτυρα, ό-
ταν η Σάρα εμφανιζόταν στη σκηνή.
Η ιδέα ότι ο Πιρς είχε φέρει την τελευταία ερωμένη του σ’ αυτό
το απομονωμένο, αλλά κατά τα φαινόμενα άρτια συντηρημένο κά-
στρο δεν ήταν τόσο εξωφρενική όσο της είχε φανεί στην αρχή. Με το
μεγάλο ταλέντο του και την έντονη πρόσωπικότητά του, ο πατέρας της
είχε αποκτήσει πολλούς φίλους σε όλα τα μέρη του κόσμου και αρκε-
τοί από αυτούς κατείχαν πολύ υψηλά αξιώματα. Η Σάρα δεν είχε κα-
μιά αμφιβολία ότι ο ιδιοκτήτης αυτού του καταπληκτικού κτίσματος
θα του είχε δώσει πρόθυμα τα κλειδιά. Και θα ήταν μάλιστα ικανο-
ποιημένος που είχε διευκολύνει μια μεγαλοφυΐα να απολαύσει σε α-
πόλυτη απομόνωση την τελευταία του κατάκτηση.
Στη σκέψη αυτή, η Σάρα ένιωσε το στομάχι της να ανακατεύεται.
Μπορεί να κατάφερνε να σώσει τον Πιρς από τον ξυλοδαρμό που του
επιφύλασσε ο Ισπανός, αλλά η ίδια δε θα του χαριζόταν μόλις τον ξε-
μονάχιαζε. Είχε σκοπό να του τα ψάλει για τα καλά.

30
Βγαίνοντας από την αψίδα που, λόγω του πάχους των τοίχων, έ-
μοιαζε με τούνελ, η Σάρα έκανε μια σύντομη εκτίμηση της κατάστα-
σης. Μολονότι κόντευε να βραδιάσει, η μεγάλη πλακόστρωτη αυλή
ήταν λουσμένη στο φως του ήλιου. Και μόνο η Φεράρι ήταν παρκαρι-
σμένη μπροστά στην κύρια είσοδο του κάστρου.
Καθώς προχωρούσε, διαισθανόταν ότι ένα αόρατο μάτι την πα-
ρακολουθούσε. Ωστόσο, το επιβλητικό κτίριο έδειχνε ακατοίκητο -με
μόνο δείγμα ανθρώπινης παρουσίας το άδειο για την ώρα κόκκινο
σύμβολο της αντρικής αλαζονείας.
Όχι, δεν υπάρχει λόγος να ανατριχιάζω, καθησύχασε τον εαυτό
της η Σάρα. Και μολονότι το κτίσμα έμοιαζε με οχυρό που απειλούσε
το μικρό χωριό στο βάθος της στενής κοιλάδας, τα χελιδόνια που εί-
χαν χτίσει τις φωλιές τους στις σχισμές των τοίχων έδιναν έναν ειρη-
νικό τόνο στο τοπίο, ενώ η πέτρα από την οποία ήταν χτισμένο το κά-
στρο είχε ένα απαλό μελένιο χρώμα που δημιουργούσε μια φαντα-
σμαγορική και παραμυθένια ατμόσφαιρα.
Σίγουρα δεν έχει τίποτα το τρομακτικό, κατσάδιασε τον εαυτό της
η Σάρα και καταλαβαίνοντας ότι δεν ήταν ώρα για να χαζεύει θαυμά-
ζοντας το κάστρο, ίσιωσε τους λεπτούς της ώμους και προχώρησε α-
ποφασιστικά.
Είχε έρθει εδώ με μια αποστολή και όσο πιο γρήγορα την εκτε-
λούσε τόσο το καλύτερο. Στη ζωή της είχε μάθει να είναι προσηλω-
μένη στους στόχους της και αυτό την είχε βοηθήσει να γίνει μια επι-
τυχημένη επιχειρηματίας. Ο Φρανσίσκο Κασάλς θα ανακάλυπτε γρή-
γορα ότι δεν είχε να κάνει με ένα ανόητο θηλυκό που δεν ήταν ικανό
να τα βγάλει πέρα μόνο του!
Ο άξεστος Ισπανός ήξερε πολύ καλά πού θα έβρισκε τον πατέρα
της και αυτή τη στιγμή μπορεί να δοκίμαζε τη δύναμη της γροθιάς του.
Ή μπορεί να είχε πάθει ακόμα χειρότερα πράγματα. Οι χτύποι της
καρδιάς της επιταχύνθηκαν και η Σάρα άρχισε να τρέχει. Αν η κύρια
είσοδος ήταν κλειδωμένη, θα έχανε ώρα ψάχνοντας να βρει τρόπο να
μπει μέσα. Και κάθε λεπτό που περνούσε ήταν πολύτιμο.
Ασθμαίνοντας, έφτασε μπροστά στην περίτεχνα σκαλισμένη πέ-
τρινη αψίδα που πλαισίωνε μια βαριά πόρτα, διακοσμημένη με σιδε-
ρένια καρφιά και μπάρες. Χτύπησε το μεγάλο σιδερένιο κρίκο έχο-
ντας το κακό προαίσθημα ότι δε θα της απαντούσε κανένας. Ωστόσο,
αμέσως άκουσε με ανακούφιση το κλικ που έκανε η κλειδαριά και
είδε τη μεγάλη πόρτα να ανοίγει άνετα, λες και οι μεντεσέδες της ήταν
λαδωμένοι. Η Σάρα όρμησε μέσα στο αχνοφωτισμένο χολ, στο οποίο
βασίλευε μια απόλυτη σιωπή, ενώ η αδρεναλίνη στο αίμα της ανέ-
βαινε στα ψηλότερα επίπεδα. Σταμάτησε απότομα, μπερδεμένη, όταν

31
άκουσε την πόρτα πίσω της να κλείνει αθόρυβα, ενώ το μισόφωτο γι-
νόταν σχεδόν σκοτάδι. Το μόνο που ακουγόταν πια ήταν οι δυνατοί
χτύποι της καρδιάς της και ο ήχος μιας ξένης αναπνοής.
Η ανάσα της πιάστηκε και ύστερα μια στριγκλιά βγήκε από το
λαρύγγι της όταν η γνωστή βαθιά και αισθησιακή φωνή είπε πίσω της:
«Τι σε έκανε να αργήσεις τόσο να εμφανιστείς;»

32
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4
Αποσβολωμένη, η Σάρα δεν μπόρεσε να αρθρώσει λέξη και είχε
απομείνει σαν στήλη άλατος, ενώ ένα κύμα αισθησιασμού είχε φου-
σκώσει μέσα της στη θέα των αδρών, έντονων χαρακτηριστικών του,
που δεν πρόδιδαν ούτε ίχνος από τα αισθήματά του. Αυτό το ανέκ-
φραστο πρόσωπο την τρομοκράτησε. Αισθανόταν σαν χαμένη και έ-
νιωθε το κεφάλι της να γυρίζει επικίνδυνα. Ευτυχώς όμως, η κοινή
λογική επικράτησε μέσα της και τη βοήθησε να συμμαζέψει το μυαλό
της.
Η απροσδόκητη εμφάνισή του ήταν φυσικό να την τρομάξει.
Ωστόσο, ύστερα από το πρώτο σοκ, η κακιά στιγμή πέρασε και η
Σάρα, αφήνοντας ένα βαθύ στεναγμό ανακούφισης, έδωσε συγχαρη-
τήρια στον εαυτό της γιατί κατάφερε να πετύχει το σκοπό της.
Αν και αναρωτιόταν γιατί ο Κασάλς δεν είχε ήδη αρχίσει να ψά-
χνει για την Ενκαρνασιόν και τον άντρα που είχε ορκιστεί να κάνει
λιώμα στο ξύλο, η Σάρα δεν κατέβαλε καμιά προσπάθεια να κρύψει
το χαμόγελο της απέραντης ικανοποίησης που είχε ζωγραφιστεί στα
απαλά της χείλη. «Θα πάμε να τους βρούμε μαζί εμείς οι δυο, έτσι δεν
είναι;» πρότεινε. «Και μη διανοηθείς να μου ζητήσεις να περιμένω
απέξω την ώρα του καβγά». Τον φιλοδώρησε με ένα θριαμβευτικό
βλέμμα. «Κανένας δεν έκανε το λάθος να με υποτιμήσει δυο φορές,
σενιόρ Κασάλς, και σε συμβουλεύω να μη δοκιμάσεις ξανά να με ξε-
γελάσεις».
Για να του δώσει να καταλάβει καλά ότι δεν είχε εκείνος το μο-
νοπώλιο της σκληρής γλώσσας και της αλαζονείας, η Σάρα έσφιξε ψυ-
χρά τα χείλη της και τον κεραυνοβόλησε με το αγέρωχο βλέμμα της.
Ωστόσο, η αινιγματική έκφρασή του την προβλημάτιζε. Στο βάθος των
ματιών του διέκρινε μια ατσάλινη λάμψη, που μπορούσε να τη συντρί-
ψει αν η κατάσταση ξέφευγε από τα χέρια της.
Ξαφνικά όμως, ένα γοητευτικό χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό
του, προκαλώντας μεγάλη ανησυχία στη Σάρα. Τι λόγο είχε να χαμο-
γελάει τη στιγμή που εκείνη τον είχε ξεγελάσει; Ωστόσο, η Σάρα δεν
έκανε πίσω -όπως της υπαγόρευε το ένστικτό της- επειδή ποτέ στη ζωή
της δεν είχε δειλιάσει και δε θα δείλιαζε τώρα μπροστά σ’ αυτό τον
άντρα.

33
«Ναι, μαζί. Μου αρέσει αυτό». Μια απέραντη ικανοποίηση έκανε
τη φωνή του γλυκιά σαν μέλι. Ο τρόπος όμως που τα δάχτυλά του έ-
σφιξαν το μπράτσο της, παγιδεύοντάς το, ήταν εντελώς διαφορετικός,
σχεδόν βάρβαρος. «Έλα, μικρή μου μύγα. Έπεσες στον ιστό που σου
έστησα και τώρα θα περιμένουμε. Μαζί, όπως είπες».
Ξαφνικά, η Σάρα αισθάνθηκε ότι είχε ανάγκη από αέρα. Πνιγό-
ταν. Εκείνα τα μαύρα, ανεξιχνίαστα μάτια την ατένιζαν σαν να κατέ-
γραφαν τη λειτουργία του εγκεφάλου της που προσπαθούσε να βγά-
λει συμπέρασμα από τα λόγια του.
Θα περίμεναν; Μήπως αυτό σήμαινε ότι το λίγο διάστημα που
είχε μείνει στο κάστρο μόνος, πριν έρθει αυτή, είχε προλάβει να ψά-
ξει και δεν είχε ανακαλύψει το παράνομο ζευγάρι; Μήπως κάποιος
από το προσωπικό τού είχε πει ότι ο Πιρς είχε βγει έξω κι ότι θα ξα-
ναγύριζε; Και θα τον περίμεναν!
Δεν έβγαινε νόημα από όλα αυτά.
Η Σάρα, συνοφρυωμένη, έκανε μια προσπάθεια να τραβηχτεί μα-
κριά του, αλλά αυτά τα ατσάλινα δάχτυλά του έσφιξαν πιο δυνατά το
μπράτσο της, ενώ την έσπρωχνε να προχωρήσει στο πέτρινο δάπεδο.
Μια απόπειρά της να αντισταθεί, στυλώνοντας τα πόδια της στο πά-
τωμα, κατέληξε σε αποτυχία και η Σάρα τρομοκρατήθηκε στην ιδέα
ότι, αν αντιστεκόταν κι άλλο, εκείνος θα την άρπαζε και θα την κου-
βαλούσε στον ώμο του σαν να ήταν πάνινη κούκλα.
«Μη με σπρώχνεις», του είπε με ύφος αυστηρό, πασχίζοντας να
φανεί κυρία της κατάστασης. «Αν μου δείξεις πού θα περιμένουμε, θα
πάω χωρίς να με σέρνεις». Ο σαρκαστικός τόνος που κατάφερε να
δώσει στη φωνή της δεν προκάλεσε παρά ένα χαμόγελο στα χείλη του,
σαν να τη λυπόταν.
«Πώς ξέρεις ότι δε βρίσκονται εδώ;» επέμεινε η Σάρα με πείσμα,
προσπαθώντας να αναπνέει κανονικά και να ξεχάσει το δυνατό του
χέρι που έσφιγγε σαν τανάλια το μπράτσο της. «Η γειτόνισσα του
μπαμπά είπε ότι το ζευγάρι ήταν εδώ. Ωστόσο, εσύ έφτασες δέκα λε-
πτά πριν από μένα και δεν είναι δυνατό να είχες καιρό να ψάξεις
καλά το μέρος. Άλλωστε, μπορεί να βρίσκεται εδώ ο ιδιοκτήτης και
να μας πετάξει έξω. Το σκέφτηκες αυτό;»
Τα λόγια της πήγαν χαμένα, σαν να μιλούσε σε τοίχο, γιατί απά-
ντηση δεν πήρε. Ο Κασάλς συνέχισε να τη σέρνει, ώσπου βγήκαν από
μια άλλη επιβλητική πόρτα και βρέθηκαν από το σκοτάδι στο λαμπερό
φως μιας εσωτερικής αυλής που την πλημμύριζαν οι μενεξελιές αχτί-
δες του ήλιου που έδυε. Η Σάρα παρατήρησε με έξαψη ότι στην αυλή
υπήρχαν σιντριβάνια, μια τεράστια συκιά, καθώς και πληθώρα εξωτι-

34
κών λουλουδιών, ενώ γύρω γύρω πλαισιωνόταν από ένα σκιερό περι-
στύλιο, που οδηγούσε, όπως φαντάστηκε, στο κύριο μέρος του πύρ-
γου.
Ο ιδιοκτήτης αυτού του κάστρου θα ήταν πάμπλουτος, αλλά μπο-
ρεί να ήταν και σκληρός. Ο ανελέητος Ισπανός όμως είχε με προσβλη-
τική αλαζονεία αγνοήσει τις προειδοποιήσεις της δεν είχε ακούσει
ούτε λέξη απ’ όσα του είχε πει.
Έτσι τουλάχιστον είχε φανταστεί η Σάρα, ώσπου την οδήγησε στη
σκιά μιας στοάς, λέγοντάς της με ύφος αδιάφορο: «Εγώ είμαι ο ιδιο-
κτήτης. Και σε πληροφορώ ότι, εκτός από δύο υπηρέτες, δεν υπάρχει
κανένας άλλος σ’ ολόκληρο το κάστρο. Έλα από εδώ».
Χωρίς να της δώσει καιρό να πάρει ανάσα, την οδήγησε σ’ ένα
θολωτό διάδρομο κι από εκεί σ' ένα δροσερό διαμέρισμα με πέτρι-
νους τοίχους. Αλλά δε σταμάτησαν σ’ αυτό. Την έσυρε πίσω του σε
μια στενή φιδογυριστή πέτρινη σκάλα χωρίς κάγκελα, που ήταν χτι-
σμένη κολλητά σε έναν από τους εσωτερικούς τοίχους του διαμερί-
σματος. Τα μαλλιά της, που τα είχε συμμαζέψει βιαστικά σε έναν πρό-
χειρο κότσο με όσες φουρκέτες της είχαν απομείνει ύστερα από τα
τραντάγματα του ταξί που την είχε πάει στην Αρκος, έπεσαν ξανά στο
πρόσωπό της και στους ώμους της, εμποδίζοντας τη να βλέπει. Και
δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, επειδή με το ένα της χέρι κρατούσε τα
πράγματά της και από το άλλο την τραβούσε ο Κασάλς. Η Σάρα έ-
νιωσε το μίσος να την πνίγει και απόρησε και η ίδια με τη βιαιότητα
των συναισθημάτων της.
Τα λυτά μαλλιά που έπεφταν στο πρόσωπό της την έφερναν σε
μειονεκτική θέση σωματικά και ψυχολογικά. Μη μπορώντας σχεδόν
να δει πού θα πατούσε το πόδι της, ήταν αναγκασμένη να τον αφήνει
να την οδηγεί με το ατσάλινο χέρι του. Ωστόσο, απεχθανόταν την αί-
σθηση ότι είχε αφεθεί στο έλεος εκείνου του αρχοντοχωριάτη και τα
συμπεράσματα στα οποία είχε καταλήξει δεν ήταν καθόλου ευοίωνα.
Όταν έφτασαν στην κορυφή της σκάλας, εκείνος σταμάτησε. «Τη-
λεφώνησα στον ατζέντη του πατέρα σου από το ξενοδοχείο και του
έδωσα εντολή να τον εντοπίσει και να του πει ότι ήμουν πρόθυμος να
κάνω μια ανταλλαγή. Θα του παρέδιδα την κόρη του αν μου επέ-
στρεφε την αδερφή μου. Όταν έρθει σε επαφή μαζί μου, θα του ορίσω
το μέρος όπου θα μου τη φέρει -αυτοπροσώπως. Κι εκεί, η δουλειά
που έχει μείνει στη μέση θα ολοκληρωθεί».
Ο τόνος της φωνής του ήταν ουδέτερος, αλλά αυτό δεν εμπόδισε
τη Σάρα να παγώσει ολόκληρη από το σοκ που της είχαν προκαλέσει
τα λόγια του. Μη έχοντας τη δύναμη να αντιδράσει, τον άφησε να την
οδηγήσει μπροστά σε μια σκαλιστή πόρτα. «Αυτό λέγεται απαγωγή!»

35
στρίγκλισε τότε, ξαναβρίσκοντας τη φωνή της. «Δεν μπορείς να με
κρατήσεις εδώ παρά τη θέλησή μου.
Είναι παράνομο!»
«Βάλε να με συλλάβουν τότε», αντιγύρισε εκείνος ξερά. «Πέρασε
από δω, σε παρακαλώ, σενιορίτα».
«Πήγαινε στο διάβολο!» ούρλιαξε η Σάρα, κλοτσώντας και πα-
λεύοντας να του ξεφύγει καθώς εκείνος άνοιγε την πόρτα του δωμα-
τίου μέσα στο οποίο είχε, φαίνεται, σκοπό να τη φυλακίσει ώσπου να
εμφανιστεί ο πατέρας της. Ο Κασάλς όμως εξουδετέρωσε τις αλλό-
φρονες προσπάθειες της, πιάνοντάς την περιφρονητικά με τα δυο του
χέρια από τη λεπτή της μέση και σηκώνοντάς τη στον αέρα με τρομερή
ευκολία.
Η τεράστια κρεβατοκάμαρα ξεπερνούσε σε πολυτέλεια το δωμά-
τιο ενός ξενοδοχείου πέντε αστέρων. Πάει πολύ για κελί φυλακής,
σκέφτηκε σαρκαστικά η Σάρα. Η μεσαιωνική μεγαλοπρέπεια έδενε
επιτυχημένα με τις μοντέρνες ανέσεις. Το ίδιο μου κάνει, είπε στον
εαυτό της. Η ουσία είναι ότι θα είμαι φυλακισμένη.
Τα χέρια του άφησαν τη μέση της κι εκείνη έτριψε με τα δάχτυλά
της τη σάρκα της, πασχίζοντας με απόγνωση να διώξει το καυτό μυρ-
μήγκιασμα που της είχε προκαλέσει το άγγιγμά του. Παρατηρώντας
τον να κλείνει με τον ώμο του τη βαριά πόρτα και να ακουμπάει νω-
χελικά στο σκαλιστό ξύλο -σαν να ήθελε να της τονίσει ότι ήταν αιχ-
μάλωτή του- η Σάρα πήρε μια βαθιά ανάσα για να γεμίσει με οξυγόνο
τα πνευμόνια της, που έκαιγαν.
«Τηλεφώνησες στον Μάιλς από την Άρκος;» ρώτησε σμίγοντας τα
φρύδια της. «Πώς ήσουν τόσο σίγουρος ότι θα ερχόμουν εδώ; Είχες
πει ότι ήξερες πού ήταν ο πατέρας μου, αλλά αρνήθηκες κατηγορη-
ματικά να... Α!» Η αλήθεια έλαμψε στο μυαλό της και η Σάρα έγινε
κατακόκκινη. Είχε φερθεί εντελώς ανόητα και ήταν έξω φρενών γι’
αυτό.
«Ακριβώς», απάντησε εκείνος ξερά. «Παρέλειψα μέρος της αλή-
θειας όταν σου μετέφρασα αυτά που είχε πει η εξυπηρετική σενιόρα»,
παραδέχτηκε. «Έχουν συμφωνήσει με τον πατέρα σου να προσέχει το
σπίτι του όταν λείπει εκείνος. Και έφυγε πριν από λίγες μέρες, χωρίς
να πει πού πήγαινε. Ωστόσο, ήταν μαζί του μια νεαρή γυναίκα που
μοιάζει με την Ενκαρνασιόν».
Η Σάρα άνοιξε το στόμα της για να του πει ποια ήταν η γνώμη της
για τους ψεύτες, αλλά εκείνος τη σταμάτησε σηκώνοντας επιβλητικά
το χέρι του. Και η άγρια έκφραση του προσώπου του την έκανε να
καταπιεί τη γλώσσα της. «Ξέρω να διαβάζω τις ψυχές των ανθρώπων,
σενιορίτα», συνέχισε. «Κι εσύ έχεις ένα ψυχρό, φιλύποπτο μυαλό. Αν

36
είχα δεχτεί να σε οδηγήσω εδώ με το πρόσχημα ότι θα σε έφερνα α-
ντιμέτωπη με τον άτιμο πατέρα σου και τις αμαρτίες του, θα είχες μπει
αμέσως σε υποψίες με την αλλαγή μου και θα είχες φύγει. Κι εγώ δεν
έχω καμιά διάθεση να σ’ αφήσω να τον βρεις πρώτη και να τον προ-
ειδοποιήσεις γι’ αυτό που τον περιμένει». Ανασήκωσε το σκούρο
φρύδι του. «Γιατί θα τον προειδοποιούσες. Θα τον βοηθούσες να γλι-
τώσει τη δίκαιη τιμωρία που του αξίζει.
Δεν μπορούσα να το διακινδυνεύσω λοιπόν». Σήκωσε ανεπαί-
σθητα τους ώμους του και αυτή η περιφρονητική κίνηση έκανε το αίμα
της Σάρας να παγώσει. «Αποφάσισα, λοιπόν, ότι ήσουν το καλύτερο
διαπραγματευτικό μου ατού και σε βοήθησα να με ακολουθήσεις. Σου
υπέδειξα τον τρόπο που έφτασα εγώ ως εσένα μόνο και μόνο για να
σου ρίξω την ιδέα. Σου έδωσα να καταλάβεις ποιος υπάλληλος στη
ρεσεψιόν μιλάει αγγλικά και σου άφησα αρκετό χρόνο για να κάνεις
τις απαραίτητες συνεννοήσεις».
«Και πώς ήξερες ότι δε θα μάντευα τις δολοπλοκίες σου;» φώναξε
η Σάρα, έξαλλη με τον εαυτό της που έπεσε στην παγίδα του.
«Υπήρχε κάποιος κίνδυνος», παραδέχτηκε εκείνος, «αλλά όχι με-
γάλος. Η υπεροψία σου υπερβαίνει την εξυπνάδα σου, σενιορίτα. Ξε-
κινάς να κάνεις κάτι και το εκτελείς, πιστεύοντας ότι κανένας δε θα
σταθεί εμπόδιο στο δρόμο σου. Όπως όμως σου είπα και πριν, εγώ
ξέρω να διαβάζω τις ψυχές των ανθρώπων».
Ήθελε να τον χαστουκίσει. Πώς τολμούσε να την κρίνει έτσι επι-
πόλαια; Ούτε καν τη γνώριζε καλά καλά. Η Σάρα είχε την τιμιότητα
να παραδεχτεί ότι όταν έβαζε κάτι στο μυαλό της ήταν πεισματάρα,
ότι είχε ξεκάθαρες ιδέες για τον τρόπο που ήθελε να κατευθύνει τη
ζωή της αλλά... ότι ήταν υπεροπτική; Όχι, δεν ήταν! Και αν του είχε
επιτρέψει να τη γελοιοποιήσει, ήταν επειδή είχε πανικοβληθεί στην
ιδέα τού τι θα μπορούσε να πάθει ο Πιρς αν αυτό το τέρας με τη μαύρη
καρδιά τον έπιανε στα χέρια του.
«Δεν μπορείς να με κρατήσεις εδώ παρά τη θέλησή μου!» επανέ-
λαβε. «Νομίζεις ότι ο Μάιλς Χάντερ είναι ανόητος;» Μια σχεδόν υ-
στερική περιφρόνηση έκανε τα μάτια της να αστράφτουν. «Από τη
στιγμή που πήρε ένα τόσο απειλητικό μήνυμα για κάποιον από τους
πελάτες του, θα ήρθε σε επαφή με την αστυνομία. Και η αστυνομία θα
σε συλλάβει και θα σε κλείσει μέσα. Κάτι τέτοιο αξίζει να πάθουν οι
ηλίθιοι εγκληματίες σαν εσένα!»
«Δε θα το κάνει, αν σκεφτεί το καλό του πατέρα σου». Η φωνή
του ακούστηκε βαριεστημένη και ανυπομονησία σπίθιζε στα μαύρα
του μάτια. «Κράτησε την ψυχραιμία σου, σενιορίτα», πρόσθεσε με ύ-
φος προσβλητικό. «Προσπάθησε να επιβάλεις κάποια πειθαρχία στον

37
εαυτό σου. Στο κάτω κάτω, είμαι σίγουρος πως πιστεύεις ότι έχεις σι-
δερένια θέληση. Θεώρησε σπίτι σου αυτό το διαμέρισμα γιατί μπορεί
να μείνεις εδώ για αρκετό καιρό. Σου συνιστώ, λοιπόν, να βολευτείς».
Της έριξε ένα τελευταίο, περιφρονητικό βλέμμα. «Θα γυρίσω όταν
καταφέρεις να βρεις τον αυτοέλεγχό σου».
Και με τα λόγια αυτά έκανε μεταβολή κι έφυγε κλείνοντας ήρεμα
τη βαριά πόρτα - πράγμα που ήταν χειρότερο από το να τη βροντήξει,
σκέφτηκε η Σάρα και ρίγησε ακούγοντας το κλειδί να γυρίζει στην
κλειδαριά. Τώρα αισθανόταν παγωμένη. Η έξαψη του πανικού και
του θυμού της είχε μετατραπεί σε μια νοσηρή αίσθηση ότι αυτό που
της είχε συμβεί ήταν αναπόφευκτο. Έδεσε τα μπράτσα της γύρω από
το τρεμάμενο κορμί της και έκλεισε σφιχτά τα μάτια της.
Δε θα έκλαιγε. Όχι, δε θα έκλαιγε!
Και μολονότι ο Φρανσίσκο Γκαρσία Κασάλς ήταν έξαλλος για
την προσβολή της τιμής της οικογένειάς του -κατάλοιπο των συνη-
θειών του Μεσαίωνα- δεν είχε πέσει έξω όταν της είχε πει ότι είχε
χάσει την ψυχραιμία της.
Έπρεπε να ξαναβρεί τον αυτοέλεγχό της γρήγορα.
Επιστρατεύοντας όλο το κουράγιο της, πήρε πολλές βαθιές ανα-
πνοές.
Στριγκλίζοντας σαν γυναικούλα δε θα κατάφερνε ποτέ να κατα-
τροπώσει έναν εχθρό. Το ότι ο δεσμοφύλακάς της έδειχνε άνθρωπος
που κανένας δε θα μπορούσε να τον κατατροπώσει ήταν κάτι που η
Σάρα δεν ήθελε να το σκεφτεί.
Ρίχνοντας ένα αδιάφορο βλέμμα στην πολυτελή επίπλωση, πλησί-
ασε ένα παράθυρο και άνοιξε τις γρίλιες. Βρισκόταν πολύ ψηλά και
οι ζεστοί από τον ήλιο πέτρινοι τοίχοι ήταν λείοι και χωρίς καμιά προ-
εξοχή. Εγκατέλειψε το παράθυρο αναστενάζοντας με απόγνωση και
άρχισε να ανοίγει τις εσωτερικές πόρτες του διαμερίσματος.
Η πρώτη οδηγούσε σε ένα καλόγουστο καθιστικό, που δεν της
προκάλεσε κανένα ενδιαφέρον και η δεύτερη στο μπάνιο, που την εν-
διέφερε πολύ. Πίσω από την τρίτη και τελευταία πόρτα άρχιζε μια ε-
λικοειδής πέτρινη σκάλα που η Σάρα μάντεψε ότι θα οδηγούσε στις
επάλξεις που είχε δει από κάτω. Συνειδητοποιώντας ότι δεν υπήρχε
τρόπος να το σκάσει από τη φυλακή της, παραιτήθηκε και, κλείνοντας
την πόρτα, πήγε στο μπάνιο.
Αφού η μόνη είσοδος στο διαμέρισμα ήταν κλειδωμένη και δεν
μπορούσε να βγει από τα παράθυρα ή να αποκτήσει... φτερά για να
πετάξει, θα έκανε υπομονή και θα ξεχνούσε για την ώρα τη δραπέ-
τευση.
Ήταν απόλυτα σίγουρη ότι ο παλιάνθρωπος δεν είχε σκοπό να της

38
κάνει κακό κι έτσι το μόνο συνετό πράγμα που είχε να κάνει η ίδια
ήταν να προσπαθήσει να του βάλει μυαλό. Όντας κι αυτή πιο ήρεμη,
θα ήταν σε θέση να τον πείσει πιο εύκολα ότι η στάση του ήταν παρα-
νοϊκή. Πρώτα όμως έπρεπε να απαλλαγεί από το άγχος και τον ι-
δρώτα, κάνοντας ένα απολαυστικό μπάνιο.
Το περιβάλλον είναι ειδικά διαμορφωμένο για να προσφέρει η-
ρεμία και χαλάρωση, σκέφτηκε η Σάρα με μυαλό καθαρό τώρα. Η
επένδυση στους τοίχους και το πάτωμα ήταν από αχνό ασημόχρωμο
μάρμαρο. Κρυστάλλινα ράφια κοσμούσαν τους τοίχους και έδειχναν
τόσο αιθέρια, σαν να μην μπορούσαν να κρατήσουν το βάρος των πο-
λυτελών μπουκαλιών με τα αρωματικά λάδια, τα σπάνια αρώματα και
τις ακριβές λοσιόν.
Η μπανιέρα ήταν τόσο μεγάλη ώστε μπορούσε κανείς να...
κολυμπήσει μέσα, ενώ το φαρδύ μάρμαρο που την περιέβαλλε ή-
ταν στολισμένο με χαριτωμένες φτέρες σε αλαβάστρινα βάζα.
Σ’ έναν τεράστιο πύργο σαν αυτόν, οι δύο υπηρέτες θα πρέπει να
είναι εξαιρετικοί για να κρατούν τους χώρους στην εντέλεια, σκέ-
φτηκε η Σάρα ανοίγοντας τις επίχρυσες βρύσες που είχαν το σχήμα
δελφινιού. Το καυτό νερό άρχισε να τρέχει ορμητικά στην μπανιέρα,
γεμίζοντας με αχνούς το δωμάτιο, ενώ εκείνη έβγαζε με ανακούφιση
τα τσαλακωμένα ρούχα της και έριχνε αρωματικό λάδι στο νερό.
Τουλάχιστον δεν ήταν μόνη εδώ, στο έλεος του απρόβλεπτου Ι-
σπανού με το φλογερό ταπεραμέντο. Υπήρχαν έστω αυτοί οι δύο για
να ζητήσει βοήθεια, αν το μίσος του για τον πατέρα της τον έκανε βί-
αιο απέναντι της. Και μπορεί να τους έπειθε να τη βοηθήσουν να δρα-
πετεύσει και να γυρίσει πίσω στον πολιτισμό και στη λογική. Αυτό δεν
είναι διόλου απίθανο, παρηγόρησε τον εαυτό της.
Γλίστρησε με αγαλλίαση μέσα στο ζεστό νερό. Τα λάδια που είχε
ρίξει στο μπάνιο γέμισαν το δωμάτιο με το γλυκό άρωμα της λεβάντας
και του γιασεμιού, καθώς και με κάποιο άλλο άρωμα που δεν μπο-
ρούσε να το προσδιορίσει. Το μείγμα ήταν προορισμένο ειδικά για να
χαλαρώνει, γιατί η Σάρα, κάτω από την επήρεια της αρωματισμένης
αισθησιακής ομίχλης που επικρατούσε στο μπάνιο, μέσα σ’ αυτή την
τρυφηλή ατμόσφαιρα και με το ζεστό νερό να χαϊδεύει απαλά το
κορμί της, ξέχασε το άγχος και τη στενοχώρια αυτής της βασανιστικής
μέρας. Ακόμα και ο Φρανσίσκο Κασάλς είχε γίνει στο μυαλό της κά-
ποιος που θα μπορούσε να ακούσει τη φωνή της λογικής.
Με νωχελικές κινήσεις βγήκε από την μπανιέρα και ελευθέρωσε
τα μαλλιά της, που τα είχε πλέξει κοτσίδα και τα είχε στερεώσει στην
κορφή του κεφαλιού της. Σαν χείμαρρος, τα μαλλιά χύθηκαν στους
ώμους της.

39
Όταν θα ντυνόταν, θα καθόταν ήρεμα σε μια πολυθρόνα του χα-
ριτωμένου καθιστικού, στο οποίο είχε ρίξει μια ματιά από την πόρτα
και θα σκεφτόταν ήρεμα ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να
αντιμετωπίσει τον παράλογο δεσμοφύλακά της. Θα επικαλεστώ την
κοινή λογική του, αποφάσισε καθώς τυλιγόταν με μια χνουδωτή σκου-
ροπράσινη πετσέτα και πήγαινε στην κρεβατοκάμαρα για να πάρει το
βαλιτσάκι της.
Ήταν πια σούρουπο, αλλά το βελούδινο μισοσκόταδο δεν την ε-
μπόδιζε να βρει το δρόμο της. Θα έψαχνε αργότερα να βρει πώς άνα-
βαν τα φώτα, γιατί αυτή η αχνή ατμόσφαιρα την ηρεμούσε.
Πήρε τα ρούχα της και πήγε να τα κρεμάσει στην ντουλάπα. Ξε-
χνώντας ότι συγκρατούσε με το χέρι της την πετσέτα που τύλιγε το
κορμί της, έκανε να πιάσει την κρεμάστρα. Και όπως ήταν φυσικό, η
πετσέτα γλίστρησε κι έπεσε στο πάτωμα. Η Σάρα δε νοιάστηκε να την
ξανατυλίξει γύρω της γιατί της άρεσε ο δροσερός βραδινός αέρας που
χάιδευε το σώμα της. Έπαθε όμως σοκ όταν άνοιξε η πόρτα και ο με-
λαχρινός δεσμοφύλακάς της μπήκε στο δωμάτιο.
Θα πρέπει να είχε πατήσει κάποιο γενικό ηλεκτρικό διακόπτη,
γιατί άναψαν όλες οι λάμπες, καθώς και οι δυο κρυστάλλινοι πολυέ-
λαιοι, πλημμυρίζοντας το δωμάτιο με φως. Αδιάκριτα αποκαλυπτικό
φως, όπως συνειδητοποίησε η Σάρα πανικόβλητη όταν είδε τα μαύρα
του μάτια να επιθεωρούν αργά το γυμνό κορμί της.
Πασχίζοντας μάταια να σκεπάσει τη γύμνια της με τα χέρια της,
έβγαλε μια κραυγή και έκανε ένα βήμα πίσω για να πιάσει την πε-
τσέτα της. Δεν τολμούσε, ωστόσο, να πάρει το βλέμμα της από πάνω
του.
Την κρατούσε όμηρο. Αυτό η Σάρα το ήξερε πριν τη φέρει σ’ αυτή
τη σουίτα και την κλειδώσει. Ήταν όμως η πρώτη φορά που αισθανό-
ταν φόβο -πραγματικό, εξουθενωτικό φόβο.
Υπήρχε κάτι το πρωτόγονο σ’ εκείνα τα μαύρα σπανιόλικα μάτια
που ήταν καρφωμένα επάνω της με βλέμμα λάγνο, κάτι που προκα-
λούσε μια τρομακτική σύγχυση στο μυαλό της και μαστίγωνε το κορμί
της. Ριγούσε σύγκορμη και το δέρμα της έκαιγε. Και με φρικτή ντροπή
αισθάνθηκε τα στήθη της να φουσκώνουν από κάποια πρωτόγνωρη
και ακατονόμαστη αίσθηση που την είχε προκαλέσει το αναίσχυντο
χάδι των ματιών του. Το σώμα της δε θα μπορούσε να ανταποκριθεί
με περισσότερη ένταση, ακόμα κι αν την είχε χαϊδέψει με το χέρι του.
Ο ήχος που έκανε το σερβίτσιο από πορσελάνη και κρύσταλλο,
καθώς εκείνος ακούμπησε το δίσκο που κρατούσε σε ένα ξυλόγλυπτο
τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα, της έδωσε την ευκαιρία που ζητούσε.
Του γύρισε την πλάτη και, πιάνοντας από κάτω την πετσέτα, τύλιξε το

40
κορμί της που έτρεμε. Αισθάνθηκε όμως σαν να της έδωσαν μια γρο-
θιά στο στήθος, όταν τον άκουσε να χτυπάει παλαμάκια.
«Μπράβο!» φώναξε υψώνοντας το ένα του φρύδι, ενώ στο αισθη-
σιακό στόμα του ζωγραφίστηκε ένα λοξό, ειρωνικό χαμόγελο. «Σε
συγχαίρω για το θέατρο που έπαιξες παριστάνοντας τη σεμνότυφη
και δείχνοντας ότι σε ξάφνιασε η παρουσία μου, αλλά δε χρειάζεται
να σκηνοθετείς πράγματα για χάρη μου. Πόση ώρα κυκλοφορούσες
γυμνή περιμένοντας να εμφανιστώ ξανά, όπως σου είχα πει ότι θα
κάνω»;» Έβαλε τα χέρια του στις τσέπες του καλοραμμένου παντελο-
νιού του. «Δεν το περί μένα ποτέ», συνέχισε με φωνή κοροϊδευτική,
ενώ τα μάτια του, πίσω από τις πυκνές, κατάμαυρες βλεφαρίδες, την
ατένιζαν σαρκαστικά. «Φαίνεται όμως ότι έχεις κληρονομήσει τα πλη-
θωρικά σεξουαλικά ένστικτα του πατέρα σου. Ωστόσο, σου δηλώνω
ξεκάθαρα, δεσποινίς Μπούβερι-Σκοτ, ότι δε θα εξαγοράσεις τόσο εύ-
κολα την ελευθερία σου ή τη συγνώμη μου για την ελεεινή συμπερι-
φορά ίου πατέρα σου. Ευχαρίστως όμως θα σε έβλεπα να συνεχίζεις
τις προσπάθειές σου». Χαμογέλασε πονηρά. «Δε θα πιάσουν, αλλά
θα με διασκεδάσουν, σπάζοντας την ανία της αναμονής. Θα σε αφήσω
τώρα μόνη σου με την απογοήτευσή σου για την αποτυχία του σχεδίου
σου», πρόσθεσε ανοίγοντας την πόρτα. «Και φρόντισε να φας το φα-
γητό σου' δε θέλουμε να αδυνατίσεις, έτσι δεν είναι;»
Τα προσβλητικά λόγια του, πριν κλείσει την πόρτα πίσω του, α-
ντηχούσαν στα αυτιά της Σάρας πολλή ώρα μετά την αναχώρησή του.
«Ποιος θα μπορούσε να μαντέψει», της είχε πει, «ότι κάτω από τα
καθωσπρέπει, καθόλου θηλυκά ρούχα που φορούσες, υπήρχε ένα υ-
πέροχο κορμί που λαχταρούσε να το αγγίξουν; Σε παρακαλώ, μη δι-
στάσεις να το επιδείξεις για να το απολαύσω, όποτε αισθανθείς την
ανάγκη».

41
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5

Κάτι την απέσπασε από τη μακάρια λήθη του ύπνου. Η Σάρα ά-


νοιξε αργά τα μάτια της και τέντωσε το αυτί της μέσα στο πυκνό σκο-
τάδι.
Απόλυτη σιγή επικρατούσε γύρω της.
Ονειρευόμουν, σκέφτηκε μισοκοιμισμένη. Και πάνω στον ύπνο
μου πετάχτηκα.
Προτιμούσε να μην είχε ξυπνήσει. Δεν ήθελε να αρχίσει να σκέ-
φτεται τη διόλου αξιοζήλευτη θέση της. Δεν ήθελε να θυμάται την α-
μηχανία της και τις απαίσιες προσβολές που της είχε πετάξει ο Κα-
σάλς με τη βελούδινη φωνή του. Όχι, δεν ήθελε να τα σκαλίζει με το
μυαλό της όλα αυτά μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. Το πρωί, ύστερα
από έναν καλό ύπνο, θα μπορούσε να σκεφτεί πιο καθαρά.
Προσπάθησε απεγνωσμένα να ξανακοιμηθεί, αλλά τα γεγονότα
γύριζαν ξανά και ξανά στο μυαλό της, ώσπου το κεφάλι της κόντευε
να σπάσει. Δε φτάνει που την είχε γελοιοποιήσει -κι αυτό ήταν δύ-
σκολο να το καταπιεί η Σάρα- αλλά την κρατούσε και όμηρο που ήταν
πολύ χειρότερο. Όσο για την αμηχανία που της είχε προκαλέσει, τις
προσβολές του, την πεποίθησή του ότι προσπαθούσε να εξαγοράσει
την ελευθερία της προσφέροντας για αντίτιμο το κορμί της... ε, δεν
έβρισκε πια λέξεις για να τα χαρακτηρίσει όλα αυτά.
Ο τρόμος που την είχε κυριεύσει θόλωνε το μυαλό της και την έ-
κανε να παγώνει.
Και όμως, ήταν σχεδόν βέβαιη ότι δεν είχε λόγους να τον φοβά-
ται, επειδή δεν είχε σκοπό να της κάνει κακό ήταν απλώς το δόλωμα
που θα παρέσυρε τον Πιρς στην παγίδα που του είχε στήσει εκείνος.
Ωστόσο, αυτός ο παράλογος φόβος δεν έλεγε να την εγκαταλείψει,
την ακολουθούσε παντού.
Με μια απεγνωσμένη προσπάθεια, η Σάρα κατάφερε να σταθε-
ροποιήσει την αναπνοή της και έκλεισε τα μάτια της. Αφού είχε χάσει
τη μάχη του ύπνου, θα φρόντιζε τουλάχιστον να ξεκουράσει το κορμί
και το μυαλό της, ώστε να είναι σε κατάσταση, την άλλη μέρα το πρωί,
να φέρει στα λογικά του αυτόν το φοβερό άντρα.

42
Ξαφνικά το στρώμα βούλιαξε και τα ελαφρά σκεπάσματα τραβή-
χτηκαν. Για μια στιγμή, που της φάνηκε αιώνας, η Σάρα κεραυνοβο-
λήθηκε από το σοκ. Να τι την είχε ξυπνήσει.
Κάτι είχε γλιστρήσει στο κρεβάτι της! Το άκουγε να αναπνέει!
Με μια άναρθρη κραυγή τρόμου, σύρθηκε στην άκρη του κρεβα-
τιού ενώ η καρδιά της κόντευε να σπάσει. Ένα χέρι είχε γραπώσει την
άκρη του νυχτικού της. Μια στριγκλιά ξέφυγε από το λαρύγγι της.
«Τι κάνεις εκεί; Ξανακοιμήσου», είπε μια νωχελική φωνή.
Της χρειάστηκαν μερικά δευτερόλεπτα ώσπου να συνειδητοποιή-
σει ότι δεν έβλεπε εφιάλτη και να κάνει άλλη μια απεγνωσμένη προ-
σπάθεια να εγκαταλείψει το κρεβάτι. Και τότε άκουσε το νυχτικό της
να σκίζεται, καθώς εκείνος αρνιόταν να την ελευθερώσει.
Ξεφυσώντας αγανακτισμένη, η Σάρα βρήκε ψαχουλεύοντας το
διακόπτη και άναψε τη λάμπα στο κομοδίνο δίπλα της.
Αυτός τουλάχιστον ο τρόμος είχε ένα όνομα. Η βραχνή σέξι φωνή
δεν μπορούσε να ανήκει σε κανέναν άλλον. Και αυτόν μπορούσε να
τον κάνει καλά -και βέβαια μπορούσε. Δεν επέτρεψε στον εαυτό της
να αμφιβάλει ούτε μια στιγμή γι’ αυτό.
Καθώς το απαλό φως της λάμπας απλώθηκε στο δωμάτιο, η Σάρα
γύρισε προς το μέρος του καθιστή και τον... φιλοδώρησε με το πιο πα-
γερό της βλέμμα. Αμέσως όμως βιάστηκε να κοιτάξει αλλού. Είχε
προλάβει, ωστόσο, να παρατηρήσει την απαλή του επιδερμίδα, τους
σκληρούς, στρογγυλούς ώμους του, το αρρενωπό στέρνο του, το επί-
πεδο στομάχι του, τις μαύρες τρίχες του κορμιού του που εξαφανίζο-
νταν εκεί που άρχιζε το φίνο άσπρο σεντόνι... Φαίνεται ότι ο Κασάλς
δε φορούσε τίποτα!
Το στόμα της στέγνωσε.
Ήταν, λοιπόν, αναίσχυντος; Δεν είχε καμιά αξιοπρέπεια; Ή μή-
πως ήταν σίγουρος ότι εκείνη θα προσπαθούσε να εξαγοράσει την ε-
λευθερία της και είχε προετοιμαστεί γι’ αυτό; Η Σάρα θυμήθηκε αυτό
που της είχε πει, ότι είχε κληρονομήσει τα αχαλίνωτα σεξουαλικά έν-
στικτα του πατέρα της και έγινε κατακόκκινη από την κορυφή ως τα
νύχια. Ωστόσο, αν και η φωνή της δεν ήταν σταθερή, κατάφερε να του
πει επιτακτικά: «Φύγε απ’ αυτό το κρεβάτι. Αμέσως!»
Με την άκρη του ματιού της, ενώ είχε καρφώσει επιδεικτικά το
βλέμμα της στην άλλη άκρη του δωματίου, τον είδε να ανασηκώνεται
και να στηρίζεται στον αγκώνα του. Και ήταν έτοιμη να πηδήξει στο
πάτωμα αν εκείνος έκανε την παραμικρή κίνηση προς το μέρος της.
«Αυτή είναι η σουίτα μου κι αυτό εδώ είναι το κρεβάτι μου», δή-
λωσε ο Κασάλς με ύφος ειρωνικά υπομονετικό και χωρίς να πλησιά-
σει πιο κοντά της. «Γιατί να το εγκαταλείψω;»

43
«Επειδή έβαλες εμένα να κοιμηθώ σ' αυτό», απάντησε η Σάρα,
θεωρώντας περιττή την εξήγηση για κάτι ολοφάνερο.
«Φυσικά». Ξάπλωσε πίσω και έδεσε τα μπράτσα του πίσω στο κε-
φάλι του με εκνευριστική άνεση. «Θα μείνεις εδώ αρκετό καιρό -αυτό
εξαρτάται από το πόσο γρήγορα θα ανταποκριθεί ο πατέρας σου στον
όρο που του έθεσα... από το πόσο πολύ ενδιαφέρεται για σένα. Έτσι
λοιπόν, για να δικαιολογήσου την παρουσία σου στη Ροζαλία και τον
Μάρκος, τους άφησα να νομίζουν ότι είσαι ερωμένη μου. Και, όπως
είναι φυσικό, πουθενά άλλου δε θα μπορούσε να κοιμηθεί η ερωμένη
μου παρά μόνο στο κρεβάτι μου».
Κι αυτό το θεωρεί λογικό με το διεστραμμένο, πρόστυχο μυαλό
του, σκέφτηκε έξαλλη η Σάρα. «Τότε πήγαινε εσύ να κοιμηθείς στο
άλλο δωμάτιο!» του πέταξε. «Αν θυμάμαι καλά, διαθέτει μερικές α-
ναπαυτικές πολυθρόνες και καναπέδες».
«Δε συνηθίζω να κοιμάμαι σε πολυθρόνες», δήλωσε εκείνος με τη
γνωστή υπεροψία του, που προκαλούσε τη Σάρα να τον χαστουκίσει.
Η επιθυμία της να δώσει διέξοδο στο θυμό της ασκώντας σωμα-
τική βία σε κάποιον άλλον την κατατρόμαξε. Η εικόνα της λογικής και
συνετής Σάρας Σκοτ να χειροδικεί και να βρίζει δεν της άρεσε καθό-
λου. Αυτός ο ανυπόφορος άνθρωπος είχε την εκνευριστική ικανότητα
να την παρασύρει σε ενέργειες που δεν ταίριαζαν με το χαρακτήρα
της, ξεθάβοντας απωθημένα που δεν ήξερε καν ότι υπήρχαν μέσα της
και που η αποκάλυψή τους δεν τη χαροποιούσε καθόλου.
Τυλίχτηκε με το σκισμένο νυχτικό της και γλίστρησε από το κρε-
βάτι. «Εντάξει, αν δε φύγεις εσύ, θα φύγω εγώ», δήλωσε αποφασι-
στικά. Θα προτιμούσε να κοιμηθεί στο... σκοινί της μπουγάδας παρά
στο κρεβάτι μαζί του! Και ξεκίνησε με ύφος αγέρωχο για το διπλανό
δωμάτιο, νοιώθοντας σαν να την τσιμπούσαν βελόνες από το φόβο μή-
πως εκείνος ορμούσε και την έσερνε πίσω στο κρεβάτι μαζί του. Τί-
ποτα όμως δεν έγινε ο Κασάλς ούτε κουνήθηκε ούτε μίλησε.
Κλείνοντας την πόρτα του καθιστικού, η Σάρα ακούμπησε απο-
καμωμένη στον τοίχο για μερικά δευτερόλεπτα και ύστερα, αφού έ-
ψαξε με κόπο να βρει το διακόπτη, άναψε το φως, άνοιξε δυο παρά-
θυρα και κουλουριάστηκε στη γωνιά ενός καναπέ.
Βρισκόταν σε άθλια κατάσταση, που όσο πήγαινε γινόταν και χει-
ρότερη. Μακάρι να μην είχε κάνει ποτέ αυτό το ταξίδι για να προει-
δοποιήσει τον πατέρα της και να τον συμβουλέψει να στείλει την Εν-
καρνασιόν πίσω στην οικογένειά της. Οι καλές της προθέσεις την έ-
καναν τώρα να υφίσταται τις συνέπειες της ανεύθυνης και αισχρής
συμπεριφοράς του Πιρς.

44
Ποτέ της δεν πίστευε στη λαϊκή σοφία που έλεγε πως ό,τι δε για-
τρεύεται, το υπομένεις. Και καθώς ο πατέρας της αρνιόταν να για-
τρευτεί από την τρέλα που τον έδερνε -ένας Θεός ξέρει πόσο είχε
προσπαθήσει να τον γιατρέψει- η Σάρα είχε εξαντλήσει από καιρό τα
όρια της υπομονής της και είχε ακολουθήσει το δρόμο της, αφήνοντάς
τον στην κακή του μοίρα.
Γιατί, λοιπόν, αποφάσισα να τραβήξω κουπί σε θολά, τρικυμι-
σμένα νερά, σ’ αυτή ειδικά την περίπτωση; ρώτησε τον εαυτό της. Από
θυγατρική στοργή που δεν είχα καταλάβει ότι ήταν τόσο δυνατή μέσα
μου; Μήπως επειδή στο τέλος συνειδητοποίησα πόσο καμάρωνα για
την ιδιοφυία του; Και όμως, είχε προσπαθήσει σκληρά να καταπνίξει
την περηφάνια της για τον πατέρα της με την αποδοκιμασία της για
την άστατη ζωή του.
Αντί όμως να κάθεται και να αυτοψυχαναλύεται, πράγμα που δε
θα την έβγαζε από τη δύσκολη θέση στην οποία βρισκόταν, θα έπρεπε
να σκεφτεί ποιος ήταν ο καλύτερος τρόπος να ξεμπλέξει από τα πλο-
κάμια του Ισπανού, στα οποία την είχε ρίξει ο Πιρς.
Ή, μάλλον, το καλύτερο θα ήταν να αδειάσει το μυαλό της από
όλα της τα προβλήματα και να κοιμηθεί!
Ακούμπησε το κεφάλι της στα μαξιλάρια του καναπέ και προσπά-
θησε να βολευτεί. Εύκολο να λες ότι θα κοιμηθείς, αλλά δύσκολα το
καταφέρνεις. Δυο ώρες αργότερα, η Σάρα στριφογύριζε ανήσυχη
στον καναπέ και, το χειρότερο απ’ όλα, ήθελε να πάει στην τουαλέτα.
Αυτό όμως σήμαινε ότι έπρεπε να περάσει από την κρεβατοκά-
μαρα από την οποία την είχε εξορίσει ο δεσμοφύλακάς της με τη
μαύρη καρδιά, κάνοντας κατάληψη στο άνετο κρεβάτι και αναγκάζο-
ντάς τη να κοιμηθεί στον καναπέ. Δεν ήταν δυνατόν αυτός ο κύριος
να είχε την απαίτηση να κοιμηθεί μαζί του -με το κορμί του γυμνό,
όπως τον γέννησε η μάνα του-και, καθώς θα στριφογύριζε στον ύπνο
του, να κολλούσε πάνω στο δικό της κορμί.
Οι εικόνες που πλημμύρισαν τη φαντασία της την τρόμαξαν, γι’
αυτό τις έδιωξε αποφασιστικά. Αρκετά προβλήματα είχε στο μυαλό
της και χωρίς αυτό!
Ο παλιάνθρωπος θα έχει πια κοιμηθεί βαθιά, σκέφτηκε η Σάρα
και πετάχτηκε όρθια. Δε θα τον κρατούσαν ξύπνιο οι τύψεις, γιατί σί-
γουρα δε διέθετε συνείδηση.
Πατώντας στις μύτες, πήγε ως την πόρτα και άνοιξε μια χαρα-
μάδα.
Μόνο η βαθιά, κανονική αναπνοή του ακουγόταν στο δωμάτιο.
Κρατώντας την ανάσα της, διέσχισε αθόρυβα την κρεβατοκάμαρα και
μπήκε στο μπάνιο.

45
Λίγα λεπτά αργότερα είχε επιστρέψει εξίσου αθόρυβα στο καθι-
στικό. Ωστόσο, δεν άντεχε στην ιδέα ότι θα περνούσε μερικές ακόμα
ώρες αϋπνίας στριφογυρίζοντας στον καναπέ.
Μισούσε αυτό το εγωκεντρικό, αλαζονικό κτήνος για τα βασανι-
στήρια στα οποία την είχε υποβάλει και μάταια έστυβε το μυαλό της
για να βρει έναν τρόπο να του τα ανταποδώσει. Ένα πράγμα όμως
ήταν σίγουρο δε θα έπεφτε ξανά σ' εκείνον τον καναπέ.
Αυτό δε σήμαινε, βέβαια, ότι θα ξαναγύριζε να κοιμηθεί στο κρε-
βάτι μαζί του. Κάτι άλλο θα έκανε. Και το βρήκε!
Η τρίτη πόρτα!
Την άνοιξε αθόρυβα. Η σκάλα μπροστά της ήταν αχνά φωτι-
σμένη. Άρχισε να ανεβαίνει προσεκτικά. Έπειτα άνοιξε την πόρτα και
βγήκε στην ταράτσα, που ήταν περιστοιχισμένη από τις επάλξεις.
Ο δροσερός αέρας και το χλομό φως της αυγής της έδωσαν μια
αίσθηση απρόσμενης αγαλλίασης.
Εδώ πάνω είχε την αίσθηση της ελευθερίας μιας πλασματικής ε-
λευθερίας, έστω, αλλά που είχε σκοπό να την απολαύσει όσο περισ-
σότερη ώρα μπορούσε. Εδώ αισθανόταν πιο ζωντανή απ’ οπουδήποτε
αλλού και ανυπομονούσε να αρχίσει η καινούρια μέρα για να ριχτεί
ξανά εναντίον του σκληρόκαρδου Ισπανού στον οποίο, κατά τη γνώμη
της, χρειαζόταν μια γερή ψυχρολουσία για τον τρόπο που της είχε
φερθεί.
Τα μάτια της έλαμπαν από μια ξαφνική ενεργητικότητα.
Προχωρώντας προσεκτικά, πήγε και ακούμπησε πάνω σε μια από
τις επάλξεις. Η πέτρα ήταν τραχιά κάτω από την παλάμη της και κρα-
τούσε ακόμα τη ζέστη της μέρας. Η Σάρα τεντώθηκε όσο πιο πολύ
μπορούσε και μισόκλεισε τα μάτια της, προσπαθώντας να διαπεράσει
με το βλέμμα της το σκοτάδι που κυριαρχούσε ακόμα στο βάθος της
χαράδρας. Και τότε άκουσε τον ήχο γυμνών ποδιών που έτρεχαν και,
πριν προλάβει να αντιδράσει, αισθάνθηκε δυο δυνατά μπράτσα να
τυλίγουν το κορμί της και να τη γυρίζουν, συνθλίβοντάς την πάνω σ’
ένα γεροδεμένο γυμνό στέρνο.
«Ιντιότα!» Τα μπράτσα του την έσφιγγαν σπασμωδικά καθώς την
τραβούσε μακριά από το παραπέτο, ενώ η Σάρα άκουγε τους δυνα-
τούς και γρήγορους χτύπους της καρδιάς του και ένιωθε την παλλό-
μενη θέρμη του μυώδους κορμιού του, καθώς η σάρκα της ακου-
μπούσε επάνω του με μόνο εμπόδιο το ελαφρύ ύφασμα του νυχτικού
της. «Το να ριχτείς στο κενό δεν είναι λύση! Δε σκοπεύω να σου κάνω
κακό αυτό πρέπει να το καταλάβεις», τη διαβεβαίωσε με φωνή βρα-
χνή, ενώ το χέρι του γλίστρησε πίσω στο λαιμό της και έφερε το κε-
φάλι της στον ώμο του. Τα μακριά του δάχτυλα μπλέχτηκαν ανάμεσα

46
στα μαλλιά της. «Η διαμάχη μου δεν είναι μαζί σου -το ξέρεις αυτό».
Η θέρμη εκείνης της απαλής, σταράτης επιδερμίδας που σκέπαζε
τους γεροδεμένους μυς του τη μεθούσε, αποσπώντας το μυαλό της από
τη μοναδική ευκαιρία -που άθελα του της είχε προσφέρει- να τον ξε-
γελάσει. Η απόλαυση που ένιωθε στην αγκαλιά του είχε θολώσει τη
λογική της. Και όταν τον ένιωσε να πάλλεται, χρειάστηκε να παλέψει
σκληρά με τον εαυτό της για να αντισταθεί στον πειρασμό να σφιχτεί
επάνω του και να αφήσει ελεύθερες τις αισθήσεις της που της είχαν
προκαλέσει μια παράξενη και πρωτόγνωρη έξαψη.
Η Σάρα τίναξε με απόγνωση το κεφάλι της για να μπορέσει να
δώσει μορφή στην ιδέα που είχε περάσει φευγαλέα από το θολωμένο
μυαλό της. Εκείνος όμως παρεξήγησε την κίνησή της. «Αν σε τρό-
μαξα, σου ζητάω ειλικρινά συγνώμη», της είπε με φωνή τραχιά. «Και
σου υπόσχομαι ότι ποτέ δε θα απλώσω χέρι πάνω σου θυμωμένος. Δε
θα πάθεις κανένα κακό όσο είσαι φιλοξενούμενή μου, κάτω από τη
στέγη μου. Σε παρακαλώ να θεωρήσεις ότι η παραμονή σου εδώ είναι
ένα είδος διακοπών. Θα το κάνεις αυτό, Σαλώμη;»
Η Σάρα είχε σχεδόν υποκύψει στις θερμές ικεσίες του, συγκινη-
μένη όπως ήταν από την πραγματικά έντονη -αν και λαθεμένη ανησυ-
χία του για την αιτία που την είχε κάνει να σκύψει πάνω από τον
γκρεμό. Ήταν έτοιμη να του απαντήσει ειλικρινά, διαβεβαιώνοντάς
τον ότι δεν ήταν από εκείνες που θα αυτοκτονούσαν, όσο φριχτή κι αν
ήταν η κατάσταση ότι ο δυνατός χαρακτήρας της δε θα την άφηνε να
κάνει κάτι τέτοιο. Ωστόσο, ακούγοντάς τον να την αποκαλεί μ’ εκείνο
το γελοίο φανταχτερό όνομα που η ίδια είχε απαρνηθεί χρόνια πριν
και που εκείνος, με την ύπουλη συνήθειά του να χώνει τη μύτη του σε
πράγματα που δεν τον αφορούσαν, είχε ξεθάψει από κάπου, η Σάρα
στάθηκε ξανά στα πόδια της, ξαναβρήκε την αυτοκυριαρχία της και,
ξέροντας ακριβώς πώς θα έπαιζε τη σκηνή, αποφάσισε να αντλήσει
όλα τα πλεονεκτήματα που τόσο βολικά της είχε προσφέρει εκείνος
παρεξηγώντας τις προθέσεις της.
Δεν ήταν δύσκολο να παραστήσει ότι έτρεμε έτσι κι αλλιώς, το
σοκ την είχε συγκλονίσει από τη στιγμή που την είχε σφίξει στην α-
γκαλιά του. Δυσκολεύτηκε, ωστόσο, να κρύψει την αγαλλίασή της, την
απέραντη ευχαρίστηση που ένιωθε ξέροντας ότι τώρα ήταν αυτή κυ-
ρία της κατάστασης. Έδωσε στη φωνή της ένα ελαφρό τρεμούλιασμα
και είπε πράγματα που δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι ήταν ικανή να ξε-
στομίσει.
«Γιατί με σταμάτησες; Δε... δεν αντέχω άλλο! Κλειδωμένη εδώ
με... με έναν επιθετικό ξένο». Ο τόνος της υψώθηκε υστερικά καθώς

47
προσπαθούσε δήθεν να τραβηχτεί μακριά του. «Θα σκότωνες τον πα-
τέρα μου αν τον έβρισκες -το δήλωσες εσύ ο ίδιος! Τι θα σε εμπόδιζε
να σκοτώσεις κι εμένα; Θα αναγκαζόσουν να το κάνεις για να μη μι-
λήσω, έτσι δεν είναι;» Η φωνή της έγινε θρήνος. «Δεν αντέχω να πε-
ριμένω το χειρότερο. Προτιμώ να... προτιμώ να κάνω οτιδήποτε. Ό,τι
και να ’ναι αυτό! Και..» Έκανε πως πνίγεται, «...και δεν αντέχω να
μένω κλειδωμένη, όσο πολυτελής κι αν είναι η φυλακή μου. Αυτό θα
με τρελάνει!»
«Ντιος!» Η ένταση ήταν ολοφάνερη στη φωνή του. Η Σάρα τον
είχε κάνει κουρέλι, τον είχε κάνει να αισθάνεται ένοχος και να ντρέ-
πεται για τον εαυτό του. Αυτό ακριβώς επιδίωκε από τη στιγμή που
είχε συνειδητοποιήσει ότι ο Φρανσίσκο Κασάλς είχε παρερμηνεύσει
την αιτία που την είχε κάνει να ανέβει στη στέγη!
Το ότι μέσα του θα πρέπει να είχε μια στάλα ανθρωπιάς, γιατί
αλλιώς δε θα είχε ανησυχήσει για λογαριασμό της, δε μαλάκωσε κα-
θόλου τη Σάρα. Του χρειάζεται και με το παραπάνω να του γεμίσω το
αλαζονικό, αλλά και υπερβολικά ωραίο κεφάλι του με όλες τις τύψεις
του κόσμου, είπε μέσα της η Σάρα κλείνοντας τα αυτιά της στα ειλι-
κρινή, καθησυχαστικά του λόγια.
Ωστόσο, δεν μπόρεσε να αγνοήσει τον τρόπο που τη σήκωσε στην
αγκαλιά του και την πήγε προς τη σκάλα. Πώς μπορούσε να μείνει
αδιάφορη όταν την έσφιγγε αυτό το υπέροχο κορμί, που ήταν ολόγυ-
μνο και που κάθε του κίνηση έστελνε κύματα φόβου και έξαψης στη
σάρκα της, εξασθενίζοντας τη θέλησή της; Και ακόμα, με κάθε της
ανάσα, ένιωθε την αρρενωπή μυρωδιά του να την τυλίγει. Δεν έπαιζε
καθόλου θέατρο, όταν του είπε πανικόβλητη: «Άφησέ με κάτω, σε πα-
ρακαλώ! Μπορώ να περπατήσω δεν είμαι ανάπηρη!»
«Το ξέρω». Την έσφιξε πιο πολύ επάνω του και άρχισε να κατε-
βαίνει τα σκαλοπάτια. Η Σάρα του έριξε ένα κλεφτό βλέμμα και, δια-
πιστώνοντας ότι τα χαρακτηριστικά του ήταν τεντωμένα, ξέχασε αμέ-
σως τον πανικό της και έπνιξε ένα χαμόγελο ικανοποίησης- είχε μόλις
αποδείξει ότι μπορούσε να τον κάνει ό,τι ήθελε.
Είχε καταφέρει να του προκαλέσει μεγάλη ανησυχία και να τον
κάνει να ντρέπεται για τη συμπεριφορά του. Του χρειαζόταν κάτι τέ-
τοιο ύστερα από την αυταρχική, αδιάφορη και κυρίως προσβλητική
του στάση απέναντι της!
Θα συνέχιζε λοιπόν κι αυτή να παριστάνει την υστερική για να
έχει την ικανοποίηση να τον βλέπει να ταπεινώνεται μπροστά της και
να γελοιοποιείται, όπως την είχε γελοιοποιήσει κι εκείνος όταν είχε
απορρίψει το κορμί της, λέγοντάς της με το βλέμμα του: Εσύ μου το
προσφέρεις, αλλά εγώ δεν το θέλω.

48
Γι αυτή και μόνο την προσβολή θα τον έκανε να πληρώσει! Και
γρήγορα θα ερχόταν η μέρα που ο ίδιος θα την ικέτευε να φύγει, η
μέρα που θα την απελευθέρωνε με απέραντη ανακούφιση, συντριμμέ-
νος από το βάρος των τύψεων και μη μπορώντας να αντέξει στην ιδέα
ότι από στιγμή σε στιγμή θα μπορούσε να δοκιμάσει ξανά να πηδήσει
στο κενό ή να κρεμαστεί με το σεντόνι της!
Η κρυφή της ελπίδα ήταν ότι οι τύψεις θα τον βασάνιζαν σε όλη
του τη ζωή.
Φτάνοντας στην κρεβατοκάμαρα, ο Φρανσίσκο την ακούμπησε α-
παλά στο κρεβάτι και παραμέρισε τα μαλλιά από το πρόσωπό της με
μια τρυφερή χειρονομία που της έφερε μια ηδονική ανατριχίλα. Εκεί-
νος όμως παρεξήγησε την αθέλητη κίνηση της. «Ηρέμησε. Δε θα σου
κάνω κακό. Πάντα κρατάω τις υποσχέσεις μου».
Δεν της είχε περάσει από το μυαλό κάτι τέτοιο. Η Σάρα από την
αρχή είχε διαισθανθεί μυστηριωδώς ότι δε θα άπλωνε χέρι επάνω της
για να της προκαλέσει κακό. Ο φόβος που είχε αρχίσει να αισθάνεται
είχε εντελώς διαφορετική πηγή. Δεν ήταν ακόμα σίγουρη από πού ξε-
κινούσε, ήξερε όμως ότι και το παραμικρό άγγιγμα αυτού του άντρα
προκαλούσε παράξενες και ανεπιθύμητες αντιδράσεις μέσα της.
Δεν ήταν όμως τόσο ανόητη ώστε να τον διαφωνίσει για τα αισθή-
ματά της. Άλλωστε, έπρεπε να συνεχίσει να παίζει το ρόλο της. Άφησε
λοιπόν ένα βαθύ αναστεναγμό και έκλεισε τα μάτια της. Ύστερα από
μια ατέλειωτη, φορτισμένη στιγμή, λες κι εκείνος είχε πέσει σε βαθιές
σκέψεις, τον αισθάνθηκε να απομακρύνεται. Τότε μόνο ριψοκινδύ-
νευσε να του ρίξει ένα βλέμμα πίσω από τα μισόκλειστα βλέφαρά της.
Και τον είδε να τραβάει το κάτω μέρος μιας πιτζάμας από το συρ-
τάρι ενός παλιού κομού. Η Σάρα βιάστηκε να ξανακλείσει τα μάτια
της, ταραγμένη από τη θέα του γυμνού, αρρενωπού κορμιού.
Μερικές στιγμές αργότερα, η καρδιά της αναπήδησε στο στήθος
της όταν αισθάνθηκε το στρώμα πλάι της να βουλιάζει. Άνοιξε τα μά-
τια της, αλλά οι χειρότερες υποψίες της δεν επαληθεύτηκαν.
Τον είδε να κάθεται απλώς δίπλα της, σχετικά ευπρεπής αφού
φορούσε το κάτω μέρος της πιτζάμας του, που όμως κατέβαινε υπερ-
βολικά χαμηλά στους λιγνούς γοφούς του, μη κατασιγάζοντας έτσι τις
αισθησιακές ανησυχίες της. Ωστόσο κάτι ήταν κι αυτό94 καλύτερα
από πριν. Πριν...
«Πιες αυτό». Ο Φρανσίσκο κρατούσε ένα κρυστάλλινο ποτήρι. Η
Σάρα κοίταξε με αμφιβολία το κεχριμπαρένιο υγρό και σκεπάστηκε
με το σεντόνι ως το πιγούνι της. «Είναι μπράντι και σου το δίνω για
φάρμακο», είπε εκείνος με φωνή απαλή. Η Σάρα όμως έσφιξε τα
χείλη της. Δε θα τον άφηνε να την κανακεύει για να εξιλεωθεί όσο κι

49
αν εξυπηρετούσε το στόχο της η στάση του.
Τα μαύρα μάτια του καρφώθηκαν στα δικά της σαν να προσπα-
θούσαν να βρουν τη λύση ενός μπερδεμένου προβλήματος, ενώ τα
φρύδια του έσμιξαν απορημένα. Και αμέσως μετά, ένα εύθυμο χαμό-
γελο μαλάκωσε τις αισθησιακές άκρες των χειλιών του. «Ούτε άγγι-
ξες το φαγητό που σου έφερα νωρίτερα», παρατήρησε κουνώντας το
κεφάλι του απογοητευμένος και μια τούφα από τα μαλλιά του έπεσε
στα μάτια του, προσθέτοντάς του γοητεία. «Ήσουν υπερβολικά φοβι-
σμένη και ανήσυχη, ε;» πρόσθεσε με συμπάθεια και η Σάρα κούνησε
καταφατικά το κεφάλι της, ενώ μέσα της γελούσε. Η εξήγηση που είχε
δώσει εκείνος τη βόλευε, αλλά η αλήθεια ήταν ότι από τα νεύρα της
δεν είχε καταφέρει να καταπιεί ούτε μπουκιά.
Αν όμως είχα κατεβάσει ολόκληρη αυτή την μπουκάλα με το
μπράντι, θα είχα καταφέρει να αποκοιμηθώ, σκέφτηκε κατόπιν εορ-
τής. Αλλά αν το είχε ρίξει μεθυσμένη στο ροχαλητό, δε θα είχε ανέβει
στη στέγη και δε θα είχε εκμεταλλευτεί την παρανόησή του προς όφε-
λος της.
«Δε χρειάζεται να είσαι ούτε φοβισμένη ούτε ανήσυχη», τη δια-
βεβαίωσε εκείνος τρυφερά. «Θα έχεις πάθει σίγουρα υπογλυκαιμία
και το ποτό θα σου κάνει καλό. Θα σε βοηθήσει να κοιμηθείς. Πιες
το, λοιπόν, σαν καλό κορίτσι».
Η ιδέα του ύπνου τη δελέασε. Η μέρα της ήταν τραυματική και
εξαντλητική και η κούραση την είχε καταβάλει.
Ανασηκώθηκε στο μαξιλάρι της, χωρίς να τραβήξει μαζί και το
σεντόνι για να σκεπαστεί και άρπαξε το ποτήρι από τα χέρια του.
Η ευχή που κάνω είναι να τελειώσουν τα βάσανά μου, είπε μέσα
της αδειάζοντας το ποτήρι κι ελπίζοντας ότι το δυνατό ποτό θα θό-
λωνε το μυαλό της και θα έδινε στο σώμα της την ανάπαυση που λα-
χταρούσε και όχι μόνο... Χάρη στο επεισόδιο στη στέγη και στην κα-
ταπληκτική υποκριτική της ικανότητα στο ρόλο του αδύναμου θηλυ-
κού, οι τύψεις θα έκαναν τον Φρανσίσκο Κασάλς να ξεκλειδώσει το
πρωί τις πόρτες και να την πάει ο ίδιος στο αεροδρόμιο. Και ήταν
πολύ πιθανό να ξεχνούσε τις απειλές του εναντίον του πατέρα της.
Ήταν απίστευτος ο τρόπος που είχαν εξελιχτεί τα πράγματα. Η
Σάρα έδωσε συγχαρητήρια στον εαυτό της και, αφού του επέστρεψε
το ποτήρι, ξάπλωσε άνετα στο κρεβάτι αναστενάζοντας από ευχαρί-
στηση. Τώρα τον είχε τυλίξει στο μικρό της δαχτυλάκι. Το ξύπνιο
μυαλό της και ο τρόπος που είχε εκμεταλλευτεί την κατάσταση είχαν
εξαπατήσει τον Φρανσίσκο Κασάλς!
Ωστόσο, το πνεύμα της διαμαρτυρήθηκε όταν εκείνος γλίστρησε
δίπλα της στο κρεβάτι και έσβησε το φως. Το γεροδεμένο αρρενωπό

50
κορμί του σχεδόν άγγιζε το δικό της. Πριν προλάβει όμως να διαμαρ-
τυρηθεί, ο Φρανσίσκο γύρισε προς το μέρος του και την πήρε στην
αγκαλιά του. «Κοιμήσου, καημένο μου μωρό», μουρμούρισε απαλά.
«Μη φοβάσαι είσαι απόλυτα ασφαλής κοντά μου». Και σαν να ήθελε
να το τονίσει ιδιαίτερα αυτό, την έσφιξε πιο πολύ επάνω του και η
παλάμη του απλώθηκε στο στομάχι της.
«Δε χρειάζεται να με κρατάς αγκαλιά», κατάφερε να ψελλίσει με
κόπο η Σάρα, ενώ ένα κύμα αισθησιασμού, που ξεκινούσε από το ση-
μείο όπου ακουμπούσε η παλάμη του, την αποχαύνωνε. Μακάρι να
μην είχε πιει μονομιάς όλο εκείνο το μπράντι. Αυτό, μαζί με την πνευ-
ματική και σωματική της εξάντληση, την έκανε να μην έχει το κουρά-
γιο να σηκωθεί από το κρεβάτι και να γυρίσει στο καθιστικό.
Τα μακριά του πόδια πλησίασαν στα δικά της. «Χρειάζεται και
πολύ μάλιστα. Δε θέλω να μου φύγεις και να τρέξεις ξανά στη στέγη
για να πηδήξεις στο κενό». Τρίφτηκε λίγο επάνω της σαν να απολάμ-
βανε την αίσθηση του κορμιού της, έτσι όπως ήταν κολλημένο πάνω
στο δικό του. Α, αυτό θα προσπαθούσε να το αγνοήσει η Σάρα!
«Θα μπορούσες να κλειδώσεις την πόρτα που οδηγεί στη σκάλα
και να κρύψεις το κλειδί», του πρότεινε με αρκετή καχυποψία. «Έτσι
δε θα είχες λόγους να ανησυχείς!»
«Πώς να κάνω κάτι τέτοιο όταν μου έχεις δηλώσει πως σου προ-
καλεί υστερία η ιδέα ότι είσαι κλειδωμένη; Τέρμα οι κλειδαριές.
Μόνο τα μπράτσα μου θα σε κρατήσουν αιχμάλωτη. Και το κορμί μου
δίπλα στο δικό σου θα σου προσφέρει την ασφάλεια που χρειάζεσαι».
Την ασφάλεια; Η Σάρα είχε τις αμφιβολίες της γι' αυτό και πά-
σχισε να μείνει ξύπνια και με τις αισθήσεις της σε επιφυλακή, ενώ η
δική του αναπνοή γινόταν βαριά και ρυθμική.
Την είχε φέρει εκεί που επιθυμούσε από την αρχή: κουλουρια-
σμένη στην αγκαλιά του, στο αμαρτωλό. Η αιτία όμως ήταν διαφορε-
τική από πριν.
Πριν, ο Φρανσίσκο Κασάλς είχε την αλαζονεία να πιστεύει ότι θα
εξαγόραζα την ελευθερία μου προσφέροντάς του το κορμί μου, ενώ
τώρα τα κίνητρά του είναι εντελώς διαφορετικά, έτσι δεν είναι; ανα-
ρωτήθηκε η Σάρα.
Και βέβαια είναι διαφορετικά, βιάστηκε να διαβεβαιώσει τον ε-
αυτό της.
Τώρα εκείνος ήθελε να σιγουρευτεί ότι η αδύναμη, υστερική αιχ-
μάλωτη του δε θα έκανε μια δεύτερη απόπειρα αυτοκτονίας. Αν γινό-
ταν κάτι τέτοιο, το σκάνδαλο θα ήταν μεγάλο και θα κηλίδωνε το α-
ναμφίβολα ένδοξο και περήφανο όνομά του.
Καθησυχασμένη από τα συμπεράσματά της, η Σάρα ηρέμησε και,

51
έτσι όπως ήταν χαμένη στην αγκαλιά του, την πήρε αμέσως ο ύπνος.

52
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6

Ο ήχος των πορσελάνινων φλιτζανιών και το άρωμα του καφέ την


ξύπνησαν.
Η Σάρα έτριψε τα μάτια της και αντίκρισε το χρυσαφένιο φως του
ήλιου που έκανε πιο ζωηρό το αχνό χρυσοκίτρινο χρώμα της ταπετσα-
ρίας του τοίχου και φώτιζε το υπέροχο μαυριτανικό ταβάνι. Ύστερα,
το βλέμμα της στάθηκε στον Φρανσίσκο.
Ευτυχώς, είναι τουλάχιστον όρθιος και ντυμένος, σκέφτηκε. Και,
κυριευμένη από μια ξαφνική σεμνότητα, τραβήχτηκε στην άκρη του
κρεβατιού. Ένιωθε μεγάλη ανακούφιση που δεν ήταν πια στην αγκα-
λιά του, χωρίς το αρρενωπό κορμί του να τη σκεπάζει προστατευτικά.
Και τα χέρια του θα μπορούσαν να είναι απλωμένα σε οποιοδήποτε
μέρος του σώματός της.
Αν και παραδέχτηκε με αμηχανία ότι η θέα του ψηλού, επιβλητι-
κού άντρα με το σκληρό και ωραίο φρεσκοξυρισμένο πρόσωπο, με το
υπέροχο κορμί σφιγμένο σε στενά μαύρα παντελόνια και άσπρο που-
κάμισο προκάλεσε ανεπιθύμητες αλυσιδωτές αντιδράσεις μέσα της.
Πρέπει να τον αγνοήσω, είπε επιτιμητικά στον εαυτό της. Όταν
αγνοείς κάτι, παύει να σε βασανίζει, έτσι δε λένε;
Το σώμα της δεν είχε το δικαίωμα να ανταποκρίνεται τόσο... τόσο
έντονα στη γοητεία αυτού του φοβερού, αχαλίνωτου άντρα. Θα επι-
βαλλόταν στη σάρκα της με το μυαλό της και θα περιοριζόταν στην
ικανοποίηση που της έδινε η επιτυχία της τής προηγούμενης νύχτας
και στην προσπάθειά της να την κάνει να αποδώσει καρπούς. Για την
ώρα, η ανάποδη όψη του νομίσματος ήταν η φαινομενικά ιπποτική του
διάθεση να της προσφέρει την «προστασία» του στο κρεβάτι!
Έπρεπε να φροντίσει να μην επαναληφθεί αυτή η παράσταση
και...
«Αργείς πάντα τόσο πολύ να ξυπνήσεις;»
Η βαριά φωνή του διέκοψε τις νοερές περιπλανήσεις της και τον
κοίταξε με καχυποψία. Εκείνος είχε καθίσει σε μια καρέκλα στα πό-
δια του κρεβατιού και την παρατηρούσε ανάμεσα από τις πυκνές βλε-
φαρίδες του, με τη γνωστή αινιγματική του έκφραση.

53
Η Σάρα τη μισούσε αυτή την έκφραση που την εμπόδιζε να κατα-
λάβει τι σκεφτόταν. Θα της άνοιγε άραγε τις πόρτες και θα την άφηνε
ελεύθερη; Θα την πήγαινε στο αεροδρόμιο για να βεβαιωθεί ότι θα
έπαιρνε το αεροπλάνο για την Αγγλία;
Ύστερα από το θέατρο που του είχε παίξει την προηγούμενη νύ-
χια, δε θα τολμούσε ασφαλώς να την κρατήσει φυλακισμένη.
«Τι νόημα έχει το ξύπνημα όταν γίνεται στη φυλακή;» είπε η
Σάρα, θέλοντας να του τονίσει πόσο ανίσχυρη ήταν -αν τυχόν εκείνος
το είχε ξεχάσει. «Δεν ξέρεις πόσο άσχημα με επηρεάζουν όλα αυτά».
«Το ξέρω», της απάντησε εκείνος και το υπερβολικά μειλίχιο ύ-
φος του την έκανε να συνοφρυωθεί. «Και η ‘φυλακή’ σου, όπως τη λες,
είναι κάτι που πρέπει να το κουβεντιάσουμε. Πιες, λοιπόν, τον καφέ
σου και ντύσου. Θα πάρουμε το πρωινό μας στην αυλή και θα τα
πούμε εκεί».
Το χαμόγελό του ήταν αφοπλιστικό -σκόπιμα αφοπλιστικό, σκέ-
φτηκε με κυνισμό η Σάρα και δεν του έδωσε σημασία. Αντίθετα, πήρε
τον αχνιστό καφέ που εκείνος είχε αφήσει στο κομοδίνο, δίπλα της.
Πρωινό στην αυλή και κουβέντα ήταν πράγματα που της έδιναν
κάποιες ελπίδες. Τουλάχιστον δε λογάριαζε να την κρατήσει κλειδω-
μένη στο διαμέρισμα. Αν καταφέρω να χειριστώ προσεκτικά την υπό-
θεση, ως το μεσημέρι θα είμαι μακριά από εδώ, σκέφτηκε η Σάρα.
«Αφού επιμένεις...» Έδωσε έναν τόνο αδιαφορίας στα λόγια της
και άπλωσε το χέρι της να πάρει το φλιτζάνι. «Θα σε συναντήσω μόλις
ετοιμαστώ. Μπορώ να βρω μόνη μου το δρόμο».
«Ούτε να το συζητάς αυτό». Τα μαύρα του μάτια σπίθισαν. «Ύ-
στερα από την τρομάρα που μου έδωσες τη νύχτα, δεν μπορώ να σε
αφήσω να περιφέρεσαι μόνη σου. Ποιος ξέρει τι θα μπορούσες να
κάνεις!»
Το κτήνος! Δεν ήταν δυνατό να πιστεύει πραγματικά ότι ήταν
τόσο ανισόρροπη ώστε... Αν και έδειχνε ότι τον είχε πείσει με την η-
θοποιία της την προηγούμενη νύχτα. Η Σάρα είχε πιαστεί στην παγίδα
που του είχε στήσει. Πνίγοντας ένα στεναγμό, είπε με ύφος προσποι-
ητά σεμνό: «Τότε θα μου επιτρέψεις να πλυθώ και να ντυθώ στο μπά-
νιο». Με την πόρτα κλειδωμένη, πρόσθεσε από μέσα της.
Εκείνος όμως κούνησε αρνητικά το κεφάλι του με ύφος στενοχω-
ρημένο.
«Λυπάμαι, αλλά δε γίνεται. Μπορεί να κόψεις το λαιμό σου με το
ξυράφι μου. Πίστεψέ με, δεν είμαι ηδονοβλεψίας. Ωστόσο, δυστυχώς,
δε μου άφησες άλλη επιλογή».
Εκείνη τον κοίταξε καχύποπτα πάνω από το φλιτζάνι της, ενώ
σκεφτόταν τι της έμενε να κάνει.

