Vous êtes sur la page 1sur 763

A propos de ce livre

Ceci est une copie numérique d’un ouvrage conservé depuis des générations dans les rayonnages d’une bibliothèque avant d’être numérisé avec
précaution par Google dans le cadre d’un projet visant à permettre aux internautes de découvrir l’ensemble du patrimoine littéraire mondial en
ligne.
Ce livre étant relativement ancien, il n’est plus protégé par la loi sur les droits d’auteur et appartient à présent au domaine public. L’expression
“appartenir au domaine public” signifie que le livre en question n’a jamais été soumis aux droits d’auteur ou que ses droits légaux sont arrivés à
expiration. Les conditions requises pour qu’un livre tombe dans le domaine public peuvent varier d’un pays à l’autre. Les livres libres de droit sont
autant de liens avec le passé. Ils sont les témoins de la richesse de notre histoire, de notre patrimoine culturel et de la connaissance humaine et sont
trop souvent difficilement accessibles au public.
Les notes de bas de page et autres annotations en marge du texte présentes dans le volume original sont reprises dans ce fichier, comme un souvenir
du long chemin parcouru par l’ouvrage depuis la maison d’édition en passant par la bibliothèque pour finalement se retrouver entre vos mains.

Consignes d’utilisation

Google est fier de travailler en partenariat avec des bibliothèques à la numérisation des ouvrages appartenant au domaine public et de les rendre
ainsi accessibles à tous. Ces livres sont en effet la propriété de tous et de toutes et nous sommes tout simplement les gardiens de ce patrimoine.
Il s’agit toutefois d’un projet coûteux. Par conséquent et en vue de poursuivre la diffusion de ces ressources inépuisables, nous avons pris les
dispositions nécessaires afin de prévenir les éventuels abus auxquels pourraient se livrer des sites marchands tiers, notamment en instaurant des
contraintes techniques relatives aux requêtes automatisées.
Nous vous demandons également de:

+ Ne pas utiliser les fichiers à des fins commerciales Nous avons conçu le programme Google Recherche de Livres à l’usage des particuliers.
Nous vous demandons donc d’utiliser uniquement ces fichiers à des fins personnelles. Ils ne sauraient en effet être employés dans un
quelconque but commercial.
+ Ne pas procéder à des requêtes automatisées N’envoyez aucune requête automatisée quelle qu’elle soit au système Google. Si vous effectuez
des recherches concernant les logiciels de traduction, la reconnaissance optique de caractères ou tout autre domaine nécessitant de disposer
d’importantes quantités de texte, n’hésitez pas à nous contacter. Nous encourageons pour la réalisation de ce type de travaux l’utilisation des
ouvrages et documents appartenant au domaine public et serions heureux de vous être utile.
+ Ne pas supprimer l’attribution Le filigrane Google contenu dans chaque fichier est indispensable pour informer les internautes de notre projet
et leur permettre d’accéder à davantage de documents par l’intermédiaire du Programme Google Recherche de Livres. Ne le supprimez en
aucun cas.
+ Rester dans la légalité Quelle que soit l’utilisation que vous comptez faire des fichiers, n’oubliez pas qu’il est de votre responsabilité de
veiller à respecter la loi. Si un ouvrage appartient au domaine public américain, n’en déduisez pas pour autant qu’il en va de même dans
les autres pays. La durée légale des droits d’auteur d’un livre varie d’un pays à l’autre. Nous ne sommes donc pas en mesure de répertorier
les ouvrages dont l’utilisation est autorisée et ceux dont elle ne l’est pas. Ne croyez pas que le simple fait d’afficher un livre sur Google
Recherche de Livres signifie que celui-ci peut être utilisé de quelque façon que ce soit dans le monde entier. La condamnation à laquelle vous
vous exposeriez en cas de violation des droits d’auteur peut être sévère.

À propos du service Google Recherche de Livres

En favorisant la recherche et l’accès à un nombre croissant de livres disponibles dans de nombreuses langues, dont le frano̧ais, Google souhaite
contribuer à promouvoir la diversité culturelle grâce à Google Recherche de Livres. En effet, le Programme Google Recherche de Livres permet
aux internautes de découvrir le patrimoine littéraire mondial, tout en aidant les auteurs et les éditeurs à élargir leur public. Vous pouvez effectuer
des recherches en ligne dans le texte intégral de cet ouvrage à l’adresse http://books.google.com
DΙΡΑRτιΜΕΝτο
DΙ ΡΙLΟLΟGΙΑ
GRECΑ Ε LΑΤΙΝΑ

ΙΙΙ
Εur
1.7
ν" «

J. 1. ΚΑΚ.
RΟΜΑ
ί.
Ε U R. ΙΡΙΙΟΙ S

Ο ΡΕΕ Α Ο ΜΙΝΙ Α.
---
-
ε
--,
ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ Α Π Α Ν Τ Α.

Ε U R ΙΙΡΙΙΟΙ S

Ο Ρ Ε RΑ ΟΜ Ν ΙΑ;
-
-

ΕΧΕΙΟΙΤΙΟΝΙΒUS ΡRΑΕSΤΑΝΤΙSSΙΜΙS

FΙDΕLΙΤΕR RΕCUSΑ ; -

LΑΤΙΝΑ ΙΝΤΕRΡRΕΤΑΤΙΟΝΕ, SCΗΟLΙΙS ΑΝΤΙQUIS,

ΕΤ

ΕRUDΙΤΟRUΜ ΟΒSΕRVΑΤΙΟΝΙΒUS,

ΙΙ,Ι,USΤRΑΤΑ:

ΝΕΟΝΟΝ

ΙΝΙΟΙCΙΒUS ΟΜΝΙCΕΝΙS

ΙΝSΤRUΟΤΑ.

VΟLUΜΕΝSΕΡΤΙΜUΜ.

G LΑS GUΑΕ :
ΕΧ ΡRΕLo ΑcΑDΕΜιco,

cURΑ ΕΤ ΤΥΡΙ8 ΑΝDRΕΑΕ ΕΤ JoΑΝΝΙs Μ. DUΝCΑΝ;


1ΜΡΕΝSIS RΙCΑRDΙ ΡRΙΕSTLΕΥ,
ΙΟΝΙΟΙΝΙ,

1821.
ΗΕRΜΑΝΝΙ ΡR ΑΕΕΑΤΙΟ
ΑD

ΗΕRΟUΙ,ΕΜΙΕΙΟΗΕΝΤΕΜ.

«Μν"νwννννννη"ν

(Νυυν Εuripidis aliquam fabulam in publicis meis scholis in


terpretari constituissem, neque invenirem editionem, quae et
exiguo pretio parabilis esset, nec textum haberet a criticis aut
nimis, aut minus, quam par videretur, mutatum : ipse animum
adjeci ad edendam aliquam hujus poètae tragoediam. Praetuli
autem aliis Ηerculem Furentem, tum guod haec fabula in
melioribus est, tum quod non est ex his, quae in carminibus an
tistrophicis nihil proprium habent, tum denique quod difficul
tates, quibus laborat, maximam partem vinci posse videbantur.
Lectionem conformavi adfidem veterum librorum, et ad critico
rum, measque ipsius conjecturas, ubi certa aut facili emendatione
corruptio tolli poterat. Gravius affecta, vel quorum incertum
esset remedium, in adnotationibus tentare satius duxi. Uti de
his, duae ex ΜSS. correcta sunt, rarius admonui, ita ξυν pro σύν,
et ει in secundis verbi passivi personis, et si quae sunt alia hujus
modi, tacite reposita sunt. Αει prima producta a tragicis dici,
recteque sensisse ea de re Ρorsonum, vicit locus veteris gram
matici ab Ηeynio ad Ηom. vol. VΙ. p. 638. allatus, cui nuper
accessit testimonium Αpollonii Dyscoli, productum a Βastio ad
Greg Cor. p. 347. Νοn credo tamen huic Αtticae mensurae
locum esse in his tragoadiarum partibus, quae magis epicam vel
lyricam dictionem habent. Ηanc ergo sive legem, sive opinio
nem in delectu utriusque formac sequutus sum. Αliis in rebus,
quum quid mutatum est, mutationum auctores commemoravi:
in quo genere dici vix potest, quanta fuerit Εuripidis. editorum
VoL. VΙΙ. - Α
ii ΗΕRΜΑΝΝΙ ΡRΑΕFΑΤΙο

levitas Νam Μusgravius priorum editionum fere solam Αldi


nam, et ne hanc quidem ubique, consuluit aut commemoravit;
criticos autem antiquiores atφue interpretes et neglexit saepis
sime, et interdum falsa de iis praedicavit. Lipsiensis vero edi
tio, guae Βarnesianam ac Μusgravianam complectitur, tantum
abest ut huic desiderio satisfecerit, ut ne Μusgravii quidem ad
notationes omnes exhibeat, in excerptis autem ex aliorum scrip
tis criticorum nunc contraria, quam illi dixerunt, nunc talia re
ferat, guae ab iis ne potuerunt quidem dici: veluti, ne hoc
temere jactare videar, ad Αndromachae v. 24. Quo magis op
tamus, ut vir doctissimus, qui nunc novam editionem Εuripi
dis parat, Αug. Μatthiae, varias veterum editionum lectiones,
emendationesque antiquiorum criticorum praecipua quadam cura
dignetur, Certe nescio an pauciora in his sint, quae quis silen
tio premi velit, quam in Μusgravii aliorumque recentiorum
conjecturis. Εt omnino parum lucis allatum esset Εuripidi,
nisi tres eximii viri praeclare de eo meriti essent, Valckenarius,
Μarklandus, et Porsonus, quibus proximus, longo sed proximus ι
intervallo, accedit Βrunckius. Ρorsonus quidem, cujus morte in
gentem omnes, qui his studiis deditisumus, semperque dolendam
jacturam fecimus, omnes implevisset numeros, si metrorum eam
dem habuisset, quam caeterarum grammaticae partium peritiam.
Quo in genere ut haec Ηerculis editio aliis praestaret, in primis
operam dedi. Unde alio versuum numero enato, in summo pagi
narum margine posui numeros versuum editionis Μusgravianae,
et, guos uncis inclusi, Βarnesianae, Cepit autem nuper metro
rum tragicorum constitutio insigne incrementum diligentia Αug.
Seidleri, qui nunc in schola ad D. Νicolai multa cum laude
tertii magistri munere fungitur. Ηic enim guum accurata me εί

trorum, αμibus tragici, ac praecipue Εuripides, usi sunt, perves


tigatione plerosque versus, qui temere ex brevibus longisque
syllabis conflatividentur, e dochmiaco genere esse, eorumgue ί
versuum numeros continuari, solutis saepissime syllabis finalibus,
perspexisset: hae observationes fecerunt, ut in dochmiacorum
explicatione, quam olim proposui, duos commissos esse errores
intelligerem, unum, guod, Βrunckium sequutus, duos dochmios
*
Ι
"
ΑD ΗΕRCULΕΜ FURΕΝΤΕΜ, iii

versu asynarteto consociari a tragicis dixi: quod, ut Seidlerus


in epistola ad Lobeckium hujus Αjaci subjecta docuit, verum
quidem est, sed hac tantum conditione, si prior dochmius voca
bulo terminetur, in quo vox nonnihil acquiescere soleat, veluti
exclamatione, compellatione, interrogatione: qualis in Ηercule
versus est 871.

σον άνθος, πόλις, ο Διός έκγονος,

Quod contra, ubitali excusationi nullus est locus, ita syllabam


ancipitem numerus repudiat, ut aut longa syllaba, aut duae pro
ea breves requirantur. Quae syllabae finalis solutio alterum er
rorem aperuit. Νeque enim verum est, duas esse dochmii for
mas, unam antispasticam, alteram trochaicam, sed una ubique et
eadem forma invenitur, non illa e duobus, sed e tribus ordinibus,
iambo, arsi, et rursum iambo constans, solutionemque in arsί
ubique, in utraque anacrusi autem syllabam ancipitem admit
tens, hac forma:
/ / "

Θ -
Ο -

- ζω) Ο 9 Ο " .» Ο
".
Η

Ιn Ηercule quidem dochmiaci inveniuntur, ν. 107. 129. 734.


735. 741. 765. 870-873. 880-883. 897. 898. 1ΟΙ 1. 1Ο14.
1016. 1017. 1020. 1021. 1029. 1036-1040. 1045. 1046. 1049.

1050. 1052. 1169. 1173. 1174. 1186. 1200. (Versus indicavi


strophicos tantum, non antistrophicos, quos antistrophicorum
notationes facile cuique monstrabunt.) Praeterea miris modis
hi numeri cum aliis numeris consociantur, et quidem saepe sic,
ut dochmium praecedat iambus, quod absonum nuper visum
Βoeckhio in dissertatione de metris Pindari, p. 297. aliquando,
sat scio, aliter videbitur. Εxempla in Ηercule sunt, v. 1015.
.1047. Deinde Cretico praecedente, v. 742. 892. eoque longas
solutas habente, 905. 1184. et duobus Creticis 740. et antispas
to 737. si hic θεών una syllaba legendum, neque in antistrophico
προοίμιον scribendum est, guo facto hic versus duos dochmios
comprehensurus esset Μagis mirum est hoc, guod etiam a
dactylicis numeris transitur ad dochmios, quo in genere anacru
a 2
iy ΗΕRΜΑΝΝΙ ΡΕ ΑΕFΑΤΙΟ

sis dochmii, que dactylum sequitur, longa, prima autem arsis in


duas breves syllabas soluta est. In Ηercule exempla, uno prae
misso dactylo, sunt ν. 1013. 1024. 1176. 1180. eodemque re
ferri fortasse debet, v. 1031. Ρluribus dactylis subjectus doch
mius, v. 1049. Ιncertum an etiam anapaestis, v. 1032. quum
Ιhic versus etiam alios habere numeros possit. Catalecticum
dochmiacum videre licet, v. 1018. hypercatalecticum, 874. hy
percatalecticum ita, ut dochmium sequatur amphibrachys, 1047.
Denique aliis hypercatalecticus eo memorabilis est, quod eum
non interrupta numeri perpetuitate alii dochmiaci excipiunt, ν.
1 185.

ός επί δόρυ γιγαντοφόνον ήλθε συν θε


οίσι Φλεγραίον εις πεδίον ασπιστάς.

Εt in antistropha, v. 1297.
πέπλον, απόδικε, βέθος αελίω δείξον βά
βος δ' αντίπαλον δακρύοισιν αμιλλάται.

Video quidem fore, qui hunc insolentiorem numerum mihi im


putent, quum in stropha certe, si θεοίσι in duas syllabas contra
Hatur, integri sint quatuor dochmii. Αt tanto plus difficultatis
habitura esset antistrophici versus correctio, quae a me quidem
unius littera adjectione, particulam δε dico, perfecta est, Quam
quam enim non sum nescius, mutando verborum ordine hίο
quoque dochmios puros duobus modis restitui posse,
9 . Α'

αντίπαλον δάκρυσι βάρος αμιλλάται,


vel, sί quis ferendum putet συναμιλλάται,
δάκρυσι βάρος αντίπαλον συναμιλλάται:

neutra tamen mutatio talis est, guam sine insigni temeritatis


nota admitti posse existimem. Νam, mea quidem sententia,
ordo verborum non nisi magna cum cautione mutandus est,
neque quidquam puto a Porsono periculosius dici potuisse,
quam hanc esse emendationis rationem omnium facillimam :
mirorque, quod Βritannus censor Porsonianae editionis prima
5


ΑΙΟ ΗΕRCUΙ,ΕΜ FURΕΝΤΕΜ. y

rum Εuripidis fabularum, cautissimus criticus, ita de hac re sibi


persuasit, ut in illa censura mense Αug. a. cIoroccΧΟΙΧ. p. 441.
hunc versum,

ταυτόματον ημών κάλλιον βουλεύεται,

quamvis prima ejus verba a Cicerone, tamquam reliquis sat


notis, commemorari videret, sic putaret corrigendum esse,
κάλλιον ημών ταυτόματoν βουλεύεται,

Dicendum nunc est de duabus aliis ad artem metricam perti


nentibus rebus, de versibus in medio vocabulo finitis, et de dis
positione carminum antistrophicorum. Αc Βoeckhius nuper in
dissertatione de metris Pindari contendit, nusquam finiri versum
nisi finito simul vocabulo: quod ne mihi guidem, si versus vo
carentur, guaecumque una numeri perpetuitate comprehensa
essent, aliter visum esse, et significatum est a me Βoeckhio, et
ab illo commemoratum. Licebit autem, opinor, Βoeckhium
hτήus rei auctοrem citare, qui non promiserit se de ea re dispu
taturum, sed disputaverit: duum praesertim nihil caussae sit,
quare duis alium meliora allaturum fuisse conjiciat. Μihi gui
dem, si et nunc saepius vocabula in duos versus distraxi, et post
hac idem faciam, ratio ejus rei reddenda est. Αc versus nomen
in re metrica duas significationes habet, unam communem, αua
etiam in prosa oratione, quidquid unam lineam implet, indica
mus; alteram poéseos propriam, qua numerum intelligimus
unum, sive ille ex uno, sive e pluribus ordinibus constet. Εt
hac quidem significatione quem versum dicimus, non potest nisi
integro vocabulo terminari. Αt guid hoc ad istam alteram sig
nificationem? Νam si qui tam longi versus sunt, ut usitatos
chartae modulos excedant, guid tum fiet? Utrumne librorum
formam ad monstruosam latitudinem diducemus, an, servatis
chartarum mensuris, prose orationis perpetuitatem scribendo
imitabimur" Αt quanto consultius est, numerorum aliqua ratione
habita, ex uno versu seu numero plures versus fieri. Νam apud
dramaticos quidem poetas quum alii inveniuntur praelongi ver
*"s, tum haec quoque, quae systemata vocari, solent, nihil nisi
a 3

ν
vi ΗΕRΜΑΝΝΙΡΗΑΕΕΑΤΙΟ

numeri sunt versum efficientes unum. De qua re jam in libris


de metris poétarum Graecorum et Latinorum saepius admonui, v.
c, p. 107. seq. et multo ante eamdem rem tetigerat R. Βentleius
in iis, quae de versibus anapaesticis disputavίt. Εjusmodi syste
mata saepe tam longa sunt, ut, quum uno versu comprehendi
nequeant, in plures dividendi sint, guod haud raro, nisi nume
rorum naturam obscurare velis, non potest aliter, quam distra
hendis vocabulis fieri. Εst vero etiam alia, eaque multo gravior
caussa, quare gui numero unus versus est, saepe, etiam si non ita
longus sit, in plures versus dividendus videatur. Νam cur tan
dem omnino, guae versibus scripta sunt, non eadem perpetuitate,
ut prosam orationem, scribimus, nisi ut accommodate ad nume
ros legi possint Αtqui quo quis versus aut longior est, aut ex
difficilioribus, magisque ambiguis numeris compositus, eo magis
consentaneum est, his numeris recte dissociandis lectοrem vel
admoneri, ut recte versum legat, vel tamquam vi guadam impe
diri, ne male legat. Sic e. c. uno numero decurrunt hacc in
Ηercule, v. 741. πάλιν έμολεν, ά πάρος ούποτε διά φρενος επήλπισεν παθεί,
γάς άναξ, et in antistropha, άφρονα λόγον ουρανίων μακάρων κατέβαλ, ώς
άρ αυ σθένουσιν θεοί. Αt nemo facile haec uno versu comprehensa
ι
statim sic leget, ut videat, ubi dochmiis admixtus sit alius nume
rus. Sic vero dispositi numeri non poterunt fallere:
πάλιν έμολεν, α πάρος ούτοτε διά φρενος επ
ήλπισεν παθεί γάς άναξ.
άφρονα λόγον ουρανίων μακάρων κατέβαλ',
ώς άρ' ου σθένουσιν θεοί.
Εt, ut alio utar exemplo, guis illud vocabulum, guod Αristo
phanes in extremis Εcclesiazusis ex LΧΧVΙΙΙ. syllabis com
posuit, uno versu aut scribi volet, aut scriptum recte recitare
audebit?
Venio ad dispositionem carminum antistrophicorum. Αtque
ut nonnumquam in stasimis, quae ab universo choro cantantur,
antistrophica a criticis neglecta sunt, ita multo saepius hoc fac
tum est in colloquiis chori, iisque carminibus, guae από σκηνής et
κόμμoι vocantur Νec mirum. Νam in stasimis et stropham sua
Ε"
ΑΙΟ ΗΕRΟUΙ,ΕΜ FURΕΝΤΕΜ. vii

statim excipit antistropha, nec metra tam sunt impedita, duam


in illis, quas dixi, partibus : in guibus non solum dochmiacus
numerus dominari solet, sed etiam antistrophae plerumque a
strophis suis longius remotae sunt. Θuod etsi nusquam sine
certo ordine fit, saepe tamen legem et rationem hujus ordinis in
venire difficillimum est, nunc ambiguitate lectionis, nunc lacu
noso textu, nunc similitudine metrorum, nunc ipsa multitudine
stropharum ubique impedimenta objiciente Νec tamen desis
tere ab antistropharum investigatione, et ad απολελυμένα, αμε
perperam monostrophica appellarisolent, confugere critico licet,
quia, ut alibi a me adnotatum est, nullum videtur carmen, αμod
quidem paullo longius sit, in Graecorum tragoediis esse, praeser
timr si personarum aliquas alternationes habeat, quod non aut
totum, aut saltem ex parte antistrophicum sit, Αccedit aliud,
quod magno cum detrimento justae interpretationis hactenus
neglectum est ab his, qui Graecas tragoedias ediderunt: perso
narum dico, ex quibus chorus constat, distinctionem : φuae ut
saepe ad chori partes recte intelligendas plurimum confert, ita
interdum etiam in antistrophicorum et inventione, et a partibus
non antistrophicis dijudicatione insigne momentum habet. So
lent tragicorum editores, veterum librorum exemplo, chori nota
uti, etiam ubi non universus chorus canit. duod ego ibi non im
probo, ubi coryphaeus pro choro loquitur. Sed fugerat eos, in
terdum plures, et aliquando etiam omnes quindecim personas,
ex quibus chorus constat, singillatim logui: quod quum primum
esset a me in ΑΕschyli Αgamemnone observatum, eaque obser
vatio e scholis meis in publicum dimanasset, Βoeckhius in libro,
quem de Graecorum tragicis scripsit, hanc chori personarum
distinctionem etiam ad alia tragicorum carmina adhibuit: cujus
viri assensio mihi gratissima est, quamvis hic illic non nihil ab
ejus sententia discedendum putem. In Εuripidis Ηercule tria
sunt carmina, in quibus plures choricae personae aliquas partes
agant. Αc nescio an quartum addi debeat, v. 107. ss. guod
propemodum persuasum mihi habeo a tribus senibus re
citari, guorum duo stropham atque antistropham, tertius
epodum habeat, nisi epodus quoque tribus senibus distri
viii ΗΕRΜΑΝΝΙ ΡRΑΕΕ'ΑΤΙΟ

buenda est. Sed magis operae pretium est, de reliquis carmini


bus exponere.
Αtque in ea guidem scena, αιuae incipit v. 734. notatio anti
stropharum non erat difficilis: sed gravius haec scena alio no
mine laborabat. Νeque enim versus 738. 739. tribui debebant
Αmphitruoni, gui ante v. 734. scenam reliquerat. Θui hoc
pulcre animadvertit, Τyrwhittus, in eo tamen erravit, φuod et
hos duos trimetros, et reliquos, quos in hac scena chorus habet,
coryphaeo adscribendos, melica autem universo choro danda
esse censuit. Νam trimetros quidem non omnes ab eadem
chori persona recitari res ipsa docet, ouum is, cujus sunt versus
743, 744. alium moneat, ut secum propius ad regias aedes ob
servatum accedat. Θuare quae interea chorus agit, aliarum sint
personarum necesse est, guam horum, gui observatum ierant.
Deinde quae melica Τyrwhitto videntur, non sunt melica,
quippe dochmiacis numeris scripta, quod genus metri et ab his, .
quae proprie melica vocantur, nonnihil differre, neque ad uni
versi chori concentum videtur adhibitum esse, Docuit enim me
diligens harum rerum observatio, dochmiacos, pariterque alios
quosdam numeros, ubi choro adscribuntur, non ab universo
choro, sed aut a coryphaeo, aut a singulis aliquibus chori per
sonis, interdum fortasse a duabus tribusve conjunctis recitari.
Εt quum hic locus, ut in quo indignatio, spes, metus, rei cog
noscendae cupiditas, gaudium denique variis motibus senum
animos agitet, non solum apprime aptus sit conserendo col
loquio, sed pene necessitate quadam postulet singulorum sensus
exprimi: sic versus distribuendos putavi, ut nullus esset quin
decim senum, guin suas in eo colloquio partes haberet. Ιd au
tem quomodo faciendum esset, trimetri maxime monstrabant.
Νam quum versus 738. 739. et 751. 752. et eodem modo allo
quutionem Lyci contineant, et idem prodant ingenium, consen
taneum est, hos quatuor versus ab eadem persona pronunciatos
credere. Deinde qui habet versus 743, 744. ut ex alloquutione
ώ γεραιέ intelligitur, unum alium senem propius ad regias aedes
secum adducit. Ηos igitur, caeso Lyco, rem reliquis indicare
necesse est: idque illi faciunt, et sic quidem, ut is, qui antea
ΑΙΟ ΗΕ RCUΙ,ΕΜ ΕURΕΝΤΕΜ. ix

tacitus cum altero abierat, pronunciet versum 756. eique alter,


φui hunc antea secum avocaverat, versibus 757. 758. succedat.
Νam ut sic mihi persuadeam, aequabilitas distributionis facit,
de qua deinde dicam, Sic trium senum partibus descriptis, qui
reliqui sunt numero ΧΙΙ. eorum ubique bini dochmiacas stro
phas habent. Θuae strophae etsi sunt numero quatuor, sex
tamen partibus constant, duod prima stropha ejusque antistropha
duas habent partes. Οrdo stropharum hic est: α. β. α. β. sic,
ut stropha β' media sit inter duo sibi respondentia systemata e
auobus trimetris; antistropha β' autem media inter duo trium
trimetrorum systemata, quorum trimetrorum primum in
priore systemate Lycus, in antisystemate, illo defuncto,
choricus senex habet is, qui antea discedens tacuerat. Ιtaque
ut systema α' quinti senis, antisystema α' autem octavi est, eo
dem modo etiam ultimi duo trimetri systematis β, ejusque an
tisystematis, iisdem senibus tributi sunt. Illud memorabile est,
Lyci ejulationem, v. 745. non in antistrophicis partibus nume
rari. Νec tamen haec res exemplis caret. Caeterum senes nu
meris eo ordine designavi, quo loquuntur, non quo in orchestra
stabant, guod haec res valde incerta est. Si ea ratio, guae
maxime usitata erat, hic quoque Εuripidi placuit, coryphaeum
credam fuisse eum, qui hic quintus est. Νam et mansisse ille
in loco suo videtur, et medius stetisse inter quatuor alios, quo
rum, si recte judico, primus et secundus primum et secundum,
tertius et quartus tertium et quartum scenae versum recitabant.
Vide Ρhotium in v. τρίτος αριστερού. Sed qua ratione deinceps muta
ta fuerit chori statio, id vereor ne conjectura divinare non liceat.
Αlio modo compositum est carmen, quod est a v. 870. Ιd
hanc formam habet: προωδός. α. α, β, γ, δ, ε, δ. μεσωδός. 5. γ.
ς. ζ. ζ. β. ε. επωδός. Ωuae forma quum qua lege nitatur, pri
mo adspectu non appareat, paucis explicanda videtur ejus ratio.
Fundamentum descriptionis hae constituunt strophae :
γ, δ, ε, δ. μεσωδός. ς. γ. ς. ε.
Quas justo ordine dispositas esse intelliget, qui, duod plerum
que in hac re faciendum est, partes eadem littera notatas lineis
Χ ΗΕRΜΑΝΝΙΡΕΑΕΕΑΤΙΟ

in arcus figuram curvatis conjunxerit. Ηis strophis aliae acce


dunt hoc ordine, α’, α, β, ζ, ζ, β', sed ita, ut α', α', β' ante
stropham γ', guae prioris systematis prima est, ζ", ζ, β' autem
ante antistropham ε' collocatae sint, quae est prioris systematis
ultima, hoc modo :

Α. Α. Β. γ, δ, ε, δ. μέσωδός. ς. γ. ς. Ζ. Ζ. Β. ε.

Ιn qua descriptione, quo perspici possit proportionis aequabili


tas, strophae Α. Α. Β. Β. Ζ. Ζ. aut non sunt lineis conjungendae,
aut sic jungi debent, ut, si reliquas notas infra versum, guo dis
positae sunt, linearum ductibus conjunxeris, has supra versum
jungas. Caeterum in hoc quodue carmine, quae chorus habet,
non ab solo coryphaeo recitari tam est manifestum, ut demon
stratione nihil indigeat. Videntur autem hic quoque singuli de
choricis senibus suas partes habere: quorum primis quinque
proodum dedi, e quinque diversis partibus constantem. Quae
sequuntur stropha et antistropha α', has sextus ac septimus
senex habent: a diversis enim pronunciari ex eo colligitur,
quod antistropha confirmationem quamdam eorum, αμae in
stropha dicta erant, ideoque responsionem continet. Αlia ratio
est stropharum β', γ', δ', ε', quarum antistrophae quum non sta
tim suas strophas sequantur, non opus habent mutatione per
sonae Ιtaque iidem senes, gui strophas recitant, octavus, no
nus, decimus, undecimus, etiam antistrophas habent, nisi duod
in quinta antistropha primus versus nuncii est. Μesodus
duodecimi senis est. Θui reliqui sunt tres senes, eorum tertius
decimus habet stropham g, cujus antistropha nuncii est, duar
tus decimus in stropha et antistropha ζ cum nuncio colloqui
tur: guae quidem strophae quod ex adverso positae sunt strophis
α', deberent a duobus senibus recitari, nisi nuncii interventu
turbaretur colloquii decursus. Denique quinti decimi senis
epodus est. *ε
Plurimum difficultatis habet illud carmen, quod est a v. 1011.
ad 1076. in cujus stropharum ratione investiganda dici vix
potest quantum laboraverim, quum et corruptelae quaedam non
leves, et numerorum ambiguitas ubique moram objicerent. Vi
ΑΙΟ ΗΕRCUΙ,ΕΜ FURΕΝΤΕΜ. xi

deοr mihi tamen eam viam invenisse, quam, nisi insignes lec
tionis diversitates aliquando in codicibus reperiantur, idoneis
judicibus probatum irisperem. In hoc guoque carmine et ora
tionis conformatio, et motus, in quo chorum esse videmus, sin
gulis chori senibus peculiares partes vindicat, Quin ipsa an
tistropharum dispositio consulto sic videtur instituta esse, ut
aliquam perturbationis speciem prae se ferret. Ρroodus tres
partes habet: eam sequuntur stropha, antistropha, et epodus.
Ηaec igitur sex primis senibus distribuenda putavi. Sequuntur
duo antistrophica systemata, personis propter agitationem ani
morum, nulla certa lege divisis. Ηorum systematum illud
potiorem locum tenet, guod ex his strophis constat:
δ ε ς. η. θ. ι. ι. ια. ια. θ. η ς. ε.δ.

Αlterum hanc formam habet :

β. γ. ζ. γ. ζ. β.

Ηoc ita priori junctum est, ut inter stropham β' et stropham γ'
medii sint tres trimetri, qui non pertinent ad antistrophicorum
dispositionem, φuemadmodum majore etiam audacia in Ione
anapaestos mediis strophae versibus insertos videmus: v. Μus
grav. ad ejus fabulae ν. 186. Deinde inter stropham ζ et an
tistropham γ' mediae sunt strophae ή, θ', quemadmodum ha
rum antistrophae mediae sunt inter antistrophas ζ' et β'. De
nique strophae ί, ', ια, ια', αμae mediae sunt prioris systematis,
ab utraque parte habent antistrophas γ' et ζ", hoc modo:
Β. Ι. Γ. δ. ε ς. Ζ. η. θ. Γ. ι. ι. ια. ια. Ζ. θ. η. Β. ς. ε.δ.

Quarum stropharum si ea paria, quae litteris initialibus notata


sunt, superne, reliqua autem infra versum arcuatis lineis con
junxeris, lex et ratio dispositionis manifesta erit. Νec latebit
etiam in personarum distributione quaedam aequabilitas, qua
rum has, γ', γ', ζ, ζ, έ, ε', solus Αmphitruo habet: leve est
enim, guod antistrophae γ' duae priores syllabae chori sunt. Αlio
modo aequabilitas quaedam est in personis strophas η', η', θ', θ',
habentibus, quae est etiam in strophis β', β', δ', δ', Dedi autem
xii ΗΕRΜΑΝΝΙ ΡRΑΕΕΑΤΙ Ο

septimo senistropham β', octavo tres trimetros, qui eam stropham


excipiunt; mono stropham δ'; decimo oίμοι, v. 1044. αuod extra
antistrophica est, et quae in stropha s' chorica sunt; undecimo
stropham η'; duodecimo initium strophae γ'; tertio decimo
chorica in strophis ή, ί, ια', ια', αμarto decimo antistropham θ';
quinto decimo denique antistropham ς. Duos enim istos tri
metros, qui sunt in fine totius carminis, non licebat in his parti
bus numerare, quas chorus in quindecim personas divisus reci
tat, guod chorum Αmphitruonis monitu jam reliquisse stationem
suam intelligitur. Ιtaque his trimetris simpliciter chori nomen
apposui, quo indicaretur, eos universi chori nomine a coryphaeo
pronunciari. Οbservandum est autem, ut in superioribus duo
bus carminibus chorum κατά στοίχους incessisse verisimile est,
coryphaeo medium inter guatuor alios locum tenente, ita hic ac
cessionem factam videri κατά ζυγά, secundum Pollucem IV. 108.
s, ut coryphaeus ab utroque latere unum haberet socium. Αtque
in proodo, si quid tribuendum est illi aequabilitatis studio, cujus
tot vestigia in Graecorum re scenica reperiuntur, tertiam partem
labebat coryphaeus, pariterque secundi ordinis qui medius sta
bat, epodum videtur recitasse, v. 1028. Sed tertii ordinis me
dius, si recte sentio, etiam tempore medius inter comites suos
recitabat tres trimetros, gui sunt post stropham β'. In reliquis
autem duobus ordinibus is, gui medius erat, antecessisse socios
suos videtur: in quarto ordine in stropha ς', in quinto in stro
phis '', ι', ια, ια', cum Αmphitruone colloquens. Licet igitur
conjicere, choricos senes hoc modo fuisse dispositos :

Quod quidem nolim ita intelligatur, ac si hanc stationem per


totam scenam conservaverit chorus : immo credibile est, variis
chori obambulationibus effici solitum esse, ut semper is ordo,
cujus aliqua partes jam essent, proximus staret spectatoribus,
ΑΙΟ Η ΕΡίCUΙ,ΕΜ FURΕΝΤΕΜΙ. xiii

Ut Εuripides in hac fabula utroque disponendi chori modo, et


κατά στοίχους, et κατά ζυγά, usus est, ita idem fecisse videtur So
phocles in CΕdipo Coloneo, in gua fabula ter singulas chori
personas loquentes introduxit, κατά στοίχους a v. 117. et quidem
bis; deinde κατά ζυγά a v. 510. et iterum κατά στοίχους a v. 829.
Denique ne in illo quidem Ηerculis Furentis loco, qui est a
ν. 1169. antistrophicorum descriptio difficultate vacabat. Οuam
φuam enim hic personarum quoque aequabilis distributio est,
tamen et similitudo metrorum, et lacunae multum dubitationis
afferebant, Verum tamen hoc quoque carmen sic mihi videor
expedivisse, ut plana jam sit lex, quam sibi poéta in disponendis
antistrophis scripserat. Τheseus in hoc loco non nisi trimetris
aut monometris iambicis hypercatalecticis loquitur, servans dig
nitatem suam. Αmphitruo, ad quem mala ista magis attinebant,
metra habet majorem animi motum significantia, guae maximam
partem e dochmiacis numeris constant. Initium carminis duae
sunt strophae, quarum statim antistrophae subjiciuntur:
ΑΜΦ. ΘΗΣ. ΑΜΦ. ΘΗΣ.

α'. β'. α'. β.

Μalui sic distinguere, quam, guod poterat fieri, has quatuor


strophas in duas, stropham atque antistropham conjungere,
hoc modo :

ΑΜΦ. ΘΗΣ. ΑΜΦ. ΘΗΣ. 3

α'. α'.

Νam etiam infra trimetri, quos Τheseus habet, non cohaerent


cum strophis, quae sunt Αmphitruonis, sed soli per se constant,
sibique respondent. Οmninoque, ut mox apparebit, eximi
possunt Τhesei verba omnia, salva manente antistrophicorum
lege in Αmphitruonis verbis. Sequitur inde usque ad finem
aliud systema, ex his strophis constans:
γ. Δ. ε. Μ. ε. Δ. ς. Ζ. η. Ζ. μ. Θ. ς. Θ. η. ι. ι. γ.

Quarum si singula paria curvis lineis, ut supra docui, conjun


gantur, non poterit non manifesta esse dispositionis regula. Sed
xiν ΗΕRΜ. ΡRΑΕF. ΑΙΟ ΗΕRC. FUR.

clarius etiam, guam accurate omnia sibi respondeant, cognosce.


tur, si Τhesei verba, quae litteris initialibus notavi, omiseris :
γ. ε. ε. ς, η μεσωδός. ς. η. ι. ι. γ.

Εt sic hoc guoque apparebit, guare Τheseus in priore carminis .


parte mesodum habere potuerit, quum in posteriore nec meso
dus, neque omnino ullae Τhesei partes sint.
Νon diffiteor, saepe molestissimam esse, taediique plenissimam
harum rerum perscrutationem: verum quam poetae in elaboran
dis tragoediis suis curam subtilitatemque non detrectarunt, eam
ne criticus quidem, aut ut nimis exilem contemnere, aut ut
nimis impeditam reformidare debet: postularique jure potest,
ut, qui artem criticam exercere velit, prius, quibus ea legibus in
quoque genere regatur, cognoscere studeat. Μultum enim
praestat, etiam magni laboris exiguum fructum reportare, quam
non explorato fundamento superstruere, quae levi impulsu rui
tura prevideas.
ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ ΙΩΝ..

VoL, VΙΙ. Α
3
"Υ Π Ο Θ Ε Σ Ι Σ Ι Ω Ν Ο Σ.

ΑRGUΜΕΝΤUΜ ΒΕCΚΙΙ.

ΚΡΕ'oΥΣΑΝ, την Ερεχθέως, Απόλλων φθείρας, έγκυον εποίησεν εν Αθήναις


ή δε το γεννηθέν υπό την ακρόπολιν εξέθηκε, τον αυτόν τόπον και του αδικήματος
και της λοχείας μάρτυρα λαβούσα, το μεν ούν βρέφος Ερμής ανελόμενος, εις Δελ
φους ήνεγκεν, εύρούσα δ' ή προφήτις, ανέθρεψε την Κρέουσαν δε Ξούθος έγημε,
συμμαχήσας γάρ Αθηναίοις, κατά των εν Ευβοία Χαλκωδοντιδών, την βασιλείαν
και τον της προειρημένης γάμον έλαβε δώρον τούτω μεν ούν ουκ άλλος παίς εγέ
νετο, τον δ' εκτραφέντα υπό της προφήτιδος, οι Δελφοί νεωκόρον εποίησαν, ο δε αγ
νοών, εδούλευσε το πατρί, Απόλλων δε χρησομένω τό Ξούθω περί παιδογονίας,
δώρον έδωκε τον αυτού και της Κρεούσης, "Ιωνα καλούμενον, τον πριν αυτό δουλεύ
σαντα. Η μεν μήτηρ αγνοούσα, επιβουλεύει τώ παιδί αυτής καταληφθείσα
δε, θανατούσθαι κατά τον νόμον ήμελλεν. Ενταύθα δε αναγνωρισμού γενομένου,
ήδέως το Δράμα αποτελείται. Η σκηνή του δράματος υπόκειται εν Δελφούς,

CRΕUSΑΜ, Εrechthei filiam, Αpollo vitians, gravidam fecit Αthenis :


illa vero partum sub arcem exposuit, eundem locum et delicti et partus tes
tem accipiens, Infantem igitur Μercurius auferens, Delphos tuli : inve
niens illum prophetissa educavit: Creusam autem Χuthus duxit uxorem.
Qui cum in bello contra Chalcodontidas, principes Εubα.ae, opem ιulisset
Αtheniensibus, dono ab illis accepit et regnum et praedicta nuptias. Ηuic
igitur alius filius non fuit: hunc vero, educatum a sacerdote, Delphi adi
tuum fecerunt. Qui ignorans servivit suo patri. Αpollo itaque Οraculum
consulenti Χutho de liberis obtinendis, donum dedit suum et Creusae fi
lium, Ιonem vocatum, illi prius famulantem. Μater itaque per ignoran
tiam suo filio insidias struit. Αt deprehens" ex lege morte erat afficienda.
Ηic vero mutua agnitione facta, suaviter Fabula clauditur. Scena hujus
Fabula in Delphis fingitur.
ΤΑ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΠΡΟΣΩΠΑ.

ΕΡΜΗΣ. ΜΕΡίCURIUS.
1ΩΝ.. ΙΟΝ.

ΧΟΡΟΣ Θιραπαινιδών Κριούνης, CΗΟRUS er Creusa Αncillis,


ΚΡΕΟΥΣΑ, ΟRΕUS Α.
ΕΟΥΘΟΣ, ΧUΤΗ US.
ΠΡΕΣΒΥΤΗΣ, ή ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ. SΕΝΕΧ, sive ΡΑΕDΑcooυς.
ΘΕΡΑΠΩΝ ΚΡΕΟΥΣΗΣ, ΕΑΜUΙ, US CRΕUSΑΕ.
ΠΤΘΙΑ, ήτοι ΠΡΟΦΗΤΙΣ. ΡΥΤΗΙΑ, seu VΑΤΕS.
ΑΘΗΝΑ. ΜΙΝΕRVΑ.
ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ ΙΩΝ..
«νwνννννννννννη,

ΑRGUΜΕΝΤUΜ ΑΟΤUS ΡRΙΜΙ.

Μεκcυκιυs, prologum agens, argumentum totius Fabulae proponit, Αpollinem nimirum


ex Εrechthei filia, Creusa, filium Ionem genuisse, quem a matre expositum ipse Μercu
rius ad Delphos portaverat educandam. Creusam interea cum Αthenarum regno Χutho
ob bellicas virtutes traditam, φui cum liberis careret, una cum uxore oraculum consultu
rus jam Delphis aderat, cui Αpollo filium Ionem erat mox daturus. Ιon, in scenam pro
gressus, studium suum ac ministerium in templo commemorat, Αpollinem interim faustis
precationibus et hymnis prosequens. Chorus famularum Creusae miratur augustam
structuram et elegantes picturas Delphici templi: Ιone eas speciatim explicante, Collo
quium Creusae et Ιonis, in quo hujus ingenua simplicitas, illius justae, at tectae, φuerela
in Αpollinem apparent. Χuthus, e Τrophonii specu reversus, uxorem salutat, quidque
ipse egerit, et quid illam velit agere, exponit. Ιon, adhuc verborum Creusae memor, cum
Αpolline expostulat nonnihil: aegre ferens, Diis probra imputari. Chorus Deos orat, ut
fausta dominis reddi velint responsa, et Εrechthei genus propagare dignentur, cujus spes
omnis in unicajam Creusa posita videbatur. Ηinc liberorum procreationem laudat, guo
rum fructum extollit. Panem et Νymphas Αtticas de injuria Creusae ab Αpolline illata
testatur.

"ΕΡΜΗΣ.

"ΑΤΛΑΣ, ο χαλκέοισινώτοις ουρανόν,


ΜΕRΟURΙUS.
ΑΤΙ.Αs ille ferreis humeris cαlum,

Οmnis tragα.dia religionem spirat cum thesauri ibi reconderentur. Αntiquissi


gravitate et dulcedine, omnia ita compa mis temporibus non nisi semel quotannis
rata sunt, ut major quaedam existat solen responsa dabantur, tum semel singulis
nitas, Delphicum templum poéta sistit mensibus et certis quibusdam ritibus.
tale, quale ipsius aetate fuit. Fuit autem Constituebatur denique sorte dies, guo iis
tum quintum, hoc est, φuinta vice resti responderetur, quibus inopia adire tem
tutum templum, a. 548. a Chr. Μagna plum non permitteret. Εum diem legit
sacerdotum, sacrificulorum et vatum fuit poeta, id guod unitatem temporis adjuvit.
ibi copia, major etiam virorum et femina Αctio est implicita et agnitionem atque
rum ministerio templi occupatarum. Αd peripetiam egregiam exhibet. Ωuod
introitum sanctuarii habitabat custos the Χuthus ipse laetatur de commerico, guod
saurorum dei, φuam personam Ioni tri Μercurio fuerit cum ipsius uxore, id erat
buit Μercurius. Ipse situs urbis, φuae ex sensibus veterum judicandum. Ιn
rupiUus undique erat cincta, ad ejus ma Οreste Μenelaus Τyndaro honoris causa
jestatem aliquid contulit, certe effecit, uι dicit, Jovem cum ipso lectum esse parti
* Τit. citatur Stob. Grot. 74. p. 525. ubi Iphigenia in margine. Εrrorem correxit Grotius
ipse in Εxcerpt, p.332. . In margine Τit..xciii, p. 376... Ιone legitur, ubilocus est Ιnus;
εuius fab, nomen additurin Τit. x.p. 70. Citat. Τit. xcviii. p. 409: omisso fab, nomine, Ione
legendum etiam pro Ιnone, Grotii monitu, Εxcerpt, p. 532 in marg, p. 468. Τit. exiv. Lo
cus est v. 73Ο.
Α5
6 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Θεών παλαιον οίκον, εκτρίβων, θεών


Μιάς έφυσε Μαίαν, ή μ' εγείνατο
Φ. Μ- Λ' ν Λ' Λ'

Ερμήν, μεγίστω Ζηνι δαιμόνων λατριν.