54
Έδειχνε ειλικρινής, αλλά η Σάρα δεν τον εμπιστευόταν. Αν ήξερε
τουλάχιστον τι κρυβόταν πίσω από εκείνα τα μαύρα σπανιόλικα μάτια
-ενδιαφέρον για την ασφάλειά της ύστερα από την καταπληκτική η-
θοποιία της ή κάτι αισχρό και ύπουλο;
Δυο λύσεις της έμεναν: ή να αρνηθεί κατηγορηματικά να σηκωθεί
από το κρεβάτι της αν εκείνος δεν έφευγε από το δωμάτιο, κινδυνεύ-
οντας έτσι να τον κάνει να θυμώσει, με αποτέλεσμα να αρνηθεί οποιο-
δήποτε συζήτηση μαζί της, ή να τον αφήσει να νομίζει ότι είχε κερδί-
σει αυτόν το γύρο και να συμμορφωθεί πειθήνια με αυτό που της είχε
πει, ώστε να μπορέσει να έχει μαζί του τη ζωτική γι' αυτή συζήτηση,
τώρα που εκείνος ήταν ακόμα σε καλή διάθεση.
Σφίγγοντας τα δόντια της από αγανάκτηση, η Σάρα σηκώθηκε
από το κρεβάτι, πήρε τα καθαρά της εσώρουχα από το βαλιτσάκι της,
καθώς και τα ρούχα που φορούσε την προηγούμενη μέρα από την
ντουλάπα και χωρίς να κοιτάξει καθόλου προς το μέρος του ξεκίνησε
για το μπάνιο, προσπαθώντας με το ένα της χέρι να συγκροτήσει ε-
πάνω της το σκισμένο νυχτικό της ώστε να μη χάσκει αποκαλυπτικά.
Εκείνος την ακολούθησε.
«Σε παρακαλώ να φερθείς σαν τζέντλεμαν και να σταθείς με την
πλάτη γυρισμένη προς το μέρος μου», κατάφερε να πει η Σάρα ψυχρά,
καταπνίγοντας τη διάθεσή της να του βάλει τις φωνές. «Υπόσχομαι
ότι δε θα πλησιάσω τα ξυράφια σου», πρόσθεσε. Λίγο αργά, συνειδη-
τοποίησε ότι τα λόγια της ακούστηκαν κάπως παράταιρα για κάποια
που μόλις πριν από μερικές ώρες υποτίθεται ότι ήταν έτοιμη να αυτο-
κτονήσει από την απελπισία της.
Μια αναλαμπή σπίθισε στα γοητευτικά του μάτια, αλλά η Σάρα
δεν πρόλαβε να δει αν ήταν σπίθα ευθυμίας, γιατί εκείνος, υπακούο-
ντας στην παράκλησή της, της γύρισε την πλάτη. Με λύπη της απέ-
κλεισε την περίπτωση να κάνει μπάνιο ή ντους και στάθηκε μπροστά
στο νιπτήρα. Θα έπλενε τα δόντια της και το πρόσωπό της και ύστερα
θα φορούσε βιαστικά τα ρούχα της και θα ήταν έτοιμη να κάνει μια
πολιτισμένη συζήτηση μαζί του. Και αν έπαιζε σωστά τα χαρτιά της,
αυτή η συζήτηση θα κατέληγε προς όφελος της.
Αφού τέλειωσε με το πλύσιμο της, τράβηξε το νυχτικό πάνω από
το κεφάλι της, βογκώντας μέσα της καθώς το άκουγε να σκίζεται α-
κόμα περισσότερο. Και τότε αντίκρισε το πρόσωπό του, με μια αθώα
και μειλίχια έκφραση ζωγραφισμένη στα χαρακτηριστικά του. Και
τον χαστούκισε.
Εκείνος δεν έκανε πίσω. Την άρπαξε από τα δυο της χέρια και
την κράτησε σφιχτά. Έδειχνε σαν να ήταν συνηθισμένος να δέχεται
κάθε μέρα χαστούκια από γυναίκες, πράγμα παράλογο, σκέφτηκε η

55
Σάρα, επειδή καμιά γυναίκα δε θα ήθελε να χτυπήσει αυτό τον ωραίο
σατανά. Εκτός από μένα φυσικά, θύμισε στον εαυτό της καθώς πά-
λευε, με πρόσωπο κατακόκκινο από αμηχανία, να ελευθερώσει τα χέ-
ρια της. Εκείνος όμως τα έσφιξε ακόμα πιο δυνατά, ενώ η βελούδινη
φωνή του έπαλλε από αισθησιασμό, όταν τη ρώτησε: «Προς τι όλη
αυτή η παρθενική αντίδραση; Ξέχασες ότι όλα αυτά τα έχω ξαναδεί;
Εσύ μου τα έδειξες».
«Εγώ δεν έκανα τέτοιο πράγμα!» του αντιγύρισε αγανακτισμένη.
Ωστόσο, θα είχε κάνει καλά να κρατήσει τη γλώσσα της γιατί η φλόγα
στα πυρωμένα βάθη των ματιών του έγινε πιο δυνατή και πιο επίφοβη.
«Έχω δει κάθε ηδονική λεπτομέρεια του κορμιού σου και το έχω
κρατήσει στην αγκαλιά μου, βυθιστήκαμε μαζί στο πουπουλένιο
στρώμα...»
«Θα πάψεις επιτέλους;» φώναξε η Σάρα. Αν τα χέρια της ήταν
ελεύθερα, θα είχε κλείσει τα αυτιά της για να μην ακούει την αισθη-
σιακή του φωνή. Τα λόγια του την είχαν φέρει σε αλλόφρονα κατά-
σταση και ο τρόπος που το βλέμμα του περιπλανιόταν νωχελικά στο
κορμί της είχε ανάψει φωτιές μέσα της. «Άφησέ με!» στρίγκλισε με
ένα λυγμό. «Σε παρακάλεσα να γυρίσεις την πλάτη σου!»
«Το παραδέχομαι», απάντησε εκείνος μελιστάλαχτα, κάνοντάς τη
να αναρωτηθεί πώς ήταν δυνατό να δείχνει τόσο αθώος και τόσο πρό-
στυχος ταυτόχρονα. «Κι αυτό έκανα. Δε μου είχες πει όμως πόση ώρα
θα καθόμουν με την πλάτη γυρισμένη». Την τράβηξε κοντά του.
Η Σάρα άφησε ένα αδύναμο βογκητό καθώς τα στρογγυλά της
στήθη ακούμπησαν καυτά στο πουκάμισό του. Οι σκληρές θηλές της
θα έμοιαζαν σαν να τον προκαλούσαν, ενώ τα πόδια της δεν την κρα-
τούσαν πια και από στιγμή σε στιγμή θα γαντζωνόταν πάνω του για
να στηριχτεί. Και ύστερα; Ύστερα θα βρισκόταν, χωρίς καλά-καλά να
το καταλάβει, στο κρεβάτι μαζί του!
«Ώρα να ντυθείς», δήλωσε εκείνος, αφήνοντάς την κατάπληκτη
ήταν το μόνο που η Σάρα δεν περίμενε να ακούσει. «Αλλιώς η Ροζα-
λία θα αναρωτιέται γιατί καθυστερούμε για το πρωινό. Αν και, έπειτα
από την πληροφορία που της έδωσα, θα καταλάβει τι είναι αυτό που
μας κρατάει στο δωμάτιο».
Τα λόγια του την μπέρδεψαν ακόμα περισσότερο. Τον αισθάν-
θηκε να την αφήνει ελεύθερη και συνήλθε μόνο όταν συνειδητοποί-
ησε ότι κρατούσε στο ένα του χέρι το καθαρό δαντελένιο σουτιέν της
και στο άλλο το σλιπάκι της.
«Δώσ’ μου τα εμένα αυτά!» Η Σάρα άπλωσε επιτακτικά το χέρι
της, ενώ η οργή και η ταπείνωση είχαν ρίξει ένα κόκκινο πανί μπρο-

56
στά στα μάτια της. Ω Θεέ μου, πόσο τον μισούσε! Την έφερνε σε δύ-
σκολη θέση και την ταπείνωνε με κάθε ευκαιρία. Κι όταν σκέφτηκε
πώς είχε νιώσει καθώς τα μάτια του περιπλανιόνταν αναιδέστατα στο
κορμί της, ήθελε να ανοίξει η γη να την καταπιεί.
Εκείνος έκανε δυο βήματα και η καρδιά της Σάρας κόντεψε να
εκραγεί. Τα λεπτά, ωραία του δάχτυλα κρατούσαν ακόμα τα δαντελέ-
νια της εσώρουχα. «Έλα τώρα, μην εκνευρίζεσαι», της είπε με μελι-
στάλαχτη φωνή που την εξόργισε ακόμα περισσότερο.
«Σου κάνει κακό στα νεύρα. Θα σε βοηθήσω να ντυθείς και ύ-
στερα θα πάμε για το πρωινό. Δε σου αρέσει αυτό;»
Να της αρέσει! Τίποτα δεν της άρεσε σ’ αυτό το κτήνος! Ήταν
πρόστυχος, πολύ πρόστυχος! Άκου εκεί να την ντύσει! Μήπως νόμιζε
ότι ήταν ανίκανη; Ότι ήταν ηλίθια;
Του ξέφυγε σαν χέλι κι έκανε μια βουτιά για να αρπάξει τα ρούχα
της. Θα τα φορούσε χωρίς εσώρουχα. Φόρεσε το παντελόνι της και το
πουκάμισό της, που ήταν τσαλακωμένα και βρόμικα από το ταξίδι. Τα
δάχτυλά της κούμπωσαν σπασμωδικά τα κουμπιά του πουκαμίσου,
ενώ τον κεραυνοβολούσε με το βλέμμα, ανάμεσα από τα λαμπερά,
ξανθά μαλλιά της που είχαν ξεχυθεί στους ώμους της και είχαν πέσει
στα μάτια της.
«Το βλέπεις; Πείστηκες τώρα ότι μπορώ να ντυθώ και μόνη μου;»
Παραμέρισε με το χέρι της τα μαλλιά από το πρόσωπό της. Και τότε
τον είδε να γέρνει το κεφάλι του στο πλάι, σαν να σκεφτόταν, και να
έρχεται προς το μέρος της, παρατώντας τα εσώρουχά της σ’ ένα σκα-
μνί.
Η Σάρα οπισθοχώρησε πανικόβλητη, αλλά ο χώρος δεν ήταν αρ-
κετός και -πολύ αργά- συνειδητοποίησε ότι είχε κολλήσω στον τοίχο
και ότι το κορμί του της έκλεινε το δρόμο. Οι γοφοί του την πίεζαν
στον κρύο μαρμάρινο τοίχο και τα μακριά του δάχτυλα γλιστρούσαν
στο γιακά του πουκαμίσου της.
«Άφησέ με ήσυχη!» ούρλιαζε η Σάρα, προσπαθώντας να εμποδί-
σει το χέρι του, αλλά εκείνος ήταν πιο γρήγορος και πιο πονηρός.
«Κούμπωσες στραβά τα κουμπιά του πουκαμίσου σου», της είπε
και η μειλίχια φωνή του την έκανε έξω φρενών. «Θα μου επιτρέψεις
να σου τα κουμπώσω σωστά», πρόσθεσε, ενώ τα ζεστά του δάχτυλα
χάιδευαν τη φλέβα που έπαλλε στο λαιμό της. Ύστερα κατέβηκαν α-
παλά ανάμεσα στα στήθη της, που ξαφνικά είχαν αρχίσει να ερεθίζο-
νται και της κούμπωσε σωστά τα κουμπιά. Εκείνα τα ατσάλινα δά-
χτυλα που ανεβοκατέβαιναν στο στήθος της χαϊδεύοντας το άναβαν
φλόγες στο κορμί της, θόλωναν το μυαλό της και την έκαναν εντελώς
ανίκανη να καταπολεμήσει την αίσθηση ότι πνιγόταν σε ζεστό μέλι...

57
«Ορίστε! Τώρα είναι τέλεια». Τα μάτια του καρφώθηκαν με μια
λάμψη ικανοποίησης στα δικά της. Πέρασε το χέρι του από πάνω ως
κάτω στο πουκάμισό της, σχεδόν αδιάφορα, σαν να ήθελε να βεβαιω-
θεί ότι είχε κάνει καλή δουλειά. Τη Σάρα, όμως, η κίνησή του την ε-
πηρέασε έντονα. Το άγγιγμά του, η πίεση των γοφών του πάνω στους
δικούς της κόντευαν να την εκτινάξουν στα ουράνια. Μισούσε τον ε-
αυτό της για την αυθόρμητη ανταπόκρισή της και για πρώτη φορά στη
ζωή της δεν ήξερε πώς να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα.
Κόντεψε να κλάψει από ανακούφιση όταν εκείνος έκανε πίσω.
«Ώρα για το πρωινό», της είπε. «Εκτός κι αν έχεις σκοπό να σπα-
ταλήσεις άλλη μισή ώρα για να μακιγιάρεις το πρόσωπό σου». Εκείνη
κούνησε αρνητικά το κεφάλι της και τότε ο Φρανσίσκο, πιάνοντάς την
από τον αγκώνα, την οδήγησε έξω από την κρεβατοκάμαρα.
Η Σάρα τον ευγνωμονούσε γιατί τη στήριζε με το μπράτσο του
διαφορετικά υπήρχε κίνδυνος να σωριαστεί. Η επόμενη ερώτησή του
όμως τη γέμισε αγανάκτηση, εξουδετερώνοντας έτσι τη μαγική έλξη
που ασκούσε επάνω της.
«Το συνηθίζεις να φοράς ρούχα που σε κάνουν να μοιάζεις με
απόβλητη της κοινωνίας;» της είπε.
Η Σάρα έσπρωξε το χέρι του από τον αγκώνα της. «Ποιος φταίει
γι’ αυτό;» του αποκρίθηκε με φωνή παγερή. «Αυτά είναι τα ρούχα που
φορούσα στο ταξίδι άνετα και πρακτικά. Δεν είχα σκοπό να διασχίσω
τη μισή Ισπανία μέσα σ’ αυτή την αφόρητη ζέστη ούτε να μείνω εδώ
περισσότερο από μια νύχτα. Αν το ήξερα ότι θα έπεφτα θύμα απαγω-
γής και ότι θα υποχρεωνόμουν να μείνω ώσπου να με ανταλλάξουν με
κάποια άλλη, τότε θα είχα φροντίσει να φέρω και τα ανάλογα ρούχα.
Ωστόσο, ούτε τα ρούχα που φοράω ούτε η εμφάνισή μου είναι πράγ-
ματα που σε αφορούν», κατέληξε.
«Α, με αφορούν», απάντησε εκείνος ήρεμα και την κοίταξε από
την κορυφή ως τα νύχια. «Όταν είμαι υποχρεωμένος να σε κοιτάζω -
δεν ξέρω κι εγώ για πόσον καιρό- νομίζω ότι δικαιούμαι να έχω
γνώμη γι’ αυτό που θα αντικρίζουν τα μάτια μου, δε συμφωνείς;»
Όχι, δε συμφωνούσε, αλλά δε θα έχανε την ώρα της για να αντι-
δικήσει μαζί του. Η Σάρα διέσχισε με το κεφάλι ψηλά την αψιδωτή
στοά κι έφτασε στην άλλη άκρη, όπου κάτω από τον ήλιο που έπεφτε
κατακόρυφα τους περίμενε ένα τραπέζι στρωμένο για το πρωινό.
Η γνώμη του γι’ αυτή δεν την είχε πληγώσει. Και βέβαια δε με
πλήγωσε, διαβεβαίωσε τον εαυτό της. Εκείνο που την είχε κάνει δυ-
στυχισμένη ήταν αυτό το «δεν ξέρω κι εγώ για πόσον καιρό», πράγμα
που σήμαινε ότι όσο κι αν τον είχαν ανησυχήσει τα περιστατικά της
προηγούμενης νύχτας, δε σκόπευε να τη βάλει στο πρώτο αεροπλάνο

58
για την Αγγλία και να απαλλαγεί από την ευθύνη της.
Τα πράγματα της είχαν έρθει ανάποδα, που να πάρει η οργή! Θα
φρόντιζε όμως να τα διορθώσει και να επωφεληθεί από την κατά-
σταση που είχε δημιουργηθεί την προηγούμενη νύχτα. Και θα άρχιζε
τώρα αμέσως.
Τη στιγμή που εκείνος καθόταν στην πολυθρόνα απέναντι της, του
έριξε ένα θλιμμένο, ξεψυχισμένο βλέμμα και ύστερα κάρφωσε τα μά-
τια της στο κατάλευκο τραπεζομάντιλο. Κι έμεινε σ’ αυτή τη στάση
ώσπου λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, λες και κάποιος είχε χτυπήσει
ένα βουβό κουδούνι, εμφανίστηκε μια στρουμπουλή κυρία, με το
στρογγυλό της πρόσωπο όλο χαμόγελα και με τα γκρίζα της μαλλιά
τραβηγμένα πίσω σε έναν περίπλοκο κότσο. Ασθμαίνοντας ελαφρά,
ακούμπησε στο τραπέζι το περιεχόμενο του δίσκου που κρατούσε -
κανάτες με παγωμένη πορτοκαλάδα και αχνιστό καφέ, καθώς και
φρυγανισμένα, ζεστά ψωμάκια, τυλιγμένα σε λινές πετσέτες. Τα κα-
λοκάγαθα μάτια της έριχναν κλεφτά βλέμματα, σαν να προσπαθούσε
να ανακαλύψει πίσω από το ατημέλητο παρουσιαστικό της καινού-
ριας ερωμένης του αφεντικού της κάτι που να άξιζε τον κόπο να προ-
σελκύσει το ενδιαφέρον του.
Η Σάρα ένιωσε ταπείνωση. Έγινε κατακόκκινη και με κόπο συ-
γκρατήθηκε για να μην αρχίσει να στριφογυρίζει αμήχανη στην πολυ-
θρόνα της. «Αυτή είναι η Ροζαλία», είπε ο Φρανσίσκο με ύφος ελα-
φρά ειρωνικό. «Δε μιλάει αγγλικά, αλλά οι συστάσεις περιττεύουν,
γιατί ξέρει ποια είσαι».
«Η τελευταία σου ερωμένη! Είσαι απαίσιος!»
Μόλις ξεστόμισε την κατηγορία της, η Σάρα το μετάνιωσε.
Αν ήθελε να πετύχει το σχέδιό της, έπρεπε να παριστάνει την ψυ-
χικά εξουθενωμένη κι όχι τη γυναίκα που έχει το κουράγιο να του
επιτίθεται. Εκείνος όμως δεν έδωσε σημασία στην έκρηξή της και
σερβίρισε χυμό σε δυο ποτήρια. «Ο γιος της, ο Μάρκος», την πληρο-
φόρησε, «μαθαίνει αγγλικά για να πάει στην Αμερική όπου έχει συγ-
γενείς. Μη σου μπει όμως καμιά ιδέα να απευθυνθείς σ’ αυτόν, ζητώ-
ντας του να σε βγάλει από εδώ μέσα κρυμμένη στο καλάθι με τα ά-
πλυτα. Δε θα πετύχαινες τίποτα αν το έκανες αυτό.
Αν όχι τίποτ’ άλλο, το προσωπικό μού είναι πιστό πάντα». Ακού-
μπησε πίσω στην πολυθρόνα του και της έδειξε την κανάτα με τον
καφέ. «Θα αναλάβεις χρέη οικοδέσποινας;»
Οι ελπίδες της έσβησαν εντελώς. Ήταν φανερό ότι ο δεσμοφύλα-
κάς της δεν είχε σκοπό να την ελευθερώσει από οίκτο. Συμμορφώ-
θηκε λοιπόν με την υπόδειξή του και σερβίρισε τον καφέ. «Θα πρέπει
να είναι πιστοί ή τρελοί», μουρμούρισε με ύφος κατσούφικο, «για να

59
έχουν αναλάβει μόνοι τους τη φροντίδα αυτού του τεράστιου κτιρίου
που μοιάζει με στρατώνα».
«Το σπίτι μου δεν είναι στρατώνας», την πληροφόρησε εκείνος με
ύφος ψυχρό. «Όταν φτιάξει η διάθεσή σου, θα σου δείξου πόσο ό-
μορφο είναι. Και διαθέτω αρκετό προσωπικό, τόσο για το σπίτι όσο
και για τα κτήματα. Το προσωπικό του σπιτιού, εκτός από τη Ροζαλία
και τον Μάρκος, έχει άδεια. Τους δίνω άδεια έναν ολόκληρο μήνα
κάθε χρόνο. Η Ροζαλία θα πάρει τη δική της αργότερα και θα την
περάσει με την παντρεμένη κόρη της και τα εγγόνια της στην κοιλάδα
κάτω, ενώ ο Μάρκος, όπως σου είπα, θα πάει στην Αμερική. Μπορείς,
λοιπόν, να τελειώσεις το πρωινό σου με ελαφριά καρδιά τώρα που
έμαθες ότι δε μεταχειρίζομαι τους ανθρώπους μου σαν να είναι κτήνη
και ότι δεν τους βγάζω το λάδι στη δουλειά».
«Η καρδιά μου θα ήταν απείρως πιο ελαφριά αν με άφηνες να
φύγω», αντιγύρισε εκείνη. Αρκετά είχε συγκρατηθεί ως τώρα. Κι αν
αυτό δεν ταίριαζε με τη νευρωτική εικόνα που ήθελε να παρουσιάσει,
τόσο το χειρότερο. Το κόλπο της δεν είχε πιάσει και είχε βαρεθεί να
παίζει αυτόν το ρόλο.
Καιρός ήταν να του μιλήσει έξω από τα δόντια και να λάμψει η
αλήθεια κάτω από τον ήλιο. Μόλις σκέφτηκε τον ήλιο, συνειδητοποί-
ησε ότι τόση ώρα την έλουζαν οι θερμές του αχτίδες και το κορμί της
μούσκεψε στον ιδρώτα. Τη ζέσταινε το κλειστό βαμβακερό της που-
κάμισο και ένιωθε ότι είχε χλομιάσει.
«Δεν έχω πρόθεση να σε αφήσω να φύγεις», τόνισε εκείνος με
ύφος νωχελικό. «Είσαι ο άσος που έχω στο μανίκι μου. Χωρίς εσένα,
οι δυνατότητές μου να εξαναγκάσω εκείνον το γεροπαραλυμένο να
μου δώσει πίσω την αδερφή μου μειώνονται κατά πολύ».
Η Σάρα δεν μπορούσε να σκεφτεί την κατάλληλη απάντηση και
προτίμησε να μείνει σιωπηλή. Όταν όμως τον είδε να σκύβει ξαφνικά
προς το μέρος της και να την κοιτάζει με μάτια μισόκλειστα και με ένα
ενδιαφέρον που δεν ήταν εντελώς προσποιητό, ένιωσε την ανάσα της
να πιάνεται.
«Δεν άγγιξες το φαγητό σου, σενιορίτα. Μήπως είσαι άρρωστη;»
Το βλέμμα του διέτρεξε τη χλομή, υγρή επιδερμίδα της και στάθηκε
στα τρεμάμενα χείλη της. Δε θα του έδινε όμως την ικανοποίηση να
καταλάβει πόσο την είχε συγκινήσει το ενδιαφέρον του, επειδή δεν
έπρεπε να τη συγκινεί, επειδή δεν έπρεπε να σημαίνει τίποτα γι’ αυτή.
Και δε σήμαινε.
«Πώς θέλεις να είμαι κάτω από αυτές τις συνθήκες;» του πέταξε
κοφτά. «Να ακτινοβολώ;»
Άπλωσε το χέρι της και, παίρνοντας ένα ψωμάκι, το άλειψε με

60
μέλι. Δεν ήταν παράξενο που αισθανόταν άρρωστη δεν είχε φάει τί-
ποτα εδώ και είκοσι τέσσερις ώρες. «Με φέρνεις εδώ και με κρατάς
κλειδωμένη. Πώς περιμένεις να αισθάνομαι; Και τι θα γίνει με τη δου-
λειά μου; Θα πάει κατά διαόλου χωρίς εμένα. Όταν με ελευθερώσεις,
θα σου κάνω μήνυση για παράνομη κατακράτηση και για απώλεια ει-
σοδήματος και...» Όσο πήγαινε και φούντωνε. Χωρίς να το καταλά-
βει, πήρε άλλο ένα ψωμάκι. «Κι εγώ έχω έμπιστο προσωπικό. Η
Τζένη, παραδείγματος χάρη, ξέρει πού πήγα. Και αν δεν εμφανιστώ,
θα απευθυνθεί στις ισπανικές Αρχές και θα ζητήσει να διεξαγάγουν
έρευνες για να με βρουν. Και τότε εύκολα θα με εντοπίσουν».
Η έξαψή της την έκανε να χειρονομεί νευρικά. «Υπάρχει ο υπάλ-
ληλος της ρεσεψιόν στην Αρκος, ο οδηγός του ταξί που με έφερε εδώ.
Και μην ξεχνάς τη γειτόνισσα του μπαμπά. Έτσι όπως σου έκανε τα
γλυκά μάτια, δε νομίζω ότι θα έχει ξεχάσει τόσο γρήγορα το πρόσωπό
σου!»
Δάγκωσε θριαμβευτικά το ψωμάκι της, περιμένοντας να δει την
ανησυχία να ζωγραφίζεται στο ωραίο του πρόσωπο απέναντι της. Θα
ήταν τουλάχιστον ανόητος αν δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο εύκολα
θα εντόπιζαν την αιχμάλωτη του μόλις γινόταν γνωστή η εξαφάνισή
της.
Το στομάχι της όμως έγινε κόμπος όταν είδε ένα ελαφρά συμπο-
νετικό χαμόγελο στις άκρες των χειλιών του. «Τηλεφώνησα στο γρα-
φείο σου σήμερα το πρωί, την ώρα που κοιμόσουν», την πληροφόρησε
με ύφος ανέμελο. «Αυτή η Τζένη έδειξε μεγάλη κατανόηση. Κατά-
λαβα ότι της είχες τηλεφωνήσει χτες το απόγευμα και της είχες πει ότι
θα έμενες εδώ λίγο περισσότερο απ’ όσο είχες λογαριάσει. Της είπα
ποιος ήμουν και της θύμισα ότι είχαμε συναντηθεί στο γραφείο σου.
Ύστερα της εξήγησα ότι η μοίρα μάς είχε κάνει να συναντηθούμε
ξανά, ότι δεν μπορούμε να ξεκολλήσουμε ο ένας από τον άλλον και
ότι μένουμε μαζί για να εξετάσουμε τις προοπτικές της σχέσης μας.
Με όλα αυτά, η κατανόηση που έδειξε ήταν ακόμα μεγαλύτερη. Φα-
ντάσου ότι με παρακάλεσε να σου πω ότι δεν είναι ανάγκη να βιαστείς
και ότι θα τα βγάλει πέρα μόνη της. Στο τέλος μου είπε ότι είμαι πολύ
καλύτερος από τον νεαρό με τον οποίο έβγαινες πριν». Σήκωσε ερω-
τηματικά το φρύδι του. «Πρόκειται για σοβαρό δεσμό; Μη στενοχω-
ριέσαι. Είμαι σίγουρος ότι θα βρεις μια δικαιολογία για να εξευμενί-
σεις τον νεαρό. Έχω παρατηρήσει ότι είσαι πολύ εφευρετική. Στο
κάτω κάτω, δεν έχεις παρά να του πεις την αλήθεια. Αναρωτιέμαι,
ωστόσο, αν θα σε πιστέψει!»
Στον Νάιτζελ Μπέινς δε θα έλεγε τίποτα η Σάρα. Αυτή η χλιαρή
σχέση δεν οδηγούσε πουθενά ούτε την ενδιέφερε. Το μόνο πράγμα

61
που την έκανε έξαλλη ήταν ότι ο Φρανσίσκο είχε προχωρήσει ξανά
ένα βήμα μπροστά από την ίδια.
Είχε την ικανότητα να είναι πολύ πειστικός με τη βραχνή, αισθη-
σιακή φωνή του. Η Τζένη πολύ εύκολα θα είχε χάψει τα παραμύθια
του για ένα μεγάλο πάθος. Με τη ρομαντική της καρδιά, θα έβαζε τα
δυνατά της για να πάει καλά το γραφείο και θα έκανε σχέδια για το
φόρεμα που θα φορούσε στο γάμο!
«Είσαι απαίσιος!» μουρμούρισε νιώθοντας τα μάτια της να τσού-
ζουν από τα δάκρυα, που πάσχισε να τα συγκρατήσει πιέζοντας τα
βλέφαρά της με τα χέρια της. Δεν είχε κλάψει ποτέ και δε θα έκλαιγε
τώρα εξαιτίας του!
Η Σάρα είχε ανάψει ολόκληρη, είχε εξοργιστεί και είχε λερώσει
το πουκάμισό της με μέλι που είχε στάξει από το ψωμάκι. Το χειρό-
τερο όμως ήταν ότι δεν είχε τη δυνατότητα να μείνει μόνη και να βγά-
λει το πουκάμισό της για να το πλύνει, φορώντας το σουτιέν της όση
ώρα θα στέγνωνε. Εκείνος θα την ακολουθούσε σαν καταραμένη
σκιά, μ’ εκείνο το ψεύτικο ενδιαφέρον ζωγραφισμένο στο πρόσωπό
του και ύστερα θα την κατηγορούσε ότι του έκανε επίδειξη για να
προκαλέσει το ενδιαφέρον του. Και στο τέλος θα της έλεγε πάλι «ευ-
χαριστώ, αλλά δε θα πάρω», επειδή δε θα του άρεσε αυτό που του
προσφερόταν. Σε ποιον θα άρεσε άλλωστε κάποια τόσο... ασουλού-
πωτη; Ω, πόσο τον μισούσε!
«Μην κλαις». Η φωνή του ακούστηκε σαν βελουδένιος ψίθυρος
καθώς της τραβούσε τα χέρια από το πρόσωπό της. Η Σάρα ρίγησε,
νιώθοντας γυμνή και ευάλωτη κάτω από το αιφνίδια συμπονετικό και
γεμάτο κατανόηση βλέμμα του. «Δεν πρέπει να είσαι δυστυχισμένη.
Ο πατέρας σου θα πάρει γρήγορα το μήνυμα. Στο μεταξύ, εσύ μπορείς
να ηρεμήσεις και να απολαύσεις τη διαμονή σου εδώ. Δε θα είσαι πια
κλειδωμένη και υπάρχουν πολλά να δεις. Θα μείνεις λίγο καιρό και -
ποιος ξέρει;- μπορεί να ανακαλύψεις ένα διαφορετικό είδος ελευθε-
ρίας κοντά μου. Την ελευθερία της περιπλάνησης μαζί μου κάτω από
το ζεστό ήλιο της Ισπανίας, της αίσθησης του θερμού αέρα στα μαλ-
λιά, στο πρόσωπο και στο κορμί σου. Μπορείς να απολαύσεις το δρο-
σερό χάδι των νερών του ποταμού που κατεβαίνει από το βουνό, την
ηδονή του καλού κρασιού στο λαρύγγι σου, το άρωμα των αγριολού-
λουδων. Μπορεί να ανακαλύψεις την ελευθερία που σου προσφέρει
η χαρά της κάθε στιγμής, μπορεί να ανακαλύψεις τι υπάρχει μέσα
σου...»
Η Σάρα είχε κλείσει τα μάτια της και ο κόμπος στο λαιμό της άρ-
χισε να διαλύεται. Η αισθησιακή και πλανεύτρα φωνή του και όσα

62
έλεγε έφταναν ως το υποσυνείδητό της και ανέσυραν από εκεί ανά-
γκες και φαντασιώσεις που ποτέ δεν ήξερε ότι υπήρχαν μέσα της. Ή-
ταν σχεδόν έτοιμη να υποκύψει στα υπέροχα οράματα που της είχαν
εμπνεύσει τα λόγια του. Σχεδόν... «Στο τέλος, αν έμπαινες στον κόπο
να κοιτάξεις λίγο πιο βαθιά, μπορεί να ανακάλυπτες ότι δεν είμαι το
τέρας που πιστεύεις ότι είμαι», συνέχισε εκείνος. «Είμαι εδώ, μαζί
σου». Τα χέρια του έσφιξαν τα δικά της. «Εξερεύνησέ με».
Αυτό ήταν! Αυτό την έφερε πίσω στα συγκαλά της. Να τον εξε-
ρευνήσει; Όχι, ευχαριστώ! Ούτε καν θα προσπαθούσε να καταλάβει
τι ακριβώς εννοούσε ο δεσμοφύλακάς της. Άνοιξε το στόμα της για να
του το πει, αλλά εκείνος της έκλεισε τα χείλη ακουμπώντας το δάχτυλό
του στο στόμα της.
Το άγγιγμά του άναψε φλόγες μέσα της. Ώσπου να συνέλθει η
Σάρα από τη συγκλονιστική αίσθηση που της προκάλεσε η χειρονομία
του, εκείνος βρήκε την ευκαιρία να σηκωθεί. «Θα λείψω για μισή
ώρα», της είπε. «Σου υπόσχομαι ότι δε θ' αργήσω περισσότερο. Περί-
μενέ με εδώ, κάτω από τη σκιά της συκιάς. Σου ετοιμάζω μια μικρή
έκπληξη». Τα δόντια του άστραψαν κατάλευκα πάνω στο ηλιοκαμένο
του πρόσωπο. «Όση ώρα με περιμένεις, ακούγοντας τη μουσική του
σιντριβανιού και αφήνοντας τις αισθήσεις σου να ξελογιαστούν από
το άρωμα των κρίνων, σκέψου όσα σου είπα. Και σε λίγο θα είμαι
όλος δικός σου».

63
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7

Αν ο Φρανσίσκο είχε την εντύπωση ότι η Σάρα θα επέτρεπε στον


εαυτό της να ξελογιαστεί από οτιδήποτε -από τα κρίνα ή από εκείνον-
τότε καλά θα έκανε να αναθεωρήσει τη στρατηγική του.
Γιατί σίγουρα είχε καταστρώσει μια στρατηγική.
Τα μάτια της Σάρας είχαν γίνει δυο πράσινες σχισμές καθώς κα-
θόταν κάτω από τη σκιά της πελώριας συκιάς. Έκλεισε αποφασιστικά
τα αυτιά της για να μην ακούει το κελάρυσμα του νερού από το σκα-
λιστό πέτρινο σιντριβάνι. Είχε ανάγκη από περισυλλογή. Έπρεπε να
σκεφτεί, κάνοντας την καρδιά της πέτρα και επιστρατεύοντας τη λο-
γική της.
Βέβαιη τώρα πια ότι εκείνος είχε σκοπό να της προκαλέσει σύγ-
χυση και να την αποπροσανατολίσει, έπρεπε να καταστρώσει ένα
σχέδιο για να τον προκαταλάβει και να εμποδίσει κάθε του κίνηση.
Αρχικά την είχε μεταχειριστεί σαν εχθρό, σκληρά και ανελέητα, και
ύστερα πέρασε στις προσβολές -όπως το προηγούμενο βράδυ όταν,
αφού την είχε καταβροχθίσει με τα μάτια του, της είχε γυρίσει την
πλάτη και της είχε πει «όχι, ευχαριστώ».
Και το ίδιο πράγμα είχε συμβεί σήμερα το πρωί. Με τα φιλιά του
και τα χάδια του είχε κάνει το κορμί της να λιώσει και η Σάρα, έχο-
ντας χάσει το μυαλό της, ήταν πρόθυμη να κάνει έρωτα μαζί του μπο-
ρεί να έπεφτε ακόμα και στα γόνατα ικετεύοντάς τον να της κάνει
έρωτα! Εκείνος όμως, λέγοντάς της ότι ήταν ασουλούπωτη, την είχε
αποδιώξει, ψυχρά αρνούμενος αυτό που σίγουρα είχε καταλάβει ότι
του πρόσφερε - ή μάλλον που ήταν έτοιμη να του προσφέρει αν εκεί-
νος είχε προχωρήσει ένα ακόμα βήμα.
Και ύστερα, κατά τη διάρκεια του πρωινού, όταν είχε αφήσει να
φανεί ότι το μαχητικό της πνεύμα είχε επανέλθει σε όλη του τη δόξα,
εκείνος είχε επιστρατεύσει τη δύναμη της βραχνής, σεξουαλικής φω-
νής του, μιλώντας για τον αέρα των βουνών, για το κρασί και τα α-
γριολούλουδα. Είχε μάλιστα το θράσος να την παροτρύνει να τον...
εξερευνήσει!
Από το στόμα της βγήκε ένα περιφρονητικό επιφώνημα και κά-

64
θισε στον ξύλινο πάγκο που περιέβαλλε τον κορμό της αιωνόβιας συ-
κιάς με τα πόδια τεντωμένα μπροστά.
Ο Φρανσίσκο Γκαρσία Κασάλς προχωρούσε με βάση το σχέδιό
του, που ήταν να την αποπλανήσει η Σάρα ήταν σίγουρη γι’ αυτό. Η
ίδια ήταν πολύ ασήμαντη, πολύ συνηθισμένη γυναίκα για έναν άντρα
όπως εκείνος, έναν άντρα που ασφαλώς θα μπορούσε να διαλέξει την
ωραιότερη γυναίκα στον κόσμο. Ούτε καν η ανία του, όσο περίμενε
την απάντηση του πατέρα της, δεν αρκούσε για να τον παρακινήσει
να κάνει έρωτα μαζί της.
Η μόνη λοιπόν λογική εξήγηση της συμπεριφοράς του ήταν η επι-
θυμία του να της προκαλέσει σύγχυση και να την αποπροσανατολίσει.
Με την πότε σκληρή και πότε μαλακή στάση του, με τον πότε θερμό
και πότε ψυχρό τρόπο με τον οποίο την αντιμετώπιζε, ο Φρανσίσκο
είχε σκοπό να την καταντήσει ένα άβουλο πλάσμα χωρίς πνευματική
διαύγεια, ώστε η Σάρα να μην μπορεί να επινοήσει ένα σχέδιο για να
δραπετεύσει.
Αν την κρατούσε κλειδωμένη στο διαμέρισμα, η Ροζαλία θα έ-
μπαινε σε υποψίες. Κι έτσι, η μόνη εναλλακτική λύση που του απέμενε
ήταν να της παραχωρήσει μια περιορισμένη ελευθερία και να την πα-
ρακολουθεί στενά.
Μια κίνηση στην ηλιόλουστη, πλημμυρισμένη από τα αρώματα
των λουλουδιών αυλή τράβηξε την προσοχή της Σάρας. Ήταν η Ροζα-
λία, που καθάριζε το τραπέζι όπου είχαν πάρει το πρωινό τους. Και
το έκανε με την ησυχία της. Μήπως ο Φρανσίσκο της είχε δώσει οδη-
γίες να παρακολουθεί τη «φιλοξενούμενή του;» Μήπως της είχε πει
να μην την αφήσει να βγει από το κάστρο για να μη χαθεί στα άγρια
ανδαλουσιανά βουνά;
Η Σάρα τον είχε ικανό για όλα. Ενώ της είχε πει ότι την άφηνε
μόνη για μισή ώρα -αφού είχε προσπαθήσει να τη μαγέψει με τα λόγια
του και σχεδόν το είχε καταφέρει- φαίνεται ότι, για καλό και για
κακό, είχε βάλει φύλακα τη Ροζαλία.
Αποφασίζοντας να επαληθεύσει τη θεωρία της, η Σάρα σηκώθηκε
και κατευθύνθηκε σε μια πόρτα. Κάπου πιο πέρα θα έβρισκε την ε-
ξωτερική πύλη.
Η πόρτα όμως ήταν κλειδωμένη και η Σάρα αισθάνθηκε παγιδευ-
μένη, όπως ακριβώς είχε αισθανθεί όταν την είχε κλειδώσει στο δια-
μέρισμά του.
Η Ροζαλία δεν την είχε ακολουθήσει όπως και ο κύριός της, θα
ήξερε πως η φιλοξενούμενή του δεν μπορούσε να βγει από το κάστρο.
Και το χειρότερο ήταν ότι ο Φρανσίσκο της είχε πει ψέματα.
Της είχε πει ότι δε θα υπήρχαν πια κλειδαριές κι εκείνη τον είχε

65
πιστέψει. Κι όμως θα έπρεπε να περιμένει κάτι τέτοιο από ένα τόσο
ύπουλο και αχρείο υποκείμενο. Ωστόσο, η ψευτιά του την είχε πληγώ-
σει αφάνταστα. Η καρδιά της πονούσε και δάκρυα ανέβαιναν στα μά-
τια της.
«Η Ροζαλία μου είπε πού θα σε έβρισκα».
Η Σάρα ίσιωσε το κορμί της, πασχίζοντας να καταπνίξει τα πλη-
γωμένα της αισθήματα που σίγουρα θα καθρεφτίζονταν στο πρόσωπό
της και γύρισε απότομα. Δεν τον είχε ακούσει να πλησιάζει.
«Μου είπες ψέματα!» τον κατηγόρησε. «Είπες ότι δε θα υπάρ-
χουν πια κλειδωμένες πόρτες». Η αίσθηση ότι ο Φρανσίσκο την είχε
προδώσει έγινε πιο έντονη μέσα της κάτω από το θερμό, διαπερα-
στικό του βλέμμα. Και όμως, αν έβαζε τη λογική της να λειτουργήσει,
θα καταλάβαινε ότι έπρεπε να ήταν προετοιμασμένη για το ψέμα του,
θα έπρεπε να το περιμένει. Κι όταν ένα συμπονετικό χαμόγελο ζω-
γραφίστηκε στις άκρες των χειλιών του, λες και ήξερε ακριβώς ποια
ήταν τα αισθήματά της, η Σάρα τον μίσησε γι’ αυτό. Δεν μπορούσε να
αντέξει στην ιδέα ότι ο Φρανσίσκο μάντευε τη συναισθηματική σύγ-
χυση που βασίλευε μέσα της.
Τα όποια συναισθήματά της υπήρξαν πάντα λογικά και συγκρα-
τημένα. Και το ότι αυτός ο άντρας ήταν ικανός να την αναστατώνει
την έκανε να ντρέπεται, την υποβίβαζε στα δικά της μάτια.
«Αν και θα έπρεπε να το περιμένω», του πέταξε με ύφος σαρκα-
στικό. «Τι σημασία έχουν ένα δυο ψέματα για έναν άντρα που έφτασε
στο σημείο να απαγάγει μια εντελώς αθώα, άγνωστή του γυναίκα;»
Η Σάρα απέφυγε επιμελώς το βλέμμα του. Τις τελευταίες είκοσι
τέσσερις ώρες είχε μάθει ότι εκείνος είχε την ικανότητα, με μια φλο-
γερή ματιά του, να εξουδετερώσει κάθε ίχνος λογικής και αυτοκυ-
ριαρχίας μέσα της. Και ποτέ της δεν ξεχνούσε ένα μάθημα που είχε
πάρει. Ωστόσο, δεν μπορούσε να αποφύγει τον ήχο της φωνής του.
«Με συγχωρείς αν σε αναστάτωσα. Δεν ήταν αυτή η πρόθεσή
μου».
Εκείνη ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους της. «Ποιος αναστατώ-
θηκε; Τι είναι μια κλειδωμένη πόρτα μπροστά σε όλες τις άλλες τα-
πεινώσεις στις οποίες με υπέβαλες; Παράτα με ήσυχη!»
«Σσσ». Το χέρι του, που είχε πιάσει το μπράτσο της, γλίστρησε
και τα δάχτυλά του μπλέχτηκαν ανάμεσα στα δικά της. Και τότε όλες
της οι διαμαρτυρίες πνίγηκαν στο λαιμό της και απέμεινε η αίσθηση
των χεριών του που τη μεθούσε. «Έχω κάτι που ελπίζω ότι θα είναι
μια ευχάριστη έκπληξη για σένα», συνέχισε εκείνος. «Και αργότερα,
θα ξεκλειδώσουμε όλες τις πόρτες και θα σου δείξω πού κρατάμε τα
κλειδιά».

66
Ποια νόμιζε ότι κορόιδευε; Της μιλούσε λες και ήταν τριών χρό-
νων. Τράβηξε απότομα το χέρι της. Θα της έδειχνε πού είναι τα κλει-
διά ώστε να μπορέσει να φύγει όποτε της έκανε κέφι; Σίγουρα ο κύ-
ριος θα νόμιζε ότι δεν είχε κουκούτσι μυαλό στο κεφάλι της! Και δεν
είχε όρεξη να δει την έκπληξη που της ετοίμαζε, όποια και να 'ταν
αυτή. Στη σύντομη, αλλά τραυματική εμπειρία της από τη γνωριμία
του, όλες οι εκπλήξεις που της είχε κάνει ως τώρα υπήρξαν εξαιρε-
τικά δυσάρεστες!
Εκείνος γύρισε αργά και την ατένισε με ένα μικρό, ενοχλητικό
χαμόγελο που έκανε ακόμα πιο αισθησιακά τα υπέροχα χείλη του.
Και το πρόσωπο της Σάρας έγινε κατακόκκινο από αμηχανία. Ήξερε
ότι, με τα τσαλακωμένα και βρόμικα ρούχα της, είχε τα χάλια της,
αλλά δεν ήταν ανάγκη να της δείχνει με το ύφος του ότι την έβρισκε
σχεδόν κωμική.
«Πάψε να είσαι ξεροκέφαλη», την πρόσταξε. «Έλα μαζί μου ή-
ρεμα, γιατί αλλιώς θα σε κουβαλήσω στον ώμο μου. Εμένα το ίδιο μου
κάνει».
Πράγμα που δεν της άφηνε περιθώρια επιλογής. Κι εκείνος το ή-
ξερε. «Μόνον οι διανοητικά καθυστερημένοι χρησιμοποιούν τη δύ-
ναμή τους για να επιβάλουν τη θέλησή τους στους πιο αδύναμους»,
μουρμούρισε ρίχνοντάς του μια άγρια ματιά. «Δε σου έμαθε κανένας
ποτέ πώς να ζητάς κάτι με ευγένεια; Ή μήπως αυτό δεν ταιριάζει με
την εικόνα του σκληρού άντρα που θέλεις να παρουσιάζεις;»
Το μόνο που κέρδισε η Σάρα ήταν ένα ψυχρό και αγριωπό
βλέμμα που την έκανε να ανατριχιάσει. «Εντάξει, έρχομαι», βιάστηκε
να πει με δυσαρέσκεια. «Μην περιμένεις ωστόσο να ενδιαφερθώ έ-
στω και ελάχιστα για ό,τι μου ετοιμάζεις. Το μόνο που μ’ ενδιαφέρει
είναι να σε δω πίσω από τα σίδερα της φυλακής».
Δεν ήταν η πρώτη φορά που του έλεγε κάτι τέτοιο και δε φάνηκαν
να τον ενόχλησαν τα λόγια της, αλλά τουλάχιστον έπαψε να την ατε-
νίζει μ’ εκείνο το παράξενο, αγριωπό του βλέμμα. Αφού διέσχισαν το
μακρύ σκιερό περιστύλιο, προσπέρασαν την πόρτα που οδηγούσε στο
διαμέρισμά του και μπήκαν σε ένα δροσερό σαλόνι. Η Σάρα, που περ-
πατούσε πίσω του, παρατήρησε αφηρημένα το δωμάτιο, την κομψή
του επίπλωση με τις παλιές ταπισερί, τα πέτρινα ανάγλυφα παράθυρα
γοτθικού ρυθμού και τα μεγάλα βάζα με τα άσπρα κρίνα που η μυρω-
διά τους πλανιόταν στον αέρα.
Δε σταμάτησαν όμως στο σαλόνι. Πέρασαν από ένα μεγάλο χολ
με ψηλό θολωτό ταβάνι και πάτωμα από γυαλισμένο ξύλο και ανέβη-
καν μια επιβλητική γυριστή σκάλα με κιγκλίδωμα -κι αυτή γοτθικού

67
ρυθμού- που πλαισιωνόταν από πορτραίτα με χρυσοποίκιλτες κορνί-
ζες. Τα πορτραίτα απεικόνιζαν κυρίες ντυμένες στα μαύρα, με κολιέ
μαργαριταρένια, βεντάλιες και μαντίλες, καθώς και περήφανους α-
ξιωματικούς με φανταχτερές στολές πάνω σε άλογα, με τα σπαθιά
τους τραβηγμένα και με μια έκφραση στα πρόσωπά τους το ίδιο
σκληρά αλαζονική όσο και του απογόνου τους που προχωρούσε μπρο-
στά από τη Σάρα. Για τη συντήρηση ενός τέτοιου μεγαλόπρεπου αρ-
χοντικού με απέραντους χώρους, γεμάτους με αντίκες μεγάλης αξίας
τέλειου από κάθε άποψη- θα χρειάζονταν ασφαλώς πάρα πολλά χρή-
ματα, που μάλλον θα προέρχονταν από τα κτήματα για τα οποία της
είχε μιλήσει ο Φρανσίσκο. Η Σάρα σκέφτηκε ότι δε θα μπορούσε να
είχε διαλέξει πιο επίφοβο εχθρό ο πατέρας της!
Ήταν έτοιμη να ρωτήσει πόσο μακριά είχε σκοπό να την πάει, ό-
ταν ο Φρανσίσκο άνοιξε μια πόρτα και την οδήγησε σε μια σουίτα με
την πιο φίνα διακόσμηση που μπορούσε να ονειρευτεί κανείς. Και ή-
ταν φανερό ότι ήταν διαμέρισμα φτιαγμένο για να το κατοικήσει γυ-
ναίκα.
Τα έπιπλα του σαλονιού είχαν την πιο χαριτωμένη μαρκετερί που
είχε δει η Σάρα, οι τοίχοι είχαν μπουαζερί σε άσπρο χρώμα, τα υφά-
σματα των επίπλων ήταν σε γαλάζιες αποχρώσεις, ανάμεικτες με ένα
αχνό κίτρινο χρώμα και στην κρεβατοκάμαρα δέσποζε ένα κομψό
κρεβάτι με τέσσερις κολόνες και πλούσια άσπρα μεταξωτά παραπε-
τάσματα με φεστόνι από δαντέλα.
Μήπως ο Φρανσίσκο είχε σκοπό να την εγκαταστήσει σ' αυτή τη
σουίτα; Ούτε που τολμούσε να ελπίσει ότι θα ήταν τόσο ιπποτικός. Θα
τον ευγνωμονούσε ακόμα κι αν την έβαζε να κοιμηθεί σε χοιροστάσιο
-οπουδήποτε- αρκεί να μην επαναλαμβανόταν η σκηνή της προηγού-
μενης νύχτας, όταν την είχε υποχρεώσει να κοιμηθεί στο κρεβάτι μαζί
του και ένιωθε την αναπνοή του να χαϊδεύει το λαιμό της.
Και πραγματικά οι ελπίδες της διαψεύστηκαν πολύ γρήγορα.
«Αυτά είναι τα δωμάτια της Ενκαρνασιόν», της είπε με ύφος βλοσυρό.
«Μπορείς να διανοηθείς ότι μια νεαρή κοπέλα δε θα ζούσε ευτυχι-
σμένη εδώ; Όπως βλέπεις, είχε όλα όσα επιθυμούσε. Γιατί, λοιπόν, θα
ήθελε να το σκάσει με έναν διεφθαρμένο που είχε τα τριπλάσιό της
χρόνια; Πες μου, γιατί;»
Τα σπανιόλικα μαύρα μάτια του την κάρφωναν και η ένταση ήταν
φανερή στη στάση του, έτσι όπως στεκόταν με τους μυς του τεντωμέ-
νους και τα πόδια στη διάσταση. Αλλά και στο πρόσωπό του, το σα-
γόνι του ήταν σφιγμένο και τα χείλη του είχαν γίνει μια λεπτή γραμμή
που δεν ταίριαζε καθόλου με τα σμιλεμένα, περήφανα και σκοτεινά
χαρακτηριστικά του.

68
«Πού να ξέρω εγώ;» μουρμούρισε η Σάρα δίνοντας έναν αδιά-
φορο τόνο στη φωνή της για να αμυνθεί ενάντια στην παράφορη οργή
του που αμαύρωνε τη χαριτωμένη θηλυκότητα του δωματίου. «Αυτά
τα δωμάτια είναι ‘η έκπληξη’ που μου ετοίμαζες; Τι υποτίθεται ότι
πρέπει να κάνω εγώ; Να βγάλω επιφωνήματα θαυμασμού ή να μετα-
κομίσω εδώ;»
«Όταν γυρίσει η αδερφή μου, δε θα θέλει να βρει μια ξένη στην
κρεβατοκάμαρά της», δήλωσε ο Φρανσίσκο βίαια. «Για τους λόγους
που σου έχω εξηγήσει, θα μείνεις εκεί που σε έβαλα μαζί μου. Εντε-
ντίδο!»
Το κτήνος! Πήγαν χαμένες οι ελπίδες της. Ποιος όμως νόμιζε ότι
ήταν για να τη μεταχειρίζεται όπως του άρεσε και να την κάνει να
αισθάνεται ότι ήταν ένα τίποτα;
«Α, πολύ κουτό από μέρους μου», είπε η Σάρα σέρνοντας τη φωνή
της και χαμηλώνοντας τα βλέφαρά της για να κρύψει το οργισμένο
βλέμμα της. «Για μια στιγμή νόμιζα ότι ήσουν έτοιμος να φερθείς με
εντιμότητα. Ή μήπως δεν ξέρεις τι σημαίνει αυτό;»
«Με εντιμότητα; Τι ξέρεις εσύ από εντιμότητα;»
Η καταδίκη που διάβαζε στα μαύρα του μάτια την έκανε να χάσει
σχεδόν την ψυχραιμία της, που έτσι κι αλλιώς κρεμόταν από μια κλω-
στή. Καταβάλλοντας όμως τεράστια προσπάθεια, κατάφερε να του
πετάξει με ύφος ψυχρό: «Δεν είμαι ο πατέρας μου, σενιόρ, ούτε ο κη-
δεμόνας του. Και κατά τη γνώμη μου είσαι το ίδιο αχρείος όσο είναι
κι εκείνος. Κι ενώ είμαι εντελώς αθώα σ’ αυτή την υπόθεση, εννοείς
να με κρατάς εδώ παρά τη θέλησή μου, τη στιγμή που η αδερφή σου
είναι με τον πατέρα μου επειδή το θέλει εκείνη. Αν, λοιπόν, είδα ό,τι
ήθελες να δω, θα μου επιτρέψεις να φύγω. Ο αέρας στην αυλή είναι
λιγότερο βαρύς. Εκεί τουλάχιστον κόντεψα να πιστέψω ότι δεν ήμουν
φυλακισμένη».
Ο θυμός έβαψε πορφυρά τα μήλα του προσώπου του και, για μια
φοβερή στιγμή, η Σάρα νόμιζε ότι θα τη χτυπούσε επειδή του είχε θυ-
μίσει ότι η Ενκαρνασιόν είχε δική της θέληση και το είχε σκάσει από
το σπίτι της με τον Πιρς, ασκώντας το δικαίωμά της να μείνει με τον
εραστή της. Ξαφνικά όμως το πρόσωπό του έλαμψε και της χάρισε
ένα εκθαμβωτικό χαμόγελο, αφήνοντάς τη με το στόμα ανοιχτό.
«Με συγχωρείς», της είπε. «Μπορεί να έχεις την ατυχία να είσαι
κόρη του πατέρα σου, αλλά έχεις δίκιο: δεν έχεις κάνει κακό σ’ εμένα
ή στους δικούς μου». Της άπλωσε το χέρι σε μια αφοπλιστική χειρο-
νομία. «Μερικές φορές ξεχνιέμαι, σενιορίτα. Πάνω απ’ όλα, είσαι φι-
λοξενούμενή μου. Σου ζητώ χίλιες φορές συγνώμη».
Η ήρεμη αξιοπρέπειά του τη γέμισε θαυμασμό. Ο Φρανσίσκο

69
χρησιμοποιούσε σκληρή γλώσσα όταν ήθελε και είχε μια αυταρχική
αλαζονεία που η Σάρα δεν είχε γνωρίσει σε άλλον άνθρωπο. Υπήρ-
χαν όμως και στιγμές σαν αυτή εδώ, όταν αποφάσιζε να χρησιμοποι-
ήσει τη γοητεία του, που η Σάρα τον έβρισκε σχεδόν συμπαθητικό.
Αυτό όμως ήταν κακό γιατί ο Φρανσίσκο ήταν εχθρός του πατέρα
της και την κρατούσε όμηρο, πράγμα που τον έκανε και δικό της ε-
χθρό. Και δε θα τον συγχωρούσε για τον τρόπο που την είχε μεταχει-
ριστεί, έστω και αν εκείνος επιστράτευε όλη την ευγένεια του κόσμου.
Κάνοντας πέτρα την καρδιά της, η Σάρα αγνόησε το χαμόγελό
του, που έδειχνε μεταμέλεια, έχοντας την υποψία ότι πίσω από αυτό
την κορόιδευε. Και η υποψία της έγινε πιο έντονη όταν ο Φρανσίσκο
έκανε μια μεγαλόπρεπη χειρονομία, δείχνοντάς της έναν καναπέ στην
άλλη άκρη του δωματίου.
«Βλέπεις πόσο καλός είμαι όταν θέλω; Έλα», της είπε. «Ωραία
φορέματα για την ωραία κυρία!»
Οι ψεύτικες κολακείες δεν πιάνουν σ’ εμένα, είπε μέσα της η
Σάρα και δεν κουνήθηκε από τη θέση της. Η εμφάνισή της δεν την
είχε απασχολήσει ποτέ ιδιαίτερα. Ήταν κάτι που της το έδωσε ο Θεός.
Όταν έμπαινε στον κόπο να επιμεληθεί το ντύσιμό της, γινόταν αρ-
κετά ελκυστική «ωραία» όμως δεν ήταν σε καμιά περίπτωση. Και
τώρα έβλεπε ότι επάνω στον καναπέ ήταν απλωμένα διάφορα ρούχα
από φίνα υφάσματα σε υπέροχα διαφορετικά χρώματα, σαν να είχε
πέσει από τον ουρανό το ουράνιο τόξο.
«Έλα να δεις. Μη μου πεις ότι δεν ενδιαφέρεσαι να φορέσεις κάτι
άλλο από εκείνο το μουντό γκρίζο πράγμα που έχεις φέρει μαζί σου».
Η Σάρα έσφιξε τα δόντια της ακούγοντας τα λόγια του. Δεν ήθελε
να του έχει καμιά υποχρέωση. Ωστόσο, δεν μπορούσε να φοράει το
ίδιο παντελόνι και το ίδιο πουκάμισο ώσπου να έρθει ο πατέρας της
να τη σώσει.
Αν ερχόταν ποτέ.
Αργά ή γρήγορα, βέβαια, θα επικοινωνούσε με τον ατζέντη του
και θα λάβαινε το μήνυμα. Το πιθανότερο όμως ήταν ότι αυτό δε θα
γινόταν πολύ σύντομα, ιδιαίτερα μάλιστα αν ήταν απορροφημένος
από την καινούρια νεαρή ερωμένη του. Και οπωσδήποτε θα προτι-
μούσε να κρατήσει την Ενκαρνασιόν, αντί να την ανταλλάξει με την
κόρη του, που πάντα τον αποδοκίμαζε! Μήπως η ίδια δεν είχε βάλει
σκοπό στη ζωή της να του αποδείξει ότι ήταν απόλυτα ικανή να φρο-
ντίσει τον εαυτό της χωρίς οικονομική ή οποιαδήποτε άλλη βοήθεια
από μέρους του;
Ο πατέρας της, λοιπόν, θα αγνοούσε τις απειλές του Φρανσίσκο,
έχοντας επίγνωση ότι η χωρίς φαντασία, ισορροπημένη κόρη του ήταν

70
σε θέση να τα βγάλει πέρα μόνη της.
Η Σάρα πήγε αναστενάζοντας προς το μέρος του, ξέροντας ότι
δεν είχε άλλη επιλογή από το να συμβιβαστεί με την κατάσταση. Όχι
όμως δείχνοντάς του ευγνωμοσύνη. Δεν του χρωστούσε χάρη για τί-
ποτα.
«Πού τα βρήκες αυτά;» ρώτησε ψυχρά, πιάνοντας στο χέρι της
ένα αραχνοΰφαντο φόρεμα με τριγωνικό ντεκολτέ και χρώμα λευκό,
με τιρκουάζ μανικέτια.
«Πού νομίζεις ότι τα βρήκα;» απόρησε εκείνος, σηκώνοντας εκ-
φραστικά το ένα του φρύδι. «Στην ντουλάπα της αδερφής μου. Δε συ-
νηθίζω να ντύνομαι γυναικεία όταν κλειδώνομαι στην κρεβατοκά-
μαρά μου».
Η ιδέα της φάνηκε τόσο γελοία που σχεδόν χαμογέλασε. Δε θα
τον άφηνε όμως να την παρασύρει. Έσφιξε τα χείλη της, φέρνοντας
στη μνήμη της πώς είχε αντιδράσει ο Φρανσίσκο στην ιδέα ότι εκείνη
θα χρησιμοποιούσε -δηλαδή θα μόλυνε -την κρεβατοκάμαρα της πο-
λύτιμης αδερφής του. «Δε θα ενοχληθεί η Ενκαρνασιόν αν γυρίσει
στο σπίτι και βρει μια ξένη να φοράει τα δικά της ρούχα;»
Εκείνος ανασήκωσε τους ώμους του και χαμογέλασε αλαζονικά.
«Γιατί να ενοχληθεί; Μπορεί να πετάξει όσα φορέματα χρησιμο-
ποιήσεις. Έχει τόσα πολλά! Ούτε μέχρι να γίνει εκατό χρόνων δε θα
έχει προλάβει να τα φορέσει όλα. Διάλεξα ρούχα που ταιριάζουν σε
όλα τα μεγέθη. Η Ενκαρνασιόν είναι πιο... πιο γεροδεμένη από ε-
σένα».
Η οργή αποτυπώθηκε στα χαρακτηριστικά της. Οι προσβολές που
της είχε κάνει ήταν άπειρες και η Σάρα δεν ήξερε σε ποια να πρωτο-
απαντήσει. Είχε αρχίσει να αντιπαθεί αφάνταστα την καταραμένη α-
δερφή του. Η Ενκαρνασιόν δεν ήταν μόνο ηλίθια που είχε μπλέξει με
τον Πιρς, βάζοντας σε μπελάδες τη Σάρα, αλλά, κατά τα φαινόμενα,
ήταν και ένα κακομαθημένο, παραχαϊδεμένο παλιοκόριτσο.
«Α», μουρμούρισε ο Φρανσίσκο παρεξηγώντας την οργισμένη έκ-
φρασή της. «Δεν είχα πρόθεση να κάνω μειωτικές συγκρίσεις. Η αλή-
θεια είναι ότι η αδερφή μου έχει πιο πλούσιες αναλογίες, αλλά η τε-
λειότητα του γυναικείου σώματος -όπως τόσο μεγαλόθυμα μου απέ-
δειξες- δεν εξαρτάται μόνο από αυτό...» Τα μάτια του πλανήθηκαν με
νόημα στο κορμί της, κάνοντας το πρόσωπό της να φουντώσει από α-
μηχανία -κι από κάτι άλλο: από την καυτή αίσθηση που έκανε τα σω-
θικά της να λιώνουν όποτε την κοίταζε ή της μιλούσε μ’ αυτόν τον
τρόπο.
Το κάνει επίτηδες, σκέφτηκε η Σάρα, νιώθοντας έναν κόμπο στο
λαιμό. Κι αν είχε έστω λίγο εγωισμό, έπρεπε να του γυρίσει την πλάτη

71
και να φύγει. Δεν μπορούσε όμως, γιατί εκείνος την υπνώτιζε, την έ-
κανε να λιώνει. Και η Σάρα στεκόταν αδύναμη εκεί που βρισκόταν,
πασχίζοντας να κατασιγάσει τους δυνατούς χτύπους της καρδιάς της,
ενώ εκείνος μάζευε τα υπέροχα φορέματα.
«Θα πάμε τώρα στην κρεβατοκάμαρά μας, ε;» της είπε με τη βρα-
χνή και αισθησιακή φωνή του. «Κι εκεί θα ντυθείς με τα ρούχα που
είναι κατάλληλα για μια γυναίκα που έχει ένα υπέροχο κορμί, ενώ
εγώ θα σε παρακολουθώ. Και μπορεί να με μαγέψεις σε σημείο που
να μην μπορώ να κρατηθώ. Ποιος ξέρει; Η σενιορίτα Σάρα μπορεί να
μεταμορφωθεί σε Σαλώμη. Κι εγώ», κατέληξε με ύφος αλαζονικό, «θα
είμαι στην ευχάριστη θέση να το διαπιστώσω».

72
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8

Μια πραγματική Σαλώμη! Όχι, αυτό δε θα γινόταν αν ήταν στο


χέρι της να το αποφύγει! Πριν από μια δεκαετία είχε απαρνηθεί αυτό
το γελοίο όνομα, μαζί με τους συνειρμούς που δημιουργούσε στο
μυαλό των ανθρώπων δεν ταίριαζε με τη δική της εικόνα και αυτό ο
Φρανσίσκο θα το ανακάλυπτε πολύ γρήγορα!
Βγαίνοντας από την μπανιέρα, η Σάρα σκούπισε το βρεγμένο της
κορμί κοιτάζοντας με βλέμμα ανήσυχο την κλειστή πόρτα.
Ενώ ήταν σχεδόν σίγουρη ότι εκείνος δε θα άφηνε ανεκμετάλ-
λευτη την ευκαιρία, είχε διαπιστώσει, με μεγάλη έκπληξη και απέρα-
ντη ανακούφιση, ότι δε χρειαζόταν καν να πολεμήσει για να μείνει
μόνη. Μόλις έφτασαν στο διαμέρισμά του, είχε απαιτήσει ρητά να την
αφήσει μόνη της όσο θα έκανε μπάνιο και θα άλλαζε. Και ο Φρανσί-
σκο το είχε δεχτεί χωρίς αντίρρηση, λες και δεν ήταν ο ίδιος άνθρω-
πος που νωρίτερα είχε πει άλλα πράγματα. Και ο μόνος όρος που της
έθεσε ήταν να μην κλειδώσει την πόρτα της.
Πράγμα που σημαίνει ότι πιστεύει ακόμα πως είμαι ικανή να αυ-
τοκτονήσω, σκέφτηκε η Σάρα αναστενάζοντας, καθώς φορούσε τα
καθαρά εσώρουχα που νωρίτερα το πρωί εκείνος είχε πετάξει πάνω
στο σκαμνί. Λυπάμαι, αλλά θα τον βγάλω από την πλάνη του.
Τότε της είχε φανεί καλή η ιδέα να τον παραπλανήσει και την είχε
θεωρήσει ένα σίγουρο εισιτήριο για την έξοδό της από το κάστρο, πι-
στεύοντας ότι εκείνος δε θα ήθελε να έχει στη συνείδησή του το βάρος
της ευθύνης για την αυτοκτονία της.
Μόνο που τα γεγονότα είχαν αποδείξει ότι ο Φρανσίσκο δεν είχε
ίχνος συνείδησης ή είχε όση χρειαζόταν για να την παρακολουθεί έ-
χοντας συνέχεια τα μάτια του επάνω της. Ωστόσο, η Σάρα δε θα μοι-
ραζόταν ποτέ ξανά το κρεβάτι του. Ποτέ πια!
Θα έπρεπε να του εξηγηθεί καθαρά. Κι εκείνος θα γινόταν θηρίο
όταν θα του έλεγε πως τον είχε ξεγελάσει. Η πληγωμένη ισπανική πε-
ρηφάνια του δε θα το άντεχε αυτό.
Ωστόσο, αυτή η περηφάνια θα μπορούσε να λειτουργήσει για
δικό της όφελος. Μπορεί ο Φρανσίσκο, έξαλλος από θυμό, να την
κλείδωνε κάπου αλλού για να μην τη βλέπει στα μάτια του. Κι αυτό
73
θα ήταν χίλιες φορές καλύτερο από το να την ακολουθεί παντού, να
τη βασανίζει, να την προσβάλλει όποτε του έκανε κέφι, αλλά κυρίως
να την αγγίζει...
Και μόνο η σκέψη του αγγίγματος του της έφερνε ίλιγγο και έ-
νιωθε σαν να βρισκόταν μέσα σε ένα τεράστιο μίξερ, όπου γύριζε σαν
σβούρα, ενώ το αίμα κυλούσε ξέφρενα στις φλέβες της, αφαιρώντας
από το μυαλό της και το τελευταίο ίχνος λογικής.
Α, ήταν καιρός να σταματήσει τον καλπασμό της φαντασίας της
και να στρέψει αλλού το μυαλό της - όπως στο τι θα φορούσε. Θα διά-
λεγε το πιο συντηρητικό από εκείνα τα φανταχτερά φορέματα που της
είχε κουβαλήσει.
Κανένα όμως δεν ήταν αρκετά συντηρητικό. Τα περισσότερα ή-
ταν από μετάξι και πνιγμένα στις δαντέλες. Και μερικά από φίνο βαμ-
βάκι ήταν σχεδόν διαφανή.
Η ώρα όμως περνούσε και η Σάρα φοβήθηκε ότι μπορεί ο Φραν-
σίσκο να μην άντεχε να περιμένει άλλο και να πρόβαλλε στην πόρτα
για να βεβαιωθεί ότι δεν είχε κόψει τις φλέβες της. Φόρεσε, λοιπόν,
βιαστικά μια βαμβακερή φούστα σε χρώμα βερικοκί και τη συνδύασε
με μια μεταξωτή μπλούζα χωρίς μανίκια σε χρώμα ασημί. Δυστυχώς
όμως, η μπλούζα ήταν κοντή και άφηνε τη λεπτή της μέση προκλητικά
ακάλυπτη.
Κοιτάζοντας την εικόνα της στον καθρέφτη, η Σάρα έγινε κατα-
κόκκινη. Όπως ακριβώς το φοβόταν, η εικόνα που έβλεπε απέναντι
της ήταν θηλυκή και σέξι. Τα ανοιχτόξανθα μαλλιά της έπεφταν ατη-
μέλητα στους ώμους της και τα απαλά, πανάκριβα ρούχα της τόνιζαν
τις καμπύλες του κορμιού της. Όσο για τα πόδια της, αυτά ήταν γυμνά
γιατί, για κάποιο γελοίο λόγο, δεν αποφάσιζε να φορέσει τα ίσια πα-
πούτσια της, το μοναδικό ζευγάρι που είχε φέρει μαζί της. Η αλήθεια
ήταν ότι θα έδειχναν απαίσια σε σχέση με τα ρούχα της.
Και ανακάλυψε με αγανάκτηση ότι δεν ήθελε να φανεί απαίσια
στα μάτια του. Αλλά δεν ήθελε να είναι και προκλητική -δεν ήταν αυτό
το στυλ της. Όταν ντυνόταν για να πάει κάπου, η Σάρα προτιμούσε να
είναι απλή και κομψή, όχι...
Τουλάχιστον αισθανόταν φρέσκια και δροσερή. Και μπορούσε
να παρακαλέσει τη Ροζαλία να βάλει το γκρι παντελόνι και το πουκά-
μισό της στο πλυντήριο ώστε να μην είναι αναγκασμένη να φοράει
συνέχεια τα ρούχα της Ενκαρνασιόν. Ή μπορούσε ίσως να ζητήσει
από τον Φρανσίσκο την άδεια να διαλέξει μόνη της κάτι πιο κατάλ-
ληλο από την ανεξάντλητη γκαρνταρόμπα της.
Έστρωσε τα μαλλιά της, φόρεσε αποφασιστικά τα παπούτσια της
και βγήκε από το λουτρό. Εκείνος, καθισμένος στο γραφείο του στην

74
άλλη άκρη του δωματίου, με διάφορα χαρτιά απλωμένα μπροστά του,
δε σήκωσε το βλέμμα του και η Σάρα χρειάστηκε να ξεροβήξει αρκε-
τές φορές ώσπου να τραβήξει την προσοχή του. Το ωραίο, αυστηρό
προφίλ του της προκαλούσε μεγάλη νευρικότητα, που εξελίχτηκε σε
πανικό σχεδόν όταν εκείνος γύρισε και την ατένισε με ένα ακαταμά-
χητο, πλατύ χαμόγελο.
«Πανέμορφη, όπως το είχα προβλέψει».
Η φωνή του ήταν αισθησιακή και κάθε άλλο παρά τη βοήθησε να
συνέλθει. Στην απελπισία της, η Σάρα έπιασε με τα δάχτυλά της το
ύφασμα της φαρδιάς φούστας και μουρμούρισε κατσούφικα: «Δεν
μπορούσες να διαλέξεις κάτι πιο πρακτικό; Ένα τζιν παντελόνι κι ένα
μακό μπλουζάκι, ας πούμε; Αισθάνομαι ότι είμαι ντυμένη σαν κούκλα
-σαν την Μπάρμπι!»
«Δεν το νομίζω. Σε ικανοποιεί η εμφάνισή σου γιατί είσαι πραγ-
ματικά όμορφη. Το παραδέχεσαι ή όχι;» Σηκώθηκε από την πολυ-
θρόνα του και, αφού έβαλε τα χαρτιά του σε ένα συρτάρι, το έκλεισε
σπρώχνοντάς το με το γοφό του. «Εκτός από τα παπούτσια», συνέχισε.
«Πρέπει να δούμε αν σου κάνουν τα παπούτσια της Ενκαρνασιόν.
Όσο για τα άλλα που είπες...» Τα μαύρα του μάτια πέταξαν ξαφνικά
φωτιές. «Η αδερφή μου δεν έχει καμιά σχέση με τη σημερινή νεολαία.
Την Ενκαρνασιόν δε θα τη δεις ποτέ καβάλα σε μηχανάκι να τριγυρ-
νάει στα μπαρ και τις ντίσκο. Η ανατροφή της δεν της επιτρέπει να
φοράει τα απαίσια τζιν και τα μακό μπλουζάκια που έχουν κατακλύ-
σει τον κόσμο είναι θηλυκό ως το κόκαλο και μεγάλωσε για να φαί-
νεται και να φέρεται σαν πριγκίπισσα».
Μια σκιά οργής σκοτείνιαζε τα μάτια του και η Σάρα ανατρί-
χιασε. Αυτά που της είχε πει την έκαναν για πρώτη φορά να αισθαν-
θεί κάποια συμπάθεια για την Ενκαρνασιόν. «Σαν πριγκίπισσα», της
είχε πει. Μια πριγκίπισσα κλεισμένη σε έναν παραμυθένιο πύργο από
φίλντισι, μακριά από την πραγματικότητα. Χαϊδεμένη και κακομαθη-
μένη, αλλά αποξενωμένη από την πραγματική ζωή και χωρίς να της
επιτρέπουν να έχει τις δικές της ιδέες. Καθόλου παράξενο που το είχε
σκάσει.
Ξαφνικά, τη Σάρα δεν την ένοιαζε καθόλου που είχε υποχρεωθεί
να φορέσει τα ρούχα της άλλης κοπέλας. Και η μικρή ρυτίδα αποδο-
κιμασίας που είχε σχηματιστεί ανάμεσα στα μάτια της βάθυνε ανε-
παίσθητα όταν είδε την έκφρασή του να μαλακώνει. «Είμαι βέβαιος
ότι δεν ενδιαφέρεσαι ούτε τόσο δα για την Ενκαρνασιόν», της είπε.
«Πάμε. Σου υποσχέθηκα ότι θα ανοίξω το κλουβί σου, το θυμάσαι;»
Η Σάρα, ωστόσο, ενδιαφερόταν και πολύ μάλιστα. Αυτά που είχε
μάθει έδιναν την εξήγηση για τη φυγή της νεαρής Σπανιόλας με έναν

75
εραστή που θα μπορούσε να είναι πατέρας της -ή και παππούς της
ακόμα.
Παρά το ότι την είχαν παραχαϊδέψει και την κρατούσαν περιορι-
σμένη όλη της τη ζωή, η κοπέλα ήταν, προφανώς, αρκετά φυσιολογική
ώστε να επαναστατήσει και να θελήσει να ζήσει όπως όλος ο υπόλοι-
πος κόσμος. Ωστόσο, μπορεί να φοβόταν να βγει μόνη της από το φιλ-
ντισένιο πύργο της και να μην εμπιστευόταν ένα αγόρι της ηλικίας της
για να την οδηγήσει στα κακοτράχαλα μονοπάτια της πραγματικής
ζωής. Ένας όμως πολύ πιο μεγάλος άντρας, ένας πλούσιος άντρας,
που -όπως ήξερε πολύ καλά η Σάρα- ήταν ικανός να γοητέψει χωρίς
καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια ακόμα και το πιο δύσκολο θηλυκό, ήταν
κάτι άλλο. Ναι, η Ενκαρνασιόν μπορεί να είχε δει τον Πιρς σαν σα-
νίδα σωτηρίας.
Βυθισμένη στις σκέψεις της για την Ενκαρνασιόν -αντί να αναλο-
γίζεται τη δική της δύσκολη θέση- η Σάρα ακολούθησε τον Φρανσίσκο
σιωπηλή. Μόνο ο ήχος των βημάτων τους ακουγόταν καθώς κατέβαι-
ναν τα πέτρινα σκαλοπάτια. Και όταν εκείνος ξεκλείδωσε τη βαριά
εξώπορτα και το έντονο φως του ήλιου πλημμύρισε το μισοσκότεινο
χολ, η Σάρα ανοιγόκλεισε τα μάτια της σαστισμένη.
«Ιδού», ανήγγειλε εκείνος θριαμβευτικά. «Το κλουβί σου είναι α-
νοιχτό. Κι εδώ φυλάμε το κλειδί». Άπλωσε το χέρι του και έβαλε το
κλειδί μέσα σε μια εσοχή στην πέτρινη καμάρα της πόρτας. «Δεν πρέ-
πει να νιώσεις ποτέ πια ότι είσαι αιχμάλωτη».
Εκείνη σήκωσε τα μάτια της και τον κοίταξε καχύποπτα. Δε
βρήκε όμως το παραμικρό στο πρόσωπό του και το μόνο που διάβασε
στα μάτια του ήταν μια πρόκληση που τη σημασία της την κατάλαβε
όταν την οδήγησε στα τείχη του κάστρου. Διαβαίνοντας μια ανοιχτή
πόρτα, πέρασαν σε μια τεράστια ταράτσα πλημμυρισμένη από γλυτσί-
νες. Ο Φρανσίσκο απομακρύνθηκε λίγο από κοντά της για να βλέπει
καλύτερα τα συναισθήματα που εναλλάσσονταν στο πρόσωπό της,
ενώ το δικό του πρόσωπο ήταν μια μάσκα γεμάτη μυστήριο, που όμως
δεν κατάφερνε να κρύψει εντελώς την εύθυμη διάθεση που τον πλημ-
μύριζε.
Η ελευθερία στην οποία είχε ελπίσει η Σάρα δεν είχε καμιά
σχέση με την πραγματική κατάσταση. Ξεκλειδώνοντας την πόρτα και
φανερώνοντάς της που έκρυβαν το κλειδί, ο Φρανσίσκο της είχε παί-
ξει ένα ακόμα παιχνίδι, εκμεταλλευόμενος την αφέλειά της.
Γυμνές, απόκρημνες βουνοκορφές εκτείνονταν ως εκεί που έ-
φτανε το βλέμμα της και υπήρχε μόνο ένα μοναχικό πέρασμα σε μια
απότομη πλαγιά που οδηγούσε στην κοιλάδα όπου ήταν χτισμένο το
χωριό, κάπου τετρακόσια μέτρα πιο κάτω.

76
Σκιάζοντας με το χέρι τα μάτια της για να αποφύγει το εκτυφλω-
τικό φως του ήλιου, η Σάρα μπόρεσε να διακρίνει τα ερείπια των τει-
χών του παλιού κάστρου, τους ελαιώνες, τα καλλιεργημένα χωράφια
που σκαρφάλωναν στις πλαγιές του βουνού και, λίγο ψηλότερα, τις
θαμνώδεις περιοχές που ήταν το καταφύγιο των κατοικιών.
«Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει ούτε ένας στο χωριό που να ξέρει
έστω και μια αγγλική λέξη», μουρμούρισε αποκαμωμένη από το λιο-
πύρι, καθώς σωριαζόταν σε μια πολυθρόνα. Από τότε που ο Φρανσί-
σκο την είχε ξεγελάσει και την είχε παρασύρει στο κάστρο, δεν είχε
πάψει ούτε στιγμή να στύβει το μυαλό της για να βρει έναν τρόπο να
το σκάσει. Εκείνος όμως την είχε πληρώσει με το ίδιο νόμισμα -και
μάλιστα με τόκο-και η Σάρα ποτέ στη ζωή της δεν είχε αισθανθεί τόση
απελπισία. Η ειρωνική του απάντηση, που επιβεβαίωνε ότι και η τε-
λευταία της ελπίδα είχε διαλυθεί κάτω από τις πύρινες αχτίδες του
ισπανικού ήλιου, ήταν εντελώς περιττή.
«Κανένας. Ελάχιστοι από αυτούς τόλμησαν να ξεμυτίσουν πέρα
από την κοιλάδα. Οι πιο πολλοί εργάζονται στα κτήματά μου. Άλλω-
στε, το μονοπάτι για το χωριό είναι μακρύ και κακοτράχαλο, ενώ το
πέρασμα οδηγεί στην Άρκος -που ξέρεις πόσο μακριά είναι. Υπάρ-
χουν και μερικά άλλα μονοπάτια, αλλά αυτά διακλαδώνονται μέσα
στα κτήματά μου. Όσο για τα βουνά, αυτά είναι απάτητα». Έκανε λίγο
πίσω και η Σάρα σκέφτηκε ότι ποτέ δεν της είχε φανεί τόσο επικίνδυ-
νος, τόσο ικανός να ελέγχει τα πάντα, ακόμα και την ίδια.
Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί της. Διαισθανόταν τον κίνδυνο, τον
έβλεπε, άκουγε τον ψίθυρό του και σχεδόν μπορούσε να του δώσει
ένα όνομα.
Πάσχισε να ξαναβρεί το κουράγιο της, κατηγορώντας τον εαυτό
της γι’ αυτή τη στιγμιαία αδυναμία που την είχε οδηγήσει στα όρια της
απελπισίας. Μα τι περίμενε, αλήθεια; Κάποιο λεωφορείο που θα ξε-
κινούσε από την πύλη του κάστρου κάθε μισή ώρα; Στην πραγματικό-
τητα, τίποτα δεν είχε αλλάξει, εκτός ίσως από τους τοίχους της φυλα-
κής της που είχαν απλωθεί λίγο πιο πέρα.
Έριξε στον Φρανσίσκο ένα περιφρονητικό βλέμμα κι εκείνος την
κοίταξε με ένα μορφασμό ικανοποίησης. «Η Ροζαλία θα σερβίρει το
γεύμα στην αυλή σε μισή ώρα περίπου», της είπε. «Δυστυχώς εγώ θα
είμαι απασχολημένος όλη μέρα στα κτήματα. Το βράδυ όμως θα δει-
πνήσουμε μαζί. Ως τότε, γεια σου, Σάρα».
Ο χαιρετισμός του συνοδεύτηκε από μια μικρή κλίση του κεφα-
λιού και ύστερα έφυγε, αφήνοντας όμως πίσω του κάτι από την ισχυρή
προσωπικότητά του. Η Σάρα για αρκετά λεπτά έκοβε νευρικά βόλτες
στην ταράτσα, ανίκανη να βάλει το μυαλό της να δουλέψει. Ήξερε ότι

77
κάτι είχε αλλάξει, αλλά δεν ήξερε ούτε τι ήταν αυτό ούτε πώς είχε
γίνει ή πότε.
Για μια στιγμή, μια φευγαλέα αναλαμπή, ίδια με το εκτυφλωτικό
φως ενός διάττοντος αστέρα που σκίζει το σκοτεινό ουρανό, φώτισε
το μυαλό της, αλλά ώσπου να συνειδητοποιήσει τι ήταν αυτό, το φως
είχε χαθεί και βυθίστηκε περισσότερο από πριν στο σκοτάδι.
Οργισμένη με τον εαυτό της, εγκατέλειψε την προσπάθεια. Τί-
ποτα δεν είχε αλλάξει. Γιατί άλλωστε να αλλάξει; Φαίνεται ότι την
είχε ζαλίσει ο δυνατός ήλιος. Επιστρατεύοντας όλες τις δυνάμεις της,
ξαναπήρε το δρόμο που είχε κάνει μαζί με τον Φρανσίσκο και κάθισε
στη σκιά του περιστυλίου μέχρι που η Ροζαλία της σέρβιρε το μονα-
χικό της γεύμα. Με κόπο ανταποκρίθηκε στα χαμόγελά της και στα
ακατάληπτα σχόλιά της. Ύστερα, δοκίμασε ανόρεχτα τη σαλάτα με τα
σφιχτά αβγά, τις γαρίδες και το χοιρομέρι, καθώς και το κρύο ρύζι με
τα καρυκεύματα από αντσούγιες, ντομάτα και θυμάρι, ενώ έσβησε τη
δίψα της με το θεσπέσιο παγωμένο άσπρο κρασί, που τη βοήθησε να
ξεχάσει την αβάσταχτη μοναξιά της.
Όχι ότι της έλειπε η ενοχλητική παρουσία του, ούτε ότι ένιωθε
εγκαταλειμμένη επειδή ο Φρανσίσκο είχε προτιμήσει τη δουλειά του.
Της είχε δώσει κάποια περιορισμένη ελευθερία, αποδεικνύοντάς της
ταυτόχρονα πόσο μάταιη ήταν οποιοδήποτε προσπάθειά της να το
σκάσει με τα πόδια και ικανοποιημένος που είχε απαλλαγεί από την
υποχρέωση να την παρακολουθεί αδιάκοπα, είχε επιστρέψει στη δου-
λειά του -που τον ενδιέφερε ασφαλώς πολύ περισσότερο απ’ ό,τι η
ίδια.
Είμαι πολύ ευχαριστημένη γι’ αυτό, είπε άγρια μέσα της. Πάρα
πολύ!
Λίγη μεσημεριανή ανάπαυση θα της έδινε τη δυνατότητα να βάλει
σε τάξη τις σκέψεις της και να αναπληρώσει το χαμένο βραδινό της
ύπνο. Δεν πρόλαβε να ακουμπήσει το κεφάλι της στο μαξιλάρι και
αποκοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε, αργά το απόγευμα, το μυαλό της ήταν
καθαρό και ήξερε πια πώς έπρεπε να χειριστεί την απελπιστική κα-
τάσταση στην οποία είχε βρεθεί.
Έπαψε, λοιπόν, για λίγο να προβληματίζεται και, αφού έπλυνε τα
εσώρουχα που φορούσε την προηγούμενη μέρα, τα άπλωσε να στε-
γνώσουν. Ύστερα έκανε ντους και φόρεσε τα ρούχα της Ενκαρνασιόν
που φορούσε και το πρωί, χωρίς να νοιάζεται αν της άλλαζαν την προ-
σωπικότητα.
Ο Φρανσίσκο είχε πει ότι θα έτρωγαν μαζί το βράδυ, δηλαδή όχι
πριν από τις εννιά και η Σάρα σκέφτηκε ότι είχε στη διάθεσή της αρ-
κετή ώρα για μια μικρή εξερεύνηση.

78
Πέρασε σαν σκιά μέσα από διάφορα επιβλητικά δωμάτια μια υ-
πέροχη αίθουσα χορού και πολλά άλλα μικρότερα, όπου, κοντά στο
τζάκι, θα συγκεντρωνόταν η οικογένεια τα κρύα βράδια του χειμώνα,
όταν ο παγερός αέρας θα μαστίγωνε τις βουνοκορφές και οι χείμαρ-
ροι από τη βροχή θα κυλούσαν ορμητικά στις χαράδρες. Η Σάρα α-
ναρωτήθηκε πώς περνούσαν τον καιρό τους εκεί τα δυο αδέρφια.
Διοργάνωναν βεγγέρες με φίλους; Και πού ήταν οι γονείς τους; Ως
πού έφταναν οι ρίζες της οικογένειας; Κατάγονταν άραγε από τους
Σταυροφόρους; Δεν ήταν διόλου απίθανο!
Με τις σκέψεις αυτές, διέσχισε τους διαδρόμους που την έφεραν
ξανά στην κεντρική αυλή και, βρίσκοντάς την άδεια και μελαγχολική
αφού ο ουρανός είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει, κίνησε για τα διαμερί-
σματα του Φρανσίσκο, προσπαθώντας να σβήσει μέσα της το αίσθημα
της μοναξιάς που την είχε κυριεύσει. Και προτίμησε να μη δώσει ση-
μασία στην ανακούφιση που ένιωσε όταν τον είδε να στέκεται μπρο-
στά σε ένα από τα παράθυρα του καθιστικού και να κοιτάζει έξω, ενώ
η αύρα των βουνών έπαιζε με τα μαλλιά του.
Όταν την άκουσε να κλείνει την πόρτα, ο Φρανσίσκο γύρισε
αργά, σχεδόν απρόθυμα, προς το μέρος της. Το βλέμμα του ήταν με-
λαγχολικό και απόκοσμο. Έδειχνε σαν να μην ήξερε ούτε ποια ήταν
ούτε τι έκανε εκεί. Γιατί με πληγώνει τόσο πολύ αυτό; αναρωτήθηκε
εκείνη με βαριά καρδιά.
Γρήγορα όμως ο Φρανσίσκο προσγειώθηκε στο παρόν. «Α, βέ-
βαια! Πρόκειται να δειπνήσουμε. Η Ροζαλία και ο Μάρκος θα σερβί-
ρουν σε ένα λεπτό. Όταν είμαι μόνος, παίρνω το δείπνο μου πάντα
εδώ».
Η Σάρα δάγκωσε τα χείλη της πνίγοντας την αναπάντεχη επιθυ-
μία της να του θυμίσει ότι δεν ήταν μόνος, αφού ήταν κι εκείνη μαζί
του.
Φαίνεται όμως ότι η δική της παρουσία δε μετρούσε γι' αυτόν.
Όταν είχε τη διάθεση να την πειράξει, να την προσβάλει ή να τη
φλερτάρει, τον διασκέδαζε να την έχει κοντά του, αλλά τώρα που δεν
είχε κέφι, η παρουσία της τον ενοχλούσε.
Θα πρέπει να ήταν πολύ στενοχωρημένος για την Ενκαρνασιόν.
Θα λαχταρούσε να μάθει αν ήταν καλά και αν, έχοντας πια μάθει τα
μυστικά του έρωτα, είχε ανακαλύψει ότι δεν ήταν παρά μια ακόμα
γυναίκα στη στρατιά των θηλυκών που για τον εγωιστή Πιρς Μπού-
βερι-Σκοτ δε σήμαιναν τίποτα περισσότερο από μια περιστασιακή
σχέση.
Ή μήπως η ανησυχία του είχε άλλα, πιο ψυχρά κίνητρα; Μήπως
είχε καταστρώσει σχέδια για την Ενκαρνασιόν, ας πούμε έναν καλό

79
γάμο που δε θα γινόταν ποτέ αν ο υποψήφιος γαμπρός ανακάλυπτε
ότι η νύφη δεν ήταν παρθένα;
Οι προβληματισμοί της πρέπει να ήταν έκδηλοι στο πρόσωπό της,
γιατί ξαφνικά το βλέμμα του ζεστάθηκε και της χάρισε ένα χαμόγελο
που τη μαγνήτισε. Η Σάρα λαχτάρησε να πάρει το πρόσωπό του στα
χέρια της και να φιλήσει εκείνα τα αισθησιακά χείλη, να πνιγεί στη
γλύκα τους και να εξερευνήσει τα μυστικά του ανδρισμού του. Ήθελε
να τον φιλήσει και να φιληθεί ώσπου να χάσουν και οι δυο το μυαλό
τους.
Τρομοκρατημένη, έσφιξε τα χέρια της στα πλευρά της. Τώρα ή-
ξερε πού βρισκόταν ο πραγματικός κίνδυνος! Τον είχε διαισθανθεί
και νωρίτερα, αλλά δεν ήταν ικανή να τον κατονομάσει. Τώρα όμως
μπορούσε. Ο μεγάλος κίνδυνος ήταν η σεξουαλική έλξη που ένιωθε
για εκείνον, κάτι που δεν είχε νιώσει ποτέ για κανέναν άλλον άντρα.
Αυτή η έλξη είχε γεννηθεί από την πρώτη στιγμή και ώρα με την ώρα
γινόταν όλο και πιο δυνατή.
Θα έβαζε όμως τα δυνατά της και θα την ξερίζωνε. Θυμήσου ότι
είναι παλιάνθρωπος, είπε στον εαυτό της. Ο Φρανσίσκο ήταν σκληρός
και ανυπόφορος. Η προσβλητική υπεροψία του ήταν αποτυπωμένη
στα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Και διέθετε μια άγρια σεξου-
αλικότητα που είχε τη δύναμη να σαγηνεύει...
Η Σάρα έβαλε αποφασιστικά φρένο στις σκέψεις της, που είχαν
αρχίσει να ξεστρατίζουν και αποφεύγοντας να κοιτάξει προς το μέ-
ρος του για να μην παρασυρθεί από το αφοπλιστικό του χαμόγελο,
κάθισε στον καναπέ. «Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε καθαρά εμείς οι
δυο», είπε στρώνοντας τη φούστα της. «Το να με κρατάς εδώ δεν είναι
καθόλου αστείο, ξέρεις».
«Εγώ δεν είπα ότι είναι αστείο». Τα αισθησιακά χείλη του χαμο-
γελούσαν ακόμα καθώς καθόταν δίπλα της στον καναπέ. «Από την
πρώτη στιγμή που σε είδα, ήξερα ότι είχα να κάνω με μια γυναίκα με
ατσάλινο χαρακτήρα. Θα ήμουν, λοιπόν, ηλίθιος αν έκανα αστεία
μαζί σου». Το μπράτσο του απλώθηκε πίσω της στην πλάτη του κα-
ναπέ. «Στην πραγματικότητα τρέφω απέραντο σεβασμό στις πολλές
και... ποικίλες αρετές σου».
Τι σήμαινε πάλι αυτό; Δεν το βρήκε φρόνιμο να τον ρωτήσει, ε-
πειδή καθόταν υπερβολικά κοντά της. Ωστόσο, αν και κάθε ίνα του
κορμιού της είχε τεντωθεί, δεν ήθελε να τραβηχτεί μακριά του γιατί
θα ήταν σαν να του έλεγε πόσο την είχε επηρεάσει το άγγιγμά του.
Και τότε ο κίνδυνος θα έπαιρνε άλλη μορφή, θα ήταν πιο χειροπια-
στός. Έπρεπε να δείξει απόλυτη αδιαφορία. Δεν ήξερε πώς, αλλά θα
το κατάφερνε.

80
«Τότε θα σεβαστείς και αυτό που έχω να σου πω», μουρμούρισε,
πνίγοντας την παρόρμησή της να καταφύγει σε έναν άλλο καναπέ.
«Μπορεί να περάσουν βδομάδες ώσπου να πάρει το μήνυμά σου ο
Πιρς. Και δεν είναι σίγουρο ότι θα ανταποκριθεί θετικά στο αίτημά
σου».
«Θα αρνηθεί ποτέ ένας πατέρας να βοηθήσει την κόρη του που
βρίσκεται σε δύσκολη θέση; Πώς γίνεται αυτό;»
Ο Φρανσίσκο δεν την έπαιρνε στα σοβαρά. Η Σάρα διέκρινε τον
εύθυμο τόνο που χρωμάτιζε τη φωνή του, αυτή τη φωνή που χάιδευε
τ’ αυτιά της, την πλάνευε και έφτανε ως τα βάθη της ψυχής της. Δεν
ήταν όμως μόνο η φωνή του το χέρι του απλώθηκε αργά στα μαλλιά
της και τα μακριά του δάχτυλα έπιασαν μια μπούκλα και άρχισαν να
τη χαϊδεύουν. Ο Φρανσίσκο ήταν ένας υπερβολικά αισθησιακός ά-
ντρας.
«Ο πατέρας μου ούτε καν με συμπαθεί», μουρμούρισε εκείνη με
ύφος εχθρικό. «Και τα αισθήματά μας είναι αμοιβαία. Είμαστε καμω-
μένοι από την ίδια πάστα. Όταν πέθανε η μητέρα μου, με ξεφορτώ-
θηκε και με έστειλε εσωτερική στο σχολείο. Εγώ όμως, κάθε φορά
που τον έβλεπα, έκανα ό,τι μπορούσα για να του βάλω λίγο μυαλό,
αλλά ποτέ δεν τα κατάφερα. Η ζωή του ήταν κρασί, γυναίκες και δου-
λειά. Ποτέ δεν έδωσε σημασία στο γεγονός ότι η συμπεριφορά του με
έφερνε σε δύσκολη θέση...» Η φωνή της έσβησε. «Αυτό όμως είναι
μια άλλη ιστορία».
Ας έπαυε επιτέλους να παίζει με τα μαλλιά της! Αυτό ήταν...
ήταν... «Το γεγονός είναι», συνέχισε εκνευρισμένη, «ότι ζει και
με τις πέντε του αισθήσεις και μπορώ να πω ότι και οι πέντε είναι σε
άριστη κατάσταση. Εγώ, αντίθετα, προτιμώ να χρησιμοποιώ το μυαλό
μου και να κάνω μια όσο γίνεται πιο ήσυχη και επαγγελματικά απο-
δοτική ζωή. Εκείνο που προσπαθώ να σου δώσω να καταλάβεις είναι
ότι ο πατέρας μου δε θα απαρνηθεί την ευχαρίστηση της στιγμής για
το χατίρι μου».
«Όχι, το μήνυμα που θέλεις να μου μεταβιβάσεις είναι άλλο», πα-
ρατήρησε ο Φρανσίσκο με ύφος σκοτεινό, συνεχίζοντας να παίζει πά-
ντα με τα μαλλιά της. «Προσπαθείς να μου πεις ότι δεν έχεις αισθή-
ματα, ότι δε διαθέτεις καθόλου αισθησιασμό κι ότι είσαι ένα σωστά
προγραμματισμένο ρομπότ που δεν έχει φύλο. Αυτό δε θέλεις να μου
πεις;»
Γλίστρησε λίγο πιο κοντά της και γυρίζοντας με το χέρι του το κε-
φάλι της προς το μέρος της, την ανάγκασε να βρεθεί αντιμέτωπη με
την ανόσια λάμψη που σπίθιζε στο βάθος των κατάμαυρων ματιών
του. «Μπορείς να διαμαρτυρηθείς όσο θέλεις, Σαλώμη, αλλά εγώ

81
ξέρω καλύτερα. Ξέρω τι θα πει πάθος και γι' αυτό μπορώ να το ανα-
γνωρίσω εύκολα. Το είδα να κοχλάζει μέσα σου, στη δεύτερη κιόλας
συνάντησή μας, και να παλεύει να ελευθερωθεί από αυτό το ψυχρό
εξωτερικό περίβλημα στο οποίο το έχεις περιορίσει».
Η Σάρα ένιωσε τα δάχτυλά του που έκαιγαν να χαϊδεύουν τα μαλ-
λιά της και τίναξε το κεφάλι της μακριά, ενώ το πρόσωπό της είχε
γίνει κατακόκκινο. «Μη με λες Σαλώμη!» φώναξε. «Δεν είναι αυτό το
όνομά μου. Λέγομαι...»
«Σαλώμη», την έκοψε εκείνος, διασκεδάζοντας με την αντίδρασή
της. Και αφού αιχμαλώτισε το κορμί της που έτρεμε στην αγκαλιά του,
έδεσε τα χέρια του γύρω από τη γυμνή της μέση. «Σου πάει περισσό-
τερο απ’ όσο φαντάζεσαι. Θέλεις να σου το αποδείξω;»
Όχι! Το μυαλό της έλεγε όχι, αλλά το στόμα της έμενε κλειστό.
Και πώς θα μπορούσε να μιλήσει, όταν τα δάχτυλά του είχαν γλιστρή-
σει κάτω από την μπλούζα της και, ξεπερνώ-ντας το εμπόδιο του δα-
ντελένιου σουτιέν της, εξερευνούσαν επίμονα τις καμπύλες του στή-
θους της;
Ο Φρανσίσκο κόλλησε πάνω της και η Σάρα ένιωσε την αναπνοή
της να κόβεται. Μια γλυκιά ανατριχίλα διαπέρασε το κορμί της, που
έγινε έκρηξη αισθησιασμού όταν τα δάχτυλά του βρήκαν τις ερεθι-
σμένες θηλές της και άρχισαν να τις χαϊδεύουν.
Το αίμα έτρεχε καυτό στις φλέβες της και μια αχαλίνωτη ηδονή
πλημμύρισε τις αισθήσεις της. Ο ιδρώτας μούσκεψε το κορμί της και
με ένα βογκητό ολοκληρωτικής εγκατάλειψης έγειρε επάνω του, τυλί-
γοντας τα χέρια της στο λαιμό του. Με το στόμα του κοντά στο δικό
της και την ανάσα του να την καίει, η Σάρα ήξερε ότι είχε έρθει πια η
ώρα να γευτεί τα φιλιά του. Ξαφνικά ακούστηκε ένα χτύπημα στην
πόρτα και το σοκ που ένιωσε τη συνέφερε και την έκανε να ντραπεί
για την ελεεινή συμπεριφορά της.
Ο Φρανσίσκο ίσιωσε αργά το κορμί του και, με ένα συνωμοτικό
και νωχελικό χαμόγελο, ακούμπησε το χέρι του στο γόνατό της. «Έ-
ντρε», φώναξε.
Ποτέ στη ζωή της η Σάρα δεν είχε νιώσει τόση ευχαρίστηση αντι-
κρίζοντας κάποιον, όση τώρα που έβλεπε τη Ροζαλία και τον νεαρό
που τη συνόδευε -προφανώς το γιο της, τον Μάρκος. Μπορούσε πάλι
να αναπνεύσει ελεύθερα, έστω και ασθμαίνοντας ελαφρά, καθώς έ-
στρωναν το τραπέζι μπροστά σε ένα παράθυρο.
Η Σάρα τραβήχτηκε όσο πιο μακριά μπορούσε από τον Φρανσί-
σκο και έσπρωξε το χέρι του από το γόνατό της. Είχε την ελπίδα ότι
δε θα φαινόταν τόσο ξαναμμένη όσο αισθανόταν, αλλά το παράξενο
βλέμμα που της έριξε ο Μάρκος, όταν ο Φρανσίσκο σηκώθηκε όρθιος

82
και πήγε στο τραπέζι για να ανοίξει το κρασί, διέψευσε τις ελπίδες
της.
Ο Μάρκος δε θα ήταν πάνω από δεκαοχτώ χρόνων. Ήταν μικρο-
καμωμένος, πολύ μελαχρινός και σχεδόν με κοριτσίστικα χαρακτηρι-
στικά. Ωστόσο, το βλέμμα που της έριξε ήταν μια αρσενική αποτί-
μηση, ένα περίπλοκο μείγμα έγκρισης και αποδοκιμασίας. Και η
Σάρα κατάλαβε τι είχε στο μυαλό του. Η Ροζαλία είχε προφανώς κου-
τσομπολέψει την καινούρια ερωμένη του αφεντικού τους, που ήταν
κλεισμένη στο πολυτελές διαμέρισμά του. Η ματιά του Μάρκος σή-
μαινε ότι, αν και δεν επιδοκίμαζε το ρόλο της ως ερωμένης του αφε-
ντικού του, θαύμαζε τη φανταχτερή, θηλυκή της εμφάνιση. Ω! Αυτό
πήγαινε πολύ!
Τώρα καταλάβαινε η Σάρα γιατί ο παλιάνθρωπος την είχε διεγεί-
ρει με τα χάδια του! Για να κάνει πιο πιστευτή τη δικαιολογία που
είχε δώσει στο προσωπικό του για την παρουσία της εδώ. Αν η Ροζα-
λία και ο Μάρκος την έβρισκαν να κάθεται σεμνά στην άλλη άκρη του
δωματίου, μακριά από εκείνον, η ιστορία του θα τιναζόταν στον αέρα!
Την επόμενη φορά που θα επιχειρούσε κάτι τέτοιο, η Σάρα θα
ήταν έτοιμη να τον αντιμετωπίσει κόβοντάς του το βήχα μια και καλή!
«Έλα να φάμε και να πιούμε». Η φωνή του ήταν σαν γροθιά στο
στομάχι της και η Σάρα ένιωσε το κεφάλι της να γυρίζει. «Δε θα μας
ενοχλήσουν άλλο απόψε», πρόσθεσε με ύφος λάγνο και πονηρό.
Η Σάρα ξαναβρήκε απότομα την αυτοκυριαρχία της και θύμισε
στον εαυτό της τι παθαίνουν τα μικρά κορίτσια όταν βρεθούν μπροστά
στο μεγάλο κακό λύκο.
Και ήταν απόλυτα σίγουρη ότι κάτι τέτοιο δε θα συνέβαινε στην
ίδια, γιατί ήξερε πώς να παγώσει το ψεύτικο πάθος του και να τον
κάνει να ξεχάσει την επιπόλαιη επιθυμία του να το ρίξει για λίγο έξω,
εκμεταλλευόμενος την ανόητη Σάρα Σκοτ.
Αρκετά ψύχραιμη τώρα, η Σάρα τον ακολούθησε αμίλητη στο
τραπέζι και τον άφησε να της σερβίρει τα διάφορα εδέσματα, αν και
η όρεξή της είχε κοπεί εντελώς. Και ύστερα, όταν κάθισε κι εκείνος,
άρχισε ήρεμα την επίθεσή της.
«Επειδή σου φάνηκε απίστευτο αυτό που σου είπα, ότι ο Πιρς δεν
πρόκειται να έρθει να με σώσει έχοντας κρεμασμένη στο μπράτσο του
τη μετανιωμένη αδερφή σου πνιγμένη στα δάκρυα, θα μου επιτρέψεις
να κάνω την πρόβλεψη ότι το πιθανότερο είναι πως η Ενκαρνασιόν
θα αρνηθεί να ξαναπατήσει το πόδι της σ’ αυτό εδώ το μέρος».
Με το πρόσωπο παγερό και το βλέμμα της καρφωμένο στο κολο-
νάτο ποτήρι με το οποίο έπαιζε συνέχεια, η Σάρα δεν επέτρεψε στον
εαυτό της να επηρεαστεί έστω και στο ελάχιστο από την απειλητική

83
σιωπή που βάρυνε ξαφνικά στο δωμάτιο. Στο κάτω κάτω, εκείνος πή-
γαινε γυρεύοντας.
«Άλλωστε», συνέχισε, «σχεδόν δεν υπάρχει πια αμφιβολία ότι η
Ενκαρνασιόν και ο Πιρς είναι ζευγάρι. Και προφανώς, η αδερφή σου
απολαμβάνει την ελευθερία μιας κανονικής γυναίκας, αντί να παρι-
στάνει την ψευτοπριγκίπισσα με τα φανταχτερά φορέματα, απομονω-
μένη από τον κακό, διεφθαρμένο κόσμο σε μια χαριτωμένη, μοναχική
φυλακή. Γιατί να γυρίσει πίσω, αφού δεν υπάρχει τίποτα γι' αυτή εδώ;
Αφού έχει κάποιον που τη μαθαίνει πώς να ζει;»
«Δίνεις, λοιπόν, άφεση αμαρτιών στο γέρο γι' αυτό που της έ-
κανε;» Ο Φρανσίσκο χτύπησε τόσο δυνατά το πιρούνι στο πιάτο του
ώστε την έκανε να αναπηδήσει. Του έριξε μια ματιά και, διαβάζοντας
στο πρόσωπό του την παγερή οργή του, πάγωσε κι εκείνη ολόκληρη.
Τουλάχιστον όμως η οργή του είχε φρενάρει τα σεξουαλικά του α-
νοίγματα και, για τη δική της ψυχική ηρεμία και αξιοπρέπεια, αυτό
ήταν το σπουδαιότερο.
«Όχι», αποκρίθηκε αψηφώντας τον. «Δεν μπορώ να πω κάτι τέ-
τοιο. Οι ερωτικές του περιπέτειες -το είπες κι εσύ κάποτε είναι θρυ-
λικές. Ωστόσο, ως τώρα και απ’ όσα ξέρω, πήγαινε πάντα με μεγαλύ-
τερες και πιο ώριμες γυναίκες κυρίως χήρες».
«Χήρες;» αναφώνησε με σαρκασμό ο Φρανσίσκο. «Ξεχνάς τη Λί-
μπερτι Τόρενς; Ο τρίτος άντρας της -ή μήπως ήταν ο τέταρτος; την
πέταξε έξω από το σπίτι όταν η σχέση της με τον πατέρα σου έγινε
πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες».
Να ξεχάσει; Πώς μπορούσε ποτέ να ξεχάσει η Σάρα αυτή τη δη-
μόσια ταπείνωση;
Ήταν κάπου δώδεκα μήνες μετά το θάνατο της μητέρας της όταν
οι φωτογραφίες του πατέρα της και της διάσημης ηθοποιού, σε στά-
σεις κάθε άλλο παρά αθώες, είχαν γεμίσει τις πρώτες σελίδες των
σκανδαλοθηρικών εφημερίδων. Η Σάρα είχε τότε μόλις ονομαστεί ε-
πιμελήτρια του σχολικού κοιτώνα για την αγωγή της, την ευγένειά της
και την αφοσίωσή της στα καθήκοντά της, που είχαν εντυπωσιάσει
τους καθηγητές της. Ωστόσο, ακόμα και τώρα ηχούσαν στ’ αυτιά της
τα χάχανα και τα πικάντικα σχόλια των συμμαθητριών της πίσω από
την πλάτη της και έβλεπε ακόμα μπροστά της τις προκλητικές φωτο-
γραφίες των εφημερίδων, που οι άλλες είχαν καρφώσει πάνω από το
κρεβάτι της. Αυτή η ιστορία, αλλά και η άστατη ζωή που η ίδια και η
Πέισενς έκαναν θυσιάζοντας τις δικές τους επιθυμίες στη μεγαλοφυΐα
του Πιρς την είχαν κάνει να αποφασίσει ότι δε θα άφηνε ποτέ τα συ-
ναισθήματά της να παίξουν τον παραμικρό ρόλο στη ζωή της.
Και δεν ήταν πρόθυμη να αλλάξει τώρα αυτό τον κανόνα.

84
Κοίταξε τον Φρανσίσκο κατάματα, αγνοώντας τα λόγια του. «Α-
νησυχείς για την αδερφή σου, το καταλαβαίνω. Και συμφωνώ ότι ήταν
ατυχία της να βρεθεί στο δρόμο της ο Πιρς. Αλλά μέρος της ευθύνης
πρέπει να αναλάβετε εσύ και οι γονείς σου. Αν δεν την προστατεύατε
τόσο πολύ -το έχεις παραδεχτεί-ποτέ δε θα συνέβαινε αυτό».
«Πολλές εικασίες κάνεις, σενιορίτα!» Χτύπησε τη γροθιά του στο
τραπέζι, κάνοντας τα ποτήρια να αναπηδήσουν. «Η Ενκαρνασιόν κι
εγώ δεν έχουμε γονείς. Τα τελευταία πέντε χρόνια, ύστερα από το θά-
νατο της μητέρας μας, η ευθύνη για την αδερφή μου ήταν αποκλει-
στικά δική μου. Τη μεγάλωσα όπως θα ήθελε η μητέρα μας. Κληρονό-
μησα τα γονίδια του πατέρα μου και είμαι περήφανος γι’ αυτό. Στην
Ενκαρναοιόν όμως δεν έπρεπε να περάσουν αυτή ήταν η επιθυμία της
μητέρας μας. Δεν έπρεπε να κληρονομήσει το καυτό, τσιγγάνικο αίμα
του πατέρα μας. Και γι’ αυτό έπρεπε να προσέχουμε να μη μολυνθεί.
Κι εσύ κάθεσαι τώρα και μας κρίνεις, ρίχνοντας στη μητέρα μου το
σφάλμα. Ε, λοιπόν, το σφάλμα ήταν δικό μου!»
Το βλέμμα του ήταν γεμάτο οργή. Τη Σάρα όμως δεν τη φόβιζε.
Χαμήλωσε το κεφάλι της σκεφτική. Ώστε ο πατέρας του ήταν
Τσιγγάνος! Αυτό ήταν πολύ ενδιαφέρον. Μήπως σ’ αυτό οφειλόταν η
άστατη ιδιοσυγκρασία του; Σίγουρα. Θα τον ρωτούσε γι’ αυτό, αλλά
κάποια άλλη φορά, όταν δε θα είχε τη διάθεση... να της κόψει το κε-
φάλι.
Τη στιγμή που προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της ότι το ενδια-
φέρον της για οτιδύποτε τον αφορούσε ήταν καθαρά ακαδημαϊκό, η
Σάρα ένιωσε το αίμα της να παγώνει. Ο Φραν-σίσκο είχε πεταχτεί
από το τραπέζι και της έλεγε με ύφος βλοσυρό: «Αρκετά για σήμερα!
Πάω στο κρεβάτι μου». Ύστερα την άρπαξε από το μπράτσο και την
ανάγκασε να σηκωθεί όρθια. «Κι εσύ το ίδιο. Σε προστάζω και δε
θέλω ν’ ακούσω ούτε λέξη. Αν ανοίξεις το στόμα σου, σου υπόσχομαι
ότι οι συνέπειες δε θα είναι καθόλου ευχάριστες για σένα!»

85
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9

Αρκετά για σήμερα, είχε πει ο Φρανσίσκο! Μήπως όμως και για
την ίδια δεν ίσχυε το ίδιο; Τι νόμιζε ο κύριος αυτός; Ότι ήταν ο μόνος
που είχε το δικαίωμα να κατέχεται από εκρηκτικά συναισθήματα; Αν
κάποιος είχε λόγους να αφήσει την οργή του να ξεσπάσει, αυτός ήταν
η ίδια!
Και αυτό είχε στο νου της να κάνει η Σάρα. Θα έχει ενδιαφέρον,
σκέφτηκε πεισμωμένη, καθώς ο Φρανσίσκο την έσπρωχνε για να μπει
στην κρεβατοκάμαρα. Αν νόμιζε ότι μπορούσε να εκτοξεύει τις απει-
λές του κι εκείνη να κρατάει το στόμα της κλειστό, έκανε μεγάλο λά-
θος.
Με μάτια που σπίθιζαν προκλητικά, η Σάρα ελευθερώθηκε από
το σφίξιμο του χεριού του και άνοιξε το στόμα της για να του πει ορθά
κοφτά ότι δε θα μοιραζόταν ξανά το κρεβάτι μαζί του. Ωστόσο, το
σκοτεινό, ατσάλινο βλέμμα του την έκανε να τον κοιτάξει καλύτερα.
Τόσο πολύ λοιπόν τον είχε θυμώσει που είχε τολμήσει να του υ-
ποδείξει ότι η υπερπροστατευτική και σοβινιστική συμπεριφορά του
απέναντι στην αδερφή του ήταν κατά βάθος η αιτία της φυγής της;
Το άγριο ύφος του ωστόσο δεν την τρόμαζε και τα γαλαζοπρά-
σινα μάτια της συνάντησαν αγέρωχα το βλέμμα του. Κι όμως, ποτέ ο
Φρανσίσκο δεν της είχε φανεί τόσο ευάλωτος όσο εκείνη τη στιγμή.
Η Σάρα ένιωσε την καρδιά της να λιώνει και κρατήθηκε για να μην
του πει αγκαλιάζοντάς τον ή ακόμα και φιλώντας τον ότι όλα θα πή-
γαιναν καλά.
Ξαφνιασμένη από τα αισθήματά της, πήρε από το κρεβάτι ένα μα-
ξιλάρι και είπε με φωνή απαλή: «Θα κοιμηθώ στον καναπέ. Θα είμαι
πολύ άνετα εκεί. Μπορώ να πάω τώρα στο μπάνιο ή θα πας εσύ πρώ-
τος;»
Ο Φρανσίσκο ξεφύσηξε αγανακτισμένος, δείχνοντάς της ότι δεν
του άρεσε καθόλου η ιδέα της. «Σε προειδοποίησα, δε θέλω ούτε λέξη
και δε δέχομαι αντιρρήσεις», μούγκρισε και, αρπάζοντας το μαξιλάρι
από το χέρι της, το πέταξε στο κρεβάτι. «Αλλά...»
«Σιωπή!»
Και πριν από μια στιγμή ήθελε να τον φιλήσει! Αστείο δεν ήταν;
86
Πώς μπορούσε να είναι τόσο ηλίθια; Τώρα ήθελε να τον χτυπήσει μέ-
χρι να τον αναγκάσει να της ζητήσει έλεος. Με τα χέρια της στη μέση
και το πιγούνι ψηλά, η Σάρα του ανταπέδωσε το άγριο βλέμμα. «Είσαι
ψηλότερος από μένα και πιο δυνατός», είπε με φωνή παγερή, «αλλά
αυτό δε σου δίνει το δικαίωμα να με αναγκάζεις να κάνω κάτι που δε
θέλω».
Τα χείλη του Φρανσίσκο σφίχτηκαν σε μια σκληρή, ίσια γραμμή
και τα ρουθούνια του... έβγαλαν καπνούς, αλλά η Σάρα διαισθάνθηκε
ότι, παρά το θυμό του, δεν είχε σκοπό να πειράξει ούτε μια τρίχα από
τα μαλλιά της. Και συνέχισε: «Καταλαβαίνω γιατί επέμεινες να... να
κοιμηθώ μαζί σου χτες τη νύχτα. Η ανησυχία σου όμως για μένα οφει-
λόταν σε μια παρεξήγηση. Πήγα στην ταράτσα για να πάρω λίγο αέρα
και δεν είχα καμιά πρόθεση να πέσω στο κενό. Δεν είμαι δα και τόσο
αδύναμη».
Δάγκωσε τα χείλη της και αναρωτήθηκε αν θα ήταν φρόνιμο, στην
κατάσταση που ήταν ο Φρανσίσκο, να του πει καθαρά και ξάστερα
ότι τον είχε κοροϊδέψει. Ωστόσο, παρατηρώντας την απάθειά του α-
ποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα. «Παρεξήγησες τις προθέσεις μου
κι εγώ επωφελήθηκα, με την ελπίδα ότι θα με λυπόσουν και θα με
άφηνες να φύγω. Όλα δείχνουν όμως ότι είχα κάνει λάθος. Και σε
διαβεβαιώνω ότι δεν πρόκειται να κάνω καμιά ανοησία. Δε χρειάζε-
ται λοιπόν να με βάζεις να κοιμάμαι δίπλα σου».
«Μιλάς σαν να παπαγαλίζεις», παρατήρησε ο Φρανσίσκο ανυπό-
μονα, σταυρώνοντας τα μπράτσα του στο στήθος του. «Πώς θέλεις να
ξέρω ότι δε λες ξανά ψέματα; Γκρίνιαξες για τις κλειδωμένες πόρτες
κι εγώ τις ξεκλείδωσα όλες. Σου έκανα το χατίρι. Η σειρά σου τώρα
να κάνεις κι εσύ το δικό μου χατίρι». Δεν ήταν παράκληση, ήταν δια-
ταγή. «Δεν μπορώ να σου έχω εμπιστοσύνη ότι δε θα κάνεις καμιά
βλακεία».
«Ωστόσο, με άφησες μόνη μου όλη μέρα σχεδόν», αντιγύρισε η
Σάρα, νευριάζοντας με τον παραπονιάρικο τόνο της φωνής της.
«Ζήτησα από τη Ροζαλία να σε προσέχει», απάντησε εκείνος με
ύφος αδιάφορο. «Της εξήγησα ότι ήταν πολύ πιθανό να βαρεθείς χω-
ρίς εμένα και την παρακάλεσα να με ειδοποιήσει αμέσως στην περί-
πτωση που θα έδειχνες σημάδια νευρικότητας. Αν συνέβαινε κάτι τέ-
τοιο, θα παρατούσα τη δουλειά μου και θα γύριζα να σου κάνω πα-
ρέα. Αργότερα μου ανέφερε ότι είχες φάει καλά για μεσημέρι κι ότι
κοιμόσουν ήσυχα στο δωμάτιό μας».
«Διάβολε!» έβρισε μέσα από τα δόντια της η Σάρα. Τι θα σκεφτό-
ταν άραγε η Ροζαλία για όλα αυτά; Θα τη θεωρούσε μια άμυαλη κού-
κλα που δεν έκανε στιγμή μονάχη, χωρίς αντρική συντροφιά;

87
«Ναι, είμαι διάβολος! Και τώρα που ξέρεις με ποιον έχεις να κά-
νεις, ίσως σταματήσεις να με ενοχλείς και συμμορφωθείς επιτέλους μ’
αυτό που σου λέω. Ως τώρα σου φέρθηκα πολύ ευγενικά, αλλά εσύ το
παράκανες. Καιρός λοιπόν να θυμηθείς ποια είναι η θέση σου εδώ».
Έκανε μια κίνηση ανυπομονησίας. «Πήγαινε στο μπάνιο και ύστερα
πέσε στο κρεβάτι. Δε θέλω να χρησιμοποιήσω βία και να σε δέσω στις
κολόνες του, αλλά να είσαι σίγουρη ότι, αν χρειαστεί, θα το κάνω κι
αυτό».
Το σκοτεινό του βλέμμα την έπεισε ότι θα πραγματοποιούσε την
απειλή του, πράγμα που την κατατρόμαξε. Με την ψυχή στο στόμα,
σαν να έκανε το γύρο του θανάτου με το τρενάκι του λούνα παρκ,
μπήκε στο μπάνιο βρίζοντας χαμηλόφωνα.
Ο Φρανσίσκο πάντως δε θα έμενε ξύπνιος όλη τη νύχτα, προσπά-
θησε να παρηγορήσει τον εαυτό της καθώς έπλενε με μανία τα δόντια
της. Μπορεί να την ανάγκαζε να πέσει μαζί του στο κρεβάτι, αλλά
μόλις τον έπαιρνε ο ύπνος, εκείνη θα γλιστρούσε αθόρυβα και θα έ-
φευγε από κοντά του.
Δεν ένιωσε καθόλου ευχάριστα φορώντας το σκισμένο νυχτικό
της. Ως υπαίτιος για το χάλι του, ο Φρανσίσκο θα μπορούσε να είχε
την ευγένεια να της φέρει ένα από τα νυχτικά της Ενκαρνασιόν. Σφίγ-
γοντας επάνω της το κουρελιασμένο ύφασμα, γύρισε στο δωμάτιο με
σφιγμένη καρδιά. Χαλάρωσε κάπως μόνο όταν εκείνος την προσπέ-
ρασε και μπήκε στο μπάνιο κλείνοντας την πόρτα, χωρίς να της απευ-
θύνει ούτε μια λέξη, χωρίς να της ρίξει ούτε μια ματιά.
Η σύντομη απουσία του ήταν μια ευκαιρία για να οργανώσει την
άμυνά της. Έτρεξε βιαστικά στο σαλόνι, άρπαξε από τους καναπέδες
όσα μαξιλάρια μπορούσε να πάρει στην αγκαλιά της και ξαναγύρισε
τρέχοντας στην κρεβατοκάμαρα. Ύστερα, τα έστησε στη σειρά στη
μέση του κρεβατιού, δημιουργώντας μια διαχωριστική γραμμή. Μπο-
ρεί το φράγμα της να μην ήταν απόρθητο, αλλά έτσι και ο Φρανσίσκο
σκεφτόταν να το γκρεμίσει, με την πρώτη του κίνηση θα της έδινε όλο
το χρόνο να πεταχτεί από το κρεβάτι και να το βάλει στα πόδια.
Χωμένη κάτω από τα σκεπάσματα, η Σάρα έκλεισε τα μάτια και
περίμενε την επιστροφή του στο δωμάτιο. Αν μπορούσε, θα σκότωνε
τον Πιρς με τα ίδια της τα χέρια -απαλλάσσοντας από τον κόπο τον
Φρανσίσκο-γιατί αυτός ήταν η αιτία για τα βάσανά της. Αναρωτήθηκε
πού είχε πάει η περίφημη αυτοκυριαρχία της. Πόσο εύκολα ορισμένες
περιστάσεις της προκαλούσαν ισχυρές συγκινήσεις που ήταν όλο και
πιο δύσκολο να τις ελέγξει!
Ορισμένες περιστάσεις! επανέλαβε σαρκαστικά μέσα της δίνο-
ντας μια γροθιά στο μαξιλάρι. Ποιον κορόιδευε; Ποτέ ως τώρα δεν

88
είχε χάσει ούτε για μια στιγμή την ψυχραιμία και τον έλεγχο των πρά-
ξεών της, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που είχε αντιμετωπίσει, είτε
με τον ανυπόφορο πατέρα της είτε με τους απαιτητικούς πελάτες της
ή τους σχολαστικούς τραπεζίτες. Αυτό ωστόσο έγινε όταν βρέθηκε α-
ντιμέτωπη με τον Ισπανό σατανά! Το γεγονός ότι την κρατούσε όμηρο
δεν είχε καμιά σχέση με την αλλαγή του χαρακτήρα της και τον μι-
σούσε ακόμα περισσότερο γι’ αυτή την πικρή αλήθεια.
Αυτό που την ενοχλούσε ήταν η αντίδρασή της όταν την κοίταζε.
Κι όταν την άγγιζε, τότε ήταν που έλιωνε κυριολεκτικά. Ποτέ δεν είχε
αισθανθεί έτσι με κανέναν άντρα. Είναι μια χημική αντίδραση για την
οποία δεν μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα, παραδέχτηκε, τελειώνο-
ντας την οδυνηρή αυτοανάλυσή της.
Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να συνεχίσει τη σκληρή
προσπάθειά της ώστε να κρύβει τα αισθήματά της. Και καθώς η
σκληρή δουλειά ποτέ δεν την είχε τρομάξει, ήθελε να πιστεύει ότι
κιαυτή τη φορά θα κατάφερνε να αντιμετωπίσει το πρόβλημά της.
Αυτό που είχε συμβεί νωρίτερα δεν έπρεπε να επαναληφθεί. Ο
Φρανσίσκο την είχε ακρνιδιάσει, αλλά από δω και πέρα θα βρισκόταν
πάντα σε επιφυλακή. Και, είτε ο Πιρς συμμορφωνόταν με το μήνυμα
είτε αδιαφορούσε, ο Φρανσίσκο δεν μπορούσε να την κρατάει εκεί
για πάντα. Όλα είχαν κάποτε ένα τέλος.
Με αυτή την αισιόδοξη σκέψη, η Σάρα χαλάρωσε. Σε λίγο όμως
ο θόρυβος της πόρτας του μπάνιου που έκλεισε και τα βήματα του
Φρανσίσκο που τριγύριζε στο δωμάτιο έκαναν τα νεύρα της να τεντω-
θούν. Και ένιωσε μέσα της να χτυπάει συναγερμός, καθώς περίμενε
το αναπόφευκτο.
Ακουσε τα βήματά του στην άλλη μεριά του κρεβατιού και τον ει-
ρωνικό ήχο που βγήκε από το λαρύγγι του τη στιγμή που τραβούσε τα
σκεπάσματα. Ήταν άραγε η εκδήλωση της περιφρόνησης του για το
γελοίο φράγμα που είχε βάλει ανάμεσά τους;
Παριστάνοντας την κοιμισμένη, η Σάρα αισθάνθηκε το στρώμα
να βουλιάζει καθώς ο Φρανσίσκο ξάπλωνε στο κρεβάτι και, αφήνο-
ντας τα μαξιλάρια στη θέση τους, γυρνούσε από το άλλο πλευρό κι
έσβηνε το φως στο κομοδίνο. Και μόνο όταν άκουσε την αναπνοή του
να γίνεται βαθιά και ρυθμική, αποκοιμήθηκε στη στιγμή.

***

Η Σάρα, μισοκοιμισμένη ακόμα, γύρισε μπρούμυτα και, τεντώνο-


ντας το χέρι της, συνάντησε το φράγμα με τα μαξιλάρια. Για μια
στιγμή, πριν ακόμα ανοίξει τα μάτια της στο χρυσό φως του πρωινού,

89
δοκίμασε μια πικρή απογοήτευση που ο Φρανσίσκο είχε αφήσει ανέ-
παφη τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους.
Συνειδητοποιώντας την αντίδρασή της, ξύπνησε για τα καλά. Και
η πρώτη της δουλειά ήταν να ανακαθίσει και να ψάξει με αγωνία να
βρει τον Φρανσίσκο δίπλα της στο κρεβάτι. Εκείνος όμως δεν ήταν
πουθενά' ούτε στο κρεβάτι ούτε στο δωμάτιο. Τραβώντας το σεντόνι
ως το πιγούνι της, η Σάρα ανάγκασε τον εαυτό της να αντικρίσει τα
γεγονότα κατάματα.
Η απογοήτευση την είχε κυριεύσει προτού καλά-καλά ξυπνήσει.
Επομένως, ήταν κάτι ανεξέλεγκτο. Ήταν η γυμνή αλήθεια.
Υποσυνείδητα, ήθελε ο Φρανσίσκο να την είχε πάρει στην αγκα-
λιά του, όπως την προηγούμενη νύχτα. Μήπως λαχταρούσε και κάτι
περισσότερο; Κάτι πολύ περισσότερο;
Όχι, δεν ήταν δυνατό...
Έχεις μπλέξει πολύ άσχημα, κυρά μου, προειδοποίησε αυστηρά
τον εαυτό της.
Όταν ο Φρανσίσκο εμφανίστηκε στην πόρτα, η Σάρα, νιώθοντας
αμηχανία γι’ αυτό που μόλις είχε συνειδητοποιήσει, έγινε κατακόκ-
κινη, ενώ η καρδιά της φτερούγιζε.
Ντυμένος στα μαύρα, ήταν εκθαμβωτικός. Και το χαμόγελό του,
που δεν υστερούσε καθόλου σε λάμψη, προκάλεσε ένα γλυκό, ηδο-
νικό ρίγος στη ραχοκοκαλιά της. Είναι η ατυχής σωματική εκδήλωση
μιας φυσικής αδυναμίας που δεν ξέρω πώς να τη γιατρέψω, σκέφτηκε
η Σάρα αμήχανη.
Και ο Φρανσίσκο δε βοήθησε καθόλου σ’ αυτό, γιατί η φωνή του
ήταν ζεστή και αφοπλιστική καθώς πλησίασε στο κρεβάτι και, δίνο-
ντάς της ένα ποτήρι με παγωμένη πορτοκαλάδα, είπε: «Σήμερα το
πρωί θα πάμε να περπατήσουμε πριν ο ήλιος ανέβει ψηλά. Χρειαζό-
μαστε και οι δυο λίγη άσκηση». Έγειρε λίγο το κεφάλι του στο πλάι
και περιεργάστηκε με το βλέμμα του το ξαναμμένο πρόσωπό της. «Θα
πάρουμε μαζί μας το πρωινό. Έχω ήδη δώσει οδηγίες στη Ροζαλία να
μας το ετοιμάσει. Εμπρός, πιες την πορτοκαλάδα σου».
Το χαμόγελό του της έφερε ίλιγγο και έσφιξε το ποτήρι με τα δυο
της χέρια, ενώ τον παρατηρούσε σαν μαγεμένη καθώς πήγαινε στην
ντουλάπα και ψαχούλευε τα ρούχα που είχε κρίνει ότι ήταν περιττά
για την αδερφή του.
Η κακή του διάθεση της περασμένης νύχτας είχε εξαφανιστεί σαν
να μην υπήρξε ποτέ. Ήταν ένας ανυπόφορος, απρόβλεπτος δαίμονας
που άλλαζε συμπεριφορά απέναντι της από τη μια στιγμή στην άλλη.
Η Σάρα τον είδε να διαλέγει ένα ζωηρόχρωμο μπλε φόρεμα από λε-
πτό βαμβακερό ύφασμα και να το φέρνει στο κρεβάτι. «Φόρεσε

90
αυτό», της είπε με ένα πονηρό χαμόγελο στις άκρες των ωραίων, α-
μαρτωλών χειλιών του. «Είναι ό,τι πρέπει για να προφυλάξει την ό-
μορφη, απαλή σου επιδερμίδα, που χρειάζεται προστασία. Εσύ δεν
είσαι Τσιγγάνα όπως εγώ, για να περπατάς ακάλυπτη στον ήλιο. Και
όχι πια άλλοι τσακωμοί μεταξύ μας, έτσι, Σαλώμη; Σήμερα θα είμαστε
φίλοι».
Α, ήταν ένας πραγματικός διάβολος! Την προηγούμενη νύχτα την
είχε κάνει να παγώσει με το θυμό του και τώρα ένιωθε σαν να την
έλουζαν οι αχτίδες του ήλιου, έτσι όπως την παρατηρούσε με τα
μαύρα μάτια του, ενώ τα χέρια του με τα μακριά δάχτυλα είχαν ακου-
μπήσει στους λεπτούς, αισθησιακούς γοφούς του.
Θα έδινε πολλά για να βρει τη δύναμη να του πει να φύγει, να
πάει μόνος του βόλτα και να ξεχάσει να γυρίσει. Ποια γυναίκα όμως
θα μπορούσε να αντισταθεί στη γοητεία του; Θα ακολουθούσε τα σχέ-
διά του, όποια και να ’ταν αυτά. Δεν εναντιώθηκα ούτε καν όταν τον
άκουσα να με φωνάζει με το πραγματικό μου όνομα, σκέφτηκε περισ-
σότερο με λύπη παρά με θυμό. Και τον είδε να παίρνει το άδειο πο-
τήρι από τα παραλυμένα της δάχτυλα και να φεύγει από το δωμάτιο
με εκείνο το πονηρό χαμόγελο που της έλεγε ότι ήξερε πως στο τέλος
θα γινόταν αυτό που ήθελε εκείνος, παρά τις αντιρρήσεις της.
Με τη διαφορά ότι δεν έχω αντίρρηση, έτσι δεν είναι; παραδέ-
χτηκε μέσα της η Σάρα καθώς σηκωνόταν από το κρεβάτι και πήγαινε
στο μπάνιο. Και δικαιολόγησε την υποταγή της με τη σκέψη ότι δεν
είχε νόημα να του πάει κόντρα. Με τον περίπατο θα περνούσε η ώρα.
Άλλωστε, η άσκηση θα της έκανε καλό. Χώρια που μπορεί, ώσπου να
γύριζαν, να είχε δώσει σημεία ζωής ο πατέρας της. Αν και αυτό το
τελευταίο δεν το έβλεπε πιθανό.
Ωστόσο, αρνήθηκε να βασανίσει άλλο το μυαλό της. Φόρεσε το
απαλό, βαμβακερό φόρεμα και, βλέποντας στον καθρέφτη μια γυ-
ναίκα με έντονη θηλυκότητα, όχι μόνο δε συνοφρυώθηκε, αλλά αι-
σθάνθηκε άνετα. Της πήγαινε το χρώμα, που σκούραινε τα πρασινο-
γάλαζα μάτια της κι έκανε τα μαλλιά της να δείχνουν πιο ανοιχτά και
πιο λαμπερά.
Επιστρέφοντας στην κρεβατοκάμαρα, είδε τον Φρανσίσκο να έρ-
χεται από το σαλόνι. Και το επιδοκιμαστικό του βλέμμα έκανε πιο
γρήγορη την αναπνοή της.
Τα συναισθήματα που της προκαλούσε με ένα του βλέμμα έπρεπε
κανονικά να απαγορεύονται, τουλάχιστον σε μια πολιτισμένη κοινω-
νία. Αλλά ο Φρανσίσκο μόνο πολιτισμένος δεν ήταν. Γιατί, κάτω από
το περιποιημένο παρουσιαστικό του και τη γοητεία του, που την επι-
στράτευε κατά βούληση, παραμόνευε ένα πλήθος από πρωτόγονα

91
πάθη που μπορούσαν να εκραγούν απροειδοποίητα, καθώς και μια
πραγματικά αλαζονική πίστη στην παντοδυναμία του, μια ανεξά-
ντλητη ζωτικότητα, που έκανε οποιονδήποτε άλλον άντρα να φαίνεται
αναιμικός, και μια άγρια σεξουαλικότητα.
Κρατούσε στο χέρι του ένα πλατύγυρο ψάθινο καπέλο και, καθώς
προχωρούσε προς το μέρος της, η Σάρα ένιωσε το κορμί της να λιώνει.
«Είναι για μένα αυτό;» ρώτησε με φωνή που μόλις ακούστηκε.
«Έτσι φαίνεται», απάντησε ο Φρανσίσκο. «Εμένα δε μου πάει το
στυλ του και, άλλωστε, δεν είναι στα μέτρα μου».
Την πλησίασε και, αφού της φόρεσε το καπέλο, έστρωσε τα μαλ-
λιά της. Στεκόταν υπερβολικά κοντά της και η Σάρα με κόπο αντιστά-
θηκε στη λαχτάρα της να χωθεί στην αγκαλιά του, για να νιώσει το
υπέροχο κορμί του να αγγίζει το δικό της.
Ένα κύμα απελπισίας την πλημμύρισε και έκλεισε τα μάτια της. Ο
πόλεμος είχε ανάψει για τα καλά -ο πόλεμος με τον ίδιο της τον εαυτό.
Αυτό που ένιωθε ήταν πραγματική λαγνεία. Οι ορμόνες της, που τις
αγνοούσε τόσον καιρό, είχαν αναστατωθεί. Ωστόσο, εκείνη δε θα πα-
ραδινόταν. Δε θα ακολουθούσε τα ηδονιστικά βήματα του πατέρα της.
Δε θα έχανε τον αυτοέλεγχό της ούτε για μια στιγμή!
«Θέλεις να φύγουμε;» τη ρώτησε ο Φρανσίσκο. Η Σάρα γύρισε
το κεφάλι της από την άλλη μεριά παίρνοντας το πιο παγερό της ύφος,
αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να τον διασκεδάσει. Τον είδε να
κρυφογελάει καθώς σήκωνε από το πάτωμα έναν πάνινο σάκο και
περνούσε το λουρί στον ώμο του.
«Το πρωινό μας», εξήγησε με ύφος αυτάρεσκο, δείχνοντας το
σάκο. «Ζήτησα από τη Ροζαλία να μας ετοιμάσει κάτι για να κάνουμε
πικνίκ».
Ήταν τόσο προκλητικός, τόσο όμορφος, που η Σάρα θα ήθελε
πάρα πολύ να του δώσει μια... κλοτσιά και να τον εκδικηθεί για τα
αισθήματα που της προκαλούσε. Υποσχέθηκα να μη χάσω τον αυτοέ-
λεγχό μου, μάλωσε τον εαυτό της. «Είσαι πολύ προνοητικός», του είπε
σαρκαστικά. «Αλλά αυτό είναι εύκολο όταν έχεις κάποιον που πλη-
ρώνεται για να σου κάνει τα θελήματα».
«Είπαμε ότι θα είμαστε φίλοι, το ξέχασες;» της υπενθύμισε εκεί-
νος και η φωνή του ακούστηκε βαθιά και βελούδινη. Έβαλε το χέρι
του στον ώμο της και την οδήγησε στην πόρτα. Διέσχισαν το επιβλη-
τικό πέτρινο κτίριο και κατέληξαν στην ταράτσα με τις γλυτσίνες, εκεί
όπου την είχε αφήσει την προηγούμενη μέρα, ενώ η καρδιά της Σάρας
ήταν βαριά και ένιωθε να τη βασανίζει μια αόριστη αγωνία.
Φίλοι! Μακάρι να ήταν φίλος μου, σκέφτηκε μελαγχολικά. Στο
μεταξύ εκείνος κατέβηκε σαν αίλουρος μερικά πέτρινα σκαλοπάτια

92
στην άκρη της ταράτσας και άνοιξε μια στενή πόρτα στο εξωτερικό
τείχος του κάστρου προς την πλαγιά του βουνού. Και καθώς την κρα-
τούσε ανοιχτή κάνοντάς της νόημα να περάσει, η Σάρα σκέφτηκε ότι
λαχταρούσε απεγνωσμένα τη φιλία του.
Πώς μπορούσαν όμως να είναι φίλοι ύστερα από ό,τι της είχε κά-
νει; Την είχε παραπλανήσει παρασύροντάς την ως το κάστρο και την
κρατούσε αιχμάλωτη ώσπου να πετύχει αυτό που ήθελε -να στρίψει
το λαιμό του Πιρς με τα δυνατά του χέρια. Και σαν να μην έφτανε
αυτό, την είχε προσβάλει και την είχε ταπεινώσει, κουρελιάζοντας την
αξιοπρέπειά της. Όχι, δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι, κατέληξε η
Σάρα και αναρωτήθηκε πώς ήταν δυνατό να λαχταράει τη φιλία του.
Ξαφνικά ένιωσε ένα σφίξιμο στο λαιμό και δάκρυα ανέβηκαν στα
μάτια της. Κάτι δεν πήγαινε καλά μέσα της και μακάρι να ήξερε τι
ήταν αυτό. Αποφάσισε όμως να μην το ερευνήσει και πήρε το χέρι που
της άπλωσε για να τη βοηθήσει να περπατήσει στο κακοτράχαλο μο-
νοπάτι.
Μόνο για σήμερα θα παίξω θέατρο, είπε μέσα της καθώς τα δά-
χτυλά του έσφιξαν το χέρι της. Δεν ήθελε πόλεμο, σήμερα ειδικά που
ο θερμός άνεμος της Ανδαλουσίας έκανε το φόρεμά της να κολλάει
στην ευαισθητοποιημένη σάρκα της, σήμερα που το άρωμα των αγριο-
λούλουδων νάρκωνε τις αισθήσεις της και που η θέα των βουνών έ-
κανε την ψυχή της να αγαλλιάζει, καθώς εκείνος της έδειχνε τη γη του.
«Αυτά όλα ανήκαν πάντα στην οικογένειά σου;» ρώτησε η Σάρα
σαστισμένη, καθώς ο Φρανσίσκο καθόταν στο ξερό χορτάρι, δίπλα σ’
ένα βράχο, παρασύροντάς τη να καθίσει μαζί του. Σήμερα είχε την
ψευδαίσθηση ότι ήταν φίλος της και ίσως αυτή ήταν η εξήγηση για τη
λαχτάρα που ένιωθε να μάθει τα πάντα γι’ αυτόν.
«Περίπου», απάντησε εκείνος, ανασηκώνοντας ελαφρά τους ώ-
μους του. «Ανήκαν στη μητέρα μου, η οποία, κατά την άποψη της οι-
κογένειάς της, κηλίδωσε το όνομά της με το γάμο που έκανε. Και τα
κληρονόμησα εγώ, που θεωρήθηκα παραφυάδα του οικογενειακού
δέντρου, απλά και μόνο επειδή δεν υπήρχε άλλος κληρονόμος. Το κά-
στρο όμως που κληρονόμησα ήταν ερειπωμένο και τα κτήματα σε
κακή κατάσταση και ανεκμετάλλευτα». Όση ώρα μιλούσε, ο Φρανσί-
σκο σκάλιζε μέσα στο σάκο, απ’ όπου τελικά έβγαλε ένα λιτό γεύμα:
ψωμί, χοιρομέρι, ελιές και ένα φλασκί με ζεστό καφέ.
«Τίποτα δεν είναι ερειπωμένο τώρα», παρατήρησε η Σάρα και
πήρε από το χέρι του μια φέτα χοιρομέρι.
«Χάρη στις προσπάθειές μου», απάντησε εκείνος με φωνή ουδέ-
τερη, χαμηλώνοντας τα βλέφαρά του για να κρύψει τα εκφραστικά
μάτια του. «Φροντίζω την περιουσία μου όσο καλύτερα μπορώ».

93
Όπως φρόντιζε και την αδερφή του; αναρωτήθηκε η Σάρα. Ανα-
γκάζοντάς τη με τη ζηλότυπη και αποπνικτική συμπεριφορά του να
καταλήξει στην αγκαλιά του πιο ακατάλληλου ανθρώπου του Πιρς;
Διακόπτοντας τον ειρμό των σκέψεών της, ο Φρανσίσκο συνέ-
χισε: «Παράτησα όλες τις δοσοληψίες μου στα διεθνή χρηματιστήρια
και αφιερώθηκα στην αναγέννηση αυτού εδώ του τόπου. Και νομίζω
ότι τα κατάφερα. Τι λες κι εσύ, Σαλώμη;»
Το γλυκό του χαμόγελο την τύλιξε ακόμα περισσότερο στα δίχτυα
της γοητείας του και χαμήλωσε το κεφάλι της για να κρύψει μια πρω-
τόγνωρη αίσθηση δειλίας που την πλημμύρισε και που έγινε ρίγος ό-
ταν της είπε με φωνή απαλή: «Ως τώρα αποφύγαμε να ανοίξουμε την
καρδιά μας ο ένας στον άλλον. Ήταν ίσως δικαιολογημένο εξαιτίας
των περιστάσεων, αλλά θα ήθελα να σταματήσει πια αυτό. Επιθυμώ
να γνωριστούμε καλύτερα και πιστεύω ότι το θέλεις κι εσύ. Μίλησέ
μου λοιπόν για τον εαυτό σου, με όλη σου την άνεση. Έχουμε όλη τη
μέρα μπροστά μας».
Ο Φρανσίσκο ήθελε να τη γνωρίσει καλύτερα και όλη η μέρα ήταν
δική τους! Η έξοδός τους, λοιπόν, δεν ήταν ένα σύντομο πικνίκ και
μετά επιστροφή στο κάστρο, όπου θα την άφηνε στη μοναξιά της κάτω
από το άγρυπνο βλέμμα της Ροζαλίας! Στη σκέψη αυτή, η Σάρα αι-
σθάνθηκε τα σωθικά της να λιώνουν. «Τι θέλεις να σου πω;» ρώτησε
με φωνή βραχνή. «Δεν είμαι παρά ένας συνηθισμένος άνθρωπος».
«'Οχι δα!» αναφώνησε ο Φρανσίσκο και ξάπλωσε ανάσκελα στη
σκιά, με τα χέρια πίσω από τον αυχένα και τα μάτια κλειστά. «Είσαι
η πιο αινιγματική γυναίκα που έχω γνωρίσει. Έχεις περιχαρακωθεί
πίσω από στιβάδες μυστικοπάθειας και κρύβεις με πείσμα τα συναι-
σθήματά σου. Ήσουν δύσκολο παιδί;»
Εκείνη χαμογέλασε και κούνησε αρνητικά το κεφάλι της. Συνει-
δητοποιώντας όμως ότι ο Φρανσίσκο είχε τα μάτια του κλειστά, είπε:
«Ήμουν πολύ υπάκουο παιδί. Έπρεπε να είμαι. Ο μόνος στην οικογέ-
νεια που επιτρεπόταν να είναι δύσκολος ήταν ο Πιρς. Η Πέισενς -η
μητέρα μου- κι εγώ ζούσαμε κάτω από τη σκιά του και κάναμε ό,τι
μπορούσαμε για να βάλουιιε κάποια τάξη στη ζωή του. Τον κυνηγού-
σαμε για να φάει και να κοιμηθεί και μερικές φορές για ν’ αλλάξει
ρούχα».
Ο Φρανσίσκο ήταν καλός ακροατής. Ίσως επειδή δεν την κοίταζε
ή επειδή έδειχνε έτοιμος να αποκοιμηθεί. Η Σάρα γύρισε το κεφάλι
της για να παρακολουθήσει με το βλέμμα έναν αετό που έκανε κύ-
κλους στον αέρα, πάνω από το γραφικό χωριό στο βάθος της κοιλά-
δας. Δεν ήθελε να κοιτάξει τον Φρανσίσκο, επειδή ξαφνικά ένας α-
φόρητος πόνος έσφιγγε την καρδιά της.

94
Ο τραχύς τόνος της φωνής του την έκανε να τιναχτεί. «Έκανε α-
πιστίες στη μητέρα σου; Μήπως γι’ αυτό κι εσύ προσπάθησες να γίνεις
ψυχρή;»
Ψυχρή; Έτσι την έβλεπε λοιπόν;
«Ποτέ δεν προσπάθησα συνειδητά να γίνω οτιδήποτε άλλο εκτός
από λογική», του απάντησε πληγωμένη. «Ήταν απαραίτητο αυτό, αν
σκεφτεί κανείς πώς ζούσε ο πατέρας μου. Είχε γίνει διάσημος με τη
ζωγραφική του, αλλά μεγαλύτερη φήμη είχε αποκτήσει με τις εκκε-
ντρικότητές του. Έβλεπα τη μητέρα να πασχίζει να τον κάνει να λογι-
κευτεί και, ύστερα από το θάνατό της, προσπάθησα να κάνω κι εγώ
το ίδιο. Δεν ήμουν όμως παρά ένα παιδί και δεν υπήρχε περίπτωση
να πετύχω εκεί που η μητέρα μου είχε αποτύχει. Δεν ξέρω αν της ήταν
πιστός ή όχι. Αν την απατούσε, η Πέισενς φρόντιζε να το κρατάει
κρυφό. Ο Πιρς έφευγε συχνά, ιδίως όταν τέλειωνε έναν πίνακα για
τον οποίο είχε δουλέψει εξαντλητικά. Και όπως έλεγε η μητέρα μου,
το έκανε για να ξεδώσει. Μόνο ύστερα από το θάνατό της έγιναν γνω-
στές οι σχέσεις του με άλλες γυναίκες. Ίσως», πρόσθεσε αργά, «να
του έλειπε εκείνη και να αναπλήρωνε το κενό με άλλες γυναίκες. Κα-
μιά, ωστόσο, δε στάθηκε ικανή να την αντικαταστήσει στην καρδιά
του και γι' αυτό όλες του οι σχέσεις ήταν εφήμερες». Δάγκωσε με αμ-
φιβολία το κάτω χείλι της. «Δεν ξέρω. Δε νομίζω ότι ο μπαμπάς κι εγώ
κάναμε ποτέ μια σοβαρή κουβέντα. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι ό-
λες αυτές οι γυναίκες είχαν περίπου την ηλικία του κι ότι στο πρό-
σωπό τους έβρισκε τη στοργή και το πάθος που του είχε προσφέρει η
Πέισενς όσον καιρό ήταν παντρεμένοι».
Γι’ αυτό και στην αρχή δεν πίστευε ότι ο Πιρς είχε μπλέξει με ένα
κορίτσι νεότερο κι από την ίδια του την κόρη.
«Κι εσύ, από αντίδραση στο χάος που προφανώς πίστευες ότι ή-
ταν η αιτία για τον πρόωρο θάνατο της μητέρας σου, αποφάσισες να
ζήσεις μια ζωή τακτική και νοικοκυρεμένη. Ήταν μια εντελώς φυσιο-
λογική αντίδραση ενός ευαίσθητου κοριτσιού στην εφηβεία του». Πέ-
ρασε το μπράτσο του στο λαιμό της και την παρέσυρε στο χορτάρι δί-
πλα του. «Η καταπίεση πάντως δεν πήγε πολύ βαθιά ώστε να σου προ-
καλέσει μόνιμη βλάβη, έτσι δεν είναι, Σαλώμη;» ψιθύρισε με φωνή
αισθησιακή.
Το άλλο του χέρι είχε ακουμπήσει απαλά στο στήθος της. Κι ενώ
το αίμα κυλούσε καυτό στις φλέβες της Σάρας, τα χείλη του πλησία-
σαν αργά τα δικά της και τα χάιδεψαν αισθησιακά. «Αφησέ με να ε-
πανορθώσω τη μικρή ζημιά», μουρμούρισε. «Άφησέ με να σου δείξω
τι θα πει πάθος».

95
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10

«Δε νομίζω ότι...»


Η Σάρα προσπάθησε απεγνωσμένα να καταπνίξει την αίσθηση
που άρχισε να την κυριεύει ότι έλιωνε στην αγκαλιά του. Τα μισόλογα
διαμαρτυρίας όμως πνίγηκαν στο λαιμό της όταν ο Φρανσίσκο σκέ-
πασε τα χείλη της με τα δικά του. «Μπουένο», μουρμούρισε.
«Δε θέλω να σκέφτεσαι και να νομίζεις... θέλω μόνο να αισθάνε-
σαι Παραδώσου ελεύθερα στο πάθος σου».
Η Σάρα, νιώθοντας τα χείλη της να καίνε, έκανε μια τελευταία
απελπισμένη προσπάθεια και ύστερα από μια στιγμή αναποφασιστι-
κότητας έκλεισε τα μάτια της και παραδόθηκε. Ύστερα από αυτό, πε-
ρίμενε, απελευθερωμένη πια, το αναπόφευκτο.
Μια άγρια πείνα της έκαιγε τα σωθικά. Ένιωθε την ανάγκη να
δοθεί για πάντα σ’ αυτό τον άντρα, με το σώμα, την ψυχή και την καρ-
διά της. Με το προπατορικό της ένστικτο για οδηγό, ήξερε ότι αυτό
που έκανε ήταν το σωστό και ότι τίποτ’ άλλο δε μετρούσε στον κόσμο
πέρα από την αβάσταχτα γλυκιά εκείνη στιγμή. Τα χάδια του στο στή-
θος της, πάνω από το δανεικό της φόρεμα, έγιναν σιγά σιγά βασανι-
στικά και η Σάρα, κυρτώνοντας το κορμί της μέσα σε ένα ξέσπασμα
τρελού πόθου, τον άκουσε να ψιθυρίζει πνιχτά διάφορες λέξεις στη
γλώσσα του, ενώ το κορμί του σκλήραινε και τα φιλιά του, από γλυκά
και απαλά, γίνονταν αχόρταγα και παθιασμένα.
Ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού και με τα χείλη, τη
γλώσσα και το σκληρό αντρικό του κορμί απαιτούσε ολοκληρωτική
υποταγή. Και η Σάρα του την πρόσφερε πρόθυμα, περιφρονώντας
κάθε λογική σκέψη. Έδεσε τα χέρια της στο λαιμό του και, χαμένη
μέσα στην άβυσσο του πιο άγριου αισθησιασμού, τύλιξε τα μακριά της
πόδια γύρω από το κορμί του και κόλλησε επάνω του. Ο Φρανσίσκο
άρχισε τότε να χαϊδεύει το κορμί της, ηλεκτρίζοντας τις αισθήσεις της,
ενώ η Σάρα με πνιχτές κραυγές φώναζε το όνομά του και ζητούσε α-
πεγνωσμένα ικανοποίηση.
Κι όταν το χέρι του γλίστρησε κάτω από το ανασηκωμένο της φό-
ρεμα και χάιδεψε τους μηρούς της, η Σάρα, με την ανάσα κομμένη,
τρίφτηκε επάνω του, συγκλονισμένη από ένα κύμα ηδονής που δεν
96
είχε νιώσει ως τότε ούτε στα πιο τολμηρά όνειρά της.
«Ντιος!» Για μια στιγμή, το κορμί του μαρμάρωσε και η Σάρα ά-
κουσε τους δυνατούς χτύπους της καρδιάς του. Ύστερα ο Φρανσίσκο,
ελευθερώνοντάς την από το ασφυκτικό του αγκάλιασμα, γλίστρησε
από πάνω της. Τα μάγουλά του ήταν φλογισμένα από πόθο.
Η Σάρα ανοιγόκλεισε ξαφνιασμένη τα μάτια της και σταύρωσε
τα χέρια της πάνω στην κοιλιά της, εκεί που ένιωθε το οδυνηρό κενό
που είχε αντικαταστήσει τη γλυκιά της προσμονή, ενώ ένας αυθόρμη-
τος πνιχτός λυγμός βγήκε από τα βάθη της ψυχής της.
Ο Φρανσίσκο της έριξε ένα ερευνητικό βλέμμα και, παίρνοντας
το χέρι της στο δικό του, το έφερε στα χείλη του. «Όχι, όχι, κερίδα»,
μουρμούρισε με φωνή υπόκωφη. «Δε σε αποδιώχνω. Καίγομαι ολό-
κληρος για σένα». Φίλησε απαλά τα δάχτυλά της και, αιχμαλωτίζο-
ντάς τη με το φλογερό του βλέμμα, συνέχισε: «Αν ήξερες πόσο σκληρά
πολέμησα για να μην πάρω αυτό που λαχταρώ τόσο απελπισμένα...
Είσαι ωραία, θερμή και αξιολάτρευτη και σε θέλω όσο δε θέλησα
ποτέ άλλη γυναίκα. Δεν είναι σωστό όμως να γίνει τώρα δεν ήρθε α-
κόμα η ώρα». Έσκυψε και απέθεσε ένα φιλί στην παλάμη της. «Κά-
ποτε όμως θα έρθει και τότε όλα θα είναι τέλεια, σου το υπόσχομαι».
Η Σάρα πήρε μια βαθιά ανάσα και, καθώς ο αισθησιασμός της
υποχωρούσε, στάθηκε με κόπο στα πόδια της. Δεν αμφισβητούσε ούτε
στο ελάχιστο τα λόγια του η σεξουαλική τους ένωση θα ήταν κάτι το
υπέροχο, κάτι το εκρηκτικό.
Ωστόσο, η ψυχρή λογική άρχισε να παγώνει το αίμα της και να
καθαρίζει το μυαλό της. Τον ποθούσε με όλη τη δύναμη της ψυχής της
και είχε ανακαλύψει ότι ήταν το κέντρο της ύπαρξής της. Αν αυτό ή-
ταν αγάπη, τότε η αγάπη την τρόμαζε γιατί την εκμηδένιζε, έσβηνε την
προσωπικότητά της και την έκανε ένα άβουλο πλάσμα που δεν είχε
δική του θέση στον κόσμο, που δε ζούσε παρά μόνο για εκείνον.
Με τα φιλιά του, ο Φρανσίσκο την είχε παρασύρει στον ίλιγγο της
παραφροσύνης, στην τρέλα του έρωτα, στον ασυγκράτητο πόθο να γα-
ντζωθεί επάνω του για όλη της τη ζωή. Και μόνο η δική του αυτοκυ-
ριαρχία την είχε βοηθήσει να διασώσει την αξιοπρέπειά της. Η Σάρα
έβλεπε τώρα τα πράγματα καθαρά, με μια διαύγεια που την έκανε να
πονάει.
Θα της έκανε έρωτα όταν ερχόταν η σωστή στιγμή. Ωστόσο, το
μυαλό και η λογική της, που είχαν ξαναγυρίσει, έκαναν την υπόσχεσή
του να μοιάζει σαν απειλή. Και πώς θα γινόταν αυτό; Ποια θα ήταν η
σωστή ώρα και ποιος ο σωστός τόπος; Με παγωμένη σαμπάνια, στο
μεγάλο μαλακό κρεβάτι μια ισπανική νύχτα με εξωτικά αρώματα; Και
ύστερα; Τι θα γινόταν όταν θα τη βαριόταν ή όταν θα εμφανιζόταν ο

97
πατέρας της; Θα της έδινε μια κλοτσιά και θα την έδιωχνε;
Δε θα επέτρεπε ποτέ στον εαυτό της τέτοιον εξευτελισμό. Ήδη
ένιωθε την καρδιά της να ματώνει. Δεν είχε χάσει ακόμα εντελώς το
μυαλό της.
«Θα γυρίσω μόνη μου», του είπε ήρεμα, αποφεύγοντας να τον
κοιτάξει. «Εσύ, αν θέλεις, μπορείς να συνεχίσεις το δρόμο σου. Δεν
πρόκειται να χαθώ. Άλλωστε, δεν είμαστε και τόσο μακριά από το
κάστρο». Και όμως, βρισκόταν χιλιάδες μίλια μακριά από την αφελή
εκείνη γυναίκα που, ξεκινώντας χαρούμενη το πρωί, δεν αποζητούσε
δήθεν παρά τη φιλία αυτού του σατανά.
Ο Φρανσίσκο άφησε ένα μικρό γέλιο. «Τώρα είσαι μαζί μου και
δε σε αφήνω να φύγεις, αυτό να το θυμάσαι».
Πέρασε το δάχτυλό του στο περίγραμμα των χειλιών της και η
Σάρα έκλεισε τα μάτια της ριγώντας από ηδονή. Τον αγαπούσε και
τον ποθούσε τόσο απελπισμένα, που στο τέλος δε θα άντεχε πια! Το
απαλό του άγγιγμα δεν ήταν παρά ένα είδος μαγείας, μια εισαγωγή
στα μυστήρια του ανθρώπινου πόθου. Τα χείλη της άρχισαν να τρέ-
μουν και τα γόνατά της να λυγίζουν. Πώς θα έβρισκε ξανά την αυτο-
κυριαρχία της;
Τότε τον άκουσε να αναστενάζει βαθιά και τον ένιωσε να φεύγει
από κοντά της. Σηκώνοντας τα βαριά της βλέφαρα, τον είδε να μα-
ζεύει το καπέλο της, που είχε πέσει στο χορτάρι.
«Να ’μαστέ, λοιπόν!» της είπε βάζοντάς της το καπέλο στο κε-
φάλι.
«Τώρα θα περπατήσουμε μαζί κι εγώ θα σκεφτώ μερικά πράγ-
ματα. Έλα!»
Έτσι απλά, σκέφτηκε η Σάρα παρατηρώντας τον να σηκώνει το
σάκο από το χώμα και να περνάει το λουρί στον ώμο του. Η ισπανική
αλαζονεία ξαναγύριζε σε όλο της το μεγαλείο.
Παρ’ όλα αυτά και παρά τα συμπεράσματα στα οποία είχε κατα-
λήξει με την κοινή λογική, η Σάρα χαμογέλασε και, ευτυχισμένη, σχε-
δόν ξέγνοιαστη, έτρεξε πίσω του για να τον προλάβει. Αν αυτό που ο
Φρανσίσκο είχε τώρα στο μυαλό του ήταν να κάνει τον περίπατό του
και να σκεφτεί, η Σάρα μπορούσε να το αντιμετωπίσει. Θα απολάμ-
βανε τουλάχιστον την αίσθηση της ελευθερίας που φαινομενικά ήταν
απεριόριστη. Θα την απολάμβανε με όλη της την ψυχή γιατί ήταν το
μόνο πράγμα που μπορούσε να επιτρέψει στον εαυτό της, χωρίς να
κινδυνεύει να φθαρεί ανεπανόρθωτα.
Έτσι κι αλλιώς, ήταν υποχρεωμένη να θωρακίσει τον εαυτό της
για να δαμάσει τον πρωτόγονο αισθησιασμό που μόνο εκείνος μπο-
ρούσε να ξυπνήσει μέσα της.