θ/ Α - Λ' - "/ ? ? ν

5 "Ηκω δε Δελφών τήνδε γην, ίν ομφαλον


Μέσον καθίζων Φοίβος υμνωδεί βροτοίς,
Α' / Λ
Τά τ' όντα και μέλλοντα θεσπίζων αεί.
Α/ ν 2. Α/
Εστιν γαρ ουκ ασημος Ελλήνων πόλις,
Της χρυσολόγχου Παλλάδος κεκλημένη,
1ο Ου παίδ' Ερεχθέως Φοίβος έζευξεν γάμοις
Α' Α' 3

Βία Κρέουσαν, ένθα προσβόρβους πετρας

Deorum antiquam domum, terens, er Dearum


Una genuit Μaiam, φuae me genuit
Μercurium, maximo Jovi Deorum nuncium.
5 Venio autem in hanc Delphorum terram, ubi umbilicum
Supra medium sedens Ρhoebus canit hominibus
Ρraesentia et futura vaticinans semper.
Εst enim non obscura Graecorum civitas
Αb auream-hastam-gerente Pallade vocata,
10 Ubi filiam Εrechthei Phα.bus nuptiis sίοι junxit
Creusam per vim, quo loco septentrionalia saxa,

tum. In Ηercule Fur. Αmphitryo simili τος "Ατλας, ώστε μάλλον τον ουρανόν, ή τους
de caussa gloriatur Comparationem Jovis ώμουι, εκτρίβειν εν τω ανέχειν αυτόν,
cum Racinii Αthalia instituit accuratam Βαrmes.
et doctam Ρrevostus, Τ. ΙΧ. p. 160. ss. παλαιον] ΜS. Ε. παλαιών. Vox εκτεί
Βeck. βων, interprete Βarnesio, indicat, Αtlantis
1.Α. ο νώτοις χαλκένισιν ουρανόν,] Conf. de dorsum adeo durum fuisse, ut cα.lum po
pausa hujus versus R. Ρ. in Ηecub. 347. tius attereret, quam ab eo vel minimum
et in Ρraef p, clxxii. Βurn. attereretur. Μusg.
"Ατλας ο χαλκίρισι νώτοις ουρανόν,] Οm Citat Εustath. in Dionys. 229. *
nes omnium poétarum loci sunt ple Βιιτη.
ni hujus Fabula, de Αtlante Cα.lum hu 3. Μιά,] i. e, Pleiones. Αpollod. Lib.
meris sustinente. Ηomer. Οd. α. ν. 53. ΙΙΙ. c. 10. sect. Ι. Μusg.
-έχει δί τι κίονας αυτός Μακράς, αι γαϊάν Μιάς] Θιών μιάς ex una aliqua dearum,
τι και ουρανόν αμφις έχουσιν. Οvid. Μe hujus nomen erat Pleione, Οceani et
tam. Lib. ΙV. Fab. 7. Quantus erat, Τethyos filia, uxor Αtlantis, ex qua sep
mons.factus Αtlas: Ναn barbα Conιαque tem Pleiadas ille suscepit, Steropen a
in sylυαs αύeunt , ήuga sunt humerique Μarte compressam, Αlcyonen et Celaeno,
mαnusque, Quod caput αηle.fuίi, summo a Νeptuno, Εlectram et Τaygetam, a
est in monιe cacumen : 0ssα lapis fίunt. Jove, ut et Μaiam, ex qua Μercurium
Τμηι parles αltus in omnes Creυίt in im genuit. Septima autem, Μerope dicta,
mensum (sic, Dii, statuistis) et onιne Cunι Sisypho nupsit. Βarnes.
tot είderibus cαlum requieuit in illo. Vid. 4. λάτριν.] Ita ΜSS. Ε. G. Εd. Αld.
Νatal. Com. Μytholog. Lib. ΙV. c. 7. λάτρην, ut superscriptum habet ΜS.Μusg. G. ε
Αpollodorus Βiblioth. Lib. Ι. c. 2. S. 3.
Ιαπετού δε και Ασίας της Ωκεανού,"Ατλας, 5. Citat Εustath. in Dionys. 1181.
ό, έχει τους ώμοις τον ουρανόν. Βαrnes, Βurn.
2. εκτρίβων,] Ούτως άτριττες ο Χαλκιόνω ομφαλον] Vid. infra ad ν. 223. Βarnes.
ΙΩ Ν.

Παλλάδος υπ' όχθω της Αθηναίων χθονός


Μακράς καλούσι γης άνακτες Ατθίδος,
Αγνώς δε πατρι, - τώ θεώ γάρ ήν φίλον, -
15 Γαστρος διήνεγκ' όγκον ως δ' ήλθεν χρόνος,
Τεκούσ’ εν οίκοις παίδ, απήνεγκεν βρέφος
2. 2 ν 2/ Τ" 2. Α' "
"

Ες ταυτον άντρον, ουπερ ευνάσθη θεώ,


Κρέουσα, κακτίθησιν ως θανούμενον
Κοίλης εναντίπηγος ευτρόχω κύκλιν,
20 Προγόνων νόμον σώζουσα του τε γηγενούς
Εριχθονίου κείνω γάς ή Διός κόρη
Ρalladis sub arce Αtheniensium tutricis,
Μacras vocant domini terrae Αtticae.
Ιnscio vero patre, sic enim deo placuit,
15 Τulit onus ventris: postquam vero tempus venit,
Ρariens domi puerum, absportavit infantem
Ιn idem antrum, ubi concubuit cum deo,
Creusa, et exponit ut moriturum
Ιn rotundo orbe cavae cistae,
2o Μajorum morem servans, et terrigenae
Εrichthonii. Ιlli enim Jovis filia

8. "Εστιν γάρ ουκ άσημος Vid. Joh. άντρον, ας Μακράς αικλήσκομεν Πέτραι δί
Μeursii Αthen. Αttic. Lib. Ι. c. 5. fol. Μακραι καλούμεναι υπό τη Ακροπόλει εισιν,
102. Βαrrιes. ένθα στήλαιον του Πανός, και άδυτα αυτού,
9. χρυνολόγχυ] Ιta ΜSS. Steph. Εd. και βωμός. Ut infra ν. 497. et 937. Εν
Αld. χρυσολόχου. Μusg. δί τή Ά του Θεάτρου το στήλαιον τούτο,
11. προσβόρβους πέτρας] Οlim προσβόρους Κρεούση δε, θυγατρί Ερεχθέως, Απόλλωνα
male: nam a βορέης, βορέας, βορράς, unde ενταύθα συγγενίσθαι νομίζουσι, Ρausania
adject. βόρεος, βόρειοι, βορήίοι, et βορειάς ή, testante. Darnes.
et βορεήτις Dionys, hinc προσβόριος, προσ 15. όγκον) Εmendatio est Η. Steph,
βόριιος, et πρόσβορρος, Sic κατάβορρος Αri Εd. Αld. οίκον. Μusg.
stot. Sic infra ν. 937. Πρόσβορρον άντρον, 16. Confer Phα"n. v. 22. ubi παίδα et
Βarnes, βρέφος itidem in eodem versu occurrunt.
12. χθονός] Quo referri in construc Μusg.
tione possit haec vox, non facile dixeris. 17. Reisk. scribit ου παρευνάσθη, μοί
Si enim sequitur προσβόρβους, falsa est, αccubuit deo. Βeck.
φuae inde existit, sententia: Rupes Μac 19. αντίτηγο;] Ηesychius per κίστην et
ταs ab αgrο Αtheniensί υersus Βoream εί κιβωτόν explicat. Rotundum fuisse ex
tas esse. Urbem enim ipsam attingebant, hoc versu liquet, viminibus contextum ex
φuae in Αustrali parte regionis sita erat. ν. 37. Οvid. Μetam. ΙΙ. ν. 554. Μusg.
Lego igitur της Αθηναίων πρόμου Sμό Κοίλης αντίπηγος] Αντίτηξ, κίστη, κιβω
αrce Ρalladis, Αtheniensium propugnatricis. τός Ευριπίδης "Ιωνι, ήγουν αγγείον, ex
Αθηναίων πρόμοι habetur Τroad. ν. 31. Ηesychio, qui hunc locum respicit.
Μusg. 20. σώζουσα] Μοrem patrium servabat,
13. Μακράς καλούσι] Πέτρας. huc refer non quod arculae tall incluserit, sed quod
endum, guod praecessit. " Sic infra ν. serpentum eftigies collo ejus circumdede
936. οίσθα Κεκροπίας πέτρας, πρόσβορρον rit: confer v. 1430. Μusg.
Α4
ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Φρουρώ παραζεύξασα φυλακάς σώματος


ισσώ δράκοντε, παρθένοις Αγραυλίσι
Δίδωσι σώζειν. όθεν Ερεχθείδαις εκεί
25 Νόμος τίς εστιν, όφεσιν εν χρυσηλάτοις
Τρέφειν τέκν. αλλ' ήν είχε παρθένος χλιδην,
Τέκνω προσάψασ' έλιπεν, ως θανουμένω,
Καί μ' ών αδελφός Φοίβος αιτείται τάδε,
"Ω σύγγον, ελθών λαόν εις αυτόχθονα
Custodes cum adjunxisset, corporis tutamina,
Duos dracones, Αgrauli natis
ΙDedit servandum. Unde Εrechthidis illic
25 Μos quidam est in serpentibus auratis
Αlere liberos. Sed ea, φuae habebat virgo ornamenta,
Filio appendens reliquit, tanquam morituro.
Ιbi me Ρhα.bus frater haec rogat :
Ο frater, profectus ad indigenam populum
Ν

22. Φρουρώ παραζεύξασα φυλακι σώματος] rius περί Αποχής, Lib. ΙΙ. S. 54. Ιn urbe,
Ιsto modo in proclivi est corrigere pro φua nunc Salamis, olim υcro Coronis dic
νulgato φύλακας. Ιta scilicet et orationis ta, mense secundum Cyprios Αphrodisio,
tenor, et Porsoni regula simul servantur. mactabatur Ηomo Αgraulo (l. Αglauro,)
Μallbν. filiae Cecropis et Αgraulidis (l. Αglauridis)
Φρουρώ] Ita ΜSS. Steph. Εd. Αld. Νympha. Ηinc poèta tres sorores, ex
φρουρό, cum iota subscripto. Μusg. matre, qua erat Αglauris nympha, Αγ
25. ταρθένοι, Αγραυλίσι] Αgrauli filia λαυρίδας παρθένου, vocat. Sic infra, V.
bus. Εrat Αgraulos Cecropis uxor (Αpol 496. Αγραύλου κόραι τρίγονοι, ubί Αγλαύ
lodor Lib. ΙΙΙ. c. 13. sect. 2.) filiasqueεου legendum, vel transpositio est admit
habuit, satis ex Οvidio notas, Αglauron, tenda, Vide Οvid. Μetamorph. Lib. ΙΙ.
Ηersen, Ρandroson : confer ν. 499. Ρer Fab. 12. Ρausan. Αttic, fol. 16. lin. 5.
eam jurabant Αtticae mulieres: Αristoph. Ηerodot. Lib. VΙΙΙ. c. 55. Johann.
Τhesm. v. 540. Confundunt cum filia Μeursii Cecropiac, c. 28. ubi tamen "Αγ
Αglauro multi, etiam Veteres, nominatim αυλος pro "Αγλαυροι perperam scribitur.
Ulpianus ad Demosthen. de falsa Lega ΗΆ. "Αγλαυρος, θυγάτηρ Κέκροπος
tione, p. 264. Εd. Μorell. et Ηesychius παρά δε Αττικοί, και ομνύουσι κατ' αυτής,
ν. "Αγλαυρος. Vide et Porphyrium περί ήν δι ιέρεια της Αθηνάς, Βarnes,
Αποχής, Lib. ΙΙ. sect. 54. Μusg. 24.ss, όθεν Ερεχθείδαις έτι Νόμος τίς ιστιν,
ταρθένοι, Αγλαυρίσι] Οlim αγραυλίσι όφεσιν εν χρυσηλάτεις Τρέφειν τέκνα.] Εx hoc
legebatur, et exponebatur campestribus, loco evidentissime apparet, morem fuisse
nullo sensu ; quare ex historia corrigo. Αtheniensibus, ut nobilium, praesertim
Cecropis filia erant Ηerse, Pandrosos et Εrechthidarum, infantes aureis serpenti
Αglauros; φuibus Μinerva commisit bus involuti nutrirentur; quod infra aper
Εrichthonium, filium suum et Vulcani, tius demonstratur, ν. 1426. Δράκοντες αρ
in cista inter duos serpentes repositum. χαΐόν τι παγχρύσω γίνυ Δώςημ’ Αθάνας,
Vid. quae nos infra ad ν. 1426. Quin et ή τέκν' ίντρέφειν λέγει. Οιua res, haud scio,
mater illarum, Cecropis uxor, dicta erat an ulli criticorum sit observata. Βαrnes,
Αglauros; Αpollodor. Βiblioth. Ι. c. 13. 29.s, λαέν εις αυτόχθονα Κλεινών Αθηνών,]
S. 2. Κέκροψ δε γήμας την Ακταίου κόρην, Quod ad Ηeraclid. v. 69. et v. 827. pol
"Αγραυλον, etc. lego "Αγλαυρον. Ρorphy liciti sumus, ad hunc locum venientes, de
ΙΩ Ν. 9

3ο Κλεινών Αθηνών, - οίσθα γάρ θεάς πτόλιν, -


Λαβών βρέφος νεογνόν εκ κοίλης πέτρας
Αυτό συνάγγει σπαργάνοισί θ', οίς έχει,
Ένεγκ' αδελφό ταμά προς χρηστήρια,
Και θες προς αυταίς εισόδοις δόμων εμών.
35 Τα δ' άλλ', -εμος γάρ έστιν, ως ειδής, ο παίς, -
Ημίν μελήσει. Λοξία δ' εγώ χάριν
Πράσσων αδελφώ πλεκτον εξάρας κύτος

30 Ιnclytarum Αthenarum, nosti enim, Deae urbem,


Αccipiens infantem recens natum cava petra
Cum ipso vase et fasciis, φuas habet,
Ρortato mihi fratri tuo ad mea oracula,
Εt ponito in ipso introitu mearum aedium.
35 Reliqua vero, (hic enim puer meus est, ut scias)
Μihi erunt curae. Αpollini vero beneficium ego
Ρraestans fratri, contextum calathum tollens

Αtheniensium antiquitate nonnihil dis inde verbum αδελφώ per μοί explicari pos
serere, id nos jam paucis absolvemus. se, suspicionem tamen de sinceritate hu
Quare, quod prae caeteris Graeciae urbibus jus lectionis excitant, guae adduntur ταμά
antiquitate valeant, id ex plurimis auc προς χρηστήρια, Quis enim, quaeso, ferat
toribus probat doctissimus Johannes sic loquentem : Τοlle infantem fratriφue
Μeursius Libelli sui de Fortuna Αthe tuo (pr. mihi) transfor in templum meum.
niensium primo capite, quod denique ex Εmendandum itaque ni fallor :
suo solo orti sint, ideoque αυτόχθονες et
ένεγκε ΔΕΛΦΟΥΣ τάμα προς χρηστήςια.
γηγενείς dicti, unde insigne habebant au
ream Cicadam, utpote quae ex terra et et sic Αrgumenti Αuctor, φui sic habet :
ipsa sit orta, idem loco praedicto ex omne Το μίν ουν βρίφος ο Ερμής ανιλόμενος εις Δελ
genus auctoribus probat. Ηinc Αris. φους ήνεγκεν. Jacobs.
toph. Εquites, fol. 256. "οδ' εκείνος οράν 31. νεογνόν] Νιόγονον, νεωστί γεννηθέντα,
τεττιγοφόροι, αρχαίω σχήματι λαμπρός. Βαrnes.
Ιdem, Νubib, fol. 1ο9. Και τεττίγων 32. σταργάνοισί θ', οί, έχει,] Pro α έχει.
ανάμιστα] Scholiast. ιτειδή οι παλαιοί Relativum sequitur sui antecedentis Ca.
(Αθηναίοι) κατά την αναπλοκή των τριχών sum, ut saepe observare licet. Εst vero
χρυσό χρώντο τέττιγι, τεκμήριον, ότι αυ Αtticus usus; ut χρώμαι Βιβλίοις, οί, έχω.
τόχθονες ήσαν οι Αθηναίοι, ώς οι τίττιγες. Sed vulgares grammatica hanc regulam
Vid. plura ibid. Item adagium, Τerra norunt. Βarnes.
Jίlius, etiam Isocratem in Panegyrico et 55. Reisk. emendat: ένεγκι Δελφών
Panathenaico. Βανηes. ταμα, αα/or ad.fatidicum meum templum,
29, ss. "Ω σύγγον' ελθών λαόν εις αυτόχθονα φuod Delphis est. Βeck.
κλεινών Αθηνών, οίσθια γάς θεάς τόλιν 36. Λοξία] De voce Λοξίας vid. guae nos
λαβών βρέφος νεόγνoν εκ κοίλης τέτσας ad Iphigen. Τaur. ν. 1014. Βαrnes,
αυτό συν άγγει, σπαργάνοισί θ' οί, έχει 57. κύτο,] Εd. Αld. σκύτος et hic et ν.
ένεγκ' ΑΔΕΛΦΩι τάμα προς χρηστής ια.
39. Sed errorem correxit Stephanus ex
ΜSS. Μusg.
Quamvis non ignorem substantiva pro τλεκτoν εξάρας κύτο,] Pro σκύτος, φuod
nominum loco eleganter adhiberi, et pro male prius aderat, lego κύτος ; ut et Sca
1Ο ΕΥΡΙΠΙΔ ο Υ

"Ηνεγκα, και τον παίδα κρηπίδων έπι


Τίθημι ναού τούδ, αναπτύξας κύτος
40 Ειλικτον αντίπηγος, ως ορώθ' ο παίς.
Κυρεί δ' άμ' ιππεύοντος ηλίου κύκλω
Προφήτις έσβαίνουσα μαντείον θεού,
"Οψιν δε προσβαλούσα παιδί νηπίω
Εθαύμασ', εί τις Δελφίδων τλαίη κόρη
45 Λαθραίον ώδίν' ες θεού ρίψαι δόμον,
Υπέρ δε θυμέλας διορίσαι πρόθυμος ήν,
Οίκτω δ' αφήκεν ωμότητα, και θεός
Συνεργός ήν τό παιδί, μή κπεσείν δόμων,
Detuli, et infantem super crepidinem
Τempli hujus pono, aperiens calathum
40 Circularem arculae, ut videretur infans.
Solis autem orbe oriente, casu
Sacerdos ingressa est templum Dei,
Οculisque conjectis in infantem puerum,
Μirata est, siquae Delphica puella ausa esset
45 Clandestinum partum in Dei projicere domum.
Volebat autem extrudere extra sacrum limen,
Μiseratione tamen omisit crudelitatem, et Deus
Αdjutor erat puero, ne ejiceretur domo.

40. οράσθ'. 41. ανιπτεύοντος,

" legit, et Scholiastes Αristophanis, Sic Plato: ευθύς εύν, ώς ίδιίν τον Αγάθωνα.
fol. 459, κίσσην explicat, per κυτίδια et Ηic ως pro ώστε, illic σύννους pro σύννουν.
κντίδας, υποκοριστικά του κύτος. Litera nam frequentius paulo dicimus: ώστε οράσ
autem σ adhaesit voci κύτος per exscripto θαι αυτόν : nequaquam autem periculose
rum incuriam et sonum ex dictatorum ώστε οράσθαι αυτός. Εt est Αττικώτερον,
lectione male continuatum finientis literac cujus rei ignari viri alioquin satis docti,
vocis praecedentis εξάρας, et αναπτύξα, in temere in hunc locum involarunt. Βαrrιes.
versu post unum proxime sequenti: de 41. Τempus, quod hic designare voluit
utrogue enim loco monendum. Βαrnes. Εuripides, haud dubie est ortus Solis,
39. κύτος] Vid. supra ad v. 37. Νam si infans interdiu ad limina templi
Βarnes. depositus fuisset, adstantes non latuisset
4ο. οράσθ'] ΜS. Ε. δράθ'. Legendum miraculum. Αut si inter ortum Solis et
cum Scaligero oρώθ', i. e, oρώτο. Μusg. Ρythiae adventum hora una aut altera
Ειλικτον) Ελικ τόν Ελίσσω et ειλίσσω. efiluxisset, ab aliis prius, quam ab ipsa.
ώς οράσθ' ο παί;] Scaliger legit oρόθ' visus fuisset. Εsto igitur, ortum Solis
pro oρώτο, Duportus haud aeque bene, designari, formula, qua Graeci plerumque
δράθ', sed et οράσθ' stare potest, pro oράσ hoc indicant, est: άμ ηλίφ ανίσχοντι. Se
θαι, ώς οράσθαι ο ταϊς, pro ώστε οράσθαι τον quitur, in hoc versu eam formulam poé
παίδα. Sic enim Ρlutarchus in Τhemis tice enunciari. Desideratur igitur άμα,
tocle: λέγεται ούτω κατάφορος προς δόξαν Jam silegamus άμ' ιταεύοντος, nulla matu
είναι, ώστε νίο, ών έτι σύννους οράσθαι τα tini temporis significatio erit, sί άμ'ανιτ
πολλά προς εαυτό και τάς νύκτας αγρυτνεϊν. πεύοντος, anapaestus erit in secunda sede, ne
ΙΩ Ν. . . 11

Τρέφει δένιν λαβούσα τον σπείραντα δε


5ο Ουκ οίδε Φοίβον, ουδε μητέρ, ής έφυ,
"Ο παίς τε τους τεκόντας ουκ επίσταται,
Α' ν φ' «Μ 2 Ν Λ \

Νέος μεν ουν ών αμφίβωμίους τροφάς


Ηλάτ' αθύρων ώς δ' απηνδρώθη δέμας,
Δελφοί σφ’ έθεντο χρυσοφύλακα του θεού
55 Ταμίαν τε πάντων πιστόν, εν δ' ανακτόροις
2 εμ βίον
Θεού καταζή"ε δεύρξ αει σεμνόν
Α' - Α" Φ

Κρέουσα δ', ή τεκούσα τον νεανίαν,


Ξούθω γαμείται
ξουσω γαμείται συμφος
συμφοράς τοιάσδ' ύπο, Α"

Ην ταις Αθήναις τοίς τε Χαλκωδοντίδας,


Susceptum autem ipsum alit, patrem vero gjus
50 Phαεbum esse nescit, neque matrem, er qua natus est :
Εt puer quoque ipse parentes suos non noνίt.
Juvenis igitur existens, circa victum ex aris datum
Vagabatur ludens: ubi vero evasit in virum,
Delphi ipsum fecerunt custodem-auri ipsius Dei,
55 Εt fidelem guaestorem omnium : in templo vero
Dei vivit hucusque semper honestam vitam.
Creusa vero, guae pepererat hunc adolescentem,
Χutho nubit, tali casu :
Εrat Αtheniensibus, et Chalcodontidis,

dicam, ανιπτεύοντος ηλίου non tam ortum διορίσαι] Vid. Μed. ν. 453. et Ηelen.
Solis, guam adscensum ejus ad meridiem ν. 393. et 327. Ο νούς ή προφήτις προι
significare, Legi potest: άμ επιτέλλοντος, θυμείτο τον παίδα του ναού έξω βαλείν.
vel άμ' επιφαύσκοντος ηλίου κύκλω, φuorum Βarnes.
tamen neutrum ad vulgatae vestigia satis 50. oίδι] Regitur a nominativo προφή
prope accedit. τις, ut recte.Βarnesius. Μusg.
Ηomerus Ηymno in Μercur, ήιλίοιο 51. Ο παί, τε τους τεκόντας ουκ ιπίστα
νίον επιτελλομίνοιο. Αrtemidorus: ηλίου ται.] Ηaec verba de nutrice prophetissa
επιτολαι, Ι. 3. Μusg. sunt sumenda, quod nempeilla nesciebat,
Ηeath. vulgatum reddit ita : in solis Ρhα.bum hujus adolescentis olim expositi
αdscendentis orbe, i. e. dum orbem cursus patrem, neque matrem, quae fuerit, ubiubi
diurni sol adscendebat. Βeck. fuerit, sed nec et ipse parentes suos no
44, εί τις Δελφίδων] Ρutabat vates, ali vit. Εt hunc sensum nisi loco affiga
φuam ex Delphicis puellis hunc infantem mus, importuna erit Ταυτολογία mostro
exposuisse, et impia quadam audacia in poéta indigna. Βαrnes.
dei templum projecisse, quare primo illum 52, αμφί βωμίους τροφάς) Εx his enim
extra sacros limites exterminare voluit; alebantur, guae Αpollini offerebantur,
donec miseratio (Deo_sic volente) illam muneribus et victimis, Βrodacus.
subiit. Βarnes. 53. ατηνδρώθη δέμας,] Ut vir factus est
46, θυμίλας] Θυμίλη, ιερόν έδαφος. Sic corpore et statura auctus. δέμας redundat.
infra ν. 114. τάν Φοίβου θυμέλαν σαίρει, Βαrnes.
Item altare, ut infra ν. 229, πάριτ' εις 54. Δελφοί σφ' 1θιντο χρυσοφύλακα] Σφι
θυμίλας, etc, Vid. quae nos ad Supplic. pro αυτόν in singulari numero, vid. Ηe
ν. 65. et Iphig. Αul. v. 152. Ιen. ν. 988. De Delphici templi opulen
12 Ε Υ Ρ ΙΠ Ι Δ ΟΥ

60 Οι γην έχουσ' Ευβοίδα, πολέμιος κλύδων


«Α Α" \ \ \

Ον συμπονήσας και ξυνεξελών δορί,


Γάμων Κρεούσης αξίωμ' εδέξατο,
Ουκ εγγενής ών, Αιόλου δε του Διός
Γεγώς Αχαιός χρόνια δε σπείρας λέχη,
65 "Ατεκνός εστι, και Κρέουσ’ ών ούνεκα
ρ/ Ψ Αν? ? Α' Α'

Ηκουσι προς μιαντει Απόλλωνος τάδε,


Έρωτι παίδων, Λοξίας δε την τύχην
Ες τούτ' ελαύνει, κου λέληθεν, ως δοκεί.
Δώσει γάρ εισελθόντι μαντείον τόδε
70 Ξούθω τον αυτού παίδα, και πεφυκέναι
Κείνου σφε φήσει, μητρός ως ελθών δόμους
Γνωσθή Κρεούση, και γάμοι τε Λοξίου
6o Qui Εuboicam terram inhabitant, bellica tempestas,
Qua simul tolerata, simulque ferro confecta,
Νuptiarum Creusae dignitatem accepit,
Νon indigena existens, sed ex ΑΕolo Jovis filio
Νatus, Αchaeus. Diu vero, liberis procreandis dans operam,
65 Sobolis expers est, et Creusa. Cluamobrem
Veniunt ad hacc Αpollinis oracula,
Desiderio sobolis: Αpollo vero fortunam
Ηuc impulit, nec est oblitus filii, ut existimatur.
Dabit enim ingredienti templum hoc
7Ο Χutho suum ipsius filium, et natum esse
Ιpsum ex illo dicet, ut veniens ad maternam domum
Αgnoscatur a Creusa, et nuptiac Αpollinis

tia videsis quae nos prolixius paulo nota 40. et 296. 1. 20. Εustathius in Ιl. β. ν.
vimus ad Iphig. Τaur. v. 1276. ubi Ρau 541. Μusg.
saniae, de sacro bello Ρhocico testanti, τοίς τι Χαλκωδοντίδας,] Εustath. in
addendus erat Strabo Lib. ΙΧ. fol. 420. Ιliad. β. ν. 541. Χαλκω δοντιάδης μεγα
praecipue quod ibidem plura ille de Del θύμων αρχός Αβάντων, hacc habet : ο δι
phicis thesauris habeat. Χρυσοφύλαξ au ούτω επίσημος ο Χαλκώδων, ως απ' αυτού
tem thesaurarius sonat, vel Θησαυροφύ. και Χαλκωδοντίδας (ita enim lego pτο Χαλ
λαξ, quia aurum est nobilissima et notis κωδοντιάδας ibi) λέγεσθαι τους Ευβοείς, δη
sima gazae pars, et cui reliqua sunt pa λοί Ευριτίδης εν"Ιωνι, ειπών Τοί, Αθηναίοις
randa, quaecunque pretium habent. τοίς τι Χαλκωδοντίδας, οι γην έχουσιν Ευ
Βαrnes.βοίδα. Ubi notandum, Εustath. poètae
59. Χαλκωδοντίδας,] Ιta dicti sunt sensum, non ipsa verba, protulisse: τοίς
Εubα.enses a rege eorum Chalcodonte, Αθηναίοις enim nullo modo in iambί
qui ab Αmphitryone et Τhebanis victus principio stare potuit, nec sic scripsit Εu
in proelio periit. Ρlutarch. Οp. Μor, p. ripides, Ηacc loca autem contulit Joh.
1378. Εd. Η. Steph. Ρausan, p. 249, 1. Βrodacus, Βαrnes,
7
ΙΩ Ν. 13

Κρυπτοι γένωνται παίς τ' έχη τα πρόσφορα.


"Ίωνα δ’ αυτόν, κτίστορ' Ασιάδος χθονός,
75 "Ονομα κεκλησθαι θήσεται καθ' Ελλάδα,
Αλλ' ες δαφνώδη γύαλα βήσομαι τάδε,
Το κρανθεν ώς αν εκμάθω παιδός πέρι.
Ορώ γάρ έκβαίνοντα Λοξίου γόνον
Τόνδ', ώς πρό ναού λαμπρά θή πυλώματα
80 Δάφνης κλάδοισιν. όνομα δ', ού μέλλει τυχείν,
"Ίων εγώ νιν πρώτος ονομάζω θεών,
ΙΩΝ..

"Αρματα μεν τάδε λαμπρά τεθρίππων


"Ηλιος ήδη λάμπει κατά γήν,
Οcculta sint, et filius habeat quae aequum est;
Ιona vero ipsum, conditorem Αsiatica terrae,
75 Νomine vocari curabit per Graeciam.
Sed in hos lauriferos secessus ibo,
Ut ediscam de puero quid sit statutum.
Video enim egredientem Αpollinis filium
Ηunc, ut portas ante templum nitidas reddat
80 Lauri ramis : nomen vero, quod adepturus est, - -

Ιonem, ego primus ipsum nomino deοrum.


ΙΟΝ.

Currus quidem splendidos quadrigarum


Sol jam per terram splendere facit,

75. τ' έχη] Εd. Αld. τ' έχει. Μusg. 77. Forte, εκμοχθώ] Ρerfician. Reis4.
ίχη] Recte legitur in subjunctivo, ut 79. λαμπρά θή τυλώματα] Ut laureis
concordet cum γνωσθή et γίνωνται : male ramis adornet, ac vestiat vestibulum et
itaque Duportus confirmatam lectionem fores, Virgil. ΑΕneid. Lib. ΙΙ. ν. 492.
vellicat, et έχει scribit. Βarnes. Νos delubra Deunι miseri, ηuibus ultimus
74. "Ιωνα δ’ αυτόν, κτίστορ Ασιάδος χθo csset Ille Dies, fisία υclamus.fronde per
νός,] Ιon, Αpollinis, vel Χuthi, et Creu μrbenι. Vide infra v. 104. Βrodacus.
sae filius, Αtticas duxit colonias in Αsiam, 81. εγώ νιν] Scaligeri emendatio est.
quae coloniae ex ejus nomine Ιonia voca Ιn Εd. Αldina deest νιν, Μusg.
bantur. Ιoniae autem 13 hae urbes : "Ιων εγώ μιν τρώτος ονομάζω θιών.] Οlim
Εphcsus, Μiletus, Μyus, Ρriene, Colo syllaba defecit versus, quam inter εγώ et
phon, Τeus, Lesbos, Εrythrae, Ρhocaea, πρώτος desideratam addidi, φuod vidit
Clazomenae, Chius, Samos, Smyrna. vid. tamen ante me Canterus , et melius sane
Suidam in voce Ιωνία et Stephanum περί hic post ω μιν sonat, quam νιν, quod Sca
πόλεων. Βαrnes. liger et Duportus reponunt. Βαrneε.
76, δαφνώδη] Το δα corripitur, de qua re 82. Ut constare possit constructionis
nos fusius ad Ρhα.niss, v, 19, Βarnes. ratio, legendum Ηλίου, Βeck,
14 ΕΥΡ Ι Π ΙΔ Ο Υ

"Αστρα δε φεύγει πυρι τώδ' αιθέρος


85 Ες νύχθ' ιεράν,
Παρνησιάδες δ' άβατοι κορυφαι
Καταλαμπόμεναι την πραείάν γ'
Φ. "ν Α/ Α'

Αψίδα βρoτoίσι δέχονται.


Σμύρνης δ' ανύδρου καπνός ες ορόφους
90
-
Φοίβου πέτεται.
Ν

Θάσσει δε γυνή τρίποδα ζάθεον


Αstra vero fugiunt hoc igne aetheris
85 Ιn noctem sacram.
Ρarnassi vero vertices inaccessi,
Ιllucentem diurnum

Currum mortalibus accipiunt.


Μyrrhae vero aridae fumus in summα tecta
90 Ρhαεbi volat.

Μulier vero sedet supra sacrum tripodem

87. την ημέραν,

84. φεύγει] Ita ΜS. G. ut recte jam ήλιος ήδη ΚΑΜΠΤΕΙ κατά γάν.
editi, Cantero auctore. Εd. Αld. φλέγει,
Μusg. in Οbss. Criticis, p. 22. Jacobs,
84. s. "Αστρα δε φεύγει πυρί τόδ' αιθέρος εις 87. Ρro ημέραν optime Canterus ημι
Νύχθ' ιεράν,] Cum olim φλέγει legebatur, ρίαν. . Sed et sic laborat constructio. Νi
sensus et metri pariter detrimento, nos hil enim, quo referatur, habet vox βροτοί
cum Cantero et Duporto φεύγει legimus; σι, Lego igitur καταλαμτομίναν, ut con
ηuia, adveniente sole, stellaefugam viden structio sit καταλαμπομέναν βροτείσι, ας
tur capessere et velari. Βαrnes. censum mortalibus. Μusg.
"Αστρα δ' υφίεται,] Cedunt, legit Reisk. ημέραν] Sensu itidem et metro hic de
Βeck. ficiente, Canterus legebat ημερίαν, ut et
85. νύχθ'] Ita ΜS. Ε., gua etiam for Duportus, Scaliger vero ήιρίαν, φuarum
ma νυχθήμερον scribunt, non νυκθήμερον, alterutram lectionem veram puto, neu
Εd. Αld, νύκθ'. Μusg. tram pronuntio. Βαrnes,
86. Παρνήσιαδες δ' άβατοι κορυφαι ημέρα Reisk putat dictum esse pro
καταλαμτόμενα, την ημέραν ημερόεσσαν, orbem (s currum) πmortaliύμε
"ΑΨΙΔΑ ΒΡΟΤΟΙΣΙ ΔΕΧΟΝΤΑΙ. cupiium ercipίunt. Βeck,
ημέραν] Την πραείαν. Scholiast,
Ρro ημέραν Canterus optime emendavit: 89. s. Σμύρνης δ' ανύδρου καπνός ες ορόφους
ημερίαν, Sed hacremus in βρότοισι, φuod Φοίβου πέταται.] Ita carminis gratia cum
guo referatur non habet. Μihi in men Scaligero et Duporto lineas implendas
tem VeΙnΙt statuo, punctum autem post ορόφους tolli,
et ες pro εις legi debere. Σμύρνη autem
- την ημεςίαν
"ΑΨΙΔ' ΑΜΒΡΟΤΟΝ ΕΠΙΔΕΧΟΝΤΑΙ.
άνυδρο, dicitur, guia solo arido et sicco
gaudet. Βαrnes.
Σμύρνης δ' Ασσυρίου, Αssyriac myrrhα,
ΙDiei erpectant immortalem currum. - reponit Reisk. Βeck, -

Ρaulo ante ν. 83, elegantissime emenda 9ο τίτεται.] Ιta lego pro voce nihili
vit doctissimus Μatthias αίταται, nisi malit aliquis τέταται a τείνω,
άςματα μεν τάδε λαμπςα τεθείτπων Μιμsg,
ΙΩ Ν. 15

Δελφίς, αείδουσ' Έλλησι βοάς,


"Ας αν Απόλλων κελαδήση.
Αλλ', ώ Φοίβου Δελφοι θέραπες,
95 Τάς Κασταλίας αργυροειδείς
Βαίνετε δίνας, καθαραίς δε δρόσοις
Αφυδρανάμενοι, στείχετε ναούς
Στόμα τ’ εύφημον φρουρείτ’ αγαθόν,
Φήμας τ' αγαθάς τοις εθέλουσι

Delphica, canens Graecis oracula,


Quae Αpollo illi dederit.
Sed, Ο Delphici Phα.bi ministri, ad
95 Castalia limpidos
Ιte vortices, purοgue rore
Αbluti ite in templum,
Οsque bene ominans et bonum custodite:
Οminaque lacta, cupientibus

91. Θάσνι] Νon quotidianum erat hoc, τον ύμνον δίδωσιν, ένθα το υμνωδεί, αντί του
sed per intervalla factum. Τradit Ρlu θεσπίζειν τίθησιν. Ρhilostr, in Αpollon.
tarchus (Οp. Μor, p. 522. Εd. Steph.), ηγούμαι δι, αυτόν κόσμον ίνικα και ες μέτρα
Ρythiam priscis temporibus semel tan εμβιβάζειν τους χρησμούς. Αristides εις
tum in anno oracula edidisse, postea vero τον Σάραπιν ita sentit: Αλλ' ότι νή Δία
semel in mense facultatem consulendi και οι προφήται των θεών, οπόσοι μαντικοί,
Deum concessam esse, ηuem morem tan μίτρω σημαίνουσιν, αχρή ποιιϊν τα δί γε
git etiam, p. 708. Fuere etiam certi dies, τλείω νή Δία χωρίς μέτρον ή πρόμαντις αυ
αποφράδες dicti, quibus non licebat θιμισ τη ή εν Δελφοίς. Βrodacus.
τεύειν. Ρlut. in Αlexandro, p. 1232. Sed 94. Δελφοι θέραπες,] Recte Δελφοι hic
ne legitimis guidem diebus Pythiam in retinemus, quamvis Scaliger in Conject.
troducebant, nisi victima, superinfuso ca in Varr, p. 94. σεμνού legendum putet
piti vino, toto corpore contremuisset : pro Δελφοί, ηam ministri Αpoll. Delphi
Ρlut. Οp. Μor, p. 773. Ηinc tenen fuere ut plurimum. Βαrnes.
dum, diem, quo haec acta finguntur, ex Ιon haec ad prophetas illos dicit, guibus
maxime sanctis fuisse, caremoniasque injunctum erat munus colligendi respon
adeo hic enarrari non quotidianas, sedprae sa Pythiae, Βeck.
cipui quiddam, quod talis diei solennitas 95. Της Κασταλία,] ΑΕmil. Ρrobus:
celebritasque exigebat. Μusg. Castalius fons est Delphis in Αpoll. Οra.
Θάσσει δε Γυνή] Vates Delphica. Ιonis culo, qui abluit ipsam aram dei.
seculo virgo responsa dabat, postea vero Βrodarus.
mulier annos nata quinquaginta, ut tes 97. Αφυδράναμινοι,] Αbluti Ηesychius:
tatur Diodorus Lib. ΧV. Super tripo αφεδρύνεσθαι, πιραίνεσθαι (l. cum viris
dem autem sedens futura praedicebat. doctis αφυδραίνεσθαι, περιβραίνεσθαι,) απο
Βrodacus. λεύεσθαι. Μusg.
93. κελαδήση] Praecinerit. Τheognis, v. 98. Frigidiusculum est hoc in loco
805. "Ωιτινί κεν Πυθώνι Θεός χρήσας ιε αγαθόν, nec valde placeret αγανεν, prop
βεία Ομφήν σημήνη τίονος εξ Αδύτου, Quod ter asyndeton. Legoigitur αγανοί, πιίies,
versu autem uί plurimum oracula daren placidi Μusg.
tur, ideo κιλαδείν et αείδειν et χρησμωδείν et Στόμα σ' εύφημον] Νe quis perignoran
(supra ν. 6.) υμνωδείν de Delphico deo tiam emissus sermo sacris obsit obstetve.
μsurpantur. Εustath. de loco proxime Τhomas Μagister: Ευφημώ, ου μόνον το
citato: Ευριπίδης δι και επί μαντείας νοείν επαινώ, αλλά και το καλά και πρέποντα
16 Ε Υ Ρ ΙΠΙ Δ Ο Υ
Α"
100 Μαντεύεσθαι
Γλώσσης ιδίας αποφαίνειν.
Ημείς δε, πόνους ους εκ παιδός
Μοχθούμεναεί, πτόρθοισι δάφνης
Στέφεσί θ' ιερούς εσόδους Φοίβου
105 Καθαράς θήσομεν υγραίς τε πέδον
α Α' "- 2 2 Λ

Ρανίσιν νοτερον, πτηνών τ' αγέλας,


1ΟΟ Οracula-consulere,
Lingua fausta enunciate,
Νos vero labores, quos a puero
Laboramus usque, ramis lauri,
Εt sacris coronis, vestibula Ρhoebί
105 Ρura faciemus, liquidisque solum
Guttis humidum : et greges avium,

λίγω. Αristoph. in Nubibus : Ευφημείν Οrest. 1621. - Ιdem fortasse verbum


χρή τον πρεσβύτην. Schol. παρακελεύεται restituendum est Ιoni v. 143.
γας αυτόν σιωπάν, και ευφημεί, να εύξηται, χρυσίων δ' εκ τευχίων ρίψω
και μηδέν βλάσφημον ειπείν, Ηom. Iliad. ΓΑΙΑΣ ταγαν
ε'. ν. 171. Φέρτε δε χερσίν ύδως, ευφημή
σαι τι κίλεσθε. ' Εuripid. in Iphig. Αul. αν ατοχιύονται Κασταλίας
γ. 1563. Ευφημίαν άνιίτε και σιγήν Δίναι.
στρατό. Latini porro linguis /αυendum Εortasse:
ob id quoque admonebant. Joh. Βro "ΑΓΝΑΣ παγαν
daeus. Vid. quae nos ad Βacch. ν. 68. et
7Ο, Βαrnes. αν αποχεύονται Κασταλίας δίναι.
φρουρείτι est pro φυλάττετε, μέμνησθε, ut sit: αγνάς Κασταλίας δ. Εubulus aΡ.
κιεπιeniole, αποφαίνειν scilicet, praestare Αthen. Lib. ΧΙΙΙ. p. 568. F.
στόμα τ' εύφημον αν' οδόν, ιη υία, dum ad
templum itis (sic enim leg Reisk. Ηριδανός αγνούς ύδασι κητεύει κόζας,
98. ss. Στόμα τ' εύφημον φρουρείτ' ΑΓΑΘΟΝ Μentione de fonte Castalio injecta con
φήμας τ' αγαθάς τοίς εθελονσι jecturam periclitabor de Propertii loco, in
μαντέυεσθαι φuem Castalides Μusas postlimini jure
γλώσσης ιδίας αποφαίνιν. restituendas arbitror. Legitur Lib. ΙΙ.
Εl. Χ. 1. edit. Βurm.
Ωuamvis in ejusmodi rebus bonα υerbα Νon tot Αchaemeniis armantur Susa sagittis
Ι.atini dici praecipiunt, tamen vereor ut Spicula guot nostro pectore fixit Αmor.
Graece dicatur στόμα αγαθόν , eo minus Βic me ΤΑΜ GRΑcILΕS vetuit contemnere
ferendum hoc loco φuod αγαθάς proximo Μιιsas
τersus recurrit. Suspicatus sum restitu Jussit et Αscraeum SΙC habitare nemus,
endum esse tragico verbum hac in re
proprium ac solemne Lectio: ιαπι graciles-Μusas milii gui
dem mirum in modum elumbis esse vide
Στόμα τ' εύφημον φρουρώτ' ΑΓΝΟΝ 8. ΑΓΝοι ιur, guamvis satis bene interpretari Ρos
Αγνοι enim esse debent quicungue deo sis άe carmine tenui et molli, φuod carmi
rum templa accedunt, et manibus et num genus Propertium sequutum esse
πmenιe et verbis. In hac ipsa fabula ν. constaι. Sic Αuctor Culicis v. 1.
246. αγνά λοξίου χρηστήρια habemus, et Lusimus, Octavi, gracili modulante Τhalia,
αγνά θύματα ap, Sophocl: in Τrachin v,
287. Αγνός τάς φρίνας Εuripides dixit in Ferri autem nequit vocula tam temeτε
ΙΩ Ν. 17

Αλ βλάπτουσιν
Σέμν' αναθήματα, τόξοισιν έμοις
Φυγάδας θήσομεν ως γάς αμήτωρ
y Α' ν \ Λ
1 1Ο Απάτωρ τε γεγως, τους θρέψαντας
Φοίβου ναούς θεραπεύω,
και/ » ;- w :' »

Αγ' ώ νεηθαλές ώ στροφή.