98
Απορροφημένη από τις σκέψεις της, σχεδόν δεν είχε προσέξει τη
σιωπή του καθώς συνέχιζαν το κοπιαστικό περπάτημα στα κακοτρά-
χαλα μονοπάτια. Κάτω από τις αδυσώπητες αχτίδες του ήλιου, το προ-
φίλ του διαγραφόταν σκληρό και αυστηρό, ενώ οι σκέψεις του τον εί-
χαν πάρει μακριά της. Ίσως είχε ξεχάσει ότι εκείνη περπατούσε δίπλα
του.
Αυτό όμως δεν είχε καμιά σημασία. Η Σάρα ποτέ δε θα ένιωθε
μόνη όταν εκείνος ήταν κοντά της. Συνειδητοποιώντας πόσο επικίν-
δυνη ήταν η σκέψη της αυτή, την έσβησε απότομα από το μυαλό της
και προσπάθησε να υπολογίσει την απόσταση που είχαν διανύσει.
Ήταν μίλια ολόκληρα.
Φυσικά, είχαν να κάνουν και το δρόμο της επιστροφής, πράγμα
που σήμαινε ότι κάποια στιγμή θα έπεφτε κάτω εξαντλημένη από τη
ζέστη και την κούραση. Αν τον ρωτούσε μήπως είχε περισσέψει λίγος
καφές, θα έκανε άραγε τον κόπο να της απαντήσει;
Αν κατάφερνε να αισθανθεί μνησικακία για τη στάση του, θα ε-
ξουδετέρωνε σίγουρα όλες εκείνες τις σκέψεις που την οδηγούσαν σε
αδιέξοδο. Όταν όμως εκείνος μπήκε σ’ ένα απότομο μονοπάτι που ο-
δηγούσε σε μια βαθιά χαράδρα και γύρισε απλώνοντας τα χέρια του
για να τη βοηθήσει, η Σάρα δέχτηκε με εμπιστοσύνη τη βοήθειά του,
συνειδητοποιώντας ακόμα μια φορά ότι τίποτα στον κόσμο δεν μπο-
ρούσε να τη θωρακίσει ενάντια στα αισθήματα που ξυπνούσε μέσα
της. Της ήρθε να βάλει τα κλάματα με τη βλακεία της.
Την πέρασε χωρίς προσπάθεια από το πιο απόκρημνο σημείο του
μονοπατιού και την άφησε από τα χέρια του. Η Σάρα αναστέναξε από
ανακούφιση. Δεν ήταν από αυτές που εγκαταλείπουν τον αγώνα έ-
πρεπε να προσπαθήσει πιο σκληρά για να τον βγάλει από το μυαλό
της. Και θα το κατάφερνε με τον καιρό. Ξαφνικά τον ένιωσε να την
τραβάει απότομα κοντά του και να την παρασύρει στην άκρη του μο-
νοπατιού για να αποφύγουν τα αγκάθια μιας φραγκοσυκιάς. «Δεν έ-
χουμε πολύ δρόμο ακόμα», της είπε παραμερίζοντας τα μαλλιά από
το ιδρωμένο της μέτωπο. «Σε λίγο θα μπορέσεις να πάρεις μια ανάσα.
Δεν έχω πρόθεση να σε εξαντλήσω».
Η Σάρα τραβήχτηκε μακριά του, προσπαθώντας να παραστήσει
ότι δεν την ενδιέφεραν καθόλου οι προθέσεις του. Το μυαλό της όμως
άρχισε να δουλεύει τρελά. Τι σήμαιναν τα λόγια του; Ότι ήταν μόνο
ευγενικός μαζί της; Ότι ένιωθε τύψεις επειδή ήταν ασυνήθιστη στις
πορείες κι εκείνος είχε ξεχάσει την ύπαρξή της; Ή μήπως δεν ήθελε
να την εξαντλήσει επειδή δεν ήθελε μια κουρασμένη γυναίκα στο κρε-
βάτι του απόψε;
Δεν ήταν σε θέση να δώσει απάντηση στα ερωτήματά της. «Δεν

99
έχουμε πολύ δρόμο για πού;» ρώτησε.
Ο Φρανσίσκο της έδειξε με το χέρι ένα σημείο στην πλαγιά του
βουνού όπου κοπάδια από κατσίκια έβοσκαν στα χαμόκλαδα και, α-
κόμα πιο πέρα, μια πέτρινη καλύβα, κάτω από τη σκιά μιας συστάδας
από ελαιόδεντρα. Μια λεπτή στήλη γαλάζιου καπνού έβγαινε από μια
καμινάδα και, καθώς η Σάρα εστίαζε περισσότερο την προσοχή της,
είδε να διαγράφεται στη σκιά η φιγούρα ενός ηλικιωμένου ανθρώπου.
«Ελ πάστορ», είπε ο Φρανσίσκο απαλά, ενώ το αυστηρό ύφος που
η Σάρα είχε διακρίνει νωρίτερα στα χαρακτηριστικά του δεν υπήρχε
πια. «Θα μας καλωσορίσει στο σπίτι του κι εκεί θα μπορέσεις να ξε-
κουραστείς και να πιεις από την πηγή το πιο ωραίο νερό που έχεις
δοκιμάσει στη ζωή σου».
«Ζει εκεί πέρα;» Η Σάρα δεν μπορούσε να το πιστέψει. Μίλια
ολόκληρα δεν υπήρχε τίποτα εκτός από το άγριο ορεινό τοπίο. «Δεν
αισθάνεται μοναξιά; Το χειμώνα, φαντάζομαι, θα μένει στο χωριό».
«Όχι. Προτιμάει τη μοναξιά». Ο Φρανσίσκο κατηφόρισε στο α-
πόκρημνο, στενό μονοπάτι κρατώντας τη γερά από το χέρι. «Γενικά,
δεν του αρέσει ο κόσμος. Ποτέ του δεν παντρεύτηκε και όταν πέθανε
η μητέρα του, πριν από είκοσι χρόνια, ήρθε και εγκαταστάθηκε εδώ
πάνω. Φυλάει τα κατσίκια των χωρικών και για αντάλλαγμα του φέρ-
νουν ζαρζαβατικά, τυρί και κάνα πουλερικό πού και πού. Έρχομαι να
δω τι κάνει τουλάχιστον μια φορά το μήνα και πιο συχνά το χειμώνα».
Τώρα κατηφόριζαν δίπλα από έναν πέτρινο φράχτη και ο Φραν-
σίσκο, γελώντας με τη δυσκολία της στο περπάτημα, την άρπαξε στα
μπράτσα του και δεν την άφησε παρά μόνο όταν έφτασαν σε ομαλό
έδαφος. Ο ηλικιωμένος άντρας τους παρακολουθούσε αγέλαστος ώ-
σπου έφτασαν κοντά του και ο Φρανσίσκο άπλωσε το χέρι του για να
τον χαιρετήσει. Αν και έδειχνε από τους ανθρώπους που σπάνια χα-
μογελούν, ένα χαμόγελο γεμάτο σεβασμό φάνηκε στο πρόσωπό του
γέρου, αλλά και γεμάτο ευγνωμοσύνη, όταν ένα πακέτο με καπνό
βγήκε από το σάκο, μαζί με το υπόλοιπο χοιρομέρι, με ένα μεγάλο
κομμάτι τυρί και κάμποσα φρούτα. Όλα αυτά ήταν αρκετά για να τον
θρέψουν μια ολόκληρη βδομάδα.
Ό,τι απέμεινε από το πικνίκ, σκέφτηκε η Σάρα. Είχαν φάει πολύ
λίγο επειδή είχαν το μυαλό τους αλλού! Συνοφρυωμένη, απώθησε την
ανάμνηση από το μυαλό της και εκείνη τη στιγμή διάλεξε το στομάχι
της για να γουργουρίσει ενοχλητικά. Πώς θα έβγαζε το δρόμο της ε-
πιστροφής με άδειο στομάχι;
Κάνει καλό στη σιλουέτα, παρηγόρησε τον εαυτό της. Στο μεταξύ,
οι δυο άντρες είχαν πιάσει μια ατέλειωτη κουβέντα στα ισπανικά και

100
η φωνή του ηλικιωμένου ακουγόταν σαν σκουριασμένη. Όταν τα εί-
παν πια, ο Φρανσίσκο την πήγε να καθίσει στον ξύλινο πάγκο κάτω
από τη σκιά των δέντρων, ενώ ο γιδοβοσκός μπήκε στην καλύβα, για
να εμφανιστεί λίγο αργότερα με δυο ποτήρια από το πιο δροσερό και
το πιο εύγευστο νερό που είχε πιει ποτέ της η Σάρα. Ο ξεραμένος
λαιμός της δροσίστηκε και ρουφούσε ακόμα το νερό της απολαυστικά
όταν ένα σκυλί με γυαλιστερό μαύρο τρίχωμα βγήκε από την καλύβα
και άρχισε να τρώει με μεγάλη όρεξη το τυρί και το χοιρομέρι.
«Να, λοιπόν, που έχει και ένα φίλο. Χαίρομαι πολύ γι’ αυτό»,
μουρμούρισε η Σάρα.
«Έχει πολλούς φίλους κι ας μην το ξέρει ανθρώπους από το χω-
ριό, εργάτες από τα κτήματά μου... Σχεδόν δεν περνάει μέρα χωρίς
να έρθει κάποιος για να δει αν είναι καλά», είπε ο Φρανσίσκο. «Πρέ-
πει όμως να πηγαίνουμε τώρα. Δε χρειάζεται να κάνουμε κατάχρηση
της φιλοξενίας του. Μπορεί από ευγένεια να μη λέει ποτέ σε κάποιον
να φύγει, αλλά μόνος του είναι πολύ πιο ευτυχισμένος».
Μετά τις τυπικές ευχαριστίες και φιλοφρονήσεις, ο Φρανσίσκο
οδήγησε τη Σάρα σε μια μικρή αυλή, όπου ένα σχεδόν καινούριο αυ-
τοκίνητο με κίνηση στους τέσσερις τροχούς γυάλιζε κάτω από τον ή-
λιο. Όταν άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού και της έκανε νόημα να
μπει μέσα, η Σάρα απόρησε. «Τι κάνεις εκεί;» ρώτησε.
«Δικό του είναι;»
«Εγώ του το παραχώρησα πριν από ένα χρόνο, για να κάνει τις
δουλειές του και το χρησιμοποίησε μόνο μια φορά, όταν ο σκύλος του
έκοψε το πόδι του και χρειάστηκε να τον πάει στον κτηνίατρο», απά-
ντησε εκείνος και κάθισε στο τιμόνι. «Τον ρώτησα αν μπορώ να το
δανειστώ και να του το επιστρέψω αύριο. Αρκετά περπάτησες για σή-
μερα». Της χάρισε το πιο γοητευτικό του χαμόγελο. «Ας ελπίσουμε
ότι στο μεταξύ ο σκύλος δε θα πάθει τίποτα».
Η Σάρα του ανταπέδωσε το χαμόγελο κάπως αχνά. Ένιωθε έναν
κόμπο στο λαιμό. Εκτιμούσε, φυσικά, τη χειρονομία του να δανειστεί
το αυτοκίνητο για χάρη της, αλλά, παρά την κούρασή της και το άδειο
της στομάχι, θα προτιμούσε να κάνει το δρόμο της επιστροφής με τα
πόδια, μαζί του. Ήθελε η έξοδός τους να κρατήσει όσο γινόταν πιο
πολύ. Όταν επέστρεφε στο κάστρο, η αιχμαλωσία της θα τη βάραινε
περισσότερο και θα άρχιζε ξανά τους διαξιφισμούς μαζί του.
Με τη μηχανή του αυτοκινήτου να αγκομαχάει στο κακοτράχαλο
μονοπάτι και σύννεφα σκόνης να σηκώνονται πίσω τους, έφτασαν σε
ένα σταυροδρόμι.
«Αριστερά ο δρόμος οδηγεί στα κτήματά μου, ίσια κατεβαίνει στο

101
χωριό και δεξιά μάς βγάζει στο σπίτι μου», την ενημέρωσε ο Φρανσί-
σκο και την κοίταξε με ύφος ερωτηματικό. «Θα ήθελες να δεις το χω-
ριό;» Και χωρίς να περιμένει την απάντησή της, πήρε αυτή την κατεύ-
θυνση.
Η αναπάντεχη πρότασή του την ενθουσίασε και ένα πλατύ χαμό-
γελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της, που όμως φρόντισε να το κρύ-
ψει αμέσως. Όσο κι αν την έκανε ευτυχισμένη η παράταση της εκδρο-
μής με τον άντρα που τόσο ανόητα είχε ερωτευτεί, ο Φρανσίσκο δεν
έπαυε να είναι ο δεσμοφύλακάς της. Το πολύ σε μια ώρα θα επέστρε-
φαν στο κάστρο κι εκεί ο καθένας θα ξαναγύριζε στο δικό του ρόλο:
εκείνος θα γινόταν ξανά ο δεσμοφύλακάς της κι αυτή θα ήταν η αιχ-
μάλωτή του. Προς τι λοιπόν όλη αυτή η ευτυχία;
Ο Φρανσίσκο ήταν ένας επικίνδυνος άντρας που είχε κλονίσει
την ψυχική της ισορροπία, ύστερα μάλιστα από όσα είχε περάσει από
τη στιγμή που είχε φύγει από το Λονδίνο. Και δεν ήταν καθόλου πε-
ρίεργο να φαντάζεται ότι ήταν ερωτευμένη μαζί του. Μήπως δεν ήταν
κοινό μυστικό ότι οι φυλακισμένοι δένονταν ψυχολογικά με τους δε-
σμοφύλακές τους; Αν μάλιστα ο δεσμοφύλακας ήταν τόσο εκθαμβω-
τικά ωραίος, τόσο δυναμικός και τόσο σεξουαλικά ελκυστικός όσο ο
Φρανσίσκο, τότε η Σάρα ήταν δικαιολογημένη για την εφήμερη τρέλα
της και τις φαντασιώσεις της ότι όλα αυτά που αισθανόταν ήταν έρω-
τας.
Μόλις πατούσε το πόδι της στο αεροπλάνο για το Λονδίνο, ο
Φρανσίσκο δε θα ήταν παρά η ενοχλητική ανάμνηση ενός ξιπασμέ-
νου, βίαιου άντρα με αρρωστημένο μυαλό, ο οποίος είχε κλέψει πο-
λύτιμο χρόνο από την πολυάσχολη, αποδοτική και πετυχημένη ζωή
της.
Έχοντας καταλήξει στο βολικό αυτό συμπέρασμα, η Σάρα ξανα-
βρήκε την ηρεμία της και παρατήρησε ότι το τοπίο είχε αρχίσει να
γίνεται λιγότερο άγριο. Και ευχαρίστως άκουγε τα σχόλια του Φραν-
σίσκο για καθετί που έβλεπαν κατά μήκος του στενού δρόμου που κα-
τηφόριζε προς την εύφορη κοιλάδα με το ποτάμι.
Τα πλούσια χωράφια με τα δημητριακά, οι συστάδες με τις ροδα-
κινιές, οι ελαιώνες και τα εσπεριδοειδή σχημάτιζαν γεωμετρικά σχή-
ματα στη γόνιμη γη, ενώ οι βελανιδιές και οι φτελιές με τα πλούσια
φυλλώματα έριχναν τη σκιά τους στις όχθες του ποταμού. Ο Φρανσί-
σκο πάρκαρε το τζιπ κάτω από ένα δέντρο και η Σάρα, κοιτάζοντας
το δροσερό νερό που στραφτάλιζε, είπε: «Είναι πολύ ωραίο μέρος».
«Το βρίσκεις πιο ωραίο από τα βουνά και το σπίτι μου;» Με τα
χέρια του στο τιμόνι, έδειχνε να περιμένει με αγωνία την απάντησή
της.

102
«Όχι. Είναι απλώς διαφορετικό», είπε η Σάρα χαμογελώντας.
«Σου αρέσει η πατρίδα μου; Αν οι περιστάσεις ήταν διαφορετι-
κές, θα ήσουν ευτυχισμένη εδώ;»
«Και ποιος δε θα ήταν;» είπε η Σάρα, αποφεύγοντας να δώσει
άμεση απάντηση. Γιατί άραγε τη ρωτούσε; Δεν ήθελε να παραδεχτεί
ούτε στον εαυτό της ότι θα ήταν ευτυχισμένη οπουδήποτε, αρκεί να
ήταν μαζί του. Ευτυχώς, ο Φρανσίσκο φάνηκε ικανοποιημένος με την
απάντησή της. Κατέβηκε από το τζιπ και, αφού τη βοήθησε να κατέβει
κι εκείνη, την πήρε από το χέρι και περπάτησαν ως την άκρη του δρό-
μου. Σε λίγο έμπαιναν στο χωριό, που ήταν ένας πραγματικός λαβύ-
ρινθος από στενά δρομάκια. Τα πεντακάθαρα σπίτια ήταν πνιγμένα
στις ζαρντινιέρες που ξεχείλιζαν από γεράνια, οι μικροί κήποι ήταν
πλημμυρισμένοι στα τριαντάφυλλα, το αγιόκλημα και τα κρίνα, ενώ
στους τοίχους έπεφταν σαν χείμαρροι μοβ και κόκκινες μπουκαμβί-
λιες.
Φτάνοντας στη μικρή πλακόστρωτη πλατεία, η Σάρα δοκίμασε να
ελευθερώσει το χέρι της, αλλά το μόνο που πέτυχε ήταν να της το σφί-
ξει περισσότερο ο Φρανσίσκο. Έτσι κι εκείνη προσπάθησε να αγνοή-
σει τη γλυκιά ανατριχίλα που διαπερνούσε το κορμί της και που της
προξενούσε την επιθυμία να κολλήσει επάνω του και να τον κρατήσει
για πάντα στην αγκαλιά της.
Οι άνθρωποι λοξοδρομούσαν για να τον χαιρετήσουν. Γέροι, κα-
θισμένοι στους πάγκους μπροστά στο πέτρινο σιντριβάνι, σηκώνονταν
για να ανταλλάξουν μερικές λέξεις μαζί του. Νεαρές μητέρες, που έ-
σπρωχναν τα καροτσάκια με τα παιδιά τους και μαυροφορεμένες νοι-
κοκυρές, που πρόβαλλαν στο κατώφλι τους, τον αποκαλούσαν πα-
τρόν. Πλατιά χαμόγελα έσκαζαν στα χείλη τους, χαμόγελα που απευ-
θύνονταν και στη Σάρα, ενώ τη ζύγιζαν ρίχνοντάς της πλάγια βλέμ-
ματα για να διαπιστώσουν αν η καινούρια φιλενάδα του πατρόν ήταν
κατάλληλη γι’ αυτόν.
Η Σάρα, χωρίς να καταδικάζει την περιέργειά τους, θα προτι-
μούσε να αποφύγει αυτή τη δοκιμασία. Δεν ήταν φιλενάδα του, έστω
κι αν εκείνος είχε περάσει τώρα το μπράτσο του κατακτητικά στους
ώμους της, δίνοντας την εντύπωση ότι οι δυο τους ήταν ζευγάρι. Αυτό
ήταν ψέμα, ήταν καθαρή υποκρισία. Και όμως, εκεί πάνω στα βουνά
είχε γίνει σχεδόν δική του! Ανίκανη να ελέγξει τον εαυτό της, η Σάρα
αναψοκοκκίνισε ανατριχιάζοντας από πόθο έναν πόθο που ήταν κα-
ταδικασμένος να μην ικανοποιηθεί ποτέ. Ο Φρανσίσκο της έριξε ένα
ανήσυχο βλέμμα. «Θα φάμε», ανήγγειλε. «Θα είσαι πεινασμένη και
με συγχωρείς που δεν το σκέφτηκα ως τώρα. Ούτε που δοκιμάσαμε το
πλούσιο πικνίκ που μας ετοίμασε η Ροζαλία».

103
Της έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο ξαναμμένο της μάγουλο και, γυ-
ρίζοντας στους χωρικούς που είχαν μαζευτεί γύρω τους, είπε στα ι-
σπανικά κάτι που προκάλεσε εκρήξεις γέλιου. Και το αποκορύφωμα
της αισχρής συμπεριφοράς του ήταν όταν της είπε: «Είχαμε άλλα
πράγματα στο νου μας, έτσι δεν είναι, κερίδα;»
Η Σάρα τον κοίταξε αγανακτισμένη. Το φίδι! Δε χρειαζόταν να
της θυμίσει έτσι πρόστυχα τι είχε συμβεί πώς είχε ανταποκριθεί στα
φιλιά του χάνοντας τον έλεγχό της και πώς εκείνος είχε κόψει από-
τομα το ερωτικό της παραλήρημα. Και τι είδους αστείο ήταν αυτό που
είχε πει στους χωρικούς, κάνοντάς τους να ξεκαρδιστούν στα γέλια;
Ένα πράγμα ήταν βέβαιο: μπορεί ο Φρανσίσκο να ήταν ο άρχοντας
της περιοχής, μπορεί να ήταν πάμπλουτος, αλλά τζέντλεμαν δεν ήταν!
Η οργή της, τροφοδοτημένη από τη δύσκολη θέση στην οποία την
είχε φέρει μπροστά στους άλλους, τη βοήθησε να σπρώξει το μπράτσο
του από τους ώμους της. «Μπορώ να περιμένω ώσπου να γυρίσω πάλι
στη φυλακή μου. Μην ανησυχείς, δεν πρόκειται να πεθάνω από την
πείνα», του είπε με ύφος παγερό και ένιωσε ξαφνικά πολύ καλύτερα.
Ήταν πια καιρός να θυμηθεί πρώτα πώς είχε φτάσει ως εκεί και ύ-
στερα να ξεριζώσει μια και καλή από το μυαλό της τις ψεύτικες φα-
ντασιώσεις της ότι αυτή η μέρα ήταν αλλιώτικη από τις άλλες.
Ο Φρανσίσκο έγειρε το μελαχρινό κεφάλι του κοντά στο αυτί της.
«Καλά θα κάνεις να μαζέψεις λίγο τα νύχια σου, γατούλα μου. Δε σου
χρειάζονται άλλο», μουρμούρισε και, παίρνοντας ξανά το χέρι της στο
δικό του, την πήγε σ’ ένα καφενείο και την έβαλε να καθίσει σ’ ένα
τραπέζι κάτω από τη σκιά μιας πορτοκαλιάς. Αφού έδωσε παραγγε-
λία στο γκαρσόνι, άρχισε να της εξηγεί πόσο σωστά είχε αξιοποιήσει
την περιουσία που είχε αποκτήσει στο χρηματιστήριο, παρέχοντας
στους χωρικούς τα μέσα για να πάψουν να ζουν πρωτόγονα όταν φρό-
ντισε να κάνει ξανά παραγωγικά τα κτήματα και πόσο ικανοποιημέ-
νοι ήταν βλέποντας τις συνθήκες της ζωής τους να βελτιώνονται αι-
σθητά.
«Μπορεί να πιστεύεις ότι η στάση μου ήταν στάση φεουδάρχη,
αλλά κάνεις λάθος», της είπε γεμίζοντας ξανά τα ποτήρια τους με ντό-
πιο κρασί. «Όλα ήταν παραμελημένα εδώ πέρα. Πόσιμο νερό κουβα-
λούσαν με βυτίο πού και πού, τα σπίτια ερειπώνονταν, στα κτήματα
δε δούλευε σχεδόν κανένας, μια και η συγκομιδή δε μαζευόταν τη σω-
στή εποχή και δεν πουλιόταν τον κατάλληλο καιρό ούτε στη σωστή
τιμή. Κι όλα αυτά από έλλειψη ενδιαφέροντος του προηγούμενου ι-
διοκτήτη των κτημάτων, του προγόνου μου. Είμαστε μια πολύ απομο-
νωμένη κοινότητα και είμαστε υποχρεωμένοι να συνεργαζόμαστε

104
δουλεύοντας σκληρά όλοι μαζί για να επιβιώσουμε και να αποτρέ-
ψουμε την εγκατάλειψη του χωριού, για να εμποδίσουμε τη γη να χά-
σει τη γονιμότητά της, αλλά και για να κρατήσουμε τους νέους που
ήθελαν να φύγουν για να βρουν αλλού καλύτερες συνθήκες ζωής». Ο
Φρανσίσκο είχε παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό του. «Μήπως σε
κάνω να βαριέσαι με όλα αυτά;» τη ρώτησε ρίχνοντάς της ένα καχύ-
ποπτο βλέμμα.
«Κάθε άλλο», τον διαβεβαίωσε εκείνη. Ωστόσο, θα ήθελε να είχε
βαρεθεί. Θα ήταν προτιμότερο. Η διήγησή του όμως είχε αιχμαλωτί-
σει το ενδιαφέρον της και ήξερε τώρα γιατί όλοι σχεδόν οι κάτοικοι
του χωριού είχαν τρέξει να τον χαιρετήσουν με σεβασμό και αγάπη.
Αν και δεν έδειχνε να καυχιέται για τις επιτυχίες του, η Σάρα είχε
διακρίνει την περηφάνια στη φωνή του και είχε δει στα μάτια του την
αγάπη που έτρεφε για τη γη του. Ήταν περήφανος για τους εργάτες
που τον είχαν βοηθήσει να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Όλα αυτά
όμως την παρέσυραν σε επικίνδυνα μονοπάτια και ήταν έτοιμη να πα-
ραδεχτεί ότι τα αισθήματά της για τον Φρανσίσκο δεν ήταν πόθος ή
ερωτική επιθυμία ήταν πραγματικός, αιώνιος έρωτας που έκανε την
καρδιά της να πονάει αφάνταστα.
«Χαίρομαι γι’ αυτό», είπε εκείνος απλά και, αφού άφησε στο τρα-
πέζι μερικά ισπανικά νομίσματα για το λογαριασμό, σηκώθηκε και
της άπλωσε το χέρι. «Πάμε να φύγουμε;» τη ρώτησε.
Η Σάρα αγνόησε σκόπιμα το χέρι του και κούνησε το κεφάλι της
καταφατικά.
Το απομεσήμερο είχε προχωρήσει. Περπατώντας μέσα στην ανυ-
πόφορη ζέστη, ο Φρανσίσκο μίλησε ελάχιστα και η Σάρα, βυθισμένη
στις σκέψεις της, δεν άνοιξε καθόλου το στόμα της. Αισθανόταν στε-
νάχωρα καθώς περπατούσε δίπλα του. Κάθε φορά που πήγαινε να
συγχαρεί τον εαυτό της για το λογικό συμπέρασμα στο οποίο είχε κα-
ταλήξει, ότι δηλαδή οι περιστάσεις ήταν υπεύθυνες για τις ερωτικές
φαντασιώσεις της, εκείνος έλεγε ή έκανε κάτι που ανέτρεπε τους συλ-
λογισμούς της. Και τότε συνειδητοποιούσε ότι ήταν βαθιά ερωτευμένη
μαζί του.
«Θα καθίσουμε λίγο στη σκιά και θα ξεκουραστούμε», της είπε
απαλά διακόπτοντας το σφυροκόπημα του μυαλού της, καθώς η Σάρα
πάσχιζε να πείσει τον εαυτό της ότι ήταν σκέτη παραφροσύνη να αι-
σθάνεται οτιδήποτε για ένα βάναυσο άντρα που της είχε κάνει τόσα
πολλά. «Θα ξεκινήσουμε όταν δροσίσει. Άλλωστε, θα πρέπει να νυ-
στάζεις».
Ναι, νυστάζω, παραδέχτηκε μέσα της. Ο αραιός αέρας του βου-
νού και η άσκηση την είχαν κουράσει -χώρια το κρασί που είχε πιει

105
στο γεύμα. Και τι γεύμα! «Πόλο α λα ανταλούσα», της είχε εξηγήσει
ο Φρανσίσκο, καθώς της σέρβιρε από ένα πήλινο τσουκάλι το υπέ-
ροχο κοτόπουλο με σάλτσα από σέρι, ζαφορά, αμύγδαλα και σκόρδα,
με γαρνιτούρα από φρέσκια σαλάτα και τηγανητές γλυκές πιπεριές.
Η Σάρα δε θυμόταν να είχε φάει ποτέ τόση ποσότητα σε ένα γεύμα
και με τόση βουλιμία.
Άλλωστε, η σκιά στην όχθη του ποταμού ήταν ένας πειρασμός και
η ιδέα ότι θα έπρεπε να υπομείνει τα τραντάγματα του τζιπ με γεμάτο
στομάχι δεν ήταν ιδιαίτερα ελκυστική. Αν ο Φρανσίσκο δεν καθόταν
πολύ κοντά της, δεν πείραζε να δροσιστούν λίγο στη σκιά, απολαμβά-
νοντας το αεράκι που ερχόταν από το ποτάμι.
Αφού είχε θεωρήσει ακατάλληλη τη στιγμή επάνω στα βουνά, ό-
που δεν υπήρχε ψυχή, τότε είναι μάλλον απίθανο να θεωρήσει κατάλ-
ληλο μέρος για έρωτα την όχθη του ποταμού, απ’ όπου περνούν όλη
την ώρα εργάτες που πάνε κι έρχονται στα χωράφια, σκέφτηκε λογικά
η Σάρα και το ριψοκινδύνευσε.
«Θα μείνουμε όμως μόνο για λίγα λεπτά», συμφώνησε με ύφος
σκόπιμα ουδέτερο και, αφού πλησίασε στην όχθη, κάθισε με ανακού-
φιση στο καταπράσινο γρασίδι. Αλλά αμέσως σφίχτηκε ακούγοντας
ένα θρόισμα, που κατάλαβε ότι προερχόταν από ρούχο και γύρισε
καχύποπτη για να δει τι συνέβαινε.
Ο Φρανσίσκο είχε βγάλει το πουκάμισό του. Το στόμα της στέ-
γνωσε στη θέα του σκληρού, αρρενωπού κορμιού του με τη σταράτη
επιδερμίδα, τους φαρδιούς ώμους και τους δυνατούς μυς στο επίπεδο
στομάχι του. Η Σάρα έκανε να γυρίσει αλλού το κεφάλι της, αλλά τα
μάτια της είχαν καρφωθεί επάνω του σαν μαγνήτες. Πάσχισε να ση-
κωθεί για να γυρίσει στο τζιπ, αλλά αισθάνθηκε ότι δε θα μπορούσε
να σταθεί στα πόδια της.
Τον είδε να έρχεται προς το μέρος της με το πουκάμισο στο χέρι,
ενώ ένα χαμόγελο γλυκό σαν μέλι φώτιζε το πρόσωπό του. Η Σάρα
έγλειψε τα στεγνά της χείλη, βρίζοντας σιωπηλά γιατί το κορμί της,
που είχε αρχίσει να τρέμει, αρνιόταν να υπακούσει στο μυαλό της.
«Ηρέμησε», της είπε εκείνος με ελαφρά κοροϊδευτικό ύφος. «Εί-
ναι ώρα ξεκούρασης. Χρησιμοποίησε το πουκάμισό μου για μαξι-
λάρι». Της πέταξε το πουκάμισο και απομακρύνθηκε με την αγέρωχη
αυτοπεποίθηση που ανάβλυζε, θαρρείς, από κάθε ίνα του κορμιού
του.
Έχει την ικανότητα να με γελοιοποιεί κάθε φορά, σκέφτηκε επι-
τιμώντας τον εαυτό της η Σάρα. Τον είδε να κάθεται στο γρασίδι λίγα
μέτρα μακριά της, με τους αγκώνες στα γόνατα και τα χέρια στο σα-
γόνι, βυθισμένος σε σκέψεις.

106
Ο τρόπος δράσης του ήταν μακιαβελικός. Δεν μπορεί παρά να
είχε παρατηρήσει πόσο την είχε μαγνητίσει το μισόγυμνο κορμί του.
Και νωρίτερα θα είχε γελάσει μέσα του με το βασανιστήριο στο οποίο
την είχε υποβάλει, όταν είχε αποτραβηχτεί τη στιγμή που κόντευε να
ολοκληρώσει το ερωτικό του πείραμα, παρά τη δική της «γενναιό-
δωρη» και γεμάτη πάθος ανταπόκριση!
Η Σάρα έσφιξε τα δόντια της. Τον μισούσε και τον σιχαινόταν! Κι
αυτό το προτιμούσε από το να φαντάζεται ότι ήταν ερωτευμένη με
αυτό τον παλιάνθρωπο! Με ένα περιφρονητικό επιφώνημα, αποφά-
σισε να χρησιμοποιήσει το πουκάμισό του και, γυρίζοντάς του απο-
φασιστικά την πλάτη, το δίπλωσε και το έβαλε κάτω από το κεφάλι
της. Ακούγοντας το κελάρυσμα του νερού και το θρόισμα των φύλλων,
αποκοιμήθηκε με τα δάχτυλά της γαντζωμένα στο αυτοσχέδιο μαξι-
λάρι της.

***

Ξύπνησε μη ξέροντας πού βρισκόταν και τον είδε να κάθεται δί-


πλα της και να την κοιτάζει με μια έκφραση μυστηριώδη. Ο καιρός
είχε δροσίσει και το φως της μέρας ήταν πιο αχνό.
«Κοιμήθηκες τρεις ολόκληρες ώρες», της είπε και το χέρι του πα-
ραμέρισε απαλά τα μαλλιά που είχαν πέσει στο πρόσωπό της.
Η Σάρα πετάχτηκε ορθή. «Έπρεπε να με είχες ξυπνήσει προ πολ-
λού. Με συγχωρείς που σε καθυστέρησα».
«Δεν πειράζει. Δε βιαζόμουν. Και βρήκα την ευκαιρία να σκε-
φτώ. Θέλω να σε ρωτήσω κάτι, Σαλώμη».
Πράγμα παράξενο, η Σάρα δεν αντέδρασε αρνητικά ακούγοντας
το όνομα που κάποτε μισούσε. Μη αντέχοντας όμως να τον βλέπει μι-
σόγυμνο, του έδωσε το πουκάμισό του και, με τα μάτια της στραμμένα
αλλού όση ώρα εκείνος το φορούσε, προσπάθησε να δώσει στο πρό-
σωπό της μια έκφραση αρκετά φιλική αλλά ήρεμη. «Ρώτησέ με ό,τι
θέλεις», είπε.
Με τα πρώτα του λόγια, η αναπνοή της κόπηκε. «Το εννοούσες
όταν μου είπες ότι ήμουν υπεύθυνος για τη φυγή της Ενκαρνασιόν και
για την απόρριψη των αξιών με τις οποίες ανατράφηκε; Αυτή η ιδέα
με βασανίζει και δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτ’ άλλο».
Τι να του έλεγε; Η υπερέντασή του ήταν φανερή και την έκανε να
πονάει. Φαίνεται ότι είχε βάλει βαθιά μέσα στην καρδιά του τα λόγια
της. Και ενώ θα ήθελε να τον καθησυχάσει και να τον κάνει να πάψει
να κατηγορεί τον εαυτό του για τη συμπεριφορά της Ενκαρνασιόν,
ήξερε ότι δε θα μπορούσε να του πει ψέματα.

107
«Νομίζω ότι είναι πολύ πιθανό», απάντησε ήρεμα. «Δεν την έχω
γνωρίσει, βέβαια, ούτε ξέρω τι είδους ζωή ζούσε εδώ, αλλά οι νέοι
γενικά διαθέτουν μια αχόρταγη περιέργεια και διάθεση για περιπέ-
τειες. Αν τους αρνηθεί κανείς τη δυνατότητα να ικανοποιήσουν την
περιέργειά τους, αργά ή γρήγορα επαναστατούν. Δε λέω ότι αυτό συ-
νέβη και στην περίπτωση της αδερφής σου, αλλά είναι πιθανό να πρό-
κειται για κάτι τέτοιο».
«Είναι περισσότερο από πιθανό», μουρμούρισε εκείνος με φωνή
βαριά. «Τα λόγια σου με έκαναν να σκεφτώ και να ψάξω μέσα μου.
Την κρατούσα φυλακισμένη σε ένα χρυσό κλουβί και όταν έδωσε
δείγματα εκνευρισμού, νόμιζα ότι θα συνερχόταν αν την πήγαινα στη
Σεβίλη και τη γέμιζα με λεφτά για να ικανοποιήσει το πάθος της για
τα ωραία ρούχα».
Ο Φρανσίσκο πήρε το χέρι της στο δικό του κι εκείνη δε βρήκε τη
δύναμη να το τραβήξει και να στερηθεί τη μαγεία του αγγίγματος του.
Εκείνος είχε ανάγκη να βγάλει από μέσα του όσα τον βασάνιζαν κι
αυτή να τον ακούσει, για να τον βοηθήσει, αν μπορούσε. «Είμαι σί-
γουρη ότι έκανες πάντα ό,τι πίστευες πως ήταν καλύτερο για εκείνη»,
τον παρηγόρησε. «Είναι δύσκολο να κουμαντάρεις τους νέους».
«Με την Ενκαρνασιόν δεν ήταν καθόλου δύσκολο», απάντησε ε-
κείνος μελαγχολικά. «Ήταν πάντα υπάκουη, ακόμα κι όταν ήταν
μωρό. Υπερβολικά υπάκουη, ίσως. Ακόμα κι όταν μου είπε ότι ήθελε
να σπουδάσει καλές τέχνες και να κάνει καριέρα, έσκυψε μόνο το κε-
φάλι της όταν της απάντησα ότι δεν το θεωρούσα σωστό και ότι, με
την κοινωνική θέση που είχε, δεν ήταν ανάγκη να κάνει καριέρα. Βλέ-
πεις, φοβόμουν να την αφήσω να φύγει μακριά από το σπίτι και να
πάει στο κολέγιο, όπου θα έμπλεκε με φοιτητές που μπορεί να έπαιρ-
ναν ναρκωτικά και να ζούσαν μια ελεύθερη σεξουαλική ζωή. Της
πρότεινα να της πάρω καθηγητή στο σπίτι, αλλά εκείνη αρνήθηκε».
Ο Φρανσίσκο άφησε ένα βαθύ αναστεναγμό. «Ήταν από τη φύση
της ευγενική και γλυκιά και δε βρήκαμε δυσκολία, πρώτα η μητέρα
μας και ύστερα εγώ, να την πλάσουμε όπως κρίναμε εμείς ότι ήταν
ορθό. Θα έπρεπε να της είχα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και να την ά-
φηνα να πάρει μερικές αποφάσεις για τη ζωή της».
«Μπορείς να το κάνεις αυτό όταν τη δεις», είπε η Σάρα. «Στο
κάτω κάτω, η Ισπανία ξεκόλλησε από την εποχή που οι κόρες και οι
αδερφές ζούσαν πίσω από σιδερένιες γρίλιες».
«Θα με περνάς για τύραννο προσκολλημένο στο παρελθόν».
Τα δόντια του γυάλιζαν στο λυκόφως και το χαμόγελό του ήταν
θλιμμένο. «Οι περιστάσεις όμως υπαγόρευαν τη στάση μου. Η μητέρα

108
μας καταγόταν από την Αραγονία, από μια μεγάλη και παλιά οικογέ-
νεια στρατιωτικών με άκαμπτη περηφάνια. Ένα καλοκαίρι, χρόνια
πριν, για να αναρρώσει από κάποια αρρώστια, ήρθε στο νότο για να
μείνει στα ξαδέρφια της. Εκεί γνώρισε τον πατέρα μου και τον ερω-
τεύτηκε, όπως την ερωτεύτηκε κι εκείνος. Κλέφτηκαν, λοιπόν, και η
οικογένειά της την αποκήρυξε. Βλέπεις, ο πατέρας μου ήταν Τσιγγά-
νος. Αν και είχε ξεφύγει από τη συνοικία με τις σπηλιές και τα κανά-
λια πάνω από τη Γρανάδα, όπου τα παιδιά μεγαλώνουν σαν αγέλες
νεαρών λύκων κλέβοντας τους περαστικούς και μη έχοντας καμιά ελ-
πίδα να προοδεύσουν, εξακολουθούσε να είναι άγριος και ατίθασος.
Και ξέφυγε γιατί ήταν ωραίος και είχε καλή φωνή. Ως τραγουδιστής
του κάντε χόντο είχε σπουδαία φήμη και ήταν περιζήτητος στα πάρτι
που έδιναν οι πλούσιοι. Σε ένα από αυτά τον γνώρισε η μητέρα μου».
Τα χέρια του έσφιξαν τα δικά της και τα δάχτυλά του χάιδεψαν
απαλά την επιδερμίδα της. «Όταν παντρεύτηκαν, νοίκιασαν ένα μικρό
σπίτι στην Κάντιθ και ζούσαν με τα λεφτά που κέρδιζε ο πατέρας μου
-όσα δε σπαταλούσε, δηλαδή. Κι όταν εγώ έγινα πέντε χρόνων, ο πα-
τέρας μου εξαφανίστηκε. Ήταν άγριος και ατίθασος και δεν άντεξε
στους περιορισμούς που επιβάλλουν μια σύζυγος, ένα παιδί και ένα
οργανωμένο σπιτικό. Μου έλειψε αφάνταστα. Ήταν ο ήρωάς μου - ω-
ραίος, περήφανος, γενναιόδωρος μέχρι αηδίας όταν είχε χρήματα και
επιπόλαια αισιόδοξος όταν δεν είχε. Τραβούσε κοντά του τους άλ-
λους σαν μαγνήτης. Κι εγώ αισθανόμουν περήφανος που ήμουν μισός
Τσιγγάνος».
«Δεν τον ξανασυνάντησες ποτέ;» ρώτησε η Σάρα απαλά, πονώ-
ντας μέσα της για το μικρό αγόρι που είχε αποκαλυφθεί στα μάτια της
και που είχε χάσει τον πατέρα του, το είδωλό του.
«Τον είδα πολλά χρόνια αργότερα, όταν ήμουν δεκαεφτά χρό-
νων. Στο μεταξύ, η οικογένεια της μητέρας μου, πιστεύοντας ότι ο ά-
γριος Τσιγγάνος είχε βγει οριστικά από τη ζωή μας, μαλάκωσε αρ-
κετά ώστε να της δώσει ένα επίδομα που έφτανε ίσα ίσα για να πάρω
μια καλή μόρφωση και να νοικιάσουμε ένα καλύτερο σπίτι σε μια α-
ξιοπρεπή συνοικία. Κι όταν επέστρεψε ο πατέρας μου, εγώ, με τον
απερίσκεπτο εγωισμό της νιότης, του είπα ότι δεν ήταν ευπρόσδεκτος
στο σπίτι μας και ότι τα καταφέρναμε και χωρίς εκείνον. Ύστερα από
αυτό έφυγε και μετά από εννιά μήνες γεννήθηκε η Ενκαρνασιόν. Τον
μίσησα γι’ αυτό με όλη την ένταση και το πάθος της νεανικής ψυχής
μου. Μπορείς να δείξεις κατανόηση γι’ αυτό;»
Εκείνη κούνησε καταφατικά το κεφάλι της συναισθανόμενη το
μαρτύριό του, αλλά εκείνος ξέσπασε βίαια: «Όχι, εγώ δεν μπορώ. Δεν

109
μπορώ να το κατανοήσω τώρα πια. Με την αλαζονεία που είχα, ανέ-
λαβα το ρόλο του προστάτη της μητέρας μου και έδιωξα τον πατέρα
μου. Αν δεν ήμουν εγώ, θα μπορούσαν να ζήσουν ευτυχισμένοι για
πολλά χρόνια. Είχε μεγαλώσει, είχε γίνει πιο ώριμος και αγαπούσαν
ο ένας τον άλλον.
Τότε όμως δεν ήξερα τίποτα για το τυφλό πάθος που ενώνει δυο
ανθρώπους ενάντια σε κάθε λογική». Κούνησε το κεφάλι του. «Αυτό
ήταν το πρώτο μου λάθος», συνέχισε κατόπιν θλιβερά. «Το δεύτερο
ήταν ότι συμφώνησα με τη μητέρα μου όταν μου είπε ότι πρέπει να
προστατέψουμε τη μικρή αδερφή μου και να την εμποδίσουμε να κα-
ταστρέψει τη ζωή της, όπως την είχε καταστρέψει η ίδια. Εκείνη την
εποχή, οι δυο γριές θείες, που ήταν οι μόνες που είχαν απομείνει από
την οικογένεια της μητέρας μου, της έκοψαν το μικρό επίδομα που της
έδιναν. Το γεγονός ότι είχε δεχτεί τον άγριο Τσιγγάνο ξανά στο κρε-
βάτι της -έστω και για λίγες νύχτες- τις είχε εξοργίσει. Κι έτσι ανα-
γκάστηκα να δουλέψω σκληρά ριψοκινδυνεύοντας στα διεθνή χρημα-
τιστήρια και έγινα ένας σκληρός και ανελέητος επιχειρηματίας, σε
σημείο που δε θέλω ούτε να θυμάμαι την περίοδο εκείνη. Το αποτέ-
λεσμα όμως ήταν η μικρή μου οικογένεια να μπορεί να ζει άνετα και
να κρατάει ψηλά το κεφάλι της στην κοινωνία. Και ύστερα κληρονό-
μησα τα κτήματα. Τα υπόλοιπα τα ξέρεις... Το μεγαλύτερο όμως λά-
θος μου ήταν όταν, ύστερα από το θάνατο της μητέρας μας, συνέχισα
να προστατεύω την Ενκαρνασιόν, απομονώνοντάς την από τον υπό-
λοιπο κόσμο για να μη... μολυνθεί. Μου είχε γίνει συνήθεια. Ωστόσο,
αυτό δεν είναι δικαιολογία και δεν αλλάζει το γεγονός ότι φταίω εγώ
που με τη στάση μου την οδήγησα ποιος ξέρει σε τι δυστυχία!»
Άφησε το χέρι της και πετάχτηκε όρθιος σαν να τον έπνιγαν οι
τύψεις και ο πόνος. Η Σάρα σηκώθηκε κι αυτή. Δεν άντεχε να τον
βλέπει να υποφέρει έτσι, αλλά ένιωθε έναν απεριόριστο σεβασμό για
την τιμιότητα αυτού του περήφανου άντρα, ο οποίος είχε το κουράγιο
να εξερευνήσει την ψυχή του και να αντιμετωπίσει την κατάσταση με
ρεαλισμό.
«Μη!» ψιθύρισε και σκέπασε το μάγουλό του με το χέρι της.
Ήξερε ότι τον αγαπούσε κι ότι πάντα θα τον αγαπούσε. Όπως ή-
ξερε και ότι θα έβρισκε τη δύναμη να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι
εκείνος δε θα την αγαπούσε ποτέ. «Όλοι μας κάνουμε λάθη», του είπε
τρυφερά, με τα αισθήματά της γραμμένα στα μάτια της. «Δε θα ήμα-
στε άνθρωποι, αν δεν κάναμε. Εσύ, τουλάχιστον, είχες το κουράγιο
να παραδεχτείς τα δικα σου. Και στην περίπτωση της αδερφής σου,
μπορείς να επανορθώσεις».
Ο Φρανσίσκο πέρασε το μπράτσο του γύρω από τη μέση της και

110
η Σάρα είδε τη λάμψη στο χαμόγελό του κάτω από τον ουρανό του
δειλινού. Ήξερε ότι, αν ήθελε να της κάνει έρωτα εκείνη τη στιγμή, θα
του παραδινόταν χωρίς καμία αντίσταση. Ήθελε απεγνωσμένα να του
προσφέρει παρηγοριά.
«Θα επανορθώσω μόλις τη δω», της υποσχέθηκε.
«Πριν σκοτώσεις τον πατέρα μου ή μετά;» Δεν άντεξε στον πει-
ρασμό να μην τον πειράξει, ενώ εκείνος την έπαιρνε στην αγκαλιά του
και την έσφιγγε κατακτητικά, σαν να μην ήθελε να την αφήσει να του
φύγει ποτέ.
Αλλά η Σάρα είχε πέσει έξω σε λίγο την άφησε ελεύθερη και κρά-
τησε μια απόσταση ασφαλείας ανάμεσά τους. «Έχω να σου πω ένα
ακόμα πράγμα πριν σε γυρίσω πίσω», δήλωσε. «Είσαι ελεύθερη να
φύγεις. Είχες δίκιο: είμαι τόσο ανήθικος όσο είναι και ο πατέρας σου.
Θα χρειαστεί να παλέψω σκληρά με τον εαυτό μου για να πάψω να
είμαι. Και θα αρχίσω παίρνοντας την απόφαση να μην πειράξω ούτε
μια τρίχα από τα μαλλιά του γερο-κολασμένου. Φταίω κι εγώ όσο κι
εκείνος για ό,τι έγινε. Θα σου εξομολογηθώ ακόμα ότι σε κράτησα
στο κρεβάτι μου χρησιμοποιώντας ψεύτικα προσχήματα. Ήξερα ότι
έχεις υπερβολικά δυνατό χαρακτήρα για να σκεφτείς να πηδήξεις στο
κενό. Σε ακολούθησα στη στέγη επειδή ήμουν περίεργος να δω τι πή-
γαινες να κάνεις, ύστερα από τους αναστεναγμούς και τα ξεφυσήματα
που άκουγα να βγάζεις από το μπάνιο ώρες ολόκληρες -όπως μου φά-
νηκε. Οφείλω να παραδεχτώ ότι, όταν σε είδα κρεμασμένη σε μια από
τις επάλξεις, φοβήθηκα κάπως και έτρεξα να σε πιάσω για να μην
πέσεις κατά λάθος. Ωστόσο, όταν προσπάθησες να με πείσεις ότι εί-
χες αδύνατο χαρακτήρα... Α, Σαλώμη, τότε δεν μπόρεσα να αντι-
σταθώ στον πειρασμό να παραστήσω ότι πίστευα πως θα προτιμούσες
να αυτοκτονήσεις παρά να ανεχτείς εμένα και το σπίτι μου, έστω κι
ένα λεπτό ακόμα».
Το γέλιο χρωμάτιζε τη φωνή του, αλλά ο μέχρι παραφροσύνης έ-
ρωτάς της γι' αυτόν δεν την άφησε ούτε να ενοχληθεί που εκείνος είχε
αντιληφθεί τις σκευωρίες της και τις είχε εκμεταλλευτεί για να δια-
σκεδάσει μαζί της. Άλλωστε, της είχε πει ότι ήταν ελεύθερη να φύγει
και η σκέψη ότι δε θα τον έβλεπε ποτέ ξανά στη ζωή της της προκα-
λούσε αφόρητη δυστυχία.
Πήγαν μαζί ως το τζιπ, τη βοήθησε να μπει μέσα και, καθώς τον
περίμενε να μπει κι εκείνος, διάφορες σκέψεις κατέκλυσαν το μυαλό
της. Ώστε αυτό ήταν, ε; Όλα τέλειωναν καλά. Αν οι αλήθειες που του
είχε πετάξει την προηγούμενη νύχτα -και που του είχαν χαλάσει τη
διάθεση- τον είχαν βοηθήσει να βελτιώσει τη σχέση του με την αδερφή
του στο μέλλον και είχαν βγάλει τη θηλιά από το λαιμό του Πιρς, τότε

111
όλα είχαν πάει καλά και έπρεπε να είναι ευχαριστημένη. Πού όμως
οδηγούσε την ίδια αυτή η καινούρια προοπτική;
Στην ελευθερία, υπέθεσε μέσα της. Στην ελευθερία για την οποία
είχε παλέψει και είχε κάνει ένα σωρό μηχανορραφίες από τη στιγμή
που εκείνος την είχε κλειδώσει στο δωμάτιό του. Ωστόσο, το Λονδίνο,
η δουλειά της, καθώς και το περιποιημένο και άνετο διαμέρισμά της,
όλα έμοιαζαν με φυλακή σε σχέση με την τωρινή της κατάσταση. Δεν
ήθελε τίποτα από αυτά. Ήθελε εκείνον!
Και η επιθυμία της έγινε πραγματικότητα όταν εκείνος κάθισε δί-
πλα της, άναψε τη μηχανή του τζιπ, αλλά δεν ξεκίνησε. «Είσαι ελεύ-
θερη να φύγεις το πρωί», της είπε χωρίς ίχνος κοροϊδίας στη βελού-
δινη, βαθιά φωνή του. «Ωστόσο, σε θέλω να μείνεις κοντά μου όσον
καιρό μπορείς. Σε χρειάζομαι όσο δε χρειάστηκα ποτέ κανέναν και
τίποτα. Στείλε ένα φαξ στην Τζένη αύριο ότι παρατείνεις τις διακοπές
σου. Γίνε η κοπέλα μου. Θα κοιμηθώ σε ένα από τα δωμάτια των ξέ-
νων απόψε για να σου δώσω καιρό να αποφασίσεις. Όταν θα μοιρα-
στείς ξανά το κρεβάτι μου, θα το κάνεις επειδή το θέλεις κι εσύ».

112
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11

Ώσπου να φτάσουν στο κάστρο, η Σάρα είχε πάρει την απόφασή


της. Το έβρισκε περιττό να καθυστερήσει κι άλλο.
Ο Φρανσίσκο δεν της είχε μιλήσει καθόλου για έρωτα, αλλά την
είχε ανάγκη. Και η Σάρα τον αγαπούσε παράφορα, με έναν έρωτα
που έφτανε ως τον πόνο. Θα έμενε, λοιπόν, όχι μόνο γιατί τη χρειαζό-
ταν, αλλά και γιατί τον χρειαζόταν η ίδια-έστω κι αν εκείνος δε θα το
μάθαινε ποτέ.
Τα αισθήματά της γι’ αυτόν ήταν πολύ βαθιά και δεν τα αρνιόταν
πια. Ήταν όμως αρκετά προσγειωμένη και ήξερε ότι όταν έφευγε για
την Αγγλία θα τον έχανε. Δε βαυκαλιζόταν με άλλου είδους σενάρια,
όπως το να της εξομολογηθεί ο Φρανσίσκο την αιώνια αγάπη του και
να την ικετεύσει να γίνει γυναίκα του.
Αυτό δε θα γινόταν ποτέ. Ο Φρανσίσκο θα διάλεγε για σύζυγο
μια συμπατριώτισσά του, μια γοητευτική καλλονή της υψηλής κοινω-
νίας και όχι μια ασήμαντη ξένη, που ήταν υποχρεωμένη να δουλεύει
σκληρά για να κερδίσει το ψωμί της και που ο μόνος της συγγενής
ήταν ένας διεφθαρμένος γέρος που τα σκάνδαλά του έφερναν σε α-
μηχανία την κόρη του.
Για την ώρα, ο Φρανσίσκο την ποθούσε. Και ο τρόπος που της
είχε ανοίξει την καρδιά του, εξιστορώντας της όσα είχε περάσει στο
παρελθόν, καθώς και η παραδοχή των σφαλμάτων του σε ό,τι αφο-
ρούσε την Ενκαρνασιόν σήμαιναν ότι για κάποιο διάστημα θα υπήρχε
ανάμεσά τους ψυχική επαφή.
Ωστόσο, αργά ή γρήγορα, ο Φρανσίσκο θα ξεπερνούσε τα προ-
βλήματά του και τότε μπορεί ακόμα και να αισθανόταν ενοχλημένος
που η Σάρα είχε μάθει για τις τύψεις που τον βασάνιζαν επειδή είχε
διώξει τον πατέρα του εκείνη τη δεύτερη φορά και επειδή ήταν η μόνη
που ήξερε το ρόλο που χωρίς να το θέλει είχε παίξει στην επανάσταση
της αδερφής του. Ήταν ένας άντρας περήφανος και αλαζονικός και
το γεγονός ότι την είχε αφήσει να δει πόσο ευάλωτος ήταν θα του
προκαλούσε ασφαλώς μεγάλη αμηχανία. Και ίσως, ως τότε, θα είχε
έρθει ο κορεσμός στον πόθο του γι’ αυτή και θα την είχε βαρεθεί.
Η Σάρα αποφάσισε να μείνει για λίγο, για μια βδομάδα και να
113
φύγει πριν εκείνος κουραστεί από την παρουσία της και αρχίσει να
μετανιώνει που είχε ξεγυμνώσει την ψυχή του μπροστά της. Έτσι θα
της έμεναν οι ωραίες αναμνήσεις που θα γλύκαιναν τη θλίψη της γιατί
ήξερε ότι δε θα έπαυε να τον αγαπάει ως το τέλος της ζωής της.
Δεν είχε καμιά ψευδαίσθηση. Όταν έφευγε, θα τον έχανε για πά-
ντα και ο πόνος της για το χαμό του θα την ακολουθούσε για πολύ
καιρό. Κάποτε όμως, αυτός ο πόνος θα γινόταν λιγότερο οδυνηρός
και θα της έμενε η ανάμνηση από τις υπέροχες μέρες και νύχτες που
θα είχε περάσει μαζί του.
Δεν υπήρχε λόγος να χάσει πολύτιμο χρόνο παριστάνοντας ότι
σκέφτεται την πρότασή του. Είχε πάρει την απόφασή της και θα του
την ανακοίνωνε αμέσως. Τον ευγνωμονούσε γιατί δεν την είχε πιέσει
καθόλου ώσπου να γυρίσουν στο κάστρο-είχε μείνει σιωπηλός, αφή-
νοντάς τη στις σκέψεις της.
Μέσα στο σκοτάδι, της άπλωσε το χέρι και περπάτησαν αργά,
διασχίζοντας την τεράστια αυλή ως το κάστρο που, στα ερωτευμένα
μάτια της Σάρας, έμοιαζε σαν να είχε ξεπροβάλει από ένα παραμύθι,
σαν το μέρος που θα το θυμόταν πάντα με αγάπη και νοσταλγία. Δεν
έπρεπε, ωστόσο, να σπαταλάει το λίγο χρόνο που τους έμενε με τις
σκέψεις που θα τη βασάνιζαν στο μέλλον. Ο Φρανσίσκο της είχε πει
να μείνει μια δυο βδομάδες κι αυτή είχε αποφασίσει να μείνει μόνο
μία.
Τα δάχτυλά του έσφιξαν τα δικά της και κόντεψε να λιποθυμήσει
από έρωτα. Ωστόσο, δεν έπρεπε να τον αφήσει να καταλάβει ποια
ήταν τα πραγματικά της αισθήματα. Δεν ήθελε να κουβαλάει μέσα του
ο Φρανσίσκο κι άλλο φορτίο τύψεων, όταν χώριζαν. Όσο δύσκολο κι
αν ήταν, θα κατάφερνε να του κρύψει τον έρωτά της.
Δίνοντας στη φωνή της έναν τόνο ήρεμο και ελαφρό, σαν να μι-
λούσε για κάτι απλό, του είπε: «Όσο για την πρόσκλησή σου να μείνω
λίγο ακόμα... δε χρειάζεται να σκεφτώ άλλο, θα...»
Ξαφνικά, λες και άνοιξαν οι πύλες της κόλασης. Η βαριά μπρο-
στινή πόρτα άνοιξε με θόρυβο και ένας σίφουνας με... μακριά πόδια
όρμησε πάνω στον Φρανσίσκο.
Η Ενκαρνασιόν! Δεν μπορεί να είναι καμιά άλλη, σκέφτηκε η
Σάρα κάνοντας βιαστικά μερικά βήματα πίσω, καθώς ο Φρανσίσκο
έσφιγγε την κοπέλα στην αγκαλιά του. Τα στιλπνά μαύρα μαλλιά της
ήταν πλεγμένα σε μια χοντρή κοτσίδα που έφτανε ως τη μέση της και
το λυγερό κορμί της με τις πλούσιες καμπύλες ήταν ντυμένο με... -αν
ήταν δυνατό!- με το απαράδεκτο τζιν και ένα απλό μπλουζάκι. Και οι
ισπανικές λέξεις έβγαιναν σαν χείμαρρος από το στόμα της, σαν να
μην μπορούσε να τις συγκροτήσει. Του έδινε εξηγήσεις, άραγε;

114
«Μίλησε αγγλικά», είπε με ύφος απαιτητικό ο Φρανσίσκο, ενώ η
χαρά και η ανακούφιση έκαναν πιο βαθιά τη φωνή του. «Έχουμε μια
επισκέπτρια». Έβγαλε το μπράτσο της από το λαιμό του. «Κοντεύεις
να με πνίξεις!»
«Α, βέβαια!» Η κοπέλα γύρισε και ατένισε τη Σάρα με μάτια που
σπίθιζαν από ευθυμία. Είναι πολύ χαριτωμένη, σκέφτηκε εκείνη. Δεν
απορούσε που ο Πιρς είχε αλλάξει συνήθειες και είχε φύγει με ένα
κορίτσι νεότερο από την ίδια του την κόρη. «Είσαι αυτή που απήγαγε
ο αδερφός μου, ε;» Η Ενκαρνασιόν ρίχτηκε πάλι στην αγκαλιά του
Φρανσίσκο. «Είσαι παλιάνθρωπος! Την έκλεισες στο μπουντρούμι;
Την έτρεφες με ψωμί και νερό;»
Περιγράφοντάς την, ο Φρανσίσκο είχε δώσει στη Σάρα την εντύ-
πωση ότι η αδερφή του ήταν γλυκιά σαν ζεστή σοκολάτα. Τώρα όμως
κελάρυζε σαν αφρισμένη σαμπάνια. Φαίνεται ότι η περιπέτειά της
δεν της είχε προκαλέσει κανένα ανεπανόρθωτο κακό. Και είχε γυρί-
σει πίσω, κατά τα φαινόμενα σώα και αβλαβής. Κρίνοντας δε από την
ανακούφιση και την ευτυχία που έδειχνε ο Φρανσίσκο, η Σάρα κατά-
λαβε ότι την είχε συγχωρήσει και ότι θα αναθεωρούσε τους απαρ-
χαιωμένους κανόνες που είχε επιβάλει στη ζωή της. Γιατί, λοιπόν, αντί
να αισθάνεται ανακούφιση που όλα είχαν πάει καλά, αισθανόταν ένα
οδυνηρό κενό μέσα της;
«Δείξε καλή διαγωγή!» πρόσταξε ο Φρανσίσκο την Ενκαρνασιόν,
κάνοντας προσπάθεια να παραστήσει τον αυστηρό μεγάλο αδερφό.
«Όταν έφυγες ήσουν ένα άτολμο αγγελούδι και γύρισες ένα διαβολο-
θήλυκο. Επειδή, από την ανακούφιση που σε είδα να γυρίζεις, αυτή
τη φορά γλίτωσες την τιμωρία, μη νομίζεις ότι μπορείς να με κάνεις
να περάσω την ίδια αγωνία ξανά».
«Με συγχωρείς», μουρμούρισε η Ενκαρνασιόν. «Δε φαντάστηκα
ότι θα ανησυχούσες. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να κάνω αυτό που
επιθυμούσα και εκείνος...»
«Είναι εδώ ο Μπούβερι-Σκοτ;» Η αιφνίδια ψυχρότητα στη φωνή
του έδειξε στη Σάρα ότι μπορεί να είχε συγχωρήσει την αδερφή του
και να κατηγορούσε τον εαυτό του για τη φυγή της, αλλά δε θα συγ-
χωρούσε τόσο εύκολα τον Πιρς για το γεγονός ότι είχε επωφεληθεί
από τη φυσιολογική επιθυμία μιας νεαρής κοπέλας να πετάξει με τα
δικά της φτερά.
«Α, ναι!» απάντησε η Ενκαρνασιόν και τα τεράστια μάτια της έ-
λαμψαν. «Πήρε το μήνυμά σου. Μου είπε ότι ήσουν τόσο έξαλλος, ώ-
στε απήγαγες την κόρη του και ότι έπρεπε να γυρίσουμε για να αντι-
μετωπίσουμε μαζί τη θύελλα!»
Η Σάρα ρίγησε. Μόλις πριν από δύο ώρες ο Φρανσίσκο της είχε

115
δώσει το λόγο του ότι δε θα έκανε κακό στον Πιρς. Και δεν αμφέ-
βαλλε ότι θα κρατούσε το λόγο του. Αυτό όμως δε σήμαινε ότι η επι-
κείμενη αντιπαράθεση των δύο αντρών δε θα ήταν υπερβολικά δυσά-
ρεστη.
«Πού είναι;» Μίλησε για πρώτη φορά, ξέροντας ότι ο πανικός που
ένιωθε μέσα της την έκανε σχεδόν επιθετική, λες και κατηγορούσε
την κοπέλα για ό,τι είχε συμβεί. Το ίδιο θα σκέφτηκε και ο Φρανσί-
σκο, γιατί της έριξε ένα σκληρό, διαπεραστικό βλέμμα.
«Περιμένει στη μικρή σάλα», απάντησε η Ενκαρνασιόν με ύφος
χαρούμενο. «Δεν ξέραμε πόσο θα αργούσατε κι έτσι η Ροζαλία μας
έβαλε να φάμε και τώρα εκείνη και ο Πιρς κουβεντιάζουν σαν παλιοί
φίλοι, παρέα με ένα μπουκάλι μπράντι!»
Επέστρεψε στις παλιές του συνήθειες, σκέφτηκε η Σάρα μελαγ-
χολικά, ακολουθώντας τους. Η Ροζαλία ήταν ο μητρικός, πρόσχαρος
τύπος που άρεσε στον Πιρς. Γιατί λοιπόν είχε παρατήσει τις εύθυμες
χήρες και είχε ριχτεί στις ωραίες παρθένες;
Αν όμως ο Πιρς είχε συνεχίσει την τακτική που ακολουθούσε τα
τελευταία δέκα χρόνια, η Σάρα δε θα είχε γνωρίσει τον Φρανσίσκο
και δε θα τον είχε ερωτευτεί τρελά και χωρίς ελπίδα σε διάστημα λί-
γων ημερών, γεμάτων με τραυματικές εμπειρίες. Εκείνη τη στιγμή, θα
ευχόταν να μην είχαν πράγματι συμβεί όλα αυτά, επειδή ο Ισπανός
σατανάς και η άσωτη αδερφή του έδειχναν να αγνοούν την παρουσία
της και αυτό την πλήγωνε αφάνταστα. Εκείνος φερόταν σαν να μην
υπήρχε, σαν να μην της είχε ανοίξει ποτέ την καρδιά του, σαν να μην
της είχε πει ότι την ήθελε κι ότι την είχε ανάγκη σαν να μην την είχε
παρακαλέσει να μείνει...
Η Σάρα ένιωθε σαν το πιστό γέρικο σκυλί που το έδιωξε ο αφέ-
ντης του και αυτό τον είχε πάρει από πίσω.
Όταν μπήκαν στο σαλόνι, η Ροζαλία, ακτινοβολώντας ολόκληρη,
πετάχτηκε όρθια, ενώ ο Πιρς σηκώθηκε αργά από την πολυθρόνα του,
αφήνοντας το ποτήρι με το μπράντι σ’ ένα τραπεζάκι πλάι του. Δεν
έδειχνε να ντρέπεται καθόλου για όσα είχε κάνει. Αλλά και πότε είχε
ντραπεί για τη σκανδαλώδη ζωή του; Ήταν κάπως αργά για να αρχίσει
τώρα!
Τουλάχιστον, φορούσε καθαρό σκούρο κίτρινο παντελόνι και το
μπλε του πουκάμισο, αν και παλιό και ξεθωριασμένο, δεν ήταν λεκια-
σμένο με μπογιές. Τα μακριά γκρίζα μαλλιά του ήταν ακόμα πυκνά
και τα είχε δέσει πίσω στο λαιμό με ένα πέτσινο κορδόνι, ενώ οι λιγο-
στές ρυτίδες του δε φαίνονταν τόσο έντονες, χάρη στην ηλιοκαμένη
επιδερμίδα του, που έκανε το γαλάζιο χρώμα των ματιών του πιο ζω-
ηρό και πιο λαμπερό.

116
Το βλέμμα που έριξε στη Σάρα ήταν ανήσυχο. Φαίνεται όμως ότι
μόλις βεβαιώθηκε πως δεν κρατούσε κανένα... μαστίγιο στο χέρι της,
ησύχασε και, πηγαίνοντας κοντά στον Φρανσίσκο, άρχισε να του λέει
κάτι σε σπασμένα ισπανικά.
Η Σάρα ήταν έξαλλη από θυμό. Δεν το ανεχόταν να την αγνοούν
όλοι! Αρνιόταν να παραστήσει το βουβό πρόσωπο σ’ αυτό το παιχνίδι.
«Μιλήστε αγγλικά!» φώναξε. «Έχω δικαίωμα να μάθω κι εγώ τι γίνε-
ται εδώ πέρα. Μην προσπαθείτε λοιπόν να με παραμερίσετε σαν να
μην υπάρχω!»
Αυτό το τελευταίο απευθυνόταν αποκλειστικά στον Φρανσίσκο,
αλλά ο Πιρς το πήρε προσωπικά και γύρισε προς το μέρος της με τα
χέρια απλωμένα.
«Σάρα, με συγχωρείς. Είσαι όμως καλά, έτσι δεν είναι;» Πήρε τα
χέρια της και τα έσφιξε, ενώ εκείνη ανοιγόκλεινε τα μάτια της και
δάγκωνε τα χείλη της προσπαθώντας να μην κλάψει. Ακούγοντας τον
Πιρς να της ζητάει συγνώμη, είχε συγκινηθεί. Ως τώρα, γλεντοκο-
πούσε κι έκανε ό,τι του κατέβαινε στο κεφάλι, αδιαφορώντας αν της
άρεσαν τα καμώματά του ή όχι.
«Ο πατέρας σου μου εξηγούσε -με πολύ γραφικό τρόπο- τι θα έ-
κανε στους άντρες που απάγουν νεαρές γυναίκες για να εξυπηρετή-
σουν τους δικούς τους σκοπούς», είπε με ύφος σκοτεινό ο Φρανσίσκο.
«Πολύ υποκριτική η στάση του κάτω από τις γνωστές συνθήκες, δε
νομίζεις;»
«Για άκου να σου πω!» γρύλισε ο Πιρς, αλλά ο Φρανσίσκο τον
καθήλωσε με ένα παγωμένο βλέμμα. Η Σάρα δεν τον είχε δει ποτέ να
δείχνει τέτοια έχθρα σε άνθρωπο και σκέφτηκε ριγώντας ότι ο πατέ-
ρας της θα πάθαινε τέτοιον εξευτελισμό, ώστε θα έκανε χρόνια να
συνέλθει.
Πλησίασε αυθόρμητα τον ηλικιωμένο άντρα και απόρησε όταν ε-
κείνος την αγκάλιασε από τους ώμους, σαν να αισθανόταν κάποιο εν-
διαφέρον και κάποια στοργή απέναντι της. Όταν η Σάρα ήταν σχεδόν
παιδί ακόμα, είχε αποπειραθεί να συνεχίσει τις προσπάθειες της μη-
τέρας της και να κατευθύνει τη ζωή του Πιρς. Και τότε εκείνος, τρο-
μοκρατημένος, την είχε βάλει άρον άρον εσωτερική στο σχολείο. Και
χρόνια αργότερα, όταν αποφάσισε ότι θα ακολουθούσε το δικό της
δρόμο, εκείνος είχε δείξει μεγάλη ανακούφιση. Από τότε, στις λίγες
περιπτώσεις που τον συναντούσε, ο Πιρς ήταν επιφυλακτικός απένα-
ντι της και βιαζόταν πάντα να την ξεφορτωθεί.
Σήκωσε τα μάτια της επάνω του, αλλά ο Πιρς δεν την κοίταζε,
πασχίζοντας να συναγωνιστεί τον Φρανσίσκο στην αγριότητα του
βλέμματός του, που τώρα είχε καρφωθεί περιφρονητικό και στη

117
Σάρα.
Η Ενκαρνασιόν διέλυσε την ένταση. «Σταματήστε αμέσως και οι
δυο σας! Φρανσίσκο, αν δεν ήταν ο Πιρς, δε θα είχα γυρίσει πίσω.
Εκείνος με έκανε να καταλάβω πόσο ανησυχούσες για μένα και με
έπεισε να γυρίσω στο σπίτι, αν και δεν ήθελα, επειδή διασκέδαζα
πολύ και μου δίδασκε πράγματα...»
«Σου δίδασκε!» ξέσπασε ο Φρανσίσκο με το πρόσωπο άσπρο από
οργή. «Έτσι το λένε αυτό;» Αν και ο Πιρς άξιζε να πάθει αυτό που τον
περίμενε, η Σάρα ρίγησε για λογαριασμό του. «Ντιος!» Τα μαύρα μά-
τια του Φρανσίσκο κατακεραύνωσαν την αδερφή του. «Τι σου δίδαξε
ακριβώς;»
«Πώς να ζωγραφίζει!» του πέταξε ο Πιρς. «Τι νόμιζες; Αν και,
από το μήνυμα που μου άφησες και από τη συμπεριφορά που έδειξες
κρατώντας όμηρο την κόρη μου, μαντεύω τι σου είχε περάσει από το
μυαλό».
Ύστερα από μερικές στιγμές απειλητικής σιωπής, ο Φρανσίσκο
γύρισε στην αδερφή του.
«Είναι αλήθεια αυτό;»
«Και βέβαια είναι αλήθεια», μουρμούρισε η Ενκαρνασιόν έτοιμη
να ξεσπαθώσει. «Δεν ενδιαφερόσουν για το τι επιθυμούσα εγώ και το
μόνο που σε ένοιαζε ήταν να μένω σπίτι και να είμαι φρόνιμη. Δεν
ήθελες ούτε να ακούσεις ότι η επιθυμία μου ήταν να σπουδάσω καλές
τέχνες και να κάνω καριέρα». Έσφιξε τα χείλη της. «Κι έτσι, όταν ο
Πιρς μου πρόσφερε μια θέση στα θερινά μαθήματα που έκανε, δέ-
χτηκα. Μη ρίχνεις το άδικο σ' εκείνον, γιατί δεν ήξερε ότι το είχα σκά-
σει από το σπίτι μου».
Ο Φρανσίσκο γύρισε στον Πιρς με τα χαρακτηριστικά του τεντω-
μένα.
«Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, δεν επιδίδομαι στην
αποπλάνηση νεαρών κοριτσιών», δήλωσε εκείνος. «Καθόμουν έξω
από ένα καφενείο στη Σεβίλη και ζωγράφιζα, όταν...»
«Όταν πήγα κοντά του για να τον παρακολουθήσω», μπήκε στη
μέση η Ενκαρνασιόν. «Δεν προσπάθησε να με παρασύρει, αν νομίζεις
κάτι τέτοιο. Εσύ είχες ένα επαγγελματικό ραντεβού κι εγώ είχα βα-
ρεθεί τα ψώνια. Όταν συνειδητοποίησα ότι κουβέντιαζα με τον Πιρς
Μπούβερι-Σκοτ, δεν μπορούσα να πιστέψω στην τύχη μου. Κι όταν
μου πρόσφερε μια θέση στο θερινό του τμήμα -με σπουδαστές από την
Αγγλία και την Ισπανία- άρπαξα την ευκαιρία. Αν σε είχα ρωτήσει,
δε θα με άφηνες να πάω. Σου είχα γράψει σ’ εκείνο το σημείωμα με
ποιον ήμουν ήξερες ότι ήθελα να σπουδάσω ζωγραφική. Έπρεπε, λοι-
πόν, να τα συνδυάσεις αυτά τα δυο», κατέληξε με ύφος κατσούφικο.

118
«Δεν κατάλαβες ότι δεν ήταν ελεύθερη να δεχτεί την προσφορά
σου;» ρώτησε ο Φρανσίσκο τον Πιρς.
Εκείνος απόρησε. «Ελεύθερη; Ποια σχέση έχει η ελευθερία με
τις σπουδές; Ο καθένας θα έπρεπε να μπορεί να ακολουθήσει την
κλίση του. Δεν ήξερα όμως ότι το είχε σκάσει από το σπίτι της και το
κατάλαβα όταν πήρα το τρελό μήνυμά σου». Ένα πλατύ χαμόγελο ζω-
γραφίστηκε στο πρόσωπό του. «Αν και, τώρα που το σκέφτομαι, δεν
ήταν τόσο τρελό, με τη φήμη που έχω αποκτήσει ως... καρδιοκατακτη-
τής».
Ο Φρανσίσκο του έριξε ένα σκεφτικό βλέμμα και ύστερα πήρε
μια βαθιά ανάσα.
«Σας ζητώ ειλικρινά συγνώμη, σενιόρ. Και από σας ζητώ συ-
γνώμη, σενιορίτα». Η ψυχρή, περήφανη έκφρασή του έκανε τη Σάρα
να παγώσει. «Επειδή είναι πολύ αργά για να φύγετε απόψε», πρό-
σθεσε κοιτάζοντας τον Πιρς με ύφος τυπικό και με αλαζονική αξιο-
πρέπεια, σαν γνήσιος Ισπανός που ήταν, «θα πω στη Ροζαλία να ετοι-
μάσει τον ξενώνα. Και τώρα παρακαλώ να με συγχωρήσετε. Η α-
δερφή μου κι εγώ έχουμε να συζητήσουμε διάφορα πράγματα».
Παρακολουθώντας τον να βγαίνει από το δωμάτιο μαζί με την Εν-
καρνασιόν, η Σάρα ένιωσε ξαφνικά άρρωστη. Ήταν τόσο καθωσπρέ-
πει, τόσο τυπικός... Την είχε απωθήσει με τόση ευγένεια! Εκείνο το
επίσημο «σενιορίτα» τα έλεγε όλα. Πού πήγε το Σαλώμη; αναρωτή-
θηκε με απόγνωση.
Ήξερε ότι ο Φρανσίσκο είχε να ξεκαθαρίσει πολλά πράγματα με
την αδερφή του. Έπρεπε να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσά τους, να
της προσφέρει ένα πιο ελεύθερο μέλλον... Ωστόσο, δε θα μπορούσε
να δείξει και στη Σάρα -με μια λέξη ή ένα του βλέμμα ότι η πρόσκληση
που της είχε απευθύνει ίσχυε ακόμα, ότι είχε ακόμα την ανάγκη της;
Ίσως όμως δεν τη χρειαζόταν πια, τώρα που είχε γυρίσει η αδερφή
του σώα και αβλαβής και που θα είχε τη δυνατότητα να επανορθώσει
τα σφάλματά του. Ίσως δε χρειαζόταν πια το κορμί της στο κρεβάτι
του για να τον αποσπάσει από τις τύψεις και να τονώσει το εγώ του.
Μήπως όμως την ήθελε ακόμα; Μήπως, ύστερα από τις αμοιβαίες
εξομολογήσεις που θα έκαναν με την αδερφή του, γύριζε ξανά σ’ ε-
κείνη και την παρακαλούσε να μείνει μαζί του;
«Δεν μπορώ να σου πω πόσο λυπάμαι που μπλέχτηκες σ’ αυτή την
υπόθεση», της είπε ο πατέρας της. «Ομολογώ όμως ότι δεν ανησυ-
χούσα πολύ για σένα. Ο Μάιλς ερεύνησε αμέσως και έμαθε ποιος ή-
ταν ο απαγωγέας σου. Είναι υπερβολικά πλούσιος και σοβαρός ώστε
να κάνει κάτι που θα κατέστρεφε τη ζωή του. Ήξερα ότι δε θα σου

119
έκανε κακό. Σε κάποια φάση, μάλιστα, τον λυπόμουν». Γέλασε πλα-
τιά. «Όπως είπα στον Μάιλς, ‘η κόρη μου έχει περισσότερα αγκάθια
από ένα σκαντζόχοιρο και μια γλώσσα σαν ξυράφι. Ο Ισπανός θα τη
βάλει στο επόμενο αεροπλάνο και θα τη στείλει πίσω στην Αγγλία για
να βρει την ησυχία του!’» Ο Πιρς πήρε στο χέρι του το ποτήρι με το
μπράντι του. «Όλη αυτή η υπόθεση ήταν κάπως εφιαλτική. Όπως έ-
λεγα, όταν μου τηλεφώνησε ο Μάιλς και...»
«Ήξερε πού να σε βρει;» ρώτησε η Σάρα σμίγοντας τα φρύδια της.
«Εμένα μου είπε ότι δεν ήξερε πού ήσουν και μου πέταξε κάτι για
Ισπανία».
Ο Πιρς ήπιε μια γουλιά από το μπράντι του, δείχνοντας κάπως
αμήχανος, πράγμα που δεν ταίριαζε με το χαρακτήρα του.
«Του απαγόρευσα να αποκαλύψει το κρησφύγετό μου σε οποιον-
δήποτε. Είχα ιδρύσει αυτή τη θερινή σχολή σε ένα παλιό αγρόκτημα
με καταπληκτικούς αμπελώνες, έξω από τη και παρέδιδα δωρεάν μα-
θήματα σε μη προνομιούχα παιδιά. Ξέρεις, εκείνα τα παιδιά που, αν
τα αφήσεις άεργα, κλέβουν τσάντες ηλικιωμένων γυναικών ή αυτοκί-
νητα. Τα περισσότερα από αυτά δεν είχαν κρατήσει ποτέ πινέλο ζω-
γραφικής. Και όμως, θα έμενες κατάπληκτη αν ήξερες τι θαύματα
μπορεί να κάνει μια κλοτσιά στα πισινά -μεταφορικά μιλάω- και κά-
ποιο κίνητρο. Με το να χρησιμοποιούν το δημιουργικό τους ταλέντο,
που δεν είχαν υποπτευθεί ποτέ ότι διέθεταν, αποσπούν το μυαλό τους
από τα προβλήματά τους. Ένα μάλιστα από αυτά τα παιδιά θα φτάσει
ψηλά. Προσπαθώ να τον πείσω να με αφήσει να αναλάβω τα έξοδα
των σπουδών του ώσπου να τελειώσει το κολέγιο, αλλά δε θέλει. Νο-
μίζει ότι δε θα τα καταφέρει επειδή προέρχεται από μια φτωχογειτο-
νιά του Λίβερπουλ και μόλις και μετά βίας ξέρει να διαβάζει και να
γράφει. Στο τέλος όμως θα τον στείλω με το ζόρι στο...»
«Μπαμπά!» Η Σάρα χαμογελούσε, αλλά είχε συγκινηθεί κατά-
βαθα. Πάντα ήταν περήφανη για τη μεγαλοφυΐα του πατέρα της, αλλά
τώρα αισθανόταν ακόμα πιο περήφανη ακούγοντας ότι είχε αφιερώ-
σει το πολύτιμο ταλέντο του και το χρόνο του για να βοηθήσει αυτούς
που είχε απορρίψει η κοινωνία. Τι θα έλεγε άραγε ο Φρανσίσκο αν
ανακάλυπτε ποτέ με ποιους έκανε παρέα η «πριγκίπισσά» του; «Γιατί
απαγορευόταν να έρθω σε επαφή μαζί σου;» ρώτησε.
«Ηταν κάτι που δεν έπρεπε να διαρρεύσει στα μέσα ενημέρω-
σης», είπε σεμνά ο Πιρς. «Αν το πείραμα πετύχαινε -και πέτυχε- θα
το επαναλάμβανα κάθε καλοκαίρι. Αν όμως γινόταν γνωστό αυτό, θα
έβγαζα φήμη φιλάνθρωπου και αυτό δεν ταιριάζει με την ιδέα που
έχει ο κόσμος για μένα!»