Καλλίστας προπόλευμα δάφνας,

Quae laedunt
Sacra donaria, sagittis meis
Fugabimus. Sic enim incerta matre,
11Ο Εt incerto patre natus, illud, quod me aluit,
Ρhoebi templum colo.
Αge, Ο recenter-virescens, Ο
Μinisterium pulcherrimae lauri,

107. "Α βλ.

inculcata. Suspicor itaque doctissimum τινες εξηγηται επί τούτω καθήμενοι, και μισ
poétam scripsisse: θους ούκ ολίγους εκλέγοντες ταρά των τους
Ηic me CΑSΤΑLΙDΕS vetuit contemnere Μu τοιούτους χρησμούς υπολαμβανόντων επί τη
8aS Ε εξηγήσει και διαλύσει αυτών. Βrodacus.
Jussit et Αscracum ΗΙC habitare nemus. 102. εκ παιδος] Α pueris, ab ineunte
Jacobs. aetate. Βarnes,
103. στόρθοισι] Ιta Εd. Αld. Ωuod
99. Lege metri gratia θέλουσιν, ut et
ν. 104. στέφεσιν, et ν. 106. βανίτιν. Ηeath. postea editum est, στέρθοις ή, incuriae
100. Μαντεύεσθαι] Ιta ΜSS. Ε. G., typographorum debemus. Μusg.
μtjam emendavit Scaliger. Εd. Αld. μαν ττόρθοισι δάφνης] Ιta Canterus Scali
τεύεσθε. Βeck. gerque legunt recte, pro ττόρθοις ή Δάφ
Μαντεύεσθε] Scaliger legit μαντεύεσθαι, νης. Laurum autem Αpollinis arborem
quod probo: μαντεύομαι autem sonat, ora nemo nescit. Βarnes.
culum edo, et orαculum consulo. ut in hoc 1ο4. εσόδους] Τempli vestibulum. Vide
loco. Βarnes. supra ad v. 79. Αthenaeus : στεφανούσι δε
101. Ιδίας] Μirum, credo, foret, ni τάς των ερωμένων θύρας ήτοι τιμής χάριν,
propriis linguis loquerentur. Αn legen καθάτερ εί τινος θεού, τα πρόθυρα στεφανού
dum oδίας. Ηesychius: όδιος, οιωνός, αί σιν αυτώ. Βrodacus.
σιος. Εxstat autem vox in ΑΕschyl. Α 107. "Α βλάπτουσιν] Lego cum Scali
gam. v. 104. et 165. gero: α, βλάπτουσιν, Μusg.
αποφαίνειν.] Ιnfinitivus pro imperativo: "Α βλάττουσιν] Scaliger et Duportus
cujus enallages innumera apud Ηesio legunt αλ, ut referatur ad αγέλας : cum ά
dum exempla sunt. Αdde Soph. ΟΕd. aeque bene stabit, φuod et prius ούtineύαι,
Col. ν. 502. Μusg. et debet referri ad πτηνών. Εst enim το
αποφαίνειν..] Ιntellige ώστε: Ut ea φui ττηνόν, et τα πτηνά, et τετεηνά, et τoτηνά
dem responsa, quae Deus dederit, vosmet in neutro plerumque genere, ubi sub
interpretemini. Datum enim oraculum, stantive sumitur de avibus, aliquando in
quod utplurimum obscurum ancepsque masculino, ut infra v. 155. Βarnes.
erat, explicabant sacerdotes. Ηomeri 109, s, ως γάρ αμήτως Ατάτως τε γεγώς,]
Schol. "Υποφήτας λέγουσι τους περί τα Vide infra ad ν. 836. Βαrnes.
χρηστήρια ασχολουμένους, και τάς μαντείας 112. s. νεηθαλές προσέλευμα δάφνας,]Vid.
τάς γιγνομένας υπό των ιερέων εκφέροντας, Οvid. Μetamorph. Lib. Ι. Fab. 8. et 9.
Lucian, in Αlex. ψευδομάντ. Και ήσάν ΙΝondunι Ι.αμrus erat, &c. 1 ortus.
VoΙ. VΙΙ. Β
18 ΕΥΡΙΠΙΔΟ Υ

Α τάν Φοίβου θυμέλαν


1 15 Σαίρεις υπό ναούς
Κήπων εξ αθανάτων,
C/ Α' Λ > φ \

Ινα δρόσοι τέγγουσ


Α 9 / ν
ιεραι,
Ταν αένναον παγαν
9 -

Εκπρoιείσαι,
120 Μυρσίνας ίεράν φόβαν,
"Α,
Α'
σαίρω ρ/ 9
δάπεδον θεού
" Λ Λ Α

Παναμέριος άμ ηλίου πτέρυγι θοή


-
Λατρεύων το καθ' ήμαρ.
"Ω Παιάν, ώ Παιάν,
2. Α' 9 Α"
125

125 Εύαίων, εύαίων

Quae Ρhαbi sacrum-pavimentum


115 Verris sub templo,
Εx hortis sacrum natum,
Ubi rores rigant sacri,
Ρerennem fontem
Εmittentes,
120 Μyrti sacram comam,
Qua verro solum dei
Ρer totum diem, cum solis ala celeri, •
Serviens quotidie:
Ο Ρaean, Ο Ρaean,
125 Βeatus, beatus

122. ήιλίου,

114. θυμίλαν] Δάπεδον, aream, cui tho renni hoc fonte irrigatam fuisse tradit,
lus incumbit. rodacus. Vid. supra ad quod, secundum aliquos certe Veterum,
ν. 46. Βarnes. copiosissima rigatione indigeret. Τheo
115. Σαίρεις] Ita ΜS. Ε. Εd. Αld. phrastus Ηist. Plant. Lib. ΙΙ. c. 8. δείσ
σαίρει. Μusg. θαι δε φησιν Ανδροτίων - πλείστης υδρείας
-

Forte, σαίρω αποδρίψας, vel αποκλάσας, - ιλαίαν και μύρρινον, Confer Νostri
κήπων - φuam dccerpsi er hortis, Εlectram, v. 777, 8. De myrti sancti
Σαίρεις conjecerat jam Ηeath. Βeck. tate vide porro Αlcest. ν. 175. Αristoph.
116. Κήτων εξ αθανάτων,] Supplendum Τhesm. ν. 455. Ρolluc. Lib. Ι. sect, 27,
est βλαστούσα, νε! tale aliquid. Sic Cy 28. Μusg. -

clop. ν. 41. πά δήμοι γενναίων μεν πατέ ιεράν Φόβη, capillitium homi Ε
ρων, γενναίων τ' εκ τοκάδων , confer Soph. num, etiam pili et setae ferarum, plumae
Αjac. ν. 191. et ν. 202. Μusg, quoque avium, arborum frondes denique
Versus glyconius est πολυσχημάτιστος, et folia : ut etiam comae apud Ηoratium,
ex molosso (cui in antistropha opponitur Carm. Lib. ΙV. Οd. 7. Ι)iffugere nίυes,
creticus) et choriambo, Similis est etiam redeunt jam gramina campis, Αrboriousque
ν. 114. Ηeath. com.ac. Βαrnes.
120. Μυρσίνας] Μyrtum praecaeteris pe Legendum videtur Μυρσίνας ιερά φίβα,
ΙΩ Ν. 19

Είης, ώ Λατούς παί. γ'


Α' ν Λ'

Καλόν γε τον πόνον, ώ αντιστρ.


Φοίβέ, σοι προ δόμων λατρεύω,
Τιμών μαντείον έδραν 130
130 Κλεινός δ' ο πόνος μοι,
μιο
Θεοίσιν δούλαν χέρ έχειν,
Ου θνατοίς, αλλ' αθανάτοις,
Ευφάμοις πόνoις μοχθεί,
Ουκ αποκάμνω. 135
135
Φοίβός μοι γενέτωρ πατήρ,
Τον βόσκοντα γάς ευλογώ,
Το δ' ωφέλιμον εμοί πατέρος όνομα λέγω
Sis, Ο Latonae fili.
Ηonestum certe laborem, Ο
Ρhα.be, tibi ante aedem servio,
Colens οraculorum sedem.
13Ο
Praeclarus enim est iste labor mihi,
Servam manum praebere Diis,
Νon mortalibus at immortalibus,
Gloriosis laboribus exorceri -

Νon defatigor.
135
Ρhα.bus est mihi genitor pater:
Εducantem enim me praedico.
Βeneficentiam vero, patris nomine voco

1σι. Θιαίτι. 157. Τον δ' ωφίλ.

Νam non apparet, a quo accus. φόβαν 135, ss. Φοίβός μοι γενέτως πατής,
regatur. Ηeath. τον βόσκοντα γάς ευλογώ,
130. 8. Κλεινός δ' ο πόνος μοι Θεοίνι δούλαν
χίε' έχειν,] Sic nostra litera vocant Dei τόνδ' ωφέλιμον εμοί τατέρος
πministerium absolutam libertatem. Ιta όνομα λέγω
David. Ρsalm. Lxxxιν. v. 10. Εξελεξάμην "ΦΟΙΒΟΥ ΤΟΥ κατά ναόν.
τα αμπτίσθαι εν τω οίκιν του Θεού, μάλ
λον, ή οικείν με ιπί σκηνώμασιν αμαρτωλών. Νon me expedio ex his verbis. Sί Φοίβου
Ιta Ρaulo post ν. 148. ΕΪ9' ούτως άρα appositionis locum tenet, inepta emergit
Φοίβα λατρεύων μη παυσαίμαν, etc. Cui sententia: Πli φui mihί μtilis est nonίζη
affine illud Psalm. xxντί ν. 4. Μία, impertio patris, Phαθί ίllius φuί τη templo
ήτησάμην ταρα Κυρίου, ταύτην εκζητήσω, εσέ, Νibil autem ineptius verbis του κατά
Τ" κατοικείν με εν οίκω Κυρίου πάσας τάς ναδν. Ωuare dubitari nequit, ulcus in his
ημέρας της ζωής μου, του θεωρεί με την τερτ verbis latere, forsitan sic curandum:
"τητα Κνείου, και επισκέπτεσθαι το αό,
αυτού. Βαrnes. τόνδ' ωφίλιμον εμοί πατέρος
134. ατοκάμνω.] Ita ΜS. Ε. Εd. Αld. όνομα λέγω
αποκάμψω. Μusg. ΦοΙΤΩ Γ' oΥ" ΚΑΤΑ ΝΑοΝ.
Β 2
20 ΕΥ ΡΙ Π Ι Δ Ο Υ

Φοίβου του κατά ναόν. 140

"Ω Παιάν, ώ Παιάν,


140 Ευαίων ευαίων
ν ";' "ν "-

Είης, ώ Λατούς παί.


2 Α'

Αλλ' εκπαύσω γάρ μόχθους " "ν Υ 2

Δάφνας ολκοίς, χρυσέων δ' εκ 145

Τευχέων ρίψω γαίας παγαν,


φ\ 9 Α' Λ'

145 Αν αποχεύονται Κασταλίας


Δίναι, νοτερον ύδωρ
Βάλλων,9 όσιος απ' ευνάς ών.
Είθ' ούτως άρα Φοίβω 150
Α' ν Α'

Λατρεύων μη τσαυσαιμαν,
Ρhα.bi, qui colitur hoc in templo,
Ο Ρaean, Ο Ρaean,
14Ο Βeatus, beatus
Sis, Ο Latonae fili.
Sed finiam labores
Lauri lactibus : ex aureis vero

Vasis projiciam terrae fontem,


145 Οιuem effundunt Castaliae
Vortices, humidam aquam
Ρrojiciens, purus existens a lecto.
Utinam vero sic Ρhoebo
Servire non desinam,

Πlum autem, ηui me nutrit, cujus in tem τηγαι Εuripidi audit Iphig in Τaur. v.
pίο habito, patris imperlio nomine, Jacobs, 1Ο40. Μusg.
156. Reisk. corrigit: ευλόγως, τόν τ' γαίας. f ράνας, aut potius ρίψω ταγάς
ωφέλιμον, et ν. 140. Φοίβον, του κατά νόον, σταγόν, άν, aut saltem γαία legendum, αd
Ρhabμη, ηuί mihι utilis est, αρpello no 1erram projiciam, aut γά ιεράν παγάν.
mine patris, sensu nempe.figurαίο, intellec Ιϊeisk.
tuali, non reali. Βeck. 147. όσιος απ' ευνάς ών.] Sanctus ct
137. Τον δ' ωφέλιμον] Legerim, aut
jubente, aut favente saltem, metro, το δ' purus a congressu muliebri, vel noctur
nis pollutionibus; ita in Levit. c. xν, ν.
αύφέλιμον, ut constructio sit: το ωφέλιμον 16. Και άνθρωπος, ώ αν εξέλθη εξ αυτού
εμοι Φ:ίβου του κατά ναόν. Latine: Ρα κοίτη στέρματος, και λούσεται ύδατι τό σω
tris nomen tribuo utiliία!ί, φιματη εα Ρία μα αυτού, και ακάθαρτος έσται έως ιστέςας.
bo, templi incola, percipίο. Μusg. Diabolus autem semper Dei simia erat,
158. ΙΙeath. structuras verborum causa
in ritibus illius et ceremoniis imitandis.
scribi vult : Φοίβον τον κατά ναόν. Βeck. Βarnes.
144. γαίας παγαν,] Geminum est
Νonni τόμα γαίης, Lib. ΙΙΙ. Sophoclis 148. Είθ' ούτως άρα Φοίβω] Quum
όμβροι χθονός, ΟΕd. Colon. v. 721. utrum olim αρά manifesto errore scriberetur,
que de aqua dictum, αμam terrae sinus Ηenricus Stephanus ex Vett. Libb, άρα
effundit. " Contra, aqua marina, σάντου correxit. Scaliger, legit παρά, nequa
ΙΩ Ν. 21

150 "Η παυσαίμαν αγαθά μοίρα,


Έα, έα,
Φοιτώσ’ ήδη λείπουσίν τε
Πτανοί Παρνασού κοίτας, (Ι55)
Αυδώ μή χρίμπτειν θριγκοίς
155 Μήδ' εις χρυσήρεις οίκους,
Μάρψω σ' αυ τόξοις, ώ Ζηνός
Κήρυξ, ορνίθων γαμφηλαίς 160

/
Ισχυν νικών,
"Οδε προς θυμέλας άλλος ερέσσει (160)
160 Κύκνος ουκ άλλα
-- Λ' Α' Α

Φοινικοφαή πόδα κινήσεις,


150 Αut desinam bona fortuna.
Εia, eia !
Veniuntjam, et relinquunt
Volucres Ρarnassi cubilia:

Εdico ne appropinquetis pinnis,


155 Νeque in aureas aedes,
Feriam te telis, Ο Jovis
Ρraeco, avium rostro curvo
Robur vincens.

Εcce ad atria alius remigat hic


160 Cycnus, Νon alio
Rubentem pedem movebis?

quam inepte. Vid. φuae nos supra ad v. υιυus canis mortuo leoni prafèrendus, cer
130. Βαrnes. te et υιυus homo et υerus mortuo el.ficio deo
152. Reisk. scribit: φοιτώσι δή. Βeck. nonnihil prastare υίdealur. Dabit ven
154. Reisk. emendat: μή γχρίμττειν, iam amicus lector illius voluptati quoquo
i, e, μή εγχρίμπτειν Βeck. modo consulenti. Βarnes.
155. Ρost hunc versum deest unus, 157. γαμφηλάς leg Reisk. curυos μη
cujus haec sententia propemodum fuerit: gues, in φημίύus αυίum praecipuα υis est,
μηδ' εις χρυσήρεις οίκους φοιτάν, αν δε τελά υincens. Βeck.
σης, μάρψω σ' αύ, etc. Reisk. 159. ερίσσει Sic Remigium αlarum,
156. s, ώ Ζηνός Κήρυξ,] Αquilam notat; Virg. ΑΕneid. Ι. ν. 19. vid. et Ι. ν. 305.
buc refero epigrammatium illud, quod Μusg.
lusimus olim accipitri tribuentes, quem ερίσσει] De metaphora ab alis ad re
egregie pro nostro modulo in pariete de mos, et viceversa, vid. quae nos ad Iphi
pinximus, tintinnabulis ocreatum; Ιta gen. Τaur. ν. 290. et ν. 1547. et Τroad.
nimirum accipiter loquitur: Βαρνεσίου πό v, 1076. et Ηelen. v. 146. Βαrnes.
νος ειμί .Σοί, Αιετέ, ισοφαρίζω "Ορνις γά 160. Κύκνος ] Victorii emendatio est.
Διες εί, σύ. Εγώ δε του εύχομαι είναι. Ωu Εd. Αld. κύκλος,
cum non nemo mihi, ut arrogantiae argu άλλα] Εmendatio est Canteri. Εd.
mentum, improperaret, utpote φui ita Αld. άλλα. Μusg.
meipsum Jovi praeferrem, respondi: Sί ουκ άλλα] Ita pro αλλά scribo, Can
Β 3
22 ΕΥΡ Ι Π ΙΔ ΟΥ

Ουδέν σ' α φόρμιγξ α Φοίβου (165)


Σύμμολπος τόξων ρύσαιτ άν
Πάραγε πτέρυγας,
165 Λίμνας τ' επίβα τάς Δηλιάδος
Αιμάξεις, ει μή πείση,
Τάς καλλιφθόγγους ώδάς. 17Ο
"Εα, έα. (17ο)
Τίς όδ' ορνίθων καινός προσέβα,
170 Μών υπό θριγκους ευναίας
Καρφηράς θήσων τέκνοις,
Ψαλμοί σ' είρξουσιν τόξων. 175

Ου πείση, χωρών εν δίναις


Νihil te cithara Ρhαεbi
Concentrix a meis sagittis liberabit.
Ρracterage alas,
Εt paludem in Deliacam defer:
Cruentabo te nisi obtemperes, ν

Ρulchre sonora carmina.


Εia, eia :
Quaenam hacc avis nova accessit ?
Νum sub pinnis nidum
Εx festucis factura soboli?
Τe vibratio arcebit arcuum.
. Νοn parebis? Ηinc discedens, in vorticibus

164. Παρά τι ττ.

tero, Scaligero, Duporto consentientibus. ραγι. Verum, si quid video, nec άγιιν
Βarnes. πτέρυγας apud Graecos volare significat,
162, φόρμιγξ est h. 1. non instrumen nec παράγειν πτέρυγας, practerυοιαre, Le
tum musicum, sed vox cycni musica: go: παρασού, a σόω, αgito. Αristoph.
υor ίιμα ciίhara Phaebί conιendens. Reisk. Vesp. ν. 209, σού, σού, τάλιν
σού, ubi
163. Σύμμολπος] De cygno, quod sit Scholiastes: αποσοβούσι τον γέροντα, ως
φιλγδός et Αpollini sacer ac devotus, vide στρουθόν ώς ειώθαμεν τα όρνια σοβείν.
quae nos nd Ηelen. ν. 1108. Αpollinis Legendum videtur:
itaque cithara dicitur cygno σύμμoλτος, "Α, α, ράττε πτέρυγας.
quia utriusque gaudet Αpollo, ob musi
cam. Εt φόρμιγξ Απόλλων ιερά, ut Ηo ah, ah, alas plaude Εx loco non satis
mer. Iliad. α. ν. 605, ου μην φόρμιγγος dilucido Αthenaei, p. 393. Β. videοr mihi
τερικαλλέος, ήν έχ' Ατόλλων. Ηine Ηo colligere posse, καταρράσσειν πτερά anti
rat. Carm. Lib. ΙΙ. Οd. 10. - Νon: sί quis in usu fuisse, Confer etiam Αris
ηιαίε ηunc, et olim sic erit : Quondam cί
tot. Ηist. Αnimal. Χ. 12. et Θαυμασ.
tharα ίασcnίem suscitat Μusam, ηeque Ακουσμ. p. 100. Μusg.
semper Αrcum lendit Αpollo. Βarnes. 164. s, παρά τι πτέρυγας Λίμνας σ' επίβα
164. Παρά τι] Εmendat Scaliger πά τάς Δηλιάδος ) Ιta in Iphig. Τaur. ν. 1104.
Ι Ω Ν. 23

Ταίς Αλφειού παιδούργει (175)


175 "Η νάπος "Ισθμιον,
"Ως αναθήματα μη βλάπτηται
Ναοί θ' οι Φοίβου. 18Ο

Κτείνειν δ' υμάς αιδούμαι,


Τους θεών αγγέλλοντας φήμας (180)
18Ο Θνατοίς οίς δ' έγκειμαι μόχθοις,
Φοίβω δουλεύσω, κου λήξω
Τους βόσκοντας θεραπεύων. 185

ΧΟΡΟΣ.

Ουκ εν ταις ζαθέαις Αθάναις στροφή αν

Αlphei liberos procrea,


175 Αut in nemus Ιsthmium, »

Ut donaria non laedantur,


Εt templa Phoebi.
Vereor autem vos interficere,
Quae deοrum voces nunciatis 4

18Ο Ηominibus. Οιuibus vero incumbo laboribus,


Serviam Ρhoebo, et non desinam
Μeos altores colere.

ΟΗΟRUS.

Νon in Αthenis numinum plenis

Λίμναν θ' ειλίσσουσαν ύδωρ κύκνειον Αdquem 17Ο. ευναίας] Λέγει δε τους φωλεούς οι
locum vide qua nos. Πτέρυγας recte ώς επί εκκαρφίων γίνοντας. Scholiasί.
Βrodaeus σκίπα, interpretatur. Ιta Psalm. 171. Καρφηράς] Wesselingius V. Cl.
xvΙΙ. ν. 8. Εν σκέπη των πτερύγων σου ad Diod. Sic, Vol. ΙΙ. p. 103. legendum
σκεπάσεις με Sed Scaliger legit: πάρα statuit καρφυράς, sic vocem scribente
γι πτέρυγας, αίio confer alas, acute et Ηesychio. Μihi analogia postulare vi
paulo melius. Βατοιes. detur καρφηλάς, ut στήλη, θνηλή, ξυήλη,
"". -

165, επίβα] Pro επίβαθι, ut έμβα pr γαμφηλή. Μusg.


έμβαθι, Εlectr. ν. 113. Τransitive usur Ηesych.: Καρφυλαί, αι εκ των ξυρών ξύ
patur, valetque ingredi facito, Sic enim λων γενόμενα κοίται. Ευριπίδης "Ιωνι. ubί
1ocum lego et distinguo:4*
- 3.
alii Ηesychium ex Εur., alii hunc ox illo,
emendandum esse censent. Βeck.
λίμνας τ' έτίβα τάς Δηλιάδος
(αιμάξω σ', εί ήίτιίση) 172. Ψαλμοί τόξων..] Ψάλλω proprie le
τάς καλλιφθόγκαι μς ωδάς,
viter chordas et nervum tango: sive arcus
intendendi causa, sive sonitus musici ex
τάς Δηλιάδος ) Μeminit Νoster Iphig. citandi. Ιta Εuripides Βacch. ν. 772.
in Τaur. 1104. Callimachus Ηymn. in Πίλτας θ’ όσοι πάλλουσι και τόξων χερι
Γel. ν. 261. Μusg. ψάλλουσι νευράς. Ηinc Psalmi Davidici
τάς Δηλιάδος γ' scribit Ηeath., quia se nomen habent, quod ad chordarum pul
quens versus a vocali incipit. Βeck. sum canerentur. Βαrries.
169. Τίς όδ' ορνίθων] Ού καλώς έχουσι 175. Leg. ή ς, i. e, ή ες. Βeck.
ταύτα, Fl. 1. 2. Scholiast. 179. θιών φήμας] Deorum voluntatem
Β4 "
24
ΕΥ ΡΙΠΙΔο Υ
";' 2 \

Ευκίονες ήσαν αυλαί (185)


185 Θεών μόνον, ουδ' αγυιάτιδες θεραπείαι,
Sunt ornatae columnis aulae

185 Deorum tantum, neque Αgyiaei cultus:

» - , «Α " ** Α'

Ιhominibus patefacientes aut cantu, aut esu, "Ημ. β'. τίς , ας' ός έμαίσι μυθεύεται
aut volatu ; quod vobis cum Αpolline ταςά τήναις
munus commune est. Βrodacus. " Α - - "

αστιστας Ιόλαος, ός,


-1

Competebat etiam avibus jus asyli in κοινούς αιςόμενος το


templis, quam in rem historiarn Αristodi Δίω ταιδί συναντλεϊ,
ci ex Ηerodoto commemorat Ρrev. Βeck.
"Ημ. α. Και μάν τόνδ' αθρησον
183. Quanquam Ionis et Chori collo
quium in ΜSS. editisque omnibus ab hoc ττεςούντος έφεδρον ίττου,
versu incipiat, vel saltem a ν. 189. certis ταν συςιπνίουσαν έναίζει
simum tamen est, Ionem usque ad ν. 219. τζισώματoν αλκαν.
-
auditoris tantum partes agere, quod duo
bus maxime argumentis conficitur, Pri Στροφή β'.
mo utique Ion in Choro compellando "Ημ. β. ταντά το βλέφαςον διώκω.
non dixisset ω φίλα, quod in vulgatis fa "Ημ. α. σκέψαι κλόνον εν ττυχαίτι
cit, scd ώ ξέναι, ut in versu ου θέμις, ώ ξέ λαϊναισι γιγάντων.
ναι. Ι)einde minime necessariae fuissent
"Ημ. β'. ώδε δεςκώμεσθ'. & φίλαι.
et salutatio (σί τοι τον παρά ναόν αυδώ] et
quastio [ούδ' αν ικ σίθεν άν τυθοίμαν αυ "Ημ. α. λεύσσεις ούν ετ' Εγκελάδω
δάν,] si antea sermones miscuissent. Μa γοςγωτον τάλλουσαν ίτυν, ,
joris aliquanto absurditatis est, quod "Ημ. β'. λεύσσω, Παλλάδ' εμάν θιόν,
Creusae tribuerint versum (Παλλάδος ένοι "Ημ. α. τί γάς, κες αυτόν αμφίτυgoν
κα] cum sequentibus; a nemine enim όμ8ξιμον εν Διός έκηβόλησι χιςσίν,
regia conditionis proficisci potuit μίλαθρα "Ημ. β'. ορώ τον δάϊον
των εμών τυράννων, neque reginam certe, Μίμαντα τυςι καταιθαλοί.
scd servam, vel gregem potius servarum, "Ημ. α'. Και Βς όμιος άλλον
allοcutus erat Ion. Μihi haec omnia,
Ατολεμοισι κισσίνωσι βάκτςοις
anapastis exceptis, partim a Choro, par
tim a duobus Semichoris, enunciari viden Εναίξει γάς τέκνον ο βαπχεύς.
tur , φuanquam versus, qui singulis tri Αντιστροφή β.
buendi sunt, non adeo facile est definire.
Sic tamen non incommode dividi posse σέ τοι τον ταςά ναόν αυδώ,
puto : θέμις γυάλων ύτερβή
ναι λευκώ τoδί γ' ; . . . .
Στροφή α'.
ου θέμις, ώ ξέναι,
Χο. Ουκ εν ταις ζαθέαις Αθήναις .. ουδ' αν
ευκίονες ήσαν αυλαί εκτυθοίμαν αυδάν σέθεν,
θεων μόνον, ουδ' Αγυιάτιδες τίνα τήν δε θέλεις ,
θερατείαι, άς όντως μεσομφαλιόν
αλλά γι και ταξα Λοξία γας Φοίβου κατείχε δόμος;
τώ Λατούς διδύμων τροσώ στέμμασι γ' ενδυτόν, αμφί δε Γοςγόνες.
πων κάλλει λιταζόν φώς. ούτω και φάτις αυδά.
"Ημ. α. Ιδού τάνδ', αθgησον, ει μεν εθύσατε αέλανoν πιο δόμων,
Λεςναίoν ύδgαν έναίρει και τί πυθέσθαι χρήζετε Φοίβου,
χςυσέας άς ταις ο Διός ταις. τάριτ' εις θυμέλας, έτί δ' ασφάκτεις
φίλα, πρόσιδ' όσσεις. μήλοισι, δόμων μή τάςιτ' εις μυχόν.
Χο. έχω μαθούσα θεού δε νόμον
Αντιστροφή α'. ου ταραβαίνομεν, ά δ' εκτός, όμμα τέςψει
"Ημ. β', ό;ώ. Ημ. α', και τέλας άλλος αυτού "Ιων. πάντα θεάσθ', ότε και θέμις, όμμασι
τανόν πυξίφλεκτον αίζει, Χο. μεθείσαν διστόται
3
ΙΩ Ν. 25

Αλλά γε και παρά Λοξία 190


Τώ Λατούς διδύμων προσώ
Verumetiam apud oraculorum-Ιnterpretem
Latonae filium, geminarum frontium

θεού μι γύαλον εισιδείν. acute desinentis, et intus in vestibulis


"Ιων, δμωαι δε τίνων κλήζεσθε δόμων , templorum erigebatur. Αrae autem jux
Παλλάδος ένοικα ta positae dicuntur hoc in loco ab Εuri
τρόφιμα μέλαθρα των έμών τυξάννων. pide, Αγυιάτιδες θερατείαι. Visne hujus
rei probationem ? Ιndubitatam dabo.
παρούσας δ' αμφί τάδ' εςωτάς, Consule Εurip. Ρhα.niss. v. 64Ο. Και συ,
Ιn hac secunda antistropha responsiones Φοίβ' άναξ Αγυιεύ, και μίλαθρα, χαίρετε.
Ιonis ad Chorum metro anapaestico εCrip Ιn quem locum Scholiastes : Αγυιεύ] Εν
ta sunt, et ad antistropham non perti τοίς τροπυλαίοις, και οικήμασιν ιδρυμένε ότι
nent. Ρersonis dispositis, superest, ut, τον Αγυιία προ πυλών ίστασαν. Κίων δε
qua metrum sensumve impeditum ha
ουτος ην ει, οξύ λήγων. Sed nondum res
beant, expendamus, et, guantum fieri pot satis aperte demonstratur. Fateor equi
est, restituamus. Μusg. dem, φuare et hacc audi apud Εustathium
Ηuic scenae Ρrev. prarfixit personas ad Ιliad. β. ν. 12. fol. 166. lin. 20. "Οτι
Ιοnis, Chori et Semichori. Verba v. την Τροίαν παραφράζων, τόλιν ευρυάγυιαν
189. ss. Ιδού- όσσοισιν. 195. s, και πίλας Τρώων καλεί έστι δε ευρυάγυια, ή τλατύρ
- αίρει, 196, ss. Ασπ. --αλκάν, 204. s. ρυμο, Αγυιά γάρ ή κοινώς λεγομένη ρύμη,
Σκεψ.- Γιγ., 207. s. Λεύσσ. etc. 209. 8. αφ' ής και Αγυιευς, κίων ιερος Ατόλλωνος
Τί γάς -χεραί, 214 - 216 και Βρόμ. - προ θυρών ιστως, λήγων εις οξύ. Γίνεται δε
Βακχ: Semichoro, et 216. ss. Σί τοι - παρά το άγειν, όθεν και ο αγών, και η αγο
ποδί γ' Choro tribuit Ρrev. secutus maxi ρά, εναντία δε η Ευρυάγυια ταϊς στινωτοίς.
me Μusgravium. Βeck. "Εφη δί τις Αγυιάτιδας θεραπαίνας, τους προ
184. De magnificentia Αtheniensium θυρών βωμους, οι προς χάριν Αγυιέως Απόλ
in deοrum cultu videndus prae omnibus λωνος ίδρυντο. Μοneo tat:tum, Εustathio
Αristophanes Νub. ν. 300. et seq, Μusg. θεραπαινας τηdle pro θεραπείας scriptum,
185. αγυιάτιδες] Εmendatio est Sca vel certe hunc locum θερατεία, pro θερα
ligeri. Εd. Αld. αγιάτιδες. . ΜS. Ε. ταίνας haud acquo jure tenere, Sed Εu
αγυάτιδες. Εmendationem Scaligeri, φuae stathium in ea parte potius corruptum
et alias certissima esset, confirmat Εusta puto, quia turn Ηesychius, turn Ρhavorin.
thius ad ΙΙ. β'. ν. 12. citatus hic a Βar in voce Αγυιάτιδες, retinent θεραπεία ,
nesio. De cultu Αpollinis Αγυιέως vi quos . videsis, lector, in Αγυιάτιδες et
dendus Αristoph. Vesp. ν. 87Ο. et in eum Αγυιεύς. item Pindari Scholiast. in Ρyth.
Scholiastes. Οd. ΧΙ. ν. 2. Σεμίλα μεν Ολυμπιάδων
θερατεία") Εd. Αld. θεραπεί. Sed αγυιάτις. Βarnes.
recte numerum mutavit Βarnesius, ut Reisk. conjicit: ουδ' απλή τις θεραπεία,
cum adjectivo Αγυιάτιδες conveniret. Ηe ηeque unα φuardam soία ratio est deunι co
sychius : Αγυιάτιδες, αι προ των θυρών θερα lendi.
τείαι, haud dubie huc respίciens, ut mo Ultima του θεραπείαι, sequente vocali
net Βarnesius. Μusg. brevi, non eliditur, ita igitur constituί
αγυιάτιδες θεραπεία) Quum olim αγιάτι debent hi versus :
δε, in omnibus libris scriptum erat, nec id
genuinum esset vocabulum, Duportus le Θεών μόνον, ουδ' Αγυιάτιδες θεςατείαι' anapasti
gebat Ασιάτιδες, φuasi foeminae Αsiatica: in cus dimeter hypercatalectus.
templo Delphico ministrarent, ut et Αthe Αλλά γι και ταρα Λοξία glyconius.
nis: quod vix constareputo, Codex Ηein Βesk,
sio-Scaligerianus Αγυιάτιδες legendo mo
net, quam veram lectionem, nullus dubito, 187. Ρer διδύμων προσώπων duplex ae
quin evincam. Αpollo multis in locis co dium facies intelligenda mihi videtur,
Ιebatur nomine Αγυιεύς, ηui Deus co φuo sensu notum est Pindari πρόσωπο»
lumnae tantum in speciem figuratus erat, τηλαυγές. Εandem vim apud # Ά.
pyramidis, sive potius obelisci in morem tum habere solet μέτωπον Βarnesius de
26 ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ

πών καλλιβλέφαρον φώς.


ΗΜ. α. Ιδού τάνδ' άθρησον, (190)
19Ο
Λερναίον ύδραν εναίρει
Χρυσέαις άρπας ο Διός παίς
Φίλα, πρόσιδ' όσσοις.
ΗΜ. β'. Ορώ, και πέλας άλλος αυτού αντ. α'.

Πανόν πυρίφλεκτον αίρει. (195)


195 ΗΜ.α. Τίς, άρ' ός έμαίσι μυθεύεται παρά πήναις 200

Viget laeta lux.


8em. 1. Εcce hunc aspice,
190 Lernacam Ηydram interficit
Αureis falcibus Jovis filius.
Contemplare oculis, Ο Αmica.
Senι. 2. Video. Εt prope eum alius
Τοllit ardentem facem.
195 Sem. 1. Ωuisnam2 Αn qui mea commemoratur inter pensa

188, καλλίφαρον. 189. "ΙΩΝ. 192. όσσοισιν. 195. Χο. Ορώ. "ΙΩΝ. και π.
194. Χο. Ιb, τι, άρ', ός έμαίς μ. π. πήναισιν. -

duplici oculorum lumine nescio quid hic . in ής, υt πολυανθής, ανεμοσκητής, ασθενής,
somniat. Μusg. etc. Μale itaque Οrpheus habet τολύαν
187. s. Plene distinguendum censeo θος, et Τheophrast, φιλόσκεπος, nisi id po
post Λατούς , ista vero διδύμων προσώπων tius a σκίτη, φuam το σκέτος, et Ονόσκι
καλλιβλέφαρον φώς de Αpolline forsan et λος, Οnoscelus, apud Cα.l. Rhodigin.
Diana intelligi debent, cujus simulacra Lib. ΙΙ. c. 6. nisi per errorem sit pro
parietibus depicta videbantur. Ηcalh. Οnosceles. Ο νους ούτος Ου μόνον εν ταις
188. καλλίφαρον] Sic Εd. Αld. et ζαθίας και φιλοθέοι, Αθήναις, πόλει ημετέ
ΜSS. Εmendat Canterus καλλιβλίφα ρα, ευκίονές εισιν αυλα και ναοί θεών, ουδ'
ρον, sed quomodo, hoc posito, locum in Αγυιάτιδες θεραπείαι, ήγουν προ των θυρών
terpretatus sit, non dicit, nec facile est βωμοί Απόλλωνος Αγυιέος, αλλά τα αυτά
divinare. Νοn absurdum foret : ταρά Δελφοί, ορώμεν διά το διδύμων προσώ
- διδύμων προσώ
των, ήγουν οφθαλμών, καλλιβλέφαρον φως"
Ενταύθα γάς και μακροκίονές εισι στoαι, και
των κάλλει λιταζόν φώς. ναοί περίβλεπτοι, και βωμοι προτυλαίοι τού
Wenustate duαrum templi fronlium splen Αγυιέως, δηλονότι Απόλλωνος και Διονύσου,
didior et latior redditur Lur. Simile est Ευτεχνώς δι μεγαλύνει ο ποιητής τας εαυτού
Ηoratii: Soles melius nitent. Ρro λιπα Αθήνας, ότι ο χορός μόλις ομολογεί, ότι ο εν
ρόν φώς legi etiam posset φιαρόν φώς, siqui Δελφοί, ναός Ατόλλωνος όμοιος είη τοίς εν
dem recte Ηesychius φιαρον per λαμπρόν Αθήναις ναοίς, ουδί άλλος ουδείς ουδιτώσοτε.
interpretatur. Confer Νicand. Αlexiph. Βαrnes.
v. 91. et v. 587. Μusg. 189. τάνδ'] Concordat cum "Υδραν, re
καλλίφαρον φώς.] Scaliger, Canterus, giturque adeo ab εναίρει. Μinime igitur
Duportus, Μiltonus, pro καλλίφαρον, φuae ηecessarium est cum Μiltono legere τόνδ'.
vox erat omnibus suspecta, καλλιβλέφαρον "Ιδού, τάνδ' άθρησον] Johannes Μiltonus
Ιegunt: καλλίφαρον autem recte erat doc pιο τάνδε legit τόνδε, videl. Ηerculem, cum
tis hominibus suspectum, φuia generali referri potest ad γραφήν, picturam, quam
ter nomina composita ab oς τo, desinunt nunc Choro οιεί Ιon, vel ad Ηydram,
ΙΩ Ν. 27

Ασπιστάς Ιόλαος, ός
Κοινούς αιρόμενος πόνους
Α' ν "

Δίω παιδί συναντλεί, (200)


ΗΜ. β'. Και μάν τόνδ' άθρησον
205
200 Πτερούντος έφεδρον ίππου
πυριπνέουσαν έναίρει
Τάν
Τρισώματον αλκάν.
ΗΜ. α. Παντά το βλέφαρον διώκω, σφυρή β. (205)
Αrmiger Ιolaus, qui
Suscipiens communes labores
Cum Jovis filio exhaurit 2

Sem. 2. Sed et illum specta,


200 Ιnsidentem equo alato, guί
Ιgnes spirantem interficit
-

Τricorporem hostem.
8em. 1. Undique moveo palpebras,

196. "ΙΩΝ.. 199. sqq, Ιoni contin. 203. ΧΟ.

quae est foemini generis: nam Αιεναίον est solemus. Sed magis placet Βarnesii in
Αtticum pro Λερναίαν. "Ο νους' Ηνίδε, terpretatio: cujus historia in telis nostris
ταύτην την γραφήν εσάθρησον ενταύθα την depingitur: vel, ut verti posset, de ηuα
"Υδραν την εν Λέρνη ο Ηρακλής τό δρεπάνω telae nostra loquuntur, Conf. Ηecub.
πολυτίμω και εν τη γραφή διαχρύσω κεφα ν. 469. ibique Scholiasten. Ιph. in Τaur.
λοτομεί. Βarnes. ν. 223. Μusg.
190. Leg. ύδραν αν αιρεί. . Reisk. ό, εμαΐς μυθεύεται παρά πήναισι] Johan
194. πανόν] Εd. Αld. πτανόν, unde nis Βrodaei expositio hic perridicula vide
recte Ρiersonus [Veris, p. 3. ss.] πανόν, tur, qui πήναισι pro λόγοισι accipit, et me
./acem, praeeunte quodammodo Βarnesio, taphoram vult. Ωuum allusum est ad
qui πυρσον legi voluit. Μusg. moren nobilium faminarum, qua veteres
πτανόν] Νονum est, guod Εuripides bistorias et heroum fabulas in telis suis
alas affingit Ηydrae , πυρίφλεκτον recte ιexebant, praecipue Αthenienses virgines
vocat, guia, quae illius capita amputabat et matronae, cum ancillis suis, quibus
Ηercules, illico Ιolaus ambussit, ne diu erat munus datum Μinervae peplum Gi
tius multiplicarentur. Quid si legendum: gantomachia et aliis fabulis mirifico arti
πυρσόν πυρίφλεκτον αίρει, Facen igne.fία ficio pertexere, Ita Εuripides Ηecub.
grantem tollit, ut nempe in pictura, am ν. 464. "Η Παλλάδος εν πόλει τάς καλλιδί
burendi causa, Βarnes, φεου Αθηναίας εν κροκέω Πέτλα Ζεύξομαι
Ρro πτανόν Jacobs Spec. Εm, p, 59. άρματι πώλους, Εν δαιδαλέαισι ποικίλλουσ'
legit Πανόν τυρί φλεκτον αίρει,.facem arden ανθοκρόκοισι πήναις. Οιuem locum vid.
tem tolliί, πανός, i. Φ. φανος, Αrist. Ρlut. et Scholiast. ad eundem. Βarnes.
640. Lys. 308. Εustath, in Π. σ'. p. 1258, Reisk. corrigit: τίς άρ, ος εαναίς μοι,
39. Βeck. "

θεάται παρά τήναισι, φuis est, φui mihi con


Leg. μύδρον πυρίφλεκτον, alius Ηerculi spicitur αμud subtiliα terta, i. e, φuem
Lendeum monstrum conficienti adstans τideo his tenuis fili αιμlaris intentum. Βeck.
porrigii ipsi ferrum igni candens, Reisk, Ρone distinctionis notam post Τίς άρ',
195, παρά πήναις] Ιnterpretari posses: et verte: Quis scilicet º Αn ille, de quo in
de quo, dum telas con/icinιμε, confαόulari meis tertis./αυula F Ηeath.
-
ΕΥ Ρ Ι Π Ι Δ Ο Υ

-
ΗΜ. β. Σκέψαι κλόνον εν τείχεσι
«/.
205 Λαίνοισι Γιγάντων. (21ο)
" / 7 η Λ. ";'

φ
ΗΜ. α. "Ωδε δερκώμεσθ, ώ φίλαι.
/ Λ' γ'

ΗΜ. β. Λεύσσεις ούν επ' Εγκελάδω


ν

Γοργωπόν πάλλουσαν ίτυν;


4. Λ Α'
-
-

e
ΗΜ. α. Λεύσσω Παλλάδ' εμάν θεόν.
Λ. Λ. ν ν

210 2/
ΗΜ. β. Τί γάρ κεραυνόν αμφίπυρον
9 Α « Α'
215
Ομβριμον έν Διός εκηβόλησι χερσίν,
8em. 2. Considera pugnam in septis
205 Saxeis Gigantum.
Νem. 1. Ηuc spectemus, amica.
δcm. 2. Vides igitur eam, quae adversus Εnceladum
Clypeum vertit Gorgoneum 2
8em. 1. Video Palladem meam Deam.
210 8em. 2. Αn et fulmen utrinque candens, impetuosum
Jovis eminus-ferientibus manibus ?

2Ο4. "ΙΩΝ.. 206. ΧΟ. 2Ο7. "ΙΩΝ, 209. ΧΟ. 21Ο. "ΙΩΝ..

200 έφεδρον] Ιntellige Βellerophontem, Νoster Phoen. τειχίων περιττυχαί, ν.


Pegaso alato insidentem, Res nota. 1376. Ιdem apud Clem. Αlex. p. 584.
Μusg. Δέμας το θείον περιβάλοι τοίχων πτυχαίς.
201. s. Ταν τυριτνείουσαν εναίρει Τρισώ Αristoph. δέμων περιττυχάς, Αν. 1241.
ματoν αλκάν.] Ita Chimacram vocat, ob Νonnus: πτύχα παρθενεώνος, p. 255.
vim illius triplicem. De illa vid. Ρalae Μusg.
phat in Βellerophon. et Ηecub. v. 469. 208. 7τυν,] Clypeum, ut Τroad. ν
Ηomer et Ηesiod. πρόσθι Λίων, επιθεν δε 1187. Μusg.
Δράκων, μέσση δε Χίμαιρα. Αλκή autem, 211. έκηβόλησι] Ita metri causa lego.
ut proprium nomen, Αlce fera bestia ita Εd. Αld. εκηβόλης, φuod postea typo
dicta, vel appellative, pro θής αλκήεις. graphorum incuria in ικηβόλου transiit.
Βarnes. Μusg.
Reisk. scribit: ώς (vel oς) τάν πύρ 215, κισσίνοισι] Εd. Αld. κισθίνοις.
πνέουσαν. Βeck. Μusg.
202. Τρισώματον αλκάν. i. e, Chimae 216. τέκνον ο] Ιta cum Εdd. recen
ram. Γ)ictum ita, ut τετρασκελές ύβρισμα tioribus ΜSS. Ε. G. Εd. Αld. τέκν' ο.
de Centauris Ηerc, Fur. ν. 180. Μusg. Qureri potest de figuris, guas hic Cho
205. Παντά] Μale Εd. Αld. πάντα rus contemplatur, utrum picturae fuerint,
sine iota. an vero effigies muro insculptae, Ρoste
riorem sententiam in exercitationibus Εu
διώκω.] Αddatur hic locus exemplis cita
tis ad Ηerc, Fur. ν. 1055. Μusg. ripideis ante octo annos editis secutus
πάντα) πάντη. Αlii ταντή. Βarnes. εum ; nunc magis mihi arridet altera.
204. s, τείχεσι Λαίνοισι] Lego ob me Qua enim arte sculptor, multa, qua hic
trum πτυχαϊσι λαϊναισι. Ηesychius: πτυ commemorantur, eftingeret, auream puta
χαι, στoαι, περιβολαί. confer Ρolluc. ΙΧ. falcem, tadam ardentem, Chimaeraeigneos
35. et Χ. 24. Εuripides cum Αυλίδος halitus, coruscationem fulguris 2 Quae
πτυχάς vocare non veritus sit κλεινάς, omnia cum colores, et quidem vividissi
Ιphig. in Τaur. 9. intellexisse, videtur mos, desiderent, guis dubitet, de picturis
περίβολον, sive ambitum, Νec aliter Ηo hic sermonem esse, non de figuris lupideis
mcrum interpreter Iliad, λ', 77, ν. 22. ex muro eminentibus? Νec absurdum
ΙΩ Ν. 29

ΗΜ. α'. "Ορώ, τον δάϊον


Μίμαντα πυρί καταιθαλοί, (215)
ΗΜ. β. Και Βρόμιος άλλον
22Ο
215 Απολέμοισι κισσίνοισι βάκτροις
Εναίρει Γάς τέκνον ο Βακχεύς,
ΧΟ. Σέ τοι τον παρά ναόν αυδώ, αντιστρ. β.
Θέμις γυάλων υπερβή- (220)
ναι λευκό ποδί γ' **,
8em. 1. Video, hostem
Μimantem igne cremat.
8em. 2. Εt Βromius alium
215 Ιmbellibus hederaceis baculis
Ιnterficit Τerrae filium Βaccheus.