120
«Δεν μπορεί να σου αρέσει η εικόνα που παρουσιάζεις στον κό-
σμο, μπαμπά!» αναφώνησε η Σάρα γελώντας.
«Αν μου αρέσει; Είμαι περήφανος γι' αυτή! Φυλάω όλα τα απο-
κόμματα που γράφουν για μένα. Και όσο πιο εκκεντρικό με παρου-
σιάζουν, τόσο το καλύτερο. Θα έχω κάτι για να διασκεδάζω όταν γίνω
ενενήντα χρόνων!» Αποτελείωσε το μπράντι του και ύστερα της είπε
με ύφος σοβαρό: «Αν σού πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι... τσιλη-
μπούρδισα ποτέ όταν ζούσε η μητέρα σου, ξέχασέ το. Δε λέω ότι ή-
μουν άγιος αργότερα, αλλά ως τώρα δε βρήκα καμιά γυναίκα σαν την
Πέισένς μου. Το ξέρω ότι δε με εγκρίνεις, αλλά...»
Η ανακούφιση ήταν φανερή στο πρόσωπό του όταν εμφανίστηκε
η Ροζαλία και έκοψε στη μέση την κουβέντα τους. «Το δωμάτιό μου
είναι έτοιμο», ανήγγειλε στη Σάρα όταν η οικονόμος του είπε κάτι στα
ισπανικά. «Θα πάω για ύπνο. Θέλω να φύγω νωρίς το πρωί για να μη
χάσουν κι άλλο μάθημα τα νεαρά χαμίνια μου. Μπορώ, αν θέλεις, να
σε πάω στο αεροδρόμιο -εκτός κι αν προτιμάς να έρθεις για μια δυο
μέρες μαζί μου στο αγρόκτημα», πρότεινε διστακτικά, σαν να της ζη-
τούσε πολλά.
«Θα το σκεφτώ», απάντησε εκείνη, μη ξέροντας ακόμα αν ο
Φρανσίσκο θα την κρατούσε ή όχι στο κάστρο.
Πήγε στο διαμέρισμά του για να τον περιμένει εκεί. Τα νεύρα της
βρίσκονταν σε άθλια κατάσταση. Έμεινε ώρα μέσα στην μπανιέρα
και, επειδή δεν άντεχε να φορέσει ξανά το σκισμένο της νυχτικό, φό-
ρεσε μια μεταξωτή ρόμπα του Φρανσίσκο και έγειρε στο κρεβάτι πε-
ριμένοντας... και περιμένοντας... ενώ η μυρωδιά της κολόνιας που
είχε διαποτίσει το ύφασμα της ρόμπας την ερέθιζε και τη βασάνιζε.
Μακάρι να μην τον αγαπούσε τόσο πολύ, να μην πονούσε τόσο η
καρδιά της και να μη λαχταρούσε με το κορμί και την ψυχή της να
μείνει για πάντα κοντά του! Γιατί εκείνος δεν άκουγε τη φωνή του
έρωτα που τον καλούσε;
Στις τρεις το πρωί, η Σάρα κατάλαβε ότι η αναμονή της έπρεπε να
τελειώσει. Δεν ήταν δυνατόν ο Φρανσίσκο να κουβέντιαζε με την Εν-
καρνασιόν τόσες ώρες. Δε θα ερχόταν πια για να της πει πώς είχε
πάει η κουβέντα ανάμεσά τους και τι είχαν συμφωνήσει ούτε για να
τη ρωτήσει ποια ήταν η απάντησή της στην πρόσκλησή του. Του είχε
ήδη ανακοινώσει ότι είχε πάρει την απόφασή της κι ότι δε χρειαζόταν
να αναβάλει ως την επόμενη μέρα την απάντησή της. Η σιωπή του
μόνο ένα πράγμα μπορούσε να σημαίνει: ότι δεν ενδιαφερόταν πια
γι’ αυτή.
Προσπάθησε να κοιμηθεί, αλλά ο ύπνος δεν ερχόταν να της κλεί-

121
σει τα βλέφαρα. Και σηκώθηκε με το χάραμα. Φόρεσε το γκρι παντε-
λόνι και το πουκάμισο που είχε πλύνει η Ροζαλία, πήρε το σακάκι της
από την ντουλάπα και, αφού έχωσε στο σάκο της το σκισμένο νυχτικό
και τα εσώρουχά της, βγήκε από το δωμάτιο χωρίς να ρίξει ούτε ένα
βλέμμα πίσω της.
Θα περίμενε στην εσωτερική αυλή ώσπου να εμφανιστεί ο Πιρς
για να φύγει μαζί του. Αυτό είναι το καλύτερο, διαβεβαίωσε μελαγ-
χολικά τον εαυτό της. Δεν άξιζε τον κόπο να δεθεί ακόμα περισσό-
τερο με τον Φρανσίσκο περνώντας μερικές ευτυχισμένες μέρες και
νύχτες μαζί του...
Με την αδερφή του ξανά κάτω από τα φτερά του, όλα είχαν τα-
κτοποιηθεί. Και το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε εκείνος ήταν να
μπλέκεται η Σάρα ανάμεσά τους και να του θυμίζει το χτες, να του
θυμίζει πράγματα που τώρα πια θα επιθυμούσε να μην είχε ξεστομί-
σει ή να είχε κάνει.
Άλλωστε, μπορεί να μην ήθελε να δώσει το κακό παράδειγμα στη
μικρή του αδερφή... σπιτώνοντας μια γυναίκα που, ύστερα από ένα
σύντομο δεσμό, θα τη βαριόταν και θα την έστελνε από εκεί που είχε
έρθει χωρίς τύψεις.
Έτσι λοιπόν, η Σάρα θα έφευγε με το κεφάλι ψηλά και κανένας
δε θα μάθαινε ποτέ ότι η καρδιά της είχε ραγίσει. Περίμενε στην αυλή
με τα μάτια κατεβασμένα για να μη βλέπει γύρω της. Αυτό ήταν το
μέρος των ονείρων της μ' αυτό το μέρος θα ήταν δεμένη για πάντα.
Δεν ήθελε να φορτώσει την ψυχή της με περισσότερες οδυνηρές ανα-
μνήσεις.
«Ώστε φεύγεις λοιπόν!»
Η Σάρα πάγωσε ολόκληρη. Γιατί αυτή η φωνή έδειχνε μια από-
λυτη έλλειψη ενδιαφέροντος για το αν θα έμενε ή θα έφευγε. Γύρισε
προς το μέρος του και αυτό που είδε τη συγκλόνισε, αλλά κατάφερε
να διώξει από μέσα της κάθε συναίσθημα. Από δω και πέρα, η παρα-
μικρή συγκίνηση θα ήταν η καταστροφή της.
Ο Φρανσίσκο ήταν ντυμένος με τα ίδια ρούχα που φορούσε και
χτες και έδειχνε σαν να μην είχε κοιμηθεί καθόλου. Το πρόσωπό του
ήταν γκρίζο από την κούραση και χρειαζόταν ξύρισμα, ενώ τα μαύρα
του μαλλιά ήταν αναστατωμένα. Ωστόσο, τα μάτια του ήταν σκληρά
σαν ατσάλι και το βλέμμα που της έριξε ήταν γεμάτο αποδοκιμασία.
Εκείνη κατέβασε τα μάτια της, ανίκανη να αντέξει την ψυχρότητά
του. Αν της είχε χαρίσει έστω και μια υποψία χαμόγελου, αν της έδει-
χνε με το βλέμμα του ότι την έβρισκε επιθυμητή, η Σάρα θα τον ρω-
τούσε στα ίσια αν την ήθελε ακόμα εκεί. Η έκφρασή του όμως ήταν
άδεια -και αυτό μπορεί να ήταν για το καλό της στο τέλος. Ο πόνος

122
την πλημμύρισε ολόκληρη καθώς ο Πιρς έκανε την εμφάνισή του.
Η φαντασίωσή της -γιατί μόνο φαντασίωση ήταν από την αρχή
είχε πάρει τέλος.
«Είσαι έτοιμη, Σάρα;» ρώτησε ο Πιρς, χωρίς να παρατηρήσει τί-
ποτα και εκείνη κατάφερε να χαμογελάσει αχνά.
«Έτοιμη».
«Τότε φεύγουμε. Το μικρό λεωφορείο είναι παρκαρισμένο μπρο-
στά στο κάστρο. Δεν είναι σπουδαίο, αλλά είναι χρήσιμο για τη μετα-
φορά των μαθητών». Πλησίασε και ακούμπησε το χέρι του στο μπρά-
τσο της. «Δε θα μείνουμε για πρωινό», ανήγγειλε, λες και τον είχε
ρωτήσει κανείς. Και αφού έριξε στο σκυθρωπό Ισπανό ένα προκλη-
τικό βλέμμα, γύρισε στη Σάρα. «Τι λες, θα κάνουμε μήνυση σ’ αυτό
τον παράφρονα;»
Το ύφος του έδειχνε ότι ήταν ικανοποιημένος από το αστείο του
και η Σάρα ένιωσε την ανάγκη να του βάλει τις φωνές, να του πει ότι
αυτή η ιστορία δε σήκωνε αστεία κι ότι η ίδια ήταν συντριμμένη. Ή-
θελε να τον διώξει για να μείνει δυο λεπτά μόνη και να αποχαιρετήσει
τον αλαζονικό σατανά που είχε κλέψει την καρδιά της.
Δεν έκανε βέβαια τίποτ’ από αυτά. Με τα μάτια της καρφωμένα
στον πατέρα της, είπε με φωνή αχνή: «Δε θα έμπαινα στον κόπο να
του κάνω μήνυση. Μου πρόσφερε ένα είδος δωρεάν διακοπών, με κα-
ταπληκτικά φαγητά και εξαιρετικό κρασί χώρια που μου πρόσφερε
και κάποιες διασκεδάσεις, όταν είχε κέφι. Δεν πάμε να φύγουμε, λέω
εγώ;»

***

«Εδώ είναι πάλι!» Η φωνή της Τζένης ήταν σαν να τραγουδούσε


καθώς έφτανε στα αυτιά της Σάρας από το εσωτερικό τηλέφωνο.
«Μου είχες πει ότι ήταν μια αδιάφορη ερωτική περιπέτεια για να πε-
ράσεις ευχάριστα τις διακοπές σου. Εμένα δε μου φάνηκε καθόλου
αδιάφορος! Είναι σκυθρωπός, μελαγχολικός και... να τον πιεις στο
ποτήρι! Του είπα να περάσει στο γραφείο σου».
Η γραμμή έκλεισε και η πόρτα άνοιξε απότομα. Απέναντι της στε-
κόταν τώρα εκείνος και η Σάρα κατάλαβε ότι οι δυο βδομάδες που
είχαν περάσει δεν ήταν αρκετές για να μένει ασυγκίνητη στη θέα του.
Ο Φρανσίσκο φορούσε ένα κρεμ πέτσινο τζάκετ πάνω από μαύρο
πουκάμισο και μαύρο παντελόνι και η εμφάνισή του τάραξε επικίν-
δυνα τις αισθήσεις της.
Γιατί άραγε είχε έρθει; Για να τη βασανίσει; Ήταν τόσο άσπλα-
χνος;

123
«Πες κάτι!» την πρόσταξε με βλέμμα απειλητικό. «Ξέχασες να μι-
λάς, όπως ξέχασες όλα εκείνα που σου έμαθα; Σε έμαθα να είσαι
πραγματική γυναίκα κι εσύ...» Την πλησίασε με δυο δρασκελιές και,
αρπάζοντάς την από τα χέρια, τη σήκωσε όρθια. «Μάζεψες πίσω στο
κεφάλι τα υπέροχα μαλλιά σου, σαν να ντρεπόσουν γι’ αυτά. Το ταγέρ
που φοράς σε κάνει να μοιάζεις με γυναίκα δεσμοφύλακα! Έφτασα
πάνω στην ώρα. Αν αργούσα άλλη μια μέρα, θα γινόσουν μια μάζα
από τσιμέντο και θα έμενες μια ψυχρή, νευρασθενική γεροντοκόρη
ως το τέλος της ανιαρής ζωής σου!»
Είχε έρθει μόνο και μόνο για να την προσβάλει και αυτό δε θα το
ανεχόταν η Σάρα. Δεν ήθελε να θυμάται ότι την είχε κάνει να νιώσει
για πρώτη φορά στη ζωή της σαν υπέροχο, φιλήδονο θηλυκό. Έ-
σπρωξε τα χέρια του από πάνω της, έκανε δυο βήματα πίσω και, απο-
φεύγοντας το ανυπόμονο βλέμμα του, του πέταξε με ύφος ψυχρό: «Τι
θέλεις από μένα;»
«Μια σύζυγο».
Ο Πιρς είχε δίκιο: ο Φρανσίσκο ήταν τρελός. «Δε διατηρώ γρα-
φείο συνοικεσίων, σενιόρ Κασάλς», του είπε. «Προτείνω να ψάξετε
για σύζυγο πίσω από τις γρίλιες των αριστοκρατικών μεγάρων της Ι-
σπανίας».
«Δε θέλω να ψάξω πουθενά αλλού, παρά μόνο πίσω από την α-
παίσια μεταμφίεσή σου», δήλωσε εκείνος με πάθος. «Και ξέρω φυ-
σικά ότι δεν έχεις γραφείο συνοικεσίων. Δεν είσαι αρκετά ρομαντική
για να κάνεις τέτοιου είδους δουλειά!»
Η Σάρα χλόμιασε. Πασχίζοντας να κατασιγάσει τη συναισθημα-
τική φουρτούνα που είχε ξεσπάσει μέσα της, γύρισε και πιάστηκε από
το περβάζι του παραθύρου. Καρφώνοντας όμως το βλέμμα της έξω,
δεν έβλεπε τίποτ’ άλλο εκτός από την εικόνα του υπέροχου προσώπου
του.
Πώς τολμούσε να της λέει ότι δεν ήταν ρομαντική, όταν ο έρωτάς
της για εκείνον είχε κυριεύσει την ψυχή και την καρδιά της και δεν
την άφηνε να σκεφτεί τίποτε άλλο τις δύο τελευταίες βδομάδες; Όταν
κάθε φορά που έκλεινε τα μάτια της, έβλεπε το πρόσωπό του; Όταν
στα ανήσυχα όνειρά της άκουγε τη φωνή του; Είχε ακόμα καλλιεργή-
σει μέσα της την ιδέα να πουλήσει την εταιρεία της, για να απαλλαγεί
από το ζυγό της καθημερινής ρουτίνας και να ψάξει να βρει κάτι πιο
ενδιαφέρον στη ζωή της κάτι που θα την απορροφούσε και θα την έ-
κανε να τον βγάλει από το μυαλό της. Η επιχείρησή της, που κάποτε
αποτελούσε τον πυρήνα της ύπαρξής της, δε σήμαινε τίποτα πια γι’
αυτή.
Τα χέρια της σφίχτηκαν σε γροθιές. Εξαιτίας του είχε πάθει αυτό

124
που είχε ορκιστεί ότι δε θα άφηνε ποτέ να συμβεί στον εαυτό της είχε
επιτρέψει στα αισθήματά της να αναστατώσουν τη ζωή της. Κι εκείνος
είχε το θράσος να έρχεται στο γραφείο της, να κριτικάρει το ντύσιμό
της και να την προκαλεί λέγοντάς της ότι είχε αποφασίσει πως είχε
φτάσει ο καιρός να βρει μια σύζυγο! Τι περίμενε από αυτή; Να τον
χειροκροτήσει;
«Σπαταλάς το χρόνο μου», του είπε με φωνή αδύναμη. Το μόνο
θετικό που είχε προκόψει από εκείνες τις λίγες μέρες στην Ισπανία
ήταν η καινούρια, πιο στενή σχέση της με τον Πιρς. Οι οργιώδεις φα-
ντασιώσεις της και όλα τα άλλα είχαν αρνητικό αποτέλεσμα έπρεπε
να το θυμάται αυτό.
Δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια της όταν τον άκουσε να βρίζει με
μανία στα ισπανικά. Όχι, δε θα τον άφηνε να δει πόσο εύκολα μπο-
ρούσε να την κάνει να κλάψει. Βλέποντάς τον την πλησιάζει, γύρισε
το κεφάλι της από την άλλη μεριά.
«Όταν έρθεις να μείνεις μαζί μου, δε θα βλέπεις έξω από το πα-
ράθυρο τοίχους από τούβλα και σκουπιδοντενεκέδες», της είπε σαρ-
καστικά. «Θα αντικρίζεις τα βουνά και τις κοιλάδες της πιο ωραίας
χώρας του κόσμου».
Ακούμπησε το χέρι του στον ώμο της και τα δάχτυλά του άναψαν
φωτιές μέσα της. Μη μπορώντας να συγκροτήσει άλλο τα δάκρυά της,
η Σάρα τα άφησε να κυλήσουν στα μάγουλά της. Τότε εκείνος της γύ-
ρισε επιτακτικά το πρόσωπο προς το μέρος του και είδε τα αισθήματά
της γραμμένα στο βλέμμα της. Η Σάρα ρούφηξε τη μύτη της και ευχή-
θηκε μέσα της να την κατάπινε η γη. Ντρεπόταν για την αδυναμία της.
Τα δάκρυα που δεν είχε μπορέσει να συγκροτήσει την είχαν προδώ-
σει.
Ο Φρανσίσκο της είχε πει καθαρά ότι την ήθελε στο κρεβάτι του
για μια δυο βδομάδες, όπως είχε προτείνει με ελαφριά καρδιά, βάζο-
ντας ένα όριο στο χρόνο που θα τραβούσε το ενδιαφέρον του. Φαίνε-
ται ότι η Ενκαρνασιόν δεν ήταν στο κάστρο για να μολυνθεί από το
ανήθικο παράδειγμα του μεγάλου αδερφού!
Όχι, δε θα του έκανε το χατίρι! Υπήρξε τρελή για να πιστέψει ότι,
για να της απομείνουν οι αναμνήσεις, θα άξιζε τον κόπο να μείνει
μαζί του για λίγο. Τότε που σκεφτόταν έτσι, δεν ήξερε πόσο αφόρητος
ήταν ο πόνος του χωρισμού. Τώρα πια δε θα το άντεχε, ξέροντας ότι,
αφού θα είχε ικανοποιήσει τον πόθο του, θα πήγαινε να ψάξει για την
κατάλληλη σύζυγο.
«Ώστε έχεις καρδιά και αυτή η καρδιά μπορεί να ραγίσει», παρα-
τήρησε εκείνος άσπλαχνα. «Χαίρομαι γι’ αυτό. Τότε που μου είπες με
την καθωσπρέπει φωνούλα σου ότι είχες πάρει την απόφασή σου, η

125
γρήγορη απάντησή σου, ο τόνος της φωνής σου και η αγωνία της καρ-
διάς μου με προειδοποίησαν ότι ήσουν υπερβολικά λογική για να δε-
χτείς να μείνεις μαζί μου προτού το σκεφτείς πρώτα καλά. Τότε νό-
μιζα ότι δεν είχες καρδιά και ότι στη θέση της είχες βάλει μερικούς
απαράβατους κανόνες».
Η Σάρα ακούμπησε αδύναμα το κεφάλι της στον ώμο του. Ο
Φρανσίσκο είχε ερμηνεύσει λάθος την απάντησή της και είχε βγάλει
τα ανάλογα συμπεράσματα. Ωστόσο, αποφάσισε να τον αφήσει στην
πλάνη του. Και δεν ήξερε γιατί είχε σφιχτεί επάνω του και του επέ-
τρεπε να της λύνει τα μαλλιά, αντί να τον πετάξει έξω από το γραφείο
της και να τον απειλήσει ότι θα καλούσε την αστυνομία αν αρνιόταν
να φύγει.
«Ωστόσο, εγώ δεν είχα χάσει ακόμα τις ελπίδες μου», συνέχισε ο
Φρανσίσκο με φωνή γεμάτη πόνο. «Σου είχα υποσχεθεί ότι θα σε ά-
φηνα μόνη και ήσυχη τη νύχτα για να πάρεις την απόφασή σου. Και
μου αξίζει κάθε έπαινος γι’ αυτό. Θα μπορούσα πολύ εύκολα να
πείσω το σώμα σου, αλλά ήθελα να πείσω και το μυαλό σου. Πάλεψα
σκληρά για να μην έρθω κοντά σου. Περίμενα ξύπνιος ολόκληρη τη
νύχτα και προσευχόμουν στο Θεό να αλλάξεις την απόφασή σου και
να μη φύγεις. Και αντί γι’ αυτό, σε βρήκα το πρωί ντυμένη σαν τον...
Μάο Τσε Τουνγκ και τόσο ανυπόμονη να φύγεις, ώστε μόλις και μου
απηύθυνες το λόγο κι αυτό για να με προσβάλεις, υπονοώντας ότι δεν
ήμουν τίποτα παραπάνω για σένα από ένα διασκεδαστικό διάλειμμα.
Ω, πόσο με πλήγωσες τότε!»
Η Σάρα δάγκωσε τα χείλη της. Πώς ήταν δυνατό να θέλει να γε-
λάσει υστερικά με τα λόγια του, όταν σχεδόν ακούγονταν τα ραγί-
σματα της καρδιάς της;
Στο μεταξύ της είχε βγάλει όλες τις φουρκέτες, αφήνοντας τα α-
νοιχτόξανθα μαλλιά της να πέσουν σαν χείμαρρος στους ώμους της.
Και παίρνοντας το πρόσωπό της ανάμεσα στις παλάμες του, την ανά-
γκασε να τον κοιτάξει.
«Με κάνεις να φέρομαι σαν τρελός», της είπε έπειτα. «Δεν είχα
σκοπό να σε πάρω... όμηρο. Και το αποφάσισα όταν η καθωσπρέπει
εξοχότητά σου με κατακεραύνωσε με το βλέμμα της σ’ αυτό εδώ το
γραφείο. Ήσουν μια φίνα καλλονή ντυμένη σαν αυστηρή γεροντοκόρη
και φερόσουν σαν να ήσουν ρομπότ. Λαχταρούσα να πετάξω από
πάνω σου αυτή την ψυχρή μάσκα και να ανακαλύψω την πραγματική
γυναίκα. Έκανα λοιπόν τρελά και απερίσκεπτα πράγματα...»
«Έκανες αμαρτωλά πράγματα», τον διόρθωσε εκείνη με ύφος αυ-
στηρό, μη θέλοντας να παραδεχτεί ούτε να τον αφήσει να καταλάβει
ότι έλιωνε από έρωτα, ότι ήταν έτοιμη να του παραδοθεί κι ότι τον

126
λαχταρούσε όσο τίποτε άλλο στον κόσμο.
«Φυσικά», απάντησε εκείνος και τα μαύρα του μάτια σπίθισαν.
«Μ’ εσένα κάνω πάντα αμαρτωλά πράγματα. Εσύ φταις γι’ αυτό. Ο
τρόπος που πάλευες για να βγάλεις από μέσα μου τον καλύτερο εαυτό
μου με διασκέδαζε και με προκαλούσε να κάνω ένα βήμα μπροστά
από σένα και ύστερα να περιμένω να δω τι θα έκανες για να με προ-
σπεράσεις. Και κάθε λεπτό που περνούσε, με σαγήνευες όλο και πε-
ρισσότερο, με έκανες να μην μπορώ να πάρω τα χέρια μου από πάνω
σου, ενώ ο θαυμασμός μου για το κορμί και το μυαλό σου ήταν απε-
ριόριστος. Αυτά που μου είπες με έκαναν να ψάξω βαθιά μέσα μου,
κάτι που κανένας άλλος δεν είχε καταφέρει μέχρι τότε. Κι έτσι έκανα
αυτό που έπρεπε: σου έδωσα την ελευθερία σου», κατέληξε με αξιο-
πρέπεια. «Επειδή όμως ξαφνικά ανακάλυψα ότι δεν άντεχα να σε α-
φήσω να φύγεις, σε παρακάλεσα να μείνεις. Αυτό ήταν λάθος μου».
Το δάχτυλό του χάιδεψε τα υγρά της βλέφαρα. «Τα δάκρυά σου
μου δίνουν ελπίδες», ψιθύρισε.
Η Σάρα έσμιξε τα φρύδια της απορημένη. Δεν μπορούσε να πα-
ρακολουθήσει τον ειρμό των σκέψεών του. «Τι εννοείς;» ρώτησε.
«Θα έπρεπε να έχω καταλάβει ότι δε θα παραδινόσουν τόσο εύ-
κολα στις φλόγες του πάθους. Είχες περάσει όλη σου τη ζωή προσπα-
θώντας να υποκριθείς ότι ήσουν ψυχρή. Θα έπρεπε, μαζί με την πρό-
σκλησή μου, να σε εφοδιάσω με ένα βιβλιαράκι γεμάτο από κανόνες,
καταληκτικές προθεσμίες και συμφωνητικά υπογραμμένα με αίμα. Ό-
ταν όμως σε είδα να φεύγεις, συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα να υ-
πάρχουν προθεσμίες και όρια, ότι σε ήθελα κοντά μου ως το τέλος της
ζωής μου ότι σε είχα ερωτευτεί, με λίγα λόγια».
«Πες το ξανά αυτό», τον παρακάλεσε η Σάρα με φωνή τρεμάμενη
και γαντζώθηκε επάνω του.
«Να τα πω όλα από την αρχή;» Η φωνή του ακούστηκε γελαστή.
«Ή να σου πω μόνο ότι σ’ αγαπώ περισσότερο από την ίδια τη ζωή
μου, ότι σε θέλω γυναίκα μου και μητέρα των παιδιών μου;»
«Αχ, Φρανσίσκο», ψιθύρισε εκείνη παραληρώντας από χαρά. Δεν
μπόρεσε όμως να συνεχίσει, γιατί τα μπράτσα του την έσφιξαν πάνω
του, ενώ το στόμα του σκέπασε το δικό της. Εκείνη ανταποκρίθηκε με
πάθος, νιώθοντας ίλιγγο καθώς συνειδητοποιούσε ότι οι φαντασιώ-
σεις της είχαν γίνει πραγματικότητα, λιώνοντας από πόθο και έκ-
σταση καθώς τα χέρια του έβγαζαν ανυπόμονα τη σκούρα μπλε ζα-
κέτα της και άρχιζαν να ξεκουμπώνουν τα κουμπιά της σεμνής άσπρης
μπλούζας της.
Ξαφνικά όμως, η κοινή λογική έβαλε φρένο στη φλογερή ανταπό-
κρισή της. Ακινητοποίησε τα χέρια του και με φωνή που έπαλλε από

127
πάθος του θύμισε: «Εδώ είναι το γραφείο μου. Από στιγμή σε στιγμή
μπορεί να μπει μέσα κάποιος από τους υπαλλήλους μου».
«Αυτό αποκλείεται. Μπαίνοντας, κλείδωσα την πόρτα και είπα
στην Τζένη ότι κινδυνεύει η ζωή της αν σου περάσει έστω κι ένα τη-
λεφώνημα. Και δεν είναι το γραφείο σου αυτό», πρόσθεσε καθώς η
Σάρα έμπλεκε τα δάχτυλά της τρυφερά μέσα στα μαλλιά του, «είναι η
φυλακή σου». Έριξε ένα περιφρονητικό βλέμμα γύρω του. «Και δεν
έχει ούτε έναν καναπέ». Κούμπωσε βιαστικά την μπλούζα της. «Δεν
κάνω έρωτα στη μέλλουσα σύζυγό μου στο πάτωμα ενός γραφείου».
Η Σάρα δάγκωσε τα χείλη της τρέμοντας ανάμεσα στο γέλιο και
τον πόθο. «Θα φύγεις αμέσως από αυτή τη φυλακή και θα βαδίσουμε
μαζί στην υπέροχη ελευθερία του μέλλοντος μας», την πρόσταζε. «Θα
ξεφορτωθείς αμέσως την εταιρεία. Έκανα έρευνες και ξέρω ότι πάει
πολύ καλά. Κι έτσι δε θα βρεις δυσκολίες να την πουλήσεις, ούτε οι
υπάλληλοί σου κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς δουλειά. Ες βερδάδ;»
«Σου έχει πει ποτέ κανένας πόσο σοβινιστής τύραννος είσαι;» ψι-
θύρισε η Σάρα σαν ονειροπαρμένη.
Εκείνος ανασήκωσε τους ώμους του με τη χαρακτηριστική αλαζο-
νεία του. «Κι αν μου το έλεγαν, δε θα έδινα σημασία, κερίδα. Πώς
μπορεί να είμαι τύραννος όταν θέλω να κάνω ευτυχισμένη τη γυναίκα
που αγαπώ;» Την κοίταξε για μια στιγμή. «Θέλεις, φαντάζομαι, να σε
κάνω ευτυχισμένη. Θέλεις να γίνεις γυναίκα μου, να ζήσεις στη χώρα
μου και να μοιραστείς μαζί μου το σπίτι μου και τα κτήματά μου. Μ’
αγαπάς, έτσι δεν είναι;»
«Και βέβαια σ’ αγαπώ, Φρανσίσκο! Σ’ αγαπώ βαθιά και για πά-
ντα». Τύλιξε με τα μπράτσα της το λαιμό του κι εκείνος χαμογέλασε
πλατιά, τρίβοντας τη μύτη του στα μαλλιά της, ψιθυρίζοντάς της πο-
νηρά πράγματα και κάνοντάς τη να ριγήσει από ηδονή.
«Τι καθόμαστε;» γκρίνιαξε έπειτα. «Μας περιμένει η κοινή μας
ζωή. Έλα». Της έδωσε την τσάντα της και την έβγαλε σηκωτή σχεδόν
από το γραφείο της. Με το μπράτσο του στη μέση της, σταμάτησε και
κοίταξε την Τζένη που χαμογελούσε πονηρά. «Εσύ είσαι υπεύθυνη
για το γραφείο τώρα. Η μέλλουσα γυναίκα μου...» Έλαμπε από περη-
φάνια καθώς το βλέμμα του χάιδευε το εκστατικό πρόσωπο της Σάρας
«... θα πουλήσει την επιχείρηση. Αλλά πριν γίνει αυτό, Θα σου αυξή-
σει το μισθό, αφού σου αναθέτει πρόσθετες ευθύνες».
Βγήκαν από το γραφείο και πήραν ταξί. Ο Φρανσίσκο έδωσε
στον οδηγό τη διεύθυνση της Σάρας κι έπειτα την πήρε στην αγκαλιά
του και τη γέμισε φιλιά. «Αύριο θα φύγουμε για την Ισπανία, κερίδα,
κι εκεί θα παντρευτούμε», ψιθύρισε. «Η Ενκαρνασιόν ανυπομονεί να
φτάσουμε και ζήτησα από τον Πιρς να είναι έτοιμος να σε συνοδεύσει

128
στην εκκλησία. Η αδερφή μου θα φύγει για την Καλιφόρνια αμέσως
μετά την τελετή του γάμου. Θέλω να μείνουμε οι δυο μας μόνοι ώσπου
να γεννηθούν τα παιδιά μας».
«Φρανσίσκο!» Η Σάρα σήκωσε το κεφάλι της προσπαθώντας χω-
ρίς να τα καταφέρει- να δείξει θυμωμένη. Ωστόσο, τα λόγια του την
είχαν στενοχωρήσει. «Δηλαδή, στέλνεις μακριά το καημένο το κορί-
τσι; Πώς μπορείς;»
«Δεν είμαι τόσο παλιάνθρωπος, αυτό το ξέρεις. Εκείνη το θέλει.
Όταν ο Πιρς την έπεισε ότι το ταλέντο της στη ζωγραφική ήταν μηδα-
μινό, η Ενκαρνασιόν αποφάσισε να γίνει ιπτάμενη γιατρός στην Αυ-
στραλία! Της υπέδειξα όμως ότι αυτή η δουλειά ήταν κάπως δύσκολη
και υποσχέθηκε να το ξανασκεφτεί. Και τότε η τύχη επενέβη με τη
μορφή της Άννας, της καλύτερης φίλης της από το σχολείο, που την
είχαν καλέσει τα ξαδέρφια της να περάσει ένα χρόνο στο σπίτι τους
στην Καλιφόρνια. Η Άννα πρότεινε στην Ενκαρνασιόν να πάει μαζί
της. Όπως ήταν φυσικό, η αδερφούλα μου ξετρελάθηκε με την ιδέα κι
εγώ συμφώνησα. Το ταξίδι θα αποτελέσει μια καλή εμπειρία γι’ αυτή
και -ποιος ξέρει;- ίσως τη βοηθήσει να βρει κάτι λογικό να κάνει στη
ζωή της. Χρειάστηκαν πολλές προετοιμασίες για το ταξίδι και γι’ αυτό
δεν ήρθα να σε πάρω νωρίτερα». Έκανε μια παύση και την κοίταξε με
λατρεία. «Ίσως», πρότεινε έπειτα με κάποιο δισταγμό, «θα ήθελες να
σε βοηθήσει η Ενκαρνασιόν στα ψώνια του γάμου. Θα μπορούσατε
να ψωνίσετε από τη Μαδρίτη, τη Σεβίλη, ακόμα και από το Παρίσι ή
τη Ρώμη, αν θέλεις».
Η Σάρα κούνησε αρνητικά το κεφάλι της απολαμβάνοντας το
χάδι του στα μαλλιά της. «Λίγα πράγματα θα χρειαστώ», είπε, «αλλά
θέλω να τα διαλέξεις εσύ για μένα. Σε θέλω μαζί μου».
Ευχαρίστως υπέκυψε στην ιδέα ότι στο μέλλον θα ντυνόταν στα
μετάξια, στα σατέν και στις δαντέλες και τα μάτια της ξεχείλισαν από
αγάπη βλέποντάς τον να λάμπει από ικανοποίηση.
«Χαίρομαι για την απόφασή σου. Καθετί θα το κάνουμε μαζί, σαν
να είμαστε ένας άνθρωπος. Η καρδιά μου πεθαίνει όταν δεν είσαι
κοντά μου».
«Τότε δε θα χωρίσουμε ποτέ πια, ούτε για μια στιγμή, αγάπη
μου», του υποσχέθηκε εκείνη και φώλιασε στην αγκαλιά του. Η λα-
τρεία της για τον υπέροχο, αλαζονικό, ανυπόφορο Ισπανό έκανε το
αίμα να τρέχει καυτό στις φλέβες της.
«Ποτέ πια!» ψιθύρισε εκείνος με το στόμα του πάνω στο δικό της.

ΤΕΛΟΣ

129
Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ
Anne Weak

Μετάφραση: Γιάννης Βραδέλης

130
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

Έφτασαν κάποια ήσυχη στιγμή της ημέρας, όταν όλοι οι ένοικοι


του ξενοδοχείου βρίσκονταν στις πίστες του σκι της Σιέρα Νεβάδα ή
έλειπαν σε κάποια εκδρομή για να θαυμάσουν το τοπίο και τη θέα.
Πίσω από το γκισέ της ρεσεψιόν καθόταν η Κάσια. Φορούσε ένα
κομψό, μαύρο φουστάνι και τ’ ανοιχτόχρωμα καστανά μαλλιά της ή-
ταν χτενισμένα προς τα πίσω, στερεωμένα με τσιμπιδάκια και μ’ ένα
μαύρο φιόγκο-χτενάκι στο πίσω μέρος. Διάβαζε ένα γαλλικό μυθιστό-
ρημα που είχε ξεχάσει κάποιος ένοικος και της το είχε παραδώσει η
καμαριέρα, η οποία το είχε περιμαζέψει από το καλάθι των αχρή-
στων.
Είχε το βιβλίο της ακουμπισμένο στο ράφι κάτω από τον πάγκο κι
έτσι, μόλις άκουσε το αυτοκίνητο να σταματάει στην είσοδο, ανασή-
κωσε το κεφάλι της κι επέστρεψε στην πραγματικότητα.
Το αυτοκίνητο ήταν μια Μερσέντες σπορ, κουπέ. Ο οδηγός της,
που φαινόταν πίσω από τις γυάλινες, αυτόματες πόρτες του ξενοδο-
χείου, ήταν ένας ψηλός και μελαχρινός άντρας, ντυμένος απλά μ’ ένα
πουλόβερ κι ένα τζιν παντελόνι.
Η Κάσια τον παρακολούθησε να κάνει το γύρο του αυτοκινήτου
και ν’ ανοίγει την πόρτα στο συνοδηγό, που ήταν μια κοπέλα με μα-
κριά καλλίγραμμα πόδια και μια πολύ κοντή φούστα. Η φούστα της
ανέβηκε ακόμα πιο ψηλά όταν εκείνη έσκυψε στο πίσω κάθισμα για
να πάρει το γούνινο πανωφόρι της. Ήταν σχεδόν το ίδιο ψηλή με τον
άντρα, όταν επιτέλους στάθηκε όρθια δίπλα του και έριξε το πανω-
φόρι στους ώμους της, πάνω από το κόκκινο κασμιρένιο πουλόβερ
που τόνιζε τα αισθησιακά στήθη της.
Ήταν πραγματικά ένα εντυπωσιακό ζευγάρι. Η εμφάνισή τους
μαρτυρούσε ότι θα μπορούσαν να είναι προσωπικότητες από το χώρο
του θεάματος. Πάντως, το σίγουρο ήταν ότι δε θα πρόσθεταν τα ονό-
ματά τους στον κατάλογο των σταρ και των σκηνοθετών που έμεναν
στο ακριβότερο ξενοδοχείο της Γρανάδας.
Απόψε, το «Καστίγιο ντελ Σουλτάν» ήταν γεμάτο. Μόνο μια σου-
ίτα ήταν άδεια, αλλά κι αυτή ήταν κλεισμένη για το μαρκήσιο Ντε
Μοντραγκόν, ο οποίος θα ερχόταν οδικώς από τη Μαδρίτη και δεν
131
τον περίμεναν νωρίτερα από την ώρα του δείπνου.
Θα τον υποδεχόταν ο ίδιος ο διευθυντής του ξενοδοχείου, ο σε-
νιόρ Αλβαρες, και θα τον συνόδευε στη σουίτα του με όλες τις τιμές
που αρμόζουν σ’ έναν Ισπανό ευγενή. Ο τίτλος είχε απονεμηθεί σ’ έ-
ναν πρόγονό του από τη βασίλισσα Ισαβέλλα Α’, το άγαλμα της ο-
ποίας ήταν ένα από τα πιο φωτογραφημένα μνημεία στην πόλη της
Γρανάδας.
Καθώς το ζευγάρι μπήκε στο φουαγιέ, το βλέμμα της κοπέλας ε-
στιάστηκε πάνω στη βιτρίνα του καταστήματος, το οποίο θα παρέμενε
κλειστό μέχρι τις τέσσερις το απόγευμα. Η κοπέλα έμεινε να θαυμά-
ζει τα πανάκριβα σουβενίρ και τα είδη δώρων, αφήνοντας τον άντρα
να πλησιάσει μόνος του στο γκισέ της ρεσεψιόν.
«Καλησπέρα σας, κύριε», είπε η Κάσια σε άπταιστα ισπανικά,
χωρίς ν’ αφήσει να φανεί ούτε ίχνος της μητρικής γλώσσας της.
«Καλησπέρα», είπε εκείνος. Η φωνή του ήταν βαθιά και ήρεμη.
Πριν του πει ότι το ξενοδοχείο ήταν πλήρες και ότι ήταν πρόθυμη
να τηλεφωνήσει σε κάποιο άλλο για να τους τακτοποιήσει, εκείνος την
πρόφτασε. «Η γραμματέας μου έκλεισε το Μιραδόρ για μας δυο ή
τρεις εβδομάδες πριν».
Τα ισπανικά του ήταν καθαρά καστιλιάνικα, σαν αυτά που είχε
διδάξει στην Κάσια ένας ηλικιωμένος καθηγητής που της έκανε μα-
θήματα για να συμπληρώνει τη σύνταξή του. Έλειπε το χαρακτηρι-
στικό λαρυγγικό αξάν της Γρανάδας.
«Δε μας περιμένατε τόσο νωρίς», συνέχισε εκείνος, «όμως, άλ-
λαξα τα σχέδιά μου κι έφυγα από τη Μαδρίτη σήμερα το πρωί».
Μιραδόρ ήταν το όνομα της πιο όμορφης σουίτας του ξενοδο-
χείου. Σπάνια όμως την κατοικούσαν όμορφοι άνθρωποι. Οι περισ-
σότεροι απ’ αυτούς που είχαν να πληρώσουν για μια τέτοια σουίτα
ήταν μεσήλικες, αν όχι ηλικιωμένοι. Η Κάσια είχε υποθέσει ότι ο μαρ-
κήσιος θα ήταν πολύ πιο ηλικιωμένος απ’ αυτό τον άντρα, ο οποίος
έμοιαζε να είναι γύρω στα τριάντα με τριάντα πέντε, είχε πυκνά
μαύρα μαλλιά και μια αύρα υγείας και δύναμης γύρω του. Εξέπεμπε
ένα ζωώδη μαγνητισμό.
Η Κάσια δεν αναστατωνόταν εύκολα. Η ζωή της είχε πολλά σκα-
μπανεβάσματα και εναλλαγές μέχρι σήμερα κι αυτό της έδινε έναν
αέρα αυτοκυριαρχίας. Όμως, κάτι στον τρόπο που την κοιτούσε εκεί-
νος ο άντρας της προκαλούσε σύγχυση.
Παρ’ όλα αυτά, προσπάθησε να μην το δείξει. «Θα μπορούσατε
να υπογράψετε εδώ, σας παρακαλώ;» του είπε ευγενικά και του έ-
δωσε μια χρυσή πένα με μαύρο μελάνι -δείγμα του ύφους που είχε

132
προσδώσει στο «Καστίγιο ντελ Σουλτάν» τη φήμη ενός από τα καλύ-
τερα ξενοδοχεία της Ισπανίας.
Ακόμη κι αν η Κάσια είχε την ευκαιρία να ζήσει στο χώρο όπου
ζούσαν και οι πελάτες του «Καστίγιο», η ίδια θα επέλεγε να ζήσει σ’
ένα πιο μικρό και ήσυχο μέρος, όπως ήταν το πανδοχείο «Σαν Φραν-
σίσκο» -μοναστήρι κάποτε και κρατική επιχείρηση σήμερα. Όμως το
πανδοχείο ήταν σχεδόν πάντα πλήρες, αφού οι τιμές του ήταν πολύ
πιο προσιτές σε σύγκριση με τις εξωφρενικές τιμές του «Καστίγιο ντελ
Σουλτάν».
Παρ’ όλο που το κόστος ζωής στην Ισπανία δεν ήταν πια τόσο χα-
μηλό όσο την εποχή που είχε έρθει να ζήσει εδώ μαζί με τον πατέρα
της, εκείνη, με το ποσό που θα πλήρωνε αυτός ο άντρας για να μείνει
μια εβδομάδα εδώ, θα ζούσε για μήνες ολόκληρους.
Ο μαρκήσιος πήρε την πένα στα μακριά δάχτυλά του και έγραψε
το όνομά του -ή μέρος του μόνο- κάτω από την προηγούμενη υπο-
γραφή, στο δερματόδετο βιβλίο με τη χρυσοτυπία στη ράχη του. Αν το
έγραφε ολόκληρο, σκέφτηκε η Κάσια, θα έπιανε τρεις γραμμές ολό-
κληρες. Οι τίτλοι που είχε συγκεντρώσει η οικογένειά του μέσα στα
χρόνια ήταν τόσο πολλοί που συναγωνίζονταν σε αριθμό εκείνους της
πλέον γνωστής ευγενούς της Ισπανίας, της δούκισσας της Άλμπα.
Εκείνος είχε γράψει μόνο τη λέξη «Μοντραγκόν». Όπως το «Άλ-
μπα», έτσι και το «Μοντραγκόν» ήταν αρκετό για να τον αναγνωρίσει
ακόμη και κάποιος που δεν είχε ιδέα από ισπανική ιστορία.
Όσο εκείνος υπέγραφε, η Κάσια χτύπησε δυο κουδούνια. Το ένα
για να καλέσει κάποιον γκρουμ και το άλλο για να ειδοποιήσει κά-
ποιον αρμόδιο του πάρκινγκ που θα έβαζε το αυτοκίνητο στο υπόγειο
γκαράζ του ξενοδοχείου.
Παρ’ όλο που η ώρα ήταν κάπως χαλαρή για το προσωπικό και το
ξενοδοχείο φαινόταν άδειο, πέρασε ελάχιστος χρόνος ώσπου να εμ-
φανιστούν και οι δυο άντρες, από την είσοδο του προσωπικού, κάτω
από την επιβλητική μαρμάρινη σκάλα. Οι στολές τους ήταν άψογες
και χαμογελούσαν φιλικά, αλλά με σεβασμό.
Η Κάσια ήξερε ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν εδώ ο
μαρκήσιος, όμως, ξαφνιάστηκε όταν τον άκουσε ν’ απευθύνεται στον
Χοσέ, τον αρχαιότερο παρκαδόρο, με τ’ όνομά του. Τον χαιρέτησε
μάλιστα διά χειραψίας, πριν του δώσει τα κλειδιά της Μερσέντες.
Ο Μανόλο, ο γηραιότερος των γκρουμ του ξενοδοχείου, κατευ-
θύνθηκε στον πάγκο του, στην απέναντι πλευρά του φουαγιέ. Είχε
δουλέψει πολλά χρόνια εδώ και είχε να διηγηθεί πολλές ιστορίες για
κοσμικές συγκεντρώσεις, για σκάνδαλα που αποσιωπήθηκαν διακρι-
τικά και για την απαράδεκτη συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων.

133
Ο μαρκήσιος τον χαιρέτησε το ίδιο ζεστά και τον ρώτησε για τη
γυναίκα του και για την οικογένειά του, αλλά δεν τον σύστησε στη
συνοδό του, όπως παρατήρησε η Κάσια. Όποια κι αν ήταν, δεν ήταν
σίγουρα η μαρκησία. Ίσως να μην είχε παντρευτεί ακόμη. Σ’ αυτή την
περίπτωση, ήταν απόλυτα δικαιολογημένος να διασκεδάζει με όποια
επιθυμούσε να τον συντροφεύσει σε προσωρινή βάση.
Παρ’ όλο που στο χώρο όπου εργαζόταν η Κάσια αυτές οι σχέσεις
ήταν συνηθισμένο φαινόμενο, η ίδια υπάκουγε σε άλλους νόμους. Ή-
ταν ρομαντική, με υψηλά ιδεώδη και, πιθανόν, μάταιες προσδοκίες.
Ο άντρας που θα κέρδιζε την καρδιά της δε θα μπορούσε να είναι
κάποιος που βλέπει τις γυναίκες σαν αντικείμενα.
Περίμενε λίγο ώσπου οι δυο άντρες να τελειώσουν τη συνομιλία
τους και ύστερα πλησίασε. «Δυστυχώς, ο σενιόρ Άλβαρες δεν είναι
εδώ αυτή τη στιγμή. Θα μου επιτρέψετε να σας συνοδεύσω εγώ στη
σουίτα σας, εξοχότατε;»
«Σας ευχαριστώ, αλλά δεν είναι αναγκαίο, σενιορίτα. Έρχομαι
εδώ από τότε που ήμουν τόσος δα», είπε ο μαρκήσιος. Ενώ μιλούσε,
έριξε μια σύντομη, διερευνητική ματιά στην Κάσια.
Αν και η Κάσια δεν ήταν τόσο ψηλή όσο η φιλενάδα του, τα πόδια
της, σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα της, έδειχναν το ίδιο μακριά και
λεπτά. Μπορεί μερικές από τις καμαριέρες να φορούσαν κοντές φού-
στες κάτω από τις ποδιές τους, αλλά ο σενιόρ Άλβαρες δε θα επέτρεπε
ποτέ σε μια από τις ρεσεψιονίστ του να φορέσει φούστα πάνω από το
γόνατο. Η Κάσια ήταν πρόθυμη να συμβιβαστεί με τα κάπως συντη-
ρητικά στάνταρ του εργοδότη της. Αυτό και η άνεσή της σε αρκετές
ξένες γλώσσες την είχαν προωθήσει στη θέση που ήταν τώρα, από τη
θέση της πρωινής καθαρίστριας.
Ο μαρκήσιος πήρε το κλειδί της σουίτας και, κοιτώντας πάνω απ’
τον ώμο του, είπε: «Πάμε, Ίζα».
Η Ίζα σταμάτησε την επιθεώρηση της βιτρίνας και άρχισε να πλη-
σιάζει. «Να σας στείλω έναν υπηρέτη και μια καμαριέρα να σας βοη-
θήσουν να τακτοποιηθείτε;» τον ρώτησε η Κάσια.
«Υπηρέτη όχι. Αλλά η σενιορίτα Σάντσες έχει περισσότερες απο-
σκευές από μένα. Θα ήθελες να σου τακτοποιήσουν τα πράγματα,
Ίζα;» τη ρώτησε.
«Φυσικά... έχω και μερικά ρούχα για σιδέρωμα», είπε η Ίζα, που
είχε έρθει δίπλα του στο μεταξύ. Το χέρι της γλίστρησε κάτω από το
δικό του και του χαμογέλασε συνωμοτικά.
Το χαμόγελο που της χάρισε εκείνος πρόδιδε αρπακτικές διαθέ-
σεις. Σύντομα, η Ίζα θα καλούνταν να δικαιολογήσει την ύπαρξή της
στη δική του θεώρηση των πραγμάτων.

134
Ίσως να έχουν γνωριστεί πολύ πρόσφατα κι αυτή να είναι η πρώτη
ευκαιρία που τους δίνεται να κοιμηθούν μαζί, σκέφτηκε η Κάσια. Η
ιδέα και μόνο να κάνεις σεξ με κάποιον για τον οποίο δεν τρέφεις
τρυφερά αισθήματα της προξενούσε αηδία. Μπορεί να το κάνουν
πολλοί, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι σωστό, συλλογίστηκε.
Πριν ακόμη η Ίζα προλάβει να θαυμάσει την πανοραμική θέα της
Γρανάδας από τα παράθυρα του Μιραδόρ, θα βρεθεί να κοιτάζει το
ταβάνι, πάνω από το μεγάλο διπλό κρεβάτι... σκέφτηκε η Κάσια κι
αυτή η σκέψη την έκανε να κοκκινίσει.
Της προξένησε αμηχανία ότι εκείνος το πρόσεξε. Πρώτα εκείνη
είχε διαβάσει τη σκέψη του και τώρα τη διάβαζε εκείνος. Ένιωθε α-
πόλυτα σίγουρη γι’ αυτό.
«Ελπίζω ν’ απολαύσετε την παραμονή σας κοντά μας», είπε με
επιτηδευμένο ύφος η Κάσια.
Συνήθως, όταν έλεγε κάτι τέτοιο στους επισκέπτες, το εννοούσε
ειλικρινά. Αυτή τη φορά, οι λέξεις βγήκαν μηχανικά από τα χείλη της
και δε συνοδεύτηκαν από το συνηθισμένο ζεστό χαμόγελο. Υπήρχε
κάτι γύρω απ’ αυτό το ζευγάρι που την έκανε να μη νιώθει άνετα.
«Σ’ ευχαριστούμε. Είμαι βέβαιος ότι θα περάσουμε καλά. Η σε-
νιορίτα Σάντσες θα σας ειδοποιήσει, όταν θα είναι έτοιμη να δεχτεί
την καμαριέρα».
Ο μαρκήσιος, αφού επιβεβαίωσε την υποψία της Κάσια ότι κάπου
μεταξύ της άφιξης των αποσκευών τους και της τακτοποίησης του πε-
ριεχομένου τους θα παρεμβάλλονταν άλλες προτεραιότητες, οδήγησε
τη φιλεναδίτσα του προς το ασανσέρ.

***

«Άι, άι... αυτό θα πει να είσαι νέος και όμορφος», είπε στην Κά-
σια ο Μανόλο, μόλις το ασανσέρ πήρε τους επιβάτες του για το τελευ-
ταίο πάτωμα όπου βρίσκονταν οι καλύτερες σουίτες. «Κάθε φορά που
έρχεται εδώ, έχει και διαφορετικό κορίτσι... το ένα ομορφότερο από
τ’ άλλο».
«Μόνο που ενδιαφέρονται για την περιουσία του», είπε καυστικά
η Κάσια και κοίταξε την υπογραφή του στο βιβλίο.
«Όχι, όχι. Εδώ κάνεις λάθος. Μπορεί αυτό να ισχύει σε τριάντα
χρόνια από σήμερα, όταν θα είναι κι αυτός χούφταλο, σαν τον παππού
του. Ήμουν εδώ όταν ο γέρος μαρκήσιος έφερε την τελευταία ερω-
μένη του για να μείνουν μαζί μας. Ήταν ένα αξιαγάπητο πλασματάκι,
αλλά διέφεραν όσο ο Μάιος από το Δεκέμβριο. Το τρίτο τους βράδυ

135
εδώ, εκείνη τον σκότωσε».
«Δεν εκπλήσσομαι», είπε η Κάσια. Ήταν έτοιμη να προσθέσει ότι
δεν μπορούσε να φανταστεί κάτι πιο φρικτό από το να κοιμηθεί μ’
έναν άντρα εξήντα ετών, αλλά συνειδητοποίησε γρήγορα ότι κάτι τέ-
τοιο θα πρόσβαλλε τον Μανόλο, ο οποίος πλησίαζε την ηλικία συντα-
ξιοδότησης. «Τον μαχαίρωσε ή τον πυροβόλησε;»
Το πρόσωπο του Μανόλο ράγισε θαρρείς, σχηματίζοντας εκατο-
ντάδες ρυτίδες καθώς γελούσε. «Τον σκότωσε με καλοσύνη, τσίκα!
Δεν είναι κι άσχημος τρόπος για να πεθάνει κανείς... στην αγκαλιά
ενός πανέμορφου κοριτσιού. Μακάρι να είχα κι εγώ την ίδια τύχη!»
Το γέλιο του ήταν μεταδοτικό και η Κάσια δεν μπόρεσε ν’ αντι-
σταθεί και να μη χαμογελάσει. Άλλωστε, ο Μανόλο αστειευόταν
μόνο. Η Κάσια είχε γνωρίσει τη στρουμπουλή και αξιαγάπητη σύζυγό
του και ήξερε ότι ήταν αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλον καθώς επίσης
και στα πέντε παιδιά τους και στα πολυάριθμα εγγόνια τους.
«Γνώριζες και τον πατέρα του μαρκήσιου;» τον ρώτησε.
Ο Μανόλο ένευσε αρνητικά. «Δεν ήρθε ποτέ στη Γρανάδα. Η οι-
κογένεια έχει πολλά κτήματα σ’ όλη την Ισπανία, αλλά δεν έχουν κα-
μιά ιδιοκτησία εδώ. Ο πατέρας του τωρινού μαρκήσιου έπεσε από ένα
άλογο αμέσως μετά τη γέννηση του μικρού. Χτύπησε το κεφάλι του σ’
ένα βράχο και το μυαλό του έπαθε ζημιά. Λένε ότι η σύζυγός του τον
απέσυρε σε κάποιο από τα μικρότερα αρχοντικά τους με δυο νοσοκό-
μες για να τον φροντίζουν. Ύστερα ρίχτηκε μ’ ενθουσιασμό στην ανα-
τροφή του παιδιού της. Όταν ο γιος της μεγάλωσε αρκετά, εκείνη πήρε
διαζύγιο από τον πατέρα του και παντρεύτηκε έναν πλούσιο Αμερι-
κανό».
Εκείνη τη στιγμή, μπήκε στο φουαγιέ ένας διανομέας από το αν-
θοπωλείο μ’ ένα πλούσιο καλάθι από λουλούδια για κάποια Γερμα-
νίδα πελάτισσα. Ύστερα χτύπησε το τηλέφωνο της ρεσεψιόν κι έτσι ο
Μανόλο και η Κάσια διέκοψαν τη συζήτησή τους.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών της ζωής του πατέρα της,
η Κάσια, μόλις τελείωνε τη βάρδια της, γυρνούσε βιαστικά στο διαμέ-
ρισμά τους, στο Αλμπαϊθίν -στην παλιά αραβική συνοικία- και περ-
νούσε μαζί του όλο τον ελεύθερο χρόνο της.
Τώρα που είχε μείνει μόνη της, έκανε διαρκώς υπερωρίες. Εν μέ-
ρει, επειδή το διαμέρισμά της ήταν γεμάτο με οδυνηρές αναμνήσεις
και εν μέρει επειδή ήθελε να συγκεντρώσει αρκετά χρήματα για να
επιστρέφει στη χώρα όπου γεννήθηκε και της οποίας ήταν πολίτης,
παρ’ όλο που δεν είχε ζήσει ποτέ εκεί.
Ο πατέρας της ήταν Αγγλος και η μητέρα της Γαλλίδα. Χωρίς να
προσπαθήσει καθόλου, η Κάσια έμαθε να χρησιμοποιεί και τις δυο

136
γλώσσες μέχρι τα εφτά της χρόνια. Έπειτα οι γονείς της είχαν χωρίσει.
Η μητέρα της είχε φύγει με κάποιον εραστή, ο οποίος δεν ήθελε να
φορτωθεί το παιδί ενός άλλου άντρα. Η Κάσια λάτρευε τον πατέρα
της κι έτσι δεν της στοίχισε τόσο πολύ. Η μητέρα της συχνά γινόταν
ενοχλητικά άστατη. Πότε ήταν υπερβολικά τρυφερή και άλλοτε, χωρίς
κανένα λόγο ή προειδοποίηση, γινόταν ανυπόμονη και σκληρή.
Σήμερα, δεκαπέντε χρόνια μετά, μπορούσε να καταλάβει τη σο-
φία που έκρυβε ένα παλιό γαλλικό ρητό: «Να καταλαβαίνεις τα πάντα
και να συγχωρείς». Πράγματι, η κατανόηση είχε φέρει τη συγχώρηση.
Μερικές φορές, ο πατέρας της είχε υπομονή αγίου. Τώρα που το ξα-
νασκεφτόταν, δεν ήταν περίεργο που η πολύ νεότερη και κυκλοθυ-
μική σύζυγός του αποφάσισε να τον αφήσει.
Το μόνο περίεργο ήταν ότι η Κάσια δεν έμοιαζε σε κανέναν από
τους δυο στο χαρακτήρα. Είχε φτάσει αναγκαστικά στο συμπέρασμα
ότι η δική της φλεγματική και πρακτική φύση θα πρέπει να ήταν κλη-
ρονομιά από τους παππούδες της.
Όμως, δεν ήξερε πού ζούσαν ούτε αν ήταν ακόμη ζωντανοί. Έτσι,
δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει τις υποψίες της.
Προκειμένου λοιπόν να αυξήσει τις οικονομίες της, η Κάσια ερ-
γαζόταν ακόμη όταν η Ίζα Σάντσες κατέβηκε στο γεμάτο κόσμο φου-
αγιέ, στις εννιά το ίδιο βράδυ. Βγαίνοντας από το ασανσέρ, τα βλέμ-
ματα όλων των αντρών στράφηκαν πάνω στο υπέροχο κορμί της, που
το κάλυπτε ελάχιστα ένα κομμάτι βελούδινο ύφασμα, που ήταν ζω-
γραφισμένο στο χέρι στα χρώματα πολύτιμων λίθων.
Φορούσε κάλτσες στα θαυμάσια, πραγματικά, πόδια της, ενώ τα
μαύρα μαλλιά της, που νωρίτερα ήταν κρυμμένα κάτω από ένα πανά-
κριβο μεταξωτό μαντίλι, τώρα ήταν σαν ένα σύννεφο από μεταξένιες
μπούκλες γύρω από ένα έξοχα μακιγιαρισμένο πρόσωπο.
Δεν ήταν καθόλου περίεργο που την κοιτούσαν όλοι μ' ανοιχτό το
στόμα. Εμφανισιακά, είναι μια θεά, σκέφτηκε η Κάσια. Τώρα, αν έχει
καθόλου μυαλό μέσα σ’ αυτό το πανέμορφο κεφάλι... ποιος ξέρει; Ό-
μως... με τέτοια εμφάνιση, τι σημασία έχει; Το μόνο πρόβλημα είναι
ότι δε θα κρατήσει για πάντα. Η ομορφιά ξεθωριάζει. Η εξυπνάδα
κρατάει.
Το ασανσέρ ήταν γεμάτο. Μετά την 'Ιζα βγήκαν άλλες δυο γυναί-
κες και ύστερα ο συνοδός της. Τραβούσε κι αυτός την προσοχή του
κόσμου, όχι μόνο επειδή ήταν ντυμένος άψογα, αλλά λόγω του ύψους
του και της κορμοστασιάς του.
Σχεδόν όλοι οι νέοι άντρες στην Ισπανία ήταν ψηλότεροι και κα-
λύτερα ανεπτυγμένοι από τους πατεράδες και τους παππούδες τους,
οι οποίοι είχαν υποφέρει από την έλλειψη και την ακαταλληλότητα

137
της τροφής κατά τη διάρκεια των δεκαετιών όπου η Ισπανία ήταν μια
φτωχή χώρα. Ακόμη και τώρα, το μέσο ύψος των Ισπανών ήταν χαμη-
λότερο από κείνο των πιο ανεπτυγμένων χωρών της Ευρωπαϊκής Κοι-
νότητας. Σε ό,τι αφορούσε το ύψος του, ο μαρκήσιος έμοιαζε περισ-
σότερο στους ψηλούς Σκανδιναβούς παρά στους συμπατριώτες του.
Απόψε, όπως και νωρίτερα άλλωστε, ο μαρκήσιος ήταν ντυμένος
απλά. Φορούσε τζιν παντελόνι κι ένα μπλέιζερ, πάνω από ένα σκούρο
μπλε πουκάμισο, που ήταν ξεκούμπωτο στο λαιμό του. Από το λαιμό
μέχρι τα πόδια, η εμφάνισή του θα μπορούσε ν’ ανήκει σ’ ένα μέλος
κάποιας ελίτ από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου.
Το κεφάλι του, όμως, δεν μπορούσε παρά να ανήκει σε Ισπανό.
Τα φλογερά μαύρα μάτια του, η αετίσια γαμψή μύτη και τα ψηλά ζυ-
γωματικά είχαν τη ρίζα τους στην εποχή όπου το μεγάλο φρούριο με
τα κόκκινα τείχη, που δέσποζε στη Γρανάδα, είχε φιλοξενήσει τον πιο
προηγμένο πολιτισμό του κόσμου.
Οι Μαυριτανοί, οι οποίοι είχαν χτίσει την Αλάμπρα και την παλιά
πόλη, στην οποία ζούσε η Κάσια, είχαν εκδιωχθεί. Είχαν όμως αφήσει
στους Ισπανούς όχι μόνο τις επιστήμες, την τέχνη και τη φιλοσοφία
τους, αλλά και την εξωτική, μελαψή όψη τους.
Ήταν σαφέστατο ότι στο αίμα του ψηλού άντρα που διέσχιζε τώρα
το φουαγιέ με κατεύθυνση το μπαρ υπήρχαν τα γονίδια των Μαυρι-
τανών, οι οποίοι κυριάρχησαν στην Ισπανία για εκατοντάδες χρόνια.
Μισή ώρα αργότερα, ο μαρκήσιος και η Ίζα βγήκαν από το μπαρ.
Εκείνη πήγε στην τουαλέτα για να φρεσκαριστεί, διασχίζοντας το
φουαγιέ αεράτη και κουνώντας τους γοφούς της, αντιγράφοντας το
περήφανο βάδισμα πολλών τοπ μόντελ.
Ο Ιανουάριος βρισκόταν ακόμη στην αρχή του και παρ’ όλο που
η μέρα ήταν ηλιόλουστη και σχετικά ζεστή, το βράδυ έκανε κρύο. Ο
μαρκήσιος κρατούσε το γούνινο πανωφόρι της Ίζα. Η Κάσια παρατή-
ρησε ότι ήταν από γούνα λύκου, φτιαγμένη πιθανότατα από τα τομά-
ρια ζώων που ζούσαν κάποτε ελεύθερα. Η σκέψη της παγίδευσης ε-
νός άγριου ζώου και του μαρτυρίου που θα ακολουθούσε για να του
πάρουν τη γούνα ήταν αρκετή για να αποτρέψει την Κάσια από την
αγορά ενός τέτοιου ρούχου, αν υποθέσουμε ότι είχε τα χρήματα.
Όμως, στην Ισπανία οι γούνες συνηθίζονταν τους χειμερινούς μή-
νες, ιδιαίτερα στις περιοχές όπου χιόνιζε κι όπου ο άνεμος κατέβαινε
παγωμένος από τις ψηλές οροσειρές.
Η Κάσια περίμενε την επανεμφάνιση της Ίζα Σάντσες, όταν ο
μαρκήσιος έκανε απότομα μεταβολή και άρχισε να την πλησιάζει. «Α-
κόμη εδώ, σενιορίτα; Εργάζεστε πολλές ώρες. Μένετε στο ξενοδο-
χείο;»

138
Ξαφνιασμένη από το γεγονός ότι εκείνος μπήκε στον κόπο να της
μιλήσει, εκείνη ένευσε αρνητικά. «Πάντως, το σπίτι μου δεν είναι μα-
κριά από το ξενοδοχείο, σενιόρ».
Τότε ο μαρκήσιος άρχισε να μιλάει αγγλικά. «Νομίζω πως είστε
Αγγλίδα, έτσι δεν είναι;» Πριν εκείνη προλάβει ν’ απαντήσει, εκείνος
συνέχισε: «Είναι το υπέροχο δέρμα σας και τα μάτια σας που το προ-
δίδουν. Τα ισπανικά σας είναι σχεδόν τέλεια.
Προφέρετε το ρο όπως και οι ντόπιοι. Σπουδαίο επίτευγμα για
Βρετανό». Ύστερα της χαμογέλασε. «Αν δε σας ενοχλεί που θα το
πω... οι περισσότεροι συμπατριώτες σας δεν τα πάνε καλά με τις ξένες
γλώσσες».
«Πολύ φοβάμαι πως είναι αλήθεια», συμφώνησε η Κάσια.
Προσπάθησε να μη δείξει την αμηχανία της για τις φιλοφρονή-
σεις του και το θαυμασμό της για τον τρόπο που χειριζόταν την αγ-
γλική γλώσσα. Αν τα ισπανικά της ήταν σχεδόν τέλεια, για τα αγγλικά
του δε χρειαζόταν το «σχεδόν».
Είχε ακούσει ότι στο Χερέθ ντε λα Φροντέρα -στην πατρίδα του
σέρι- τα παιδιά των οικογενειών που ο πλούτος τους προερχόταν από
τα κρασιά είχαν πάντοτε Αγγλίδες νταντάδες. Όμως, δεν μπορούσε
να πιστέψει ότι μια γκουβερνάντα θα μπορούσε να του διδάξει τα ά-
ψογα και ιδιωματικά αγγλικά που μιλούσε. Ίσως, ανάμεσα στις κατα-
κτήσεις του να υπήρχε και κάποια Αγγλίδα. «Πόσο καιρό ζείτε στην
Ισπανία;» τη ρώτησε.
Η Ίζα εμφανίστηκε στο πλευρό του. «Έλα, Σιμόν... πεινάω», είπε.
Εκείνος γύρισε προς το μέρος της και της έδωσε τη γούνινη ζα-
κέτα. Η Ίζα ακούμπησε το τσαντάκι της στον πάγκο και πήρε τη ζα-
κέτα. Καθώς τη φορούσε, πρόσφερε και στους δυο μια άποψη του
θαυμάσιου στήθους της. Σ’ αυτό τη βοήθησε το βαθύ ντεκολτέ της και
η παντελής έλλειψη στηθόδεσμου. Για το μαρκήσιο, το θέαμα θα πρέ-
πει να ήταν ακόμη πιο αποκαλυπτικό, αφού ήταν ψηλότερος.
Καθώς η Ίζα έπαιρνε την τσάντα της από τον πάγκο, έριξε μια
αλαζονική ματιά στην Κάσια.
«Πάμε, λοιπόν!» είπε στο μαρκήσιο και του χάρισε ένα αστρα-
φτερό χαμόγελο. «Θέλω να φάω και να χορέψω».
«Αρκεί να θυμάσαι ότι αύριο πρωί πρωί, στις οκτώ και όχι αργό-
τερα, θα πάμε για σκι. Αν δεν έχεις ξυπνήσει, θα σε αφήσουμε εδώ».
Παρ’ όλο που ο τόνος του ήταν ανάλαφρος, δεν υπήρχε αμφιβολία ότι
το εννοούσε.
«Γιατί πρέπει να ξεκινήσουμε τόσο νωρίς;» τον ρώτησε με αυθά-
δεια η Ίζα.
«Επειδή γι' αυτό ήρθαμε εδώ. Για να κάνουμε σκι. Δεν ήρθαμε

139
για τις ντίσκο». Έπειτα γύρισε στην Κάσια. «Καλή σας νύχτα, σενιο-
ρίτα».
Η Κάσια τους παρακολουθούσε ν’ απομακρύνονται και άκουσε
την Ίζα να τον ρωτάει: «Για ποιο θέμα μιλούσες μαζί της;»
Ό,τι κι αν απάντησε ο μαρκήσιος πνίγηκε από τις κουβέντες μιας
παρέας που κατέβαινε εκείνη τη στιγμή τις σκάλες.

***

Πολλοί από τους ξένους που έρχονταν στη Γρανάδα φοβούνταν


να κυκλοφορήσουν μόνοι τους στη συνοικία του Αλμπαϊθίν. Ένιωθαν
μεγαλύτερη ασφάλεια όταν πήγαιναν εκεί με κάποιο γκρουπ τουρι-
στών και επισκέπτονταν επιλεγμένα σημεία, χωρίς να διακινδυνεύ-
σουν να χάσουν τα πορτοφόλια και τις τσάντες τους από τους πορτο-
φολάδες.
Στην πραγματικότητα, η καινούρια πόλη της Γρανάδας δεν ήταν
πιο επικίνδυνη από οποιοδήποτε μεγάλη πόλη και το Αλμπαϊθίν ήταν
αρκετά ασφαλές την ημέρα. Τις νύχτες ήταν επικίνδυνο για τους μο-
ναχικούς τουρίστες. Όταν εργαζόταν μέχρι αργά, ακόμη και η Κάσια
γυρνούσε με ταξί κι όχι με τα πόδια. Έτρωγε τα κύρια γεύματά της
στο ξενοδοχείο κι έτσι χρησιμοποιούσε το διαμέρισμα μόνο για ύπνο
και για πρωινό.
Το επόμενο πρωί, τυλιγμένη σε μια ζεστή, μάλλινη ρόμπα, έφαγε
το πρωινό της στη μικρή ταράτσα, από την οποία ο πατέρας της, ο
Τζον Μπράουνινγκ, είχε ζωγραφίσει δεκάδες πίνακες των πύργων
της Αλάμπρα και των τειχών που διαγράφονταν πεντακάθαρα με φό-
ντο τις χιονισμένες κορυφές της Σιέρα Νεβάδα.
Η θέα ήταν μαγευτική, ιδιαίτερα κατά την ανατολή και τη δύση
του ήλιου ή τις ζεστές καλοκαιρινές νύχτες με την πανσέληνο να με-
σουρανεί. Μερικές φορές, η Κάσια ένιωθε τρελή που σκόπευε ν’ α-
φήσει αυτό το πανέμορφο μέρος για να βρεθεί κάτω από το συννε-
φιασμένο ουρανό της Βόρειας Ευρώπης.
Το συμβόλαιο που είχε ο πατέρας της με τον ιδιοκτήτη του διαμε-
ρίσματος θα έληγε σύντομα και ο τελευταίος δεν είχε σκοπό να της το
ανανεώσει. Ούτε μπορούσε να βρει κάποιο άλλο διαμέρισμα εκεί
γύρω. Από την άλλη πλευρά, η προοπτική τού να ζήσει μέσα στο θό-
ρυβο και την ατμοσφαιρική ρύπανση της σύγχρονης πόλης δεν της
φαινόταν καθόλου ελκυστική. Η μόνη εναλλακτική λύση ήταν να πάει
στην Αγγλία, για να μάθει αν τελικά ανήκε εκεί.
Μετά το πρωινό, έκανε ένα γρήγορο ντους. Έπειτα φόρεσε το
τούρκικο μπουρνούζι του πατέρα της και άρχισε να μακιγιάρεται. Δεν

140
της πήρε πολλή ώρα. Σε πέντε λεπτά ήταν έτοιμη. Δεν είχε ανάγκη το
επιτηδευμένο μακιγιάζ της 'Ιζα Σάντσες για να γίνει όμορφη. Τα μά-
τια της ήταν δυο έργα τέχνης. Τα χείλη της ήταν κόκκινα και προτε-
ταμένα. Έμοιαζαν με τα πέταλα κάποιας σπάνιας και πανέμορφης ορ-
χιδέας.
Καθώς έβαζε μια υδατική, αντιηλιακή κρέμα στο πρόσωπό της,
θυμήθηκε τη φιλοφρόνηση που της είχε κάνει ο μαρκήσιος. Αναρωτή-
θηκε αν το δέρμα της άξιζε πράγματι ένα τέτοιο κομπλιμέντο. Όσο
για τα γκρίζα μάτια της, ήταν ένα μάλλον κοινό χαρακτηριστικό σ’
όλες τις δυτικές χώρες.
Συμπέρανε ότι το κομπλιμέντο του Ισπανού ευγενή είχε τόση βα-
ρύτητα όσο και ο χαρακτηρισμός γκουάπα -μια λέξη που χρησιμοποι-
ούσαν για να περιγράφουν τα μωρά, ανεξάρτητα από το αν ήταν
πραγματικά όμορφα.
Η βάρδια της ξεκινούσε στις οκτώ, αλλά εκείνη έφτασε δεκαπέ-
ντε λεπτά νωρίτερα. Το φουαγιέ ήταν γεμάτο ανθρώπους με πολύ-
χρωμα κοστούμια του σκι. Ίσως ο μαρκήσιος και η Ίζα να είχαν ήδη
αναχωρήσει για το Πραντολάνο, όπου βρίσκονταν οι εγκαταστάσεις
που εξυπηρετούσαν τις πίστες του σκι.
Η Κάσια ένιωσε άσχημα καθώς συνειδητοποίησε ότι ο λόγος για
τον οποίο είχε έρθει στη δουλειά νωρίτερα ήταν για να τους δει πριν
αναχωρήσουν.
Ήταν στο τηλέφωνο κι έπαιρνε τα στοιχεία κάποιου που ήθελε να
κλείσει δωμάτιο για τον επόμενο μήνα όταν είδε το μαρκήσιο να κα-
τεβαίνει τη σκάλα. Φορούσε μια μαύρη εφαρμοστή φόρμα του σκι και
κρατούσε ένα απλό και καθόλου φανταχτερό γκριζόμαυρο μπουφάν.
Κάτω από τη φόρμα, φορούσε ένα βαμβακερό μπλουζάκι στο χρώμα
του κοραλλιού κι ένα φουλάρι του ίδιου χρώματος στο λαιμό. Τα μα-
νίκια του ήταν κοντά και οι δυνατοί μύες του φούσκωναν κάτω από το
λεπτό μπλουζάκι.
Διέσχισε το φουαγιέ χωρίς να κοιτάξει καθόλου προς τη ρεσε-
ψιόν και κατευθύνθηκε στο περίπτερο με τις εφημερίδες. Δευτερόλε-
πτα αργότερα, η Ίζα εμφανίστηκε στη σκάλα. Χασμουριόταν. Φο-
ρούσε μια φωσφορίζουσα κίτρινη ολόσωμη φόρμα, ένα σκούφο σ’ ένα
πιο βαθύ κίτρινο χρώμα και χρυσούς κρίκους στ’ αυτιά της.
Ο μαρκήσιος την πλησίασε με αρκετά γυναικεία περιοδικά στα
χέρια του και της τα έδωσε. Προφανώς για να τα ξεφυλλίσει καθ’ ο-
δόν για το Πραντολάνο. Ίσως οι ικανότητές της στη συζήτηση να μην
είναι ανάλογες των άλλων ταλέντων της, σκέφτηκε η Κάσια.
Τους παρακολούθησε να βγαίνουν από το ξενοδοχείο κι έπνιξε

141
έναν αναστεναγμό που ανέβηκε ως τα χείλη της. Πάντα ήθελε να δο-
κιμάσει να κάνει σκι. Όμως, παρ’ όλο που ζούσε μόλις μια ώρα με το
λεωφορείο από τις χιονισμένες πλαγιές, δεν το είχε επιχειρήσει ποτέ,
αφού ακόμη και η ενοικίαση του απαραίτητου εξοπλισμού για το σκι
ήταν μακριά από τις οικονομικές της δυνατότητες. Από την άλλη
πλευρά, ο πατέρας της δεν ενδιαφερόταν γι’ αυτή τη δραστηριότητα
και δε θα της επέτρεπε ποτέ να δοκιμάσει μόνη της.

***

Το απόγευμα, η υπεύθυνη του τηλεφωνικού κέντρου κάλεσε τη


ρεσεψιόν.
«Κάσια, ο μαρκήσιος Ντε Μοντραγκόν είναι στη γραμμή. Θέλει
τον σενιόρ Άλβαρες, αλλά εκείνος είναι στο σπίτι του και δίνει μια
δεξίωση για τα γενέθλια της γυναίκας του. Δε θέλω να τον ενοχλήσω,
εκτός αν είναι αναγκαίο. Να σε συνδέσω με το μαρκήσιο;»
«Φυσικά». Καθώς περίμενε τη σύνδεση, η Κάσια αισθάνθηκε ένα
ρίγος να τη διαπερνά. «Έχετε κάποιο πρόβλημα, εξοχότατε;»
«Η σενιορίτα Σάντσες τραυματίστηκε», της είπε η βαθιά φωνή
του.
«Τίποτα το σοβαρό. Ένας άλλος πρωτάρης έπεσε επάνω της. Έ-
πεσαν και οι δυο κάτω και μπέρδεψαν τα πέδιλά τους. Η γνώμη μου
είναι ότι πρόκειται για μια εξάρθρωση, στη χειρότερη περίπτωση. Ό-
μως, αντί να την πάω εδώ, στο σταθμό πρώτων βοηθειών, θα προτι-
μούσα να την εξετάσει ο γιατρός του ξενοδοχείου. Μπορείτε να κα-
νονίσετε ώστε να βρίσκεται εκεί μόλις φτάσουμε στο ξενοδοχείο, δη-
λαδή... σε σαράντα πέντε λεπτά;»
«Φυσικά, σενιόρ. Έχουμε έναν πολύ καλό γιατρό με μεγάλη πείρα
στους τραυματισμούς από σκι».
«Ωραία. Είστε η κοπέλα με την οποία μιλούσα χτες το βράδυ. Πώς
λέγεστε;»
«Κάσια Μπράουνινγκ, σενιόρ».
«Καμιά σχέση με τον Ρόμπερτ Μπράουνινγκ, τον ποιητή;»
«Δε θα το έλεγα».
«Γνωρίζετε όμως τη δουλειά του;»
«Φυσικά».
«Ασυνήθιστο! Τα περισσότερα κορίτσια στην ηλικία σας γνωρί-
ζουν μόνο τους ποπ σταρ», είπε ο μαρκήσιος και ύστερα έκλεισε.
Η Κάσια, αφού ειδοποίησε το γιατρό του ξενοδοχείου, συνέχισε
να διαβάζει το μυθιστόρημα που είχε αρχίσει την προηγούμενη μέρα.
Όμως, δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί στο βιβλίο.

142
Μικροατυχήματα σαν αυτό της Ίζα Σάντσες ήταν πολύ συνηθι-
σμένα στις μικρές πίστες όπου οι αρχάριοι έκαναν τα πρώτα τους βή-
ματα με τα πέδιλα. Ο σενιόρ Αλβαρες ισχυριζόταν ότι τώρα που το
σκι είχε γίνει πια ένα δημοφιλές σπορ, τα χιονοδρομικά κέντρα είχαν
υπερβολικά πολύ κόσμο για να είναι και ασφαλή. Συμβούλευε πάντα
τους επισκέπτες του «Καστίγιο» να μην πηγαίνουν για σκι τα Σάββατα
και τις Κυριακές, όταν οι κάτοικοι της Γρανάδας έβγαιναν μαζικά
από την πόλη τους. Μερικά χρόνια πριν, ακόμη και ο βασιλιάς, ο δον
Χουάν Κάρλος, ο οποίος ήταν δεινός σκιέρ, είχε συ-γκρουστεί μ' ένα
παιδί.
Την προηγουμένη εβδομάδα, μια Σουηδέζα είχε πάθει ένα κά-
ταγμα στον ώμο και αναγκάστηκε να συνεχίσει τις διακοπές της με το
χέρι σε νάρθηκα. Ίσως να είχε τεθεί εκτός μάχης και η Ίζα. Αν όντως
είναι έτσι, άραγε ο μαρκήσιος θα αλλάξει τα σχέδιά του για να της
κρατάει συντροφιά ή θα συνεχίσει να πηγαίνει για σκι στο βουνό, α-
φήνοντας την Ίζα στο ξενοδοχείο; αναρωτήθηκε η Κάσια. Αν η Ίζα
ήταν αρχάρια κι εκείνος ήταν έμπειρος σκιέρ, δε θα έβλεπαν και πολύ
ο ένας τον άλλον, έτσι κι αλλιώς. Οι περισσότερες από τις δύσκολες,
κόκκινες και μαύρες πίστες που χρησιμοποιούσαν οι έμπειροι σκιέρ
βρίσκονταν αρκετά μακριά από τις πίστες για αρχάριους.
Ο γιατρός περίμενε στο φουαγιέ, όταν το αυτοκίνητο με τις πινα-
κίδες από τη Μαδρίτη σταμάτησε στην είσοδο.
Ένας αχθοφόρος πλησίασε με μια αναπηρική πολυθρόνα. Έβα-
λαν επάνω την Ίζα και την έσπρωξαν μέσα στο φουαγιέ. Τα μάτια της
ήταν μουντζουρωμένα με μάσκαρα, προφανώς από το κλάμα. Η Κά-
σια αναρωτήθηκε αν η Ίζα είχε κλάψει από τον πόνο ή αν ο μαρκήσιος
είχε χάσει την υπομονή του μαζί της.
Δεκαπέντε λεπτά αργότερα, ο γιατρός γύρισε στο φουαγιέ. Εφό-
σον ο σενιόρ Άλβαρες δεν ήταν εκεί και ο υποδιευθυντής έλειπε στο
γαμήλιο ταξίδι του, ο γιατρός απευθύνθηκε στην Κάσια.
«Η κοπέλα έχει πάθει θλάση του προσαγωγού στο μηρό της. Η
θεραπεία που απαιτείται είναι λίγες μέρες ξεκούρασης. Θα την ξα-
ναδώ αύριο».
Η Κάσια έγραψε μια σύντομη αναφορά του ατυχήματος για να τη
δώσει στην επόμενη ρεσεψιονίστ, η οποία θα ερχόταν στις τέσσερις.
Ο διευθυντής, παρ’ όλο που απούσιαζε, θα μπορούσε να τηλεφωνήσει
κάποια στιγμή ώστε να ενημερωθεί για τυχόν απρόοπτα συμβάντα.
Λίγο πριν σχολάσει, την κάλεσε η διαχειρίστρια.
«Αφού αύριο το πρωί δε δουλεύεις, σκέφτηκα ότι θα ήθελες να
πας αυτά τα λουλούδια στο νεκροταφείο», είπε ευγενικά η σενιόρα
Ορτίς και της έδειξε ένα καλάθι με λουλούδια πάνω στο γραφείο της.