Cho. Τe ad templum stantem alloquor:


Εstne fas intrare penetralia
Αlbo pede * * ρ

212. ΧΟ, 214. sqq, contin. Choro. 219. desunt notae lacunae.

est credere, quod in mentem venit Τyr les hommes seuls pouvoient pénétrer dans
whitto, porticum fuisse juxta aditum le sanctuaire.'' Βeck.
templi, in qua hacc omnia depingerentur. 217. Leg. περίναον-qui circa templum
Ιn muro certe templi depicta fuisse, par versatur, ita dicitur. Ιϊeisk.
um verisimile est. 218. ου θέμις] (Νuod hic simpliciter
Favet porro huic suspicioni, quod mox negare videtur Ιon, mox concedit iis, qui
Ιonem alloquens, τον παρά ναόν appellet, hostiam prius ante templum immolarunt, .
tanquam oculos prius non in templo con et Phα.bum aliquid interrogare cupiunt,
templando, sed in alio aliquo spectaculo, i. e. corrigit se, diserteque explicat, αμod
occupatos habuisset. Sed neque illud nimis praccise antea dixerat. Facile hoc
omittendum est, Αthenienses circainitium conciliatur, sed φuomodo Εuripidem cum
belli Ρeloponnesiaci, devictis a Ρhor Ρlutarcho conciliabimus, qui tradit Οp.
mione Lacedaemoniis, quod accidit Οlym Μor. p. 685. nemini mulieri ad oracu
piad. LΧΧΧVΙΙ. anno guarto, novam lum (χρηστήριον) accedere licuisse 2 Dis
Ρorticum Delphis dedicasse. Pausan, p. tinguendum mihi videtur inter χρηστήριον
327. 1. 17. Εd. Sylburg. collat. cum et ναόν. Ρosteriori voce templum univer
Diod. Sic, Lib. ΧΙΙ. c. 48. Εam igi sum significari puto, priori adytum, sive
tur Porticum quidni Εuripides per pro septum illud, ubi edita sunt vaticinia.
lepsin depinxerit 2 Similis certe prolepsis Favet locus in Αndromacha insignis v.
in hac ipsa fabula habetur, ν. 1159, 6Ο. 1100. έρχεται δ' ανακτόρων Κρηπίδος εντός,
Μusg. ώς πάρος χρηστηρίων Εύξαιτo Φοίβω. Ρenit
216. ss. Prev. postguam conjecturam ΙΝΤRΑ limen templi, μι ΑΝΤΕ χρηστή
Μusgr, probavit, esse haec repetita e ta ρια preciύus Ρhabum supplicaret. Legem
bulis pictis porticus ab Αtheniensibus tum igitur templi Delphici hancfuisse conjicio,
dedicata, addit : " Il paroit, par les ex ut faminae χρηστήριον, sive septum illud
pressions du chαιur, qu'elle étoit extéri interius, ubi oracula redderentur, nun
eure et placée a l'entrée du temple. Οn quam intrarent, templum vero ipsum,
voit par celles d'Ιon, que l'entrée du vel (ut Lucanus vocat Lib. V. ν. 146.)
temple étoit permise aux deux sexes, mais primam templorum partem, et foeminis
30 ΕΥ Ρ ΙΠ ΙΔ ΟΥ

220 ΙΩΝ. Ου θέμις, ω ξέναι. 225

ΧΟ. Ουδ' αν εκπυθοίμαν σέθεν [αυδάν],


ΙΩΝ. Τίνα δήτα θέλεις,
ΧΟ. "Αρ' όντως μέσον ομφαλόν
22Ο Ιon. Νοn est fas, Ο hospites.
Cho. Νeque ex te audiero verbum aliquod ?
Ιοη. Ωuid vero cupis ?
Cho. Νum vere medium umbilicum

220. sqq. Ιonis verba, litteris diductis scripta, sunt extra Chori responsionem.
221. ουδ' αν εκ σίθιν αν πυθ, et αυδάν sine uncis. 222. τίνα δε θέλεις;

et maribus, qui hostias immolassent, pa medium Οrbis volens designare, duas pari
tuisse, extra templum substitisse, qui hoc celeritate aquilas emisit, unam ab ortu,
aut paupertate coacti, aut alia de causa, alteram ab occasu, quae circa Delphos
omisissent. Μusg. eodem tempore convenerunt, unde hic
λευκό ποδί γ' : Ιων, ου θίμις, ώ ξέναι..] loci Οrbis terrarum medium esse consta
Ηic versus in duos dividi debet, judice bat. In cujus rei memoriam duae aquilae
Ηeath. : aureae in Αpollinis templo statueban
tur. Ηincillud Claudiani: " Jupiter, ut
Χο. Λευκώ τoδί γ' ionicus a majore mono perhibent, spatium cum discere vellet Νa
meter, turae, regni nescius ipse sui, armigeros
"ΙΩΝ. Ου θέμις, ώξίναι. basis anapaestica. utrinque duos aequalibus alis Μisit abΤΕois
ΒεCk. occiduisque plagis: Parnassus geminos
fertur Junxisse ναiatus ; contulit alternas
221. ουδ' αν εκ τίθεν αν τυθείμαν αυδάν,] Ρythius axis aves.'' Vid. eandem historiam
Ιta Εd. Αld. Εx sequentibus editionibus apud Ρindar, Ρyth. Οd. ΙV. Strabon.
excidit typographorum incuria vox αυδάν. Lib. ΙΧ. fol. 419. et Scholiasten Εuri
Lectio emendata, quam in notis dedi, ut pid. in Οrest. ν. 325. "Ινα μεσόμφαλοι
metro convenientior est, ita tollit quoque λέγονται μυχοι γάς. Ηinc apud poètas
invenustam repetitionem particulae άν. saepissime Delphos umbilicum terrae dic
Μusg. tos reperias, ut Εuripid. etiam Οrest. ν.
Reisk. emendat: σίθεν αύ τυθοίμαν. 584. Οράς δ' Απόλλων, ό, μεσομφάλους
Βeck. έδρας, etc, item Μed. ν. 666. Τί δ' ομφαλόν
222. Τίνα δί θίλεις;] Lego : τίνα τήνδι γής θιστινδόν εστάλης. et Iphig. Τaur. ν.
θέλεις, Quam tu hanc υocem αιμdire cupis " 1259. - Μέσον γά, ίχων μίλαθρον. ethujus
Μusg. Fab. ν. 464. Φοιβήίος ίνθα γά Μεσόμφαλος
222. ss. Ιta hos versus constitui vult εστία. et ν. 906. Τον Λατούς αυδώ, "ος γ'
Ηeath. : -
ομφάν κληροί; Προς χρυσίους θάκους. Και
γαίας μεσσήρει, ίδρας. Ιtem ibid. (citante
"1ΩΝ. Τίνα δε θέλεις, basis iambica. . Εustathio) ν. 5. Ομφαλον μέσον καθίζων
Φοίβος υμνωδεί βρστοίς. Ιta ΑΕsch. Choéph.
Χο. "Ας όντως μέσον ομφαλόν glyconius. ν. 1056. Μεσόμφαλό θ' ίδρυμα Λοξίου τίδον.
Γάς Φοίβου κατέχει δόμος, idem. et in Εττά επί Θήβαις -μισομφάλοι, Πυ
"ΙΩΝ. Στίμμασι γ' ενδυτός, αμφί δε Γοςγόνες θικοί, χρηστηρίοις. Vid. de hac re Coelii
dactylicus tetrameter. Rhodigin. Αntiq. Lect. Lib. ΧV. c. 20.
Ρausanias in Ρhocic. fol. 331. lin. 27.
Χο. Ούτω και φάτις αυδά idem trimeter,
Τον δι υπό Δελφών καλούμενον ομφαλόν,
vel pherecrateus.
Βeck.
λίθον τετοιημένον λινκόν, τούτο είναι το εν
μέσω γής τάσης αυτοί λίγουσιν οι Δελφοί,
223. s. "Αρ' όντως μίσον ομφαλόν Γάς και εν ωδή τινι Πίνδαρος ομολογύντά σφισιν
Φοίβου κατέχει δόμος ,] Jupiter, aliquando εποίησε. Ρracterea Judaeam in medio terrae
ΙΩ Ν. 31

Γάς Φοίβου κατέχει δόμος, 23Ο

225 ΙΩΝ. Στέμμασί γ' ενδυτόν, αμφί δε Γοργόνες.


ΧΟ. Ούτω και φάτις αυδά. (225)
ΙΩΝ. Ει μεν εθύσατε πέλανoν προ δόμων
Τerra Phabi continet templum ?
225 Ιon. Οrnatum sane coronis, et circa sun! Gorgones.
Cho. Sic etiam fama fert.
Ιon. Si quidem Deo placentam immolastis ante templum,

225, ενδυτός,

sitam volunt nonnulli, vallem Jehosaphati tantur Pollux, Lib, VΙ. sect. 76. et Ρau
in medio Judaeae. Τertullianus vero in sanias, p. 237. 1. 16. Νec aliter Ηesy
carmine advers, Μarcion, vocat Golgotha chius. Αbutitur tamen voce Εuripides ad
terrae medium; ut et Victorinus Ρictavi sanguinem victimae, vel etiam sanguinem
ensis. Vid. Cardinal. Βaronii ad ann. simpliciter, significandum : vid. Αlcest.
Christi 34. S. 116. Βarnes. v.867. Ιphig. in Τaur, v. 501. Rhes. ν.
225. ενδυτός,] Legendum potius ενδυτόν. 427. . [Jnde suspicor, eadem potestate
Νon enim templum ipsum spectabat hic adhibitam esse; quodque sequitur επί
quaestio, sed terra umbilicum, quo nomine άσφάκτοις μήλαισι interpretamenti loco a
lapidem quendam album, Pausania teste, poeta adjectum esse: θυμέλας autem idem
vocabant, p. 331. 1. 27. Satis credibile plane valere, quod δόμων μυχόν Νon ig
est, hunc, ut alias res sacras, sertis orna noro, pσstremum hoc interpreti penetra
tum fuisse multitudinis arcendae causa: liα templi significare, cui interpretationi
quemadmodum de fonte quodam sacro adstipulatur et Ηesychius. Μihi tamen
apud Dionys. Ηalicarn. legimus : περιείρ μυχος δόμων valet, quicquidintra πρόσυλον,
ξαντες κύκλο στέμμασι, του μηδένα τοις sive πρόδομον, est. Sic enim μυχόν Ηome
νάμασι πελάζειν, p. 12. Ι. 55. Εd. Ηud rus προδόμω opponit, Iliad. ω'. v. 675.
son. Ει hinc forte Sophocles άθικτον όμ Οdyss, γ', ν. 402, δ', ν. 504. η'. ν. 346.
φαλών vocat ΟΕd. Τyr, v. 916. Μusg. Αlibique !ς μυχόν, vel κατά μυχόν θαλά
Στέμμασι γ' ενδυτός,] Αristoph.in Ρluto: μου, valet simpliciter intra ιήalαnum, ut
Τί δή9' ο Φοίβος έλακεν εκ των στεμμάτων , Οdyss, σ'. ν. 285. χ. ν. 180. Ηoc cer
Scholiast. εστεφανηφόρει γάρ ή Πυθία, επει te in loco sί μυχόν δόμων de penetralibus
οι Τρίποδες Δάφνη ήσαν εστεμμένοι. Ρhur templi Delphici, sive χρηστηρίω, intelli
nutus in Αpoll. αλλ' αί τι χείρες ανελαμ gas, pugnabit Εuripides cum Ρlutarcho,
βάνοντο, και η κεφαλή τολοιπόν τη δάφνη qui omnem ad penetralia accessum fα.mi
εκοσμείτo λέγεται δε και ο τρίπου, ουκ άνευ nis interdictum fuisse perhibet. vid.
loc.
της Δάφνης ιδρύσθαι, κατά Βοιωτίαν, επί του citat. ad ν. 216. Μusg.
χάσματος. Ηarc Joh. Βrodacus ex Phur Ει μεν , εθύσατε τέλανον] Αthenaeus
nuto, apud quem nihil ego tale reperio, Deipnosophist. 1. ιδ. Το δε θύειν επί του
Ρraeterea Στέμματα Φοίβου, frondes lau ψαιστά καταδόρπια θυμιάν και οι παλαιοί
reae et sacrae coronae Αpollinis erant pro
το θύειν δράν ωνόμαζον. Ρlato νόμων στ'.
pria , hine Ηomer, Iliad. α. ν. 14. Στίμ Θύματά τε ουκ ήν τοί, θεοί, ζώα, τίλανοι δε
ματ' ίχων εν χερσιν ικηβόλου Απόλλωνος, και μίλιτι καρτοι δεδευμένοι, και τοιαύτα
Βarnes.
άλλα αγνά θύματα. Ρorphyrius: επι:
227. ιθύσατι] Ιta Μ88. Steph. Εd. και Απόλλων παραινών θύειν κατά τα τά
Αld. έδύσατε. ΜS. Ε. ιλύσατε. Sed ve τρια, τουτέστιν κατά το ίθος
των πατέρων,
rum esse έβύσατε ostendit αθύτων τελάνων, άπαν άγειν ίοικεν εις το παλαιόν έθος το δί
Ηippol. ν. 146. θύται θέλουσα τίλανoν, παλαιόν διά ποπάνων και των καρτών ήν.
ΑΕschyl. Ρers. v. 204. Ιpsa vox αίλανος όθεν και θυσίαι, και θυηλα, και 9υμέλαι
quid hic significet, major dubitatio est. εκαλούντο, και αυτό το θύιν του θυμιάν ι!-
Ρlacentre genus esse disertis verbis tes χετο, και του νυν παρ' ημίν λεγομένου επι
Α

32 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Και τι πυθέσθαι χρήζετε Φοίβου,


Πάριτ' εις θυμέλας, επί δ' ασφάκτοις
230 Μήλοισι δόμων μή πάριτ' εις μυχόν.
ΧΟ. Έχω μαθούσα θεού δε νόμον (230)
Ου παραβαίνομεν α δ εκτός, όμμα τέρψει.
ΙΩΝ. Πάντα θεάσθ, ό τι και θέμις, όμμασι.
ΧΟ. Μεθείσαν δεσπόται 240
235 Θεού με γύαλα τάδ' εσιδείν.
ΙΩΝ. Δμωαι δε τίνων κλήζεσθε δόμων,
Εt aliquid er Phα.bo sciscitari cupitis,
Αccedite ad atria, non mactatis vero
250 Οvibus, ne in templum intrate.
Cho. Intelligo: legem igitur Dei
Νon violabimus. Quae vero sunt extra, oculos oblectabunt.
Ιon. Οculis hac omnia spectate, quando enim fas esι.
Cho. Μiserunt me domini
235 Ηos secessus Dei ut viderem.

Ιon. Αncillac vero cujus familia vocamini?

253, ότι, 255. εισιδείν.

βύειν. Νec ignoramus, priscos illos liba tianι dederunt Deι ιemplum υisendi.
ac placentas e farre, melle et oleo ad hu Μusg.
4.

manam eftigiem (vel etiam pecudum) 235 γύαλα τάδ' εισιδείν..] Lego metri
arte simulatas, oscillorum nomine notas, causa γύαλον εισιδειν. Ηesychius: γύα
Diis obtulisse, Τhucydidis Scholiastes: λον, κοίλον, άλλοι, περίβολον vid. Αris
Τινά πίμματα εις ζώων μορφάς τετυπωμένα toph. Τhesm. v. 115. ibique Κusterum.
έβυον. Quae Servio ΑΕneid. Lib. ΙΙ. haec Μusg.
attingenti ac Μacrobio Saturn. Lib. Ι. c. 257. Παλλάδος ένοικα.] Personam Cho
7. lucem afierre possunt. Εustath. in ri prafigendam curavi, auctore ΜS. Ε.
Ηomer, fol. 1454. 1. 2Ο. Ούτω δε και ο Εd. Αld. Creusae tribuit. Μusg.
Ακραγαντίνος Εμπεδοκλή, τον βούν εψεύσα Forte, ενοικώ. Loquitur Chorus, non
το, ηνίκα ίπτοις Ολύμπια νικήσας, βούν τλα Creusa. Ηeisk.
σθίντα εκ Σμύρνης και Λιβανωτού και ετέρων 258. Των έμων τυράννων παρούσας δ' αμ
φασιν αρωμάτων πολλών διένειμε τοις εν τη φι τάσδ' ερώτα] Οb vocem τυράννων έμών
πανηγύρει. Ηaec collegit Johann Βro putaram primo, Creusam non loqui; sed
daeus. De voce autem τέλανος, φuid sit, quum viderem, Ιonem ab hac persona re
vide quae nos ad Ηelen. v. 1555. Βarnes. mitti ad θεραπαινίδας, ut patet ex his ver
229. Πάριτ' εις θυμέλας,] Ι)e voce θυ bis: παρούσας δ' αμφι τάσό' ερώτα : agno
μίλη, vide supra ad ν. 46. Βarnes. vi, Creusam veram esse personam, sed
255, ό, τι και θέμις,] Quicφuid.fas est, vel hoc in loco dominam se velle celare,
vel licet. Vulgo ότι και θίμις, φuia fas est. vel certe, ut in literis nostris Sara mari
Utrumlibet ferri potest. Sed cum parum tum suum, Αbrahamum, dominum voca
apposita sit Chori responsio, videndum, bat, ita et hac de Χutho marito honoris
annon melius foret legere ότι και θέμις, causa loquitur. Βαrnes.
φuamdiu licet. Cui commode tum re Ηeath. ita scribi et distingui vult :
ponit Chorus: ηυθis υcro Domini licen Τών έμών τυξάννων ithyphallicus.
ΙΩ Ν. 33

ΧΟ. Παλλάδος ένοικα (235)


Τρόφιμα μέλαθρα των έμών τυράννων.
Παρούσας δ' αμφί τάδ έρωτάς. 245

240 ΙΩΝ. Γενναιότης σοι, και τρόπων τεκμήριον


Το σχήμ' έχεις τόδ, ήτις ει ποτ, ω γύναι.
Γνοίη δ' αν ώς τα πολλά γ' ανθρώπου πέρι
Το σχήμ ιδών τις, ει πέφυκεν ευγενής. (240)
(Έα.) Αλλ' εξέπληξάς μ', όμμα συγκλήσασα σον
245 Δακρύοις θ' υγράνασ' ευγενή παρηίδα, 251

Cho. Palladis palatia


Sunt sedes altrices meorum dominorum:

De praesenti vero hacc interrogas.


24ο Ιon. Generosa quaedam tu, et morum indicium
Ηanc speciem habet, quaecunque tandem sis, Ο mulier,
De homine enim plerumque judicarit
Speciem gjus conspicatus quis, an sit generosus.
Αge: Sed attonitum me reddidisti, tuos oculos claudens,
245 Lacrymisque rigans generosas genas,

παρούσας δ' αμφί τάσδ' έρωτάς antispasticus di- tur. In hunc locum egreditur, Ιon. ν.
meter hypercatalectus. 79. ώς πρό ναού λαμπρά θή πυλώματα
Δάφνης κλάδοισιν, et mox, finito opere, in
- de hac, ηude η μηc adest, sciscitaris. templum redit, ν. 183. Ρost hunc ver
Ηaec enim procul dubio a Choro famula- sum ingrediens Chorus, picturas, guae in
rum Αtheniensium, superveniente domi- porticibus puta quibusdam in aditu tem
na, dici intelligenda sunt. pli occurrebant, aliquantisper miratur, et
Reisk. legit: παριούσαν δ' αύθι τάνδ' earum enarrationem a principe suo, sive
ερώτα, deinceps αccedentem hanc interro- Coryphaeo, accipit. Τandem ν. 217. Ιο
εα. Βeck. nem in limine templi stantem videt et al
239. τάδ' έρωτάς..] Ιta diserte ΜS. G. loquitur:
cui in voce ερωτάς assentit ΜS. Ε. Εd. γ%
σί τοι τον παρά ναόν αυδώ -
Αld. τάσδ' ιρώτα, quod et superscriptum Μusg.
habet ΜS. G. 240. Γενναιότης σοι,] Μirum, ni scrip
Ηaec sunt, φuae de hujus Οdae explica- serit auctor: γενναία τοι σύ. Μusg.
tione et emendatione dicenda habui. Ιn Reisk. scribit: γενναία τις σύ, tu es
nonnullisdissentit Τyrwhittus, quemnunc, φuardam generosa. Βeck,
lector, audies. " In hoc Chori Ρarodo,'' 242. Γνοίη δ' άν, etc.] Graeci Φυσιογνώ
inquit ille, " duo observanda occurrunt, μονας vocant, qui ingenia hominum et
primum metra, quae vulgo monostrophi-sensus reliquaque ex adspectu et oris
ca dicuntur, revera antistrophica esse : lineamentis judicant. Ηinc Virg. ΑΕn.
(strophe scilicet a ν. 183. ad v. 192. Lib. ΙV. ν. 11. Quem sese ore.forens,
κώλα complectitur decem, et totidem an- &c, Vid. Coel. Rhodigin. Lect. Αntiq.
tistrophe a ν. 195. Sequitur Επωδός a Lib. VΙ. c. 1. Βαrnes.
ν. 203. ad v. 217.) alterum, guod majo- τα πολλά, τον τρόπον παρεις, nullo prae
ris momenti est, Ιonis personam in hoc misso morum et actionum gjus eramine,
Cantico Coryphaei partes temere occu- conjicit Reisk. Βeck.
passe, Scena enim hujus dramatis sub 244. συγκλήσασα] . Ιta Εd: Αld. et
templo Αpollinis apud Delphos constitui- ΜSS. Vulgo συγκλείσασα. Μusg.
Vor. VΙΙ. Ο
34 Ε Υ Ρ ΙΠ Ι Δ Ο Υ

"Ως είδες αγνά Λοξίου χρηστήρια,


Τί ποτε μερίμνης ες τόδ' ήλθες, ώ γύναι,
255
Ου πάντες άλλοι, γύαλα λεύσσοντες θεού, (245)

Χαίρουσιν, ενταύθ όμμα σόν δακρυρροεί.


ΚΡΕΟΥΣΑ.

250 "Ω ξένε, το μεν σόν ουκ απαιδεύτως έχει,


Ες θαύματ’ ελθείν δακρύων έμών πέρι,
Εγώ δ', ιδούσα τούσδ' Απόλλωνος δόμους,
Α' ν y Α' Α'

Μνήμην παλαιάν ανεμετρησάμην τινά,


και/ \ Α Αν και/ 9 / w» ;",
(250)

Οίκοι δε τον νούν έχομεν, ενθάδ ούσά που.


Ρostquam aspexisti Αpollinis templa.
Curnam in istam solicitudinem venisti, Ο mulier?
Ubi omnes alii, penetralia cernentes Dei,
Lactantur, hic tuus oculus lacrymas fundit.
Ο RΕUSΑ.

250 Ο hospes, hoc φuidem tuum non est absurdum,


Quod in admirationem veneris ob meas lacrymas.
Εgo vero, contemplata hanc Αpollinis aedem,
Μemoriam antiquam remensa sum guandam,
Domi autem mentem habui quamvis hic essem praesens.

254. νούν ίσχον ενθ.

248. Ού, ubί. Εmendatio est Piersoni, neat, per figuram tamen προς το σημαινό
[Veris p. 9.] quam veram esse ostendit μενον, ελθών retinendum judico, guia συ in
sequens ενταύθα, Αlioqui χαίρω accusa το σόν includitur, ut verum tamen fatear,
tivum regere potest: Ηippol. ν. 1536. quia in omnibus libris, post σον, comma
Rhes. ν. 387. huj. fab. ν. 561. Μusg. ponitur, quod separat illud a verbo έχω,
"ο τάντες] "ο in hoc loco pro ότι, per ego quidem ita sumo, ut primo exposui,
ΑΕolicam apocopen, de qua vide Εustath. hoc υidel, sensu: ώ ξίνι, συ μιν, κατά το
in Ηomer, fol. 187. lin. 27. et fol. 1049. σόν, ουκ άπαιδεύτως έχεις, ελθών εις θαύμα,
lin. 1. Sic Ηorner. Ιliad. τ. ν. 1 19. 8 c. Βarnes.
Γνώ δ' Αίας κατά θυμον αμύμονα ρίγησέν τι Αut hoc versu leg. erit έχεις, si volu
"Εργα θιών ό ρα τάγχυ μάχης ετιμήδια mus versu sequ. ελβών (vel potius εις θαύ
κείρει Ζευς υψι"ρεμίτης : ubi o pro ότι δή, μά γ' ελβών) servare. Αt si έχει tuemur,
sicut et διo et καθo pro διότι et καθότι, φuod legendum erit deinceps εις θαυμά σ' ελ
recte δι' ό, et καθ' ό scriberetur. Πανηes. θιίν. Ιιeisk.
250. s. "Ω ξένι, το μεν σόν ουκ αταιδεύτως 251. "Ε
Ιta ΜS. Ε. Αlioφui re
έχει, Εις θαύματ’ ελ4ών] Scaliger hac cepissem Scaligeri ελέον. Εd. Αld. ιλ
syntaxi turbatus, ελλον legit, ut concordet θών. Μusg.
cum το σόν, ego vero vel το μεν σον per 254. έσχον,] Ita ΜSS. Steph. Εd.
synecdochen sumo, et κατά subaudio, le Αld. ίσχομεν. Μusg.
goque έχεις, vel concesso, ηuod το μεν σόν 256. ανήσομεν,] Legendum haud dubie
(pro συ) sit nominandi casus, et έχει ma ανοίσομεν, φuo rgforemus " i. e, quod prin
ΙΩ Ν. 35

255 "Ω τλήμονες γυναίκες ώ τολμήματα


Θεών, τί δήτα, πoί δίκην ανοίσομεν,
Ει των κρατούντων αδικίαις ολούμεθα,
ΙΩΝ. Τί χρήμα δ' ανερεύνητα δυσθυμεί, γύναι, (255)
ΚΡ. Ουδέν μεθηκα τόξα ταπί τωδε δε
260 Εγώ τε σιγώ και σύμή φρόντιζ' έτι..
ΙΩΝ. Τίς δ' εί, πόθεν γης ήλθες, εκ ποίας πάτρας
Πέφυκας, όνομα τί σε καλείν ημάς χρεών, -

270
ΚΡ. Κρέουσα μέν μοι τούνoμ, εκ δ' Ερεχθέως (260)

Πέφυκα, τσατρίς γή δ' Αθηναίων πόλις.


265 ΙΩΝ. "Ω κλεινόν οικουσ' άστυ, γενναίων τ' από
255 Ο misera mulieres; Ο facinora
Deorum, guid igitur? guo justitiam remittemus,
Si dominantium injuriis pereamus 2
Ιon, Quam ου rem occulte despondes animum, mulier?
Cre. Νihil. Αrcum remisi : caetera vero
260 Εgoque taceo, et tu ne cures amplius.
Ιοη. Quae vero es 2 Unde terrarum venis? ex gua patria
Εs nata ? guo nomine te vocari a nobis oportet 2
Cre, Creusa quidem mihi nomen est, ex Εrechtheo vero
Νata sum, patria vero est Αtheniensium civitas.
265 Ιon. Ο inclytam habitans urbem, et a generosis

256. ανήσομεν. 257, ολοίμεθα. 258. Τί χρήμ' ανερ.

cipium Justitia faciemus? Chrysippus ap. cum remittentibus, poetis frequens. ΑΕs
Ρlutarch. Οp. Μοr, δεί τούτοις συνάψαι chyl. Suppl. Και γλώσσα τοξεύσασα μή
τον περί αγαθών και κακών λόγον, ουκ ούσης τα καίρια, Sapenumero sermones suos
άλλης αρχής αυτών αμείνoνος, ουδε αναφοράς, Ρindar. βέλη appellat: τoλλά μοι υπ'
p. 1902. Εd. Steph. Μusg. αγκώνος ώκία βέλη, ένδον εντι φαρέτρας, φω
258. Τί χρήμ' ανερεύνητα] Ita Εd. Αld. νάντα συνετοίσι. Ει: έμε δ' ευθυν ακόντων
Μetro succurrit Βarnesius legendo: τί iίντα ρόμζον. Ιdem in Isthmiis: γλώσσά
χρήμά γ' ανερεύνητα. - Μihi magis placet: μοι τοξεύματ’ έχει τερι κείνον κελαδήσαι.
τί χρήμ’ , άρ' ανερεύνητα, δυσθυμή, γύναι , Μenander apud Stobacum: Γλώσση μα
Μusg. ταίους εξακοντίση λόγους. Ηaec Βrodaeus.
Τί χρήμ' ανερεύνητα δυσθυμή,] Διά τί χρή Vide etiam, qua nos de hac re ad Τroad.
μα ανερευνήτως δυσθυμεί, , Syllabam ά γ' ν. 442. Βαrnes.
ob versum addidi. Βarrιes. 265. "Ω κλεινόν οικούσ’ άστυ,] Ρraeter
Forte, ει χρή μί σ' ανερωτάν, τί δυσθυμή, quod ingeniose poèta facit Ionem secreto
si licet me te interrogare, Reisk. vel ignota patria suae amore inflammari,
259 μεθήκα τόξα ] Αrcum e nιαnibus est pium iliius artificium, quoquomodo
deposuί. Μale interpres remisi. Ηe Αthenas suas οrnare, Vide infra ad ν.
sychius: μεθείναι, αφιίναι, ιάσαι. De me 274. et supra ad ν. 185. Βarnes.
taphora vid. ad Τroad. ν. 442. Μusg. 265. ss. ΙΩΝ. Ω κλεινόν οικεύσ' άστυ γινναίων
τ' άτο
μεθήκα τόξα,] Ιnstitutam orationem per
sequi desino. Μetaph, a sagittariis ar τς αφύσα πατέρων, ώ, σε θαυμάζω, κύναι,
Ο 2
36 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Τραφείσα πατέρων, ώς σε θαυμάζω, γύναι,


ΚΡ. Τοσαύτα κευτυχούμεν, ών ξέν, ου πέρα.
ΙΩΝ.. Προς θεών αληθώς, ως μεμύθευται βροτοίς, α
ΚΡ. Τί χρήμ’ έρωτάς, ώ ξέν, εκμαθείν θέλω,
270 ΙΩΝ. Εκ γης πατρός Ο"ΟU πρόγονος έβλαστεν πατήρ,

ΚΡ. Εριχθόνιός γε, το δε γένος μ' ουκ ωφελεί,


Εducata parentibus, ut te admiror, mulier !
Cre. Ηactenus, Ο hospes, nec ulterius felices sumus.
Ιon. Per Deos dic, verane quae memorantur a mortalibus?
Cre, Quam rem interrogas, Ο hospes? scire cupίο.
270 Ιοη. Ρater avus patris tui ex terrane ortus est ?
Cre. Εrichthonius quidem ; sed genus me non juvat.

ΚΡ. Τοσαύτα κεύτυχεύμεν, 2 ξέν, ου τέρα. ΑΕgyptius, 2. Cranaus, 5. Αmphictyon,


Deucalionis F. 4. Εrichthonius, 5. Ρan
Leve mendum in ultimo versu hacret, dion Ι. 6. Εrechtheus, 7. Cecrops ΙΙ. 8.
quod distinctione sublata et una literula Ρandion ΙΙ. 9. ΑΕgeus, 10. Τheseus;
paululum immutata sic eximas: Vide Μarmor Αrundelianum ab Johanne
τοσαύτάγ' ευτυχούμεν, ώ ξέν, ου τίςα. Seldeno editum ac illustratum, et Johan
nis Μeursii Lib. de Reg. Αthen item Do
Similiter in Ρhα.niss. ν. 1224. mini Johannis Μarshami Chronic. Canon.

ία τα λοιπά δεύς αει γας ευτυχείς. Lib. ΙΙ. Recteigitur hoc in loco Εριχθό
Jacobs. νιος vocatur πρόγονος Ερεχθίως, quia Ρan
267. Videtur constructio esse: τοσαύ
dion erat Εrichthonii filius, Pandionis au
1 - - γ ν , - --
tem Εrechtheus: Ηic Εrechtheus uxo
τα, και ου πίρα, ώ ξένε, ευτυχούμεν, Νisi rem duxit Praxitheam, (alii legunt Ρrasi
malis: τοσαύτά γ' ευτυχούμιν, Μusg. theam, alii Pasitheam, et alii Phrasi
268. Ρone interrogationis notam ad fi theam) Ρhrasimi et Diogenaete, Cephisί
Πem versus. Ηeath.
filiae, filiam, ex qua filios suscepit Cecro
269. εκμαθιίν Ε Ρernoscere cupίο. pem,
Pandionem et Μetionem, filias vero
Ρlus valet, quam simplex μαθεϊν. Μusg.
27Ο. De historia Εrichthonii viden quatuor, Procrin, Οrithyiam, Chthoniam
dus Αpollodorus, Lib. ΙΙΙ. c. 15. sect. 6. et Creusam. Αpollodor, Lib. ΙΙΙ. c.
Genealogia sic se habet: Εrichthonius 14. sect. 1. Οιuanquam alii duas prae
Ρandionem genuit, Pandion Εrech terea memorent, Ρrotogeniam videl. et
theum, Εrechtheus Creusam. Μusg. Ρandoram; de quibus mox dicturi sumus.
Βαrnes.
Εκ γής πατρός σου πρόγονο, έβλαστεν 272. ss. Paulo obscuriora sunt hacc :
πατής,] Ηic Εuripides, ut ait Joh. Βro
daeus, Εrechtheum Εrichthonii fuisse fi
ΙΩΝ. "Η καί σφ' Αθάνα γήθεν εξανείλετο :
lium (ego potius nepotem velim) opina
tur; cum alii eundem putent et Εrech ΚΡ. Εις ταςθένους γεχείςας, ου τεκούσά νιν"
theum et Εrichthonium. De hac re vi 1ΩΝ. Δίδωσι ώστις εν γραφή νομίζεται,
desis Ιnterpretes Ηomeri ad Ιliad. β. v. ΚΡ. Κέκροτός γι σώζειν παισιν ουχός ώμενον.
559. Δήμο Ερεχθήος μεγαλήτορος, όν ποτ' Τertio versui hic fere sensus tribuendus
Αθήνη Θρίψε, Διός θυγάτης, τρέφε δε ζείδω
ρος άρoυρα. . Vide etiam Αpollodori Βi est, ut Ion quacrat, an Μinerυα Εrichtho
blioth. Lib, ΙΙΙ. c. 13. S. 6. Εtymolo mium ita cista inclusum serpentiύusque
icum Μ. in voce Ερεχθευς, et Coel. Rho circumdatum, eo denίηue habitu puellis
igin. Lib. ΧΙΙΙ. c. 7. et Νatal. Com. ιradiderit, φuo in pictis labulis conspicere
Μytholog. Lib. ΙV. c. 5. Ηac vero re tur " Rem ipsam disertius exposuit Εu -
gum Αtticorum successio: 1. Cecrops 1. ripides in hujus Τragα.diae prologo, ν. 2!.
ΙΩ Ν. 37

ΙΩΝ. "Η καί σφ' Αθάνα γηθεν εξανείλετο,


280
ΚΡ. Ες παρθένους γε χείρας, ου τεκούσά νιν. (270)
ΙΩΝ. Δίδωσι δ, ώσπερ εν γραφή νομίζεται,
275 ΚΡ. Κέκροπός γε σώζειν παισιν ουχ ορώμενον,
ΙΩΝ. "Ηκουσα, λύσαι παρθένους τεύχος θεάς.
ΚΡ. Τοιγάρ θανούσαι σκόπελον ήμαξαν πέτρας.
Ιon. Νum et ipsum Μinerva ex terra sustulit?
Cre, Ιn virgineas manus, quamvis eum non peperisset.
Ιοτι. Τradiditne vero eum, sicut in pictura fingitur ?
275 Cre. Filiabus Cecropis servandum, non conspectum.
Ιon. Αudivi virgines solvisse arcam dea.
Cre. Ιdeo mortuae cruentarunt patris rupem,

ubί Μercurius de Εrichthonio mentionem vim intulisse, sed cum ea, utpote fortiter
1njιciens Inquut reluctante, potiri non posset, semen vene
reum effudisse, ex quo in terram absterso
κείνω γάς, ή Διες κόρη natus est Εrichthonius. Ηunc Pallas, e
φςουζώ παςαζεύξασα φύλακας σώματος terra susceptum, Cecropis filiabus educan
δισσώ δς άκοντε, παςθένοις Αγλαυgίσι dum dedit. Νοn igitur otiosum est εις
δίδωσι σώζειν. παρθένους χείρας, aut, quod sequitur, oύ
σεκούσά νιν. Ηis enim verbis cavet poéta,
Αnte quos versus, post versum undevice ne quis Εrichthonium e dea natum, ip
simum, unum saltem senarium intercidis samve constupratam putaret. Νonnus
se suspicor Confer ν. 1421. et 1426.
Lib. ΧΙΙΙ. παρθενίω πήχυνε αήθεί κούρον
Ιn Ionis vero verbis, supra positis αγοστό Ηφαιστηϊάδην. Μusg.
δίδωσι δ' ώστες εν γραφή νομίζεται , Ει, παρθένου, γε χείρας,] Ιn manus vir
gineas, i. e, Pandrosi, Ηersa et Αglauri,
recte monuit Μusgravius novissimum vo quarum fidei Μinerva commisit cistam,
cabulum, quo sensu hoc loco sίt positum, Εrichthonium infantem serpentibus invo
non apparere. Putabat ille Εuripidem lutum continentem, de qua re vide quae
scripsisse - ρυθμίζεται, φuo verbo ego nos supra ad v. 23. et 24. et infra ad v.
quoque poètae mentem optime declarari 1426. Βarnes.
existimo. Μinori autem literarum diver
273-275. Τribuit Reisk. Creusae.
sitate, quamvis eodem sensu, corrigendum Εa observatio additur ob Palladis ve
puto: nerationem. Βeck.
δίδωσι δ' ώστες εν γραφή στολίζεται, Leg. τε pro γε. Reisk.
274. εν γραφή νομίζεται guid sit, non
Βis eodem vocabulo translata significa admodum intelligo. Αn: εν γραφή ρυθμί
tione usus est Εuripides; in Suppl. ν. ζεται, in picturα βίfώrmatur Μusg.
669 . Αυτόν δι Πάραλoν εντολισμένον δορί. εν γραφή νομίζεται ;) Pulchre et honeste
in Iphig in Αul. ν. 254. πεντήκοντα νήα, Εuripides hic patriae suae decus suo more
ειδόμαν Σημείοις εστολισμένας. Vide Αr magnificat; quasi Αthenarum res gestae
naldum in Αnimadverss. p. 22. Jacobs. apud Delphos essent depicta: unde et
273. Εις παρθένους γε χείρας,] Connec Ιoni tantopere innotescerent. Ιd autem
tendum cum verbo, guod praecessit, εξανεί non semel facit in hac fabula, ut et alias
λετο. Susίulit in υirgineas suas manus, saepissime: Vid, supra ad ν. 265.
Μale Βarnesius interpretatur de manibus Βarnιes.
filiarum Cecropis, Νondum enim eo per Δίδωσιν scribit Reisk. (et forte part. δ'
venit oratio. De Εrichthonii natalibus
delerivult.) Βeck.
hacc fere tradit Αpollodorus: Vulcanum 276. "Ηκουσα λύσαι παρθίνους τεύχος
quondam, libidine inflammatum, Palladi θεάτ.] De hac sororum temeraria arcule
Ο 3
38 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

ΙΩΝ. Είεν τί δαι τόδ', άρ αληθές, ή μάτην λόγος;


ΚΡ. Τί χρήμ' έρωτάς, και γάρ ου κάμνω σχολή,
280 ΙΩΝ. Πατήρ Ερεχθευς σάς έθυσε συγγόνους,
ΚΡ. Έτλη πρό γαίας σφάγια παρθένους κτανείν.
ΙΩΝ. Συ δ' εξεσώθης πώς κασιγνήτων μόνη, 29Ο

ΚΡ. Βρέφος νεογνόν μητρός ήν εν αγκάλαις. (280)


Ιon. Αge: quid autem ? Εstne verum hoc, an falso rumor circumfertur *
Cre. Quidnam interrogas? non enim ocio destituor,
28Ο Ιοη. Ρater tuus Εrechtheus mactavitne tuas sorores ?
Cre. Αusus est mactare "irgines victimas pro patria.
Ιon, Quomodo vero tu sola sororum servata es?
Cre. Infans recens-nata matris eram in ulnis.

apertione, et illarum pα.na, ab irata Ρal κατά της Ακροπόλεως, ένθα ήν μάλιστα α
lade inflicta, vid. ad notam proxime se τότομον, αυτάς ρίψαι. Βarnes.
guentem. Βarnes. θορούσαι, desilientes, conjicit Reisk.
277. σκόπελο - πέτρας.] Νon defen Βeck.
dam ex ν. 715. utpote mendoso, Satis 278. Interpungo: τί δαι τέδ', άρ αλη
forte erit dixisse, σκόπελον a σκέπτομαι θές. Μusg.
derivatum esse, idemque valere, quod σκο. 279 ου κάμνω σχολή.] Ηeath. reddit :
πιάν, i. e. speculam. Αlioqui non displi Οtio non destituor. Βeck.
cet τα τρό, - vid. ν. 937, et ν. 1599. De 280, έθυσε] Ηistoriam plene enarrant
historia convenit Εuripidi cum Ρausania, Suidas v. Παρθένοι. Ηyginus Fab, 46.
p. 16. 1. 5. ut et Ηygino Αstron. Ροét. Μeminere etiam Demosthenes in Εpita
Ι.ib. ΙΙ. c. 13. Αb Οvidio aliter narra phio, Cicero pro Ρ. Sextio, c. 21. et alii
tur. Μusg. plures. Μusg.
Τoιγάρ θανάται σκόπελον ήμαξαν τέτρας.] Πατήρ Ερεχθευς σάς έθυσε συγγόνους ,Ι
Σκόπελον τέτρας pro σκόπελον τετρήεντα, Demaratus apud Stobacum (ita citat Βro
vel simpliciter pro πέτραν, guae valdeprae daeus, cum tamen in Stobaci Εxcerptis non
rupta et inaccessa erat, φuare nihil ego appareat): Αθηναίων προς Εύμολπον, των
Johannis Βrodaei auctoritate commoveor, Θρακών βασιλία, πόλεμον εχόντων, Ερεχ
qui castigandum vult in πάτρας. Ωuin θεύς, ο τής Αττικής τροϊστάμενος, χρησμόν
haec petra aliquando emphatice Κεκροπία έλαβεν, ότι νικήσει τους εχθρούς, εάν την
τέτρα vocabatur, ut infra ν. 956. "Ακουε τρεσβυτάτην των θυγατέρων Περσεφόνη θύ
τοίνυν, οίσθα Κεκροπίας πέτρας πρόσβορρον ση. Περιγενόμενος όδ' εις Αθήνας, Πρασι
άντρον, et ob mirum et praecipitem descen θία, τη γυναικι, την πιθόχρηστον μαντείαν
sum et continuationem in plurali numero ατήγγειλιν, είθ' ούτω την κόρην προσαγαγών
Μακραι τέτραι, et absolute Μακραι et τέ τους βωμούς ανειλε και συμβαλών τον τό
τραι, de qua re vid. Joh. Μeursii Αthen. λεμον, εγκρατής εγένετο της νίκης. Demos
Αttic, Lib. ΙΙ. c. 6 et supra v. 11. De thenes in Εpitaphio, Ερεχθέα τάς αυτού
hac rupe praecipites se dabant Cecropis παίδας, ας Υακίνθιδας καλούσιν, εις προυπ
filiae, Εrichthonii arculam inspicere ausae; τον θάνατον δόντα αναλώσαι, testis est.
ita enim Pausanias Αttic, fol. 16. lin. 5. Cui Μ. Τullius pro Ρ. Sextio adhaeret,
"Υπέρ δί των Διοσκούρων το ιερόν, Αγλαύρου ut paulo post videbimus. Ηyacinthiae
τέμενός εστιν Αγλαύρω δε και ταϊ, Αδελ autem cognominatae sunt, quod in pago
φαίς, "Ερση και Πανδρόσω, δούναι φασιν Αθη Ηyacintho immolatae tradantur.
νάν Εριχθόνιον, καθείσαν ε, κιβωτόν, απει Βrodarus.
πάσαν εις την παρακαταθήκην μή πολυπραγ 281. "Ετλη τρο Γαίας σφάγια Παρθένους
μονιίν Πάνδροσον μίν δη λέγουσι τείθεσθαι, κτανείν.] Ηarum sororum nomina supra
τάς δε δύο (ανοίξαι γάρ σφέας την κιβωτόν) memoravi, ad ν. 27Ο. videl. Ρrocrin, Οri
μαίνεσθαι τι, ώς είδον τον Εριχθόνιον, και thyiam, Chthoniam et Creusam ; practer
Ι Ω Ν. 39

ΙΩΝ. Πατέρα δ' αληθώς χάσμα σον κρύπτει χθονός,


285 ΚΡ. Πληγαι τριαίνης Ποντίου σφ' απώλεσαν.
ΙΩΝ.. Μακραί δε χωρός εστ εκεί κεκλησμένος,
ΚΡ. Τί δ' ιστορείς τόδ', ώς μ' ανέμνησας τινός. 295
ΙΩΝ. Τιμά σφε Πύθιος αστραπαί τε Πύθιαι, (285)
ΚΡ. Τιμά, τί μήν; ώς μή ποτ' ώφελόν σφ' ιδείν ,
Ιονι. Ρatrem vero tuum verene hiatus terrae occultat?
285 Cre. Ιctus tridentis Νeptuni ipsum perdiderunt.
Ιon. Locus vero istic est nuncupatus Μacrae?
Cre, Quid vero interrogas hoc? ut mihi revocasti in memoriam quiddam2
Ιονι. Ηonorat illum locum Pythius, et fulgura Pythia ? (aepexissem.
Cre. Ηonorat, Quid in memoriam revocas? Utinam nunquam illum locum

289. Τιμά, τιμά, ως μή ποτ' ώφ, σ' εισιδείν.