143
«Τα έφεραν μόλις χτες, αλλά η κυρία στην οποία τα έστειλαν δε θέ-
λησε να τα πάρει μαζί της».
«Είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σας, σενιόρα. Είναι υπέροχα».
«Νυχτώνει νωρίς αυτή την εποχή. Γιατί δεν τα παίρνεις μαζί σου
να τ’ απολαύσεις απόψε και τα πας στον πατέρα σου το πρωί;»

***

Ο πιο γρήγορος δρόμος από το ξενοδοχείο στο Αλμπαϊθίν ήταν


από το δασάκι που περιέβαλλε το κάστρο της Αλάμπρα. Το καλοκαίρι
τα δέντρα πρόσφεραν τη δροσιά τους στους διαβάτες, αλλά απόψε οι
σκιές των ψηλών δέντρων ήταν σκοτεινές και αφιλόξενες. Ένας ηλι-
κιωμένος αλήτης που σύχναζε στην περιοχή και μιλούσε μόνος του την
κοίταξε βλοσυρά καθώς η Κάσια τον προσπέρασε με τα λουλούδια
στο χέρι.
Βρισκόταν στα μισά του δρόμου όταν άκουσε ένα σφύριγμα που
τράβηξε την προσοχή της. Σάστισε, όταν γυρίζοντας είδε το μαρκήσιο
να την πλησιάζει τροχάδην.
«Το κατάλαβα ότι ήσαστε εσείς από το φιόγκο στα μαλλιά σας»,
της είπε όταν την έφτασε. «Κατεβαίνω στην πόλη για να βρω ένα φαρ-
μακείο. Ο γιατρός σύστησε μια αλοιφή για τη θλάση της φίλης μου».
«Θα μπορούσαμε να στείλουμε κάποιον να σας τη φέρει», είπε η
Κάσια.
«Χρειαζόμουν λίγο αέρα και λίγη σωματική άσκηση. Μου επιτρέ-
πετε να σας βοηθήσω μ’ αυτό;» είπε ο μαρκήσιος και της πήρε το κα-
λάθι με τα λουλούδια. «Μου είπατε ότι δε μένετε μακριά, όμως δεν
υπάρχει κάποιο λεωφορείο που θα μπορούσατε να πάρετε; Η δια-
δρομή είναι κάπως μελαγχολική και συνάντησα κι έναν μεθυσμένο
που μου έσυρε τα εξ αμάξης».
«Συνήθως δε βρίζει, αν τον καλησπερίσεις. Πρέπει να είναι πολύ
δυστυχισμένος ο κακομοίρης ο γέρος».
«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα προβλήματά του τα έχει δημιουρ-
γήσει μόνος του», είπε ξερά ο μαρκήσιος.
Η Κάσια βρήκε την απάντησή του άκρως εκνευριστική, ιδιαίτερα
επειδή προερχόταν από κάποιον που γεννήθηκε πλούσιος.
«Όχι απαραίτητα. Η ζωή μπορεί να είναι σκληρή για τους δυνα-
τούς... αλλά για τους αδύναμους μπορεί να γίνει ανυπόφορη. Δεν μπο-
ρείτε να ξέρετε τι έφερε αυτό τον άντρα στη σημερινή του κατά-
σταση... και, απ’ ό,τι φαίνεται, ούτε σας ενδιαφέρει», πρόσθεσε αυ-
θόρμητα.
Ο μαρκήσιος επιβράδυνε το βήμα του για να ταιριάξει με το δικό

144
της και την κοίταξε ερευνητικά.
Ξαφνικά, άρχισε να της μιλάει στ’ αγγλικά, όπως είχε κάνει την
προηγούμενη μέρα. «Εσείς ενδιαφέρεστε, δεσποινίς Μπράουνινγκ;»
«Ναι. Ενδιαφέρομαι. Τους συμπονώ αυτούς τους ανθρώπους. Ί-
σως, μερικές φορές το λάθος να ήταν δικό τους που έπιασαν πάτο,
αλλά όχι πάντα».
«Και τι κάνετε γι’ αυτό, αν υποθέσουμε ότι κάνετε κάτι;»
«Όχι και πολλά. Τουλάχιστον δεν τους βλέπω σαν σκουπίδια».
«Αυτό νομίζετε ότι κάνω;»
Η ειλικρινής απάντηση θα ήταν καταφατική, αλλά ο θυμός της
Κάσια είχε σβήσει κι εκείνη είχε αρχίσει να καταλαβαίνει ότι δεν έ-
πρεπε καν να το αναφέρει. Ο μαρκήσιος ήταν συνηθισμένος να τον
σέβονται. Δε θα του άρεσε η κριτική, ακόμη κι αν προερχόταν από
κάποιον όμοιο του -πόσω μάλλον από κάποιον κατώτερο. «Δεν μπορώ
να ξέρω. Μπορεί και να είστε υπερβολικά γενναιόδωρος στους φτω-
χούς και τους δυστυχισμένους», του είπε ήρεμα. «Πώς είναι η δεσποι-
νίς Σάντσες; Μεγάλη ατυχία να τραυματιστεί την πρώτη μέρα που ήρ-
θατε».
«Θα τα κατάφερνε καλύτερα, αν είχε περάσει τη μέρα της κάνο-
ντας ψώνια», είπε εκείνος. «Αλλά ανυπομονούσε να μάθει...
ή τουλάχιστον, έψαχνε μια ευκαιρία για να ντυθεί με την τελευ-
ταία λέξη της μόδας σε ό,τι αφορά τις φόρμες του σκι. Την άφησα στις
φροντίδες κάποιου δασκάλου και γύρισα το μεσημέρι για να τη βρω
τραυματία. Εσείς κάνετε σκι, δεσποινίς Μπράουνινγκ;»
«Οχι, δεν κάνω».
Εκείνος δε ζήτησε να μάθει για ποιο λόγο, αλλά επανέλαβε την
εριότηση που της είχε κάνει το προηγούμενο βράδυ και η οποία είχε
μείνει αναπάντητη. «Πόσο καιρό ζείτε εδώ;»
«Στη Γρανάδα... τέσσερα χρόνια. Στην Ισπανία... από τα δεκαπέ-
ντε μου».
«Πριν από πόσα χρόνια, δηλαδή;»
«Τώρα είμαι είκοσι δυο. Πριν έρθουμε εδώ, ζούσαμε στην παρά-
κτια πλευρά της Σιέρα Νεβάδα. Έπειτα ο πατέρας μου αρρώστησε και
είχε ανάγκη από ειδική θεραπεία. Έτσι μετακομίσαμε εδώ. Δυστυχώς,
πέθανε. Θα φύγω σύντομα από την Ισπανία και θα μου λείψουν πολλά
πράγματα. Εσείς ποιο μέρος της Ισπανίας προτιμάτε;»
«Εξαρτάται από τη διάθεσή μου. Μερικές φορές μ’ αρέσει η Μα-
δρίτη. Άλλοτε μ’ αρέσει η Γαλικία... αν και βρέχει πολύ εκεί. Ακόμη
και η Εστρεμαδούρα, που είναι τόσο άγονη και ζεστή το καλοκαίρι,
μπορεί να είναι πανέμορφη την άνοιξη. Μου αρέσουν οι περισσότε-
ρες τοποθεσίες της πατρίδας μου... όμως, μερικές φορές, θέλω να

145
φεύγω και να επισκέπτομαι άλλα μέρη. Πού θα πάτε όταν φύγετε από
εδώ;»
«Στην Αγγλία».
«Σε συγγενείς σας;»
«Όχι. Και οι δυο γονείς μου ήταν μοναχοπαίδια. Είμαι μόνη μου
τώρα».
«Αυτό ίσως και να είναι πλεονέκτημα. Οι οικογένειες δεν αποτε-
λούν πάντα στήριγμα. Εγώ δεν έχω αδέρφια, αλλά έχω πολυάριθμους
μακρινούς συγγενείς, οι οποίοι είναι... μπελάς, ως επί το πλείστον».
Στο μεταξύ είχαν ήδη προσπεράσει τα καταστήματα που πουλού-
σαν σουβενίρ στους πρόποδες του λόφου και είχαν φτάσει στην
Πλάσα Νουέβα, όχι πολύ μακριά από το φαρμακείο. Η Κάσια του το
έδειξε και ετοιμάστηκε να πάρει το καλάθι με τα λουλούδια για να
φύγει.
Αλλά ο μαρκήσιος είχε άλλα στο μυαλό του. «Αν δε σας πειράζει
να με περιμένετε λίγο, όση ώρα θ’ αγοράζω την αλοιφή για την 'Ιζα,
θα σας πάω μέχρι το σπίτι».
Ο λόγος για τον οποίο εκείνος επιθυμούσε να κάνει κάτι τέτοιο
ήταν εντελώς άγνωστος στην Κάσια. Και τότε, μια εξωφρενική πιθα-
νότητα πέρασε από το μυαλό της κι έκανε την καρδιά της ν’ αναπηδή-
σει.

146
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Ήταν άραγε δυνατόν, τώρα που η Ίζα είχε βγει εκτός μάχης εξαι-
τίας του τραυματισμένου μηρού της, ο μαρκήσιος να είχε στο νου του
να φλερτάρει την Κάσια;
Η Κάσια είχε διαβάσει σε κάποιο άρθρο σχετικά με τους άντρες
που είχαν ακόρεστες σεξουαλικές ορμές. Αν ο παππούς του Σιμόν ντε
Μοντραγκόν είχε πεθάνει εξαιτίας αυτής του της αδυναμίας, τότε ί-
σως και να ήταν οικογενειακό το φαινόμενο.
Το φαρμακείο ήταν παλιό. Στους τοίχους του υπήρχαν ντουλάπια
από μαόνι, στην κορυφή των οποίων βρίσκονταν κεραμικά βάζα με
ζωγραφισμένα τα ονόματα των υλικών που κάποτε περιείχαν. Το κα-
τάστημα ήταν γεμάτο κόσμο, κυρίως ηλικιωμένους, οι οποίοι γνώρι-
ζαν το φαρμακοποιό και το βοηθό του και τους άρεσε να κουτσομπο-
λεύουν όση ώρα έκαναν τα ψώνια τους.
Η Κάσια στάθηκε έξω από το μαγαζί και περίμενε να δει σημάδια
ανυπομονησίας στο πρόσωπο του μαρκήσιου όσο περίμενε τη σειρά
του. Απεναντίας, εκείνος έδειχνε να ενδιαφέρεται για τις κουβέντες
που ανταλλάσσονταν μπροστά στον πάγκο.
Χαμογέλασε μάλιστα, πάνω από μια φορά, καθώς άκουγε σχόλια
και γνώμες για την κυβέρνηση και για τους πατέρες του έθνους, από
ανθρώπους που η κοινωνική θέση τους ήταν πολύ χαμηλότερη της δι-
κής του.
Οι πιο ηλικιωμένοι από τους γείτονες της Κάσια, στο Αλμπαϊθίν,
είχαν μνήμες από τον εμφύλιο πόλεμο, τη δεκαετία του τριάντα. Το
πιθανότερο ήταν ότι η οικογένεια του μαρκήσιου, όντας ευγενής, θα
είχε υποστηρίξει τους Εθνικιστές του στρατηγού Φράνκο. Ηρωικές
πράξεις, αλλά και πρωτοφανείς αγριότητες είχαν λάβει χώρα και από
τις δυο πλευρές. Στο δημοτικό νεκροταφείο, κοντά στο κάστρο της Α-
λάμπρα όπου η Κάσια είχε θάψει τον πατέρα της, κάποτε είχαν εκτε-
λεστεί δυο χιλιάδες πολίτες της Γρανάδας. Οι περισσότεροι απ’ αυ-
τούς ήταν ξεχασμένοι από καιρό. Το μόνο έγκλημα που θυμούνταν
ακόμη ευρέως ήταν η εκτέλεση ενός νεαρού, αλλά ήδη διάσημου ποι-
ητή, του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, από τους Εθνικιστές αντάρτες
της Γρανάδας.
147
Η Κάσια σκεφτόταν το νεαρό ποιητή κι έτσι δεν κατάλαβε πότε
τελείωσε ο μαρκήσιος. «Λυπάμαι που περιμένατε τόση ώρα», είπε ε-
κείνος.
Εκείνη προσγειώθηκε σαστισμένη στην πραγματικότητα. «Δεν
πειράζει», αποκρίθηκε τελικά.
«Φαινόσαστε πολύ θλιμμένη προηγουμένως. Θυμηθήκατε τον πα-
τέρα σας μήπως; Μιλήστε μου γι’ αυτόν».
«Ηταν καλλιτέχνης. Όχι πολύ επιτυχημένος, όμως. Αυτά που του
άρεσε να ζωγραφίζει δεν πουλιόνταν. Έτσι, για να μας εξασφαλίσει
στέγη και φαγητό, αναγκαζόταν να ζωγραφίζει γραφικές απόψεις του
κάστρου και των κήπων. Εμένα μου άρεσαν, αλλά εκείνος τ’ απεχθα-
νόταν, όπως και τους ανθρώπους που τα αγόραζαν. Είναι δύσκολη η
ζωή του καλλιτέχνη. Χαίρομαι που δεν κληρονόμησα το ταλέντο του.
Δε θα μπορούσα να ζωγραφίζω για ψίχουλα».
«Ούτε κι εγώ, αλλά μ’ ενδιαφέρει η τέχνη. Έχω κληρονομήσει με-
ρικούς υπέροχους πίνακες και προσπαθώ να εμπλουτίσω τη συλλογή
μου. Έχετε κανέναν από τους πίνακες που ζωγράφιζε ο πατέρας σας
για το κέφι του;»
«Αρκετούς».
«Θα ήθελα να τους δω, αν μου επιτρέπετε».
«Δεν είναι προς πώληση», είπε η Κάσια. Ίσως ο μαρκήσιος να ήλ-
πιζε ν’ αγοράσει τα έργα μιας άγνωστης μεγαλοφυΐας σε τιμή ευκαι-
ρίας. «Δε θα τους αποχωριστώ ποτέ».
«Και πάλι, θα ήθελα να τους δω».
Μια γυναίκα από τη γειτονιά των Τσιγγάνων στις σπηλιές του Σα-
κρομόντε, του λόφου που βρισκόταν πάνω από το Αλμπαϊθίν, τους
πλησίασε και τους πρόσφερε ένα κλωνάρι από ρείκι.
«Θα φέρει τύχη σ’ εσάς και στην όμορφη κοπελιά σας, σενιόρ»,
είπε η Τσιγγάνα.
Η Κάσια περίμενε πως εκείνος θα την αγνοούσε ή θα την έδιωχνε
με μια χειρονομία. Αντίθετα, ο μαρκήσιος έβγαλε μερικά κέρματα
από την τσέπη του. «Οι άνθρωποι φτιάχνουν μόνοι τους τη μοίρα τους,
σενιόρα», απάντησε και της έβαλε τα κέρματα στη χούφτα. Ύστερα
πήρε το ήδη μαραμένο ρείκι.
«Ναι, αλλά δε γεννιούνται όλοι σαν εσένα, όμορφε», του αντιγύ-
ρισε η Τσιγγάνα και χαμογέλασε, αποκαλύπτοντας μερικά χρυσά δό-
ντια. Έπειτα στράφηκε στην Κάσια. «Διάλεξες ωραίο άντρα, σενιο-
ρίτα. Όμως, όταν κάποιος είναι τόσο όμορφος όσο αυτός εδώ, έχει
πολλές ευκαιρίες. Μην του δώσεις ό,τι σου ζητήσει. Να τον αφήσεις
ν’ αμφιβάλλει. Θυμήσου, το φρούτο του δέντρου που βρίσκεται κλει-
δωμένο πίσω από την κλειστή αυλή φαντάζει πάντα πιο νόστιμο από

148
τα πορτοκάλια στα δέντρα που φυτρώνουν στην άκρη του δρόμου, απ’
όπου μπορεί να τα κόψει ο καθένας».
«Εσύ θα έπρεπε να γράφεις ποίηση, όχι να πουλάς ρείκια», είπε
εκείνος. Ύστερα υποκλίθηκε στην Τσιγγάνα και της έδωσε ένα λου-
λούδι που τράβηξε από το καλάθι που κουβαλούσε.
«Θα χρειαστεί πολύ δυνατή θέληση για να σου αντισταθεί!» πα-
ρατήρησε η Τσιγγάνα και γέλασε. Έπειτα ακούμπησε το τριαντά-
φυλλο στο μάγουλο του μαρκήσιου, έκανε μεταβολή κι άρχισε ν’ απο-
μακρύνεται.
«Ελπίζω να μη σας πείραξε που έδωσα ένα από τα λουλούδια
σας», είπε εκείνος στ’ αγγλικά. «Πάντοτε συμπαθούσα τους Τσιγγά-
νους. Αποτελούν ένα κομμάτι της Ισπανίας των παιδικών μου χρόνων,
η οποία εξαφανίζεται με ραγδαίους ρυθμούς. Κάθε χρόνος που περ-
νάει, μας φέρνει πιο κοντά στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ένας ομοιογενής
κόσμος μπορεί να έχει κάποια πλεονεκτήματα, αλλά δεν έχει ούτε
χρώμα ούτε ενδιαφέρον».
Έπειτα της έδωσε το ρείκι. «Πιστεύετε στη μοίρα, στη χειρομα-
ντεία και γενικώς σ’ αυτά που εμπορεύονται οι Τσιγγάνοι;»
Η Κάσια ένευσε αρνητικά. Παρ’ όλα αυτά, πίστευε πως οι Τσιγ-
γάνοι ήταν ικανότατοι κριτές του ανθρώπινου χαρακτήρα. Μπορού-
σαν με μια ματιά να καταλάβουν πολλά πράγματα για το πρόσωπο
που επέλεγαν να πλησιάσουν. Ήταν ολοφάνερο ότι η συγκεκριμένη
Τσιγγάνα είχε αναγνωρίσει στο πρόσωπο του μαρκήσιου έναν έ-
μπειρο γόη και στο πρόσωπο της Κάσια την έλλειψη της πείρας για να
τον αντιμετωπίσει.
Βρίσκονταν τώρα στο σημείο όπου η Πλάσα Νουέβα ενωνόταν με
την παλιά πλατεία της Σάντα Άννα. Λίγο πιο κάτω, η Κάσια θα έ-
μπαινε σ’ ένα λαβύρινθο από στενά δρομάκια και καλντερίμια όπου
οι εκκλησίες ήταν κάποτε τζαμιά, ενώ σε πολλές από τις μικρές πλα-
τείες υπήρχαν ακόμη τα μαυριτανικά δημοτικά πηγάδια που ήταν
γνωστά με το όνομα ολχίμπες.
«Είναι κουραστικός ο δρόμος μέχρι το σπίτι μου. Αμφιβάλλω αν
οι πίνακες του πατέρα μου αξίζουν να κάνετε τον κόπο... και η σενιο-
ρίτα Σάντσες χρειάζεται την αλοιφή για το πόδι της, δε νομίζετε;»
«Η πείρα μου γύρω από ατυχήματα του σκι μου λέει ότι τα για-
τρεύει η ξεκούραση κι όχι οι αλοιφές. Επίσης, νομίζω πως είναι η
προειδοποίηση της Τσιγγάνας κι όχι το ενδιαφέρον σας για την 'Ιζα
αυτό που σας κάνει να προσπαθείτε να με αποτρέψετε, δεσποινίς
Μπράουνινγκ. Επιτρέψτε μου να σας καθησυχάσω. Σ’ αυτή τη φάση
της γνωριμίας μας, δεν έχω καμιά πρόθεση να... παραβιάσω την κλει-
δωμένη αυλή», της είπε και τα μάτια του γελούσαν.

149
«Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου», αποκρίθηκε η Κάσια και
τα μάγουλά της κοκκίνισαν κάτω από το ειρωνικό βλέμμα του.
«Κι όμως, πέρασε. Γιατί το αρνείστε; Υπάρχει μια έκφραση απο-
δοκιμασίας στο ύφος σας από τότε που ήρθαμε. Μου έχει κινήσει το
ενδιαφέρον. Πίστευα πως, με το επάγγελμα που κάνετε, θα είχατε συ-
νηθίσει να βλέπετε ανύπαντρα ζευγάρια να κάνουν μαζί διακοπές.
Δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Απ’ ό,τι φαίνεται όμως, μου έχετε ήδη κολ-
λήσει την ετικέτα του αδιόρθωτου επιβήτορα, ο οποίος ενδέχεται μά-
λιστα να φλερτάρει κι εσάς, αν του δοθεί η παραμικρή ευκαιρία».
Είχε πλησιάσει ανησυχητικά σ’ αυτό που σκεφτόταν η Κάσια πριν
από λίγο.
«Οι ρεσεψιονίστ των ξενοδοχείων -όπως και οι αεροσυνοδοί υ-
πομένουν πολλές προσεγγίσεις. Δεν κολακεύω τον εαυτό μου και
ξέρω ότι δεν είμαι ο τύπος που θα τραβούσε ποτέ την προσοχή σας.
Μπορεί, όμως, εσείς να πιστεύετε ότι -όντας μαρκήσιος, αλλά και ό-
μορφος άντρας- είναι αρκετό να κουνήσετε το δαχτυλάκι σας και...»
Δεν ολοκλήρωσε τη φράση της.
Εκείνος γέλασε. «Ειλικρινά, σας δίνω τέτοια εντύπωση; Του αλα-
ζονικού κόκορα που φτάνει μόνο να λαλήσει κι όλες οι κότες... Κοι-
τάξτε, εφόσον τα κοτόπουλα που τρώτε τα παίρνετε από το σούπερ
μάρκετ -και φτάνουν εκεί σφαγμένα- δε θα είστε σε θέση να ξέρετε
τι κάνουν οι κότες, όταν ο κόκορας φουσκώνει το στήθος του για να
δηλώσει απερίφραστα το φύλο του».
Η Κάσια είχε ζήσει σε μέρη όπου οι κότες ήταν κατοικίδια ζώα
και σκάλιζαν το χώμα για να βρουν τροφή, έκαναν τ' αβγά τους όπου
τους άρεσε και έδειχναν την προθυμία τους μέχρι εξευτελισμού κάθε
φορά που ο κόκορας ήθελε να ζευγαρώσει. Βέβαια, δεν ήταν ένα πα-
ράδειγμα που θα περίμενε ποτέ ν’ ακούσει σε μια συζήτηση μ ένα
σχεδόν άγνωστο άντρα.
Και εντελώς αυθόρμητα, χωρίς να σκεφτεί ότι δεν έπρεπε να α-
ναφέρει τα κουτσομπολιά που αφορούσαν τους πελάτες, είπε: «Έχω
ακούσει ότι η σενιορίτα Σάντσες δεν είναι η πρώτη φιλενάδα που
φέρνετε μαζί σας στο ‘Καστίγιο’. Υπάρχει πλήθος από πίσω... κι ο
παππούς σας έκανε το ίδιο».
«Ναι, αλλά εκείνος είχε μια σύζυγο, ενώ εγώ όχι. Αυτή είναι η
ειδοποιός διαφορά. Ή μήπως ασπάζεστε εκείνο το δόγμα που λέει ότι
όλες οι σεξουαλικές σχέσεις είναι αμαρτία εκτός αν ο σκοπός τους
είναι η τεκνοποίηση;»
«Όχι, δεν το πιστεύω αυτό... αλλά δεν πιστεύω και στην πολυγα-
μία. Όπως κι αν έχει, η συμπεριφορά σας δεν είναι δική μου δουλειά.

150
Συγχωρήστε με αν ήμουν αυθάδης, αλλά εσείς ανοίξατε αυτή τη συ-
ζήτηση».
«Για να είμαι ειλικρινής, η Τσιγγάνα το ανέφερε. Είναι σπου-
δαίοι κριτές του ανθρώπινου χαρακτήρα. Σας είδε σαν το αρνάκι που
κάνει συντροφιά με το λύκο. Ο πατέρας σας ήταν ο μόνος άντρας στη
ζωή σας;»
Εκείνος είχε μαντέψει σωστά, αλλά η Κάσια δεν ήθελε να το πα-
ραδεχτεί κιόλας. Μπροστά στη μεγάλη πείρα του μαρκήσιου, η δική
της ήταν αμελητέα. Ο πατέρας της τρόμαζε τους άντρες που την πλη-
σίαζαν. Υπήρξε ζηλιάρης και καχύποπτος σύζυγος -όχι χωρίς λόγο,
όπως αποδείχτηκε- και στη συνέχεια έγινε ένας υπερπροστατευτικός
πατέρας. Στα δικά του μάτια, η Κάσια ήταν πάντα το κοριτσάκι του.
Έβλεπε όλους τους νεαρούς σαν απειλή για την αγνότητα του παιδιού
του.
Και μόνο όταν έμαθε ότι η ασθένεια του ήταν ανίατη είχε αφήσει
την Κάσια να παρακολουθήσει μια σχολή για γραμματείς, την οποία
πλήρωνε μόνη της από το μισθό της τής καθαρίστριας. Η Κάσια δε
γνώριζε τι θα πει ελευθερία ως την ημέρα που πέθανε ο Τζον Μπρά-
ουνινγκ.
«Η ζωή μου ήταν μάλλον παράξενη. Όμως μου άρεσε έτσι όπως
ήταν. Αυτά που βλέπω στη ζωή των άλλων ανθρώπων δε με κάνουν να
νιώθω πως έχασα κάτι. Πιθανόν να μην έχετε χρόνο για διάβασμα,
αλλά για μένα, τα βιβλία είναι καλύτεροι σύντροφοι από τους ανθρώ-
πους».
«Ως ένα σημείο, θα συμφωνήσω μαζί σας. Όμως, δεν είναι σωστό
να ξοδεύει κανείς όλο το χρόνο του σε φανταστικούς κόσμους ή σε
κόσμους που κάποτε ήταν πραγματικοί, αλλά τώρα αποτελούν ιστο-
ρία. Τα βιβλία είναι μια από τις απολαύσεις σ’ αυτή τη ζωή. Υπάρχουν
κι άλλες. Το σκι, για παράδειγμα. Είναι κρίμα που δεν το δοκιμάσατε
ποτέ, παρ' όλο που ζείτε τόσο κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο. Ήταν
οικονομικό το θέμα ή μήπως ο πατέρας σας δεν ήταν ποτέ αρκετά υ-
γιής για να το κάνει;»
«Δεν ήταν πάντα ανάπηρος, αλλά δεν τον ενδιέφεραν τα σπορ.
Μόνο η τέχνη. Έχετε ξαναέρθει στο Αλμπαϊθίν;»
«Μόνο μια φορά, αλλά τότε ήταν νύχτα και ήμουν μέσα σε ταξί.
Μας είχαν συστήσει κάποιο εστιατόριο. Έρχομαι στη Γρανάδα
μόνο για σκι».
«Πάντως, θα έχετε μπει μέσα στην Αλάμπρα...»
«Ναι, και ζήλεψα τον πρόγονό μου που είδε το παλάτι όπως ήταν
όταν το παρέδωσε ο τελευταίος σουλτάνος στην Ισαβέλλα και στον
Φερδινάνδο, πεντακόσια χρόνια πριν. Αυτό που βλέπουν σήμερα οι

151
τουρίστες δεν είναι παρά μια ξεθωριασμένη σκιά αυτού που υπήρξε
κάποτε».
«Είναι ακόμη μαγικό, όμως. Ιδίως τη νύχτα, όταν το φωτίζουν οι
προβολείς. Έχετε ακούσει που λένε ότι ο παράδεισος είναι σαν να
τρως πατέ ντε φουά γκρα ακούγοντας τρομπέτες; Για μένα, θα ήταν
να μείνω για μια μέρα μόνη μου στην Αλάμπρα, νωρίς το Μάιο».
Το πρόσωπό της έλαμπε ενώ μιλούσε. Κάποια στιγμή, γέλασε.
«Οι πιθανότητες, όμως, που υπάρχουν να συμβεί κάτι τέτοιο είναι λι-
γότερες απ’ αυτές που έχω να κερδίσω το λαχείο. Τουλάχιστον, πλη-
ρώνω χαμηλότερο εισιτήριο για να μπω μέσα απ’ αυτό που πληρώνουν
οι τουρίστες, επειδή ζω στη Γρανάδα».
Η Κάσια άρχισε ν’ ανεβαίνει τα ανώμαλα σκαλοπάτια της παλιάς
γειτονιάς και ο μαρκήσιος την ακολουθούσε με την άνεση ενός γυμνα-
σμένου ανθρώπου.
Το κτίριο στο οποίο έμενε δεν είχε τίποτα στην πρόσοψή του που
να υποδηλώνει τι έκρυβαν από πίσω τους η ψηλή και βαριά ξύλινη
πόρτα και τα κλειστά παντζούρια. Η Κάσια ξεκλείδωσε την πόρτα μ’
ένα μεγάλο, παλιό κλειδί που ζύγιζε μισό κιλό. Μπροστά τους υπήρχε
ένα σκοτεινό χολ με μια φαρδιά, πέτρινη σκάλα που γινόταν στενό-
τερη στην επόμενη στροφή και ακόμη πιο στενή στην αμέσως επό-
μενη.
«Ποιος άλλος ζει εδώ;» ρώτησε ο μαρκήσιος.
«Κανένας, αυτή την εποχή. Το καλοκαίρι έρχεται ο ιδιοκτήτης με
την οικογένειά του από το διαμέρισμά του στο κέντρο της πόλης. Όταν
εκεί η θερμοκρασία φτάσει τους τριάντα βαθμούς, εδώ είναι ακόμη
πιο δροσερά και πιο ήσυχα».
«Ναι, αλλά είναι κρύο σαν τάφος τον Ιανουάριο».
«Στη σκάλα, ναι. Όμως έχω μια σόμπα γκαζιού και φοράω μάλ-
λινη φόρμα το βράδυ. Μπορεί να δυσκολεύεστε να το πιστέψετε, αλλά
είναι αλήθεια. Μπορεί κανείς να επιβιώσει και χωρίς κεντρική θέρ-
μανση», του είπε.
«Αυτό δε χρειαζόταν να μου το πείτε. Το σπίτι στο οποίο πέρασα
το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής μου ηλικίας ζεσταινόταν από μπρα-
σέρος που τα βάζαμε κάτω από τα τραπέζια. Το πόδια μας καίγονταν
και η πλάτη μας ήταν παγωμένη».
Η Κάσια είχε δει παρόμοια μαγκάλια στα μαγαζιά που πουλού-
σαν αντίκες, τα οποία σήμερα τα χρησιμοποιούσαν σαν διακοσμη-
τικά, όμως δεν περίμενε πως ο μαρκήσιος θα είχε προλάβει να γνω-
ρίσει τη χρήση τους.
«Πώς ανεβάζετε επάνω τις φιάλες του υγραερίου;»

152
«Το φορτηγό τις αφήνει στο τέλος του δρόμου κι έχω ένα καρο-
τσάκι», είπε η Κάσια καθώς ξεκλείδωνε την πόρτα του στούντιο. «Δε
θα μπορούσα ποτέ ν’ ανεβάσω μια γεμάτη φιάλη. Αλλά δεν είναι δύ-
σκολο να την τραβήξεις με το καρότσι».
«Δεν είναι δύσκολο για έναν άντρα ή για μια γεροδεμένη γυ-
ναίκα. Αλλά εσείς δεν ανήκετε σ’ αυτές τις κατηγορίες», παρατήρησε
εκείνος καθώς η Κάσια έβγαζε το παλτό της.
Το βλέμμα του της θύμισε ένα περιστατικό που συνέβη λίγο μετά
το θάνατο του πατέρα της. Είχε έρθει στο σπίτι ένας υδραυλικός, πε-
ρίπου στην ηλικία του μαρκήσιου. Αφού επισκεύασε το πλυντήριο, συ-
νέχισε να της μιλάει και να την κοιτάζει μ’ έναν τρόπο που την έκανε
πολύ νευρική. Είχε αισθανθεί τότε ότι κινδύνεψε και, παρ' όλο που
τίποτα δεν είχε συμβεί, ορκίστηκε ότι ποτέ δε θα έμενε ξανά μόνη με
κάποιον άγνωστο.
Τώρα βρισκόταν πάλι στην ίδια θέση. Μόνη της, σ' ένα άδειο κτί-
ριο, μ’ έναν άντρα που είχε επιμείνει να τη συνοδεύσει στο σπίτι με
μοναδικό πρόσχημα το καλάθι με τα λουλούδια - το οποίο δε ζύγιζε
τίποτα- και για να ρίξει μια ματιά στους πίνακες -οι οποίοι ήξερε ότι
δεν ήταν για πούλημα.
«Βλέπω πως έχετε βεράντα... και μια υπέροχη θέα», είπε εκείνος
και κατευθύνθηκε προς την τζαμαρία που είχε τοποθετηθεί εκ των υ-
στέρων με την άδεια του ιδιοκτήτη, από έναν προηγούμενο ένοικο που
ήταν κι αυτός καλλιτέχνης.
«Ναι, η θέα είναι που το κάνει όμορφο. Αν έβλεπε στον απέναντι
τοίχο, δε θα ήταν τίποτα το ιδιαίτερο».
Η Κάσια άνοιξε την πόρτα που οδηγούσε στην ταράτσα και του
έκανε νόημα να περάσει. Το διαμέρισμα είχε μια επιβλητική θέα της
Αλάμπρα και των χιονισμένων βουνοκορφών και από κάτω ακριβώς
είχε μια εξίσου πανοραμική θέα των κλειστών κήπων για τους οποί-
ους ήταν πασίγνωστο το Αλμπαϊθίν και που ήταν γνωστοί με το όνομα
κάρμενες.
Αφού θαύμασε τη θέα, ο επισκέπτης της έστρεψε την προσοχή του
στην ίδια την ταράτσα. «Όλα αυτά τα φυτά ήταν εδώ όταν ήρθατε;»
«Όχι, είναι δικά μας... δικά μου. Προσπάθησα να φτιάξω κάτι που
να μοιάζει με κήπο».
«Απ’ ό,τι φαίνεται, τα δάχτυλά σας είναι μαγικά. Είναι σπουδαίο
κατόρθωμα να διατηρείτε τόσα πολλά λουλούδια στην καρδιά του χει-
μώνα».
«Μερικά έχουν γίνει ολόκληροι θάμνοι. Αυτό το αναρριχητικό με
τα κίτρινα λουλουδάκια δεν το φυτεύουν στους περισσότερους κή-
πους, αλλά μου αρέσει και μεγαλώνει παντού... όπως κι αυτό». Άγγιξε

153
με τα δάχτυλά της τα παχιά, σκουροπράσινα φύλλα ενός κισσού που
απλωνόταν πάνω στον τοίχο του διπλανού κηρίου, το οποίο, επειδή
βρισκόταν σε διαφορετικό επίπεδο, είχε την ταράτσα του πιο ψηλά
από το σημείο όπου στέκονταν εκείνοι. «Είναι δύσκολο να πιστέψει
κανείς ότι στην κατεύθυνση που πετάει εκείνο το περιστέρι, λίγο πιο
κάτω, βρίσκεται η κεντρική οδός, η Γκραν Βία, έτσι δεν είναι;» τον
ρώτησε.
Ο μαρκήσιος ένευσε καταφατικά. «Αν ήμουν ο ιδιοκτήτης σας, θα
έμενα εδώ όλο το χρόνο».
«Ναι, αλλά πού θα βάζατε το αυτοκίνητό σας; Κανένα από τα σπί-
τια σ’ αυτόν το δρόμο δεν έχει γκαράζ ή έστω ένα μέρος για στάθ-
μευση».
«Θα περπατούσα, όπως κι εσείς», είπε. Ύστερα ξαναμπήκε στο
διαμέρισμα και άρχισε να εξετάζει τους πίνακες που ήταν κρεμασμέ-
νοι στους τοίχους. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, ο Τζον
Μπράουνινγκ είχε καταστρέψει τα περισσότερα έργα του, αφήνοντας
μόνο εκείνα που θεωρούσε καλύτερα. Επίσης, είχε καταστρέψει
πολλά από τα σκίτσα του. Ένας άλλος ζωγράφος είχε αγοράσει τα κα-
βαλέτα του και τον υπόλοιπο εξοπλισμό του.
«Σας αρέσει η δουλειά του πατέρα σας;» ρώτησε ο μαρκήσιος
ξαφνικά.
Η αλήθεια ήταν ότι δεν της άρεσε, αλλά δεν το είχε πει πουθενά
και δε θα το έκανε ούτε τώρα. Της άρεσε η παραστατική ζωγραφική
και όχι αυτοί οι παράτολμοι αφηρημένοι πίνακες με τα δυνατά και,
συχνά, ασυμβίβαστα χρώματα που είχαν περαστεί με σπάτουλα ή με
τον αντίχειρα του πατέρα της. Της άφηναν μια αίσθηση βίας και θυ-
μού.
«Δεν είμαι σε θέση να κρίνω, πάντως, ο χρόνος είναι ο κριτής της
αξίας ενός καλλιτέχνη. Έτσι έχω διαβάσει».
Στο βλέμμα του, η Κάσια είδε πως εκείνος είχε καταλάβει ότι
προσπαθούσε να παρακάμψει το θέμα, αλλά δεν την πίεσε για μια πιο
σαφή απάντηση. Ούτε εξέφρασε τη δική του γνώμη. «Χρειάζεται τύχη
για ν’ αναγνωριστεί ένας καλλιτέχνης ενώ ζει ακόμη. Πού ζούσατε με
τον πατέρα σας πριν έρθετε στην Ισπανία;»
«Σε πολλά μέρη. Γαλλία... Ιταλία... Ελλάδα... Μαρόκο. Στην Ελ-
λάδα μου άρεσε περισσότερο γιατί ζούσαμε σ’ ένα νησί και κολυ-
μπούσα συνέχεια. Τα καλοκαίρια, ο σενιόρ Άλβαρες μ’ αφήνει να
χρησιμοποιώ την πισίνα του ξενοδοχείου, πολύ νωρίς το πρωί, πριν
ξυπνήσουν οι ένοικοι. Αλλά δεν είναι σαν τη θάλασσα».
«Μάθατε και ελληνικά όπως μιλάτε τα ισπανικά;»
«Όχι. Δε μείναμε αρκετά εκεί. Πώς και τ’ αγγλικά σας είναι τόσο

154
ιδιωματικά;»
«Η μητέρα μου μεγάλωσε στην Αγγλία. Έχει φίλους εκεί και τα
παιδιά τους είναι και δικοί μου φίλοι. Είχα τις ευκαιρίες να διατη-
ρήσω την ευφράδειά μου».
Καθώς μιλούσε, το βλέμμα του περιπλανήθηκε στο χώρο. «Δεν
έχετε τηλεόραση ή τηλέφωνο;»
«Κάποτε είχαμε μια νοικιασμένη. Την έδωσα πίσω, όμως.
Κρατούσε συντροφιά στον πατέρα μου, όταν δεν είχε ενέργεια
για να ζωγραφίσει, αλλά δεν είχε τίποτα που να θέλω πραγματικά να
παρακολουθήσω. Το τηλέφωνο δε μας χρειαζόταν».
«Κάθε πότε έχετε ρεπό;»
«Αυτή την περίοδο δεν είναι σταθερά τα ρεπό μου. Αν χρειαστώ
μια άδεια, μπορώ να πάρω, αλλά μου αρέσει η δουλειά μου και προ-
τιμώ να εργάζομαι από το να μην εργάζομαι».
«Δεν έχετε φίλους;»
«Μόνο μεταξύ των συναδέλφων του ξενοδοχείου. Ο πατέρας μου
δεν ήταν πολύ κοινωνικός. Οι δημιουργικοί άνθρωποι συχνά προτι-
μούν τη μοναξιά».
«Δικαίωμά τους, αλλά τα παιδιά τους έχουν ανάγκη από φίλους».
«Η δική σας φίλη θ’ αναρωτιέται πού μπλέξατε», σχολίασε η Κά-
σια.
«Αντίθετα μ’ εσάς, η Ίζα ζει με την τηλεόραση. Αν παρακολουθεί
την τελευταία κρίση σε κάποια από τις σαπουνόπερες που της αρέ-
σουν, δε θα έχει αντιληφθεί καν την απουσία μου. Όμως, μπορώ ν’
αντέξω το υπονοούμενο. Θα προτιμούσατε να σας άδειαζα τη γωνιά».
Η Κάσια δεν είπε το αντίθετο. Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και η
σκάλα ήταν θεοσκότεινη. Άναψε τα φώτα, αν και δεν ήταν αρκετά για
να φωτίσουν όλη τη σκάλα.
Ο μαρκήσιος προχώρησε πρώτος και η Κάσια μαγεύτηκε πάλι
από τη χάρη των κινήσεών του. Καθώς περνούσε κάτω από μια λάμπα
που κρεμόταν από ένα μακρύ καλώδιο, παρατήρησε την υγιή λάμψη
των πυκνών μαλλιών του. Ποτέ άλλοτε δεν είχε δώσει τόση προσοχή
στα χαρακτηριστικά κάποιου άντρα.
Φτάνοντας στην εξώπορτα, εκείνος έκανε μεταβολή για μια χει-
ραψία. Ήταν μια ευγενική χειρονομία που συνηθιζόταν σ’ όλη την ι-
σπανική κοινωνία και την οποία ο πατέρας της κορόιδευε συχνά.
Ποτέ δεν του άρεσαν τα φιλιά, οι αγκαλιές και οι χειραψίες των Ισπα-
νών.
«Καληνύχτα, Κάσια».
Εκείνη μπορούσε να αισθανθεί τη δύναμη που είχαν τα δάχτυλά
του καθώς άγγιζαν τα δικά της.

155
«Καληνύχτα, σενιόρ. Σας ευχαριστώ που μεταφέρατε τα λουλού-
δια για μένα».
«Ευχαρίστησή μου. Στο επανιδείν...»

***

Το άλλο πρωί, αφού πήγε τα λουλούδια στο κοιμητήριο, η Κάσια


μπήκε στον πειρασμό να τηλεφωνήσει στο ξενοδοχείο καθώς επέ-
στρεφε. Ήταν περίεργη να μάθει αν ο μαρκήσιος είχε πάει για σκι ή
αν είχε μείνει για να κάνει παρέα στην Ίζα. Αντιστάθηκε στην παρόρ-
μηση και πέρασε τον υπόλοιπο ελεύθερο χρόνο της χαζεύοντας τις
βιτρίνες.
Της άρεσε να κοιτάζει τα κομψά ρούχα και τα παπούτσια κι ας
μην μπορούσε να τ’ αγοράσει. Σήμερα, όμως, έπεσε στην αντίληψή
της ότι οι περισσότερες γυναίκες που έκαναν το ίδιο πράγμα ήταν ανά
ζεύγη. Ήταν μανάδες με τις θυγατέρες τους, αδελφές ή φιλενάδες, που
περπατούσαν συνήθως πιασμένες αγκαζέ. Ξαφνικά, ένιωσε μοναξιά
και ανησυχία.
Όταν γύρισε στο «Καστίγιο» για ν’ αναλάβει τη βάρδια της, ανα-
κάλυψε ότι κάποιο δράμα είχε παιχτεί κατά την απουσία της. Ο Σιμόν
ντε Μοντραγκόν περίμενε μέχρι τη δεύτερη επίσκεψη του γιατρού,
στις εννιά η ώρα. Λίγο μετά την αναχώρηση του γιατρού, ο μαρκήσιος
κατέβηκε στη ρεσεψιόν και ζήτησε να στείλουν μια καμαριέρα για να
βοηθήσει τη σενιορίτα Σάντσες να μαζέψει τα πράγματά της. Επίσης,
κανόνισε να έρθει ένα αυτοκίνητο για να την πάει στο σταθμό εγκαί-
ρως, ώστε να προλάβει το μεσημεριανό τρένο για τη Μαδρίτη.
«Εκείνη ήταν έξω φρενών όταν έφυγε», είπε στην Κάσια η Ρο-
ζίτα. «Τώρα, αν έσπασε τον καθρέφτη όταν ο μαρκήσιος ήταν ακόμα
μαζί της ή αν το έκανε για να ξεσπάσει, αφού εκείνος είχε φύγει, δεν
μπορούμε να το ξέρουμε με βεβαιότητα. Μπορεί να την έδιωξε, ε-
πειδή του πέταξε ένα τασάκι από όνυχα, που εκείνος απέφυγε επειδή
ήταν γρήγορος. Μπορεί όμως και να το πέταξε στον καθρέφτη κατό-
πιν εορτής, επειδή έγινε έξαλλη που την άφησε μόνη της. Ευτυχώς γι’
αυτόν, ο καθρέφτης ήταν ασφαλισμένος. Ήταν μια πολύτιμη αντίκα
και είχε ακόμη το αυθεντικό τζάμι του. Ο σενιόρ Αλβαρες ενοχλήθηκε
πολύ. Δε θα πει τίποτα, φυσικά. Ξέρεις τώρα πώς γυρνάει αλλού το
βλέμμα του όταν πρόκειται για κάποιον σπουδαίο. Μίλησε χωρίς πε-
ριστροφές όμως για τη σενιορίτα Σάντσες, όταν του τηλεφώνησε η γυ-
ναίκα του. Εγώ πραγματικά απόρησα από τον τρόπο που την περιέ-
γραφε. Θα χάναμε κι άλλο τασάκι, αν τον άκουγε εκείνη».

156
«Προφανώς, κάποιος την κακόμαθε όταν ήταν μικρή... και δεν ξέ-
ρουμε τι της είπε ο μαρκήσιος που την έκανε να πετάξει το τασάκι»,
σχολίασε η Κάσια. «Εγώ βάζω στοίχημα ότι το πέταξε σ’ εκείνον κι
όχι στον καθρέφτη. Πάντως, ήταν ταιριαστό ζευγάρι, κατά τη γνώμη
μου. Εκείνη ενδιαφερόταν μόνο να περνάει καλά με δικά του έξοδα
κι εκείνος την ήθελε μόνο για σεξ. Όχι και πολύ εντάξει και οι δυο
τους».
Όμως, ακόμη και τώρα που μιλούσε, ήξερε ότι υποκρινόταν. Βα-
θιά μέσα της, ένα μικρό κομμάτι της φθονούσε την Ίζα Σάντσες. Τη
ζήλευε για την άνεσή της και για τον άντρα που τη συνόδευε.
Από την εποχή που η Κάσια είχε μείνει μόνη της, είχε ξυπνήσει
πολλές φορές τη νύχτα από κάποιους παράξενους θορύβους μέσα στο
παλιό οικοδόμημα θορύβους που δεν την είχαν ενοχλήσει ξανά, όσο
ήταν εκεί κι ο πατέρας της. Το προηγούμενο βράδυ, ξύπνησε από ένα
δυνατό θόρυβο κι έπειτα, ανίκανη να ξανακοιμηθεί, φαντάστηκε τον
εαυτό της στη θέση της 'Ιζα.
Φαντάστηκε ότι ο μαρκήσιος είχε έρθει μόνος του στη Γρανάδα
και ότι τον είδε για πρώτη φορά στο ράπιδο -ένα είδος γρήγορης γόν-
δολας που σε πηγαίνει από το Πραντολάνο μέχρι το Μπορεγκίγιες,
όπου βρίσκονται τα τελεφερίκ που ανεβάζουν τους σκιέρ και τον εξο-
πλισμό τους στις διάφορες πίστες.
Στη φαντασίωσή της, η Κάσια έκανε σκι κάθε Σαββατοκύριακο,
από τότε που ήρθε στη Γρανάδα. Η ίδια και ο μαρκήσιος ήταν οι μο-
ναδικοί δύο άνθρωποι που έφταναν σχεδόν μέχρι την κορυφή Βελέτα,
η οποία, στα τρεις χιλιάδες τετρακόσια εβδομήντα μέτρα, ήταν λίγο
πιο χαμηλά από την ψηλότερη κορυφή της Σιέρα Νεβάδα.
Είχαν κατεβεί μαζί την πίστα Ολίμπικα, μια πολύ δύσκολη
κούρσα, μ’ ένα επικίνδυνο στενό που οδηγούσε μέχρι πίσω στο Μπο-
ρεγκίγιες. Κατόπιν, ο μαρκήσιος είχε εκθειάσει την επιδεξιότητά της,
είχε προσφερθεί να τη γυρίσει στην πόλη με το αυτοκίνητό του και την
είχε προσκαλέσει σε δείπνο.
Σ’ εκείνο το σημείο, την είχε πάρει ο ύπνος. Επηρεασμένο από τις
σκέψεις της, το υποσυνείδητό της δημιούργησε ένα μεγάλο και ολο-
ζώντανο όνειρο. Και όπως θυμόταν πολύ καθαρά τώρα, μετά από ένα
δείπνο κάτω από το φως των κεριών στη σουίτα του, ο μαρκήσιος της
είχε ζητήσει να γίνει ερωμένη του. Κι εκείνη είχε δεχτεί. Στο τέλος,
εκείνος την είχε στην αγκαλιά του και ήταν έτοιμος να τη φιλήσει και
να την πάει στο κρεβάτι.
Το φιλί κόπηκε από το κουδούνισμα του τηλεφώνου -πιθανότατα
ήταν το ξυπνητήρι της- και ξύπνησε απογοητευμένη, αφού δε θα μά-
θαινε ποτέ τη γεύση των χειλιών του.

157
Η Ροζίτα έβλεπε τα πράγματα με πιο ανοιχτό μυαλό. «Δε βλέπω
τίποτα κακό στο να κοιμούνται μαζί δυο άνθρωποι, αρκεί να μη γίνε-
ται πίσω από την πλάτη κάποιου άλλου. Αν εκείνος είχε μια σύζυγο κι
εκείνη ένα σύζυγο, θα άλλαζε το πράγμα. Αλλά ο Μανόλο λέει ότι ο
μαρκήσιος είναι ακόμη ανύπαντρος και θα μου προξενούσε κατά-
πληξη αν μάθαινα ότι η σενιορίτα Σάντσες ανέβηκε τα σκαλιά της εκ-
κλησίας και ορκίστηκε ότι θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής της κά-
νοντας παιδιά και πλένοντας πιάτα. Μπορείς να είσαι σίγουρη ότι
κοιτούσε το συμφέρον της από τη στιγμή που άρχισε να μας μοστράρει
εκείνο το εκπληκτικό ντεκολτέ. Αν εγώ ήμουν έτσι, δε θα έκανα αυτή
τη δουλειά. Θα ήμουν μαζί με το μαρκήσιο... αλλά δε θα του πετούσα
τασάκια. Μια φορά ζούμε μόνο. Αν διαθέτεις αυτό που χρειάζεται
για να τραβήξεις την προσοχή ενός τέτοιου άντρα, καλά θα κάνεις να
το εκμεταλλευτείς».
«Το λες, αλλά δε νομίζω ότι το εννοείς, Ροζίτα. Αν ο μαρκήσιος
ερχόταν σήμερα το απόγευμα και σου ζητούσε να δειπνήσεις μαζί του
στο Μιραδόρ, δε θα πουλούσες τον Τομάς. Το ξέρω ότι δε θα το έκα-
νες».
Η Κάσια είχε γνωρίσει το φίλο της Ροζίτα. Εργαζόταν σε κάποια
τράπεζα και σχεδίαζαν να παντρευτούν, όταν θα έπαιρνε την επόμενη
αύξηση στο μισθό του.
«Μερικές φορές σκέφτομαι πως πρέπει να χωρίσω με τον Το-
μάς», είπε η άλλη ρεσεψιονίστ. «Ήμουν ερωτευμένη μαζί του ή νόμιζα
πως ήμουν, στην αρχή. Αλλά τώρα... έχω αρχίσει και βαριέμαι, Κάσια.
Μόνο για αθλητικά μιλάει και δεν είναι και κανένας σπουδαίος ερα-
στής».
Ύστερα η Ροζίτα χαμήλωσε τη φωνή της και είπε μ’ εμπιστευτικό
ύφος: «Ποτέ δε με κάνει να αισθάνομαι, ξέρεις πώς. Δε μ’ ανάβει κα-
θόλου! Στην αρχή ίσως, πριν τον αφήσω να τα κάνει όλα. Τώρα όμως,
εκείνος δεν ασχολείται μ αυτά που μου άρεσαν. Κάνει μόνο ό,τι αρέ-
σει σ’ εκείνον».
Οι αναπάντεχες αποκαλύψεις σταμάτησαν απότομα, προς μεγάλη
ανακούφιση της Κάσια, όταν η Ροζίτα συνειδητοποίησε ότι η ώρα είχε
περάσει κι έπρεπε να τρέξει για να προλάβει το λεωφορείο. Αίγα λε-
πτά μετά την αναχώρησή της, μπήκαν μέσα τέσσερις Αμερικανοί. Εί-
χαν πάει στη Σεβίλη και στην Κόρντοβα και τώρα επιθυμούσαν να
καθίσουν για μια δυο βραδιές στη Γρανάδα.

***

Όταν επέστρεψαν όλοι αυτοί που έκαναν σκι στις χιονισμένες

158
πλαγιές της Βελέτα, με μοναδική εξαίρεση το μαρκήσιο Ντε Μοντρα-
γκόν, η Κάσια άρχισε ν’ αναρωτιέται μήπως του συνέβη κάποιο ατύ-
χημα.
Σύμφωνα με τη Ροζίτα, εκείνος δε φαινόταν θυμωμένος όταν έ-
φυγε από το ξενοδοχείο, αλλά μπορεί να έβραζε από μέσα του. Όταν
οι άνθρωποι θυμώνουν, χάνουν την ικανότητά τους να αυτοσυγκε-
ντρώνονται, σκέφτηκε η Κάσια. Το σκι σε διαδρομές που έχουν χα-
ρακτηριστεί δύσκολες, όπως και η οδήγηση ενός σπορ αυτοκινήτου σ’
έναν πολυσύχναστο δρόμο του βουνού, είναι δραστηριότητα που α-
παιτεί αυτοσυγκέντρωση και προσοχή.
Ήταν έτοιμη να μιλήσει στο διευθυντή και να του προτείνει να τη-
λεφωνήσει στην κλινική, στο Μπορεγκίγιες, όταν ο μαρκήσιος μπήκε
βιαστικά μέσα, πήρε το κλειδί του από το αρμόδιο γκισέ και κατευ-
θύνθηκε στο ασανσέρ.
Στο δείκτη φαινόταν ότι το ένα ασανσέρ ανέβαινε, ενώ το άλλο
βρισκόταν στο τελευταίο πάτωμα. Ο μαρκήσιος προτίμησε τις σκάλες
και άρχισε ν’ ανεβαίνει δυο δυο τα σκαλοπάτια, μ’ ένα μακρύ διασκε-
λισμό που πρόδιδε ότι δεν ήταν κουρασμένος όπως οι άλλοι σκιέρ
μέσα στην αίθουσα.
Η Κάσια βρισκόταν ακόμη εκεί όταν, δυο ώρες αργότερα, ο μαρ-
κήσιος βγήκε από το ασανσέρ και κατευθύνθηκε προς την τραπεζα-
ρία. Κρατούσε ένα βιβλίο, αλλά εκείνη δεν μπόρεσε να διακρίνει τον
τίτλο του. Δεν κοίταξε προς το μέρος της. Προφανώς, είχε ξεχάσει την
ύπαρξή της.

***

Το άλλο πρωί, η Κάσια είχε την πρώτη βάρδια και ήταν εκεί όταν
ο μαρκήσιος κατέβηκε τη σκάλα με τη μαύρη φόρμα του σκι κι ένα
βερικοκί βαμβακερό μπλουζάκι, που τόνιζε το ηλιοκαμένο του δέρμα
και τα μαύρα του μαλλιά.
«Καλημέρα, Κάσια», της είπε και χαμογέλασε φιλικά καθώς έ-
βγαινε. Χωρίς λογική εξήγηση, το γεγονός ότι της μίλησε της έφτιαξε
το κέφι.
Η βάρδια της τελείωσε πριν επιστρέψει εκείνος κι έτσι η Κάσια
πήγε στο σπίτι της, έλουσε τα μαλλιά της, περιποιήθηκε τα νύχια της
και σιδέρωσε δυο λευκές μπλούζες που ήταν απλωμένες στην ταρά-
τσα. Καθώς μαντάριζε ένα μαύρο κολάν, αναρωτιόταν αν ο μαρκή-
σιος θα δειπνούσε μόνος του και αν θα ήταν μόνος του μέχρι το τέλος
της παραμονής του στο ξενοδοχείο ή αν θα έβρισκε αντικαταστάτρια
στη θέση της 'Ιζα Σάντσες.

159
Υπήρχαν πολλά όμορφα κορίτσια στη Γρανάδα που θα του κρα-
τούσαν μετά χαράς συντροφιά-και όχι μόνο οι ακριβοπληρωμένες συ-
νοδοί, αλλά και κοπέλες σοβαρών και συντηρητικών οικογενειών.
Στις εννιά η ώρα, το άλλο πρωί, η Κάσια έγραφε τις τιμές πάνω στις
κομψές μπροσούρες του ξενοδοχείου. Μόλις τελείωσε, τις έβαλε ξανά
πάνω στο αναλόγιο από πλεξιγκλάς και γύρισε στο γραφείο της.
«Καλημέρα, Κάσια. Πώς είσαι σήμερα;»
«Μια χαρά, σας ευχαριστώ. Κι εσείς, σενιόρ; Περάσατε καλά
χτες;»
«Πολύ καλά. Καλύτερα το πρωί παρά το απόγευμα. Ο ήλιος με-
τατρέπει το χιόνι σε λασπόνερα. Αν είστε ελεύθερη σήμερα το βράδυ,
θα θέλατε να φάτε μαζί μου;»
Η Κάσια δεν πίστευε στ’ αυτιά της. Γιατί να διαλέξει εμένα απ’
όλο τον κόσμο; αναρωτήθηκε. Δεν είμαι όμορφη. Το κορμί μου δεν
είναι και τίποτα το εξαιρετικό. Δεν είμαι πνευματώδης ούτε διασκε-
δαστική. Και σίγουρα δεν ήταν διαθέσιμη.
«Είπατε ότι μπορείτε να πάρετε άδεια αν το θελήσετε. Έχω να
σας κάνω μια πρόταση», είπε εκείνος. «Η τραπεζαρία έχει συνήθως
φασαρία όταν το ξενοδοχείο είναι γεμάτο. Ας φάμε στη σουίτα μου,
όπου θα μπορέσουμε να κουβεντιάσουμε με την ησυχία μας. Θα σας
περιμένω στις εφτά και μισή. Δεν υπάρχει λόγος ν’ αλλάξετε. Ελάτε
όπως είστε».
Πριν η Κάσια προλάβει να ’ρθει στα συγκαλά της και να ξαναβρεί
τη φωνή της, κάποιος άλλος πλησίασε στη ρεσεψιόν. Ο μαρκήσιος πα-
ραμέρισε ευγενικά. Λαμβάνοντας τη σιωπή της ως θετική απάντηση,
της χαμογέλασε. «Αντιός», είπε τελικά και πήγε ν’ αφήσει το κλειδί
του στον Μανόλο.

160
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Όλο το υπόλοιπο πρωινό, η Κάσια με δυσκολία παρέμενε συγκε-


ντρωμένη στη δουλειά της. Προσπαθούσε μάταια να μαντέψει τι εν-
νοούσε ο μαρκήσιος, όταν είπε πως είχε να της κάνει μια πρόταση.
Όταν έκανε διάλειμμα για φαγητό, αντί να γευματίσει στην τρα-
πεζαρία του προσωπικού μαζί με τους υπόλοιπους, ζήτησε από τον
σεφ να της ετοιμάσει κάτι απλό για να το πάρει μαζί της στο λόφο με
τους κήπους.
Πλήρωσε ένα μικρό εισιτήριο στην πύλη και ανέβηκε το δρόμο με
τα κυπαρίσσια που οδηγούσε στο υπαίθριο θέατρο. Ένας νεαρός, μ’
έναν ορειβατικό σάκο δίπλα του, καθόταν ήδη εκεί κι έγραφε μερικές
καρτ ποστάλ. Σήκωσε τα μάτια του και της χαμογέλασε. «Όλα!» είπε
η Κάσια και του ανταπέδωσε το χαμόγελο. Ύστερα βρήκε μια απομο-
νωμένη θέση με καλύτερη θέα προς τους πύργους της Αλάμπρα και
κάθισε.
Ήταν ένα ήσυχο μέρος, στο οποίο μπορούσε να σκεφτεί με την
ησυχία της το λόγο για τον οποίο ο Σιμόν ντε Μοντραγκόν ήθελε να
μιλήσουν ιδιαιτέρως. Ξετύλιξε το φαγητό της -μια τραγανή μπαγκέτα,
κομμένη κατά μήκος και γεμισμένη με φύλλα από καρδιά μαρουλιού,
σπαράγγια και χοιρομέρι χωριάτικο- και άρχισε να τρώει.
Ήξερε τι θα της έλεγε η Ροζίτα αν η Κάσια είχε ρωτήσει τη γνώμη
της. Θα της έλεγε ότι ένας άντρας σαν το μαρκήσιο μόνο ενός είδους
πρόταση είχε για τα κορίτσια της δικής τους κοινωνικής τάξης.
Όμως, η Ροζίτα, με τα μεγάλα στήθη της και τα χαρούμενα μαύρα
μάτια της, είχε περισσότερες πιθανότητες από την Κάσια να δεχτεί
μια τέτοια πρόταση. Τουλάχιστον, έτσι σκεφτόταν η ίδια η Κάσια. Δεν
μπορούσε να πιστέψει ότι ο μαρκήσιος είχε πέσει τόσο έξω στην
κρίση του, ώστε να νομίσει ότι εκείνη θα ενέδιδε στις κολακείες του.
Από την άλλη πλευρά όμως, δεν αισθανόταν ότι ήταν ο τύπος του ά-
ντρα που θα προσπαθούσε ν’ αποπλανήσει ένα άπειρο κορίτσι.
Κι αν ήταν αδίστακτος; Αν τελικά αποφάσιζε να της ριχτεί; Ποιος
είναι ο καλύτερος τρόπος να το χειριστώ; αναρωτήθηκε.
«Μιλάτε αγγλικά;»

161
Η Κάσια σήκωσε το κεφάλι της και είδε το νεαρό με τον ορειβα-
τικό σάκο να στέκεται δίπλα της.
Της συστήθηκε. Ήταν Αμερικανός, από μια μικρή πόλη στη Νέα
Αγγλία κι έκανε το γύρο της Ισπανίας μ' ένα νοικιασμένο ποδήλατο,
το οποίο αυτή τη στιγμή βρισκόταν αλυσοδεμένο στην πύλη.

***

Η Κάσια γύρισε στο «Καστίγιο» χωρίς να έχει βρει μια απάντηση


στο δίλημμα που τη βασάνιζε. Ακόμη κι αν δεν την είχε διακόψει ο
Αμερικανός, δε θα ήταν σε θέση να σκεφτεί πώς θα μπορούσε να α-
ντιδράσει. Μπορούσε μόνο να ελπίζει και να προσεύχεται ότι τα
πράγματα δε θα έφταναν ως εκεί.
Τα περισσότερα κορίτσια στην ηλικία της θα ήξεραν πώς να χει-
ριστούν μια τέτοια κατάσταση, αφού είχαν παρόμοιες εμπειρίες. Ό-
μως, η αυστηρή παρακολούθηση από τον πατέρα της στα εφηβικά της
χρόνια και η μετέπειτα εξάρτησή του απ’ αυτήν, την περίοδο της αρ-
ρώστιας του, είχαν σαν αποτέλεσμα όλες οι γνώσεις της γύρω από το
συγκεκριμένο θέμα να είναι θεωρητικές και μαζεμένες από βιβλία.
Ο Τζον Μπράουνινγκ-στην αρχή από επιλογή και αργότερα λόγω
συγκυρίας- είχε κρατήσει την Κάσια απομονωμένη σαν καλόγρια.
Μόνο αν έφευγε από κοντά του, θα μπορούσε ν’ απελευθερωθεί
από την καταπιεστική επιρροή του. Πού θα μπορούσε να πάει, όμως;
Εξάλλου, τον αγαπούσε. Κι από την αγάπη δεν ξεφεύγει κανείς εύ-
κολα. Είναι σαν τον ιστό της αράχνης που τυλίγεται γύρω από μια αιχ-
μάλωτη μύγα. Όταν αγαπάς κάποιον, δε γίνεται να τον πληγώνεις
σκόπιμα -ακόμη κι όταν ο τρόπος του σε πληγώνει.
Όλο το απόγευμα, η Κάσια ήταν βυθισμένη στις σκέψεις της, οι
οποίες, όμως, κλωθογύριζαν διαρκώς γύρω από το ίδιο σημείο, χωρίς
να φτάνουν σε κάποιο συμπέρασμα.
Όταν οι σκιέρ άρχισαν να επιστρέφουν, η Κάσια ένιωσε την ανη-
συχία της να μεγαλώνει. Αυτοί που βρίσκονταν στο ξενοδοχείο εδώ
και αρκετές μέρες είχαν αποκτήσει ήδη χρυσαφένια επιδερμίδα, ενώ
μερικοί άλλοι, που δεν είχαν λάβει τα απαραίτητα μέτρα προστασίας
από τον ήλιο, ήταν τώρα κόκκινοι σαν αστακοί και ξεφλουδισμένοι.
Ο τύπος δέρματος του μαρκήσιου ήταν απ’ αυτούς που δεν καίγο-
νται, εκτός κι αν χανόταν για μέρες στην έρημο. Ως το τέλος της εβδο-
μάδας θα είχε αποκτήσει ένα βαθύ μαύρισμα και θα έμοιαζε ακόμη
πιο πολύ στους Μαυριτανούς κατακτητές μιας άλλης εποχής. Ήταν
τόσο... εξωτικός και τρομακτικός -όπως ακριβώς θα φαίνονταν και οι
Μαυριτανοί στους αυτόχθονες Ισπανούς.

162
Όταν τον είδε να μπαίνει στο φουαγιέ με τις μπότες στο χέρι και
τα μαλλιά ανακατεμένα, η καρδιά της άρχισε να χτυπάει πιο γρήγορα.
Εκείνος πήρε το κλειδί του κι ένα φάκελο από το κιόσκι του θυ-
ρωρού. Η Κάσια ήξερε ότι ο φάκελος περιείχε ένα πολυσέλιδο φαξ
που είχε σταλεί στο γραφείο του σενιόρ Άλβαρες. Μιλούσε με τη
γραμματέα του σενιόρ Άλβαρες όταν ήρθε το φαξ και την είδε να πιά-
νει τις σελίδες μ’ ένα συνδετήρα. Προφανώς, ήταν κάτι που περίμενε
ο μαρκήσιος. Εκείνος έβαλε το κλειδί στην τσέπη του, έριξε τις μπότες
στον ώμο του και άνοιξε το φάκελο για να διαβάσει το περιεχόμενο.
Η Κάσια τον είδε να διασχίζει την αίθουσα συνοφρυωμένος. Ή-
ταν πολύ απασχολημένος για να θυμηθεί την πρόσκλησή του και να
επιβεβαιώσει το ραντεβού τους.
Ύστερα μπήκε στο ασανσέρ, χωρίς να σταματήσει να διαβάζει. Η
Κάσια θύμωσε με τον εαυτό της που είχε περάσει την ημέρα της κά-
νοντας υποθέσεις, ενώ εκείνος την είχε σβήσει από το μυαλό του μόλις
έφυγε. Και τώρα που γύρισε, ήταν απορροφημένος τόσο πολύ από το
φαξ, που δε γύρισε ούτε να την κοιτάξει.
Το ασανσέρ δεν πήγε στον τελευταίο όροφο. Σταμάτησε στο
πρώτο πάτωμα. Δευτερόλεπτα αργότερα, ο μαρκήσιος εμφανίστηκε
στο κεφαλόσκαλο. Άρχισε να κατεβαίνει τις σκάλες χαμογελώντας
στην Κάσια.
Φτάνοντας στο γραφείο της, είπε: «Κάτι νέα από τη Μαδρίτη μ’
έκαναν να ξεχάσω προς στιγμήν ότι σας έχω προσκαλέσει σε δείπνο.
Η ώρα που σας πρότεινα είναι εντάξει για σας; Τι ώρα τελειώνει η
βάρδια σας;»
«Τελειώνω στις εφτά».
«Τότε, γιατί να μην έρθετε αμέσως μόλις σχολάσετε; Στις εφτά,
λοιπόν».

***

Η ώρα ήταν εφτά και τέταρτο, όταν η Κάσια έφτασε μπροστά


στην πόρτα της σουίτας Μιραδόρ. Είχε περάσει δέκα λεπτά στις γυ-
ναικείες τουαλέτες για να φτιάξει τα μαλλιά της και να φρεσκάρει
λίγο το μεϊκάπ της.
Σήμερα φορούσε μια μαύρη φούστα και μια φτηνή άσπρη
μπλούζα, που την είχε βρει στα ράφια ενός πολυκαταστήματος. Η
μπλούζα ήταν εισαγωγής από την Ινδία και της είχε κοστίσει λιγότερο
απ’ όσο θα κόστιζαν οι κάλτσες της Ίζα Σάντσες. Όμως, δεν είχε
χρόνο να επιστρέφει στο Αλμπαϊθίν, για να φορέσει κάτι πιο κατάλ-
ληλο για ένα δείπνο στην ακριβότερη σουίτα του «Καστίγιο».

163
Πάντως, δεν είχε κάποιο ρούχο που να πλησιάζει, έστω ελάχιστα,
την κομψότητα και την πολυτέλεια της σουίτας.
Ενώ περίμενε το μαρκήσιο να της ανοίξει την πόρτα, αναρωτή-
θηκε τι θα σκέφτονταν οι συνάδελφοί της και ο σενιόρ Άλβαρες για
το γεγονός ότι δειπνούσε με τον Σιμόν ντε Μοντραγκόν. Σύντομα θα
το μάθαιναν. Ο σερβιτόρος που θα τους περιποιούνταν θα φρόντιζε
να δώσει αμέσως αναφορά και το νέο θα κυκλοφορούσε από στόμα
σε στόμα.
Η πόρτα άνοιξε. Ο μαρκιίσιος στεκόταν απέναντι της και την κοι-
τούσε. Τα μαλλιά του ήταν φρεσκολουσμένα και καλοχτενισμένα. Φο-
ρούσε ένα σκούρο καφέ, λινό πουκάμισο, ανοιχτό στο λαιμό κι ένα
παντελόνι σε μια απαλή απόχρωση του γκρι με μια ζώνη από σκούρο
καφέ δέρμα. Δε φορούσε κοσμήματα και δε μύριζε τη βαριά κολόνια
που προτιμούσαν οι περισσότεροι Ισπανοί. Τα μάγουλα και το σαγόνι
του έδειχναν πιο φωτεινά τώρα -πράγμα που σήμαινε ότι είχε ξυρι-
στεί.
Εκείνος παραμέρισε και η Κάσια προχώρησε προς το ευρύχωρο
καθιστικό. Ήταν η πρώτη φορά που έμπαινε σε σουίτα του τελευταίου
ορόφου, αλλά είχε ακούσει περιγραφές από τις καμαριέρες που ήταν
υπεύθυνες να τις διατηρούν σε άψογη κατάσταση.
Παρ’ όλα αυτά, ήταν απροετοίμαστη για την πολυτέλεια που αντί-
κρισε. Τρεις ογκώδεις καναπέδες ήταν τοποθετημένοι γύρω από ένα
τεράστιο χαμηλό τραπέζι, φτιαγμένο από ένα ροδόχρωμο μάρμαρο με
πιο σκούρες φλέβες. Πάνω στο τραπέζι, ήταν στοιβαγμένα παλιά και
καινούρια βιβλία σχετικά με την ιστορία της Ισπανίας και με τις δια-
λέκτους της ισπανικής γλώσσας. «Τι θα θέλατε να πιείτε;» τη ρώτησε
ο μαρκήσιος. «Θέλετε να μοιραστούμε αυτή τη σαμπάνια; Ή μήπως
προτιμάτε ένα αναψυκτικό;»
Αν ο στόχος του είναι να με αποπλανήσει, γιατί μου προσφέρει
την εναλλακτική λύση; αναρωτήθηκε η Κάσια.
«Η σαμπάνια θα είναι θαυμάσια», του είπε. «Τι όμορφος χώρος.
Δεν έχω έρθει ποτέ εδώ μέσα».
«Είναι χώρος με προσωπικότητα σε σχέση με τα δωμάτια των άλ-
λων ξενοδοχείων. Οι περισσότεροι φίλοι μου που κάνουν σκι εδώ
προτιμούν το ‘Παραδόρ’ στη Σιέρα Νεβάδα, για να μην είναι αναγκα-
σμένοι ν’ ανεβοκατεβαίνουν κάθε μέρα με τ’ αυτοκίνητα. Αλλά, αν
έμενα εκεί πάνω, δε θα σας είχα γνωρίσει. Και η συνάντησή μας μπο-
ρεί ν’ αποβεί συμφέρουσα και στους δυο μας».
Η Κάσια αναρωτήθηκε τι να εννοούσε. Συνέχισε να θαυμάζει το
χώρο, όσο εκείνος σέρβιρε τη σαμπάνια. Σε μια γωνιά, πάνω από ένα

164
σκαλιστό, καλογυαλισμένο τραπεζάκι, ήταν κρεμασμένος ένας πίνα-
κας τον οποίο είχε δείνα μεταφέρουν μπροστά από τη ρεσεψιόν, το
μεσημέρι. Ήταν μια προσωρινή λύση -ένα δάνειο από την τοπική πι-
νακοθήκη- ώσπου ν’ αντικατασταθεί ο καθρέφτης που είχε σπάσει η
Ίζα Σάντσες.
«Ήταν καλό το σκι σήμερα;» τον ρώτησε, ελπίζοντας να μη φαί-
νεται ο εκνευρισμός της.
«Ήταν τέλεια σήμερα το πρωί. Ως συνήθως, δεν ήταν το ίδιο τ’
απόγευμα. Σήμερα κατέβηκα τη μεγαλύτερη πίστα, την Ανγκίλα. Ο-
ρίστε». Την πλησίασε και της έδωσε το ποτήρι της. «Σαλούδ».
«Σαλούδ», είπε αδύναμα και η Κάσια.
«Ας τα πάρουμε ένα-ένα με τη σειρά. Καθίστε για να αποφασί-
σετε τι θα φάτε», πρότεινε εκείνος και την παρότρυνε να διαλέξει έ-
ναν από τους τρεις τεράστιους καναπέδες με τα βελούδινα κεντητά
μαξιλάρια.
Ήταν πολύ σφιγμένη για να φάει οτιδήποτε, αλλά ήλπιζε η σα-
μπάνια να λειτουργήσει χαλαρωτικά. Κάθισε στη μια άκρη του κα-
ναπέ, ο οποίος ήταν απέναντι από το πελώριο τζάκι, όπου μια έξυπνη
απομίμηση αληθινής φωτιάς δημιουργούσε την ψευδαίσθηση της φλό-
γας που γλείφει την επιφάνεια του ξύλου. Εκείνος της έδωσε το μενού
και κάθισε στη μέση του διπλανού καναπέ.
Στις γωνιές που σχηματίζονταν από τα μπράτσα των καναπέδων
υπήρχαν τραπεζάκια και πάνω τους λάμπες με μεταξωτά αμπαζούρ
και ανθοδοχεία με λουλούδια. Μπροστά σε κάθε καναπέ υπήρχε ένα
περίτεχνο ανατολίτικο χαλί. Το πάτωμα ήταν στρωμένο με μεγάλα κε-
ραμικά πλακάκια στο χρώμα του πηλού. Το δωμάτιο ζεσταινόταν από
ηλεκτρικούς θερμοσυσσωρευτές που ήταν ενσωματωμένοι στο πά-
τωμα και έμπαιναν σε λειτουργία τους χειμερινούς μήνες.
Το μενού είχε όλα τα πιθανά πιάτα σε τέσσερις γλώσσες και στο
τέλος έγραφε ότι αν η επιθυμία του πελάτη δε συμπεριλαμβανόταν
στο μενού, ο σεφ θα έβαζε τα δυνατά του για να τον ικανοποιήσει.
Η Κάσια, στην προσπάθειά της να μάθει τα πάντα γύρω από το
ξενοδοχείο, γνώριζε ήδη σχεδόν όλο το μενού. Μερικά πιάτα τα είχε
δοκιμάσει η ίδια, κάποια άλλα της τα είχαν εξηγήσει.
«Θα πρέπει να πεινάτε πολύ ύστερα από πέντε, έξι ώρες σκληρής
άσκησης, αλλά εγώ τρώω συνήθως ένα καλό γεύμα το μεσημέρι και
κάτι ελαφρύ το βράδυ. Αν δε σας πειράζει, θα πάρω μόνο λίγη σούπα
και σαλάτα».
«Όπως επιθυμείτε», είπε εκείνος. Ύστερα παρήγγειλε το γεύμα
για τις οκτώ και άρχισε να μιλάει με επαγγελματικό ύφος. «Πριν δει-
πνήσουμε, θα ήθελα να σας εξηγήσω την πρόταση που σας ανέφερα.

165
Είστε αποφασισμένη να επιστρέψετε στην Αγγλία; Ή μήπως θα σας
ενδιέφερε να δείτε κάποιο άλλο μέρος της Ισπανίας;»
«Ίσως. Εξαρτάται...» απάντησε επιφυλακτικά εκείνη.
Εκείνος σηκώθηκε για να της γεμίσει το ποτήρι. Η Κάσια αναρω-
τήθηκε αν θα καθόταν δίπλα της.
Ανακουφίστηκε όταν εκείνος γύρισε στη θέση του. «Πριν από
πολλά χρόνια, όταν η Μαρμπέλα και το Μπενιδόρμ ήταν ακόμη ξεχα-
σμένα ψαροχώρια και όχι τουριστικά θέρετρα, μια θεία μου παντρεύ-
τηκε έναν άντρα του οποίου η οικογένεια είχε ένα παραλιακό σπίτι,
κοντά σ’ ένα μικρό λιμανάκι με το όνομα Χαβέα. Βρίσκεται ανάμεσα
στη Βαλένθια και στο Αλικάντε. Από τότε που η περιοχή αξιοποιή-
θηκε τουριστικά, λέγεται Κόστα Μπλάνκα. Όταν ήμουν μικρός, έμενα
αρκετά συχνά εκεί με τα ξαδέρφια μου. Επίσης, υπήρχε κι ένα άλλο
σπίτι που ανήκε στην οικογένειά μου, αλλά βρισκόταν στα βουνά,
πίσω από την ακτή. Έμεινε αχρησιμοποίητο για χρόνια, αλλά κατοι-
κούσε εκεί ένας αιωνόβιος υπηρέτης ο οποίος το φρόντιζε. Μερικές
φορές, πηγαίναμε για πικνίκ στον κήπο του».
Σταμάτησε με μια αφηρημένη έκφραση στο πρόσωπο. Η Κάσια
αναρωτήθηκε πώς να ήταν σαν παιδί. Ψηλός για την ηλικία του καμιά
αμφιβολία γι’ αυτό- και μάλλον λεπτός και νευρώδης, όπως είναι συ-
νήθως οι μεγαλόσωμοι άντρες νεαροί, σκέφτηκε.
«Ξαναπήγα εκεί πρόσφατα», συνέχισε εκείνος. «Η ακτή δεν είναι
πια αναγνωρίσιμη. Έχει γίνει αποικία συνταξιούχων που έχουν έρθει
από τη Βόρεια Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Ακόμη και η ενδο-
χώρα έχει αλλάξει. Τα μουλάρια αντικαταστάθηκαν από τρακτέρ και
μηχανήματα. Στα χωριά, μερικές γριές μόνο χρησιμοποιούν ακόμη τα
δημοτικά πλυντήρια για να κουτσομπολεύουν. Οι νεότερες έχουν όλες
ηλεκτρικά πλυντήρια. Μόνο το δικό μου σπίτι και ο κήπος του βρίσκο-
νται ακόμη σε μια άλλη εποχή. Ο γέρος που το φρόντιζε αντικαταστά-
θηκε από το γιο του, αλλά κι αυτός θέλει να το εγκαταλείψει, για να
πάει να ζήσει με την κόρη του στην Καλόσα ντε Ενσαρία. Πρέπει ν’
αποφασίσω τι θα κάνω μ’ αυτό το σπίτι».
«Πόσο μεγάλο είναι το σπίτι;» ρώτησε η Κάσια.
Δεν μπορεί να με θέλει για να φροντίζω το σπίτι, σκέφτηκε.
Ήταν τόσο μακριά απ’ αυτό που είχε σκεφτεί η ίδια. Μόλις και
μετά βίας συγκρότησε ένα υστερικό γελάκι.
«Έχει οκτώ υπνοδωμάτια, αλλά μόνο ένα μπάνιο κι αυτό πρωτό-
γονο. Χρειάζεται ριζική ανακαίνιση για να γίνει κατοικήσιμο και ά-
νετο, αλλά δε σκέφτομαι να ζήσω ποτέ εκεί. Είναι όμως ιδανικό για
κάτι άλλο που σχεδιάζω. Τι γνωρίζετε για τα λεγάμενα μοζαραβικά
μονοπάτια;»

166
«Όχι πολλά. Μόνο ότι πρόκειται για ένα δίκτυο από μονοπάτια
που χρησιμοποιούσαν τα καραβάνια των μουλαριών σε προηγούμε-
νους αιώνες».
«Δεν είναι γνωστά και πολύ περισσότερα πράγματα», είπε ο μαρ-
κήσιος. «Οι ρίζες τους χάνονται στο παρελθόν. Τώρα που δεν αποτε-
λούν πια τις κύριες αρτηρίες επικοινωνίας με τα απομακρυσμένα ο-
ρεινά χωριά, τα μονοπάτια κινδυνεύουν να καταστραφούν από αμέ-
λεια και αδιαφορία. Ένας Αμερικανός καθηγητής μού κέντρισε το εν-
διαφέρον. Αυτός και η σύζυγός του είναι εμπειρικοί βοτανολόγοι, που
κάνουν τις διακοπές τους διασχίζοντας τα βουνά με τα πόδια. Ενώ
έμεναν στον αδερφό του, έναν πρώην αξιωματικό του Ναυτικού που
επέλεξε την Κόστα Μπλάνκα σαν βάση για τα ταξίδια του στη Μεσό-
γειο, ανακάλυψαν και περπάτησαν μερικά απ’ αυτά τα μονοπάτια. Α-
νησύχησαν που τα είδαν να εξαφανίζονται».
«Αν δε χρησιμοποιούνται πια, πώς είναι δυνατόν να διατηρηθούν;
Παλιότερα, οι άνθρωποι που τα χρησιμοποιούσαν έκαναν και τις α-
ναγκαίες επισκευές», είπε η Κάσια.
«Κι εγώ το ίδιο φαντάζομαι. Οι καιροί όμως έχουν αλλάξει και
δεν μπορούν να διατηρηθούν όλα σε καλή κατάσταση.
Αν διατηρηθούν μερικά όμως, θα είναι καλύτερα από το να χαθεί
εντελώς ένα κομμάτι της εθνικής μας κληρονομιάς. Ένα από τα προ-
βλήματα της Ισπανίας είναι ότι κάποια βήματα προόδου που χρειά-
στηκαν αιώνες για να γίνουν στην υπόλοιπη ανθρωπότητα εδώ έγιναν
μέσα σε μερικές δεκαετίες. Τριάντα χρόνια πριν, μεγάλες εκτάσεις
αυτής της χώρας βρίσκονταν ακόμη στο μεσαίωνα. Κάποια μέρη είναι
ακόμη αρκετά υποανάπτυκτα».
«Ακόμα και η Γρανάδα βρίσκεται πίσω, κατά κάποιον τρόπο»,
είπε η Κάσια. «Μόλις προχτές, άκουσα δυο Αμερικανούς να σχολιά-
ζουν το γεγονός ότι οι οδοκαθαριστές χρησιμοποιούν ακόμη σκούπες
από ρείκια και ότι ένας γέρος με τρεις φορτωμένους γαϊδάρους διέ-
σχισε την Γκραν Βία, διακόπτοντας την κυκλοφορία».
«Αυτά αποτελούν τη γοητεία της Ισπανίας... το γεγονός ότι δεν
είναι όλα ίδια. Δε νομίζω πως οι επόμενες γενιές θα βλέπουν γαϊδού-
ρια στους δρόμους της πόλης. Μπορούμε όμως να συντηρήσουμε με-
ρικά μονοπάτια και να τα χρησιμοποιήσουμε σε μια διάσωση».
Η έκφρασή του ήταν πιο σοβαρή από ποτέ. «Η νεολαία είναι ό,τι
πιο πολύτιμο έχει αυτή η χώρα. Αυτή τη στιγμή, χιλιάδες νέοι είναι
άνεργοι. Ακόμη κι αυτοί που έχουν δουλειά, διατρέχουν κινδύνους,
κυρίως από τα ναρκωτικά. Θέλω να οργανώσω ένα πανδοχείο όπου
αγόρια και κορίτσια από τις πόλεις θα μπορούν να περνούν μερικές
εβδομάδες σ’ ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον από αυτό των

167
φτωχογειτονιών, των μπάριος, απ’ όπου προέρχονται. Δε θα κάνουν
διακοπές. Θα πρέπει να εργάζονται... και μιλάω για σκληρή δου-
λειά».
«Θα καθαρίζουν τα μονοπάτια;»
«Ακριβώς. Κάνοντας κάτι χρήσιμο για την κοινότητα, ίσως απο-
κτήσουν -ελπίζω- την αυτοεκτίμηση που τους λείπει».
Αυτά που της έλεγε ήταν τόσο διαφορετικά απ’ αυτά που εκείνη
περίμενε κι έριχναν ένα τελείως διαφορετικό φως πάνω στην προσω-
πικότητα του Σιμόν ντε Μοντραγκόν. Η Κάσια δεν ήξερε τι να πει.
«Κατά τύχη, την τελευταία φορά που ήμουν στην Αγγλία, άκουσα
για κάποιον άντρα που φαίνεται ότι είναι το ιδανικό πρόσωπο για να
γίνει εκπαιδευτής και επόπτης αυτού του έργου», συνέχισε εκείνος.
«Όπως κι εσείς, έχει γεννηθεί στη Βρετανία, αλλά έχει ταξιδέψει σ’
όλο τον κόσμο και έχει μάθει πολλές ξένες γλώσσες, καθώς επίσης
και τα ισπανικά. ‘Πεισματάρης’ και ‘αυστηρός’ είναι δυο λέξεις που
θα μπορούσαν να περιγράφουν τον Τζακ Λοκ. Μεγάλωσε κάτω από
συνθήκες εξίσου σκληρές και απάνθρωπες μ’ αυτές που μεγάλωσαν
και τα παιδιά με τα οποία θα δουλέψει. Υποψιάζομαι ότι παρά τρίχα
δεν κατέληξε κι αυτός στο έγκλημα. Έτσι, θα επικοινωνούν στο ίδιο
μήκος κύματος. Αμφιβάλλω αν θα σας αρέσει, αλλά δε θα χρειαστεί
να έχετε και πολλές επαφές μαζί του. Ο ρόλος σας, αν δεχτείτε τη
δουλειά, θα είναι αυτός της διαχειρίστριας».
«Μα, δεν έχω καμιά εμπειρία σ’ αυτά τα πράγματα».
«Αυτό μπορεί να είναι πλεονέκτημα. Οποιοδήποτε ευφυές άτομο,
αν του δοθεί ένα σχέδιο, γρήγορα θ’ αποκτήσει τις απαραίτητες γνώ-
σεις. Όλη αυτή η ιστορία είναι ένα πείραμα που μπορεί να πετύχει,
μπορεί και όχι. Θα ξεκινήσουμε σιγά σιγά και ελπίζω να προχωρή-
σουμε. Πιείτε ακόμη λίγη σαμπάνια. Αν μου επιτρέπετε, πρέπει να
κάνω μερικά τηλεφωνήματα. Στο μεταξύ, σκεφτείτε το...
και σημειώστε τυχόν ερωτήσεις».
Της γέμισε το ποτήρι και της έδωσε ένα τετράδιο κι ένα μολύβι.
Ύστερα άνοιξε το ντουλάπι με τη μαρκετερί και αποκάλυψε μια
μεγάλη τηλεόραση κι ένα μαγνητόφωνο. Αμέσως, ακούστηκε ορχη-
στρική μουσική. Ο μαρκήσιος έκλεισε το ντουλάπι κι εξαφανίστηκε
στο διπλανό δωμάτιο.
Έλειψε για περίπου είκοσι λεπτά. Κατά τη διάρκεια της απουσίας
του, η Κάσια κατόρθωσε να χαλαρώσει για πρώτη φορά από τη στιγμή
που είχε μπει μέσα.
Η πρότασή του είχε διασκεδάσει τους φόβους της κι ένιωθε ανα-
κουφισμένη. Τώρα, της φαινόταν κουτό και υπερβολικό το ότι φαντά-
στηκε πως εκείνος την ποθούσε.

168
Ένιωσε, όμως, μια μικρή απογοήτευση.
Όταν εκείνος επέστρεψε, έκλεισε τη μουσική. «Φαντάζομαι ότι η
πρώτη σας ερώτηση έχει να κάνει με το μισθό που προσφέρω. Πόσα
κερδίζετε προς το παρόν;»
Η Κάσια του μίλησε για το κανονικό της ωράριο που κάλυπτε ο
βασικός μισθός, καθώς επίσης και για την αποζημίωση από τις υπε-
ρωρίες.
«Εντάξει. Θα σας κάνω αύξηση της τάξης του πενήντα τοις εκατό
με στέγη και φαγητό πληρωμένα και θα το ξανασυζητήσουμε σε έξι
μήνες. Αυτή τη στιγμή, μου είναι δύσκολο να σας πω ποιο θα είναι το
ωράριό σας. Θα είναι αρκετά μακρύ, αλλά όχι ιδιαίτερα κουραστικό,
φαντάζομαι. Στην επόμενη ερώτηση».
«Αναφερθήκατε στη διαχείριση. Μπορείτε να γίνετε πιο σαφής;»
«Θα είστε υπεύθυνη για την πληρωμή των λογαριασμών, θα ορ-
γανώνετε και θα επιβλέπετε την καθαριότητα, θα έχετε τον έλεγχο
όλων των προμηθειών του σπιτιού και θα έρχεστε σ’ επαφή με τους
προμηθευτές. Οτιδήποτε δεν έχει να κάνει με τη δουλειά του εκπαι-
δευτή και του μάγειρα θα είναι δική σας ευθύνη».
«Πότε σκοπεύετε ν’ αρχίσετε αυτό το εγχείρημα; Δεν μπορώ να
φύγω χωρίς να προειδοποιήσω έγκαιρα τον σενιόρ Άλβαρες».
«Θα έρθω πάλι στη Γρανάδα για σκι, τον άλλο μήνα. Αν δεχτείτε
τη δουλειά και έχετε τακτοποιήσει τις υποθέσεις σας εδώ, θα σας πάω
με τ’ αυτοκίνητό μου στο χωριό. Λέγεται Καστέλ ντε λος Τόρες. Αν τα
υπάρχοντά σας είναι πολλά, θα πρέπει να τα στείλουμε με φορτωτική.
Το αυτοκίνητό μου έχει περιορισμένο χώρο αποσκευών».
«Ίσως είναι καλύτερα να πάω εκεί κάτω με το λεωφορείο. Πόσο
μακριά είναι το Καστέλ ντε λος Τόρες από τον κοντινότερο σταθμό;»
«Είκοσι χιλιόμετρα περίπου. Το ταξίδι με το λεωφορείο θα σας
πάρει μια ολόκληρη μέρα. Ενώ μαζί μου θα φτάσετε σε λίγες ώρες.
Πρώτα, όμως, θα πρέπει ν’ αποφασίσετε αν θέλετε τη δουλειά. Δε θα
έχετε να κάνετε με πρόσωπα της υψηλής κοινωνίας. Μόνο με χωριά-
τες και άξεστους εφήβους».
«Μερικά πρόσωπα της υψηλής κοινωνίας μπορούν να γίνουν
πραγματικά άξεστα», είπε η Κάσια.
«Αναμφίβολα. Όμως, ξέρετε τι θέλω να πω. Η ζωή σ’ ένα ορεινό
χωριό τετρακοσίων κατοίκων είναι πολύ διαφορετική από τη ζωή σ’
ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων. Εκεί, όταν έρχεται το φορτηγάκι του
ψαρά, θεωρείται σπουδαίο γεγονός».
«Αναρωτιέμαι αν οι χωριάτες σας θα δεχτούν τους αστούς εφή-
βους που θα επιβληθούν στην κοινωνία τους από έναν απόντα αριστο-
κράτη».

169
Εκείνος την κοίταξε ειρωνικά. «Δε σας αρέσει που τους αποκαλώ
χωριάτες;»
«Είναι πιθανόν να μην αρέσει σ’ αυτούς».
«Δεν είναι υποτιμητικό. Χωριάτης είναι αυτός που κερδίζει τη
ζωή του δουλεύοντας τη γη. Τους σέβομαι αυτούς τους ανθρώπους. Οι
κάτοικοι του Καστέλ ντε λος Τόρες δεν είναι οι χωριάτες μου. Αν κά-
ποτε τους εκμεταλλευόταν κάποιος φεουδάρχης, αυτό συνέβη πολύ
καιρό πριν και δεν ήταν δικός μου πρόγονος. Εγώ κληρονόμησα α-
πλώς το σπίτι και τον κήπο του. Τίποτα περισσότερο. Τα γύρω αμπέ-
λια και τα περιβόλια με τις αμυγδαλιές ανήκουν σε μικρούς ιδιοκτή-
τες. Όμως, έχετε δίκιο. Στην αρχή θα είναι επιφυλακτικοί και ανήσυ-
χοι. Τότε είναι που θα χρειαστούν αυτά που μάθατε εδώ μέσα. Αντί
να καλοπιάνετε τους επισκέπτες του ξενοδοχείου, θα καθησυχάζετε
τους χωρικούς».
«Δε βλέπουν όλους τους ξένους κάπως καχύποπτα;»
«Δεν είμαστε στενόμυαλη ράτσα όπως οι Βρετανοί», είπε με σκω-
πτική διάθεση εκείνος. «Οι Ισπανοί είναι φιλόξενοι εκ φύσεως. Έχετε
καιρό μέχρι την ημέρα που θα φύγω για ν’ αποφασίσετε. Στο μεταξύ,
αν υπάρχει κάτι που επιθυμείτε να μάθετε, απλώς ρωτήστε με».
Μόλις τελείωσαν το δείπνο τους, εκείνος την πήγε στο σπίτι της
με το αυτοκίνητο, το οποίο άφησε στην αρχή του σοκακιού, για να τη
συνοδεύσει ως την πόρτα της.
Ήδη, η Κάσια είχε αποφασίσει ότι θα δεχόταν. Τα χρήματα ήταν
πολύ καλά. Θα είχε περισσότερες υπευθυνότητες και την ευκαιρία να
γνωρίσει κι ένα άλλο κομμάτι της Ισπανίας. Μπορούσε να πάει στην
Αγγλία τον επόμενο χρόνο. Μια συστατική επιστολή από ένα μαρκή-
σιο θα έκανε εντυπωσιακό το βιογραφικό της.

***

Όπως το περίμενε η Κάσια, την επόμενη μέρα, ο διευθυντής του


ξενοδοχείου την κάλεσε στο γραφείο του μετά την καθιερωμένη του
επιθεώρηση και της ζήτησε να κλείσει την πόρτα.
«Τι είναι αυτά που ακούω, Κάσια; Χτες το βράδυ δείπνησες στη
σουίτα Μιραδόρ;»
«Ο μαρκήσιος μου πρόσφερε μια δουλειά, σενιόρ Αλβαρες». Έ-
πειτα του εξήγησε περί τίνος επρόκειτο.
Ο διευθυντής της έκανε νόημα να καθίσει. «Επειδή δεν έχεις οι-
κογένεια για να σε καθοδηγήσει, θα σου μιλήσω σαν να ήμουν πατέ-
ρας σου. Αυτά που θα σου πω είναι άκρως εμπιστευτικά. Δεν είμαστε
σε θέση να κρίνουμε τους τρόπους και την ηθική των επισκεπτών,

170
αλλά νομίζω ότι και μόνη σου θα παρατήρησες ότι ο μαρκήσιος δεν
είναι -πώς να το πω;- ο στυλοβάτης των χρηστών ηθών».
«Το γνωρίζω, αλλά είμαι απολύτως βέβαιη ότι δεν κάνει τέτοιες
σκέψεις για μένα. Όταν το σχέδιό του μπει σε εφαρμογή, δε θα τον
βλέπω και πολύ συχνά».
Αφού την ανέκρινε για λίγο ακόμη, ο σενιόρ Άλβαρες είπε: «Η
γνώμη μου είναι ότι είσαι πολύ μικρή γι’ αυτή τη δουλειά. Χρειάζεται
κάποιος πιο ώριμος. Είσαι ένα λογικό και φιλότιμο κορίτσι, αλλά δεν
είσαι αρκετά μεγάλη για να επιβάλλεις πειθαρχία σε εφήβους που δεν
έχουν κανένα σεβασμό προς οποιαδήποτε αρχή, γενικώς».
«Την πειθαρχία θα την αναλάβει ο Εγγλέζος. Είναι σκληρό κα-
ρύδι και δεν ανέχεται ανοησίες».
«Δεν είναι ο τέλειος συνεργάτης για κάποιον με τη δική σου ευαι-
σθησία. Σε συμβουλεύω να μείνεις εδώ. Αν νιώθεις αμηχανία να μι-
λήσεις στο μαρκήσιο, θα του μιλήσω εγώ. Θα ήθελες;»
«Μου έδωσε προθεσμία μέχρι την αναχώρησή του για ν' αποφα-
σίσω. Δεν έχω καταλήξει ακόμη. Εκτιμώ ειλικρινά τη συμβουλή σας
και την προσφορά σας, αλλά δε θα φοβηθώ να του το πω, αν αποφα-
σίσω ν’ αρνηθώ τελικά», είπε η Κάσια ευγενικά, αλλά αποφασιστικά.

***

Στο υπόλοιπο της διαμονής του στο «Καστίγιο», ο μαρκήσιος τη


χαιρετούσε φιλικά και ευγενικά όποτε τη συναντούσε στο φουαγιέ.
Δε συζήτησαν όμως άλλη φορά και ο θόρυβος από την επίσκεψή της
στη σουίτα του κόπασε πολύ σύντομα, αφού ο μαρκήσιος περνούσε τα
βράδια μόνος του ή συντροφιά με άλλους σκιέρ.
Το βράδυ πριν από την αναχώρηση του Σιμόν ντε Μοντραγκόν, η
Κάσια πήγε να ενημερώσει τον σενιόρ Άλβαρες. Όπως φοβόταν, ε-
κείνος το πήρε άσχημα.
«Θα πρέπει να σε αντικαταστήσω. Μην περιμένεις να γυρίσεις
εδώ, αν τα πράγματα πάνε άσχημα», την προειδοποίησε.
«Καταλαβαίνω. Αν τα πράγματα πάνε άσχημα, θα γυρίσω στην
Αγγλία», του είπε.
«Πανέμορφη χώρα, αλλά με ανυπόφορο κλίμα. Όταν ήμουν νέος,
έζησα για ένα χρόνο στο Λονδίνο. Δεν έβλεπα την ώρα να επιστρέψω
στη λιακάδα μας. Πετάς μια καριέρα που υπόσχεται πολλά εδώ στο
‘Καστίγιο’, Κάσια. Όμως, οι νέοι σήμερα δε δέχονται πια συμβουλές.
Νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα».
Η Κάσια πέρασε μια ανήσυχη νύχτα. Αναρωτιόταν αν ο σενιόρ
Άλβαρες είχε δίκιο. Ο καθοριστικός παράγοντας στην απόφασή της

171
ήταν η επικείμενη λήξη του συμβολαίου για την ενοικίαση του στού-
ντιο. Θα μπορούσε, φυσικά, να μη ριψοκινδυνεύσει και να νοικιάσει
ένα άλλο διαμέρισμα στην πόλη. Όμως, αν είναι να φύγω από το Αλ-
μπαϊθίν, σκέφτηκε, ας φύγω και από την πόλη.
Ο μαρκήσιος θα αναχωρούσε νωρίτερα από τους άλλους επισκέ-
πτες που θα έφευγαν εκείνο το πρωί. Η Κάσια είχε ελέγξει εξονυχι-
στικά το λογαριασμό του για να βεβαιωθεί ότι όλα ήταν εντάξει. Ε-
κείνος κατέβηκε, αφού είχε πάρει πρωινό στη σουίτα του. Οι απο-
σκευές του και τα πέδιλα του σκι θα πήγαιναν απευθείας στο γκαράζ
και θα του παραδίδονταν μαζί με το αυτοκίνητο, στην είσοδο του ξε-
νοδοχείου.
«Καλημέρα, Κάσια».
«Καλημέρα, σενιόρ. Ελπίζω να απολαύσατε τη διαμονή σας μαζί
μας».
«Πάρα πολύ, σας ευχαριστώ». Έβγαλε το πορτοφόλι του από την
πίσω τσέπη του παντελονιού του, διάλεξε μια κάρτα και την ακού-
μπησε στον πάγκο, ενώ ταυτόχρονα έριχνε μια ματιά στο λογαριασμό.
Η Κάσια πήρε την κάρτα και την πέρασε στο μηχάνημα.
«Τι αποφασίσατε;» τη ρώτησε.
Εκείνη σήκωσε το κεφάλι της και τον κοίταξε. Ύστερα πήρε μια
βαθιά ανάσα. «Θα ήθελα να λάβω μέρος στο εγχείρημά σας».
«Ωραία. Σ’ αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να είστε έτοιμη να φύ-
γετε στο τέλος της επόμενης επίσκεψής μου. Στο μεταξύ, αν έχετε κά-
ποιες απορίες μπορείτε να μου στείλετε φαξ σ' αυτό το νούμερο», είπε
ο μαρκήσιος και της έδωσε την κάρτα του.
Μόνο αφού εκείνος είχε φύγει πια, η Κάσια κοίταξε την κάρτα
και είδε ότι δεν ήταν δική του, αλλά της γραμματέως του.

***

Ο επόμενος μήνας δεν ήταν καθόλου εύκολος. Ο διευθυντής του


ξενοδοχείου δεν ήταν το μόνο πρόσωπο που πίστευε ότι ήταν τρελή
που πετούσε μια καλή δουλειά με προοπτικές για μια αβέβαιη θέση,
κάπου μέσα στα δάση της ενδοχώρας της Βαλένθια.
Οι συνάδελφοί της που ήταν από τη Γρανάδα έλεγαν πως το Κα-
στέλ ντε λος Τόρες ήταν ένα απομακρυσμένο χωριό, κατάλληλο μόνο
για καμπεσίνος -ένας όρος που χρησιμοποιούσαν με μεγαλύτερη υπο-
τιμητική διάθεση από το μαρκήσιο, όταν της μιλούσαν για τους χωριά-
τες.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που η Κάσια γινόταν μάρτυρας της απέ-
χθειας των Ισπανών για άλλους συμπατριώτες τους. Όλοι ζητούσαν

172
την αυτονομία τους. Όμως, η συμπεριφορά τους, αντί να κλονίσει την
πίστη της, την έκανε πιο αποφασιστική.
Είχε επιτρέψει στον πατέρα της να της ορίζει τη ζωή, αλλά από
εδώ κι εμπρός, οι αποφάσεις ήταν δικές της. Ήταν μια ανεξάρτητη
γυναίκα.

173
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4

Στις εννιά παρά πέντε ακριβώς, ένα ηλιόλουστο πρωινό του Φλε-
βάρη, η Κάσια μετέφερε τη βαλίτσα της στο δρόμο για να περιμένει
εκεί την άφιξη του μαρκήσιου, στο σημείο όπου την είχε αφήσει με το
αυτοκίνητό του, ένα μήνα πριν.
Είχε σταματήσει τη δουλειά στο ξενοδοχείο πριν από δυο μέρες
και είχε περάσει την τελευταία μέρα της καθαρίζοντας το στούντιο.
Το είχε αφήσει πιο καθαρό απ’ όσο το βρήκε όταν μετακόμισε εκεί
με τον πατέρα της. Οι πίνακές του κι ένα μπαούλο με διάφορα αντι-
κείμενα που είχαν συγκεντρώσει με τα χρόνια βρίσκονταν τώρα σε
αποθήκη. Είχε πάρει μαζί μόνο τα ρούχα της και μερικούς προσωπι-
κούς θησαυρούς, που θα την έκαναν να αισθάνεται σαν στο σπίτι της
στο Κάσα Μοντραγκόν, στο Καστέλ ντε λος Τόρες.
Αντίθετα με την πεποίθηση των ξένων ότι οι Ισπανοί δεν αγαπούν
ιδιαίτερα την ακρίβεια, ο μαρκήσιος έφτασε τη στιγμή που τα ρολόγια
των παραπλήσιων εκκλησιών χτυπούσαν εννιά ακριβώς. Τον είχε δει
πολύ λίγο τις τελευταίες μέρες. Αυτή τη φορά, είχε έρθει στη Γρανάδα
μόνος του.
«Καλημέρα», της είπε από τ’ ανοιχτό παράθυρο καθώς σταμά-
τησε δίπλα της. «Είστε έτοιμη για περιπέτεια;»
«Καλημέρα. Ναι, δε βλέπω την ώρα να ξεκινήσουμε».
Εκείνος πάτησε ένα κουμπί μέσα στο αυτοκίνητο και άνοιξε το
πορτ μπαγκάζ. Πριν η Κάσια προλάβει να κουνηθεί, εκείνος έσκυβε
κιόλας από πάνω της. Σήκωσε τη βαλίτσα της με χαρακτηριστική ευ-
κολία, σαν να ήταν άδεια. Την έβαλε πάνω από τη δική του πανάκριβη
βαλίτσα κι έπειτα της άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού.
Με εξαίρεση τη βραδιά που την είχε φέρει στο σπίτι, η Κάσια δεν
είχε ξαναμπεί σ’ ένα τόσο πολυτελές αυτοκίνητο. Επίσης, δεν ήξερε
να οδηγεί. Έσκυψε και κάθισε στη θέση του συνοδηγού. «Μόλις συ-
νειδητοποίησα ότι ίσως να υποθέσατε πως ξέρω να οδηγώ. Θα χρεια-
στεί; Μήπως το γεγονός ότι δεν ξέρω με καθιστά ακατάλληλη;»
«Είναι ένα μειονέκτημα, αλλά ξεπερνιέται. Θα πρέπει να πάρετε
μαθήματα οδήγησης. Αν ήξερα ότι δεν οδηγείτε, θα σας πρότεινα να
ξεκινήσετε αμέσως μαθήματα. Πάντως, δεν είναι τόσο σημαντικό».
174
Το Αλμπαϊθίν βρισκόταν στη βόρεια πλευρά της πόλης. Ο δρόμος
για τη Μούρθια -την επόμενη πόλη στην κατεύθυνσή τους περνούσε
από εκεί κοντά. Μέσα στα επόμενα πέντε λεπτά, κατά τη διάρκεια
των οποίων η Κάσια έσφιγγε διαρκώς τη ζώνη του καθίσματος της, η
Γρανάδα χάθηκε από τα μάτια τους. Γλιστρούσαν απαλά στο φιδίσιο
δρόμο πάνω στους λόφους, αφήνοντας πίσω τους καθετί γνωστό.
Αίγα χιλιόμετρα πιο κάτω, ο μαρκήσιος σταμάτησε για να βάλουν
βενζίνη. Αντάλλαξε μερικές κουβέντες με τον υπάλληλο του βενζινά-
δικου, με το γνώριμο πια, άνετο τρόπο του. Η Κάσια αναρωτήθηκε αν
θα της μιλούσε καθόλου στη διαδρομή ή αν θα άκουγε απλώς κάποια
από τις κασέτες που ήταν τακτοποιημένες στην ειδική θέση, κάτω από
το ταμπλό.
Καθώς έφευγαν από το βενζινάδικο της είπε: «Το προηγούμενο
αφεντικό σας είναι δυσάρεστημένο μαζί μου, επειδή σας πήρα από
εκείνον. Σήμερα το πρωί, καθώς έφευγα, άφησε κατά μέρος τις ευγέ-
νειες για να μου πει -σχεδόν με αυστηρότητα- ότι είστε ένα κορίτσι
πολύ ηθικό και αξίζετε να σας φερθούν με καλοσύνη και μεγάλη φρο-
ντίδα».
«Είναι πολύ ευγενικός άνθρωπος. Εκδηλώσει ένα πατρικό σχε-
δόν ενδιαφέρον για όλους τους υπαλλήλους του».
«Εγώ δεν είμαι ευγενικός», είπε ο μαρκιίσιος. «Ούτε είχα ποτέ
πατρικά συναισθήματα. Πάντως ο Άλβαρες φάνηκε ν’ ανακουφίζεται
όταν του είπα πως θα υπάρχει και μια μεσόκοπη μαγείρισσα στο προ-
σωπικό. Χωρίς αμφιβολία, αυτό θα καθησυχάσει κι εσάς», πρόσθεσε
μ’ ένα χαμόγελο.
«Δεν είχα ανησυχήσει. Η μαγείρισσα είναι ντόπια;»
«Όχι. Ο άντρας της ήταν Γάλλος κι έζησε στη Γαλλία είκοσι χρό-
νια. Τώρα είναι χήρα και θέλει να επιστρέφει στην I σπανία.
Τ’ όνομά της είναι Λάουρα Μπουασόν. Θα έρθει σε λίγες μέρες
κι έτσι θα χρειαστεί να βολευτούμε όπως μπορούμε έως τότε».
Η Κάσια αναρωτήθηκε για ποιο λόγο ο μαρκήσιος χρησιμοποι-
ούσε δεύτερο πληθυντικό πρόσωπο, αλλά δεν τόλμησε να τον ρωτή-
σει. «Πότε υπολογίζετε ότι θα είμαστε έτοιμοι να λειτουργήσουμε;»
«Αν η κατάσταση εξελιχτεί σύμφωνα με το σχέδιο -πράγμα που
θα ήταν μάλλον απίθανο για οποιοδήποτε χωριουδάκι σαν αυτό- θα
είμαστε έτοιμοι σε έξι εβδομάδες». Ύστερα διάλεξε μια κασέτα και
την έβαλε στο κασετόφωνο. «Ελπίζω να σας αρέσει αυτό. Το γούστο
μου στη μουσική είναι αποτέλεσμα μιας πλύσης εγκεφάλου που μου
έγινε σε τρυφερή ηλικία από τη μητέρα μου, η οποία θα μπορούσε να
γίνει επαγγελματίας πιανίστρια, αν δεν είχε παντρευτεί τόσο νωρίς».

175
«Μου άρεσε η μουσική που είχα ακούσει το βράδυ που δειπνή-
σαμε μαζί».
«Δε θυμάμαι τι ήταν. Αυτό εδώ είναι Ραχμάνινοφ».

***

Έξι ώρες αργότερα, το ταξίδι τους πλησίαζε στο τέλος του. Έφτα-
σαν στην κορυφή ενός λόφου και αφού ο δρόμος ήταν εντελώς άδειος,
ο μαρκήσιος σταμάτησε το αυτοκίνητο για να θαυμάσουν τη θέα
μπροστά τους -μια εκτεταμένη, επίπεδη κοιλάδα, που την προφύλασ-
σαν βουνά στις τρεις πλευρές της. Υπήρχαν επίσης, αρκετά μικρά χω-
ριά. Το πιο μακρινό απ’ αυτά ήταν ο προορισμός τους.
Κάτω από το απογευματινό φως μιας ζεστής ημέρας, η κοιλάδα
παρουσίαζε μια ευχάριστη εικόνα από αμπέλια που εναλλάσσονταν
με αμυγδαλιές και πορτοκαλιές.
Το μόνο σημάδι του σύγχρονου πολιτισμού σε όλη την κοιλάδα
ήταν ένα μεγάλο πρατήριο καυσίμων που βρισκόταν στην περιφέρεια
ενός χωριού. Η περιοχή είχε γλιτώσει από τη λαίλαπα του τουρισμού.
Εδώ, αντί για τις αποικίες με τις βίλες που συνήθιζε κάνεις να βλέπει
στην υπόλοιπη ακτή, οι χαμηλότερες πλαγιές των βουνών ήταν γυμνές
και διάσπαρτες με ξερολιθιές, πολλές από τις οποίες είχαν καταρρεύ-
σει από την αδιαφορία, ενώ άλλες συγκρατούσαν ακόμη λίγη καλ-
λιεργήσιμη γη.
Προσπέρασαν μια πινακίδα που έγραφε «Καστέλ ντε λος Τόρες».
Άλλη μια προσθήκη στο μακρύ κατάλογο των σταθμών στη ζωή της
Κάσια. Είχε αλλάξει τόσες φορές τόπο κατοικίας που είχε χάσει πια
το λογαριασμό. Αναρωτήθηκε πόσο καιρό θα κατόρθωνε να μείνει
εδώ και ευχήθηκε η εμπειρία της να ήταν καλή, ώστε να μη βρεθεί
στην άσχημη θέση να το μετανιώσει που ήρθε.
Είδαν ελάχιστους ανθρώπους κι αυτοί κοιτούσαν με περιέργεια
το αυτοκίνητο. Μόνο ένας γέροντας σήκωσε το χέρι του και τους χαι-
ρέτησε -πιο πολύ από συνήθεια κι όχι επειδή αναγνώρισε κάτι. Βέ-
βαια, μπορεί το αυτοκίνητο να είχε πινακίδες της Μαδρίτης, αλλά ο
οδηγός του δεν ήταν τελείως άγνωστος σ’ αυτά τα μέρη.
«Αυτή είναι η Πλάσα Μαγιόρ -το κέντρο της δραστηριότητας εδώ
στο χωριό», είπε ο μαρκήσιος και της έδειξε την πλατεία. Μια ισπα-
νική σημαία κυμάτιζε στο μπαλκόνι ενός κτιρίου κοντά σε δυο μικρά,
σκοτεινά καφενεία. Ακόμη κι εδώ, υπήρχαν ελάχιστα σημάδια ζωής.
Το Κάσα Μοντραγκόν βρισκόταν σε μια μικρότερη πλατεία κι έ-
πιανε όλη τη μία πλευρά της, ενώ ήταν ψηλότερο από τα διπλανά κτί-
ρια. Τα σπίτια ήταν όλα διατηρημένα καλά και περιποιημένα, εκτός

176
από το μεγαλύτερο που ήταν εγκαταλειμμένο.
«Μην απογοητεύεστε. Σύντομα, δε θα είναι πια έτσι», είπε ο μαρ-
κήσιος και πάρκαρε το αυτοκίνητο. «Ευτυχώς, δεν είναι αυτή η μονα-
δική είσοδος. Υπάρχει δρόμος κι από πίσω, απ’ όπου μπαίνουν οι ερ-
γάτες».
Η Κάσια είχε ζήσει στην Ισπανία για αρκετό καιρό, ώστε να ξέρει
ότι μερικές φαινομενικά μέτριες προσόψεις σπιτιών έκρυβαν απίθα-
νους χώρους πίσω τους. Τη στιγμή που πάτησε το πόδι της στο εσωτε-
ρικό του Κάσα Μοντραγκόν, κατάλαβε ότι αυτό το σπίτι ήταν πολύ
πιο αρχοντικό απ’ όσο άφηνε να εννοηθεί το εξωτερικό του. Πίσω από
τη φαρδιά σκάλα στο χολ, υπήρχε μια μεγάλη τζαμαρία που έβλεπε
σε μια ευρύχωρη εσωτερική αυλή.
Ακολούθησε το μαρκήσιο στο σπίτι για να δει τις εργασίες που
είχαν κάνει οι εργάτες. «Δε θα μείνουμε το βράδυ εδώ», είπε ο μαρ-
κήσιος. «Για σας, έχω κανονίσει να μείνετε στο σπίτι του φαρμακο-
ποιού κι εγώ θα μείνω σ' ένα πανδοχείο που χρησιμοποιούν οι βοτα-
νολόγοι και οι πεζοπόροι, μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω. Τα ήθη και τα
έθιμα στο Καστέλ ντε λος Τόρες έχουν μείνει λίγο πίσω. Δε θέλω να
προκαλέσω κουτσομπολιά με το να κοιμηθούμε μόνοι σ’ αυτό το σπίτι.
Όταν θα έρθει η Λάουρα, θα είναι πιο αξιοπρεπές».
Αυτή η ανακοίνωση την ανακούφισε. Οι χοντροί τοίχοι και τα
κλειστά παράθυρα έκαναν το σπίτι να μοιάζει ψυχρό και τρομακτικό
τώρα -πόσο μάλλον τη νύχτα... Δε θα ήθελε να κοιμηθεί μόνη της εδώ,
αλλά ούτε και μαζί του. Όχι επειδή φοβόταν ότι εκείνος θα προσπα-
θούσε να εκμεταλλευτεί την κατάσταση, αλλά επειδή ήξερε πώς θα το
έβλεπαν οι ντόπιοι. Ήταν προς τιμήν του μαρκήσιου το ότι σεβόταν
πάντα τις αντιλήψεις των άλλων, παρ’ όλο που ο ίδιος ήταν ασυμβίβα-
στος άνθρωπος.

***

Η μαντάμ Μπουασόν επέστρεψε στην Ισπανία συντροφιά με μια


Γαλλίδα φίλη της που είχε ένα διαμέρισμα στο Μπενιδόρμ. Το Μπε-
νιδόρμ ήταν κάποτε ένα ήσυχο ψαροχώρι, αλλά τώρα είχε γίνει μια
πολυσύχναστη λουτρόπολη. Η Κάσια είχε πάρει μια ιδέα του εκσυγ-
χρονισμού που είχε υποστεί το χωριό, όταν, την ημέρα που έφτασαν,
είδε από τον αυτοκινητόδρομο τα πανύψηλα κτίρια.
Ο Σιμόν είχε κανονίσει να πάει στο Μπενιδόρμ για να φέρει τη
μαγείρισσα, που είχε μείνει εκεί δυο μέρες με τη φίλη της για να τη
βοηθήσει να οργανώσει το διαμέρισμά της για τις χειμερινές της δια-
κοπές.

177
Παρ’ όλο που υπήρχε συγκοινωνία, ο Σιμόν είχε επιμείνει να τη
φέρει ο ίδιος.
«Αυτό είναι το Κοντινέντε, ένα από τα μεγαλύτερα σούπερ μάρ-
κετ, απ’ όπου θα ψωνίζετε κάποιες προμήθειες», είπε ο μαρκήσιος
στην Κάσια και της έδειξε ένα μεγάλο, μοντέρνο κτίριο έξω από το
οποίο κυμάτιζαν οι σημαίες πολλών κρατών. «Πράγμα που μου θυμί-
ζει... πρέπει να κανονίσουμε μαθήματα οδήγησης. Ίσως σας δείξω
εγώ τα βασικά».
«Ω, όχι... σας παρακαλώ, μη», αποκρίθηκε βιαστικά η Κάσια.
«Είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σας που το προτείνατε.
αλλά θα ένιωθα νευρική μέσα σ’ ένα τέτοιο αυτοκίνητο. Δε θα
ήθελα να του κάνω ζημιά».
«Δε θα σας άφηνα», είπε χαμογελώντας εκείνος. «Όμως, ίσως έ-
χετε δίκιο... Οι γυναίκες μαθαίνουν δύσκολα να οδηγούν. Χρειάζο-
νται ειδικευμένο εκπαιδευτή. Ίσως να μπορούν να διδάξουν η μία την
άλλη, αλλά όταν επιχειρήσει να τους διδάξει κάτι ένας άντρας, συνή-
θως καταλήγει να τους προκαλέσει υπέρταση και δάκρυα στα μάτια».
Η Κάσια κατάλαβε ότι εκείνος την πείραζε. «Έτσι λένε. Εγώ, πά-
ντως, θα ένιωθα πολύ καλύτερα, αν μάθαινα να οδηγώ σ’ ένα μικρό
αυτοκίνητο που θ’ ανήκε σε μια σχολή οδηγών».
Τα περίχωρα του Μπενιδόρμ της πρόσφεραν αρκετές ευκαιρίες
για ν’ αλλάξει θέμα. «Είδατε ποτέ αυτό το μέρος πριν χτιστούν αυτά
τα πολυώροφα ξενοδοχεία;»
«Όχι. Δεν ερχόμασταν ποτέ εδώ. Αλλά τούτοι είναι ουρανοξύ-
στες-μωρά σε σύγκριση μ’ αυτούς της Νέας Υόρκης, του Χονγκ Κονγκ
και του Ρίο».
Για να βρει τη διεύθυνση που του είχε δώσει η μαντάμ Μπουασόν,
ζήτησε οδηγίες από έναν αστυνομικό. Η πόλη ήταν γεμάτη ξένους. Οι
περισσότεροι είχαν γκρίζα μαλλιά και ήταν ηλιοκαμένοι και χαρού-
μενοι.
«Αναρωτιέμαι αν ξέρει κανείς τους πόσο πιο όμορφα είναι λίγα
χιλιόμετρα πιο μέσα», είπε η Κάσια καθώς περνούσαν από μια φαρ-
διά λεωφόρο, γεμάτη ξενοδοχεία, καφετερίες και καταστήματα με
σουβενίρ για τους τουρίστες.
«Οι περισσότεροι δε θα συμφωνούσαν μαζί σας. Η ζωή στο Κα-
στέλ δε θα άρεσε σε οποιονδήποτε. Μπορεί να το βαρεθείτε κι εσείς,
αν μείνετε λίγο ακόμη».

***

Δυο μέρες μετά την άφιξη της Λάουρας, ο Σιμόν επέστρεψε στη

178
Μαδρίτη, αφού είπε πως θα πηγαινοερχόταν όποτε θα του το επέτρε-
παν οι ασχολίες του. Χωρίς αμφιβολία, θα πλήττει μαζί μας, σκέφτηκε
η Κάσια, μετά την αναχώρησή του. Παρά τον εμφανή ενθουσιασμό
του για το εγχείρημά του, το Καστέλ ήταν πολύ διαφορετικό από το
περιβάλλον όπου ήταν συνηθισμένος. Και η Λάουρα με την Κάσια,
ασφαλώς, δεν ήταν οι γυναίκες με τις οποίες θα έκανε συντροφιά σε
κανονικές συνθήκες.
Μικρό καμωμένη, υπέρβαρη και ζωηρή, η Λάουρα μιλούσε αδιά-
κοπα. Τους είχε διηγηθεί την ιστορία της ζωής της την ημέρα που την
παρέλαβαν από το Μπενιδόρμ και από τότε, κάθε μέρα πρόσθετε λε-
πτομέρειες σε κάθε γεύμα. Την Κάσια δεν την ενοχλούσε. Την ενδιέ-
φερε η ζωή των άλλων ανθρώπων. Αυτό που την κούραζε ήταν η συ-
χνή κριτική της Λάουρας σχετικά με τον τρόπο που γίνονταν τα πράγ-
ματα στην Ισπανία, σε σύγκριση με τις ανώτερες μεθόδους που είχαν
υιοθετήσει οι πολίτες της πατρίδας της. Ίσως αυτή η συμπεριφορά της
σιγά σιγά να άλλαζε, μετά την εγκατάστασή της.

***

Ένα πρωί, καθώς η Κάσια γύριζε από την Πλάσα Μαγιόρ όπου
είχε πάει για να ταχυδρομήσει μερικά γράμματα στη Γρανάδα, στα-
μάτησε δίπλα της ένα όχημα και ο οδηγός τής μίλησε.
«Ψάχνω για το σπίτι του Μοντραγκόν», είπε στα ισπανικά.
Το όχημα ήταν ένα σκονισμένο και πολυταξιδεμένο Ρέιντζ Ρόβερ,
με το τιμόνι δεξιά. Αυτό και η προφορά του την έπεισαν ότι ήταν ο
άντρας που περίμεναν.
Η Κάσια διέσχισε το δρόμο και του μίλησε στ’ αγγλικά. «Θα πρέ-
πει να είστε ο Τζακ Λοκ».
Εκείνος δε φάνηκε να εκπλήσσεται. «Ακριβώς. Εσύ ποια είσαι;»
«Κάσια Μπράουνινγκ... άλλο ένα μέλος της ομάδας. Είμαι το πα-
ραπαίδι», του είπε εκείνη χαμογελώντας.
Εκείνος δεν της ανταπέδωσε το χαμόγελο. Παρ’ όλα αυτά, πήρε
το χέρι της στη δική του τεράστια παλάμη. Τα νύχια του ήταν κατράμι
και είχε κάλους. Δεν είχε μάθει να σφίγγει λιγότερο το χέρι του όταν
χαιρετούσε διά χειραψίας τις γυναίκες, αλλά η Κάσια κατόρθωσε να
συγκρατηθεί και να μη μορφάσει όταν της έλιωσε τα δάχτυλα στη χού-
φτα του.
«Καλύτερα να μπεις μέσα», της πρότεινε και της άνοιξε την
πόρτα.
«Στρίψε αριστερά στο τέλος του δρόμου κι έπειτα, δεξιά στο

179
πρώτο και αριστερά στο δεύτερο στενό», είπε η Κάσια και κάθισε δί-
πλα του. «Πώς ήταν το ταξίδι σου;»
«Καλό. Εσύ πότε ήρθες εδώ;»
«Πριν από δυο εβδομάδες. Όταν με στρατολόγησε ο μαρκήσιος,
εργαζόμουν σ’ ένα ξενοδοχείο στη Γρανάδα. Δε γνωρίζω καλά αυτή
την περιοχή της Ισπανίας, αλλά έχει αρχίσει ήδη να μ’ αρέσει. Πού
έμεινες χτες το βράδυ;»
«Κοιμήθηκα εδώ πίσω», είπε ο Τζακ, δείχνοντας με τον αντίχειρα
το πίσω μέρος του τζιπ.
«Θα έχεις ανάγκη από ένα μπάνιο κι από ξεκούραση».
Εκείνος δεν έκανε κανένα σχόλιο, ίσως επειδή προσπαθούσε να
περάσει το ογκώδες αυτοκίνητό του ανάμεσα σ’ ένα άλλο που ήταν
σταθμευμένο στο στενό δρόμο και σ’ ένα μοτοποδήλατο που περ-
νούσε εκείνη τη στιγμή.
Όση ώρα είχε στραμμένη αλλού την προσοχή του, η Κάσια τον
εξέτασε στα γρήγορα. Είχε δει με την πρώτη ματιά ότι τα μαλλιά του
ήταν κομμένα τόσο κοντά, που έμοιαζε με τρόφιμο φυλακών της βι-
κτοριανής εποχής. Μ’ αυτό το κούρεμα θα περίμενε να δει κανείς και
σκουλαρίκια ή ακόμα και κρίκους στη μύτη, αλλά ο άντρας που ήταν
δίπλα της δε φορούσε κοσμήματα ούτε είχε τατουάζ στα μπράτσα του.
Παρ’ όλα αυτά, φαινόταν αρκετά σκληρός για να περάσει τη νύ-
χτα σε κάποιο πάρκινγκ για φορτηγά, δίπλα στον αυτοκινητόδρομο,
χωρίς να φοβάται ότι θα τον ενοχλήσουν οι «πειρατές της ασφάλτου»,
οι οποίοι έκαναν την κατασκήνωση αδύνατη για τους πιο ευάλωτους
ταξιδιώτες.
Βρόμικος δεν ήταν, πάντως. Το τετράγωνο σαγόνι του φαινόταν
πρόσφατα ξυρισμένο και τα ρούχα του, παρ’ όλο που ήταν φτηνά και
παλιά, ήταν καθαρά. Ακόμη και οι βαριές αρβύλες που φορούσε ήταν
φρεσκογυαλισμένες. Η Κάσια δεν μπορούσε να πει ακόμη τι χρώμα
είχαν τα μάτια του, γιατί ήταν καλυμμένα από σκούρα γυαλιά με πλα-
ϊνά προστατευτικά.
«Αριστερά, δεξιά και στο δεύτερο αριστερά... σωστά;» ρώτησε ε-
κείνος.
«Σωστά», απάντησε η Κάσια το ίδιο λακωνικά. Άραγε είναι πά-
ντα τόσο λιγομίλητος; αναρωτήθηκε. Πώς θα τα βγάλει πέρα με τη
φλύαρη Λάουρα;
«Είναι εδώ ο χέφε;»
Χέφε ήταν ένας όρος με πολλές σημασίες, ξεκινώντας απ’ αυτή
του αφεντικού και καταλήγοντας σ’ αυτή του στρατιωτικού διοικητή.
Η Κάσια κατάλαβε ότι εννοούσε το μαρκήσιο.
«Πήγε στη Μαδρίτη για λίγες μέρες. Τον περιμένουμε απόψε ή

180
αύριο».
«Πού ήταν η βάση σου στην Αγγλία;» τη ρώτησε ο Τζακ Λοκ.
«Δεν έζησα ποτέ στην Αγγλία. Ο πατέρας μου ήταν ένας περιπλα-
νώμενος καλλιτέχνης. Γυρνούσαμε στη Μεσόγειο, ανάλογα με τα κέ-
φια του. Εσύ από πού είσαι;»
«Λονδίνο... Ιστ Εντ. Η λάθος πλευρά της πόλης», είπε εκείνος.
Μήπως είναι λίγο εύθικτος; αναρωτήθηκε η Κάσια. Οι εύθικτοι
άνθρωποι είναι πολύ βαρετοί.
Ο Τζακ πάρκαρε το τζιπ σε μια γωνία στην πίσω αυλή, η οποία
τώρα έμοιαζε με εργοτάξιο. Η Κάσια του μίλησε για τη Λάουρα.
«Έλα να τη γνωρίσεις. Μετά θα σου δείξω το δωμάτιό σου και θα
σ’ αφήσω ήσυχο να φρεσκαριστείς πριν από το φαγητό».
Η Λάουρα τσίριξε όταν ο Τζακ της έσφιξε το παχουλό της χεράκι.
«Τι αγροίκος!» είπε στην Κάσια όταν εκείνη επέστρεψε, αφού τον
είχε συνοδεύσει στο δωμάτιό του. «Ελπίζω να μη μας κόψει την όρεξη
στο τραπέζι με τους τρόπους του».
Ο Τζακ δεν τους τράβηξε την καρέκλα για να καθίσουν, ούτε πε-
ρίμενε να τακτοποιηθούν όλα για να καθίσουν να φάνε. Αν μη τι άλλο,
πάντως, δεν έκανε θόρυβο όταν μασούσε και δεν έτρωγε με το στόμα
ανοιχτό.
Αφού απάντησε στις ερωτήσεις της τέσσερις πέντε φορές μονο-
λεκτικά, η Λάουρα παραιτήθηκε από την προσπάθεια ν’ ανοίξει συ-
ζήτηση μαζί του και τον αγνόησε.
Στο τέλος του γεύματος την αιφνιδίασε και τη μαλάκωσε με τα
συγχαρητήρια που της έδωσε για τη μαγειρική της, αν και η γλώσσα
που χρησιμοποίησε δεν είχε τη χάρη της καστιλιάνικης προφοράς του
μαρκήσιου. Ο Τζακ μιλούσε ισπανικά σαν Αγγλος, με αρκετή ευφρά-
δεια βέβαια, αλλά δεν έπαυαν να είναι η γλώσσα των κακόφημων
δρόμων και όχι οι κουβέντες κάποιου καλλιεργημένου ευγενούς.
Όταν εκείνος έφυγε για να ξεφορτώσει τον εξοπλισμό του από το
αυτοκίνητο, η Λάουρα είπε: «Αν μη τι άλλο, δε θα έχει πρόβλημα να
κρατάει τους νεαρούς σε τάξη. Κάτι είναι κι αυτό. Σαν συντροφιά για
μας, όμως...» Τελείωσε τη φράση της με μια αρνητική χειρονομία.
Λίγο αργότερα, καθώς οι δυο γυναίκες έπλεναν τα πιάτα, είδαν
από το παράθυρο της κουζίνας τον Τζακ να ξεφορτώνει το τζιπ. Κά-
ποια στιγμή, γδύθηκε από τη μέση κι επάνω και χώθηκε κάτω από το
τζιπ.
«Τι μούσκουλα!» αναφώνησε η Λάουρα. «Είναι σαν εκείνο το
πλάσμα, τον Ράμπο».
Ακουγόταν αηδιασμένη, αλλά και ενθουσιασμένη μπροστά στη

181
θέα του γυμνού κορμιού του Τζακ. Παρ’ όλο που ήταν αρκετά κοντό-
τερος από τον Σιμόν, οι ώμοι του ήταν το ίδιο φαρδιοί και στητοί.
«Θα πρέπει να τον προσέχεις αυτόν εκεί», την προειδοποίησε η
Λάουρα. «Είδες πώς καταβρόχθισε το φαγητό του. Έτσι θα κάνει και
με τις γυναίκες. Να κλειδώσεις την πόρτα σου απόψε».
Η Κάσια γέλασε. «Δε φαντάζομαι να μου ριχτεί χωρίς να τον προ-
καλέσω, Λάουρα».
«Δεν ξέρεις όσα ξέρω εγώ για τους άντρες. Φαίνεται ότι δεν έχεις
την πείρα που έχουν άλλες στην ηλικία σου. Οι άντρες δεν είναι σαν
εμάς, αγαπητή μου. Έχουν ορέξεις που πρέπει να ικανοποιήσουν. Ό-
ταν τους πιάσει, ξεχνάνε τις λεπτότητες και τα συναισθήματα. Δεν εί-
ναι όλο δικό τους το σφάλμα. Έτσι τους έπλασε η φύση».
«Φαντάζομαι ότι όταν ο Τζακ βρεθεί σ’ αυτή την κατάσταση, θα
πάει στην παραλία και θα βρει καμιά τουρίστρια που ψάχνει για κα-
λοκαιρινές περιπέτειες. Είμαι βέβαιη ότι θα υπάρχουν αρκετές».
«Πολύ πιθανόν... Αλλά και πάλι, δεν το θεωρώ αδύνατο να προ-
σπαθήσει και μαζί σου. Είσαι πολύ ελκυστική και μερικοί άντρες βλέ-
πουν μια πρόκληση σε κάθε γυναίκα που συναντούν».
«Ο Τζακ δεν εκδήλωσε κάποιο ενδιαφέρον για μένα ως τώρα»,
είπε η Κάσια. «Από τον τρόπο που φέρεται στο Ρέιντζ Ρόβερ, μπορώ
να υποθέσω ότι σημαίνει γι’ αυτόν περισσότερα απ' όσα θα σήμαινε
οποιοδήποτε γυναίκα. Δε θα με εξέπληττε αν ήταν μισογύνης».
«Ακόμα κι αυτοί έχουν σάρκα και ορμές», σχολίασε η Λάουρα.
«Μερικές φορές, αυτές οι ορμές είναι πολύ ισχυρές για να καταπιε-
στούν», πρόσθεσε με το βλέμμα καρφωμένο στην αυλή.

***

Η Κάσια βρισκόταν στην ταράτσα και απολάμβανε ένα πανέ-


μορφο ηλιοβασίλεμα, πέρα στα βουνά, όταν άκουσε ένα κορνάρισμα.
Σηκώθηκε όρθια και είδε το αυτοκίνητο του Σιμόν να μπαίνει στην
πίσω αυλή.
Εκείνος κατέβηκε, τεντώθηκε και πήγε να κλείσει τις ψηλές κα-
γκελόπορτες. Ο Τζακ βγήκε από το σπίτι. Καθώς έσφιγγαν τα χέρια
τους, η Κάσια ξαφνιάστηκε από την αντίθεσή τους. Από τη μια μεριά
ο ψηλός, κομψός και σίγουρος για τον εαυτό του Ισπανός αριστοκρά-
της και από την άλλη ο πιο χοντροκομμένος πληβείος Εγγλέζος, ο ο-
ποίος είχε μεν τη δική του αυτοπεποίθηση αλλά του έλειπε η κοινω-
νική θέση.
Ο Τζακ ήταν αυτός που κατάλαβε πρώτος ότι κάποιος τους παρα-
κολουθούσε. Σήκωσε το βλέμμα του και την είδε πάνω στην ταράτσα.

182
Η Κάσια είχε προσέξει στο φαγητό ότι τα μάτια του είχαν ένα
γλυκό γκρίζο χρώμα. Όσο για τα μαλλιά του, της ήταν δύσκολο να κα-
ταλάβει τι χρώμα είχαν αν δεν τ’ άφηνε να μεγαλώσουν. Πάντως,
γύρω από τ’ αυτιά του ασήμιζαν.
Όταν την κοίταξε και ο Σιμόν, τους χαιρέτησε και αποτραβή-
χτηκε. Είχε ανέβει στην ταράτσα για να μαζέψει μερικά απλωμένα
εσώρουχα από το σκοινί που ήταν δεμένο ανάμεσα στις δυο καπνο-
δόχους. Πάνω στην ταράτσα υπήρχε και μια ταλαιπωρημένη από τον
καιρό ψάθινη καρέκλα, πράγμα που σήμαινε ότι και ο προηγούμενος
ένοικος του σπιτιού περνούσε κάποιες ώρες εκεί πάνω.
Με μια ενίσχυση στις κολόνες, για ν’ αντέχουν το βάρος από το
χώμα και τις γλάστρες, πάνω στην ταράτσα μπορεί να φτιαχτεί ένας
κήπος, σκέφτηκε η Κάσια. 'Ενας κήπος όπου δε θα σε βλέπει κανείς,
όπως και στην εσωτερική αυλή. Υπήρχαν κι άλλα σπίτια στην περιοχή,
αλλά κανένα δεν ήταν τόσο ψηλό.
Ακόμη και το καμπαναριό της εκκλησίας δεν έφτανε ψηλότερα
από το Κάσα Μοντραγκόν.

***

Στο δείπνο, το ίδιο βράδυ, ο Τζακ απέδειξε ότι ήταν ομιλητικότα-


τος σε θέματα που τον ενδιέφεραν. Μπορεί οι ζωές τους να ήταν δια-
φορετικές και να προέρχονταν από εντελώς διαφορετικό περιβάλλον,
αλλά ο Σιμόν και ο Τζακ φαίνεται ότι έβρισκαν περισσότερα κοινά
σημεία απ’ αυτά που περίμενε η Κάσια. Έμαθε ότι ο μαρκήσιος δεν
έκανε μόνο σκι, αλλά και καταδύσεις. Επίσης είχε πέσει και με αλε-
ξίπτωτο -ένα σπορ που η ιδέα του και μόνο προξενούσε τρόμο στη
Λάουρα.
Ο Τζακ είπε όχι στον καφέ, αφού δεν έπινε ποτέ, τεντώθηκε στην
καρέκλα του και χασμουρήθηκε σαν ιπποπόταμος. Μόνο όταν είδε
ότι η Λάουρα τον κοιτούσε με αποδοκιμασία, έβαλε το χέρι του μπρο-
στά στο στόμα του κι έκρυψε τη λευκή οδοντοστοιχία του.
«Γιατί δεν πας για ύπνο, φίλε μου;» είπε στα ισπανικά ο μαρκή-
σιος. Αυτή τη γλώσσα χρησιμοποιούσαν στο δείπνο. «Αύριο θα σου
δείξω λίγο την περιοχή εδώ γύρω. Θα πάρουμε φαγητό μαζί μας και
θα περάσουμε την ημέρα μας στο βουνό».
Η Κάσια είχε αρχίσει να διαισθάνεται ότι ο Τζακ δεν ήταν λιγο-
μίλητος εκ φύσεως. Ίσως να ήταν ένα προσωπείο που φορούσε κάθε
φορά που βρισκόταν ανάμεσα σε ανθρώπους με τους οποίους δεν έ-
νιωθε άνετα.
«Σύμφωνοι», είπε ο Τζακ. Τα πόδια της καρέκλας του έτριξαν

183
πάνω στα πλακάκια καθώς σηκώθηκε. «Καληνύχτα σε όλους σας».
«Λάουρα, θα είχες την ευγενή καλοσύνη να μας ετοιμάσεις κάτι
πρόχειρο να πάρουμε μαζί μας για φαγητό αύριο;» ρώτησε ο μαρκή-
σιος καθώς ο Τζακ έβγαινε από το δωμάτιο. «Ο φούρνος του χωριού
φτιάχνει εξαίσιο μαύρο ψωμί. Το προτιμώ από το άσπρο, ιδιαίτερα
αν πρόκειται για πικνίκ».
«Θα σου το φέρω εγώ, Λάουρα», προσφέρθηκε η Κάσια.
«Λατρεύω τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού, τη στιγμή
που το βγάζουν από το φούρνο». Έπειτα στράφηκε στο μαρκήσιο.
«Αλλά είναι πολύ απογοητευτικό ν’ ακούω τους ανθρώπους να μιλούν
μέσα στα καταστήματα και να μην καταλαβαίνω τι λένε. Σ’ εμένα α-
πευθύνονται στα καστιλιάνικα, αλλά μεταξύ τους μιλάνε τη διάλεκτο
της Βαλένθια. Νιώθω σαν να βρίσκομαι σε άλλη χώρα».
«Είμαι σίγουρος ότι θα τη μάθετε γρήγορα. Αμφιβάλλω, όμως,
για το αν θα βρείτε το περιεχόμενο των συζητήσεών τους αξιόλογο.
Οι περισσότεροι ντόπιοι έχουν πολύ στενούς ορίζοντες. Η τηλεόραση
ίσως να τους άνοιγε τα μυαλά λιγάκι... αν είχε κάποιο καλό πρό-
γραμμα. Κυρίως, παρακολουθούν τις σαπουνόπερες εισαγόμενες και
εγχώριες».
Αυτό το σχόλιο θύμισε στη Λάουρα ότι της έλειπαν οι γαλλικές
σαπουνόπερες κι έτσι τον ρώτησε αν μπορούσαν να τοποθετήσουν μια
κεραία για να βάλει μια τηλεόραση στο δωμάτιό της.
«Αρκεί να μην επιτρέπετε στους καλεσμένους μας να παρακολου-
θούν κι αυτοί. Όσο θα βρίσκονται εδώ, θα δοθεί έμφαση στις ενεργη-
τικές και όχι στις παθητικές διασκεδάσεις».
«Θα έχω το δωμάτιό μου κλειδωμένο όταν έρθουν», τον διαβε-
βαίωσε.
Αφού ήπιε τον καφέ του, ο Σιμόν κοίταξε την Κάσια. «Θα περπα-
τήσω μέχρι το μιραδόρ1, δίπλα στο νεκροταφείο. Θέλετε να έρθετε
μαζί μου, Κάσια;»

***

Παρ’ όλο που εκφράστηκε σαν πρόταση, η Κάσια είχε την αί-
σθηση ότι η ερώτησή του ήταν διαταγή.
«Θα πάρω το μπουφάν μου», είπε εκείνη.
Ο καιρός ήταν καλός από την ημέρα που είχε έρθει εδώ και τα
μεσημέρια έκανε ζέστη κάτω από τον ήλιο. Όταν σκοτείνιαζε όμως, η
θερμοκρασία έπεφτε απότομα.

1
Σημείο απ ’ όπου μπορεί κανείς να θαυμάσει ένα τοπίο. (Στ.Μ.)
184
Βγήκαν από το σπίτι από την επιβλητική μπροστινή πόρτα. Ο Σι-
μόν φορούσε ένα καπιτονέ γιλέκο πάνω από το πουλόβερ του κι ένα
καναρίνι κασκόλ γύρω από το λαιμό του. Η Κάσια φορούσε ένα παλιό
αδιάβροχο.
Περπάτησαν σιωπηλοί μέχρι την πλατεία της εκκλησίας. Ύστερα
άρχισαν ν’ ανεβαίνουν το απότομο μονοπάτι που οδηγούσε στο κοι-
μητήριο, ανάμεσα στα ψηλά κυπαρίσσια.
«Θέλετε να έρθετε μαζί μας, αύριο; Δε θα κάνουμε καμιά δύ-
σκολη αναρρίχηση. Είμαι σίγουρος ότι θα μπορέσετε ν’ ακολουθή-
σετε».
Παρ’ όλο που η Κάσια υποπτευόταν ότι ο Τζακ δε θα χαιρόταν
καθόλου, ένευσε καταφατικά. «Θα ήθελα να έρθω», είπε.
«Τώρα που τον γνωρίσατε, τι γνώμη έχετε για τον Τζακ Λοκ;»
«Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να βγάλει κανείς συμπεράσματα.
Το μεσημέρι ήταν λιγότερο ομιλητικός απ’ ό,τι στο δείπνο. Δε νομίζω
πως συμπαθεί ιδιαίτερα τη Λάουρα κι εκείνη το ίδιο, βέβαια».
«Είναι αντιδιαμετρικά αντίθετοι», είπε ο Σιμόν. «Εσείς πώς τα
πάτε με τη Λάουρα;»
«Εγώ, μια χαρά. Ελπίζω να το βλέπει έτσι κι εκείνη».
«Θα μπορούσε να είναι περισσότερο ανεκτική. Ελπίζω να τα πάει
καλά με τα παιδιά. Απ’ ό,τι διάβασα, οι περισσότεροι από τους εφή-
βους που θα έρθουν εδώ έχουν πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση. Δε θ’ α-
νταποκριθούν θετικά στην απόρριψη και στις κριτικές. Αυτό που
χρειάζονται είναι ενθάρρυνση για ν’ αναπτύξουν τις δυνατότητές
τους... και επιβράβευση όταν θα το πετύχουν».
«Είμαι σίγουρη ότι μόλις η Λάουρα τους γνωρίσει, θα ξυπνήσουν
τα μητρικά της ένστικτα. Μαζί μου ήταν πολύ καλή», είπε η Κάσια.
«Δεν είναι δύσκολο να είναι κανείς καλός μαζί σας. Είστε αρκετά
ζεστή;» Την αιφνιδίασε, πιάνοντάς της το χέρι. «Όχι, δεν είστε. Ορί-
στε, πάρτε αυτό. Δεν το έχω ανάγκη».
Έβγαλε το κασκόλ του και τύλιξε μ' αυτό τα χέρια της. Ήταν πολύ
μαλακό, πιθανότατα από κασμίρ, και ήταν ζεστό ακόμη από την ε-
παφή με το λαιμό του.
Όταν έφτασαν στην κορυφή της πλαγιάς, στάθηκαν μπροστά στη
σιδερένια πύλη, πίσω από την οποία αναπαύονταν οι νεκροί του χω-
ριού. Τα μνήματα ήταν στη σειρά και είχαν μαρμάρινες πλάκες που
έγραφαν το όνομα του νεκρού, ενώ στα περισσότερα υπήρχε και μια
φωτογραφία.
«Ίσως να μην έπρεπε να σας φέρω εδώ. Θα πρέπει να σας θυμίζει
τον πατέρα σας», είπε ήρεμα ο Σιμόν.

185
«Ναι, αλλά μ’ αρέσει το μέρος. Έχω ξανάρθει. Δεν το βρίσκω κα-
ταθλιπτικό ή θλιβερό. Μοιάζει σαν ένα κομμάτι του φυσικού κύκλου...
γέννηση, ζωή, θάνατος. Πιστεύω ότι έτσι θα έπρεπε να ζουν οι άνθρω-
ποι: σε μικρές κοινότητες όπου όλοι θα γνωρίζονται μεταξύ τους και
το χώμα που θα τους σκεπάσει κάποτε να είναι εκεί κοντά».
«Δε θα το βλέπατε έτσι, αν είχατε ζήσει εδώ όλη σας τη ζωή. Δε
θα βλέπατε την ώρα ν’ ανοίξετε τα φτερά σας και να δραπετεύσετε
από τ’ αδιάκριτα βλέμματα και τις κακές γλώσσες. Είναι επειδή δεν
είχατε ποτέ ένα μόνιμο σπίτι. Γι’ αυτό ζηλεύετε αυτούς τους ανθρώ-
πους και τον περιορισμό τους. Όλοι τείνουμε να ζητάμε κάτι διαφο-
ρετικό απ’ αυτό που μας έδωσε η ζωή».
Στέκονταν τώρα δίπλα στο χαμηλό τοιχάκι που περιέβαλλε το μι-
ραδόρ και κοιτούσαν τη φεγγαρόλουστη κοιλάδα και τα βουνά, των
οποίων τα ονόματα έπρεπε ακόμη να μάθει η Κάσια.
«Δε θα έλεγα ότι κι εσείς ζητάτε κάτι διαφορετικό. Κάνω λάθος;»
τον ρώτησε.
Πίσω του, ο ασπρισμένος τοίχος του νεκροταφείου έκανε τα μαλ-
λιά του να φαντάζουν ακόμη πιο σκούρα. Το φως της σελήνης τόνιζε
τα σκληρά χαρακτηριστικά του προσώπου του.
«Κάποτε κι εγώ ζητούσα κάτι άλλο. Όταν ήμουν στην ηλικία σας.
Ήθελα να είμαι ελεύθερος, να πηγαίνω όπου μου άρεσε και να κάνω
αυτό που επιθυμούσα».
«Μα είστε ελεύθερος... πολύ περισσότερο από άλλους ανθρώ-
πους.
Είστε πλούσιος, μορφωμένος, είστε ένας Ισπανός ευγενής, εί-
στε...»
Θα έλεγε, πολύ όμορφος, αλλά συγκρατήθηκε. «Τα έχετε όλα, ό-
πως λένε».
«Μπορεί να μην το αντιλαμβάνεστε», της είπε ξερά, «αλλά το να
είμαι μαρκήσιος είχε και την άσχημη πλευρά του. Όταν ήμουν είκοσι
χρόνων, αυτός ο τίτλος μού έμοιαζε με ζουρλομανδύα. Το τίμημα που
έπρεπε να πληρώσω γι’ αυτό το προνόμιο ήταν η υπευθυνότητα. Στους
νέους δεν αρέσει να τους φορτώνουν με βάρη που ανήκουν στους προ-
γόνους τους.
Η κληρονομιά μου ήταν ένα πραγματικό βάρος. Πέντ’ έξι σπίτια,
μερικά από τα οποία είχαν αρχίσει να καταρρέουν, αρκετοί άνθρω-
ποι που εξαρτώνται από μένα και άλλοι τόσοι υπηρέτες και ακόλου-
θοι...»
Ο μαρκήσιος ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους του και χαμογέ-
λασε ειρωνικά. «Ήθελα να πάρω ένα σάκο και να φύγω μακριά απ’
όλα αυτά. Μερικές φορές το έκανα... και το κάνω ακόμη. Μόνο για

186
λίγο, όμως... όπως οι επισκέψεις μου στη Γρανάδα...»
Εκείνη τη στιγμή κάτι έσπρωξε την Κάσια να του κάνει τη συγκε-
κριμένη ερώτηση: «Πώς είναι η σενιορίτα Σάντσες; Έχει αναρρώσει
πλήρως, ελπίζω».
«Έτσι φαντάζομαι. Την περασμένη εβδομάδα την είδα να χορεύει
σε κάποιο πάρτι, στη Μαδρίτη. Δεν είμαστε πια μαζί. Βρήκε άλλη
πορτοκαλιά που κάνει πορτοκάλια».
«Μόνο επειδή εσείς την εγκαταλείψατε, φαντάζομαι». Η Κάσια
μετάνιωσε την ίδια στιγμή που είπε τη σκέψη της φωναχτά.
Με το βλέμμα καρφωμένο στις φωτισμένες από το φεγγάρι στέ-
γες των σπιτιών, περίμενε σφιγμένη την αντίδρασή του.

187
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5

«Θα πρέπει να συμπεράνω από τη δήλωσή σας ότι νομίζετε πως


συμπεριφέρομαι άσχημα στις γυναίκες;» ρώτησε ο Σιμόν.
«Μίλησα χωρίς να σκεφτώ», απάντησε η Κάσια. «Οι σχέσεις σας
με τους άλλους ανθρώπους δεν είναι δική μου δουλειά. Με συγχω-
ρείτε. Ήμουν αυθάδης».
«Το είπατε και δεν μπορείτε να το πάρετε πίσω. Θα ήθελα ν’ α-
κούσω το σκεπτικό σας. Βασίζεται μήπως σε κάτι που ακούσατε από
τους συναδέλφους σας;»
«Αυτό που προκάλεσε τη μεγαλύτερη αίσθηση ήταν η ζημιά στον
παλιό καθρέφτη. Όπως ήταν φυσικό, όλοι πίστεψαν ότι εσείς και η
σενιορίτα Σάντσες καβγαδίσατε άσχημα, πριν εκείνη φύγει ή πριν τη
διώξετε. Τι άλλο συμπέρασμα θα μπορούσαν να βγάλουν; Το προσω-
πικό του Καστίγιο είναι πολύ διακριτικό. Θα απολύονταν, αν δεν ή-
ταν. Όμως, δεν είναι δυνατόν να περιμένετε ότι δε θα συζητήσουν με-
ταξύ τους κάποιο ασυνήθιστο συμβάν».
«Πού καταλήξατε;»
«Δεν καταλήξαμε κάπου. Ο καθένας το έβλεπε διαφορετικά».
«Εσείς υποστηρίξατε την 'Ιζα;»
«Δεν υποστηρίζω αυτούς που καταστρέφουν ξένες περιουσίες ι-
διαίτερα όταν πρόκειται για πράγματα αναντικατάστατα- σε μια έ-
κρηξη οργής. Όμως, μερικοί άνθρωποι δεν έχουν μάθει να ελέγχουν
τα συναισθήματά τους και δεν ξέρω τι ήταν αυτό που την προκάλεσε
να σας πετάξει κάτι. Μπορεί να τη φέρατε εσείς σ’ αυτό το σημείο.
Πιστεύω πως θα μπορούσατε, αν το θέλατε», πρόσθεσε με ειλικρί-
νεια.
Ακούστηκαν μερικά σκυλιά που γάβγιζαν σε μια αυλή, λίγο πα-
ρακάτω. Ο Σιμόν περίμενε να σταματήσουν και μετά μίλησε. «Θα
μπορούσα να σας προκαλέσω μέχρι του σημείου να αφήσετε ελεύ-
θερα τα συναισθήματά σας; Ή μήπως τα ελέγχετε τόσο καλά, ώστε να
μη χάνετε ποτέ την ψυχραιμία σας;»
«Δεν ξέρω. Δεν την έχω χάσει μέχρι τώρα. Όλοι όμως έχουμε ένα
οριακό σημείο. Φαντάζομαι πως θα εξοργιζόμουν, αν έβλεπα κά-
ποιον να κακομεταχειρίζεται μπροστά μου ένα παιδί ή ένα ζώο».
188
«Τι θα κάνατε αν κάποιος σας φιλούσε; Κάποιος που δεν εγκρί-
νετε;»
Η Κάσια ένιωσε σαν να βρισκόταν μέσα σ’ ένα αεροπλάνο που
είχε πέσει σε κενό αέρος στα τριάντα εννιά χιλιάδες πόδια ύψος. Πε-
ρίμενε ότι από στιγμή σε στιγμή θα τη φιλούσε.
Όμως, ο Σιμόν, αντί να κάνει αυτό που εκείνη περίμενε, απάντησε
στη θέση της.
«Όχι, δε νομίζω πως αυτό θα ήταν αρκετά προκλητικό», είπε σκε-
φτικός. «Πιστεύω πως θ’ αντιμετωπίζατε την κατάσταση με φαινομε-
νική ψυχραιμία, αλλά θα βράζατε από μέσα σας... ακόμη κι αν σας
άρεσε».
Παρ’ όλο που η καρδιά της χοροπηδούσε, η Κάσια κατόρθωσε να
συγκρατηθεί. «Νομίζω πως θα τα καταφέρω ν’ αντεπεξέλθω, αν κά-
ποιο από τ’ αγόρια που θα έρθουν χάσει τον έλεγχο. Όμως, για ποιο
λόγο ν’ ασχοληθούν μαζί μου, από τη στιγμή που θα έχουν και κορί-
τσια της ηλικίας τους μαζί τους;»
«Κάτω από τη φαινομενικά σκληρή στάση τους, τα ανάρια στην
εφηβεία είναι λιγότερο σίγουρα για τον εαυτό τους απ’ όσο μπορεί να
φαίνεται. Όσο για τις έφηβες, μπορούν να γίνουν πραγματικά σκλη-
ρές όταν αρνούνται. Οι ικανότητές σας κι αυτά που μάθατε στο ξενο-
δοχείο θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σαν βάλσαμο για τον εύ-
θραυστο εγωισμό αυτών των αγοριών -ένα αφροδισιακό βάλσαμο. Αν
δεν έχετε ζήσει ποτέ κοντά σε εφήβους, σας προειδοποιώ ότι βρίσκο-
νται σε μια μόνιμη κατάσταση ερεθισμού. Δε χρειάζονται και πολλά
για ν’ αρχίσουν να ρουθουνίζουν σαν νεαροί ταύροι».
Η Κάσια άδραξε την ευκαιρία που της δινόταν για ν’ αλλάξει
θέμα.
«Σας αρέσουν οι ταυρομαχίες;»
«Θαυμάζω το θάρρος των ματαντόρ. Δεν πηγαίνω στην αρένα.
Γενικά δε μου αρέσουν τα σπορ που γίνονται θέαμα. Έχετε πάει ποτέ
σε ταυρομαχία;»
Εκείνη ένευσε αρνητικά. «Ξέρω πως δε θα μου άρεσε. Έχω δει
αποσπάσματα στην τηλεόραση του ξενοδοχείου. Δε με συγκινεί η θέα
ενός άντρα που βάζει τη ζωή του σε κίνδυνο. Επίσης, τ’ άλογα που
λαμβάνουν μέρος θα πρέπει να τρομοκρατούνται κι ας φορούν πανο-
πλία». Το ρολόι της εκκλησίας χτύπησε στο ημίωρο. «Νομίζω πως
ήρθε η ώρα να επιστρέφουμε».
«Όπως επιθυμείτε».
Φτάνοντας κοντά στο σπίτι, η Κάσια του επέστρεψε το κασκόλ.
«Σας ευχαριστώ», είπε.

189
«Ευχαρίστησή μου. Δεν έχω συνηθίσει ακόμη τα ωράρια της υ-
παίθρου κι έτσι λέω να πάω για έναν περίπατο. Θα σας δω το πρωί.
Καλό ύπνο».
Ξαφνιάζοντάς την, πήρε το χέρι της και το φίλησε τρυφερά, πριν
κάνει μεταβολή και εξαφανιστεί πίσω από τη γωνία.
Η Κάσια έφτασε έξω από το δωμάτιό της κι έπειτα άλλαξε γνώμη
και ανέβηκε στην ταράτσα. Ο Σιμόν είχε στρίψει με κατεύθυνση προς
τ’ αμπέλια. Λίγα λεπτά αργότερα, ενώ καθόταν κάτω από τη σκιά της
καμινάδας, τον είδε να περπατάει. Θα τον αναγνώριζε οπουδήποτε,
ακόμη κι αν δεν περίμενε να τον δει.
Οι σκέψεις και τα συναισθήματά της ήταν συγκεχυμένα υστέρα
από την κουβέντα τους στο νεκροταφείο και το απροσδόκητο φιλί του
στο χέρι της.
Το χειροφίλημα ήταν κάποτε μια αρκετά διαδεδομένη φιλοφρό-
νηση και απευθυνόταν στις παντρεμένες γυναίκες. Οι νέοι Ισπανοί δε
φιλούσαν πια τα χέρια των γυναικών τους, ακόμη κι όταν ήταν ερω-
τευμένοι.
Η Κάσια δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό που είχε ωθή-
σει τον Σιμόν σ’ αυτή την κίνηση. Εκτός κι αν, μη έχοντας κάτι καλύ-
τερο να κάνει, διασκέδαζε με τον τρόπο που αντιδρούσε εκείνη στο
φλερτ του.
Τον παρακολούθησε ώσπου χάθηκε από το οπτικό της πεδίο. Ζή-
λευε την ελευθερία που είχε εκείνος να πηγαίνει όπου του άρεσε μέσα
στη νύχτα. Φυσικά, τα αμπέλια δεν έκρυβαν τους κινδύνους της πόλης,
αλλά η Κάσια δε θα σκεφτόταν ποτέ να βγει και να περπατήσει τέτοια
ώρα.

***

Ο Τζακ δυσαρεστήθηκε όταν, το άλλο πρωί, έμαθε ότι η Κάσια


θα πήγαινε μαζί τους.
«Δεν έχεις αρβύλες;» τη ρώτησε.
Εκείνη ένευσε αρνητικά. «Τ’ αθλητικά δεν κάνουν;»
«Όχι στα βουνά».
«Μπορεί ν’ αγοράσει αρβύλες καθ’ οδόν», είπε ο μαρκήσιος.
«Όχι τόσο καλές σαν τις δικές μου ή τις δικές σου -κατάλληλες πάντως
για την περιοχή που θα καλύψουμε».
Και οι δυο άντρες είχαν κατέβει για πρωινό με φούτερ, σορτσά-
κια και μάλλινες κάλτσες. Μόνο που τα μακριά πόδια του μαρκήσιου
ήταν μαυρισμένα, ενώ τα πόδια του Τζακ ήταν κατάλευκα και καλύ-
πτονταν από ένα σγουρό τρίχωμα.

190
Η Κάσια φορούσε τζιν, ένα πουκάμισο του πατέρα της κι ένα πα-
νωφόρι πάτσγουορκ, που το είχε αγοράσει στο Αλμπαϊθίν από ένα
κατάστημα ειδών χειροτεχνίας.
«Θα χρειαστείς ένα φούτερ κι ένα αδιάβροχο», είπε ο Τζακ.
«Μα, αφού θα κάνει ζέστη. Δεν υπάρχει ούτε ένα σύννεφο στον
ουρανό».
«Δεν έχει τώρα. Μπορεί να μαζευτούν αργότερα. Κανένας δεν
πηγαίνει για περίπατο στο βουνό χωρίς τον απαραίτητο εξοπλισμό
για τυχόν αλλαγή του καιρού».
Ο Σιμόν της δάνεισε ένα μικρό σακίδιο για να βάλει μέσα το φα-
γητό της κι ένα λίτρο νερό.
«Θα νομίσει κανείς ότι ξεκινάτε για το γύρο της Ισπανίας. Τι κου-
βαλάτε εκεί μέσα;» ρώτησε η Λάουρα, κοιτάζοντας το πολύ μεγαλύ-
τερο σακίδιο του Τζακ.
«Τα απαραίτητα για πρώτες βοήθειες, φωτοβολίδες, εφεδρικές
προμήθειες... Είναι ένα σακίδιο επιβίωσης. Αυτοί που βγαίνουν από
το μονοπάτι μπορεί να χαθούν ή να πάθουν κάποιο ατύχημα και ν’
αναγκαστούν να διανυκτερεύσουν. Δε λέω ότι θα γίνει κάτι τέτοιο σή-
μερα, αλλά δε διακινδυνεύω ποτέ. Αν είσαι προετοιμασμένος, δεν
μπορεί να σου συμβεί κάτι κακό».
Ο μαρκήσιος είχε κι αυτός ένα σακίδιο, αλλά όχι τόσο μεγάλο όσο
του Τζακ. Όταν τα πράγματά τους μπήκαν στο πίσω μέρος του Ρέιντζ
Ρόβερ, άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού κι έκανε νόημα στην Κάσια
να περάσει για να καθίσει δίπλα στον οδηγό.
«Αυτή ας πάει πίσω. Θα σε χρειαστώ μπροστά για να με καθοδη-
γείς», είπε απότομα ο Τζακ.
Ο Σιμόν ανασήκωσε ελαφρά τα φρύδια του και άνοιξε την πίσω
πόρτα στην Κάσια.
Σταμάτησαν σε μια μικρή πόλη όπου υπήρχε ένα κατάστημα που
πουλούσε είδη κυνηγιού, όπλα και φυσίγγια. Ο καταστηματάρχης της
έδωσε ένα ζευγάρι αρβύλες σε παιδικό νούμερο. Η Κάσια τις βρήκε
πολύ άνετες και ο Τζακ είπε ότι ήταν κατάλληλες, αν όχι ιδανικές. Δεν
ήταν ακριβές και η Κάσια είχε πάρει λίγα χρήματα μαζί της, αλλά ο
μαρκήσιος επέμενε να τις πληρώσει εκείνος. «Δε θα τις αγοράζατε,
αν δεν ερχόσασταν να δουλέψετε για μένα. Θα καλύψω όλα τα έξοδα
που έχουν σχέση με τη δουλειά».
«Δεν ήξερα ότι μιλούσατε τη διάλεκτο της Βαλένθια», είπε η Κά-
σια καθώς έβγαιναν από το κατάστημα.
«Στην οικογένειά μου έχουμε μεγάλη έφεση στις ξένες γλώσσες.
Ένας θείος μου υπήρξε διπλωμάτης κι εγώ έχω κάνει δυο χρόνια στο
υπουργείο Εξωτερικών».

191
«Πόσες γλώσσες μιλάτε;»
«Μισή ντουζίνα», είπε ο Σιμόν αδιάφορα. «Αν οι αρβύλες αρχί-
σουν να σας χτυπάνε, πρέπει να μας το πείτε. Κανονικά, θα πρέπει να
φορεθούν πρώτα σε κοντινούς περιπάτους, για να στρώσουν στα-
διακά και ύστερα να φορεθούν σε μεγάλη εκδρομή».
«Προς το παρόν, είναι πολύ άνετες».
«Είναι πολύ ελαφρές για σοβαρό περπάτημα», είπε ο Τζακ.
Η Κάσια ένιωσε ότι ήταν ακόμη ενοχλημένος από την παρουσία
της.