Ρrotogeniam et Pandoram , et harum Νeptunus, Εrechtheo iratus, ob Εumol


quidem Ρrocris Cephalo, Deionei filio, in pum, filium suum, ab eo casum, tridente
matrimonium cessit, Chthonia Βuta, Ε suo Μacras rupes percussit, unde Εrech
richthonii filio juniori, Creusa Χutho, theus mari obrutus periit, (ut hoc in
ΑΕoli filio; Οrithyia vero ad Ilissum am loco ostendit poèta) eo videl. ipso in loco,
nem a Βorea rapta erat. Οιuare necesse quo Creusa ab Αpolline fuerat compressa.
est, ut virgines relinquerentur Ρrotogenia Ι)e hoc Εrechthei interitu ex ira Νeptuni
et Pandora tantum, φuae ultro se jugulan ita Αpollodorus, Lib. ΙΙΙ. c. 14. S. 4. et
das patri obtulerunt in Βα.otio bello, ob 5. Γενομένης δε μετά σφαγήν (των ταξθί
salutem patriae, unde Cicero in Οratione νων) της μάχης, Ερεχθευς μεν ανείλεν Εύμολ
pro Sextio: " Μortem etiam, guam vir τον Ποσειδώνος δε και τον Ερεχθία και την
gines Αthenis, regis Εrechthei filia, pro οικίαν αυτού καταλύσαντος, Κέκροψ, ο πρεσ
patria contemsisse dicuntur, ego vir con βύτατος των Ερεχθέως παίδων, εβασίλευσεν.
sularis, tantis rebus gestis, timerem?'' Εarnes.
Quod virgines dixit, id emphatice dic 286. Μακραι δε χωρός ιστ’ εκεί κεκλησμί
tum scias, ut et hic Εuripides παρθίνους νο, j De hoc loco vid. supra ad ν. 13.
vocat κατ' εξοχήν : ita enim Ηesychius: Βarnes,
Παρθένοι, τάς Ερεχθέως θυγατέρας ούτως Lectoris acumini commerιdat hunc et
ίλιγον, και ετίμων. Vide Johannis Μeur seq. ver, R. Ρ. Ρraef in Ηecub. clxvi.
sii Cecropiac, c. 14. p. 50. Cαl. Rhodig. Βurn.
Lib. ΧΙΙΙ. c. 7. Αpollodor, Lib. ΙΙΙ. 288. αστραπαι πύβιαι de radiis solari
c. 14. S. 4. Ωuod vero Ηesychius ad bus interpretantur Βrodacus et Ηeathius.
dit, και ετίμων, id religiosum honorem no Μihi huc pertinere videntur αστραπαι δι'
tat, Cicero enim dicit, Εrechtheum cum άρματος, de quibus sic Ηesychius: ΑΑη
.filiαόus numinum υice coli. Εt earum ναίοι, οπότε δι' "Αξματος αυτοίς αστράψειιν,
templum Εκατόμτεδον vocabatur. Ηesych. έτεμτον εις Δελφούς θεωρού, τους λεγομένους
Εκατόμπεδον, νεώ, εν τη Ακροτόλει Παρθί πυθιαστάς, vid. et Strab. Ι.ib. ΙΧ. p.
νοις κατασκευασθείς υπο Αθηναίων. Βαrnes. 404. ubi docet, "Αρμα vicum fuisse in con
283. νεογνόν] De hac voce vid. supra finiis Αttica Τanagris vicinum ; fulgura
ad ν. 31. - Βαrnes. autem haec in urbe observata fuisse ατο
283. Εumolpum, Νeptuni et Cliones της εσχάρας του Αστραταίου Διός : ίστι δε
filium, prαclio sustulerat Εrechtheus, un αυτή εν τά τείχει μεταξύ του Πυθίου και του
de pα.nas postea a Νeptuno luit terra Ολυμπίου, De Ρythio Suidas: Πύθιον,
motu oppressus. Αpollodor, Lib. ΙΙΙ. c. λιρόν Απόλλωνος Αθήνησι Ρausanias: με
14. sect. 4. Μusg. τα δι τον ναόν του Διός του Ολυμπίου, πλη
Πληγαι τριαίνης Ποντίου σφ' απώλεσαν..] σίον άγαλμά εστι Απόλλωνος Πνθίου, Ρ. 17.
C 4
40 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

290 ΙΩΝ. Τί δέ, στυγείς συ του θεού τα φίλτατα,


ΚΡ. Ουδέν ξύνοιδ' άντροισιν αισχύνην τινά,
ΙΩΝ. Πόσις δε τίς σ' έγημ’ Αθηναίων, γύναι, 30ο
ΚΡ. Ουκ αστός, αλλ' επακτος εξ άλλης χθονός. (29o)
ΙΩΝ. Τίς, ευγενή νιν δεί πεφυκέναι τινά.
295 ΚΡ. Ξούθος, πεφυκώς Αιόλου Διός τ' άπο.
ΙΩΝ. Και πώς ξένος σ' ών έσχεν, ούσαν εγγενή,
290 Ιονι. Οιuid vero? Οdisti tu Deo gratissima locα 2
Cre. Νequaquam. Dedecus quoddam admissum in illis antris scio.
Ιon. Μaritus vero quis te duxit Αtheniensium, mulier?
Cre. Νοn civis, sed advena ex aliena terra.
Ιon, Quis? nobilem aliquem ipsum fuisse oportet.
295 Cre. Χuthus, ab ΑΕolo Joveque genus trahens.
Ιon. Εt quomodo peregrinus existens te indigenam existentem habuit?

291. Ουδέν, ξέν' οι δ' άντρ.

Veteres fulgurandi potestatem arcui Τιμά, τίμοι , ως μή τοτ' ώφελόν σφ' ιδείν ι]
Αpollinis tribuisse, colligi potest ex Α Ιta, Scaligero praceunte, lego. Οlim
pollon. Rhod. Lib. ΙV. versus finem: horrendo errore erat: Τιμά, τιμά, ως μή
ποτ' ώφελόν σ' εισιδείν, metro misere luxato,
Δεξιτεςύ χgύσιμον ανίσχεθες ύψόθι τόξον sensu prorsus nullo. De φua tamen re
Μαςμαςέην δ' ατέλαμψε βιός περί τάντοθεν αί nihil omnino Stephanus cum suis ΜSS.
γλην. Νihil omnino Canterus cum suis conjec
turis; ne erroris quidem nos admonuit.
Ιn qua re narranda Αpollodorus verbo De aliis, quod praetermiserint, non est
καταστράπτειν usus est, ut pulchre vidit mirum , Duportus, versum redundare vi
Galeus, locum Lib. Ι. cap. 9. sic e dens, σφ' ιδείν legebat, sicut et Scaliger;
mendans: Απόλλων - τοξεύσας τώ βίλει secundum autem τιμά solus Scaliger in
εις την θάλασσαν κατήστραψεν. Vulgo τί μοι vertendum duxit ; Σφι autem pro
κατέστρεψεν. . Ηinc credibile est, quum αυτόν ad locum respicit, ut versu praece
Αpollo Ηoratio audit fulgente decorus ar denti: τιμά σφε Πύθιος, &c. i. e χώρον.
cu (Carm. Sec.), participium fulgente pro Βarnes.
.fμlgurante accipiendum esse, ut in locis Reisk. lectionem veterem, Τιμά, τιμά,
citatis Εrnestio Clav, Ciceron. Νec aliter probam censet, confertque Ηomericum
adhibuit Claudianus in Stilichon. ΙΙΙ. illud: "Αρες, "Αρες, βρoτόλοιγε. Βeck.
60. Οlim cum magno versus detrimento le
Venturi quoties affulget Αpollinis arcus. gebatur
τιμά, τιμά, ώς μήτοτ' ώφελόν σ' εισιδιίν.
Ηae igitur arcus Αpollinei fulgurationes
videntur esse Εuripidi memoratae άστρα cujus lectionis depravationem Βarnesius
παι Πύθια. Μusg. non sustulit, sed auxit. Verum tamen
αστραπάς Πυθ. vel ad radios solis allu videtur, guod in fine versus reposuerunt
dere, vel ad fulgura illa, praesagia res Scaliger et Duportus- σφ' ίδιίν. Reis
ponsorum, censet Ρrev. Βεεί. kius veterem lectionem
289. Versusmendosus, quem sic utcun τιμά, τιμά -
que restιtuas:
sinceram esse arbitrabatur, versu Ηome
τιμά τί δ' ιμνας, μή τοτ' ώφελόν σφ' ιδείν.
rico: Αρις, "Αεις βροτόλαιγε ad metri vi
Μusg. tium defendendum abusus, Μusgravius
4
ΙΩ Ν. 41

ΚΡ. Εύβοι' Αθήναις εστί τις γείτων πόλις. 305

ΙΩΝ. "Οροις υγροίσιν, ως λέγουσ', ωρισμένη, (295)


ΚΡ. Ταύτην έπερσε Κεκροπίδαις κοινώ δορί,
300 ΙΩΝ.. Επίκουρος ελθών, κάτα σον γαμεί λέχος ;
ΚΡ. Φερνάς γε πολέμου και δορος λαβών γέρας.
ΙΩΝ. Συν ανδρι δ' ήκεις, ή μόνη, χρηστήρια; 31Ο

ΚΡ. Σύν ανδρί, σηκούς δ' ενστρέφει Τροφωνίου. (300)


Cre. Εubα a quaedam regίο Αthenis est vicina.
Ιοη. Ηumidis, ut aiunt, limitibus terminata.
Cre. Ηanc debellavit cum Cecropidis communi Μarte,
30Ο Ιon. Veniens auxiliator deinde te duxit uxorem ?
Cre, Dotem belli, pugnaeque praemium accipiens.
Ιon. Cum viro autem venis, an sola, ad hacc oracula ?
Οre. Cum viro: Ιlle vero delubrum adiit Τrophonii.

denique duram emendationem proposuit, γ', ν. 4. Οι δι Πύλον, Νηλήoς εύκτίμενον


quam nemo facile pro Εuripidea lectione πτολίεθρον, Ιξον. Ηaec vero έλλειψις προ
amplectetur: τιμά τί δ' έμνας μή ποτ' θέσεως recentioribus poétis longe usitatior.
ώφελον σφ' ιδείν Μihi minima mutatione, Satis sit, hacc semel hoc in loco monuisse.
una vocula interposita legendum videtur: Βarnes.
303, ενστρέφει] Vox Lexicis et gram
τιμά γε, τιμά μήτοτ' ώφελον σφ' ιδειν. maticis fere ignota, nec temere tamen
Ιn honore ημίdem habet cam, ita tamen, ut movenda. Αristides: Σύρων και Κιλίκων
optandum esset, eam Deum nunφuan υι ενστροφα, Vol. Ι. p. 239. Εd. Jebb. Ηe
disse oculis. Jacobs. sychius: ενστρωφάσθαι, ενστρέφεσθαι. Ρro
291. ξίν, οίδ'] Legendum cum Τyr σηκού, Βarnesius σηκούς, φuod cur alteri
whitto: ξύνοιδ' άντροισιν αισχύνην τινά, anteponeret, nulla ratio erat. De antro
Μusg. Τrophonii consulendus inprimis Ρausan.
Verba είδ’ ά. αισχ. τ. seorsim dicta esse p. 313. 1. 9. Αdde et Philostr, Vit.
a Creusa censet Ρrev. propterea, quia Αpoll. Lib. VΙΙΙ. Βeck.
Ιon iis non respondet. Βeck. σηκοί, δ' ενστρέφει Τροφωνίου.] Οlim ση
297. Citat Ηarpocrat, v. Κείοι. Βurn. κούς scriptum erat, quae lectio stare non
299. Κεκροτίδαι,] Αthenienses a primo potuit, nisi ανστρέφει pro αναστρέφει lege
suo rege, ΑΕgyptio Cecrope, Κεκροτίδαι retur: quare Scaligerum, Duportumque
dicti sunt, ut et Ερεχθείδα a sexto rege, sequor, φui legunt σηκούς δ' ινστρέφει. Ut
Εrechtheo, denique Θησείδα a Τheseo, et verum autem fatear, mallem ego σηκού, δ'
κοδείδα a Codro, qui fere precipue inter ανστρέφει legere, Judicet lector. De hoc
illorum reges eminebant. Vid. Stepha autem Τrophonio et Τrophonii antro,
num τιρι πόλεων, in voce Αθήναι. quod in proverbium abiit, Νiceph. Greg.
Βarnes. in Synes. de Ιnsomn. Εγένετό τις ανής,
302. ήκεις χρηστήρια ..] Εις χρηστήρια. Τροφώνιο, όνομα, μάντις την τέχνην, ούτος
Νοtandum est, sape apud optimos aucto υπό κενοδοξίας εί, τι στήλαιον εαυτόν εμβαλών
τes Graecos, ήκω, ίκω et ικάνω, ut alia και κατακρύψας αυτόν, του βίου απήλλαξεν.
verba motum ad locum significantia, ac Το δι σπήλαιών, φασι, μαντείας ανιδίδου τους
cusativos sine praepositionibus suis aeque εισιoύσι και ερωτώσι σερι ότουούν. De loco
habere, ac cum iis; Νec enim εις ουρανόν ita Strabo Lib. ΙΧ. in Βoeotia fol. 414.
Σκι tantum dixit Ηomerus, sed et ή". Λεβαδία δ' ιστιν, όπου Διός Τροφωνίου μαντείον
α'. ν. 3!7. Κνίσση δ' ουρανόν ίκεν ελισσομίνη 7δρυται, χάσματος υπονόμου κατάβασιν έχον
τιρί κασνώ. Sic Ηesiod. Scut. v. 52. καταβαίνει δ' αυτό, και χρηστηριαζόμενος,
Τάχα δ' ίξε Τυφαόνιον. Sic Ηom. Οdyss, Κιίται δι μεταξύ του Ελικώνος και της Χαι
42 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

ΙΩΝ.. Πότερα θεατής, ή χάριν μαντευμάτων,


305 ΚΡ. Κείνου τε Φοίβου θ' εν θέλων μαθείν έπος.
ΙΩΝ. Καρπου δ' ύπερ γής ήκετ, ή παίδων πέρι,
ΚΡ. "Απαιδες εσμεν, χρόνι έχοντ’ ευνήματα. 315

ΙΩΝ. Ουδ' έτεκες ουδέν πώποτ, αλλ' άτεκνος εί, (305)


ΚΡ. Ο Φοίβος οίδε την εμήν απαιδίαν.
31o ΙΩΝ. "Ω τλήμον, ώς τάλλ' ευτυχούσ’, ουκ ευτυχείς,
ΚΡ. Σύ δ ε τίς, ώς σου την τεκούσαν ώλβισα.
ΙΩΝ. Του θεού καλούμαι δούλος ειμί τ', ώ γύναι. 32ο
ΚΡ. Ανάθημα πόλεως, ή τινος πραθεις ύπο, (310)
ΙΩΝ. Ουκ οίδα, πλην εν, Λοξίου κεκλήμεθα.
315 ΚΡ. Ημείς σ' άρ αύθις, ώ ξέν, αντοικτείρομεν.
Ιon. Utrum spectator, an vaticinii causa ?
305 Cre, Illiusque, Phoebique responsum unum scire cupiens.
Ιon. Νum pro terra frugibus venitis, an de liberis?
Cre, Sine liberis sumus, quamvis diuturnam lecti consuetudinem habentes.
Ιon. Νec quidquam unquam peperisti, sed sine liberis es?
Cre. Ρhα.bus novit meam sterilitatem.
310 Ιon. Ο misera, qua caeteris in rebus cum sis felix, in hάc non es felix!
Cre. Τu vero quisnam es? Ut tuam matrem judico beatam!
Ιon. Dei vocor servus, et sum, Ο mulier,
Cre. Donariumme civitatis, an ab aliquo venditus?
Ιon. Νοn scio, nisi hoc unum, Αpollinis vocor.
315 Cre Νos igitur, Ο hospes, te quoque vicissim miseramur.

313. τίνος.

ρωνείας, Κορωνεία, πλησίον. Ρlura de hoc consulebant, ut veritatem a pluribus con


antro vide infra ad notam proxime sc firmatam haberent, aut ex multorum dis
quentem in fine Βarnes. crepantia falsa evincerent singula. Ιta
Crαcsus apud Ηerodotum, tentatis non
Reisk. τυlgatum σηκού, tuetur, et ex
plicat στρέφει αυτόν ις σηκούς, υcrtit se ad paucis, Delphicum praetulit. Demos
αdes, Conjicit tamen etiam εκστρέφει, 4henes tamen et hoc oraculum Φιλιττίζειν
dixit , et exemplum habemus sacerdotis
ευerrit quasι συo corpore αntrum Τrophonυ.
Βeck. et ipsius oraculi donariis corrupti apud
Ηerodotum Lib. V. c. 65. de Ρisistrati
Σηκους δ' ινστg.] Ενστρέφεται το του dis. Item Lib, VΙ. edit. Stephan, p. 404.
Τροφωνίου σηκώ. Scholiast. De Τrophonii autem specu hoc guoque
304. Laudat Αmmon. V. Θεωρος, et notandum, fuisse ibidem fontem unum,
legit Πότερον. Βeck. qui diceretur Λήθη, cujus aquam haurirent
descensuri, ut omnium, quae ante vidis
305. Κείνου τς Φοίβου θ' 2ν θίλων μαθεϊν
έτος.] Prudentiores homines, ne forte sent, obliviscerentur, item alium, φui
sacerdotum dolis caperentur, non unum Μνημοσύνη vocabatur; ut, hausta indeaqua,
modo, sed duo simul, aut plura oracula omnium recordarentur, guae visuri erant.
ΙΩ Ν. 43

ΙΩΝ. Ως μη ειδόθ', ήτις μ' έτεκεν, εξ ότου τ' έφυν.


ΚΡ. Ναοίσι δ' οικείς τοίσδέ γ', ή κατά στέγας, 325
ΙΩΝ."Απαν θεού μοι δωμί, ίν' αν λάβη μ' ύπνος, (315)
ΚΡ. Παίς δ’ ών αφίκου ναον, ή νεανίας,
320 ΙΩΝ. Βρέφος λέγουσιν οι δοκούντες ειδέναι,
ΚΡ. Και τις γάλακτί σ' εξέθρεψε Δελφίδων,
ΙΩΝ. Ου πώποτ' έγνων μαστόν ήδ' έθρεψέ με. 33ο
ΚΡ. Τίς, ώ ταλαίπωρ, ως νοσούσ’ εύρον νόσους, (320)
ΙΩΝ. Φοίβου προφήτις, μητέρ ώς νομίζομεν.
325 ΚΡ. Ες δ' άνδρ' αφίκου τίνα τροφήν κεκτημένος,
ΙΩΝ. Βωμοί μ' έφερβον ουπιών τ' αει ξένος.
y ρ/ » ;' χ/

ΚΡ. Τάλαινά σ’ ή τεκούσ, ήτις ποτ' ήν άρα. 335

Ιοη. Ut qui nesciam, φuae me peperit, et ex φuo natus sim.


Cre. Ηabitasne in istis templis, vel in aliφιμα domo ?
Ιon. Ubivis est mihi domus, ubi me somnus occuparit.
Cre, Ρuerne existens in hoc templum venisti, an adolescens ?
32Ο Ιon. Ιnfantem υenisse dicunt, αμi scire putantur.
Οre. Quae vero te lacte enutrivit ex Delphicis 2
Ιονι. Νunquam cognovi mammam : Quae vero me aluit.
Cre. Quaenam, Ο arumnose ? Ut laborans inveni morbum !
Ιοη. Ρhα.bi sacerdos, matris loco habemus.
325 Ογε. Venisti vero ad virilem atatem φuam educationem adeptus 2
Ιονι. Αrae me aluerunt, et semper-accedens hospes.
Cre. Μisera, te quae peperit, quaecunque fuerit tandem.

522. ή δ' έ9ρ.

Vid. Coel. Rhodigin. Lib. ΧΧ. c. 1ο. ad απανταχού μοι δώμ'. Vulgatam certe non
finem. Βarnes. admodum intelligo. Μusg,
310. Μallem : ώ τλήμον, ώς τάλλα γ' 519. αφίκον ναόν,] Εις ναόν. Vide su.
ευτυχούσα, τούτ' ουκ ευτυχείς, Ρrima duo pra ad ν. 301. Βarnes.
vocabula extra metrum posita sunt. 522. ή δ' έθρεψέ με.] Αbrumpitur hic
Ιteisk. sermo, deinde ν. 324. post Creusae respon
316. "Ως μη ειδόθ',] Εst συνίζησις dua sum absolvitur. Αι matris loco habemus
rum longarum syllabarum, de qua Εu Ρhabi sacerdotem, φuar me aluίι. Μale
stathius in illud Ηomeri Iliad. λ'. ν. 349. νulgo ήδ' έθρεψέ με. Ηarc me aluit.
"Η ουχάλις, όττι γυναίκας ανάλκιδα, ήπε Μιμsg.
ροπεύεις , Sic Ηelen. ν. 922. Τά τ' όντα, Ούπω ποτ'] Syllabam πω Μiltonus et
και μή, τα δε δίκαια μή ειδέναι, Ιn quem Γuportus ad versus commodum addidere,
locum vide qua nos. felicius, ut mihi videtur, quam Scaliger
εξ ότου] Εξ ούτινος. Vid. Supplic. ν. vocem τινα. Βαrnes.
852. Βarnes. Reisk. conjicit : ου πώποτ' ίγνων.
318. "Απαν θεούμαι δώμ',] Αn legendum Βeck,
44 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

1ΩΝ. Αδίκημά του γυναικός εγενόμην ίσως. (325)


Έχεις δε βίοτον, ευ γάς ήσκησα πέπλοις,
ΚΡ.
33ο ΙΩΝ. Τούς του θεού κοσμούμεθ’, ώ δουλεύομεν.
ΚΡ. Ουδ' ήξας εις έρευναν εξευρείν γονάς,
ΙΩΝ. Έχω γάρ ουδεν, ώ γύναι, τεκμήριον. 340

ΚΡ. (Φεύ) πέπoνθέ τις ση μητρί ταύτ’ άλλη γυνή.


ΙΩΝ. Τίς , είπον εί μοι ξυλλάβοις, χαίροιμεν αν.
335 ΚΡ. "Ης ούνεκ ήλθον δεύρο, πριν πόσιν μολείν.
ΙΩΝ. Ποιόν τι χρήζουσ', ώς υπουργήσω, γύναι 345
ΚΡ. Μάντευμα κρυπτόν δεομένη Φοίβου μαθεϊν.
ΙΩΝ. Λέγοις άν ημείς τάλλα προξενήσομεν. (335)
Ιογι. ortasse fui probrum alicujus mulieris.
Οre. Ηabesne Οpes? bene enim ornatus es vestibus.
330 Ιοη. Dei donis ornamur, cui servimus.
Οre, Νοn contendisti ad inquisitionem, ut invenires tuos parentes?
Ιοη. Νullum enim indicium, Ο mulier, habeo.
Cre. Ηeu! Quaedam alia mulier passa est eadem cum tua matre,
Ιon. Quaenam ? Dic : si mihi operam commodáris, laetaremur.
335 Cre. Ιllα, cujus causa veni huc, priusquam accedat maritus.
Ιon. Quammam rem cupiens, ut tibi, mulier, inserviam ?
Cre. Οraculum occultum ex Phα:bo cupiens cognoscere,
Ιοη. Dic. Νos caetera procurabimus.

333. ταύτ'. 354. ξυλλάβη.

324. Βarnesii conjecturam ήν contra 358. τάλλα] Ιta ΜS. G. Εd. Αld.
riam esse iis, quae ν. 316. dixerat Ιon, δ' άλλα. Μusg.
monet Ηeath. Νec mutatione opus esse. 34ο. ή θεός, i. e. Αιδώς. Cujus aram
Vertit : Ρhaύi sacerdos, cαm in mαίris loco Αthenis fuisse tradit Ρausanias, p. 15. 1.
ducimus. Βeck. 12. Μusg.
ί, τροφήτιν, legit Reisk. Βeck.
αργός ή θεός.] Η Αιδώς δηλονότι. Κατά
326. ουπιών) ο επιών. Βαrnes.
327. Τάλαινά σ' ή τεκούσ' άρ', ήτις ήν το Ομηρικόν Αιδώς ουκ αγαθή κεχρημίνα
ανδρι προίκτη. Βαrnes.
τότε,] Confer v. 566. Υulgo Τάλαινά σ'
ή τεκούσ’ ήτις ποτ' ήν άρα, Ρor. ή θεός.] Η Αιδώς. Scholiasί.
Τάλαινά σ' ή τεκούσ', ήτις ποτ' ήν άρα.] 343. πατρός.] Ita ΜSS. Steph. Εd.
Scaliger legit: Τάλαινά γ' αρά σ' ή τεκούσ', Αld. πάρος. Μusg.
ήτις ποσ' ήν. Βarnes. λάθρα πατρός:] Λάθρη Ηomero, ideoque
528. Αδίκημά του] Τον pro τινός, ιultimam habet longam. Νec ιώτα habet
Βarnes.
subscriptum, Cum casu autem legitur,
Reisk. conjicit: αδίκημα γούν γυναικός, ut clam Latine: dicimus enim clam ab
Βeck. solute et clam patre. Sic supra ν. 14.
334. εί μοι ξυλλάβη,] Si mihί operam Αγνώς πατρί φuanquam alii volunt ibi
tuαηι commodαυcris. Μale interpretes: sί αγνώς, υt sit nomen. Βαrnes.
ηιελμυαreι. Μusg.
ΙΩ Ν. 45

ΚΡ. "Ακουε δή τον μύθον - αλλ' αιδούμεθα.


34ο ΙΩΝ. Ούτ' αρα πράξεις ουδέν αργός ή θεός.
ΚΡ. Φοίβω μιγήναί φησί τις φίλων έμών. 35Ο

ΙΩΝ. Φοίβω γυνή γεγώσα , μή λέγ', ώ ξένη.


ΚΡ. Και παϊδά γ' έτεκε τω θεώ λάθρα πατρός,
ΙΩΝ. Ουκ έστιν ανδρός αδικίαν αισχύνεται, (341)
345 ΚΡ. "Οφησιν αυτή και πέπoνθεν άθλια.
ΙΩΝ. Τί χρήμα δράσασ', ει θεώ συνεζύγη, 355
ΚΡ. Τον παίδ, όν έτεκεν, εξέθηκε δωμάτων, (344)
ΙΩΝ. Ο δ' εκτεθείς παίς πού 'στιν, είσορά φάος;
"σ' "- Α

ΚΡ. Ουκ οίδεν ουδείς ταύτα και μαντεύομαι.

Cre. Αudijam meum sermonem, sed nos pudet hacc dicere,


34Ο Ιon. Εrgo nihil ages. Dea ignava est υerecurιdia.
Οre, Quaedam mea amica dicit se concubuisse cum Phαbo.
Ιοη. Αn mulier cum deo? ne dixeris, Ο hospes.
Cre. Εt puerum peperit Deo clam patre,
Ιon. Νon est: hominis stuprum dissimulat.
345 Cre. Ιmo quod inquit ipsa, id etiam est passa infelix.
Ιon. Quid agens, siquidem deo juncta fuit?
. Filium, guem peperit, exposuit foras.
Ιοη. Ηic filius expositus ubi est? aspicitne lucem ?
Νemo scit, et oo haec ipsα oraculum consulo.

345. αθλία. 348. "Οδ' εκτ,

345. s. ΚΡ. Και παϊδά γ' έτεκε τω θεώ λάθρα Ουκ έστιν] Scaliger ί, τιν. Νon bene,
πάξος. ut mihi videtur. Βarnes.
ΙΩΝ. Ουκ ΕΣΤΙΝ ΑΝΔΡΟΣ αδικίαν αισ 545, Lego et distinguo :
χύνεται,
όφησιν, αυτό και τίτoνθεν άθλια.
Sic vulgo corrupte legitur. Fortasse le
gendum : Θuod dicit, tale est, vel gjusmodi esί. Ωμίκ
et μαssα est calamitosα. Μusg.
Ουκ εστ Ο ΓΑΡ ΘΕΟΣ αδικίαν αισχύνεται, Vulgatam ita exponit Ηeath. : Quod
Νοτι est ut αis, Deus enim ab injuriα dicit psα, (scilicet hoc est) et miserαθίiία
purus. Ηoc est quod Ρlato ait in Τhea είiam passa esί, Βeck.
teto: Θεός ουδαμή ουδαμώς άδικος, αλλ' 346. Τί χρήμα δράσασ',] Ιnterpretor,
ώς οίόν τε δικαιότατος και ουκ εστίν ομοιότε quasi esset παθούσα. Ωuomodo.fieripoteει,
ρον ουδέν ή ως άν ημών αύ γένηται ότι δικαιό μίααιαπιίtosα perpessa siί, είquidem cum Deo
τατος. Jacobs. concubuit, πράττω pro πάσχω est apudnos
344. ούκ έστιν..] Νon memini, gui sic trum Ηecub. v. 1007. ubi vide Scholiast.
locutus sit. Legendum forte : ου πιστόν, Ιphig in Τaur. ν. 669. Μusg.
ανδρός αδικίαν - Confer tamen Αlcest. ν. ει positum hic videtur pro επιί, sed
" -

555. Μusg. mallem ώς. Reisk,


46 ΕΥΡ ΙΠΙΔ ΟΥ

350 ΙΩΝ. Ει δ' ουκέτ' έστι, τίνι τρόπω διεφθάρη ,


ΚΡ. Θηράς σφε τον δύστηνον ελπίζει κτανείν. 36ο
ΙΩΝ. Ποίω τόδ' έγνω χρωμένη τεκμηρίω ,
ΚΡ. Ελθούσ’, ίν' αυτόν εξέθηκ', ούχ ευρ' έτι. (350)
ΙΩΝ. "Ην δε σταλαγμός εν στίβω τις αίματος,
355 ΚΡ. Ού φησι καίτοι πόλλ' επεστράφη πέδον.
ΙΩΝ.. Χρόνος δε τίς τώ παιδί διαπεπραγμένω, 365

ΚΡ. Σοί ταυτον ήβης, είπερ ήν, είχ αν μέτρον,


ΙΩΝ. Αδικεί νιν ο θεός ή τεκούσα δ' αθλία. (355)
ΚΡ. Ούκουν έτ' άλλον ύστερον τίκτει γόνον.
360 ΙΩΝ. Τί δ, ει λάθρα νιν Φοίβος εκτρέφει λαβών,
ΚΡ. Τα κοινά χαίρων, ου δίκαια δρά, μόνος. 37ο
ΙΩΝ. Οί μοι' προσωδός ή τύχη τώ μώ πάθει.
ΚΡ. Και σ', ώ ξέν, oίμαι μητέρ αθλίαν ποθείν. (360)
ΙΩΝ. Ναί μή γ' επ' οίκτόν μ' έξαγ, ού λελήσμεθα.
35Ο Ιon. Si igitur non amplius superest, φuomodo periit 2
Cre, Ρutat bestias interfecisse illum miserum.
Ιon. Quonam indicio utens cognovit hoc ?
Cre, Cum venisset eo, ubi eum exposuerat, non invenit iterum.
Ιon. Εrantne aliquae stilla sanguinis in via?
355 Cre Νegat, φuamvis diligenter solum pervestigavit.
Ιωη. Quod vero tempus ab interfecto puero elapsum'est ?
Cre, Ηaberet eandem mensuram aetatis, quam tu, si viveret.
Ιon. Injuria-afticit eam Deus: mater vero est misera.
Cre, Νunquam deinde genuit aliam sobolem.
36Ο Ιon. Quid vero si furtim sublatum Phα.bus ipsum alat 2
Cre, Gaudens de re communi solus, non facitjuste.
Ιon. Ηeu ! congrua est fortuna mea calamitati.
Cre. Εt te, Ο hospes, existimo matrem miseram desiderare.
Ιon. Νe me ad dolorem, cujus obliti sumus, provoces,

364. και μή γ.

351. Θηρά, σφε τον δύστηνον ελπίζει nos supra ad Supplices, v. 800. et ad
κτανείν.) Ηic ελπίζω simpliciter pro νομίζω Ηelen. ν. 1522. Βαrnes.
et προσδοκώ, ut Μosch. Ιdyll. ΙV. ν. 54. - 552. έγνω] Εmendatio est Η. Steph.
«άντων γάρ είζoρώτα τα τέκνα Γείνασθαι σε Εd. Αld. έγνως. Μusg.
θεό τε και ανέρι θνητώ ί»λτα. Sic Ηesiod. 357. Σοι ταυτόν ήβης, είτες ήν, είχ' αν
"Εργ. Υ. 271. Αλλά τά γ' ούτω έoλτα μέτρον.] Ηunc locum videtur Virgilius
τελεί Δία τερτικέραυνον. Μoschopulus: respicere ΑΕn. Lib. ΙΙΙ. ν. 49ο. Εt nunc
ουδαμώς ελπίζω, αντί του νομίζω. Vide, quae «equali ιecum puόesceret αυο. "Ηβης μί
ΙΩΝ, 47

365 ΚΡ. Σιγώ πέραινε δ’ ών σ' ανιστoρώ πέρι. 374


ΙΩΝ. Οίσθ' ούν, ο κάμνει του λόγου μάλιστά σοι,
ΚΡ. Τί δ' ουκ εκείνη τη ταλαιπώρω νοσεί,
ΙΩΝ. Πώς ο θεός, ο λαθείν βούλεται, μαντεύσεται,
ΚΡ. Είπερ καθίζει τρίποδα κοινόν Ελλάδος, (366)
37o ΙΩΝ. Αισχύνεται το πράγμα μη "ξέλεγχένιν,
ΚΡ. Αλγύνεται δέ γ' η παθούσα τη τύχη. 38Ο
ΙΩΝ. Ουκ έστιν, όστις σοι προφητεύσει τάδε.
Εν τοις γάρ αυτού δώμασιν κακός φανείς (370)
Φοίβος δικαίως τον θεμιστεύοντά σοι
375 Δράσειεν άν τι πήμ απαλλάσσου, γύναι,
Λ- ν. "ω 2. Α') 2 Α'

Τώ γάρ θεώ ταναντί ου μαντευτέον,


2. \ - 2 Α' y/ γ\
385
Ες γαρ τοσούτον αμαθίας έλθοιμεν άν,
ν /

Ει τους θεούς άκοντας εκπονήσομεν (375)


Φράζειν, ά μη θέλουσιν, ή προβωμίοις

365 Cre Τaceo: pertexe vero illa de quibus interrogo te.


Ιon. Scisne igitur, quae pars tui laboret maxime?
Cre. Quid vero non illi miserae laborat 2
Ιon. Quomodo Deus, quod latere cupit, oraculo deteget 2
Cre, Sί ηuidem insidet communi tripodi Gracia,
37ο Ιon. Ρudet eum hujus rei, ne exφuire ab ipso.
Cre. Οιuae vero passa est, ob hanc dolet.
Ιon. Νοn est, qui tibi vaticinetur ista.
Ιn suo enim templo accusatus tanquam turpis
Ρhα.bus, juste eum, qui oracula tibi redderet,
375 Αfficeret aliquo malo, Discede, mulier.
Νon enim Deo contraria ex oraculo quaerenda sunt.
Ιn summum enim dementiae veniremus,
Si deos invitos cogere vellemus
Dicere quae volunt, aut ante aram factis

τρον, pubertatis flos Ηesiod. "Εργ. ν. 131. οίκτον - Sic ν. 1009, ναί κάτι καρτώ.
Αλλ' όταν ήβήσειε και ήβης μέτρον κοιτο. Μusg.
Τheogn. ν. 1115. "Ηβη, μέτρον έχoιμι. 373. Εν τοις] Μale huic versui in Εd.
Ηomerus Ιliad. λ. ν. 225. Αυτάς ετεί β' Αld. Creusae persona praefigitur. Μusg.
ήβης έρικυδέος ίκετο μέτρον Εustath. Δήλον
δι 2 (χ. ότι τον ήβης ερικυδέος ΐκετο μέτρον, 374. Ηarpocration : θεμιστεύειν, αντί
περίφρασί, εστι του ήβησεν. Βαrnes. τού χρησμφδείν, Μusg.
360. Τί δ' ει λάθρα νιν] Λάβρα pro λάθρη. 377. τοσούτον] Videtur huic etiam voci
Vid. supra ad ν. 340. Βarnes. convenire, quod Ηesychius de τόσσον dicit,
364. Και] Legendum : ναί μή γ' επ' sc. Πuod λέγεται και επί θαυμασμού. Re
48 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

38ο Σφαγαΐσι μήλων, ή δι' οιωνών πτεροις.


"Α'ν γάρ βία σπεύδωμεν ακόντων θεών, 390

Ουκ όντα κεκτήμεσθα ταγάθ, ώ γύναι,


"Α δ' αν διδώσ' εκόντες, ώφελούμεθα. (380)
ΧΟ. Πολλαί γε πολλοίς εισί συμφοραί βροτών,
385 Μορφα δε διαφέρουσιν εν δ' αν ευτυχές
Μόλις ποτ' εξεύροι ανθρώπων βίω.
τις 395

ΚΡ. "Ω Φοίβε, κακεί κανθάδ' ου δίκαιος εί


Ες την απούσαν, ής πάρεισιν οι λόγοι, (385)
Σύ γ' ουκ έσωσας τον σόν, ον σώσαι σ' έχρήν,
380 Μactationibus ovium, aut per auguria avium.
Quae enim vi urgemus invitis Diis,
Ιnutilia bona, Ο mulier, consequimur,
Quae vero volentes dederint, illis juvamur.
Cho. Μultae profecto sunt multorum mortalium calamitates:
385 Formae vero ipsarum inler se differunt. Unam vero felicem
Vix unquam inveniet aliquis in hominum vita.
Cre. Ο Ρhα.be, et illic, et hic non justus es
Ιn illam absentem, cujus adsunt sermones.
Τu enim non servasti tuum filium, guem oportebat a te servari:

382. ανόνητα κεκτήμεθα.

lative certe intelligi locus non patitur. Reisk praefert, guodest in antiquis edd.
Μusg. αν γάς. Βeck,
378. άποντας] Εd. Αld, εκόντας. 382, ανότητα]. Εmendatio est Η. Ste
Μιμsg. phani [et Reiskii.] Εd. Αld. άκοντα.
380. Reisk. reponit : ή και οιωνών, aut Μusg.
sic: μήλων σφαγαίι, ή, νή Δί', οιωνών πτι ανόνητα] Ita pro άκοντα Ηenricus
ροίς. Βeck. Stephanus rectelegebat. Βarnes.
Rescribendum puto πτερούν, alias par ανόνητα κεκτήμισθα emendat Reisk.
ticulae διά sua constructio non constat, 384. Εx incerto, Stob. Grot. guem se
Ηeath. quitur Valcken. Diatr. 229. Βurn.
381. "Α" γάς] Ιta legendum pro α 384-386. Αpud Stob. Grot. ΧCVΙΙΙ.
άν, Stephano, Cantero, Scaligero, compro p. 409. Βurn.
bantibus , et ipso etiam poeta paulo post,
α δ' άν, qua verba huic loco opponuntur, 384. Πολλαί γι πολλοίς, etc.] Ita ver
tit Ηugo Grotius: Μulta miseria genus
ut sit hic sensus et ordo: α γάρ ημείς αν in humanum iνιαίdunt, Variα υίderi: Νec
ζητώμεν, αεκόντων θεών, ανόνητα μεν αγαθά
κεκτήμιθα' ά δ' αν οι θεοί διδώσιν εκόντες, εξ reperta est hactenus Vila ulla, cujus per
αυτών ωφελούμεθα. Σπεύδω autem quod sit petim felir terιor Βarnes,
μεταβατικόν aliquando, probavimus ad 385. εν δ' αν ευτυχές] Stobacus Τit.
Ιphigen. Τaur. v. 1555. et Supplic, v. ΧCVΙΙΙ. εν δ' άνευ τύχης, pro quo re
172. Vide Ηenrici Stephani Αnnotat. ponit Grotius ένα δ' άνευ τύχης. Μusg.
in hunc locum. Ακόντων, pro αεκόντων, Ηeath. monet, ex Stobaci lectione col
ideoque priorem producit. Βarnes. ligi posse, poètam scripsisse :
ΙΩ Ν. 49

39ο Ούθ' ιστορoύση μητρί, μάντις ών, ερείς,


"Ως, ει μεν ουκέτ' έστιν, ογκωθή τάφω, 400
Ει δ' έστιν, έλθη μητρός εις όψιν ποτέ.
Αλλ' ούν εάν χρή τάδικ', ει προς του θεού (390)
Κωλυόμεσθα μη μαθεϊν, άβούλομαι.
395 Αλλ', ώ ξέν, - είσορώ γαρ ευγενή πόσιν
Εούθον πέλας δή τόνδε, τάς Τροφωνίου 405
Λιπόντα θαλάμας, - τους λελεγμένους λόγους
Σίγα προς άνδρα, μή τιν αισχύνην λάβω, (395)
Διακονούσα κρυπτά, και προβή λόγος,
390 Νec interroganti matri, vates existens, dices.
Ut si quidem non superest amplius; tumuletur sepulcro:
Si vero vivit, veniat matri in conspectum tandem.
Τemere improba omittere decet, si a Deo
Ρrohibemur cognoscere, qua volumus.
395 Sed, Ο hospes (video enim generosum maritum
Χuthum prope accedentem hunc, (Τrophonii jam
Relicto Αntro) dictos sermones
Τaceto apud maritum, ne quod probrum suscipiam,
Μinistrans arcana, et efferatur sermo

593. Αλλ' εάν χρή τάδ', εί,

ίνα δ' αν ευτυχή vi Creusae illata nemo, guin recte dica


Μόλις τοτ’ εξεύςοι τις ανθgώτου βίον. tur, dubitet. vid. ν. 375. Quin et de fur
tivo concubitu dicitur, supra ν. 328. et
Βeck.
344. Μusg. -

386. βία.] ΜS. G. βίον, superscripto Αλλ' ως εάν χρή ταύτά γ'] Οlim versus
βίω. Stobacus ubi supra ανθρώπου βίον. misere laborabat: legebatur enim : Αλλ'
Locum sic restituendum puto:
εάν χρή τάδ, ει προς του θεού, Canterus
- ένα δ' αν ευτυχή nihil σpis tulit, ne notavit quidem. Scali
Μόλις ποτ’ εξεύςοι τις ανθρώπου βίον. ger notavit, sed nihil auxilii dedit, Du
Μusg. portus legit: Αλλ' ούν εάν μοι χρή τάδε,
etc. Βarnes.
389. Σύ γ' ουκ έσωσας τον σόν, όν σώσαι σ' Reisk. conjicit: αλλ' ούν (εάν γάς χρή,
εχρήν] Ηic versus πολύσιγμος est, ut
etc.) Βeck.
Μedeae ν. 476. "Εσωσά σ', ώ, ίσασιν Ελ 395. Αλλ', ώ ξέν', εισορώ γάρ, etc.] Sen
λήνων όσοι. Εt Iphigen. Τaur. v. 766. sus verborum et ordo est talis: Αλλ', ώ ξέν,
Το σώμα σώσας, τους λόγους σώσεις εμοί. εισορώ γάς ευγενή τόσιν, Ξούθον, πέλας δή
et ν. 785. Αρτεμις έσωσί μ', ήν έθυσ' ιμό, τούτον, τον Τροφωνίου θαλάμα, λιπόντα, σύ
πατήρ Βarnes. ούν τους λόγους σίγα, και μή εξένεγκον τρός
593. Αλλ' εάν χρή τάδ,] Εmendo levi άνδρα, etc. In quem sensum et Latinam
mutatione άλλως εάν χρή τάδικ'. Ιηjusta νersionem emendavi. Βarnes.
19enitus negligere oportet. άλλως εάν, ut 396. s. τάς Τροφωνίου Λιτόντα θαλάμας,]
εική εά, Εlectr. ν. 379. Facilis fuit lap De Τrophonii antro vide quae nos supra
sus in άλλως, φuippe quod in ΜSS. per ad ν. 303. Quod θαλάμη autem antrum
compendium scribi solet άλλ'. σάδικ' de significet, et proprie animalis bruti, vid.
VoΙ. VΙΙ.
50 ΕΥ ΡΙΠ ΙΔ ΟΥ

400 Ούχ ήπερ ημείς αυτόν εξειλίσσομεν.


Τα γάρ γυναικών δυσχερή προς άρσενας, 41 Ο

Καν ταις κακαίσιν αι γαθαι μεμιγμέναι,


Μισούμεθ' ούτω δυστυχείς πεφύκαμεν. (40ο)
"ΞΟΥΘΟΣ.

Πρώτον μεν ο θεός των εμών προσφθεγμάτων


405 Λαβών απαρχάς χαιρέτω, σύ τ', ώ γύναι.
Μών χρόνιος ελθών σ' εξέπληξ' ορρωδία, 4 15

ΚΡ. Ουδέν γ' αφίκου δ' ες μέριμναν, αλλά μοι


Λέξον, τί θέσπισμ' εκ Τροφωνίου φέρεις,
y
(405)
Παίδων όπως νών σπέρμα συγκραθήσεται.
400 Νon ita, ut nos eum explicavimus.
Conditio enim mulierum misera est apud viros:
Εt bonae inter malas mixtae
Οdio habemur: adeo miserae sumus.

ΧUΤΗUS. -

Ρrimum quidem Deus, meorum alloquiorum


405 Αccipiens primitias, salvus sit, tuque, Ο uxor.
Νum sero reversus te pavore perculi?
Cre Νon, sed in solicitudinem venisti: sed mihi
Dic quodnam oraculum ex Τrophonii specu feras,
LJt nobis satio liberorum succedat.

409. συγκαθήσεται,

ad Ρhoeniss. ν. 945. Βacch. v. 553. et sima, fateor, flexione, sed ό, φui ob em


Cyclop. v. 57. Βαrnes, phasin desideratur, excidisse videtur; qua
397. Διακονούσα] Secundam producit, re id restituendum duxi. Βαrnes.
ut Cycl. ν. 31. Μusg. 407. Reisk. verba αφίκου εις μέριμναν
Διακονούσα] Το ά in Διακονούσα produ interrogative accipit, et idem significare,
citur, guia Ionice scribitur διηκονούσα. Sic ac επέτυχες του σκοπού, consecutusne εs εα,
Cyclop. ν. 31. Κύκλωπι δείπνων ανοσίων φua υolebas, intellexistine, φuorum causa
διάκονος. Βαrnes. veneras sciscitatum ? censet, Ηeath, au
398-403. Αpud Stob. Grot. tem interpretatur ea sic: Sed meditationί
FΙ.
LΧΧΙV. p. 325. ubi Iphigenia in mar cuidam mede supervenisti, Βeck.
gine Βarnes, inter Ιnonis Fragm. p. 473. 408. εκ Τροφωνίου] Ναού, vel χρηστηρίου,
Βιμrrι. eleganter subauditur, Latinis quoque ae
4ΟΟ, εξελίσσομεν..] Stob. Grot. 1. c. des, cum Jovis, aut Αpollinis, dicunt.
Βurn. Τerentius: ubi ad Dianae veneris. Cice
402. αγαθαί] Stob, Grot. 1. c. Βurn. ro pro Cluentio: sicut in statuis inaura
404. Πρώτον μεν ο θεός] Cum prius ΘS tis, quas posuit ad Juturna. Αd ea vero,
set scriptum πρώτον μεν θεός, Scaliger et qua de Τrophonii antro diximus supra ad
Γuportus legebant πρώτον θεός μίν, levis ν. 303. adde etiam Luciani Dialogum,
5
ΙΩ Ν. 51

410 ΞΟ. Ουκ ήξίωσε του θεού προλαμβάνειν Α "ν "-

Μαντεύμαθ' εν γούν είτεν, ουκ άπαιδά με


ν ";' / - ν " γ.
420
Προς οίκον ήξειν, ουδε σ', εκ χρηστηρίων,
τ- Λ. "- 2 y

ΚΡ. "Ω πότνια Φοίβου μητεξ, ει γάρ αισίως (410)


χ/ Ο/ - Λ Λ σ'

Ελθοίμεν, ά τενών συμβόλαια πρόσθενήν,


2 - ν \ Λ.

415 Ες παίδα τον σόν μεταπέσοι βελτίονα.


ΞΟ. Έσται τάδ' αλλά τίς προφητεύει θεού, 425

ΙΩΝ. Ημείς τά γ' έξω, των έσω δ’ άλλοις μέλει,


Οι πλησίον θάσσουσι τρίποδος, ώ ξένε, (415)
Δελφών αριστείς, ούς εκλήρωσεν πάλος.
420 ΞΟ. Καλώς έχω δή πάνθ', όσων έχρήζομεν.
Λ 2 ΥΝ χ/ Ν

Στείχοιμ αν είσω και γαρ, ως εγώ κλύω, 4.30

41Ο Χμ, Νon voluit antevertere Dei


Οraculum : unum tantum dixit, me non sine liberis
Domum rediturum esse, neque etiam te ab oraculis.
Cre. Ο veneranda Phabi mater, utinam feliciter
Venerimus huc: utinam nostra commercia, quae antea fucrunt,
415 Cadant meliora in filium tuum.
Χu. Fient hacc,Sed quis est hic propheta Dei?
Ιon. Νοs quidem, quae extra, sunt, interna vero alii curant,
Qui prope tripodem sedent, hospes,
Οptimates Delphorum, guos legit sors.
420 Χu. Recte est. Ηabeo igitur omnia, φuae cupiebamus.
Ιbo intro. Εtenim, ut ego audio,

Μenippi, Αmphilochi et Τrophonii.


Βrodarus. - ά τι νών συμβόλαια τρόσθεν ήν
- - "
- "
ες ταϊδα τον σον, μετατίσο, βελτίονα,
409, συγκαθήσεται.] Legendum, nifal
lor, συγκρανθήσεται, simul donabilur, vel Secundum hoc,
cfactunι reddetur, conf. ν. 467. Μusg. vox νών Creusam et Lato
Ηeath. legendum suspicatur συγκατβή namΧuthi complectitur, ad Phαbum vero, non
σεται, εοncedet. Βeck. ad filium, pertinet παίδα τον σόν.
Ηujusmodi ambiguitas audientium auri
411. Μαντεύμαθ'.] Βarnesii conjectura Βus, velut κληδών,
est. Εd. Αld. μάντευμ’. Μusg. i. e. omen futuri, ac
cidebat. In αμφιβολίαις enim sita erat
Reisk, testatur, in vet. ed. esse μάντευμ' ominum
divinatio, vid. Cic. de Div, Lib,
με ίν - unde effici vult: μάντευμ' εμοί εν
γούν. Βeck. Ι. c. 45 et 46. Μusg.
414. Ηunc et sequentet, versum con Ηeath. locum ita intellexit: Quarque
sulto, ni fallor, ambiguos fecit poèta, ut commercia mobis prius (cum Τrophonio
alio sensu a Creusa dicerentur, alium vero scil.).fuerint, in.filium tuum (Αpollinem)
audientium animis offerrent. Sic cum transforantur successu mείiori.
νών dicit, seipsum et Χuthum intelligit, 414. s, Ut duplicem sensum, φui inest
cum ταΐδα τον σόν, filium quendam Χuthi. verbis ά τι νών κ. τ. λ. exprimeret, Ρrev,
Sed haec ambo longe diverso sensu accipi ita reddidit: " et puisse un fils chéri cou
possent, praesertim si sic interpungas: ronner notre ancienne union!'' Βeck,
ΙΟ 2
52 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Χρηστήριον πέπτωκε τοις επήλυσι


Α \ Λ- 9

Κοινόν προ ναου, βουλόμεσθ' 8 γ ημέρα (420)


Τήδ, αισία γάς, θεού λαβείν μαντευματα.
Λ'

425 Συ δ' αμφίβωμούς, ώ γύναι, δαφνηφόρους


Α' Λ- -- / / Λ

Λάβούσα κλώνας, ευτέκνους εύχου θεοίς 435

Χρησμούς μ' ενεγκείν εξ Απόλλωνος δόμων,


Α/ / Μ. Α' γ η

ΚΡ. "Εσται τάδ, έσται. Λοξίας δ' εάν θέλη (425)


Νυν αλλά τάς πριν αναλαβείν αμαρτίας,
Ρer sortem cecidit advenis oraculum
Commune ante templum : volumus die
Ηac, fausta enim est, dei capere oracula.
425 Τu vero circa aras, Ο mulier, laureos
Αccipiens ramos, pete a diis, ut prole-felix
Οraculum ego referam ex templo Αpollinis.
Cre. Εrunt hacc, erunt: si velit autem Αpollo
Νunc saltem priora sanare peccata,

melinanno, pauperibus respondisse, Εum


418. ώ ξένε,] Duporti emendatio est.
Ιn Εd. Αld. deest ώ. diem (sive plures uno fuerint) sorte de
De Pythia quadam habent Αristid. signatum fuisse indicat vox τίπτωκε.
Τom. ΙΙΙ. p. 20. Lucian. Ηermotimo. Μerito autem, imo peculiari jure, αισία a
Μusg. Χutho vocatur, ν. 424. siquidem inter re
τρίτοδος, ώ Ε
Quum antehac exci liquos dies oraculares tam insigniter emi
disset ώ, Scaliger legebat του τρίτοδος, ut nebat. Μusg.
versum sic sanaret, gui melius cum ώ sta Ηeath. explicat: 0rαculum, ηuod in
bit, et Duportus ita legit. Βarnes. anteriori templi parte edilur, omnibus ad
422. Χρηστήριον πέττωκι] Τempus ap υenis commune, obtigit. Βeck.
petit, quo Pythia advenis respondeat. Νe 424. Τήδ', αισία γαρ,] Pythia certis die
que enim semper responsa dabat, neque bus, praecipue festis, responsa dare sole
αiebus nefastis. Ωuare poèta mox ait: βυ bat. Vid. notam praecedentem. Βeck.
λόμεσθ' εν ημέρα τηδ', αισία γάρ, θεού λαβείν 426. κλώνας,] Ιntellige non serta capiti
μαντεύματα. Ηinc Plutarch. in Αlex circumdata, sed ramulos, quos manu ges
andro: Βουλόμενος δε τό θεώ χρήσασθαι tabant, gui vel Deos, vel homines, suppli
περί της στρατείας, ήλθεν εις Δελφούς, και candi causa adibant. Ικτηρίους κλάδους
κατά τύχην ημερών αποφράδων ούτων, εν αίς» vocat Sophocles (Εd. Τyr. ν. 3. Confer
ου νενόμισται θεμιστεύειν. Βarnes. Virg. ΑΕneid. ΧΙ. ν. 101. ibique Ru
425. Κοινόν τρό ναού.] Commune αnte 3CUΙΙΙ),

templum. Docuimus supra ad ν. 91. εύχου θεούς] Deos υcnerare, non Αpol
Ρythiam semel tantum in mense oracula linem sc, sed reliquos, quotquot alibi per
edidisse etiam iis, qui, hostia immolata, urbem Delphicam colebantur Ρaret huic
facultatem templum ingrediendi adepti mandato Creusa, nec prius ad templum
essent. Ηic majus aliquid advenis con revertitur, quam Χuthus, Ιone comitante,
oeditur, ut ante templum stantes, adeoque ad sacra facienda discessit, Quo artificio
bostiam nullam mactantes, Deum per in cavet poèta, ne Creusae odium in Ιonem
terpretes (vid. v. 572. 416.) consulerent. Χutho ante tempus innotescat. Μusg,
Jam φuod majus erat, etiam rarius fuisse 427. Χuthus nunc templum intrat. Si
credibile est, ut, si semel tantum in men militer Creusa mox scenam relinquit, in
se divitibus oraculum responderit, pro quo Ρrev.artificium poèteinvenit." C'est
num sit suspicari, non saepius, quam se une adresse du poète, inquit, de faire
ΙΩ Ν. 53

43ο "Απας μεν ου γένοιτ’ αν εις ημάς φίλος,


440
"Οσον δε χρήζει, θεός γάρ έστι, δέξομαι.
ΙΩΝ. Τίποτε λόγοισιν ή ξένη προς τον θεόν
Κρυπτοίσιν αει λοιδορούσ’ αινίσσεται , (430)
"Η τοι φιλούσα γ' ής ύπερ μαντεύεται,
435 "Η καί τι σιγώσ', ών σιωπάσθαι χρεών,
Ατάρ θυγατρός τής Ερεχθέως τί μοι 445

Μέλει; προσήκε δ' ουδέν, αλλά χρυσέαις

430 Νon totus quidem erga nos erit amicus:


Quantum vero vult, est enim deus, accipiam.
Ιon. Quid vero verbis hacc hospita in deum
Τectis semper convicia jactans obscure significat ?
Αn amans pro qua consulit oraculum ?
435 Αn etiam tacens aliquid eorum, guae taceri convenit?
Sed filia hac Εrechthei quid mihi
Curae est, nulla cognatiοne juncto ? guin aureis

437. προσήκει τ' ούδας.

sortir Créuse, afin qu'occupée a invoquer in causa fuit, cur ex ΜSS. Steph. reci
les autres dieux, elle ne revienne au tem peretur φυγούσα γής. Μusg.
ple d'Αpollon, qu'aprés que Χuthus en Forte sic legendum: ήτοι φίλης ψυχής
ast sorti." In sequente scena Chorum ύπερ μαντεύεται αισχρόν τι συγγνούσ’ ών -
forte in orchestra stare, ita ut ea exaudire μrocul dubio suimet ipsius causα consulit
nequeat, quae Ion dixerit secum ipse, mo oraculum ιurpis alicujus.facinoris sibί con
net Ρrev. Ιon vero post v. 419. ρt ipse scia, φualiα praslat tacert,
scenam relinquit, ut reliquis muneris offi Lectionem Steph. φυγούσα νίtiosam
eiis fungatur. ,Ιtaque tum Chorus solus esse, demonstrat inprimis Ηeath. φui
remanet. Ιd colligit Ρrev. e verbis ν. conjicit: "Ητοι φίλη υσα (φίλη ούσα) της
512. ss. ad quem locum tamen ipse sibi ύπερ μαντεύεται της ύπες, in hujus gra
haec objicit: " Ce sont ces paroles qui me tiam. Βeck.
font penser qu'il a quitté la scene a 437. προσήκει τ' ούδας.] Propius vero
la fin de l'acte précédent. Il seroit pos est προσήκι μ' ουθεν, ut citat Justinus in li
sible cependant, gue la disposition de la Ετο περί μοναρχίας, Legendum videtur:
scene permit au choeur de voir une porte
par laquelle Χuthus devoit sortir, et qu' ατάς θυγατρός της Ερεχθέως τί μοι
Ιon, occupé des soins de son ministère, μέλει, τροσήκοντ' ουδέν;
n'auroit pas pu observer constamment,
méme en le supposent sur la scène et sous Αι cur ego Εrechthei filian curο, γιullα
les yeux des spectateurs. Cette scene et la ηecessitudine conjunctus" Μusg,
Μέλει ; προσήκει σ' ούδας.] Αpud Justi
suivante sont écrites en vers trochaigues,
jusqu'au moment oύ le choeur prend num Μartyrem, in opusculo περί Μοναε
la parole et ou les iambes recomencent. χία, citantem hos versus, Ρ. 169..legiίμε
Οn voit assez que la vivacité des senti pro προσήκει σ' ούδας, προσήκι μ' ούθέν.
mens que Χuthus doit exprimer a engagé oute certe lectio convenit cum co, guod
le poète changer ainsi le mouvement.'' praecedit: τί μοι μέλι ,
Βeck. Ηenricus Stephanus.
434. φιλεύσά γ', ή,] Εd. Αld. et ΜSS. Reisk, rescribit: προσήκει γ' ουδέν.
- Βeck,
Ρaris, φιλούσα γής, ηuod non intellectum
ΙΟ «?
54 ΕΥ ΡΙΠ Ι ΔΟΥ

Πρόχουσιν, ελθών εις αποβραντήρια, (435)


Δρόσον καθήσω, νουθετητέος δέ μοι
44ο Φοίβος, τί πάσχων, παρθένους βία γαμών,
Προδίδωσι, παίδας τ' εκτεκνούμενος λάθρα 45Ο

Θνήσκοντας αμελεί μη σύ γ' αλλ' επει κρατείς,


Αρετάς δίωκε. και γάρ, όστις αν βροτών (440)
Κακός πεφύκη, ζημιουσιν οι θεοί,
445 Πώς oύν δίκαιον, τους νόμους υμάς βροτούς
Γράψαντας αυτούς ανομίαν όφλισκάνειν, 455

Gutturniis, profectus ad aspersoria,


Αsperginem emittam. Sed castigandus mihi
440 Phα.bus, quid patiens, virgines per vim comprimens,
Ρrodat, et liberos suscipiens clam,
Μorientes negligit. Νe tu haec facias, sed quando rerum es dominus,
Cole virtutem. Εtenim quisquis mortalium
Ιmprobus est, illum dii puniunt.
445 Quomodo igitur aequum est vos, qui leges mortalibus
Scripsistis, ipsosinjustitiae reos esse:

440, πάσχει. 441. τ' deest.

438. πρέχουσιν,] Βarnesius sine causa tum πάσχει retinuit, at τ' ante εκτεκνούμε
Ά Sic recte judicat Piersonus
Μαrid. ν. πρόχους, LΡ. 296.] Μusg.
νος non habet. Βeck.
441. προδίδωσι παίδας εκτεκνούμενος λά
459. ss. Lego et distinguo: θρα] Cum olim τεκνούμενος essetscriptum,
-
Ηugo Grotius praefixit ού, ut versus ful
- νουθετητέος δί μοι ciretur, Ηenric, Stephanus και legit, ut et
Φοίβος, τί πάσχων, ταςθένους βία γαμών Scaliger, sed tum quoque προδιδούς τι le
προδίδωσι, παιδάς τ' εκτεκνούμενος λάθgα, gendum : melius Canterus cum Justino
Μartyre legit εκτεκνούμενος, Quem vide
θνήσκοντας αμελεί, μή σύ γ' - sis Νovar. Lection. Lib. V. c. 11.
πάσχων pro πάσχει Canteri emendatio est. Βarrιes.
Sequenti versu dederat Εd. Αld. παίδα, Reisk. scribit: προδίδων, παίδας τους
τεκνούμενος, omissis (propter repetitionem, τεκνουμένους. Βeck.
ut videtur) literis tribus τ, ε, κ, ΜSS. 442. αμίλει μή σύ γ' ) Αμέλει, επίρβημα
Steph. παίδας και τεκνούμενος. Proxime βεβαιωτικόν, οία δήτου, πάντως, δηλαδή. Vide
vero Justinus Μartyr, ubi supra, παίδας Ηesychium, Phavorinum et Εustathium,
εκτικνούμενος, fol. 1407. lin. 12. Αpollinem autem al
αμελεί, negligit, cum accusativo, offen loquitur Ιon. Potest et legi: θνήσκοντας
disse interpretes videtur, Sic tamen Ηe αμελεί, i. e. υπερορά, De hoc loco, ut
rodot. ταύτην μεν την οδόν ημέλησε, p. 498. gentilium deοrum vitia malorum homi
Εd. Steph. Ρlutarchus in Demosthene: num excusatio et amulatio fuerint, vid.
τα δι αμελησάντων, p. 1555. Εd. Steph. exemplum in Εunucho Τerentiano, Αct.
Ιdem Οp. Μor, αμελιίν ουδέν, p. 608. ΙΙΙ. Scen. 5. Cyprianus Εpistola 2.
Μusg. Deos suos, quos venerantur, imitantur.
αμελεί reposuerat-jam Ηeath. φui fere. Fiunt miseris et religiosa delicta. Vid
codem modo distinxit et scripsit, et tan Ηugonem Grotium de veritate Christia
ΙΩ Ν. 55

Ει δ' (ου γάρ έσται, τό λόγω δε χρήσομαι,)


Δίκας βιαίων δώσετ ανθρώποις γάμων,
ν "ω 2 &Μ - "υ
(445)
Συ και Ποσειδών Ζεύς θ', ός ουρανού κρατει,
\
45ο Ναούς τίνοντες αδικίας κενώσετε,
Τάς ηδονάς γάς της προμηθίας πάρος 460

Σπεύδοντες, αδικείτ. ουκέτ' ανθρώπους κακώς


Α" Α' Α - - Α

Λέγειν δίκαιον, ει τα των θεών κακά (450)


Μιμούμεθ', αλλά τους διδάσκοντας τάδε.
455 ΧΟ. Σε, τάν ωδίνων λοχιάν (στροφή.)
Si vero, non enim erit, sed utar sermone,
Ραοnas dabitis hominibus violentorum connubiorum,
Τu, et Νeptunus, et Jupiter, gui in coelo dominatur,
450 Τempla vacua reddetis stupra luentes.
Voluptates enim ante modestiam
Studiose sectantes injuste facitis. Νοn amplius homines
Αccusarejustum est, si deοrum vitia
Ιmitamur, sed eos qui docent hac.
455 Cho. Τe, partuum obstetrix, et

450, τίνοντες δ' αδ. 455. λοχίαν,

μae Religionis, Lib. ΙV. Εbriosus Βac τό λόγω δε χρήσομαι,] Cum λοιπό olim
chus, mulierosus Ηercules, impius in fra male aderat, versuique et sensui nocίνum,
trem Romulus, in patrem Jupiter, etc, et ex veteribus codicibus et Justini exem
Αnnotata in locum. Βαrnes. plari restituit nobis Ηenricus Stephanus
442. s. Reisk. conjicit: αλλ' επικρατεί, λόγω, monetque, legi apud Justinum κε
αρετάς διώκων, studio υirtutum υϊncis om χρήσομαι, Certe λόγω, necesse est, lega
ηes. Βeck, mus Ιta quoque Scaliger legit. Βαrnes.
443. ε. και γάρ όστις αν βροτών Κακός τε Reisk. retineri vult antiquam lectio
φύκη,] Ita Justini exemplar emendatius nem, etsi metro prorsus contrariam : τώ
Ιegit, cum olim in nostris pro αν legebatur λοιπό δή χρήσομαι, tunι illa, φuar soία αd
όν, et πεφύκει pro τεφύκη. Vide Gulielm. ήuc superest, μίαν ratione. Βeck.
Canteri Νovar. Lection. Lib, V. c. 11. 448. Δίκας βιαίων δώσετ'] Δίκας δώσετε
ad finem. Βαrnes. ανθρώποις, jus reddere sustinebitis homi
444. πεφύκη,] Ita Justinus Μ. ubi su nibus. Ηic sensus loci: Ει δε υμεί, (ου
pra. Εd. Αld. πίφυκι. Ρlato: μουσικά γάς έσται τι τοιούτον, όμως εγώ λόγω χρή
πεφύκη, p. 906. C. Χenophon: να μή και σομαι) δίκας δώσετε και υποστήσετε τους αν
σύ λοιδορουμένων εσίκης, p. 893. Μusg. Sρώτοις, ναούς υμετέρους πάντων των θησαυ
446. ανομίαν] Stobacus, teste Η. Ste ρών εκκενώσετε τίνοντες χρήματα, ως άνθρω
phano, αδικίας legit: nec aliter Clem. ποι ποιείν ειώθασιν. Εt in hunc sensum,
Αlex. admonit. ad gentes. Μusg. quem nemo hactenus interpretum vidit,
ανομίαν] Stobacus legit αδικίας, sed Latinam versionem emendavi. Βarnes.
puto per errorem, eo quod ea vox quarto 45Ο. τίνοντες δ'] Ιta Εd. Αld. Βarne
abhine versu occurrat. Βαrnes. sius omittit δ'. Ρraestiterit fortasse τίνοντίς
447. λόγωj Ιta ΜSS. Steph, Clem. γ'. Βeck.
Αlex. et Justinus, ubi supra. Εd. Αld. Ναούς τίνοντες] Quod τίνω communem
λοιπό. . Ιdem Justinus oυ πάρεστε pro habet priorem syllabam, supra probavi
ου γάς ίσται. Μusg. mus ad Iphigen. Τaur. ν. 340. Δίκαι
ΙΟ 4
56 Ε ΥΡΙΠ Ι Δ Ο Υ
\

Ανειλείθυιαν, έμαν Α"


465
Αθάναν ικετεύω,
Προμηθεί Τιτάνι λοχευ
Λ- y Α'
(455)
θείσαν κατ ακροτάτας
460 Κορυφάς Διός ώ πότνα Νίκα,
Μόλε Πύθιον οικον, 47Ο

Ολύμπου χρυσέων θαλάμων


Lucina expertem adhuc, meam
Μinervam obsecro,
Οιuae a Ρrometheo Τitane
Ιn lucem producta es in summis
460 Verticibus Jovis, Ο veneranda Victoria,
Veni ad Pythicam domum,
Οlympi er aureis thalamis

456. Ειλείθυιαν τε εμάν, 460. Κορυφάς.

τίνουσα της εν Αυλίδι σφαγής, Νec Εuri 468. Σύ και παί, Λατογενής, δύο θια),
pides solus hoc facit: nam et ΑΕschylus δύο παρθένοι. Ωuare Βrodaeus somniat,
4 " , "
Αgamem. ν. 1591. Χερός πατρωας εκτι cum dicit: Ηic Εuripides Diαnam ean
νοντα μηχανάς. Βαrnes. dem cunι Μinerυα credit. Βαrnes.
453. κακά] Ιta ΜSS. Steph. Εd. Reisk. suspicatur legendum : ειλείθυι
Αld. καλά. Μu"g. αν, σί τ' εμάν, Βeck.
454, διδάσκοντας] Justinus Μ. διδάξαν 458. προμηθεί Τιτάνι] Μale Βarne
τας. Μusg. sius de Vulcano interpretatur. vide Αpol
456. Ειλείθυιάν τι εμάν] Ιta Εd. Αld. lodor, Lib. Ι. c. 3. sect. 6. Ηemsterhu
Βarnesius pro τε emendabat και, φuod sium ad Lucian. Dial. Deor. VΙΙΙ. Τι
sensum percommodum efficit, nec cui τάν Προμηθεύς exstat et in Ρhoen. ν. 1138.
quam forte displiceret, nisi ex Suida et Μusg.
Εustathio constaret, Εuripidem alicubi προμηθεί Τιτάνι λοχευθείσαν] , Vulca
την άτοκον, eam, φual prolis erpers esset, num designat, φui Jovis cerebro laboran
ανειλείθυιαν dixisse, Ιd autem ad hunc lo ti aurea securi obstetricabat; neque Προ
cum pertinere, probabiliter sane colligunt μηθεί hic est momen proprium, sed appel
Viri docti ex Ηesychio, cujus glossa est: lativum, ut in Latina versione nunc e
αν ειλείθυιαν, ανά τόκον, Ευριπίδης "Ιωνι. mendatum dedimus, Προμηθεύς autem
Εrgo, nisi error sit Veterum Criticorum, dicitur, ut πολύφρων et πολύμητις Ηomeri,
reponendum et hic ανειλείθυιαν. Οιuid sί ob peritiam in arte fabrili, et quia ferrum
legamus: igni primus emollitum elaboravit. Νota
est fabula de Vulcano Jovi obstetricante
Σε μάν, ωδίνων Λοχί', αν
ex Luciano et aliis. Βarnes.
ειλείθυιαν τ' έτ' εμάν
Αθάναν --
46Ο. Νίκα,] Colebatur a Graecis Μiner
va quadam, Victoria dicta. Pausan, p. 4Ο.
μάν pro τάν, φuia frigidus erat eo loco και έτερον ενταύθα ιερόν Αθήνας πεσοίηται,
articulus. Ηesychius: Λοχία, μαία. Μalo καλουμένης νίκης. vid. infra ν. 1529.
nihilominus, quod dat Βarnesius. Μusg. Soph. Ρhiloct. ν. 154. Ρro πότνα, φuod
Ειλείθυιαν και εμάν] Ita cum Duporto habet Αldina, recentiores Εdd. ποτνία,
lego pro τε ιμάν: aperte enim poeta dis metro repugnante, vid. Τroad. ν. 292.
tinguit inter Lucinam, i. e, Dianam, et Μucg.
suam, i. e, Αtheniensem, Μinervam. ν. ώ πότνια Νίκη,] Colebatur (inquit Coe
ΙΩ Ν. 57

Πταμένα προς αγυιάς, (460)


Φοιβήίος ένθα γάς
465 Μεσόμφαλος εστία
475
Παρά χορευομένω τρίποδι
Μαντεύματα κραίνει,
Συ και παίς ά Λατογενής (465)
Δύο θεαι, δύο παρθένοι
* Volitans ad plateas,
Ubi Ρhoebeia terra
465 Domus in medio sita,
Circumsaltata tripode
Οracula perfecta reddit.
Τu, et Latonae filia Diαnα,
Duae deae, duae virgines,

464. γά. 466. Παραχορευομένα una voce.

lius Rhodiginus Αntiqu. Lection. Lib. gino petendus, περί "Υψους, Εdit. Τan.
ΧΙV. c. 18.) Αthenis Μinervae Νίκης si Fabri, p. 55. Και την Πυθίαν λόγος έχει
mulacrum άττερον, i, e, sine alis, habens Τρίτοδι πλησιάζουσαν, ένθα ρήγμά εστι γης,
in dextra malum punicum, in sinistra ga αναπνέον, ώς φασιν, ατμόν ένθεον αυτόθεν,
leam, guod in primo de Αcropoli Ηe και εγκύμονα της δαιμονίου καθισταμένην
liodorus scribit. Locum respexit vir δυνάμεων, παραντίκα χρησμωδείν κατ' επίτ
magnae lectionis Ηarpocrationis: Νίκης νοιαν. Ηuc adde Lucian. bis accusat.
ξόανον άπτερον, έχον μεν εν τη δεξιά Ρομάν, εν fol. 743. "Ενθα αν ή Πρόμαντις τιούσα
δί τή ευωνύμιν κράνος, ετιμάτο ότι δε τιμά του ιερού νάματος, και μασσησαμίνη της
το παρ' Αθηναίοις, δεδήλωκεν Ηλιόδωρος ο Δάφνης, και τον Τρίτοδα διασεισαμένη, κε
Περιηγητής, εν τη πρώτη σερί Ακροπόλεως. λεύει παρείναι, άοκνον χρή αυτίκα μάλα πα
Vide plura de hac re apud Johannem ρεστάνα (vid. τόν Θεόν) συνείροντα τους
Μeursium Cecropiae, c. 8. Βαrnes. χρησμούς, Isaac Τzetzes in Lycophron.
464. γά] Valde incommodum est γά, Φασίν, ότι εν τώ Τρίτοδι χάος ή μίγα, όθεν
praesertim post αγυιάς. Lego : γάς. vid. τα μαντευόμενα, ώστις εκ του άδου, ανής
Οrest. ν. 325. Ιphig in Τaur. ν. 1259. χοντο, άτες ο Απόλλων εσαφήνιζε. Βarnes.
(Ιtajam Reisk.) Μusg. Forte, παρά τορινομένω, αρμd tripodem
465. Μεσόμφαλος εστία] De Delphis, clare et perspίcue sententias suas proden
umbilico orbis, vide quae nos supra ad. v. tem, Reisk.
223. Βαrnes. Ηeath. dividit vocabulum ita: παρά
466. Παραχορευομένων] Λd quem Chori χορευομένα τρίποδι. Βeck.
mittuntur. De more Choros ad templa 468. α Λατογενής] Ita Εd. Αld. Εx
longinqua mittendi vid. Callimach, in sequentibus Εdd. articulus α non sine
Delum, v. 279, ibique Spanhemium. So metri detrimento excidit. Μusg.
phocles: ουκίτι τον άθικτον είμι Γάς επ' Εx conjectura restituerat articulum
ομφαλόν, ΟΕd. Τyr. v. 916, Μalim ta Ηeath., ut versus esset glyconius πολυ
men περιχορευομένω. Ηimerius: Δελφοί σχημάτιστος. Βeck,
δι άρα, ιερά πόλις Απόλλωνος, λατρεύουσι 469. s. Ιta constituijubet Ηeath.:
μεν αιι τω θεώ, και περιχορεύουσι μετά Δύο θεαλ, δύο παςθένοι, κα- trochaicus di
παιάνων τον τρίτοδα. apud Photium, p. meter.
602. Εd. Ηα:sch. Μusg.
Παραχορευομένω τρίποδι] Μodus oracu σιγνήται σεμνα του Φοίβου spondaicus te
la edendi et ex tripode vaticinandi a Lon trameter ; .
58 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

47Ο Κασίγνηται σεμιναι του Φοίβου.


Ικετεύσατε δ', ώ κόραι, 480
Το παλαιόν Ερεχθέως
Γένος ευτεκνίας χρονίου καθαρούς (470)
ε
Μαντεύμασι κύρσαι.Λ' Α χ/

475 Υπερβαλλούσας γας εχει (αντιστρ.)


Θνατοίςευδαιμονίας " 485

Ακίνητoν αφορμάν,
Τέκνων οίς αν καρποτρόφοι
9
(475)
Λάμπωσιν εν θαλάμοις
480 Πατρίοισι νεανίδες ήβαι,
Διαδέκτορα πλούτον 490

"Ως έξοντες γ' εκ πατέρων


47Ο Casta sorores Ρhoebi,
Supplicatejam, Ο virgines,
Ut antiquum Εrechthei -

Genus seram fα cunditatem puris


Οraculis consequatur.
475 Εximias enim praebet
Μortalibus felicitates
Certum praesidium
" Liberorum, guibus fαcunda
Αccendunt in thalamis

480 Ρatriis floridae juventutes,


Ηaereditarias divitias

Τradituros porro ex parentibus

et in antistropha: Αpollinarii et Duporti metricas versiones


loci. Νos alio properamus, Βαrnes,
Βασιλικών θαλάμων τ' ιίεν τρο
Reisk, conjicit έχoυσι, quod cum νιάνι
φαί κήδειοι κεδνών τέκνων, δις ήβα τέκνων cohacreat. Βeck.
Βeck.
475. ss. "Υπερβαλλούσας γαρ έχει Θνατοίς 477. Ακίνητον αφορμάν.] Ita Εd. Αld.
ευδαιμονίας Ακίνητος αφορμά Τίκνων] Ηunc ΜSS. Steph. ακίνητος αφορμά, quod 3.
1ocum de laude prolis egregium sane correctore profectum arbitror, αφορμάν
Ηugo Grotius in Εxcerptis eleganti La regitur a verbo λάμτω, transitive hic ac
tino carmine donavit. Ηuc refer Joh. cipiendo, ut Ηelen. ν. 1130. Μusg.
Stobaci Florileg. Τitulum LΧΧV. ότι Ηeath. structuram verborum instituit
καλόν το έχειν παίδας. item Τobiae Μagiri hanc: οί, αν νιάνιδες ήβα καρτοτρόφοι τίκ
Ρolymnemon in Τitulo Liberi, ubi Libe νων λάμπωσιν εν θαλάμοι, πατρίoισι, τούτο το
ros habere bonum. Item Psal. cxxνια. ν. 3. πράγμα έχει ακίνητον αφορμάν υπερβαλλού
"Ιδού, η κληρονομία Κυρίου, υιοι, ο μισθός του σης ευδαιμονίας θνατείς. Ωuibuscunque
καρπού της γαστρός, "Ωσει βίλη εν χειρί δυ enim fioridα juυentus, .frugibus τιutriία
νατού, ούτως οι υιοί. Αdeas, si libet, splendet in thalamis palernis, cα res.fμπι
ΙΩ Ν. 95 ή",
/
ε Α' 3 w Α'

2
Ετέροις επι τεκνοις" Α' Υ 9 -
(480)
Αλκά τε γάρ εν κακούς
485 Σύν τ' ευτυχίαις φίλον,
Δορί τε γά πατρία φέρει 495

Σωτήριον αλκάν.
2 ν Α Α' Λ'

Εμοι μεν πλούτου τε πάρος (485)


Βασιλικών θαλάμων τ' είεν
Λ Λ' "- Λ

490 Τροφαί κήδειοι κεδνών τέκνων.


Τον άπαιδα δ' αποστυγώ 500
Α' φ' " Λ' θ

\ Βίον ώ τε δοκεί, ψέγω Α' Α "-

Μετά δε κτεάνων μετρίων βιοτάς (490)


Εύπαιδος έχοίμαν.
495 Ω Πανός θακήματα και (επωδός.)
Αliis adhuc liberis.
Ρraesidium enim in adversis,
485 Εt in prosperis oblectatio,
, Αrmisque solo patrio fert
Salutarem opem.
Μihi quidem et prae divitiis,
Εt regiis thalamis fuerint
49Ο Εducationes sedulae bonorum liberorum.
Οdi vero orbam

Vitam: et si cui placet, hunc reprehendo,


Cum mediocribus vero facultatibus vitam
Ρrole-felicem habeam.
495 Ο sedes Ρanis, et

Α - Α'

damentum pracbet stabile crimia felicitatis ετεροις τι τεκνοις»


ηortαlibus. Βeck.
478. καρποτρόφοι] Legendum κουροτρό α Ραίribus accepίας (divitias) αliis pοrro
φοι. Εxstat vox Βacch. ν. 414. Ηesiod. liberis tradituros. Μusg.
Οp. et D. ν. 226. Μusg. Ρro ως ίξοντες Reisk, conjicit παρεξόντων,
480. νεάνιδες Ε "Ηγουν νεανίαι ήβων et verba ita struit: παρεξόντων πλούτον δια
τες, όθεν και ίξοντες, διά το προς το Σημαι δίκτορα εκ πατέρων τέκνοις, επί ετέροις τίκ
νόμενον. Βαrnes. νοις, i. e, τέκνων τίκνοις. Βeck.
481. Διαδέκτορα πλύτον] Τον εκ διαδο 484. Αλκά σε γάρ εν κακοί,] Ηuc refer
χής προσγινόμενον, Βarnes. illud Psalm. cxxνιι. v. 5. de multorum li
482. Ως ίξοντές γ'] Legi potest ίξοντας, berorum parentibus : Μακάριος, ός πληρώ
ut ίξοντας referatur ad παίδας, latens in σει την επιθυμίαν αυτού εξ αυτών. Ου κα
ακίνητoν αφορμάν τέκνων. Graeci vocant ταισχυνθήσονται, όταν λαλώσι τοις εχθροί,
σχήμα προς το σημαινόμενον: estque aliud αυτών εν πύλαις. Εuripides igitur mares
exemplum ejus infra ν. 1138. Quibus liberos columnas familiae vocat, Iphigen.
hoc non satisfacit, legent forte mecum: Τaur. v. 57. Στύλοι γαρ οίκων εισι παίδει
έgίξοντάς γ' εκ πατέρων άρσινις. Εt Cicero pro Cluentio filium
60 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Παραυλίζουσα πέτρα 505

ε/
Μυχάταισι Μακραίς,
Ινα χορούς στείβoυσι ποδοίν
-0

(495)
Αγραύλου κόραι τρίγονοι
500 Στάδια χλοερά προ Παλλάδος
Ναών, συρίγγων 51Ο

Vicina petra
Cavernosis Μacris,
Ubi chorea pulsant pedibus
Αgrauli triplices puellae
500 Viridia stadia, ante Palladis templa,
Fistula modulatorum ad varios

497, μυχοι δαισί μακραίι.

νοcat spem parentis, memoriam nominis, 497. μυχοι δαισι] ΜSS. Steph. μυχοι
subsidium generis, harredem familiar, de δυσι. Οptime hic Τyrwhittus: " Ρro
signatum reipubl. ciuem. Βαrnes, monstro, sive monstris, μυχοι δαισί, legen
490. Reisk. mavult : τροφα κεδναι κιδ dum credo μυχώδεσι. Ωua scilicet ana
νών. Βeck. logia a κρημνός fit κρημνώδης, a μύθος μυθώ
491. Τον άπαιδα δ' ατοστυγώ βίον] Ηuc δης, a ψάμμος ψαμμώδης, eadem a μυχος
refer illud Ρosidippi: Πήρωσις, άπαις deriνetur μυχώδης, cαυernosus. Quod
βίος. Βarnes, sane epithetum ταϊ, Μακραίς optime con
495. De Ρanis Sacello sub Αcropoli venire ex plurimis hujus tragα.diae locis
vid. Ηerodot. VΙ. cap. 105. Ρausan. p. constat.'' Μu»g.
26. 1. 36. Εd. Sylb. Αristoph. Lysistrat. μυχοι δαισί μακραίς,] Ηenricus Stepha
ν. 726. Infra hujus fab. v. 958. Lucian. nus pro δαισι legebat δυσι ex Codice vetus
Βis Αccusat. Μusg. to, puto legendum ταϊσι Μακραίς , ut in
"Ω πανός θακήματα] Αd Μacras re principio superioris nota, videl. ad ν.
spicit ubi Panis spelunca, adytum et ara, 495. Νihil enim δαισι loci sic habet.
ut infra ν. 936. οίσθα Κεκροπίας τίτρας, Βarnes.
Πρόσβορβον άντρον, άς Μακράς κικλήσκομεν , Ηeath. conjicit : Μυχοι τι ταΐσι μα
Ο δ', ένθα Πανός άδυτα, και βωμος σέλας. κραίς.
Vid. etiam supra ad v. 8. Quin rupes, Reisk. " Μυκαλαίσι μακραίς, petrα oicί
et montium culmina, atque antra, fere na Μacris sonoris, proprie nιugientibus,
Ρani sacra semper habita. Ηinc illud in φuibus ventus mugit, aut μυδαλέαισι,
Αntholog. Lib. ΙΙ. Πανί φιλoστήλυγγι humidis, quae imbre stillant.'' Βeck.
και ουρεοφοιτάσι Νύμφας, Ηinc κρημνοβά Μακραίς,] ονόματα το του. Scholiast.
της, παρωρείτης, et πετροβάτης, βουνίτης, 498. Νοn me fugit, στείβειν χορόν exem
&c. Ρanis epitheta passim leguntur. plis non valde dissimilibus defendi posse,
Quin et Οppianus Ηalieut. Lib. ΙΙ. ut Ηomeri (ne alios nominem) Οdyss.
Κωρύκιον illum vocat, ab antro Corycio in 9'. ν. 264.
monte Ρarnassi, in quo simul cum Βac
cho et Νymphis colebatur: πανί δε Κωςυ σετληγόν δε χορόν θείον τοσίν -
κία βυθίην παρακάτθιο τέχνην. Ηine Ρau
sanias Ρhocic, fol. 349. lin. 30. de antro Sit autem legitimum χορούς στείβειν non
Corycio loquens : Ιερόν δ' αυτό οι περί τεν tamen sequitur, στάδια ad χορούς per ap
Παρνασσον Κωρυκίων τι είναι Νυμφών και positionem referri posse. Νοn invenuste
Πανός μάλιστα ήγηνται. Vid. quae nos de emendaveris χορού, ut constructio sit:
Corycio antro ad Βacch. v. 551. Βarnes. χορού στάδια χλοερά, υίrens Chori stadium.
ΙΩ Ν. 61

Υπ' αιόλας ιαχάς ύμνων,


"Οταν αυλείοις συρίζης,
- " - 9 2/
(500)
"Ω Πάν, τoίσι σοίς εν αντροις,
ρ/ "- Α'
505 Ινα τεκούσά τις
Παρθένος - ώ μελέα. βρέφος - Φοίβω 515
Πτανοίς εξώρισεν θοίναν

Μodos hymnorum :
Quando vespertinus fistula canis,
Ο Ρan, tuis in antris,
505 Ubi pariens quadam
Virgo, Ο misera, infantem Phα.bo,
Εxposuit epulum volucribus,

503. αυλίοις.

Sic στάδιον μάχης, Ηerodian. Ι.ib. ΙΙΙ. 502. ύμνων,] ΜSS. Steph. ύμνον.
c. 12. Μusg. Μusg.
Reisk. legit : χος:ίς, desultationibus or ύμνων,] Ηenricus Stephanus ex veteri
υίcularibus, ad στείζουσι refert substanti codice ύμνον legit, et sequi vult συρίζης.
vum στάδια. Βeck. Εgo ύμνων retineo et ab Ιαχάς regi puto.
499. Αγραύλου] Μale ΜSS. Steph. Βαrnes.
άγραυλοι. De Αgraulo, Cecropis uxore, Ρost ιαχάς comma ponit Reisk. et mox
vid. supra ad ν. 25. Αglauros, filia ejus, legit υμνών, quod refert ad Ρanem, αυ
ιρόν habuit sub Αcropoli, teste Ηerodoto, λείοις autem conjungit cum άντροις.
Εί, VΙΙΙ. c. 55. ubi situm loci accu Ηeath. praefert ύμνον, quod a συρίζης
rate depingit. τίμενος vocat Ρausanias, p. pendeat. Βeck.
16. 1. 5. ut intelligas, aream circa tem 503. αυλίοις] Εmendabat Scaliger αυ
plum fuisse. Per Ρandroson jurabant λείοις. Vulgatam forte defendat aliquis
Αtticae mulieres Lysistrat. v. 440. unde ex Αpollonii Rhod. versu: ήδί και αύλιον
liquet, et eam quogue divinis honoribus άντρoν επωνυμίνιν καλίουσι, Lib. ΙΙ. ν. 912. .
cultam fuisse. Ιdem de Ηersa constat Εd. Steph. Verum ibi sensus est : αη
ex Suida, v. Αρρηφορία, cui et reliqui trum illud peculiari nomine αύλιον υociία
grammatici consentiunt. De Αglauro tum fuisse. Ηujus igitur loci alia ratio
rursus vid. Ηesychium, v. πλυντήρια, est. Lego: αύλιος, υcspertinus Quumι
Quod hic traditur de Cecropis filiabus υespertinus in antro Τμο fistula ludis.
choreas post mortem agentibus, comparari Sie Ηesperus Αpollonio αύλιος αστήρ di
potest cum fabula Ρrotesilai, quem aiunt citur, Lib. ΙV. ν. 1629. ubi vide Scho
post fata in Chersoneso Τhracica cursu Iiasten.
sese exercuisse : Ρhilostrat, p. 634. D. Μartialiε ΙΧ. 62.
Εd. Μorell. Strabo, p. 595. D. Εd. Ρar.
Saepe sub hac madidi luserunt arbore Fauni,
Videnda etiam, αμae de Αchillis δρόμω Τerruit et tacitam fistula sera domurn.
habent Geographi, guibus adde Τzetz. ad
Lycophr. ν. 192. Μusg. Ρro vulgata faciunt, quae dedimus ad
Αγραύλου] Scaliger Αγλαύρου legit. Ηelen. 2. · Μusg.
Vide, guae nos supra ad ν. 25. Βarnes. αυλείοις] Ιta pro αύλίοις scribo, Scaliger
500. Στάδια) Κατά στάδια. Βαrnes, ita quoque legendum monet, et concordat
501, συρίγγων] Lego συρικτών, συρικ cum άντροις. Βαrnes.
τοί ύμνοι sunt numeri hymnorum, φιμos 507-511. Dividit hos versus, metri
/isίμια αίiφuis modulatur. Τheocrit. Εpigr, legibus monitus, Ηeath. sic:
2, ο καλά σύριγγι μελίσδων Βουκολικούς ύμ
νους. Μusg. Πτανοίσιν εξώρισε periodus catal.
62 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ
Α' "ν -

Θηρσί τε φοινίαν δαίτα, πικρών γάμων


Φ/ 9/ 2 2 Λ'
(505)
Υβριν, ούτ επί κερκίσιν, ούτε λόγοις
2) -« 2

510 Φάτιν άϊον, ευτυχίας μετέχειν 52Ο

Θεόθεν τέκνα θνατοίς.


Εt feris cruentam dapem, exorsi connubiί
Ρrobrum. Νec inter radios textorios, nec cantilenis
510 Famam audivi, felicitatis esse participes
Liberos a Diis genitos mortalibus.