***

Το χωριό όπου άφησαν το Ρέιντζ Ρόβερ για να συνεχίσουν με τα


πόδια ήταν μικρότερο από το Καστέλ ντε λος Τόρες. Συνάντησαν
μόνο μια μαυροντυμένη γριά, η οποία τους χαιρέτησε καθώς περνού-
σαν.
Ο μαρκήσιος προχωρούσε μπροστά, ο Τζακ ήταν από πίσω του
και η Κάσια τελευταία. Το ελικοειδές μονοπάτι κατέβαινε τη βουνο-
πλαγιά, ανάμεσα σε λαχανόκηπους και σε μικρά περιβόλια οπωρο-
φόρων που περίμεναν την περίοδο της ανθοφορίας τους. Ο μαρκήσιος
είχε ελαφρύ περπάτημα, ακόμη και μ’ αυτές τις βαριές αρβύλες. Ο
Τζακ πατούσε πιο βαριά. Το βάδισμά του θα έδιωχνε τυχόν φίδια που
θα λιάζονταν στο μονοπάτι τους καλοκαιρινούς μήνες.
Ο Τζακ είχε χαμογελάσει στη γιαγιά που τους χαιρέτησε πριν από
λίγο. Αυτό ήταν και το πρώτο σημάδι ότι μπορούσε να χαμογελάσει.
Για μια στιγμή, είχε φανεί τελείως διαφορετικός από τον άντρα ο ο-
ποίος είχε επιδείξει ως τώρα κάθε άλλο παρά φιλικά συναισθήματα.
Κάποια στιγμή, ο Σιμόν σταμάτησε και τους έδειξε μια τεθλα-
σμένη γραμμή στην απέναντι βουνοπλαγιά της ρεματιάς, λίγο πιο χα-
μηλά.
«Αυτό είναι ένα από τ’ αρχαία μονοπάτια».
Ο Σιμόν είχε ένα ζευγάρι μικρά κιάλια κρεμασμένα στο λαιμό
του. Τα ξεκρέμασε και τα έδωσε στην Κάσια. Καθώς τα δάχτυλά του
άγγιξαν τα δικά της, εκείνη ένιωσε να την κυριεύει η ίδια έξαψη που
είχε νιώσει το προηγούμενο βράδυ όταν της φίλησε το χέρι. Ήταν σαν
μια ηλεκτρική εκκένωση μικρής ισχύος.
Περπάτησαν για καμιά ώρα κι έπειτα έκαναν ένα πεντάλεπτο
διάλειμμα για νερό και ξεκούραση.
«Τον Απρίλιο, εδώ θα είναι ο παράδεισος του βοτανολόγου»,
είπε ο Σιμόν κι έδειξε την πυκνή βλάστηση γύρω του.
Η Κάσια βρήκε την ευκαιρία να βάλει λίγη αντιηλιακή κρέμα στη

192
μύτη της. Σκέφτηκε να δώσει το σωληνάριο στον Τζακ, αλλά το μετά-
νιωσε. Πιθανόν να είχε ήδη βάλει κάτι για προστασία, πριν φύγουν.
Όταν ξεκίνησαν πάλι, ο Τζακ μπήκε μπροστά και άρχισε να περ-
πατάει σε πιο γρήγορο ρυθμό. Ο Σιμόν σταμάτησε και κοίταξε την
Κάσια. «Είστε εντάξει μ’ αυτόν το ρυθμό;»
«Είμαι μια χαρά, ευχαριστώ».
Η θερμοκρασία ανέβαινε σταθερά όλο το πρωί. Και ήταν χειμώ-
νας. Δεν ήταν παράξενο που εδώ επιβίωναν μόνο τα πιο ανθεκτικά
φυτά. Ο δυνατός ήλιος του καλοκαιριού θα έκαιγε τα πάντα πάνω σ’
αυτές τις γυμνές βουνοπλαγιές.
Κάθισαν να φάνε κάτω από τη σκιά ενός βράχου. Οι πλάτες των
δυο αντρών ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα στα σημεία που ακουμπού-
σαν τα σακίδια. Γδύθηκαν και οι δυο από τη μέση κι επάνω κι άπλω-
σαν τα ρούχα τους στον ήλιο για να στεγνώσουν. Η Κάσια είχε ήδη
βγάλει το αδιάβροχο της και είχε μετανιώσει που δεν είχε φορέσει το
μαγιό της αντί για στηθόδεσμο.
«Πώς απέκτησες αυτό το μαύρισμα;» ρώτησε ο Τζακ τον Σιμόν,
καθώς ξετύλιγαν το φαγητό τους.
Το δικό του στήθος ήταν λευκό όπως και τα πόδια του. Το στήθος
του Σιμόν, όμως, ήταν ηλιοκαμένο όπως το πρόσωπο και τα πόδια του.
«Τα Χριστούγεννα ήμουν στις Σεϋχέλλες. Ένας φίλος μου ζει εκεί
Το νησί του -το Πράσλιν- είναι ό,τι πρέπει για ιστιοπλοΐα και για ψά-
ρεμα. Μόνο που δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα να κάνεις, εκτός
κι αν είσαι ζωγράφος, όπως ο φίλος μου».
«Δε μ’ αρέσουν τα τροπικά μέρη. Δεν μπορώ την υγρασία», είπε
ο Τζακ. «Τα Χριστούγεννα ήμουν στον Καναδά. Με κάλεσε ένας φι-
λαράκος από τη Λεγεώνα. Τώρα δουλεύει σαν φύλακας... Παντρεύ-
τηκε, έκανε οικογένεια. Ήταν ζεστά και όμορφα μέσα στο σπίτι του.
Έξω όμως, έκανε τόσο κρύο που πάγωνε το...»
«Ο Τζακ υπηρέτησε στη Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων», τον διέ-
κοψε ο Σιμόν. «Για πόσο καιρό; Πέντε χρόνια δεν ήταν;»
«Δέκα», απάντησε ο Τζακ.
«Έχει και η Ισπανία μια Λεγεώνα, αλλά δε στρατολογεί ξένους
πια», συνέχισε ήρεμα ο Σιμόν. «Ποτέ δεν υπήρχαν πολλοί ξένοι στη
Λεχιόν Εστρανχέρα».
Η Κάσια αναρωτήθηκε αν ο Σιμόν επενέβη για το χατίρι της ή για
να σταματήσει τον Τζακ πριν πει κάτι για το οποίο θα μετάνιωνε. Ο
Τζακ ήταν πολύ χοντροκομμένος για να αντιληφθεί ότι η γλώσσα του
ήταν κατάλληλη για στρατώνα και όχι για γυναίκες όπως η Κάσια και
η Λάουρα.
«Ο φίλος σου είναι Γαλλοκαναδός;»

193
Ο Τζακ ένευσε αρνητικά. «Μίλησε τη γλώσσα από την πρώτη κιό-
λας μέρα. Εγώ χρειάστηκα περισσότερο. Βάζω στοίχημα ότι τώρα μι-
λάω καλύτερα από τους καθηγητές μου, που νόμιζαν ότι δε μου έκοβε
στο σχολείο».
Μετά το φαγητό, ξεκίνησαν πάλι και σε λίγο η Κάσια αντιλήφ-
θηκε ότι η δεξιά αρβύλα της τη χτυπούσε στη φτέρνα.
Ήθελε να ρωτήσει τον Τζακ αν στις πρώτες βοήθειες είχε κάποιο
τσιρότο για να το βάλει πάνω στο πονεμένο σημείο, όταν ξαφνικά ο
Σιμόν φώναξε: «Στάσου, Τζακ!»
Ο Τζακ κοντοστάθηκε κι έκανε μεταβολή. «Τι τρέχει;»
«Μου φάνηκε ότι άκουσα κουδούνια».
Αφουγκράστηκαν για μια στιγμή και διέκριναν ένα πνιχτό κου-
δούνισμα από κάπου εκεί κοντά.
«Θα πρέπει να βόσκουν πρόβατα εδώ γύρω», είπε ο Τζακ.
«Αμφιβάλλω. Όχι σ’ αυτό το υψόμετρο. Οι βοσκοί κάθονται πιο
χαμηλά. Νομίζω πως θα συναντήσουμε μερικά μεγαλύτερα ζώα».
«Εννοείτε ταύρους;» ρώτησε η Κάσια, μάλλον ανήσυχη.
«Είτε ταύρους ή τις μαμάδες και τις αδερφές τους... οι οποίες εί-
ναι επίσης αξιοσέβαστα ζώα. Μη φοβάστε, θα είναι κι ο βοσκός μαζί
τους. Θα πάω μπροστά να του πω δυο κουβέντες».
Ο Σιμόν προσπέρασε τον Τζακ και πέρασε ανάμεσα από δυο α-
πόκρημνους βράχους που έφτιαχναν κάτι σαν πύλη για τη διπλανή
κοιλάδα.
«Καλύτερα αυτός παρά εγώ», είπε ο Τζακ μόλις πλησίασε η Κά-
σια. «Οι αγελάδες μπορούν να γίνουν πιο επικίνδυνες από τους ταύ-
ρους, απ’ ό,τι έχω ακούσει».
Κι εγώ το ξέρω, αλλά αν ήμουν στη θέση σου, δε θα μιλούσα, μο-
νολόγησε σιωπηλά η Κάσια. Είχε την αίσθηση ότι ο ίδιος δε φοβόταν,
αλλά υπέθετε ότι εκείνη είχε τρομοκρατηθεί και δοκίμαζε τα νεύρα
της.
«Δεν έτυχε ν’ ακούσω ποτέ για ισπανικά βοοειδή που επιτέθηκαν
σε οδοιπόρους», του είπε ήρεμα.
«Δε θα το άκουγες, έτσι κι αλλιώς. Αυτά τα νέα δε φτάνουν στις
εφημερίδες. Δεν κάνουν καλό στον τουρισμό», απάντησε εκείνος και
χαμογέλασε με κακία.
Ήταν προφανές ότι προσπαθούσε να την πανικοβάλει. Η Κάσια
αισθάνθηκε ότι ο καλύτερος τρόπος για να τον αντιμετωπίσει ήταν
ένα καυστικό σχόλιο που χρησιμοποιούσε συνήθως ο πατέρας της για
να χαρακτηρίσει μια ανοησία.
Αφού το είπε, δεν περίμενε να δει την αντίδρασή του. Τον προ-
σπέρασε και ακολούθησε τον Σιμόν, ανάμεσα στους δυο βράχους. Η

194
κοιλάδα που απλωνόταν μπροστά της παρουσίαζε μια γαλήνια ει-
κόνα. Μόνο που τα ζώα που βοσκούσαν σ’ αυτή, δεν ήταν απλά βοο-
ειδή, αλλά ταύροι -απ’ αυτούς που κυνηγούν και τραυματίζουν τον κό-
σμο στα πανηγύρια, απ' αυτούς που βλέπει κανείς στην αρένα.
Μόνο ένα από τα ζώα είχε κρεμασμένο κουδούνι. Ήταν μια με-
γάλη αγελάδα που στεκόταν μακριά από τ’ άλλα ζώα, όχι μόνο επειδή
οι κινήσεις της έκαναν το κουδούνι που είχε κρεμασμένο στο λαιμό
της να χτυπάει, αλλά και επειδή ήταν μια παρδαλή αγελάδα με λευκές
και καφέ κηλίδες μέσα σ’ ένα κοπάδι όπου, εκτός από δυο καφέ αγε-
λάδες με τα μοσχαράκια τους, όλα τα υπόλοιπα κεφάλια ήταν μαύρα.
Τα ζώα ήταν σκορπισμένα σε όλο το μήκος της κοιλάδας. Δεν υ-
πήρχε τρόπος να τ’ αποφύγουν. Ανάμεσά τους ξεχώριζε ένας πολύ
μεγάλος ταύρος - αναμφίβολα ο αρχηγός του κοπαδιού- ο οποίος έ-
δειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Κάσια. Η σκέψη και μόνο ότι έ-
πρεπε να περάσει δίπλα του της έφερε ένα σφίξιμο στο στομάχι.
Όμως, ο Σιμόν είχε δίκιο. Υπήρχε ένας βοσκός ο οποίος είχε δει
τον Σιμόν να πλησιάζει και σηκώθηκε για να τον προϋπαντήσει.
Αφού αντάλλαξαν μερικές κουβέντες, οι δυο άντρες πλησίασαν
την Κάσια και τον Τζακ. Ο Σιμόν τους σύστησε το βοσκό.
«Θα μας συνοδεύσει για να περάσουμε», είπε. «Τα ζωντανά δεν
είναι άγρια συνήθως όταν βόσκουν, αλλά εδώ πάνω δε βλέπουν άλλο
άνθρωπο εκτός από το βοσκό».
Η Κάσια διέσχισε το κοπάδι με το βοσκό επικεφαλής και μ’ ένα
στιβαρό άντρα στο κάθε πλευρό της. Παρ’ όλα αυτά, ήταν μια εμπει-
ρία που δε θα ήθελε να επαναλάβει. Σε κάθε της βήμα, ένιωθε πάνω
της το βλέμμα του μεγάλου ταύρου που παρακολουθούσε τις κινήσεις
τους. Αυτό την έκανε να σεβαστεί περισσότερο από κάθε άλλη φορά
τους άντρες που είχαν το θάρρος να μονομαχήσουν μ’ ένα τόσο τρο-
μερό ζώο.
Ο βοσκός φαινόταν χαρούμενος που είχε βρει κάποιον για να μι-
λήσει κι έτσι καθυστέρησαν λίγο, για να τελειώσει ο Σιμόν την κουβέ-
ντα τους. Ύστερα, τον ευχαρίστησαν, αντάλλαξαν και πάλι χειραψίες
και τράβηξαν το δρόμο τους.
Οκτακόσια μέτρα πιο κάτω, το κάψιμο στο πόδι της Κάσια από
την άρβυλα είχε αρχίσει να γίνεται ανυπόφορο. Σκέφτηκε όμως ότι,
όπου να ’ταν, θα σταματούσαν για νερό και τότε θα έβρισκε την ευ-
καιρία να μπει πίσω από ένα θάμνο για να ρίξει μια ματιά στη φτέρνα
της. Ίσως ένα κομμάτι ύφασμα να ήταν καλύτερη λύση από το τσιρότο.
Δεν ήθελε να αποκαλύψει ότι είχε πρόβλημα.
Δυστυχώς, κανείς από τους δυο άντρες δεν έδειχνε πρόθυμος να
κάνει στάση. Ο Σιμόν δεν την κοιτούσε πια όπως το πρωί. Υπέθετε,

195
προφανώς, ότι σ’ αυτό το έδαφος μπορούσε κι εκείνη να παρακολου-
θήσει τους ρυθμούς τους.
Ο Τζακ περπατούσε μπροστά και ο Σιμόν ακριβώς πίσω του. Μι-
λούσαν γι’ αυτοκίνητα και, στα κατηφορικά σημεία της διαδρομής,
πήγαιναν πολύ γρήγορα. Οι σόλες των παπουτσιών τους ήταν σχεδια-
σμένες για τέτοια βραχώδη εδάφη.
Η Κάσια ανακάλυψε ότι έπρεπε να συγκεντρωθεί αν δεν ήθελε
να χάσει την ισορροπία της ή να γλιστρήσει πάνω σε κανένα βράχο.
Μαζί με τη φτέρνα της, άρχισαν να την πονούν και οι μηροί της ύ-
στερα από αρκετές ώρες καταπόνησης στην οποία δεν ήταν συνηθι-
σμένη. Έσφιξε τα δόντια της και συνέχισε, αποφασισμένη να τους το
κρύψει.
Ώσπου να επιστρέψουν στο χωριό, ο πόνος είχε γίνει αβάσταχτος.
Μέχρι τώρα είχε καταφέρει να περπατάει, χωρίς να κουτσαίνει ή να
μορφάζει. Όταν όμως ο Τζακ πρότεινε να πιουν καφέ στο καφενείο
του χωρίου, η Κάσια παραλίγο να βογκήξει. Δεν είχε καμιά διάθεση
να βγει από το Ρέιντζ Ρόβερ και να πάει σε κάποιο καφενέ, γεμάτο
καπνούς από τσιγάρα, άντρες με αγριοφωνάρες και μια τηλεόραση
να παίζει στη διαπασών.
«Νομίζω πως η Κάσια προτιμάει να πιει κάτι παγωμένο στην αυλή
του σπιτιού», είπε ο Σιμόν. «Φαίνεστε κουρασμένη».
«Μου άρεσε πολύ», είπε εκείνη, «αλλά δε βλέπω την ώρα να
κάνω ένα ντους και να βγάλω αυτές τις αρβύλες. Είναι πολύ πιο βα-
ριές από τ’ αθλητικά και τα πέδιλα που φοράω συνήθως».
«Εγώ φοράω αρβύλες σχεδόν πάντα. Νιώθω πιο άνετα μ’ αυτές»,
είπε ο Τζακ και ξεκλείδωσε το αυτοκίνητο.
«Καθίστε εσείς μπροστά στο γυρισμό, Κάσια», είπε ο Σιμόν.
Ένιωσε απέραντη ανακούφιση όταν κάθισε. Η φουσκάλα στη
φτέρνα της την πονούσε ακόμη, αλλά όχι τόσο όσο πριν που περπα-
τούσε.

***

Μια ώρα αργότερα, η Κάσια βρέθηκε μόνη στο δωμάτιό της. Έ-


βγαλε πρώτα την αριστερή αρβύλα και ύστερα, με σφιγμένα δόντια,
τη δεξιά. Μετά από συμβουλή του Τζακ, είχε φορέσει δυο ζευγάρια
κάλτσες. Ένα ζευγάρι άσπρες βαμβακερές από μέσα και μάλλινες
καφέ από πάνω. Και οι δυο κολλούσαν στο πίσω μέρος της φτέρνας
της. Αυτό που είδε όταν τράβηξε προσεκτικά την άσπρη κάλτσα την
έκανε να μορφάσει από αηδία. Είχε ξαναβγάλει μικρές φουσκάλες
στο παρελθόν, αλλά αυτή ήταν τεράστια. Είχε σπάσει μάλιστα και

196
τώρα αιμορραγούσε.
Αφού σκέφτηκε μερικά λεπτά, αποφάσισε ότι το πρώτο που της
χρειαζόταν ήταν ένα αναζωογονητικό ντους. Ύστερα, θα φορούσε τ’
ανοιχτά σανδάλια της και θα πεταγόταν ως το φαρμακείο για ν’ αγο-
ράσει γάζες. Δεν ήθελε ούτε να βλέπει την πληγή ώσπου να γιατρευ-
τεί.
Από τότε που θυμόταν τον πατέρα της, ζητούσε πάντα συμβουλές
από φαρμακοποιούς και όχι από γιατρούς. Κατά τη γνώμη του, οι
φαρμακοποιοί γνώριζαν σχεδόν όσα και οι γιατροί, ενώ οι συμβουλές
τους ήταν δωρεάν. Ένιωσε νοσταλγία για τον πατέρα της και αναστέ-
ναξε. Ήταν ένας δύσκολος άνθρωπος, αλλά υπήρχαν φορές που της
έλειπε και βίωνε ένα σχεδόν πραγματικό πόνο. Αυτή ήταν μια απ' αυ-
τές τις φορές. Το οδυνηρό τραύμα στη φτέρνα της τής θύμιζε όλες ε-
κείνες τις φορές που είχε τραυματιστεί όταν ήταν παιδί και την είχε
φροντίσει ο πατέρας της.
Βγήκε από το μπάνιο του πρώτου ορόφου και αφού δεν είδε κα-
νέναν, άρχισε να κουτσαίνει προς το δωμάτιό της. Ο Σιμόν και ο Τζακ
είχαν δωμάτια στο δεύτερο όροφο και η κύρια σκάλα βρισκόταν στην
άλλη πλευρά του κτιρίου. Έτσι, δεν είχαν κανένα λόγο να περάσουν
έξω από το δωμάτιό της καθ’ οδόν για -ή προς το δικό τους.
Τρόμαξε όταν άκουσε τη φωνή πίσω της. «Τι στο διάβολο έκανες
στη φτέρνα σου, κοπέλα μου;»
Η Κάσια έβγαλε μια άναρθρη κραυγή κι έκανε μεταβολή. «Τι κά-
νεις; Με παρακολουθείς;» φώναξε.
«Ερχόμουν να πάρω τις αρβύλες σου. Οι καινούριες αρβύλες
χρειάζονται λίπος». Ο Τζακ φορούσε ένα καθαρό, άσπρο μπλουζάκι
και μαύρο τζιν παντελόνι. Δεν τον είχε ακούσει να έρχεται γιατί ήταν
ξυπόλυτος.
«Τι λίπος;»
«Λίπος για δερμάτινα αντικείμενα και ρούχα. Αδιαβροχοποιεί τα
παπούτσια και τα μαλακώνει. Πόση ώρα περπατούσες μ’ αυτή τη μα-
τωμένη φουσκάλα στη φτέρνα σου;»
«Φαίνεται χειρότερο απ’ ό,τι είναι στην πραγματικότητα. Δεν υ-
πάρχει λόγος να γίνει θέμα».
«Αστειεύεσαι; Είναι σαν ωμή μπριζόλα. Αν δεν το περιποιηθείς
κατάλληλα, μπορεί να μολυνθεί. Καλύτερα να έρθεις στο δωμάτιό μου
για να σου το φτιάξω λίγο».
«Αν μου δανείσεις το κουτί με τις πρώτες βοήθειες, θα το κάνω
μόνη μου».
«Εγώ θα το κάνω καλύτερα. Έχω κάποια εμπειρία στις πρώτες
βοήθειες. Εσύ έχεις;»

197
«Όχι, αλλά δε χρειάζεται παρά κοινή λογική».
«Αν είχες έστω και ελάχιστη απ’ αυτή, δε θα είχες καταντήσει έτσι
το πόδι σου. Πάντως, έχεις κότσια. Αυτό σου το αναγνωρίζω. Οι πε-
ρισσότερες γυναίκες θα είχαν βάλει τα κλάματα πολύ πριν φτάσει σ’
αυτό το σημείο».
Αιφνιδιάζοντάς τη για άλλη μια φορά, την πήρε στα χέρια και τη
σήκωσε από το έδαφος.
«Δε χρειάζεται να με μεταφέρεις!» διαμαρτυρήθηκε εκείνη.
«Έτσι όπως περπατούσες, μάλλον το αντίθετο έδειχνες». Την α-
κούμπησε στο στήθος του. «Βάλε το μπράτσο σου γύρω από το λαιμό
μου».
Φορούσε ένα καθαρό σλιπάκι κάτω από τη λεπτή βαμβακερή ρό-
μπα της, αλλά ο στηθόδεσμος είχε μείνει στο δωμάτιό της. Ευτυχώς,
το νεσεσέρ της είχε ένα γαντζάκι για να το περνάς στον καρπό. Έτσι
κατόρθωσε να πιαστεί με το ένα χέρι από το λαιμό του Τζακ, ενώ με
το άλλο κρατούσε σφιχτά τη ρόμπα της για να μην ανοίξει.
«Αν ήσουν στο λόχο μου, στη Λεγεώνα, θα έπρεπε να σε αντικα-
ταστήσω τώρα», είπε ο Τζακ.
«Έχουν γυναίκες στρατιώτες και στη Γαλλική Λεγεώνα τώρα;»
τον ρώτησε με δυσπιστία. «Νόμιζα πως ήταν το τελευταίο προπύργιο
της αρσενικής αλληλεγγύης».
«Είναι... και θα είναι πάντα», δήλωσε ο Τζακ με ικανοποίηση.
«Οι γυναίκες είναι άχρηστες σαν στρατιώτες. Ο στρατός είναι ένας
κόσμος για άντρες».
«Υπάρχουν αρκετοί στρατοί που στρατολογούν και γυναίκες»,
σχολίασε εκείνη.
«Δε θα υπηρετούσα ποτέ σ’ έναν τέτοιο στρατό. Η μάχη είναι α-
ντρική υπόθεση. Οι γυναίκες θα έπρεπε να κάνουν τις νοσοκόμες και
άλλες τέτοιες δουλειές».
Η Κάσια κατέληξε ότι ανάμεσα στους άντρες φαλλοκράτες ο
Τζακ κατείχε περίοπτη θέση. Ήταν ιδρυτικό στέλεχος. Εκείνη δεν
είχε σκοπό να προσπαθήσει να του βάλει στο μυαλό μερικές λιγότερο
απαρχαιωμένες ιδέες. Ίσως να το έκαναν τα κορίτσια που θα έρχο-
νταν στο σπίτι. Ίσως ανάμεσά τους να βρίσκονταν και μερικές φεμινί-
στριες, που θα κατόρθωναν να τον αλλάξουν, αν και αμφέβαλλε πολύ
ότι θα το πετύχαιναν. Άνθρωποι σαν αυτόν δεν έπαιρναν από λόγια.
Είχαν μια στατική αντίληψη των πραγμάτων και κανένα επιχείρημα
δεν μπορούσε να κλονίσει τις πεποιθήσεις τους.
«Νόμιζα πως στη Λεγεώνα ο στρατιώτης μαθαίνει ν’ αγνοεί τους
μικροτραυματισμούς», του είπε καθώς έφτασαν στις σκάλες. «Εξαρ-

198
τάται από τις συνθήκες. Σε ώρα μάχης, μπορεί να είναι αναγκασμέ-
νος, αλλά αυτό που έκανες εσύ ήταν απλώς ηλίθιο».
Εκείνη του απάντησε στα γαλλικά. «Πρόσεχε τη γλώσσα σου, σε
παρακαλώ, λοχία. Δεν είμαι στρατιώτης σου. Δεν μπορεί να τα έχεις
όλα δικά σου. Αν μας θέλετε κυρίες, θα πρέπει να θυμόσαστε να μας
συμπεριφέρεστε σαν τζέντλεμαν».
Εκείνος δέχτηκε καλοπροαίρετα την επίπληξη. «Δεν ήξερα ότι μι-
λάς γαλλικά. Πού τα έμαθες... στο σχολείο;»
«Όπως κι εσύ, αναγκάστηκα να τα μάθω. Ο πατέρας μου ήταν
καλλιτέχνης. Ζήσαμε μερικά χρόνια στη Γαλλία, κυρίως κοντά στα
σύνορα με την Ισπανία».
Ανεβαίνοντας τα σκαλιά δυο δυο, ο Τζακ έφτασε στην κορυφή
της σκάλας χωρίς εμφανή προσπάθεια. Δε θα μπορούσε να το κάνει
οποιοσδήποτε άντρας. Η Κάσια αναρωτήθηκε ποιος θα νικούσε, αν
για κάποιο λόγο αναγκάζονταν να παλέψουν ο Σιμόν και ο Τζακ. Ο
Τζακ ήταν πιο γεροδεμένος και γνώριζε προφανώς όλα τα κόλπα για
μάχη σώμα με σώμα. Όμως ο Σιμόν ήταν ένας πολύ δυνατός άντρας
με πανούργο μυαλό. Τουλάχιστον, αυτή την εντύπωση έδινε. Θα σκε-
φτόταν πιο γρήγορα από τον Τζακ κι έτσι θα τον νικούσε.
Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα του, ο Τζακ είπε: «Άνοιξε τη, σε
παρακαλώ».
Η Κάσια άφησε τη ρόμπα της και γύρισε το πόμολο.
Εκείνος την ακούμπησε δίπλα στο κρεβάτι. «Ξάπλωσε μπρούμυτα
για να μπορώ να βλέπω τη φτέρνα σου».
Εκείνη δίστασε για μια στιγμή και ύστερα έβγαλε τις σαγιονάρες
της και έκανε αυτό που της είπε. Στηρίχτηκε στους αγκώνες της και
γύρισε το κεφάλι της για να τον παρακολουθεί, καθώς έφερνε ένα
μεγάλο πλαστικό κουτί, σαν αυτά που βάζουν μέσα τα εργαλεία.
Το ακούμπησε δίπλα στο πόδι του κρεβατιού κι έπειτα κατευθύν-
θηκε στο νεροχύτη. Περνώντας δίπλα από την πόρτα, την έκλεισε μ’
ένα σπρώξιμο.
Αυτή η κίνηση προκάλεσε στην Κάσια μια σχετική ανησυχία.
Γιατί να κλείσει την πόρτα, αν το μόνο που έχει στο μυαλό του είναι
να περιποιηθεί το τραύμα μου; αναρωτήθηκε.

199
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6

Η Κάσια προσπάθησε να διατηρήσει την ηρεμία της. Την ίδια


στιγμή συνειδητοποίησε ότι οι άλλοι δυο κάτοικοι του σπιτιού βρίσκο-
νταν αρκετά μακριά και οι εργάτες είχαν ήδη σχολάσει. Παρατήρησε
επίσης ότι το δωμάτιο του Τζακ ήταν σχεδόν ίδιο με το δικό της.
Ενώ όμως εκείνη είχε επιχειρήσει να δώσει ένα προσωπικό ύφος
στο δικό της, βάζοντας μια σπανιόλικη εσάρπα πάνω στο κρεβάτι και
μερικές φωτογραφίες στην κορνίζα του καθρέφτη, αυτό το δωμάτιο
δεν είχε καμιά προσωπικότητα. Τα μόνα αντικείμενα που πρόδιδαν
ότι κάποιος κοιμόταν εδώ ήταν η οδοντόβουρτσα και τα ξυριστικά του
πάνω στο γυάλινο ραφάκι του νιπτήρα, καθώς κι ένα περιοδικό, ένα
βιβλίο κι ένας λαστιχένιος φακός πάνω στο κομοδίνο. Όλα τα υπό-
λοιπα βρίσκονταν τακτοποιημένα στα ντουλάπια και στα συρτάρια.
Η Κάσια κοίταξε τον τίτλο του βιβλίου: Αναρρίχηση στην Πατα-
γονία. Το περιοδικό είχε τίτλο Ψηλά και υπότιτλο Σπορ του Βουνού.
Ο Τζακ έπλυνε τα χέρια του, που θα πρέπει να ήταν ήδη καθαρά.
Καθώς τη μετέφερε, η Κάσια είχε μυρίσει το φρέσκο άρωμα του σα-
πουνιού του. Αν τα μαλλιά του ήταν μακρύτερα, θα ήταν υγρά όπως
και τα δικά της.
Ο Τζακ έπιασε μια καρέκλα και την ακούμπησε δίπλα στο κρε-
βάτι. «Κατέβα πιο κάτω, σε παρακαλώ. Τόσο όσο χρειάζεται για να
εξέχει το πόδι σου από το κρεβάτι».
Εκείνη υπάκουσε, αφού σφήνωσε τη ρόμπα της κάτω απ’ τα γό-
νατά της. Ήταν σαν να φορούσε μια κοντή φούστα, αλλά κάτω από
αυτές τις συνθήκες, ένιωθε εκτεθειμένη. Κατεβάζοντας τη ρόμπα της,
όμως, μόνο την προσοχή του μπορούσε να τραβήξει. «Θα σου βάλω
αντισηπτικό», της είπε.
«Εντάξει. Ό,τι πεις εσύ».
Παρ’ όλο που τα χέρια του ήταν τεράστια, το άγγιγμά του ήταν
επιδέξιο και απαλό. «Θα πρέπει να φοράς τσόκαρα ώσπου να επου-
λωθεί. Ξέρεις ποια λέω; Εκείνα με τις χοντρές σόλες, ανοιχτά από
πίσω».
«Σαμπό», είπε η Κάσια. «Αυτά που φοράνε οι νοσοκόμες στα νο-
σοκομεία. Δεν ξέρω αν μπορώ να βρω εδώ γύρω. Έτσι κι αλλιώς, δεν
200
αξίζει τον κόπο. Θα γιατρευτεί πολύ γρήγορα».
«Από ηλιθιότητα έφτασες σ’ αυτή την κατάσταση... αλλά πρέπει
ν’ αναγνωρίσω το θάρρος και την αντοχή σου. Τα κατάφερες καλύ-
τερα απ’ ό,τι περίμενα. Δε φαίνεσαι δυνατή και γενναία, αλλά μάλλον
είσαι». Για πρώτη φορά ακουγόταν φιλικός.
«Μα την αλήθεια, αυτό ήταν φιλοφρόνηση», είπε με σκωπτικό ύ-
φος η Κάσια, ενώ τον κοιτούσε πάνω απ’ τον ώμο της.
Ο Τζακ την αντάμειψε μ’ ένα από τα σπάνια χαμόγελά του. «Μην
πάρουν τα μυαλά σου αέρα, πιτσιρίκα».
Ξαφνικά, αισθάνθηκε βέβαιη ότι ο Τζακ δε θα έκανε τίποτα α-
πρόσκλητος.
Εκείνη τη στιγμή, κάποιος χτύπησε την πόρτα.
«Εμπρός», είπε ο Τζακ.
Η πόρτα άνοιξε και ο Σιμόν εμφανίστηκε στο κατώφλι. Το ένα
φρύδι του ανασηκώθηκε όταν είδε την Κάσια στο κρεβάτι.
«Θέλεις να δεις τι έκανε αυτή η ανόητη μικρή στο πόδι της;» τον
ρώτησε ο Τζακ.
Η Κάσια δεν αντιλήφθηκε καμιά αλλαγή στην ατμόσφαιρα, αλλά
κατάλαβε αμέσως ότι ο εργοδότης τους είχε δυσαρεστηθεί πολύ που
τη βρήκε εκεί, μολονότι δεν το έδειχνε. Τα παγωμένα κύματα που της
έστελνε ήταν σχεδόν απτά.
Ο Σιμόν πλησίασε για να εξετάσει την πληγή. «Δεν αποκτάς τέ-
τοια φουσκάλα σε πέντε λεπτά, Κάσια. Γιατί δεν είπατε ότι είχατε
πρόβλημα;»
«Δεν είχα αντιληφθεί ότι ήταν τόσο σοβαρό».
«Κουφιοκέφαλη, αλλά παίρνει δέκα στην τόλμη», είπε ο Τζακ.
«Όχι από μένα», αντέδρασε ο Σιμόν. «Δε μ’ αρέσουν καθόλου οι
αυτοτραυματισμοί. Θα χρειαστεί τουλάχιστον μια εβδομάδα για να
επουλωθεί».
Ύστερα, ξεχνώντας τι είχε έρθει να κάνει στο δωμάτιο του Τζακ,
έφυγε και άφησε την πόρτα ανοιχτή.
Ο Τζακ παρέμεινε σιωπηλός για λίγο και η Κάσια το ίδιο. Μετά,
εκείνος τη χτύπησε φιλικά στην πλάτη. «Μπορείς να σηκωθείς τώρα.
Θα το ξανακοιτάξω αύριο».
«Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ», είπε εκείνη. Ύστερα γύρισε προσε-
κτικά, ανακάθισε στο κρεβάτι και ακούμπησε τα πόδια της στο πά-
τωμα. Όλη η δεξιά φτέρνα της ήταν δεμένη με μια μεγάλη γάζα.
«Στη διάθεσή σου», αποκρίθηκε ο Τζακ, ενώ είχε αρχίσει να τα-
κτοποιεί τα πράγματα που χρησιμοποίησε στο κουτί. «Πρέπει να μά-
θουμε τι είδους υπηρεσίες υπάρχουν εδώ γύρω. Μπορεί κάποιο από

201
τα παιδιά να χρειαστεί επαγγελματική ιατρική φροντίδα. Θα το ε-
λέγξω το πρωί».
Η Κάσια επέστρεψε στο δωμάτιό της. Πριν ντυθεί, στέγνωσε τα
μαλλιά της με το πιστολάκι. Είχε ένα προαίσθημα ότι ο Σιμόν δεν είχε
πει την τελευταία του λέξη πάνω στο θέμα.
Κατέβηκε για να βοηθήσει τη Λάουρα με το δείπνο, αλλά εκείνη
της είπε ότι το δείπνο είχε αναβληθεί για μια ώρα, διότι η «εξοχότης
του» είχε βγει έξω. Προτιμούσε ν’ αναφέρεται στον Σιμόν με τους τύ-
πους. Δεν της άρεσε να χρησιμοποιούν οι άλλοι το μικρό του όνομα
και η ίδια τον αποκαλούσε πάντα δον Σιμόν.
Η Λάουρα είχε εξηγήσει στην Κάσια ότι, ενώ οι δούκες στην Ι-
σπανία ήταν όλοι ευγενείς, δεν ίσχυε το ίδιο και για τους μαρκήσιους.
Και μια και ήταν τόσο απλός ο Σιμόν, ήταν πολύ εύκολο να ξεχάσει
κανείς ότι ο τίτλος της «εξοχότητας» ήταν πολύ παλιός και ένδοξος,
είχε προσθέσει η Λάουρα και είχε στραβοκοιτάξει τον Τζακ, του ο-
ποίου οι τρόποι δεν είχαν τον απαραίτητο σεβασμό, κατά τη γνώμη
της.
Τα πρώτα που ανακαινίστηκαν ήταν η κουζίνα και η διπλανή τρα-
πεζαρία. Δεν είχαν τοποθετηθεί ακόμη τα τραπέζια και οι πάγκοι
στην τραπεζαρία, αλλά υπήρχαν μερικές πολυθρόνες, συγκεντρωμέ-
νες γύρω από το γωνιακό τζάκι. Ο Τζακ είχε φέρει μερικά κούτσουρα
ελιάς από τ’ αποθέματα που είχε αφήσει ο προηγούμενος διαχειρι-
στής κι έτσι, τη στιγμή που μπήκε ο Σιμόν, μια χαρούμενη λάμψη ξε-
πηδούσε από τις φλόγες.
Κάθονταν γύρω από το τζάκι κι έπιναν κρασί, ενώ πάνω στο μάτι
της κουζίνας υπήρχε ένα μεγάλο τηγάνι που έβγαζε γαργαλιστικές
μυρωδιές.
«Μια χαρά βολευτήκατε», είπε ο Σιμόν. «Κάνει πολύ κρύο έξω.
Μου είπαν μάλιστα ότι υπάρχει και μια κατάρα -αυτή την εποχή έχει
πάντα άσχημο καιρό. Το καλό είναι ότι συνήθως δεν κρατάει πάνω
από τρεις τέσσερις μέρες».
«Θα πιεις ένα ποτηράκι κρασί, χέφε;» τον ρώτησε ο Τζακ. «Η μή-
πως κάτι δυνατότερο;»
«Το κρασί είναι ό,τι πρέπει».
Ο Σιμόν άνοιξε το δερμάτινο σακάκι του και έβγαλε ένα πακέτο
που έμοιαζε με κουτί από παπούτσια. Ύστερα το έδωσε στην Κάσια.
«Τι είναι αυτό;» τον ρώτησε απορημένη.
«Αν το ανοίξετε, θα δείτε». Υπήρχε κάτι αιχμηρό στο ύφος του.
Μπορεί στους άλλους να μη γινόταν αντιληπτό, αλλά σ’ εκείνη ήταν.
Καταλάβαινε ότι εκείνος ήταν ακόμη ενοχλημένος μαζί της.
Η Κάσια άνοιξε το κουτί, σήκωσε ένα χαρτί και ανακάλυψε ένα

202
ζευγάρι σαμπό, σε σκούρο μπλε χρώμα, κατάλληλα ακόμη και για έ-
ξοδο.
«Δεν μπορείτε να περιφέρεστε μ’ αυτά τα λαστιχένια πραγ-ματά-
κια αυτή την εποχή», είπε εκείνος. Προφανώς, θα είχε προσέξει τις
σαγιονάρες της στο δωμάτιο του Τζακ.
«Δε βγήκατε ειδικά για να μου πάρετε αυτά, έτσι δεν είναι;» τον
ρώτησε.
Εκείνος ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους του. «Πέρασα κι από
το βενζινάδικο. Είπατε στο μαγαζί που αγοράσαμε τις αρβύλες ότι
φοράτε συνήθως το τριάντα εφτά νούμερο. Λογικά, θα πρέπει να σας
κάνουν. Δοκιμάστε τα».
Η Κάσια έβγαλε τις ροζ παντόφλες που φορούσε κι έβαλε τα σα-
μπό με τη σόλα από φελλό.
«Ταιριάζουν τέλεια. Ήταν πολύ ευγενικό εκ μέρους σας». Δεν τον
ρώτησε πόσο έκαναν. Η τιμή θα υπήρχε πάνω στο κουτί. Θα έβαζε
λοιπόν τα χρήματα σ’ ένα φάκελο και θα τον έριχνε κάτω από την
πόρτα του.
«Ντε νάδα», απάντησε εκείνος και άρχισε να μιλάει με τον Τζακ.
Η Λάουρα είχε αγοράσει κόκας από το φούρνο. Έμοιαζαν με μι-
κρές πίτσες και είχαν συνήθως φέτες ντομάτας και κόκκινο πιπέρι
από πάνω. Καμιά φορά είχαν και μικρά κομματάκια αντσούγιας ή ό,τι
άλλο βρισκόταν στο φούρναρη. Η Λάουρα είχε βάλει και μερικά δικά
της υλικά και τα είχε σερβίρει σε δίσκους σαν ορεκτικά.
Μετά τα ορεκτικά, ακολούθησε ένα γαλλικό πιάτο με χοιρινό, πα-
τάτες και μανιτάρια με άσπρη σάλτσα από σκόρδο.
Κατά τη διάρκεια του φαγητού, ο Σιμόν συζητούσε με τους άλλους
δυο, αλλά όχι και με την Κάσια. Η συμπεριφορά του της δημιουρ-
γούσε σύγχυση. Ήταν τουλάχιστον παράξενη.
Νωρίτερα το απόγευμα, είχαν φέρει τα δυο πλυντήρια πιάτων και
τα είχαν εγκαταστήσει ήδη. Όταν το δείπνο τελείωσε, ο Σιμόν είπε:
«Αν θέλεις, βοήθησε τη Λάουρα να βάλει τα πιάτα στα πλυντήρια,
Τζακ. Πρέπει να μιλήσω ιδιαιτέρως με την Κάσια. Θα τα πούμε στο
γραφείο, Κάσια».
Εκείνη τον ακολούθησε. Πρέπει να πάψω να αισθάνομαι σαν κο-
ριτσάκι που πάει στο γυμνασιάρχη για τιμωρία, σκέφτηκε. Δεν έκανα
τίποτα κακό.
Έκανε κρύο στο υπόλοιπο σπίτι. Στο γραφείο, ο Σιμόν έβαλε σε
λειτουργία ένα ηλεκτρικό καλοριφέρ και ύστερα της έκανε νόημα να
καθίσει. Έπειτα μισοκάθισε στο γραφείο με το ένα του πόδι κρεμα-
σμένο.
Ήταν μια χαρακτηριστική στάση. Η Κάσια είχε παρατηρήσει ότι,

203
όταν μιλούσε στους εργάτες, καθόταν συχνά με τα δάχτυλα χωμένα
στις πίσω τσέπες του. Αντίθετα με τους περισσότερους Ισπανούς, δεν
έκανε χειρονομίες όταν μιλούσε. Τώρα καθόταν με το ένα χέρι στην
τσέπη και το άλλο πάνω στο μηρό του.
«Την ημέρα που σας πήρα από τη Γρανάδα, σας είπα ότι ο σενιόρ
Αλβαρες με κατέστησε υπεύθυνο για σας», άρχισε να της λέει. «Μου
είπε πως είστε περισσότερο συνεσταλμένη από τους συνομήλικούς
σας και ότι είστε άπειρη σε ό,τι αφορά τους άντρες και τις διασκεδά-
σεις. Ό,τι γνωρίζατε για ίο σεξ, μου είπε, ήταν θεωρητικό και προερ-
χόταν από βιβλία και από συζητήσεις με τις συναδέλφους σας. Δεν
πίστευε ότι είχατε κάποια προσωπική εμπειρία. Αφότου σας βρήκα
στην κρεβατοκάμαρα του Τζακ, αναρωτιέμαι αν κατέχετε πραγμα-
τικά τη θεωρία γύρω απ’ αυτό το θέμα».
I I Κάσια στεκόταν απέναντι του με ανασηκωμένο το πιγούνι. «Ο
Τζακ με πήγε στο δωμάτιο του για να περιποιηθεί τη φτέρνα μου. Ίσως
εσείς να ρίχνεστε σε όλες τις γυναίκες που μπαίνουν στο δωμάτιό σας,
αλλά δε νομίζω πως πέρασε από το μυαλό του Τζακ κάτι τέτοιο».
«Να είστε σίγουρη ότι πέρασε. Το ότι δεν έκανε τίποτα δείχνει
απλώς ότι έχει περισσότερο μυαλό από σας. Αν δεν είχα έρθει, ίσως
και να είχε κάνει κάτι γι’ αυτό. Ένα κορίτσι ξαπλωμένο σ’ ένα κρε-
βάτι, με μια λεπτή ρόμπα και τίποτ’ άλλο, αποτελεί μεγάλη δοκιμασία
για έναν άντρα. Ιδιαίτερα για κάποιον άντρα σαν τον Τζακ, ο οποίος
βρίσκεται στην ακμή του και που, ίσως, να μην έχει κυλιστεί στο χορ-
τάρι εδώ και πολύ καιρό».
Η Κάσια πετάχτηκε όρθια. «Αυτή την εικόνα έχετε για μας, λοι-
πόν; Νομίζετε πως κυλιόμαστε στο χορτάρι με την ίδια άνεση που θα
τρώγαμε ή θα πίναμε; Αν ο κόσμος ήταν φτιαγμένος στα μέτρα σας,
θα ήμαστε όλοι σκλάβοι και παλλακίδες».
«Χάνετε την ψυχραιμία σας για το τίποτα. Δεν είχα καμιά πρό-
θεση ν’ ακούσω τον εξάψαλμο σχετικά με την ισότητα των ανθρώπων
κι όλες αυτές τις αηδίες. Προσπαθούσα απλώς να σας εξηγήσω ότι οι
περισσότεροι άντρες που μένουν μόνοι είναι συνήθως πεινασμένοι
για σεξ. Γι' αυτό, λοιπόν, δεν είναι δίκαιο ούτε και λογικό το να ξυ-
πνάτε ανάγκες που δεν πρόκειται να τις ικανοποιήσετε. Η μητέρα σας
ίσως να σας τα εξηγούσε αυτά τα πράγματα. Αλλά ο πατέρας σας μάλ-
λον δε σας μιλούσε γι’ αυτά».
«Ο πατέρας μου ήταν ένα φωτεινό παράδειγμα για το πώς συμπε-
ριφέρονται οι αξιοπρεπείς άντρες σε μια γυναίκα... με σεβασμό και
μ’ ενδιαφέρον... δεν τις βλέπουν σαν παιχνίδια».
«Σε γενικές γραμμές, οι άντρες προσφέρουν στις γυναίκες τη με-

204
ταχείριση που εκείνες προκαλούν με τη συμπεριφορά τους. Αν περ-
πατήσετε στο δρόμο κουνιστή, με μια μίνι φούστα και με βαθύ ντε-
κολτέ, θα κερδίσετε τα σφυρίγματά τους και μερικά χυδαία σχόλια.
Αν ντυθείτε με περισσότερη ευπρέπεια, αλλά είστε όμορφη, τότε θα
ξανακούσετε τα σφυρίγματα, χωρίς σχόλια, όμως. Το γεγονός ότι πή-
γατε στο δωμάτιο του Τζακ με τη ρόμπα σας ήταν παρεξηγήσιμο. Θα
έπρεπε να είχατε ντυθεί πρώτα».
«Δεν πήγα στο δωμάτιό του. Ήθελα να πάω στο φαρμακείο για
τις πρώτες βοήθειες. Ο Τζακ με πέτυχε την ώρα που έβγαινα από το
μπάνιο. Κούτσαινα και επέμεινε να με μεταφέρει. Δεν είχα και πολ-
λές επιλογές».
Ο Σιμόν την κοίταξε επίμονα. «Ήταν τόσο συναρπαστικό;»
«Με γλίτωσε από πολύ πόνο, αφού δε χρειάστηκε ν' ανεβώ μόνη
μου τις σκάλες».
«Δεν απαντήσατε στην ερώτησή μου. Ήταν συναρπαστικό;»
«Δεν καταλαβαίνω την ερώτησή σας. Πώς είναι δυνατόν να είναι
συναρπαστικό ένα τραυματισμένο πόδι;»
«Δεν ήταν και σπασμένο. Δε νομίζω πως η φτέρνα σας πονούσε
τόσο πολύ, ώστε να αγνοήσετε το γεγονός ότι ο Τζακ σας φόρτωσε
στον ώμο του σαν άνθρωπος των σπηλαίων».
«Ήταν απλώς ευγενικός... όπως άλλωστε κι εσείς όταν πήγατε στο
χωριό για να μου αγοράσετε τα σαμπό».
«Καθίστε κι ακούστε με», είπε ήρεμα ο Σιμόν. «Ο Τζακ έχει αλ-
λάξει γνώμη για σας. Σήμερα το πρωί, ήσαστε απλώς ένα εμπόδιο γι’
αυτόν, θα προτιμούσε να σας αφήναμε πίσω. Ίσως να το είχατε κατα-
λάβει».
Εκείνη ένευσε καταφατικά.
«Σήμερα, λοιπόν, παρ’ όλο που συμπεριφερθήκατε σαν ‘κουφιο-
κέφαλη’, όπως σας χαρακτήρισε, δείξατε επίσης ότι έχετε θάρρος -
μια αρετή που ο Τζακ θαυμάζει περισσότερο απ’ όλες. Αυτό θα μπο-
ρούσε να δημιουργήσει προβλήματα».
«Δεν είναι προτιμότερο να έχουν καλές σχέσεις οι υπάλληλοί
σας;»
«Καλές σχέσεις, ναι. Όχι όμως και στενές. Γνωρίζω περισσότερα
για τον Τζακ απ’ όσα εσείς. Τίποτα που να μην τον τιμά, αλλά... μεγά-
λωσε σε ορφανοτροφείο και η ζωή του ως τώρα ήταν σκληρή και μο-
ναχική. Σας το λέω αυτό για να καταλάβετε ότι, κάτω από το τραχύ
παρουσιαστικό του, μπορεί να είναι πολύ ευάλωτος. Δε θέλω να σας
ερωτευτεί, πράγμα που πολύ εύκολα μπορεί να συμβεί».
Η Κάσια ξαφνιάστηκε. Έμεινε σιωπηλή για λίγο πριν μιλήσει.
«Δε νομίζω πως είναι πιθανό. Δεν είμαι ο τύπος του».

205
«Ποιος είναι ο τύπος του;»
«Δεν το ξέρω, πάντως, σίγουρα δεν είμαι εγώ».
«Συμφωνώ μαζί σας, αλλά... αυτό δε θα το εμποδίσει να συμβεί.
Πολύ συχνά, οι άντρες ερωτεύονται γυναίκες που δεν είναι κατάλλη-
λες γι’ αυτούς. Και οι γυναίκες το ίδιο κάνουν. Αν δεν τον έχετε γνω-
ρίσει ακόμη, σας λέω ότι ο έρωτας είναι σαν μπουρίνι μέσα στη θά-
λασσα. Βγάζει τους ανθρώπους από το δρόμο τους και μπορεί να τους
κάνει μεγάλη ζημιά».
«Μιλάτε από προσωπική εμπειρία;»
«Όχι. Από παρατήρηση και μόνο. Έχω φίλους οι οποίοι είναι πα-
ντρεμένοι κι ευτυχισμένοι, αλλά έχω κι άλλους που σέρνουν πίσω τους
μια σειρά από καταστροφές. Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσά
τους. Οι μεν...» Εκείνη τη στιγμή, χτύπησε το τηλέφωνο. «Με συγχω-
ρείτε ένα λεπτό», είπε. Ύστερα σήκωσε το ακουστικό. «Λέγετε!»
Ύστερα από μια μικρή παύση, ζήτησε από το συνομιλητή του να
περιμένει και γύρισε στην Κάσια. «Αυτό το τηλεφώνημα θα μου πάρει
λίγη ώρα. Θα συνεχίσουμε αύριο την κουβέντα μας. Είχατε μια δύ-
σκολη και κουραστική ημέρα. Πηγαίνετε να ξαπλώσετε.
Καληνύχτα».
Καθώς η Κάσια έβγαινε από το γραφείο του, τον άκουσε να μι-
λάει στα ιταλικά. Η γλώσσα είχε πολλές ομοιότητες με τα ισπανικά κι
έτσι η Κάσια νόμισε ότι άκουσε τα εξής: «Όχι, δε διακόπτεις κάτι ση-
μαντικό. Το ξέρεις ότι πάντα χαίρομαι ν’ ακούω τη φωνή σου».

***

«Τι ήθελε να σου πει ο δον Σιμόν χτες το βράδυ;» τη ρώτησε η


Λάουρα στο πρωινό, την επόμενη μέρα.
«Με κατσάδιασε, επειδή δεν είπα νωρίτερα ότι με είχε χτυπήσει
το παπούτσι», είπε η Κάσια.
«Ηταν πολύ ανόητο εκ μέρους σου. Στο τέλος, όμως, απέκτησες
ένα ωραίο ζευγάρι καινούρια παπούτσια».
«Δε μου τα έκανε δώρο. Τα πλήρωσα».
«Σου ζήτησε εκείνος να τα πληρώσεις;»
«Όχι. Έβαλα τα χρήματα σ' ένα φάκελο και τον έριξα κάτω από
την πόρτα του, πριν πέσω για ύπνο».
«Προσωπικά, αν δε μου έλεγε τίποτα, θα τα δεχόμουν σαν δώρο.
Έχει μεγαλύτερη οικονομική άνεση από μας», είπε η Λάουρα.
«Κολυμπάει στο χρήμα. Αν θέλεις τη γνώμη μου, αυτό που κάνουμε
εδώ θα τον γλιτώσει από αρκετούς φόρους. Πιστεύεις πραγματικά ότι

206
ενδιαφέρεται για νεαρούς απόβλητους και για τους ανήλικους εγκλη-
ματίες; Εγώ, όχι. Γιατί να ενδιαφερθεί; Αν είχα γεννηθεί πλούσια, δε
θ’ ανησυχούσα για τον υπόλοιπο κόσμο. Θα συγκεντρωνόμουν στην
καλοπέρασή μου».
«Γιατί δέχτηκες αυτή τη θέση, αφού το εγχείρημα αυτό δε σ’ εν-
διαφέρει;»
«Δεν είπα ότι δε μ’ ενδιαφέρει. Αυτόν τον ενδιαφέρει, όμως; Ί-
σως, στην αρχή. Αργότερα θα βαρεθεί. Όταν οι πλούσιοι ενδιαφέρο-
νται για το κοινό καλό, το κάνουν για το συμφέρον τους. Υπάρχει με-
γάλη διαφθορά στους υψηλά ιστάμενους σ’ αυτή τη χώρα», πρόσθεσε
η Λάουρα.
Αργότερα, όταν η Κάσια σκεφτόταν αυτές τις παρατηρήσεις, α-
ναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η πρώτη της εντύπωση για τον Σιμόν -
αυτή του πλεϊμπόι και του γυναικά- δε συμβάδιζε καθόλου με το ρόλο
του φιλάνθρωπου. Αν όμως εκείνος δεν είχε εμφανιστεί στο ξενοδο-
χείο με την Ίζα Σάντσες, η Κάσια δε θα είχε αυτή την εντύπωση.
Οι σκέψεις της γι’ αυτό τον άντρα ήταν αντιφατικές και παράξε-
νες. Ανυπομονούσε να συνεχίσουν την κουβέντα που είχαν αφήσει
στη μέση το προηγούμενο βράδυ. Ήθελε να μάθει για τη διαφορά α-
νάμεσα στους ευτυχισμένους και τους δυστυχισμένους γάμους των φί-
λων του. Την κατάλληλη στιγμή, θα του το υπενθύμιζε.
Μόνο που η κατάλληλη στιγμή δεν εμφανίστηκε εκείνη την ημέρα
ούτε την επόμενη, καθώς ο μαρκήσιος ανακοίνωσε ότι θα γύριζε στη
Μαδρίτη.
Πριν φύγει, αντάλλαξαν δυο κουβέντες. «Θυμηθείτε αυτό που
σας είπα. Μην είστε πολύ διαχυτική με τον Τζακ. Μην επιτρέψετε
στην περιέργεια να σας οδηγήσει σε λάθος δρόμο. Διότι εκεί θα κα-
ταλήξει το πράγμα, αν τον αφήσετε να προχωρήσει. Συμβαίνει στα
περισσότερα κορίτσια την πρώτη τους φορά. Δεν το κάνουν επειδή
έχουν ανάγκη να κάνουν σεξ. Ούτε επειδή είναι ερωτευμένες. Το κά-
νουν επειδή ανυπομονούν να μάθουν περί τίνος πρόκειται».
Ο Σιμόν είχε γράψει έναν κατάλογο με πράγματα που έπρεπε να
γίνουν κατά την απουσία του. Αλλά η Κάσια δεν περίμενε ότι θα της
έδινε και συμβουλές για τη συμπεριφορά της.
«Συνήθως καταλήγει σε μια μεγάλη απογοήτευση», συνέχισε ε-
κείνος. «Γι’ αυτό, μην αφήσετε τον Τζακ να σας μυήσει».
«Δεν έχω ανάγκη από τέτοιου είδους παρατηρήσεις... εξοχότατε.
Δε βγήκα μόλις από το μοναστήρι, παρ’ όλο που φαίνεται να το πι-
στεύετε. Σε σύγκριση με τους περισσότερους ανθρώπους στην ηλικία
μου, είμαι αρκετά περπατημένη».
«Αν το εννοείτε γεωγραφικά, θα συμφωνήσω μαζί σας. Όχι όμως

207
και συναισθηματικά. Δε θα ξαφνιαζόμουν, αν μάθαινα πως δε σας
έχει φιλήσει κανείς ως τώρα», πρόσθεσε και χαμογέλασε.
«Και βέβαια μ’ έχουν φιλήσει!» είπε με περιφρόνηση η Κάσια.
«Έτσι;» Πήρε το πρόσωπο της στη ζεστή του παλάμη ναι της ανα-
σήκωσε το κεφάλι. Έπειτα, ακούμπησε τα χείλη του στα δικά της. Για
μια στιγμή, παρέμεινε ακίνητος και η καρδιά της κόντεψε να σπάσει.
Ύστερα, τα χείλη του κινήθηκαν τόσο απαλά και αργά, αλλά και τόσο
ερεθιστικά που η αντίδρασή της τη σάστισε και την τρομοκράτησε πα-
ράλληλα.
Ο Σιμόν ανασήκωσε το κεφάλι του και την κοίταξε. Γνώριζε φαι-
νόταν στα μάτια του- ακριβώς αυτό που ένιωθε η Κάσια εκείνη τη
στιγμή. Της το είχε προκαλέσει εκείνος, άλλωστε.
«Όχι. Όχι έτσι», της είπε με σκωπτική διάθεση. «Αντιός, τσίκα».

***

Οι συνέπειες του φιλιού του την ακολουθούσαν συνεχώς, αφότου


εκείνος έφυγε. Η Κάσια το σκεφτόταν όταν έπεσε για ύπνο. Ύστερα
τον είδε στο όνειρό της και όταν ξύπνησε, το άλλο πρωί, αναρωτιόταν
αν εκείνος θα επέστρεφε την ίδια μέρα. Κατάλαβε ότι τον είχε ερω-
τευτεί. Ήταν βαθύ, τρελό και ανόητο αυτό που ένιωθε. Τελείως ανό-
ητο. Οι πιθανότητες που είχε μαζί του ήταν αμελητέες.
Κατά την απουσία του, η φτέρνα της επουλώθηκε αρκετά. Κάθε
πρωί, στο πρόγευμα, ο Τζακ έφερνε μαζί του το κουτί με τις πρώτες
βοήθειες και της άλλαζε τη γάζα. Μέσα σε μια εβδομάδα, δε χρεια-
ζόταν πια τη γάζα, παρ’ όλο που το σημείο ήταν ακόμη ευαίσθητο κι
εκτεθειμένο σε μολύνσεις.
Το επόμενο σαββατόβραδο, ο Τζακ βγήκε έξω. Πριν φύγει, είπε
ότι την επόμενη μέρα, αν ο καιρός ήταν καλός, θα πήγαινε για μπάνιο
στη θάλασσα.
«Αυτή την εποχή! Θα πρέπει να είσαι τρελός», αναφώνησε η Λά-
ουρα.
«Γνώρισα έναν παππού στο χωριό σήμερα το πρωί -ένα Γερμανό
ο οποίος κολυμπάει όλο το χρόνο. Είναι εβδομήντα τόσων ετών. Αφού
μπορεί εκείνος, μπορώ κι εγώ. Θα ήθελες να έρθεις, Κας;»
Η ιδέα μιας εκδρομής στη θάλασσα ήταν πολύ δελεαστική. Είχε
πολύ καιρό να πάει στη θάλασσα. «Ναι, σ’ ευχαριστώ. Αλλά δεν υπό-
σχομαι ότι θα κολυμπήσω αν το νερό είναι κρύο».
«Νομίζω ότι είναι ανώφελο να προσκαλέσω κι εσένα», είπε ο
Τζακ στη Λάουρα.
«Θα έρθει η φίλη μου από το Μπενιδόρμ και θα περάσουμε τη

208
μέρα εδώ. Νοικιάζει ένα μικρό αυτοκίνητο όταν έρχεται για διακο-
πές. Έτσι, μπορεί να πάμε καμιά βόλτα. Θέλετε να πάρετε φαγητό
μαζί σας ή θα φάτε έξω;»
«Κάπου θα βρούμε να φάμε», είπε ο Τζακ. «Συμφωνείς, Κάσια;»
«Πολύ καλά», απάντησε εκείνη.

***

Ξεκίνησαν γύρω στις εννιά το άλλο πρωί. Ως εκείνη την ώρα, η


πρωινή ομίχλη είχε διαλυθεί πάνω από τ’ αμπέλια και όλα έδειχναν
ότι θ’ ακολουθούσε μια ζεστή μέρα.
«Πήρες το μαγιό σου;» ρώτησε ο Τζακ καθώς άφηναν πίσω τους
το χωριό.
«Ναι, αλλά έχει αρχίσει και διαλύεται. Θα πρέπει ν’ αγοράσω
καινούριο για το καλοκαίρι. Μου άρεσε πάρα πολύ το κολύμπι όταν
ζούσαμε στο σκάφος. Αλλά αυτό ήταν πολύ καιρό πριν. Μεγάλωσες
κοντά στη θάλασσα;»
Εκείνος ένευσε αρνητικά. «Δεν την είδα ποτέ όσο ήμουν παιδί.
Έμαθα να κολυμπάω σε μια κλειστή πισίνα όπου το νερό βρομούσε
χλώριο κι έκανε τα μάτια να τσούζουν. Όμως, μ όλους εμάς καθημε-
ρινά εκεί μέσα, φαντάζομαι πως θα βρομούσε χειρότερα χωρίς τα χη-
μικά...»
Η Κάσια γέλασε. «Έχω δει αρκετούς ενήλικες να σηκώνονται από
την πετσέτα τους στην παραλία, να μπαίνουν στο νερό για δυο λεπτά
και ύστερα να ξαναβγαίνουν. Είναι ολοφάνερο τι κάνουν».
«Αυτό δε μ’ ενοχλεί. Άλλη είναι η ρύπανση που μ’ ανησυχεί. Πά-
ντως, ο γέρος που μου σύστησε την παραλία κολυμπάει εκεί εδώ και
χρόνια και είναι ακμαιότατος».
Ο δρόμος περνούσε μέσα από τη γειτονική ρεματιά και κατά μή-
κος ενός ξεροπόταμου. Ολόγυρα υπήρχαν αμυγδαλιές φορτωμένες με
άνθη. Μερικά ήταν ροζ, ενώ άλλα ήταν άσπρα. Η Κάσια ήξερε ότι
σύντομα η εφήμερη ομορφιά των λουλουδιών θα έδινε τη θέση της στα
πράσινα φύλλα και στους χνουδωτούς καρπούς, που σύντομα θα γίνο-
νταν κανονικά αμύγδαλα. Σήμερα όμως, όπως και για τις επόμενες
δυο εβδομάδες περίπου, το άγονο αυτό τοπίο είχε τις ομορφιές του.
Αργότερα, την άνοιξη, θα έμοιαζε περισσότερο με Βόρεια Ευρώπη.
«Πού έμαθες κολύμπι;» ρώτησε ο Τζακ.
«Δεν μπορώ να θυμηθώ. Πιθανότατα, κάπου στην Ελλάδα, Ο πα-
τέρας μου έλεγε ότι κολυμπούσα πριν αρχίσω να περπατάω. Τα μωρά
που ζουν σε βάρκα πρέπει να μαθαίνουν να επιπλέουν από πολύ νω-
ρίς».

209
«Τώρα είσαι μόνη σου, έτσι δεν είναι;»
«Μπορεί να ζουν οι παππούδες μου, αλλά δεν ξέρω πού είναι».
«Υποθέτω ότι κι εγώ θα έχω παππούδες σε κάποιο μέρος. Δεν
μπορεί να είναι όλοι πεθαμένοι. Πάντως, εγώ δεν ξέρω ούτε ποιοι
ήταν οι γονείς μου». Ακολούθησε μια σύντομη παύση. «Όταν ήμουν
παιδί, μου στοίχιζε που δεν είχα οικογένεια. Τώρα δε με απασχολεί
πια. Οι οικογένειες δεν είναι πάντα ό,τι καλύτερο μπορεί να σου τύ-
χει. Μερικές φορές, τα μέλη τους μπορεί να μισιούνται».
«Οι οικογένειες στην Ισπανία είναι πιο δεμένες απ’ ό,τι αλλού»,
είπε η Κάσια. «Πάντα ζηλεύω όταν τους βλέπω σε πικνίκ τις Κυρια-
κές. Οι γιαγιάδες να κανακεύουν τα μωρά και οι άντρες να ετοιμά-
ζουν την παέγια, ενώ οι γυναίκες τους φλυαρούν στη σκιά και τα με-
γαλύτερα παιδιά τρέχουν ολόγυρα».
Ο Τζακ δεν απάντησε. Ύστερα από μερικές κλειστές στροφές, ο
ορίζοντας άνοιξε. Ο δρόμος τους διασταυρωνόταν με το μεγάλο αυ-
τοκινητόδρομο της ανατολικής ακτής.
Αυτό θύμισε στην Κάσια το ταξίδι της από τη Γρανάδα ως εδώ.
Αναρωτήθηκε αν ο Σιμόν θα ενέκρινε το ότι εκείνη δέχτηκε την πρό-
σκληση του Τζακ. Αν δε δεχόταν όμως, θα ήταν αναγκασμένη να πε-
ράσει την ημέρα της με τη Λάουρα και τη φίλη της.
Η παραλία για την οποία είχε ακούσει ο Τζακ ήταν ένας μικρός,
βραχώδης όρμος, στη ρίζα δυο πελώριων, κόκκινων βράχων.
Βρισκόταν στο τέρμα μιας μεγάλης ακτής, κοντά στην πόλη Χα-
βέα. Η πόλη ήταν ένα χιλιόμετρο πιο μέσα, αλλά είχε επεκταθεί προς
την ακτή και είχε γίνει ένα ακόμα τουριστικό θέρετρο, πιο ήσυχο από
το Μπενιδόρμ. Στο πίσω μέρος του όρμου, υπήρχε μια βεράντα η ο-
ποία ανήκε σε μια καφετερία. Προς το παρόν, όμως, ήταν κλειστή κι
έτσι η παραλία ήταν όλη δική τους.
«Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι κοιμούνται ακόμη. Είναι νωρίς.
Σε καμιά ώρα... Η θάλασσα δείχνει πανέμορφη, τι λες κι εσύ;»
«Προκλητική, θα έλεγα», αποκρίθηκε η Κάσια, ενώ θαύμαζε τ’
αστραφτερά, γαλαζοπράσινα νερά.
«Θα την ελέγξω», είπε ο Τζακ.
Αντί για αρβύλες, σήμερα φορούσε ένα ζευγάρι σανδάλια με λα-
στιχένιες σόλες. Περπάτησε μέχρι εκεί που έσκαγε το κύμα και σή-
κωσε τα μπατζάκια του πριν αφήσει τη θάλασσα να του βρέξει τα πό-
δια.
«Δεν είναι πολύ άσχημα τα πράγματα», είπε. «Δε λέω πως είναι
ζεστή, αλλά δε θα κρυώνεις... αφού πέσεις μέσα».
«Μπορεί να μπω αργότερα. Θα μείνουμε όλο το πρωί, έτσι δεν
είναι;»

210
«Έλεγα να τρώγαμε μεσημεριανό εδώ. Τα καλοκαίρια, μου είπε
ο γέρος, σερβίρουν παέγια εδώ πιο πέρα, κάτω από ένα κιόσκι από
καλάμια. Αυτή την εποχή, όμως, δεν είναι ανοιχτό».
Ενώ μιλούσε, κατέβασε το φερμουάρ του παντελονιού του. Φο-
ρούσε ήδη ένα μαύρο μαγιό. Σε δευτερόλεπτα ήταν έτοιμος να μπει
μέσα.
«Ορίστε... εμπρός λοιπόν!» Με τα σανδάλια στα πόδια, άρχισε να
μπαίνει περπατώντας στο νερό. Όταν η θάλασσα είχε φτάσει ως τους
μηρούς του, σήκωσε τα χέρια του στον αέρα και βούτηξε κάτω από το
νερό.
Έμεινε από κάτω για αρκετά δευτερόλεπτα και βγήκε στην επι-
φάνεια μ’ ένα χαρακτηριστικό τίναγμα του κεφαλιού. Ίσως να ήταν
συνήθεια, σκέφτηκε η Κάσια, από τότε που είχε μακριά μαλλιά.
Το κεφάλι του, που έμοιαζε σχεδόν φαλακρό όταν τον συνάντησε
την πρώτη φορά, τώρα έδειχνε λιγότερο ερημωμένο. Ο Τζακ άρχισε
να κολυμπάει ενεργητικά προς την κατεύθυνση ενός κόκκινου αντι-
κειμένου που επέπλεε στην επιφάνεια, τριακόσια μέτρα πιο μέσα.
Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Τζακ ήταν πολύ καλός κολυμβητής,
αλλά κολυμπούσε κάπως άτσαλα. Η Κάσια διαισθανόταν ότι ο Σιμόν
θα είχε περισσότερο στυλ στην κίνησή του.
Άνοιξε την τσάντα της κι έβγαλε από μέσα μια πετσέτα κι ένα ο-
λόσωμο μαύρο μαγιό, από την εποχή που ήταν ακόμη δεκαπέντε ετών.
Από την τελευταία φορά που το είχε φορέσει, οι αναλογίες της είχαν
αλλάξει. Η μέση της ήταν πιο λεπτή τώρα και οι καμπύλες της περισ-
σότερο... στρογγυλές.
Φορούσε ένα άσπρο βαμβακερό μπλουζάκι και μια φαρδιά μπλε
φόρμα. Εφόσον δεν υπήρχε ακόμη κανένας τριγύρω, έβγαλε τη
φόρμα της και φόρεσε το μαγιό της ως τη μέση.
Ενώ ξεκούμπωνε το σουτιέν της, ο Τζακ σταμάτησε να κολυμπάει
και γύρισε προς το μέρος της. Την ίδια στιγμή, η Κάσια ένιωσε τον
ήλιο να χαϊδεύει τα γυμνά στήθη της.
Ο Τζακ σήκωσε τα χέρια και τη χαιρέτησε. Η Κάσια δεν είχε γδυ-
θεί ποτέ σε δημόσιο χώρο -ούτε καν στην παραλία- αλλά ο Τζακ ήταν
πολύ μακριά για να διακρίνει κάτι κι έτσι δεν ένιωσε αμηχανία. Τον
χαιρέτησε κι εκείνη κι έπειτα φόρεσε το μαγιό και έβαλε λίγη αντιη-
λιακή κρέμα στους ώμους της και στην πλάτη. Στο πρόσωπο και στα
χέρια είχε βάλει πριν ξεκινήσουν.
Δεν είχε μαζί της πλαστικά παπούτσια κι έτσι άρχισε να περπα-
τάει ξυπόλυτη. Οι πέτρες της ακτής έκαναν το βάδισμα πολύ δύσκολο
και οδυνηρό. Ανίκανη να τρέξει και να βουτήξει απευθείας στη θά-
λασσα, άρχισε να προχωράει σιγά σιγά προς τα μέσα, πατώντας πάνω

211
σε κοφτερές, γλιστερές πέτρες. Όταν επιτέλους μπόρεσε να βουτήξει
ολόκληρη στο παγωμένο νερό, έβγαλε μια κραυγή αγωνίας.
«Είναι πολύ ωραία... αφού μπεις μέσα. Έτσι δεν είναι;» τη ρώτησε
ο Τζακ όταν συναντήθηκαν εκατό μέτρα πιο μέσα. «Πρέπει να υπάρ-
χει μια όμορφη μικρή παραλία εκεί κάτω», πρόσθεσε και της έδειξε
με τον αντίχειρα στο τέλος του όρμου. «Πάμε να την εξερευνήσουμε,
τι λες;»
Η κρυμμένη παραλία είχε αμμουδιά. «Ο γερο-Φριτς-ή όπως αλ-
λιώς λέγεται- έρχεται εδώ για να βγάλει το μαγιό του και να κάνει
ηλιοθεραπεία στον πισινό του. Μην ανησυχείς. Δεν πρόκειται να
κάνω το ίδιο», είπε ο Τζακ και χαμογέλασε πλατιά. Ύστερα ξάπλωσε
μπρούμυτα πάνω στην άμμο και ακούμπησε στους αγκώνες του.
Η Κάσια κάθισε δίπλα του και κοίταξε τη θέα από αυτή τη δια-
φορετική οπτική γωνία. Στη μέση της ακτής, πάνω σ’ ένα χαμηλό
λόφο, υπήρχε ένα δασάκι με φοινικόδεντρα.
«Αναρωτιέμαι τι θέλουν αυτά εκεί κάτω», είπε κι έδειξε το δα-
σάκι. «Είναι μάλλον αστείο μέρος για φοινικόδεντρα».
«Εκεί είναι η κύρια παραλία. Οι φοίνικες μπήκαν για να φτιαχτεί
ο κήπος σ’ ένα μοντέρνο περίπτερο. Ο Φριτς είπε ότι μπορούμε να
γυρίσουμε από το δρόμο που περνάει πίσω από κείνους τους χαμη-
λούς λόφους», αποκρίθηκε ο Τζακ και της έδειξε μια δασώδη περιοχή
διάσπαρτη με άσπρες βίλες. «Δεν κρυώνεις τώρα, έτσι δεν είναι;» Ύ-
στερα ανακάθισε πάνω στην άμμο και ακούμπησε το χέρι του στην
πλάτη της.
Η Κάσια είχε την αίσθηση ότι ο Τζακ ήθελε να τη φιλήσει.

212
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7

Είτε το ένστικτο της Κάσια έκανε λάθος ή ο Τζακ επέλεξε να μη


λειτουργήσει απερίσκεπτα.
Έτσι, απάντησε μόνος του στην ερώτηση. «Μπα... είσαι ζεστή σαν
να βγήκες από το φούρνο». Ύστερα τράβηξε το χέρι του και ξάπλωσε
πάλι στην άμμο με τα δυο του χέρια πίσω από το κεφάλι του. «Έπρεπε
να φέρω μαζί μια μάσκα και βατραχοπέδιλα. Έχεις χαζέψει ποτέ το
βυθό;»
Η Κάσια ένιωσε ανακούφιση. «Σαν παιδί, ναι. Αλλά δεν το έχω
κάνει εδώ και πολύ καιρό». Ξαφνικά, μια σκέψη την ανησύχησε. «Νο-
μίζεις πως κάναμε καλά που αφήσαμε τα πράγματά μας; Όταν σε α-
κολούθησα, δεν πίστευα ότι δε θα τα βλέπαμε. Ίσως είναι καλύτερα
να γυρίσω. Μπορεί να μας τα κλέψουν».
«Ω Θεέ μου... έχεις δίκιο!» αναφώνησε ο Τζακ και πετάχτηκε όρ-
θιος. «Η πιστωτική μου κάρτα είναι στο πορτοφόλι μου. Αν μου την
κλέψουν, θα πρέπει να τηλεφωνήσω στην Αγγλία για να την μπλο-
κάρω, αλλά δεν έχω τον αριθμό μαζί μου. Θα πρέπει να γυρίσουμε
στο σπίτι πρώτα».
Σχεδόν αμέσως, βούτηξε στο νερό και άρχισε να κολυμπάει σαν
μανιασμένος προς τα πίσω.
Η Κάσια τον ακολουθούσε με κόπο, όχι πολύ μακριά του όμως,
όταν μια φωνή την έκανε να σταματήσει.
«Πανικός τέλος», φώναξε ο Τζακ.
Εκείνη είδε ότι η καφετερία είχε ανοίξει κι ένα ηλικιωμένο ζευ-
γάρι καθόταν σ’ ένα τραπεζάκι στη βεράντα. Η παραλία ήταν ακόμη
άδεια.
Κολύμπησαν το υπόλοιπο της απόστασης χαλαρά, ο ένας δίπλα
στον άλλον. Όταν το νερό έφτασε στο στήθος του, ο Τζακ πάτησε τα
πόδια του στο βυθό. «Φοράω λαστιχένια παπούτσια ενώ εσύ όχι. Θα
σε σηκώσω στα χέρια για να περάσεις από τις πέτρες».
Αυτή τη φορά δεν ξαφνιάστηκε όταν ο Τζακ τη σήκωσε στα χέρια
του, αλλά μάλλον ανησύχησε. Ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν σ’ ε-
παφή μ’ ένα γυμνό αντρικό σώμα.
Εκείνος την ακούμπησε δίπλα στα πράγματά τους.
213
«Ευχαριστώ», του είπε κι έσκυψε για να πάρει την πετσέτα της.
Άθελά της, παρατήρησε ότι η επαφή τους είχε επηρεάσει και τον
Τζακ.
Εκείνος τύλιξε την πετσέτα του γύρω από τη μέση του και κάθισε
κάτω. «Έχεις καπνίσει ποτέ;» τη ρώτησε.
Η Κάσια σκούπιζε τα μαλλιά της. «Δοκίμασα μια φορά. Δε μου
άρεσε».
«Γενικώς, δεν αρέσει στον κόσμο. Τουλάχιστον, στην αρχή. Ύ-
στερα το συνηθίζουν. Εγώ το έκοψα πριν από πέντε χρόνια. Μερικές
φορές -όπως μετά το κολύμπι- νιώθω την επιθυμία ν’ ανάψω ένα.
Αλλά δε θα το κάνω. Τώρα σέβομαι το σώμα μου περισσότερο απ’ ό,τι
παλιά. Οι πιο πολλοί στρατιώτες πίνουν και καπνίζουν. Θα βρεις
κάνα δυο που δεν το κάνουν, όχι όμως περισσότερους».
«Μίλησέ μου για τον καιρό που ήσουν στη Λεγεώνα των Ξένων».
«Λεζιόν Ετρανζέρ», τη διόρθωσε ο Τζακ. «Λοιπόν, υπηρέτησα
για δυο πενταετίες. Δεν ήταν και λίγο. Όταν κατατάχτηκα, ήμουν ένα
φαντασμένο παιδί που πετούσε τη σκούφια του για καβγά κι αυτοί μ’
έκαναν άντρα».
«Αφού σου άρεσε, γιατί έφυγες;»
«Μου άρεσε και μου λείπει», της είπε και κοίταξε τον ορίζοντα.
«Στη ζωή όμως υπάρχουν κι άλλα πράγματα εκτός από το να είσαι
πολεμιστής. Στη Λεγεώνα θα βρεις πραγματικά τους καλύτερους πο-
λεμιστές, αλλά η ζωή είναι σαν σε μοναστήρι. Το μόνο που διαφέρει
από τη ζωή του μοναχού είναι ότι ο λεγεωνάριος δεν ορκίζεται ν’ α-
πέχει από τις γυναίκες», πρόσθεσε μ’ ένα φευγαλέο χαμόγελο.
«Επιτρέπεται να παντρευτούν;» ρώτησε η Κάσια.
«Επιτρέπεται. Μερικοί το κάνουν. Μπορεί, όμως, να λείπουν από
τα σπίτια τους για μήνες. Είναι καλύτερα για το λεγεωνάριο να παρα-
μείνει ανύπαντρος. Δεν είναι λίγες οι γυναίκες που θα ήταν πρόθυμες
να πάνε με κάποιον που έχει τα διακριτικά της Λεγεώνας». Ύστερα
γύρισε και την κοίταξε στα μάτια. «Όλα αυτά είναι ωραία όταν είσαι
είκοσι ετών, αλλά ύστερα από λίγο δεν είναι πια αυτό που ζητάς. Θέ-
λεις μια γυναίκα δική σου. Θέλεις κάποιον που θ’ αγαπάς και θα σ’
αγαπάει».
Η δήλωση αυτή, από το στόμα ενός τόσο σκληρού άντρα, τη συ-
γκίνησε.
«Όλοι αυτό θέλουμε. Πόσων ετών κατατάχτηκες στη Λεγεώνα,
Τζακ;»
«Δεκαεφτά, αλλά έδειχνα μεγαλύτερος. Απολύθηκα πριν από
τέσσερα χρόνια. Είμαι τριάντα ενός. Εσύ πόσο είσαι;»
«Είκοσι δύο».

214
«Μερικές φορές φαίνεσαι μικρότερη... άλλες, πάλι, μεγαλύτερη»,
είπε εκείνος. «Ίσως επειδή είσαι ήσυχη. Οι περισσότερες κοπέλες κά-
νουν φασαρία. Δε μ’ αρέσουν όλα εκείνα τα κουτσομπολιά και τα χά-
χανα. Πάμε να πιούμε έναν καφέ;»

***

Ήταν αργά το απόγευμα όταν επέστρεψαν στο χωριό. Η Λάουρα


και η φίλη της ήταν ακόμη έξω.
«Θα ήθελες μια κούπα τσάι;» ρώτησε η Κάσια.
«Καλή σκέψη. Όση ώρα θα το ετοιμάζεις, εγώ θα ξεπλύνω τα
πράγματά μας από τ’ αλάτι και θα τ’ απλώσω για να στεγνώσουν».
«Το μαγιό μου δε θ’ αντέξει πολύ τρίψιμο», είπε η Κάσια.
Έπιναν το τσάι τους και ο Τζακ έτρωγε ένα κομμάτι τυρί και ψωμί
για να κρατηθεί μέχρι το δείπνο. «Θέλεις να δεις τις φωτογραφίες μου
από τότε που ήμουν στους Αετούς;» τη ρώτησε.
Η Κάσια νόμισε ότι θα έφερνε κάτω κάποιο άλμπουμ. «Ναι, φυ-
σικά», απάντησε.
«Τις έχω καρφιτσωμένες στην ντουλάπα, στο δωμάτιό μου. Ας βά-
λουμε λίγο συμπλήρωμα», είπε και έπιασε την τσαγιέρα.
Η Κάσια θυμήθηκε την προειδοποίηση του Σιμόν και προσπά-
θησε να σκεφτεί μια ευγενική δικαιολογία για να τ’ αποφύγει. Όμως,
δε βρήκε καμία. Ούτως ή άλλως, ο Τζακ δεν έχει τέτοια κίνητρα, σκέ-
φτηκε. Ή μήπως είμαι αφελής; Δεν υπήρχε κανένας άλλος στο σπίτι.
«Τι είναι οι Αετοί;» τον ρώτησε καθώς ανέβαιναν τις σκάλες.
«Έχει να κάνει με τ’ αλεξίπτωτα;»
«Είναι μια ειδική μονάδα. Είναι κάτι σαν την S.A.S. στην Αγγλία.
Στο τέλος της βασικής εκπαίδευσής μου, έμαθα να πέφτω και με αλε-
ξίπτωτα».
Στο δωμάτιό του, άνοιξε την πόρτα της ντουλάπας. Και στα δυο
φύλλα της υπήρχαν κολλημένες φωτογραφίες από τη στρατιωτική του
ζωή.
«Σ’ αυτή τη φωτογραφία είναι το ξύλινο χέρι του καπιτέν
Ντανζού. Είναι το πιο αξιοσέβαστο λείψανο της Λεγεώνας».
Ενώ η Κάσια κοιτούσε το εξαίσια σκαλισμένο και γυαλισμένο α-
ντικείμενο, ο Τζακ της έφερε μια καρέκλα για να καθίσει. Ύστερα
άρχισε να της περιγράφει έναν-έναν τους συμπολεμιστές του. Ενώ της
μιλούσε, η Κάσια άρχισε να καταλαβαίνει πόσο δεμένοι ήταν μεταξύ
τους και πόσο του έλειπαν οι σύντροφοί του.
Ήταν έτοιμη να τον ρωτήσει αν μπορούσε να καταταγεί και πάλι,
όταν άκουσαν ένα θόρυβο από κάτω.

215
«Πρέπει να είναι η Λάουρα που επέστρεψε», είπε ο Τζακ.
«Αυτό το φορούσες καθημερινά στο κεφάλι σου;» ρώτησε η Κά-
σια και του έδειξε τον πράσινο μπερέ που κρεμόταν στην πόρτα.
Εκείνος τον ξεκρέμασε. «Ναι. Το κεπί μπλαν είναι για τις εξό-
δους και για τις παρελάσεις. Το φοράμε ελαφρά γερμένο προς τ’ αρι-
στερά και όχι προς τα δεξιά όπως οι Βρετανοί». Ύστερα τον φόρεσε
και ο μπερές έγινε ένα με το κεφάλι του. Η έκφρασή του έγινε από-
μακρη, σάμπως η αίσθηση που του άφηνε να τον γυρνούσε πίσω, στον
κόσμο εκείνο που είχε αφήσει και που του έλειπε.
«Κολυμπούσατε, βλέπω», είπε μια φωνή από την πόρτα. Η Κάσια
τινάχτηκε από το φόβο της. Δεν ήταν η Λάουρα.
Ήταν ο Σιμόν.
Ο Τζακ έβγαλε αμέσως τον μπερέ, σαν να ντράπηκε που τον είχαν
συλλάβει να τον φοράει. Η Κάσια σηκώθηκε όρθια. Ένιωθε αμηχα-
νία. Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ηλεκτρισμένη.
«Α! Το περίφημο χέρι του καπιτέν Ντανζού», είπε ο Σιμόν ενώ
κοιτούσε τη φωτογραφία.
«Τον γνωρίζεις;» ρώτησε ξαφνιασμένος ο Τζακ.
«Φυσικά»,