508. φονίαν.

ΑRGUΜΕΝΤUΜ ΑΟΤUS SΕCUΝΙΟΙ.

ΧυΤΗus, ex oraculi adytis regressus, Ιonem, primo illi occurrentem, ex Αpollinis respon
soutfilium salutat. Ηac re inopinata ac nova, planeque, ut videbatur, absurda, commotus
Ιon, istam salutationem respuit , erroremque putat ex oraculo perperam intellecto natum.
Τandem vero post multas altercationes patrem illum agnoscit, et optata ei permittit oscu
la. Χuthus Ιonem, ut filium suum, blande tractat, eumque Αthenas ad regnum et am
plissimas opes invitat. Ιon, illuc se conferre nolens, elegantissima oratione probat, se
longe vitam humilem, quietam, otiosam, periculis et molestiis carentem, praeferre princi
pum et regum divitiis et invidiosa felicitati. Χuthus Ιonem ad natalium celebrationem
et epulas publicas, quas ipsius nomine instructurus erat, deducit. Chorus, Dominae Creu
sae misertus, calamitates, quas ex nova hac sobole superinducta profiuxuras videt, abomi
natur, Χuthique perfidiam detestatur.

ΙΩΝ. Πρόσπολοι γυναίκες, αί τώνδ' αμφί κρηπίδας


δόμων (510)

Ιοη. Αncillac, φuae circa basim hujus templi

Θαιναν, θηςσί τε φονία pherecrateus. ούτ' επί κερκίσιν, ούτ' επί λόγοι,] Νon
Δαίτα, τικεών γάμων ύβςιν. idem. in picturis, ubi historiae eftinguntur, ob
ούτ' επί κερκίσιν, ούτε λόγεις φάτιν dactylicus servavi, neque fando audivi, deοrum fi
tetrameter. lios solida felicitate frui, nam et Ηercules
et Τheseus et Castor et Pollux, multis la
"Αίον, ευτυχίας basis anapastica.
' -- - - - boribus exercitati, misere tandem periere.
Μετέχειν θιάθε τέκνα θνατοίς. parαcmiacus. Κερκίς autem, radius textorius, pro ipso
Βeck. opere texto ponitur, ita Εuripidis scho
lium alibi: Κερκίς το ύφασμα ενταύθα απο
5ο9. "réριν, contumeliam. Sic vocat τού ποιούντος τό ποιούμενον, Κερκίς γάς κυρίως
puerum per vim et contumeliam genitum, ο άτρακτος, ενώ υφαίνουσιν. Vel: εύτ επί
pari licentia, ac Εubulus partum clande κερκίσιν, ούτ' επί λόγοις φάτιν άϊον, ήγουν,
-

luc. Lib. ΙΙΙ. sect. 21.


» * --

stinum, παρέίνου ανάσυρμα dixitapud Ρol- Ε τ", επι ταίς και


μεναι, όταν ήδίως αι γυναίκες συλλαλώσιν αλ
Ά ι"ξ
ούτε λόγοις] Αn legendum ούτ' ιλίγοις, λήλαις, etc. Βarnes.
Νec inter teatrices, ηec in cantibus. Ηe- ούτε χορούς, ηeque in choreis audiui, scri
sychius: έλεγοι, μύθοι, υδαί, Μusg. pit Reisk. Βeck.
ΙΩ Ν. 63

Θυοδόκων φρούρημ' έχουσα δεσπότην φυλάσσετε,


Εκλέλoιπ’ ήδη τον ιερόν τρίποδα και χρηστήριον
μ- " γ\ Λ' ? * • - 9 Λ
515 Ξούθος, η μίμνει χΖΔζ7" Οι χΟΡ ιστορων απαιδίαν, 525

ΧΟ. Εν δόμοις έστ, ώ έν ούπω δώμ' υπερβαίνει τόδε.


9

"Ως δ' επ’ εξόδοισιν όντος, τωνδ' ακούομεν πυλών (515)


Δούτσον, εξιόντα τ’ ήδη δεσπότην οράν πάρα..
ΕΟΥ. "Ω τέκνον, χαίρ ή γάρ αρχή του λόγου πρέ
τσουσά μοι.
520
ΙΩΝ. Χαίρομεν συ δ' ευ φρόνε γε, και δύ' όντ’ ευ
πράξομεν. 530

ΞΟΥ. Δός χερός φίλημά μοι σής σώματός τ' αμ


φιπτυχάς.
ΙΩΝ. Εύ φρονείς μεν, ή σ' έμηνε θεού τις, ω ξένε,
βλάβη, (520)
Sacri custodiam habentes dominum Χulhum observatis,
Reliquitne jam sacrum tripodem et oraculum
515 Χuthus? an manet in aede interrogans de orbitate?
Cho. Ιntus est, Ο hospes, nondum egressus est ex hac domo.
Sed tanquam jam egrediatur, harum portarum audimus
Strepitum: atque adeo exeuntem jam dominum videre licet.
Χιι. Ο fili, salve: nam hoc exordium loquendi mihi convenit.
52Ο Ιon. Salvi sumus : at tu sapiens esto : tumque ambo bene agemus,
Χu. Da manus tuae mihi osculum, et complexum corporis.
Ιon, Sanusne es, an, Ο hospes, vertit te in furorem aliqua dei noxa ?

520, ευφρόντι.

513. έχουσα] Ιta ΜSS. Steph. Εd. τότεςεν εκτός ή ν δόμεις. ΓΡ. Ουκ ένδον.
Αld. έχοντα. Μusg. Jacobs.
514. ΙΩΝ. Εκλέτoιτ’ ήδη τον ιερόν τρίποδα και 518. πάρα.] Πάρεστι. Βarnes.
χρηστήςιον 521. αμφιττυχάς (una voce) legunt
πούθως, ή μίμνει κατ' οίκον ιστορών απαιδίαν. Valck, ad Phα.n. 1665. et Reisk. Βeck.
ΧΟ. ΕΝ ΔΟΜΟΙΣ ΕΣΤ", ώ ξέν, ούτω δώμ' 522. Εύ φρονεί,] Scaligero placet oύ
υπεςβαίνει τόδι. φρονείς. Μusg.
Μihi quidem parum elegans videtur haec si Εύ φρονείξ] Scaliger legit oυ φρονείς, ηon,
mihi credis, aeque bene; est enim inter
ejusdem verbi in eodem versu repetitio, rogative positum, Μών subaudito, Βαrner.
praesertim cum tam facili negotio evitari
potuisset, Quare verisimile est librariis ΙΩΝ. Εύ φρονεί, μεν, ή σ' έμηνε θεού τις, & ξίνι,
bacc deberi, et Εuripidem dedisse: βλάβη,
ΕΝΔοΝ' ΕΣΤ' ΕΤ', 2 ξέν, ούπω δώμ' ύτις ΕΟΥ. Σωφρενώ τα φίλταθ’ ευζών, ει φιλιϊν έφίεμαι,
βαίνει τόδι.
Αlterum versum gravi corruptela liberavit
Ηelena. 466. Canterus, φui φιλιίν substituit inepta, guae
64 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

ΞΟΥ. Σωφρονώ, τα φίλταθ’ ευρών ει φιλεί εφίε


μαι.
ΙΩΝ. Παύε, μή ψαύσας τα του θεού στέμματα ρή
ξης χερί,
525
ΞΟΥ. "Αψομαι κου βυσιάζω, ταμά δ' ευρίσκω φίλα.
ΙΩΝ. Ουκ απαλλάξει, πριν είσω τόξα πνευμόνων
λαβείν, 536

ΞΟΥ. Ως τί δή φεύγεις με, σαυτού γνωρίσας τα


φίλτατα , (525)
ΙΩΝ. Ου φιλώ φρενούν αμούσους και μεμηνότας
βν&ς.
ΞΟΥ. Κτείνε και
χ/ Α"
πίμπρη, πατρός γάς, ήν κτάνης,
έσει φονεύς.
530 ΙΩΝ. Πού δέ μοι
Λ' 2 Α'
πατήρ σύ, ταύτ' ούν ου γέλως
κλύειν εμοι , 540

Χμ. Sanus sum, charissima nactus, si cupio contingere.


Ιon. Desine. Νe me contractans Dei coronas rumpas manu.
525 Χu, Contingam neque vi abduco, sed invenio quod mihi est charissimum.
Ιon. Νon recedes a me, priusquam intra pulmones tuos meas sagittas recipias?
Χμ. Quare vero fugis me, cum agnoscas tua charissima 2
Ιon. Ωuia amo ad sanitatem revocare ineptos et insanos hospites.
Χιι. Ιnterfice, et crema : patris enim tu, si me occideris, eris infector. (ditu 2
530 Ιon, Quomodo vero tu mihi pater es & hoc igitur an non ridendum mihi au

524, ρήξεις, 527. φεύγεις εμέ. 528. οφείλω φρ.

olim obtinebat lectioni φυγείν, Ρraeterea Αld. φυγείν, unde facias etiam θίγειν, ut
autem corrigendum suspicor ν. 562.
ειφιλεί εφίεμαι.] Ηenric, Stephanus et
Ου φρονώ τα φίλταθ' εύςών, ει φιλέιν έφίεμαι , Canterus et Scaliger pro φυγείν, φuod
male obtinebat hactenus, φιλεί substituen
Ιnsantre ne αis, cum inυentis, φua mihί dum probant. Vid. Canteri Νovar. Lec
carissinια sunt, ea crosculari cupiam ' tion. Lib. ΙΙ. c. 21. Βarnes.
Ιdem plane orationis color est in Εlectra, 525. βυσιάζω,] Proprie: Φονια αlicικήus
v. 568. Ubi cum Εlectra dixisset ad
tanφuam ρύσιον, i. e pignus, υι αθduco.
senem paedagogum: Ηomerus Ιliad. λ. ν. 673. ρύσι ελαυνόμε
πάλαι δέδοικα μή σύ γ' ουκ έτ' ευ φςονής. νος ο δ' αμύνων ήσι βόεσσιν. Ηine et de
bitor, cum propter debitum in carcerem
ille respondet: rapitur, βυσιάζεσθαι dicitur Ρlutarch. in
Coriolan, p. 392. Εd. Steph. Ρostremo
συκ ευ φρονώ γώ σον κασίγνητον βλέτων; transfertur ad omnia, guae vi rapiuntur,
Jacobs. licet non obsidum aut pignorum loco.
523. φιλείν] Ιta ΜSS. Steph. Εd. ΑΕschyl. Suppl. ν. 45ο. Ηic interpre
ΙΩ Ν. 65

τρέχων ομύθος άν σοι ταμα σημηνειεν άν.


ΕΟΥ. Ού.
ΙΩΝ. Και τί μοι λέξεις, ΞΟΥ. Πατήρ σός είμι,
Α Α - 2. Λ'

και συ παις εμος. (530)


ΙΩΝ. Τίς λέγει τάδ', ΕΟΥ. "Ος σ' έθρεψεν όν
τα Λοξίας εμόν.
ΙΩΝ.. Μαρτυρείς σαυτώ. ΞΟΥ. Τα του θεού γ'
εκμαθών χρηστήρια,
535 ΙΩΝ: Εσφάλης αίνιγμ' ακούσας. ΞΟΥ. Ουκ άρ'
όρθ' ακούομεν, 545
ΙΩΝ.. "Ο δε λόγος τίς εστι Φοίβου, "ΞΟΥ. Τον
Α"

συναντήσαντά μοι -
ΙΩΝ.. Τίνα συνάντησιν ΞΟΥ. Δόμων τώνδ' εξιόν
τι του θεού - (535)
ΙΩΝ. Συμφοράς τίνος κυρήσαι : ΞΟΥ. Παίδ έμόν
πεφυκέναι.
Χμ. Νοn : velox oratio poterit significare tibi meas res.
Ιon. Εt quid mihi dicturus es? Χu. Εgo sum tuus pater, et tu meus filius.
Ιοη. Οιuis dixit hacc 2 Χιι. Αpollo, gui te aluit meum existentem.
Ιon. Dicis tibi ipsi testimonium. Χμ. Ιmo vero Dei oraculis auditis.
535 Ιοη. Deceptus es audito anigmate. Χμ, Νon ergo recte audimus?
Ιon. Quis igitur fuit sermo Phα.bi? Χμ. Εum qui obviam mihi venisset.
Ιon. In quo occursu? Χμ. Εxeunti ex hoc templo Dei.
Ιon, Quid futurum ut illi accidat? Χιμ. Μeum esse filium.

tor: πon φuidem le υι, μt serυum, αυτίpίο, mus : non αηιο rationem reddere ineptis et
τed, φuod carissimum mihi est, inυenio. ηιαlesanis αdυenis. Αtqui hanc, quam
Quanquam prastiterit fortasse βυσιάζων et locus postulat, sententiam verba non fe
ευρίσκων. Corιίrecto te, non μί serium τί runt. φρενούν utique non significat ratio
αυτίpiens, sed φuod carissinιunι ηιίhί est, ηem reddendo docere, sed vel, αd sanam
inveniens. Μusg. ηιentem puntendo reducere, vel saltem,
ουσιάζω,] Vid. infra ν. 1405. a ρύσιον, αcerbe aliφuem monere. Legendum igitur
pignus Βarnes, hic:
ρυσιάζω,] Πολεμώ. Scholiast.
526. είσω τόξα πνευμόνων λαβείν,] Είσω "τι φιλώ φρενούν αμούσους
πνευμόνων, id est, εις πνεύμονας. Τόξα in Ιdcirco.fugίο te, quία αnιο castigare inep
hoc loco, non arcus, sed sagittas, Ιta tos. Μusg.
Ηesych. Τόξον, κυρίως αυτό τόξον, δηλοί δί ου φιλώ] Cum olim οφείλω scriptum,
και την τοξικήν εμπειρίαν, και αυτά τα βέλη. quod per versum stare nequibat, Scaliger
Βαrnes. legendum monuit oυ φιλώ, recte quidem.
527. Concinnius fore metrum, si pro Sensus enim est: Τu interrogas me, quare
ιμι legatur με, monet Ηeath. Βeck. te fugiam, ego mon amo rationes dare in
528. Οφείλω φρενούν] Ιta Εd. Αld. sanis et ratiοnis expertibus. Βαrnes.
Εmendabat Scaliger oυ φιλώ φρενούν, φuod, Reisk. adnotavit, in vet. ed. non male
ut loco conveniat, sic interpretari debe esse φρενών. Βeck,
VoL. VΙΙ. Ε
66 ΕΥΡ ΙΠ ΙΔ ΟΥ

ΙΩΝ.. Σον γεγώτ', ή δώρον άλλως , ΞΟΥ. Δώρον,


όντα δ' εξ εμού.
540 ΙΩΝ.. Πρώτα δήτ' εμοί ξυνάπτεις πόδα σόν, ΞΟΥ.
Ουκ άλλω, τέκνον, 550
ΙΩΝ.. Η τύχη πόθεν ποθ' ήκει ; ΞΟΥ. Δύο μίαν
θαυμάζομεν.
ΙΩΝ. "Εα τίνος δέ σοι πέφυκα μητρός , ΕΟΥ.
Ουκ έχω φράσαι. - (540)
ΙΩΝ.. Ουδε Φοίβος είπε, ΞΟΥ. Τερφθείς τούτο,
κείν ουκ ηρόμην.
ΙΩΝ.. Γης άρ' εκπέφυκα μητρός. ΕΟΥ. Ου πέδον
Λ Α

Τι χ7"βί 78χ WΩΣ,

545 ΙΩΝ, Πώς αν ούν είην σός, ΞΟΥ. Ουκ οίδ, ανα
φέρω δ' ες τον θεόν. 555
ΙΩΝ.. Φέρε, λόγων αψώμεθ άλλων. ΞΟΥ. Ταύτ'
2/ σ' , -

αμεινον, ω τεκνον.

Ιon. Εx te natum, an donum simpliciter ? Χμ. Donum, natum tamen ex


540 Ιση. Ρrimum ergo mihi gressum tuum adjungis? Χμ, Νon alii, Ο fili. [me.
Ιοη. Undenaη. venit hac fortuna? Χμ. Uterouemiramur eandem.fortunam.
Ιοη. Αge: ex qua vero matre tibi natus sum ? Χu. Dicere non possum.
Ιοη -
Νeque Ρhoebus dixit? Χu. Delectatus hoc illud non interrogavi.
Ιon. Εt terra igitur matre sum natus. Χμ. Τerra non gignit liberos.
545 Ιοη. Quomodo igitur essem tuus? Χμ. Νescio, ad deum autem refero.
Ιon. Αge attingamus alios sermones. Χμ. Ηoc erit melius, Ο fili.

539. δώρον όντα σ' εξ ι.

531. Ού τρέχων, &c.] De duplici αν tumne er te αn donum simpliciter & De


vide quae nos ad Ηelen. ν. 947. Βαrnes. inde in Χuthi responsione:
Reisk. corrigit: ού, ηeutiφuam, (scil. δώρον, όντα δ' εξ εμού,
risus et jocus hoc est) τρίχων ο μύθος, Donum quidem, sed er me natum. Μusg.
procedens sermo rem omnem pαηdet. 542. πίφυκα μητρός ι) Εd. Αld, μητρός
Βeck. πέφυκα. Μusg.
534. γ' εκμαθών] Βarnesius, lectοre non 543. τούτο,] Ιta ΜS. Ε. ut jam editi.
monito, μαθών, Μusg. Εd. Αld. τούτω. Vide citata supra ad τ.
Μαρτυρεί, σαντώ.] D. Johan. c. viii. v. 259. Μusg.
13. Σύ περί σεαυτού μαρτυρείς' ή μαρτυρία 544. τίδον] "Εδαφος proprie, nunc γή.
σου ουκ έστιν αληθής. Βαrnes. Ιta vox Latina solum. Ut philosophus
εκμαθών tuetur Ηeath. commatis tro loquitur hic, non ut poèta, quis enim
chaici caussa. Βeck. nescit poètarum fabulas de Τerrae filiis?
539. Νοn assequor, quid hic faciat άλ et, proprie loquitur de humani generis or
λως, legendumque puto απλώς, Creα tu' quod ex terra haud mascitur, figurate
ΙΩ Ν. 67
Α'
ΙΩΝ. "Ηλθες ες νόθον φ"Α λεκτρον 5
"ν Α' ΞΟΥ. Μωρία
γε του νεου. (545)
ΙΩΝ.. Πριν κόρην λαβείν Ερεχθέως, ΞΟΥ. Ού
γάς ύστερόν γέ πω.
ΙΩΝ.. 'Αρα δήτ' εκεί μ' έφυσας, ΞΟΥ. Τώ χρό
νω γε συντρέχει.
550 ΙΩΝ, Κάτα πως αφικόμεσθα δεύρο , ΕΟΥ. Ταύτ'
αμηχανώ. 560
ΙΩΝ. Διά μακράς ελ θών κελεύθου, ΞΟΥ. Τούτο
2/ 2 2 -

κάμ απαιoλα. Α

ΙΩΝ, Πυθίαν δ' ήλθες πέτραν πρίν, ΕΟΥ. Ες


φανάς γε Βακχίου. (55ο)
ΙΩΝ, Προξένων δ’ εν τω κατέσχες, ΞΟΥ. "Ος με
Δελφίσιν κόραις -
ΙΩΝ.. Εθιάσευσ', ή πώς τάδ’ αυδάς, ΞΟΥ. Μαι
Λ Α"

γα.0"Αν 78 Βακχίου -

Ιon. Venistine in illegitimum aliquem thorum? (u. Stultitia juventutis.


Ιon. Ρriusquam duceres filiam Εrechthei? Χμ, Νon enim postea unquam.
Ιονι. Αn igitur tune me genuisti? Χμ. Convenit tempus,
550 Ιon. Quomodo vero huc venimus? Χu. Ωuoad hacc ignarus hareo.
Ιονι.Ρer longum profectus iter? Χιμ. Εt hoc me incertum animi facit.
Ιon. Venistine prius ad Pythiam orαcali rupem ? Χμ. Αd festa Βacchi,
Ιon. Αpud quem vero hospitum divertisti? Χμ. Qui me Delphicis puellis
Ιονι, Sodalem adscivit, aut quomodo haec dicis? Χμ. Μaenadibusque Βacchi,

554, εθίασίν σ'.

enim plantae et arbores, et etiam animalia 551. απαιoλεί.] Μαris Αtticista: απαι
nonnulla ex Τerra oriuntur; et soboles λά, Αττικώς, αποτλανά, Ελληνικώς. ubi
illius sunt. Βαrnes. απαιολά, an απαιoλεί, scribendum sit, in
547, τού νέων, ήuυenίutis. Recte com medio relinquit Piersonus. [p. 47.] Pro
parat Βarnesius Αndrom, ν. 183. Μusg. αταιολά tamen stant Ηesychius, Εrotia
Μωρία γι του νίου.] Το νίον, i. e, η νιότης. nus, Galenus, Ηippocrates, quorum auc
Sic Αndrom. ν. 183. Κακόν γι θνητοί, το toritati cedendum esse arbitrarer, nisi ob
νίον, ίν τε τό νίφ το μή δίκαιον, Vid, ibid. staret Suidas v. Παιολή. Μusg.
v. 602. Βαrnes, απαιoλεί.] Αποπλανά, επιταράσσει, ab
του νίου.] Της νεότητος. Schoiίαst. αιολίω, απαιoλάω φuoque legitur, Vid.
549, συντρέχει.] ΜSS. Steph. συντρέ Ηesych, in απαιόλη, &c. Βarnes.
χεις. Μusg. 552. φανάς] Ηesychius: φανάς - τάς
συντρέχει.] Μallem ita legere, quam ελλάμψεις. vel hunc locuin respiciens, vel
συντρέχεις, άuod et ΜS. habere dicit Rhes. v. 940. Rationem, cur sic vocen
Ηenr. Stephanus: τράγμα autem intelli tur Βacchi orgia, docet Τzetzes ad Lyco
gitur. Βαrnes. phron. ν. 212. φαυστήριος δι λέγεται, από
Ε 2
68 ΕΥΡΙΠΙΔ ΟΥ
3/ 2 «Λ Α" Σ/

555 ΙΩΝ.. Εμφρον, ή κάτοινον όντα, ΕΟΥ. Βακχίου


προς ήδοναίς - 565

ΙΩΝ.. Τούτ' εκεί νυν εσπάρημεν.


2 ? Αν Α'
ΕΟΥ. Ο πότμος
σ' εξεύρεν, τέκνον,
ΙΩΝ.. Πώς δ' αφικόμεσθα ναούς, ΞΟΥ. "Εκβολον
κόρης ίσως, (555)
ΙΩΝ.. Εκπεφεύγαμε το δούλον. ΞΟΥ. Πατέρα
Λ- Λ' /

yUy δέχoυ, 78χλy0y,


Α- Α-" ν * Αν Α'

ΙΩΝ.. Τώ θεώ γούν ουκ απιστείν εικός. ΞΟΥ. Εύ


φρονείς άρα.
560 ΙΩΝ.. Και τί βουλόμεσθά γ' άλλο; - ΕΟΥ. Νύν
οράς, α χρή σ' οράν, 57Ο

ΙΩΝ. "Η Διός παιδός γενέσθαι παίς, ΕΟΥ. "Ή,


Α' Α'

σοι γε γιγνεται.

555 Ιon. Sobrium, an ebrium existentem 2 Νum. Βacchi captum voluptate,


Λon. Secundum hoc tibi tune sati sumus. (ιι. Fatum te invenit, Ο fili.
Ιon. Quomodo veroin hacc templa venimus? Χu. Fortasse expositus a puella.
Ιon. Εffugi igitur conditionem servilem. Χμ. Ρatrem nunc accipe, Ο fili.
Ιon. Νοn conveniι igitur non obsequi deo. Χu. Recte profecto sentis. [dere.
56ο Ιονι. Ωuidigiturpraeterea volumus aliud? Χu. Νunc vides quae convenit tevi
Ιon, Quam Jovis filii filium me esse? Χμ. Quod tibi quidem accidit.

του διά φανών και λαμπάδων επιτελείσθαι τα inter Delphicas puellas et Μaenadas.
τούτου μυστήρια. Confer Αristoph. Νub. Μιμsg.
ν. 603. ibique Scholiasten. Soph. Αnti Εθίασίν σ', ή τώς τάδ’ αυδάς ;) Scaliger
gon. v. 1139, et seq. Αltero quoque an legit εθιάσισ’, φuasi a θιασίζω, guod tamen
no haec orgia celebrata fuisse tradit Ρau an exstet dubito; θιασεύομαι agnosco: pu
sanias, p. 139. 1. 17. Εd. Sylb. Μusg. to ego, θιάζω pro θειάζω legi alicubi, un
φανάς γε Βακχίου.] Βacchi orgiis inter de θίασος, certe Ηesych. θίασον, χόρευσον,
fui, φuae facibus accensis noctu agitari a θιάζω εθίασεν autem ν addito scripsi ob
mos erat. Lycophron. Δαίμων ενήρχης versum. θίασος αμid, vide Ρhα.niss. ν.
φηγαλεύς φαυστήριος (de Βaccho) Τzetzes 809. et Βacch. v. 56.
in locum: Φαυστήριο, δι λέγεται, ατο του Μαινάσιν τι Βακχίου] Βacchis, Liberi
διά φανών και λαμτάδων επιτελείσθαι τα patris Μaenadibus, quae et Τhyades et Le
τούτου μυστήρια. Αristophan. in Νebulis: nae et Βassarides et Μimallones dictae.
Παρνασίαν θ' ο, κατέχων τέτραν συν σεύ Quod autem Βacchi orgia Delphis ali
καις σελαγεί, Βάκχαι; Δελφίσιν ιμπρέτων, φuando celebrarentur, ostendit poéta in
Εx Βrodaei notis. Vid. qua nos ad Rhes. Βacch. ν. 302. "Ετ' αυτόν όψει κάπί Δελ
v, 940. Βαγγιρs. φίσιν τέτραις Πηδώντα συν πεύκαισι δικόρυ
φανάς] Τότος αι Φάναι, ου μέμνηται και φον τλάκα, Βάλλοντα και σείοντα Βάκχιον
ο Κωμικός. Scholiast. κλάδον Ηinc Αristoph. Scholiast. Βάκ
554. Εθίασίν σ',] Legendum ιθιάσευσ'. χαις Δελφίσι, ταϊς την Δελφικήν χώραν x44"-
Εxstat verbum θιασεύω, Βacch. v. 75. οικούσαις. Ρausan. Ρhocicis, fol. 319.
τε] Legendum Μαινάσιν γε, lin. 17. Αι δε Θυιάδες, γυναίκες μέν εισιν
Μαινάσιν
Μanadiύus utique. Αlioqui distinctio erit Αττικαί, φοιτώσαι δι εις τον Παρνασσον τα
ΙΩ Ν. 69

ΙΩΝ. "Η θίγω δήθ', οί μ' έφυσαν, ΕΟΥ. Πιθό.


μι ενός γε
γε τω
το θεώ. 4
560

ΙΩΝ. Χαιρέ μοι, πάτερ, ΞΟΥ. Φίλον γε φθέγμ'


εδεξάμην τόδε.
ΙΩΝ. Ημέρα θ' η νύν παρούσα - ΞΟΥ. Μακά
ριόν γ' έθηκέ με. / , γ' νι Ν 3/ Α'

565 ΙΩΝ. "Ω φίλη μήτες, πότ’ άρα και σόν όψομαι δέ
μιας και 575

9
Νύν ποθώ σε μάλλον, ή πριν, ήτις εί ποτ, εισιδείν.
9 χ/ Λ α "ν γ 2 Ν. ΥΝ Α"

Αλλ' ίσως τέθνηκας, ημείς δ' ουδέν αν δυναίμεθα.


ΧΟ. Κοιναι μεν ημίν δωμάτων ευπραξίαι, (566)
"Ομως δε και δέσποιναν ες τέκν ευτυχείν
57ο Εβουλόμην αν τούς τ' Ερεχθέως δόμους, 580

Ιon. Αn igitur attingam illos, qui me genuerunt? Χμ. Οbtemperans deo.


Ιon. Salve mihi, Ο pater. Χμ. Gratam certe compellationem hanc accipίο,
Ιon. Εt hodierna dies. Χιι. Βeatum me fecit.

565 Ιon. Ο chara mater, nunquid aliquando tuum aspiciam corpus?


Νunc magis cupio te videre, quam antea, quaecunque tandem sis:
Sed fortasse mortua es, et nos ne nunc quidem possimus.
Cho, Communes quidem nobis sunt domorum felicitates:
Τamen etiam dominam prole faelicem esse
570 Οptarim, et Εrechthei familiam.

562. Πειθόμενος

ρά έτος, αυταί τι και αι γυναίκες Δελφών Τούτο] Κατά τούτο, 3 νύν λέγεις, εκεί εγεν
άγουσιν όργια Διονύσω. Ρlura ex Βrodaci νήθημεν Βarnes.
notis. Βαrnes. 557. Εκ βόλoυ, vel βολών. Reisk.
Forte, θυάσιν, thψαdibus, et in fine ver 559. απειστεί) Refragari, scribit Ηeath,
sus μαινάσιν παρέκλινε. Reisk. - Βeck,
555, κάτοινον] Εd. Αld. κάτοικον. Frus 560, Forte, βουλoίμεθα μάλλον, Ξ. νύν
tra Η. Stephano suspecta fuit vox κάτοι δράν. Reisk.
νοι, quae exstat apud Ρlutarch. Ρelopid. 561. Διό, ταιδος] Χuthi se qui Jovis
p. 514. Εd. Steph. ut et Diod. Sic, p. ex ΑΕolo nepos erat. vid, supra v. 63.
350. Εd. Wess. Μusg. Νec aliter Βarnesius.
κάτοινον] Licet immerito ab Ηenr. "Η,] Αssentior Scaligerolegenti 3, Μusg.
Stephano rejectum, nos hic retinemus, "Η Διός παιδός γενέσθαι παίς +] Νon hic,
quum et verbum sit Εuripideum, et κά ut Βrodaeus ait, Αpollo intelligitur, (non
τοχον non aeque versui congruat, φuicquid dum enim novit Ion, se Αpollinis filium
ille, frustra in hac parte. Βαrnes. esse) sed Χuthus, ΑΕoli filius, qui erat
556. Legendum, metri gratia, ο τότμο, Jovis; quem Χuthum suum patrem Ion
εξεύρι σι, τίκνον, Μusg. jam putabat. Scaliger bene o pro ή legit,
aath metri causa σ' expungi volebat. sed nec ή male aderat. Βarnes, -

Reisk, legit σ' εξεύρε, παί. Βecί. 562. πειθόμενος] Legendum, ut vite
Ε 3
"7Ο ΕΥΡ Ι Π Ι ΔΟΥ

ΞΟΥ. "Ω τέκνον, ες μεν σην ανεύρεσιν θεός


'Ορθώς έκρανε, και συνήψ' εμοί τέ σε, (57ο)
Σύ τ' αύτά φίλταθ' εύρες, ουκ ειδώς πάρος,
«Λ » γ' 9 - - Α ν και/ Α'

Ο δ' ήξας ορθώς, τούτο καμ έχει πόθος,


575 "Οπως σύ τ', ώ παί, μητέρ εύρήσεις σέθεν, 585

Εγώ θ’, οποίας μoι γυναικός εξέφυς.


Α' Α Α' αν 9 Υ 2.

Χρόνω δε δόντες ταύτ, ίσως εύροιμεν άν, (575)


Αλλ', εκλιπών θεού δάπεδ' αλητείαν τε σην,
9 ν ? Α" Μην Α' \

Ες τας Αθήνας στείχε κοινόφρων πατρι,


580 Ού σ' όλβιον μεν σκήπτρον αναμένει πατρός, 59Ο
Πολύς δε πλούτος ουδε, θάτερον νοσων
Δυοίν, κεκλήσει δυσγενής πένης θ' άμα, (58ο)
Χιι. Ο fili, φuoad tuam inventionem deus
Recte decrevit, et junxit te mihi:
Τuque vicissim charissima invenisti, nesciens antea.
Αd quod autem incitatus es, ad hoc ipsum me quoque fert desiderium,
575 Ut et tu, Ο fili, invenias matrem tuam,
Εt ego ex qua mihi muliere natus sis.
Τempori vero permittentes haec, eam fortasse inveniemus.
Verum relinquens dei templum, et tuum exilium,
Αthenas eas, eodem cum patre animo utens,
580 Ubi te beatum sceptrum expectat patris,
Εt magnae opes : neque utrovis incommodo laborans
Εx duobus, vocaberis ignobilis, pauperque simul,

tur dactylus, πιθόμενος. [monuit jam bis Ηomerus in unico versu, Οdyss, ξ. τ.
Ηeath.] Μμsg. 465. Καί θ' αταλόν γελάσαι, και τ' ορχή
567. ουδέν αν δυναίμεθα.] Ita ΜS. G. a σασθαι ανήκεν. Βαrnes.
prima manu, cui corrector ουδέν άρ' δ' sub Ρarticula τε non est hic otiosa, sed con
stituit. In Εd. Αld. deest αν. Legen nectit pronomina εμοί et σύ. - Μinus ple
dum, ni fallor: ουδι νύν δυναίμεθ' άν, ηe ne igitur distinguendum post σί. Ηeath.
πιunc φuidem poterimus, Μμsg. 574, ήξας] Sic Iph. Αul. v. 742. οίμοι,
ουδέν αν δυναίμεθα.] Νos άν ob versum μάτην ήξ. Μusg.
inservimus, Αt Codex Ηeinsio-Scaliger "ο δ' ήξας] Scaliger in margine ponit
ianus legendum monet in margine, ουδέν είκω, quasi ήξας inde duceretur, ego po
ώδ’ ώναίμεθα, scribendum autem erat etiam tius ab αίσσω deducam ; unde et ήξα pro
sic oναίμεθα. Βαrnes. ήιξα. Vid. Ρhα.niss. ν. 1394. ic au
Forte, ουδέν ήσθανόμεθα, ηούis nesciis - tem loci sensus: εί, ό δε συμίν ορθώς ήίξας,
sed non satisfacio mihi in h. l. Reisk. δηλονότι ζητήσεως, περί της σής μητρός, κατά
572, ίκρανε,] Αlias ίκραινε, sed non ae τα άνω, "Ω φίλη μήτιρ, πότ' άρα και σον
que bene; est enim έκρανι, pro έκρηνε, a όψομαι δίμας , Νύν ποθώ σε μάλλον, ή πριν,
κραίνω, aoristi primi, cum penultima lon etc. Τούτο και με έχει, ο πόθος δηλονότι,
ga, ut et συνήψε. Και συνήψ' εμοί τί σε, την σην μητέρα ανευρείν, "Αλλως, τούτο, εις
ήγουν και τί σε συνήψεν εμοί. Και enim si ό σύ ήίξας, και ιμι έχει, πόθος δηλονότι,
mul cum τι frequenter apud poétas, Ιta Αdeo πόθος per appositionem additur τώ
ΙΩ Ν. 71

ευγενής τε και πολυκτήμων βίου.


Αλλ'
Σιγάς, τί προς γήν όμμα σον βαλών έχεις,
585 Ες φροντίδας δ' απήλθες, εκ δε χαρμονής 595
Πάλιν μεταστάς, δείμα προσβάλλεις πατρί,
ΙΩΝ. Ου ταυτον είδος φαίνεται των πραγμάτων, (585)
Πρόσωθεν όντων εγγύθεν θ' όρωμένων,
Εγώ δε την μεν συμφοράν ασπάζομαι,
590 Πατέρα σ' άνευρών ών δε γιγνώσκω πέρι, 600
/ φ' 9

"Ακουσον, είναι φασι τας αυτόχθονας


ν Α' 9 9 Α' Α'

Κλεινάς Αθήνας ουκ επείσακτον γένος,


ρ/ 2 , - Α' Α' Α'
(590)
Ιν εσπεσουμαι δύο νόσω κεκτημενος,
Α' 9 ? Λ- 2 ν. W. Α'

Πατρός τ έπαικτου καυτος ων νοθαγενής.


Sed nobilis et amplarum dives opum.
Τaces? cur in terram dejectos oculos habes? *
585 Εt ad cogitandum convertis Τe, et ex laetitia . ".

Ιterum mutatus metum injicis patri.


Ιon. Νοn eadem species videtur esse rerum,
Quae procul sunt, et quae ex propinquo spatio spectantur.
Εgo certe, hanc quidem fortunam libens amplector,
590 Quod te patrem invenerim : de quibus vero cogitem,
Αudi. Dicunt indigenas esse
Ιnclytas Αthenas, nee aliunde adductum genus,
Cuo incidam duobus morbis laborans,
Ρatre inquilino natus, et ipse nothus existens.

τούτο, Αlias τούδι pro τούτο legendum, ut sibi contraria esse, - igitur ουδ' εκάτερον
είt pro τούτου, Vel denique εις τούτο, ut legijubet, sape enim εκάτερον pro αμφό
sit: ο σύμιθ' ορμή, τινος ζητείς, (τούτο γάρ τεξον poni. Βeck.
το ήξας σημαίνει) εις τούτο και με πόθος 587. Ου ταυτόν είδος] Οlim male loca
έχει. Βαrnes. pantur hae ipsae literac, magno sensus de
trimento, legebatur enim ούτ' αυτ' όνειδος.
Constructio est: Εις και δι ήξας ορθώς, εις
τούτο και τόθος έχει εμί. Ιngeniosissimi et summa spei juvenis,
Reisk. legit : "ο δ' εύξασ' ορθώς - εύξασ'
Τhomae Stanleii, sagacitas locum restituit
pro εύξασο, τούτο πόθος accipit pro τούτου in suo ad ΑΕschylum aureo Commentario
π. quia scilicet interdum substantivum ad Αgam. ν. 1578. Νec Scalig. oculos,
regit eundem casum, quem verbum, a quo nec Grotii, fugit. Βarrιes.
substantivum ductum est. Βeck. 589. Ά
Νοve dictum : plerum
578. αλητεία»] Reponunt viri docti λα que enim in malam partem accipitur συμ
τρείαν, vel θητείαν. Sed non movendum φορά, hic in bonam: Εst itaque vox μίση,
αλητείαν, ν. 53. et ν. 1070. Μusg. Ιd Εustathius vidit fol. 647. lin. 57. Και
Reisk. δάτιδα, λητείαν τι λητεία, i. φ. ή συμφορά δε, ου μόνον αποτρόπαιος, αλλά
λατρεία, ν. Ηes et Schol. Soph. ΟΕd. και αγαθή, ώς δηλοί συν άλλοις και ο ιιτών
Col. p. 521. ed. Ρ. Steph. Βeck. επ' αγαθό, το, Επί συμφοραί, γεγηθός έρπει
580. Ηeath, cum Ρorto mavult αναμί δάκρυον ομμάτων άπο. Βαrnes,
νει. Βeck. 590. Reisk, scribit: τώνδ' α γινώσκω τί
581. Reisk. censet, θάτερον δυοίν et άμα ει. Βeck,
Ε 4
72 ΕΥΡΙΠ ΙΔ ΟΥ
). 9/ Α Λ

595 Και τούτ' έχων τούνειδος,"ασθενής μεν ων, 60 5

Ο μηδεν ών καξ ουδένων κεκλήσομαι,


2 \ - ". ν

"Ην δ' ες το πρωτον πόλεος ορμηθείς ζυγόν "/


(595)
- σ' ν 9 Λ

Ζητώ τις είναι, των μεν αδυνάτων ύπο


Μισησόμεσθα λυπρά γάρ τα κρείσσονα, Α' , "η"

600 "Οσοι δε χρηστοί δυνάμενοί τ' είναι σοφοί


- γ Λ 2 ν Λ'
61 Ο

Σιγώσι, κου σπεύδουσιν ες τα πραγματα,


Γέλωτ' εν αυτοίς μωρίαν τ8 λήψομαι, (600)
Ουχ ήσυχάζων εν πόλει ψόφου πλέα.
595 Εt hoc habens probrum, infirmus quidem manens,
Εt nihil movens, nullius pretii vir vocabor.
Si vero in primum civitatis ordinem properans,
Αliquid esse contendam, a tenuίοribus quidem
Οdio habebimur : odiosa enim sunt potentiora.
600 Qui vero boni existentes, et sapientiac capaces,
Τacent, nec ad negotia properant,
Risum inter ipsos, stultique nomen consequar,
Qui non quiescam in civitate calumniae plena.

596. μ. και ουδέν ων κικλ.

591. s, είναι φασι τάς αυτόχθονας Κλεινάς supplet versum : Μηδεν προκύψω, κ' ουδέν
Αθήνας] Vide Μeursii de Αthen. Fortit. ών κεκλήσομαι. Βeck.
Lib. Ι. c. 1. Εt quae nos supra ad ν. 29. μηδέν και ουδέν ενθάδ' ών κεκλήσομαι..]
Βarnes. Cum hactenus verbum inter ουδέν et ών
595. s. In hac oratione versus sunt hi, desiderabatur, ita ego supplendum judico.
quorum alter in codd, mutilus legitur: Scaliger minus in hac parte feliciter, et
και τούτ' έχων τούνειδος, ασθενής μεν ών multo longius a scripturae vestigiis lege
μηδέν και . . . . ουδέν ών κεκλήσομαι,
bat: Το μηδέν ών καξ ουδένων κικλήσομαι,
puto, quia credidit, μηδέν και ουδέν tauto
Ιn priori versu amplector emendationem logiam olere, cum tamen alibi legatur:
Μusgravii - ασθενής μίνων, honores et Ουδέν και μηδέν των μερότων το γένος. Jo
πιαgistratus non αnbiens Ιn posteriori, hannes Μiltonus legit: Μηδέν και ουδέν ών
quamvis multi codd. lacunam explere co κεκλήσομαι, τάτες. Ηugo Grotius: Μη
nati sunt, nondum tamen vidi, gui certam δεν και ουδέν ών εκεί κεκλήσομαι. ΑΕmllius
emendationem expromeret. Οmnes la Ρortus paulo crassius: Μηδέν και ουδέν
cunam post verba ουδέν ών suspicati sunt, πάμπαν ών κεκλήσομαι. Ηenricus Stepha
quae mihi eo loco fuisse videtur, quo eam nus et Duportus hacrent; Βrodaeus et
significavi. Fortasse scribendum est: Canterus ne defectum quidem notant.
Βarnes.
μηδεις κατ' [αστών] είδ' εγώ κικλήσομαι. 597. Longissime videntur a vero aber
rasse viri sane acuti et eruditi, qui hunc
Ιn ejusmodi tamen locis facilius einul. locum tractarunt. Si quis enim haec cum
ta conjicere, quam rem ad certum finem sequentibus diligentius conferat, intelliget,
perducere. Jacobs. ni fallor, Ιonem ex duplici suppositione
596. Reisk. legit: μηδέν και ουδέν, μη argumentari, quarum alteram in proximis
αστός ων, κεκλήσομαι. Ηeath. autem ita versibus exponit:
Ι Ω Ν. '73
- γ' Α' Μη Λ.

Των δ’ αυ λογίων τε χρωμένων τε τη πόλει


605 Ες αξίωμα βάς, πλέον φρουρήσομαι 615

Ψήφοισιν ούτω γάρ τάδ, ώ πάτερ, φιλεί, / y Λ'


Οι τας πόλεις έχoυσι κάξιώματα, (605)
Λ- / 9 Λ

Τοις ανθαμίλλοις εισί πολεμιώτατοι.


η , σ' Λ 1/ ΥΜ

Ελθών δ' ες οικον αλλότριον, έπηλυς ών,


- " / Λ Λ.

610 Γυναίκά θ' ώς άτεκνον, ή κοινουμένη 62Ο

Τάς συμφοράς σοι πρόσθεν, απολαχούσα νύν,


> Α ν « ν. \ Λ' y/ -

Αυτή καθ' αυτήν την τυχην οισει πικρως - (610)


Rursus vero clarorum, et rempublicam administrantium υίrorum,
6ο5 Αd dignitatem si ascendam, magis observabor
Suffragiis. Sic enim haec αccidere solent, Ο pater;
Qui respublicas, et dignitates tement,
ΑΕmulis sunt infestissimi.
Veniens vero in domum alienam advena existens,
61ο Εt ad mulierem non habentem liberos, quae socia cum fuerit
Τuae calamitatis prius, frustrata nunc sua spe,
Ιpsa apud se casum hunc acerbe feret,

ήν δ' εις το πρώτον πόλιος οςμηθείς ζυγόνpro λυτηρά, φuod plus semol reperitur:
ζητώ τις είναι - - sic Μed. ν. 598. Μή μοι γίνοιτο λυπρός
ευδαίμων βίος. Scholiast. Λυτρός, αντί του
Debet igitur altera esse: ει priυαίο loco λυπηρός κατά έλλειψιν του ή, etc. Sensus
contentus, nihil noυί ηιοίiatur. Αtqui hoc dicti: Ιnvidiae obnoxii sunt potentiores;
non incommode exprimetur, si locum, de et urunt inferiores prae dolore, Βαrnes.
quo agitur, ita constituamus: 600. Γίcisk. conjicit: δυνάμενοί σ' ειπείν
σοφά, aut alias σοφοί accipiendum pro pro
και τούτ' έχων τούνειδος, ασθενής μίνων, ceres urbis. Βeck.
μηδέν τι κινών, ουδέν ών κεκλήσομαι. 603, ψόφου] Ita ΜSS. Steph. Legen
dum forte ψόγου. Τheogn, ν. 287, εν γάς
Dissentit ab his Τyrwhittus, et sic potius τοι πόλει ώδε κακοψόγω ανδάνει ουδέν. Εd.
emendandum putat: Αld. φόβου, unde facias etiam στοβού, ηια
μηδέν και ουδέν ουδένων κεκλήσομαι. Ιedicentiac. Ηesychius : στοβός, λοιδορία,
όνειδος. Μusg.
Μusg. 604. Αnapaesti vitandi caussa Ηeath.
τόλιος] Ita scribo pro Αtticο πόλεως ob scribit: Των δ' αύ τι λογίων. Βeck.
versum. Βarnes.
Τών δ’ αυ λογίων] Μetri causa legen
598. Ζητώ τις είναι,] Αliφuis esse, pri dum ευγενών τε, quod et sensum praebet
πιαs obtinere. Ιta Demosthenes : Πλούσιοι bonum. Faehse. -

τέλλοί συνιστηκότει, ω άνδρες Αθηναίοι, το 605. φρουρήσομαι] 0bservabor, custodiar.


δοκεί τινες είναι δι' ευπορία προσιιληφότες. Ρlato Αlcibiad. ΙΙ. υτο συκοφαντών πολιορ
Cicero ad Αtticum: fac, ut omnia ad me κούμενοι πολιορκίαν ουδέν ήττω της υπό τών
perscribas, meque (ut facis) velis esse ali πολεμίων διετέλεσαν, p. 454. Εd. Ficin.
quem. Ηaec Βrodacus, quibus addo illud
Αct. viii. ν. 9. Ανής δέ τις, ονόματι Σί Μusg.
μων, τρουπήρχε εν τη πόλει μαγεύων και Ιta607, οι τά, πόλεις έχοντιι, αξίωμά τι,]
legendum pro οί-έχουσι κάξιώματα,
Εξιστών το έθνος της Σαμαρείας, λέγων, είναι ex Stobaco p. 51ο. (175. Grot.) ubi ad
τινα εαυτόν μίγαν. Βαrnes, Glaucum referuntur hic etsequens versus.
599. λυτρά γάς τα κρείσσονα.] Αντρά Ρor,
"74 ΕΥ Ρ Ι Π ΙΔ ΟΥ
Λ- 9 α -

Πώς δ' ουχ υπ' αυτής εικότως μισήσομαι,


"Οταν παραστώ σοι μεν εγγύθεν ποδός,
, "; » / y -ν Α

615 Η δ', ουσ' άτεκνος, τα σά φίλ' είσορά πίκρως, 625


Κάτ' ή προδούς σύ μ' ες δάμαρτα σήν βλέπης,
"Μ 2 ν - - Λ y/

Η τάμα τιμών, δώμα συγχέας εχης , (615)


"Οσας σφαγάς δή φαρμάκων τε θανασίμων
εύρον ανδράσιν διαφθοράς.
Γυναίκες
620 "Αλλως τε την σην άλοχον οίκτείρω, πάτερ, 630
Αν 2.

Απαιδα γηράσκουσαν ου γαρ αξία,


Cuomodo ei non invisus ero,
Quando assistam quidem ad pedem tuum,
615 Πla vero sine liberis existens tuas res charas acerbe intuebitur 2
Γeinde aut tu me negligens, respicies tuam uxorem,
Αut res meas honorans, domum vero confundens habebis,
Quotcunque neces et venenorum letalium
Μulieres invenerunt viris exitia.
620 Praeterea etiam tuam conjugem miseror, pater,
Αbsque liberis senescentem: non enim est digna,

613, deest δ'. 618. deest τι.

610. Γυναίκά θ' ώς άτεκνον,] Ηic iterum nis in marilorum perniciem εrcogitala sunt.
ε: pro εις, vel τρός. Vid. guae nos ad Τyrwhitto locus integer fore videtur, si,
Βacch. ν. 1277. Βαrnes. inserto τι ante θανασίμων, duo posteriores
613, πώς ουχ] Ita optime Canterus. versus interrogative accipiantur Μusg.
Εd. Αld. τώς δ' ουχ. Μusg. "Οσας σφαγάς] "Οσος hic pro πόσος usur
πώς ουχ υσ' αυτή,] Τι 5, φuod male patur, indefinitum pro interrogativo, ut
irrepserat inter τώς et ουχ, extrusimus Τheocrit. Idyll. 4. ν. 55. Οσνίχον εστί το
iterum. Vid. Gulielm. Canter. Νovar. τύμα, και αλίκον άνδρα δαμάσδει. Βarnes.
Lect. Lib, V. c. 11. Βαrnes. Ηeath metri causa reponit φαρμάκων
614. ποδός, non incommode explicari τι θανασίμων, ut hic genitivus a sequente
potest. Cogitavi tamen τολύς, πιultum διαφθοράς pendeat. Sedjam Struchtmeier.
et.frequenter. Βeck, Αnim. Crit. p. 143. docuerat, θανασίμων
618. Νec metro satisfacit θανασίμων, apud Εurip. habere secundam syllabam
nec sensui, quod reponit Piersonus Ve longam. Βeck.
risim, p. 11. θανατηφόρων Ratio est, quod Leg. "Οσας φαγάς (i. e, βρώσεις), φιμοι
σφαγή de beneficiis nunquam usurpetur, bucellas υcnenatas inυenerunt ηιulieres in
tantum de morteferro illata. Legendum, eritium marilorum. Reisk.
ni fallor: 622. απαιδίαν νοσείν..] Quia dicimus
νόσον νοσείν, etiam alius accusativus poni
ή τάμα τιμών, δώμα συγχέας Τ', ίχης potest, per appositionem, vel alias a priori
όσας σφαγάς δή, φαρμάκων ΤΕ θανασίμων gubernatus, ut νόσον νοσείν, Απαιδίαν δη
γυναίκες ύςον ανδιάσι διαφθοςάς. λονότι , atφue ita απαιδίαν νοσείν, subaudi
νόσον. Ι)e hoc accusativo suorum ver
Ιnterpretor: αμt me magnί.faciens, do borum vid. guae nos ad Iphigen. Αul. ν.
πιum υero conturbαns, in omne genus car 1182. Distinguiturautem απαιδία, orbiία",
di, et υengficίi incidωε, φιμασμηφue α femί et απαίδεια, idem quod απαιδευσία, igno
ΙΩ Ν. 75
/ 2 > Α- "; » Α' "

Πατέρων απ' εσθλων ουσ', απαιδίαν νοσείν. (620(


Τυραννίδος δε της μάτην αινουμένης
\ ν Α' Ο Α\ 2. Α' \
Το μεν πρόσωπον ήδύ, ταν δόμοισι δε
635
625 Λυπηρά τίς γάρ μακάριος, τίς ευτυχής,
"Οστις δεδοικώς και περιβλέπων βίαν
Αιώνα τείνει, δημότης δ' αν ευτυχής (625)
Ζήν αν θέλοιμι μάλλον, ή τύραννος ών,
"Ω, τους πονηρούς ηδονή φίλους έχειν,
630 Εσθλους δε μισεί, κατθανείν φοβούμενος, 640

Quae prole careat, cum sit bonis parentibus prognata.


Regni vero frustra laudati
Species quidem externa grata est, interiora vero
625 Sunt tristia. Quis enim beatus, quis felix est,
Qui semper metuens, et circumspiciens vim,
Degit vitam 2 privatus igitur fortunatus
Vivere malim, guam princeps existens,
Cui voluptas est improbos habere amicos,
630 Εt qui bonos odit, metuens ne moriatur.

628. τύρ. άν,

ταntία: sic παιδία, παιδιά et παιδεία : Ρrior ubi supra. Εd. Αld. et ΜSS, παραβλί
vox pueritiam, secunda lusum, tertia doc 9"ωy»

ίrίγιαηι sonat. Βαrnes.


βίαν] Ιta ΜSS. Steph. Εd. Αld. et
623-63ο. Vid. Stob. Grot. ΧLΙΧ. p. Stobaeus βίον. Μusg.
185. Βarnes. Fragm. Ιnonis, p. 473.
Βurn. περιβλέπων βίαν] Cum in Εuripide
623. μάτην αινουμένης] Stobaeus Τit. olim legebatur παραβλέτων βίον, Stobacus
Χ LΙΧ. πάλαι θρυλλουμένης. Μusg. semper habuit περιβλίτων βίαν, quae ut
longe melior lectio, ab Ηenric, Stephano,
Τυραννίδος δι της μάτην αινουμένης] Sto ab Ηugone Grotio, aliisque laudatur;
baeus, antequam a Grotio ex hoc loco quare et nos admittimus in textum.
corrigeretur, legebat titulo 49, πάλαι Βαrnes.
θρυλλουμένης, φuae lectio certe annotari
debet. Ηunc autem locum egregie Latina Reisk. legit aut πικρά βλέπων, μυών
toga donatum habemus ab Ηenrico Ste αιώνα τείνει, aut και περιβλέπων μυών αι. τ.
phano in suis ad Εuripidem annotationi circumspiciens prac metu trahit υιίαm mu
bus, item ab Ηugone Grotio in Εxcerptis, τium trepidorum. Βeck,
et Stobaro suae editionis, loco πmodo lau 627. Οmisit δ' Stob. Grot. xlix. p. 185.
dato. Ηunc locum Seneca in CΕdipo Βμrrι,
tangit, ν 6. Quίεφuamne regrιo gαμdet, 628. τύρνανος ών,] Stob. Grot. 1. c.
0.fallar bonum / Quantum malorum Βμrn.
./ronte ηuanι ύlαnda tegis. Βarnes, 629. "Ω, τους τονηρούς ηδονή φίλους έχειν,]
Valck. ad Ηippol. 1023. confert Se Αristoteles in Ρoliticis ait : την Τυραννίδα
nec, CΕd. 6. Quisquamne regno gaudet ? πονηρόφιλόν τι είναι. Similis locus supra
Ο fallax bonum ! Quantum malorum in Supplicibus, Αctu ΙΙ. in oratione
fronte guam blanda tegit! Βeck, Τhesei ad praeconem Τhebanum, v. 429.
626. τιςιβλέπων] Stobaco debemus, et deinceps, Stibίinus,
76 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Είποις άν, ως
ιποις αν, ως οο χρυσος
γρυσός εκνικά τάδε
εκνικα ταρε,
Πλουτείν τε τερπνόν ου φιλώ ψόφους κλύειν, (630)
Εν χερσι σώζων όλβον, ουδ' έχειν πόνους.
2/ 2 ? \ Λ' \ Α'

Είη γ' έμοι ζήν μέτρια μη λυπoυμένω.


645
635 Α δ' ενθάδ' είχον αγάθ, άκουσόν μου, πάτερ,
Την φιλτάτην μεν πρώτον ανθρώπων σχολήν
» Α' " Λ. " Α

"Οχλον τε μέτριον ουδέ μ' εξέπληξ' οδού (635)


ν 2 Λ' - 9 ? γ \

Πονηρός ουδείς, κείνο δ' ουκ ανασχετον,


8ed fortasse dices, quod aurum hacc εuperat,
Εt dulce est habere divitias: non amo audire opprobria,
Ιn manibus servans divitias, neque habere labores.
Sit mihi vivere mediocriter sine tristitia.
635 Quae vero hic habuerim bona, audi, pater:
Ρrimum quidem gratissimum hominibus ocium,
Τurbamque mediocrem ; neque me deturbavit de via
Ιmprobus quisquam : illud autem non tolerabile,

632, ψόφους] Αlii, Βrodaeo teste, ψό tor sermones de Diis, ut λόγος των παίδων
γους. Μusg. apud Josephum est sermo de pueris: Lib.
634. ζην μέτρια] Scaligeri supplemen ΧVΙ. cap. ult. γόους et λόγους a libra
ιum est ζήν. Ιn Εd. Αld. et ΜSS. im riis permutari non novum est. Εxempla
perfectus est versus. Μusg. vide ad Phan. ν. 1555. iterumque ad
Είη γ' εμοί ζην μέτρια μή λυτουμένω.] Suppl. ν. 1165. ubi tres ΜSS. γόους pro
Οιuum olim deesset vocula inter έμοί et λόγους. Ιonem denique inter preces et
μέτρια, Scaliger ζήν inserendumjudicabat, sermones de Diis aetatem fere egisse, ea
potest et τα bene stare, Duporti lectio que in vitae suae descriptione conjunxisse,
frigidior aliquando: είη τ' εμοί γε μέτρια. quod alioqui minime absurdum foret,
Grotius et Canterus nihil hic notarunt; verisimillimum facit Calasiridis de se ipso
de Stiblino itaque et Porto nil mirum. testimonium : Ηeliod. ΑΕthiop. p. 108.
Βarnes. Εd. Βourdelot. ή γάρ τρός ιεροί, ήν, ή εν
Reisk. ex ed. vet. vult : είη γ' εμοί μεν θυσίαις εξηταζόμην, ας πολλάς και παντοίας
μίτρια. Βeck. ανά πάσαν ημέραν ξένος τε και εγχώριος λιώς
635. R. Ρ. Ρraf ad Ηecub, p. clxxiii. τώ θεώ χαριζόμενοι δρώσιν, ή φιλοσοφούσι
et clxxiv. ubί άκουί μου, si ea ΜS. bonae διελεγόμην, ουκ ολίγος δε ο τοιούτος βίος
notae, accipiendum. Βurn. συρρεί τερι τον νεών του Πυθίου. Satisne
639. Είκειν οδού) Conferendus sermo Ιhaec indicant, quid post ευχαίς apud Εu
Charmidis apud Χenophontem in Con ripidem desideretur Sequentia sic lego :
vivio, in quo dicit, sibi, ad paupertatem
redacto, υτανίστανται ήδη θάκων, και οδών - βςοτών
εξίστανται οι τλούσιοι. Ιd scilicet jubebat υτηςετών χςείαισιν, ου γεγευμένος,
sycophantiarum metus. Μusg. υπηρετών χρείαις, ut apud Josephum ται,
κακίοσιν conjicit Ηeath. Βeck. σαί, εξυπηρετεί χρείαις, Lib. ΧΙΙΙ. c. 3.
640. ΜSS. in hoc versu non variant.
sect. 1. vid. et Αct. Αpostol. cap. ν.
Legendum videtur : ΜSS. Steph, ad hunc versum υπηρετούν
θεών δ' εν ευχαίς ή λόγοισιν ή - et γοώμενος dant pro υπηρετών et γοωμένοις.
Μusg.
ή, eram, pro ήν, ut Αristoph. Ρlut. v. 77. Θεών δ' εν ευχαίς ήγον αιών, ή βροτών]
ubί vide Βerglerum. λόγοι θιών interpre Οlim hic versus misere se habebat, υίdel.
ΙΩ Ν. 77
2/ - - - Α"
Είκειν οδού χαλωντα τοις κακίοσιν.
640 Θεών δ’ εν ευχαίς ή λόγοισιν εν βροτών , Λ.
650

Υπηρέτουν χαίρουσιν, ου γοωμένοις. 7' Λ'

Και τους μεν εξέπεμπον, οι δ' ήκον ξένοι, (640)


\ ν Λ - Υ

"Ωσθ' ήδύς αεί, καινος ών, καινοίσιν ήν.


«Υ » 2 ν 9 Α' ΥΝ 2/ ";'

Ο δ' ευκτον ανθρώπoισι, κάν άκουσιν ή,


σ' 9 " 2 /
645 Δίκαιον είναι μ, ο νόμος ή φύσις θ άμα 655
- - - Λ- Λ

Παρείχε τω δεώ. ταυτα συννοουμενος,

Cedere de via, et locum dare deterioribus.


64ο Ιn deοrum vero precibus, aut sermonibus vitam agebam, hominum
Ιnserviens curis, ipse non expertus :
Εt alios quidem dimittebam, alii vero veniebant hospites.
Ιtaque jucundus semper eram novis ipse novus existens:
Quod vero optandum est hominibus, etiam nolentibus,
645 Justum me et lex, et natura simul
Deo praebuit. Ηaec cogitans mecum,

64Ο. ευχαίς, ή γόοισιν, ή βρ. 641. γεώμενος,

Θιών δ’ εν ευχαίς, ή γόρισιν, ή βροτών. Ωuem Inis versibus opiniones sub examen vocare,
cum omnes satis laborantem viderint, quare nulla mihi videtur ejusmodi, quae
plurimi nimium laborabant nihil agendo. omnes numeros veritatis habeat. Conjec
Scaligerinprimis legebat: Θεών εν ευχαί;, turis itaque indulgere licet, dum verum
ου γόαισιν ιν βροτών, Duportus pro γόοισιν, inveniatur, quod an me latuerit nec ne
χοήσιν, Βrodacus νόοισιν, et exposuit: Deo aliorum judicium facio. Μihi tamen pro
rum mentibus interpretandis. Canterus: babile videtur, Εuripidem scripsisse:
γόρισιν εν βροτών. Ηenricus Stephanus
nihil ad hunc versum, nisi quod, Βrodaei Θιών δ' εν ευχαίς ή χοροίς, άνευ τόνων,
sententia producta, γοώμενος pro γοωμένοις Υπηςίτουν χαίρουσιν ου γοωμένοις.
ex veteribus codicibus eruerit. Αt Ηugo
Grotius in Εxcerptis suis, felici, ut puto, quae perspicua sunt, nec, nisi me fallit
conjectura, literarum vestigiis fere obser opinio, Τragico nostro indigna. Jacobs,
vatis, pro ή γόνισιν, ήγον αιών', legebat : Θεών δ' εν ευχαίς ήγον αιών' ή βςοτών
Quam lectionem et nos probamus, et in "Υτηςέτουν χαίρουσιν ου γοώμενος,
textum potius admittendam ducimus,
φuam veteres errores, φui et nunc tamen Quum hacc correctio mirum quantum a
hic fideliter memorantur. Βαrnes. prisca ΜSS. lectione
Εx vet.lectione ή γόοισιν ή βροτών Reisk.
efficit ή ποτούσιν ήν βροτών, aut ή ποτού, Θεών δ' εν ευχαίς ή γόοισιν ή βροτών
συνήν βροτών, aut denique ή ν (i. e. ή εν)
recedat, nec, φuae viri docti ad sanandum
αγώσιν ήν βροτών. Βeck. liceat
Μisere άφανεί est versus hic, φui hunc locum attulerunt, satisfaciant,
in codd. et veteribus libris sic exhibe
mihi quoque mea qualiacunquein medium
conferre :
tL1Υ :
Θιών δ' εν ευχαίς ή γόοισιν ήν βροτών
Θεών δ’ εν ευχαίς ή γόοισιν ή βροτών Υτηςετών, χαίρουσιν ου γοώμενος,
"Υσηgέτουν χαίρουσιν ου γοωμένοις.
Αut in precibus hominum Diis fundendis
Longum est, omnes doctorum virorum de votisque nuncupandis aut eorum questi
78 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Κρείσσω νομίζω τανθάδ, ή τάκεί, πάτερ. (645)


-

"Εα δ' εμαυτό ζήν ίση γάρ ή χάρις,


Μεγάλοισι χαίρειν, σμικρά θ' ήδέως έχειν.
66Ο
650 ΧΟ. Καλώς έλεξας, είπερ, ους εγώ φιλώ,
Εν τoίσι σοίσιν ευτυχήσουσιν λόγοις,
ΕΟΥ. Παύσαι λόγων τωνδ', ευτυχεί δ' επίστασο,
Θέλω γαρ, ούπέρ σ' εύρον, άρξασθαι, τέκνον,
Κοινής τραπέζης δαίτα προς κοινήν πεσών,
655 Θύσαί θ’, ά σου πριν γενέθλι' ουκ εθύσαμεν. 665

Και νυν μεν ως δη ξένον άγων σ' εφέστιον,


Δείπνοισι τέρψω, της δ' Αθηναίων χθονός (655)
"Αξω θεατήν δήθεν, ως ουκ όντ' εμόν.
Και γάς γυναίκα την εμήν ου βούλομαι
Μeliora existimo φua hic sunt, guam gua illic, pater.
Sinas igitur me mihi vivere, acqualis enim est gratia,
Μagnis gaudere, parvisquejucunde frui.
650 Cho, Recte dixisti, si modo illi, quos ego amo,
Ηis tuis verbis felices sint futuri.
Χιμ. Μitte hos sermones , et felix esse disce:
Volo enim ibί, ubi te inveni, auspicium facere, fili,
Communis mensae convivium ad commune veniens,
655 Sacrificioque facto tua natalia celebrare, qua prius non celebravimus,
Νunc autem te, sicut hospitem ducens domesticum,
Εxhilarabo convivio, et Αtticae terrae
Ducam velut spectatorem, tanquam non existentem meum/ilium. .
Μeam enim conjugem non volo

bus eram occupatus, nec tristis laetis, i. e. ου, εγώ φιλώ,] Αmbiguitatem horum
bominum precibus atque sacris, eorumque verborum Ρrev. in versione sustulit, et
rebus et tristibus et latis aderam laetus ad Creusam retulit. Χuthus opinari
atque volens. Faehse, potuit, ea ad se quoque pertinere, Βeck,
641. "Υ τηρετών et γοωμένοι, ex ed. vet. 655. γενί4λια] Diem natalem, φuo
praefert Εί Βeck. Juno praecipue, Jupiter, Genius coleban
650, είτες ού, εγώ φιλώ,] Chorus famu tur Servius : Αntiqui natalem tantum
larum Creusae, qui semperillius partibus dicebant, juniores natalem diem Ridi
favere introducitur, νίdetur hic Χutho et culum. Ρlautus : Νon meministi, me in
Ιoni bene velle, at revera domina sua aurem ad te afferre natali die ? Lucretius:
metuens, hac ait, cui, uthacc res sit grata Ωuapropter neque natali privatα υidetur
futura, secum dubitat. Usitatum autem esse die naturα αnimae. Ηorat. Carmin.
est iis, qui tecte et acnigmatice loquuntur, Lib. ΙV. Οd. 11. Jure solennis mihi
vel seipsos, vel alium aliquem, singularem sanctiorque Ρane natali proprio, φuod er
personam plurali numero designare. Vid. λαc Luce Μaccenas meus qίfίuentes Οrdinαι
infra ad v. 751. et ν. 877. et ν. 1056. annos. Vid. de natalibus conviviis infra
Βαrries, ad v. 804. Βαrnes.
- ΙΩ Ν. Τ9

" 2/ σ' 2 Ν. 9 "ν

660 Λυπείν άτεκνον ούσαν, αύτός ευτυχων. 67Ο

Χρόνω δε καιρόν λαμβάνων προσάξομαι


Α" 2 , - "- 2/ 2 / Α'

Αάμας", εαν σε σκηπτεα ταμ εχει, χθονός. (660)


Ιωνα δ' ονομάζω σε, τη τύχη πρέπον,
"Οθ' ούνεκ αδύτων εξιόντι μοι θεού
665 Ίχνος συνήψας πρώτος, αλλά των φίλων 675
Πλήρωμ' αθροίσας, βουθύτω σύν ηδονή
Πρόσειπε, μέλλων Δελφίδ εκλιπείν πόλιν. (665)
Υμίν δε σιγάν, δμωίδες, λέγω τάδε,
"Η θάνατον ειπούσαισι προς δάμαρτ εμήν.
67ο ΙΩΝ. Στείχοιμ' άν εν δε της τύχης άπεστί μοι 68ο
Ει μη γαρ, ήτις μ' έτεκεν, εύρήσω, πάτερ,
Αβίωτον ημίν ει δ' επεύξασθαι χρεών, (670)
660 Τristitia-afficere existentem sterilem, cum ipse sim felix.
Τempore vero occasionem accipiens adducam
Conjugem, ut sinat te habere mea sceptra terrae.
Ιonem vero nomino te, nomine fortunae conveniente,
Εo quod egredienti mihi ex ιemplo Dei
665 Τu primus occurristi. Quare amicorum
Coctum congregans, jucundo sacrificio
Saluta, relicturus Delphicam civitatem.
Vobis vero, ancillae, edico ut taceatis haec:
Αut si uxori meae dixeritis, denuncio mortem.
670 Ιοη. Ρroficiscar ego: sed unum mihi ad fortunam deest.
Νisi enim inveniam, quae me peperit, pater,
Ιnsuavis vita nobis erit: Si quid vero votis est expetendum,

660, αυτός ευτυχών.] ουκ έτ' άταις ών, viviis amicos suos exciperent, Sacrificiis
απαιδίαν γάς ου σμικρό ατύχημα οι παλαιοί autem Deos colerent: aliquando etiam,
ενόμιζεν, Βαrnes. ut domi manentes, praesertim si digniores
664. "Οθ' ούνικα] Ηorum vocabulorum paulo essent, profecturos mensa et pocu
alterutrum redundat, Synonyma enim lis honorarent, boni ominis gratia. Οιuin
sunt, et εκ παραλλήλου poni grammaticis et peregre profectos, et post diutinam
dicuntur: elegantertamen Αtticisutraque absentiam redeuntes, amici, aut parentes
simul usurpantur. Ita Soph. Εlectr. ν. et cognati, laute illos excipere solebant.
46."Αγγελλε δ' όρκω προστιθεις, όθ' ούνικα Ηinc et hodiernus academiarum nostra
Τίβνηκ' Ορίστης. et Εurip. Ηelen. ν. 59ο. rum mos obtinet, et convivium illud
Ελένη προσφερή, όθ' ούνεκ εί. Εodem modo viaticum dicitura Foy, a Gallico, utputo,
Φictum volunt τυχόν ίνωι, et δεύτερον αύθις. voy, unde υοναge, iter pedestre, ut Αng
Βarnes, Jice, per mare factumiter denotat. Βarnes.
665, ss, αλλά των φίλων πλήρωμ' αθροίσας, 668. δμωίδες,] Οlim όμωϊδισ. εςriptum
βουθύτα συν ηδονή Πρόσιιπε, μίλλων Δελφίδ' erat, manifesto errore : nec dubium erat,
εκλιπείν πόλιν.] Μos erat apud Veteres, ut, legί debere vel δμωίσιν, vel δμωίδες, quae
qui Ρeregre profecturi essent, vino et con voz ultima cum propius ad veteris scrip
80 ΕΥΡΙ Π Ι Δ Ο Υ
9 "ν 2 - > - " 9 χ/ ν

Εκ των Αθηνών μ' ή τεκούσ’ είη γυνή,


"Ως μοι γένηται μητρόθεν παρρησία,
675 Καθαράν γάς ήν τις ες πόλιν πέση ξένος,
γ\ Αν Α' 9 \ 7' Λ Α'
685

Κάν τοις λόγοισιν αστος ή, τό γε στόμα


Αν Α' 2 /

Δούλον πέπαται, κουκ έχει παρρησίαν. (675)


ΧΟ. Ορώ δάκρυα μεν και πενθίμους στροφή.
"Αλλας γε στεναγμάτων εισβολάς,
Φ/ 2. \ Α' 2. Α'

680 Οταν έμα τυραννος ευπαιδίαν 69Ο


Α' χ/ > >/

Πόσιν έχοντ ίδη,


Αυτή δ' άπαις ή και λελειμμένη τέκνων, (680)
Utinam sit Αttica mulier quae me peperit,
Ut mihi sit a matre libertas loquendi.
675 Si quis enim hospes inciderit in puram civitatem,
Quanquam nomine civis sit, tamen os
Servile obtinet, et non habet loquendi libertatem.
Cho. Video quidem lacrymas, et alia lugubria
Ι.uctuum exordia,
680 Quando mea domina sobolem
Μaritum suum habere sciet,
Ιpsa vero sterilis fuerit, et carens liberis :

679. στεναγμών.

tionis vestigia perveniret, in textum a no τα legendum putat τέταται, imo conten


bis ideo admittitur. Βαrnes. dit, affirmans, τίπαυται hocin loco sensui
673. Εκ των Αθηνών μ' ή τεκούσ' είη paene repugnare Νos e contra τέταται
γυνή,] Εn! iterum pium poèta artificium, versui non paene, sed omnino, repugnare
qua omnem suas Αthenas οrnandi occa contendimus, φuia penultima brevis est,
sionem arripit, et hoc tamen non sine ut ex conjugatione colligitur: a τίπαμαι
causa valde probabili; Αthenis enim vic enim simplici μ' dicitur, φuanquam et
turus Αtheniensem mulierem sibimatrem in Αnthologia τίπαμμα legitur, sed hoc
potius optat, ut sic saltem ex materna πίτασται facit, φuod et poetice et metri
parte esset indigena et γνήσιος Αττικής, necessitate dicitur pro τέταται. Ηoc
Ηoc autem pulchrum praeterea est προ probat insuper Αristophanes in Αvibus,
παρασκεύασμα, ad futuram τεριπέτειαν ex fol. 405."o, υφαντοδίνητον έσθο, ου τίταται.
plicandam , guando nempe apparet, Ιonis Jam vero ut τσίταυται sensui nihil repug
matrem non Αtheniensem modo, sed net, audias hunc locum ita verbatim a
Εrechthidarum nobilissimam. Βαrnes. nobis explicatum: "Ην γάρ τις ξένος και
677. πέταται, ] Ιta ΜSS. Ε. G. ut ετείσακτος ών εις πόλιν πέση καθαράν και
jam emendaverat Canterus. Εd. Αld. τέ αυτόχθονα, και πολίτης γένηται, και αστός
παυται. Ηacret Βarnesius in quantitate δή τό λόγω νομίζηται, το μιν αυτού στόμα
vocis τίταται, sed immerito. Ρenultimam δούλον όν τέτανται, ή αυτός κατά το στόμα
enim producit eadem analogia, gua τετό δούλον πέταυται, και εκνεί λέγειν, και ουκ
ταται, praeteritum verbi τοτάομαι. Μusg. ίχει ταρρησίαν. Βarnes.
Δούλον τίπανται,] Gulielmus Canterus 678. s. Ιta metrum horum versuum
Νovar. Lection, Lib. VΙΙ. c. 5. pro πέταυ constitui vult Ηeath.
Α
-- ΙΩ Ν. 81
Α' και γ' Αν Α" Αν και/

Τίν, ώ παί πρόμαντι Λατούς έχρη


ρ Α'

σας υμνωδίαν,
685 Πόθεν ο παίς όδ' αμφί ναούς σέθεν 695
Τρόφιμος εξέβα, γυναικών τίνος;
Ου γάρ με σαίνει θέσφατα, (685)
Μή τιν έχη δόλον.
Δειμαίνω συμφοράν,
690 Εφ' όποτε βάσεται ' 700
"Ατοπος άτοπα γάς παραδίδωσί μοι, (690)
Τωδί ποτ’ εύφημα.
Ο fili Latonae vaticine, quod tu
Οraculum edidisti?
685 Unde adolescens iste circa tua templa
Νutritus adolevit, ex qua muliere natus "
Νon enim mihi arrident oracula,
Νe quem habeant dolum.
Μetuo casum hunc,
690 Quorsum sit evasurus
Ιnsolens: inamαna enim denunciat mihi,
Ηuic vero auspicata.

684. εις υμν. 691. άτοπα μέν.

"ogώ δάκρυα μέν τοι, και πινθίμους asynartetusχρησμούς, ait Αristophanis Scholiastes, εξα
ex dochmaicis.
μέτρου, είναι. Ρausanias in Ρhocicis: Μι
Αλλας γι στεναγμών εισβολάς antispasticus di γίστη και παρά πλείστων ες Φημονέην δόξα
meter hypercatalectus. εστίν, ώς τρόμαντις γίνοιτο η Φημoνόη του
θεού πρώτη, και πρώτη το Εξάμετρον ησε.
et in antistropha : Αdi Ρlutarchum in Οpusculo: περί του
μή χράν έμμετρα νύν την Πυθίαν. inc
Φίλαμ, πότες' εμά διστoίνα τάδε
ego emendavi Scholiasten ad Οrest. ν.
Τogώς ες ούς γεγωνήσομεν. 1093.-ubi olim: Και ίσχι Καστάλιον, και
Βeck.
Φημίνων, δν φασί πρώτον Εξαμίτριν χρήσαι.
679. γι στεναγμών] , Μetrum postulare Lego Φημoνόην, ήν. Βαrnes.
videtur στεναγμάτων, deleto γε. Μusg. 687.s. Ου γάρ με σαίνει θέσφατα, Μή τιν'
680. ιμά τύραννος] ο και η τύραννος, έχη δόλον.] De oraculorum fraudibus vid.
εμά δίσποινα Βarnes. quae nos supra ad ν. 305. et Αntonii Van
681. 7δη] Ιta ΜSS. Steph. Εd. Αld. Dalen Dissertationem de Οraculis Εth
ήδη. nicorum. Βαrnes.
Forte, γηρύμαντις, i. e γηρύων μαντείαν, 689. Versus est Ionicus a minore dime
proclamαns υαticinium. Reisk. ter catalectus ex molosso et trochaica κατα
684. εις ύμνωδίαν,] Delendum εις, quod κλείδι, Similisacatalectus est, v.717. Ηeath.
sententiam aeque ac metrum corrumpit. 690. Plene distinguendum ad finem
[monentejam Ηeath.] Μusg. versus. Ηeath.
εις υμνωδίαν,] Εν υμνωδία. Guod oracu-, 691. άτοπος"] Αd Phoebum refero,
Jum, metro constans, edidisti? Τους φυσικώς Μusg.
Vo1. VΙΙ.
82 ΕΥΡΙ Π ΙΔ ΟΥ -

Έχει δόλον τύχαν θ' ο παίς


705
"Αλλων τραφείς αφ’ αιμάτων,
695 Τίς ου τάδε ξυνοίσεται ,
Φίλαι, πότερ' εμά δεσποινα αντιστρ. (695)
Τάδε τoρώς ες ούς γεγωνήσομεν,
Λ ν 7» \ Λ 2

Πόσιν, ενώ τα πάντ έχουσ' ελπίδων


Μέτοχος ήν τλάμων , 71Ο

700 Νύν δ' ή μεν έβρει συμφοραίς, ο δ’ ευτυχεί,


Πολιόν εισπεσούσα γηρας, πoσις δ (τoo)
Ηabet vero opes, et felicitatem hic puer,
Αb alio nutritus sanguine,
695 Quis non his assentietur ?
Ο amicae, utrum meae dominae
Ηaec aperte in aurem clara voce dicemus
De marito, in φuo omnia habens reposita, spei
Ρarticeps erat misera ?
70ο Νunc enim illa quidem obruitur malis, hic vero felix est,
Αd canam senectam perveniens. Μaritus vero

697. εις ούς.

Ut antithetico respondeat, legendum vidit, legendum putabat pro τάδι, τάνδι,


est : et pro τόσιν, πύσιν, φuasi idem esset, ac
τεύσιν, vel πύσμα, quod affirmare vix au
"Ατοτος άς ατιπα μίν iambicus dimeter bra εim: quum potius τύσις sit corruptio, a
πύθω, corrumpo, et raro tamen occurrat.
chycatalectus. Sed mnnum de tabula. Βαrnes.
Ηeath.
698. Ρost hunc versum excidit aliquid.
692. των potest esse pro τώδι, μt Αccusativus πόσιν non habet, a quo rega
8uppl. 165. Ηerc, Fur. 665. Νisi ma tur. Reisk.
7Ο2. Ατίιτες] Ιta Εd. Αld. ΜSS.
lis το δ' ειπόντ’ εύφημα. Μusg.
693. "Εχει δόλον, τύχαν θ'] Αn legen Steph. άτιτος. Legendum, ni fallor,
dum έχει δ' όλζον, τύχαν 9'. Ηippol. ν. άτηκτος, a τήκω, liφucfacίο, φuod verbum
1113. τύχαν μετ' ελβου. Τyrwhitto pla ad animorum conjunctionem significan
cebat δόμον, τύχαν 9', quod non deterius. dam non raro adhibetur, vid. Οrest. v.
Μusg. 796. Suppl. ν. 1039. Fragm. Ιncert. ν.
695. ξενσίνιται :) ΜS8. Steph. ξυνήσι 320. suppeditatum a Clem. Αlexandr, p.
ται. Μalim ξυνοίιται ab είμαι, σpinor. 620. Ηesychius: συντίτηκα, προσανάκει
Νec spreverim: τίς, ώ, τάδε ξυνήνεται, μαι. Cicero Εpist. ad Αtticum, Lib. Χ.
Θuis harc gratulabilur * Μusg. Εp. 8. sίt στοργή, sit summα σύντηξς.
696. ss. Φίλαι, τότερ' εμά δεστούνα τάδι Ρlura dat Βarnesius ad Αnacrcont. v.
τoρώ, ίς ού, γεγωνήσομιν, Πόσιν) ο Νού, ώ 1283. Μusg.
φίλα, πότερον ημείς ταύτα τη κρεούση διαδη τόσι, δ' Ακίχητος φίλων.] Cum olim
λώσομε", εί, ακοήν προφέρουσα τόσιν, ήγουν ατίετες scriptum esset, omnes omnino id
τα κατά τον πόσιν, ενώ τα ιαυτή, πάντα vocis monstri loco reputabant, Scaliger
έχουσα, ελπίδων πάλαι καλών και παιδονοιών obelo notat, sed dubius animi, nihil de
αετίαχεν, ή νύν τλήμων, και ελίου, αξία. suo profart. Jam vero sensus hυjus locί
Scaliger, φui constructionem του πόσι ήon omnino hic esse debet: Μisern Creusa
ΙΩ Ν. 83

Ατίετος φίλων.
Μέλεος, ός θυραίος ελθών δόμους
Α' 9 2/ y/

Μέγαν ες όλβον ουκ έσωσεν τύχας,


Σ/
715
705 "Ολοιτ, όλοιθ ο πότνιαν
Εξαπαφών εμάν (705)
Και θεοίσιν μή τύχοι
\
Καλλίφλογα πέλανoν επί
Α' Α " ? \ χ/

Πυρί καθαγνίσας το δ' εμόν είσεται 720


7 10 Τ υραννίδος, τυραννίδος (710)

Αb amicis non emollitur.


Μiser, qui veniens externus in domus
Μagnas opes, non servavit felicem.
7Ο5 Ρereat, pereat ille, qui dominam
Decepit meam,
Εt diis nunquam
Laeta-flamma-consumptam placentam
Ιn igne consecret. Μeam vero sciet utique
71Ο Βegni, regni

704. ίνωσε 705, "ολοιτ’ ώ, π. 71ο, 11. * * * φίλα τις τυς.

μerit, Μaritus gjus, Χuthus, adeo potenε 708. Καλλίφλεγα]. Ρulchra flammα
est, ιιι αδ arnicis gjus reprehendi, in judi consumtam, i. e auspicatam. De igni
cίμm υocari, αιμt punίri, ac in ordinem redi piciis vide citata ad Phoen. ν. 1271.
gί, ηequeat. Ωuare pro ατίετος ego ακί Μusg,
χητος omnino legendum puto, producta 709. Ηiatum sic supplet Βarnesius:
tamen antepenultima ut Εuripidi solitum
in κιχάνω (vid. Αlcest. ν. 433, et Ηe το δ' εμόν είσεται
len. ν. 597.) Εt sic ad amussim re [Δίστοινα τιστόν τι
spondet suo pari in stropha: "Εχρησας εις κρού τε φιλοδέστοτον.
υμνωδίαν, Βανηes. της γάς πάλαι κύς»] φίλα
Lectionem ατίετo, illustrat Αbresch, ad
Τυςαννίδος, Τυςαννίδος.
ΑΕsch. Ι. Ρ. 394. ΙReisk. mavult άτιστος,
incurius, ab ατίζω. Βeck. Μusg.
703. Μendi mihi suspectus est et hic το δ' εμόν είσεται] Cum post haec verba
et proxime sequens versus. Lego: tres toti versiculi desiderarentur, ut Can
terus observat, et cum illo Scaliger, alii
μέλιος, ός θυραίος ήλθεν δόμου
que , nos pro more nostro lacunam quo
μέγα" ις ελβον, ουκ ίσως ευτυχής, quo modo supplevimus respectu semper
Μusg. ad sensum et phrasin poetae et metri leges
704. Ηeath. πηetri causa scribit έσωσιν, habito, μt per omnia respondeant suis
tum etiam τύχας mavult in accusat., qui paribus in stropha praecedenti, hoc ta
ab έσωσε regatur. men nequaquam divino nostro pσétae au
Reisk, conjicit : ουκ εσόσσει τύχας, ηρη sim adscribere, quare, ut profaniores
ricit casus.fortunar. Βeck. paulo, cancellis quibusdam separatos, un
705, "ολοιτ’ ώ] Ita Εd. Αld. Αnnotat cinis nimirum inclusos, exhibeo, Jure
Stephanus : " in vet. non ώ legitur, sed autem expostulare possumus, cur Ηenr.
έ.'' Μusg. Stephanus, qui tot Μanuscriptos veteres
Ρ2
84 ΕΥΡΙ Π Ι Δ Ο Υ

* * *φίλα.
"Η δή πέλας δείπνων κυρεί
Παίς και πατήρ νέος νέων,
"Ίνα τεδειράδες Παρνασού πέτρας επωδός. 725
715 "Εχουσαι σκόπελον ουράνιόν θ' έδραν, (715)
"Ινα Βάκχιος, αμφιπύρους ανέχων πεύ
κας, λαιψηρά πη

amica.

Νempejam accedens ad convivium vadit


Filius et pater novus novum,
Ubijuga Ρarnassi speculam pro termino
-

715 Ηabent, aeriasque sedes :


Ubi Βacchus ardentes tollens
Τaedas celeriter salit

712. πελάσας, Αb hoc v. incipit επωδός. 714. τε deest.

Codices in levioribus multo negotiis pas πίρας έχουσι σκόπιλον, μοί ήuga Ρarnassί
sim citare solet, nihil hic ad supplendam specula terminantur, vel in speculam desί
hanc lacunam viderit, ne notarit quidem ; ηunt. Αpicem hunc sic describit Ρau
licet aperte sensus damnum patitur: Ut sapias: ατο δι του Κωρυκίου χαλετον ήδη
nihil dicam de versibus, quia nondum in και ανδρι ευζώνω προς τα άκρα αφικέσθαι του
eum ordinem a Cantero fuerant redacti. Παρνασσού, τα δε νεφών τι εστίν ανωτέρω τα
Quare non ego nimium ignotis Μanu άκρα, p. 349. Ηinc, credo, Εuripides
scriptis tribuere soleo, nisi nomine noten sequenti Versul ουράνιον ίδραν vocat. Μusg.
tur et bona fide designentur, aut omni 716, αμφιτύρου,] Εmendatio est Η.
dubio procul satis noscantur, et etiamnum Stephani. Εd. Αld. αμφιτόρους, Μusg.
consulenda videantur, ut nostrum toties
716.ss"Ινα Βάκχιο, αμφιτύρους ανίχων τιύ
in tribus prioribus tragα.diis laudatum κας, λαιψηρά πηδά νυκτιπόλοις άμα συμβάκ
Μanuscriptum Collegio Corporis Christi χαις.] Ηic locus ad Φανά, illas Βacchicas
Cantabrigia etiamnum reservatum. respicit, de guibus nos supra ad v. 552.
Βαγηes,
et Rhes. ν. 940. Ωuibus adde, quae illis
Reisk. repudiat supplementum Βarn., congrua huc apposuit Βrodaeus : Μons
sensumque esse dicit : Μeum υcro pectus Ρarnassus non tantum Αpollini sacer est,
sciet αnica regίνια , i. e, ero ejus ami verum etiam Βaccho. Lucanus: Μons
CUS.
709. s. Νοn reddidit Ρrev. ob lacu
Ρhαbo Βromioque sacer, Fatetur libro
Saturnalium primo, capite decimo octavo,
nam, quae hic conspicitur. Βeck. Μacrobius, Ηaec ille, quem tamen et
711. s. Δίστοινα πιστόν τε, Νόον τι φίλο
nos locum tetigimus ad Βacch. ν. 404.
δέσποτον. Της γάρ πάλαι κυρώ] Ηaec om Vide etiam supra hujus Fabulae, v. 554.
nia ad sensum implendum ex meo, ob Βαrnes.
Μanuscriptorum penuriam, addidi, de
qua re in nota pracedenti. Vid. Ηelen. 718. συν Βάκχαις.] Βarnesius, errore
γ. 1474. Βαrnes. typographico, συμβάκχαις. De re Ρau
712. Legendum "Ηδη, et κύρει, a κύρω sanias, ubi supra: και αι Θυιάδες επί τού
priori longa, metri caussa, Reisk, τοις το Διονύσω και το Απόλλωνι μαίνονται,
714. s. πέτρας "Εχουσαι] Ιta Εd. Αld. Μusg.
Βarnesius, lectοre non monito, έχουσι de 720. Νίαν-αμέζαν] Juυcntutem. vid. ad
dit, quod altero non deterius, Lego: Ρhα.n. v. 55Ο. Μusg.
1
ΙΩ Ν. 85

δά νυκτιπόλοις άμα σύν Βάκχαις. Λ αν 9 €. Α


730

Μήποθ' όδ' εις εμάν πόλιν ίκοιθ’ ο παίς,


720 Νέαν δ' άμέραν απολιπών θάνοι. (720)
Α' Μ Λ

Στενομένα γάρ αν τσόλις έχοι σκηψιν


μ- \ ?
Α-,6 νίκΟ ν 840" βολάν.
φ/ Ο/ φ Α'

Αλις άλις ο τσάρος ποτ' αρχαγός ών 735


Ερεχθεύς άναξ.
ε

Νoctivagis una cum Βacchis.


Utinam hic puer nunquam veniat in meam civitatem :
-

Forte moriatur relinquens aetatem juvenilem.


Gemens enim civitas haberet praetextum,

Peregrini invectionem.
Satis, satis est qui olim princeps fuit
Rex Εrechtheus.

719. όδ' deest. 723. "Αλις, άς ο πάρος αρχ. ών.

Νίαν αμίραν de noυα.fortuna interpre 723. "Αλις ας] Τyrwhitti emendatio est
tatur Gronov. Οbs. 1, 2. Βeck. pro αλίσας. Ιdem pro ών optime reponit
721. Στενομένα] Ιnterpretor: βαρυνομί ήν. Μihi porro legendum videtur το
να, oppressα. Quo SΘΙΩS11 στεινόμενος bis πάρος :
apud Ηomerum legitur. Μusg. άλις, ας το πάρος αςχαγός
721. ss. Constituit Ηeath. ita:
ήν Εςεχθευς άναξ.
Στενόμενα γάς αν πόλις έχει σκήψιν asynartetus Ρro αλίσας emendabat Scaliger: άλις,
ex dochmaicis. άλις. Μusg.
Εενικόν εισβολάν. "Αλις, άλις ο τάςος idem. Αλις, άλις] Ιta cum Scaligero legi
Αςχαγός ων Εςεχθευς άναξ. antispasticus di mus pro αλίσας, φuod nullo cum sensu
meter hypercatalectus. prius aderat. Canterus legendum vo
Βeck, luit, άλις ίσθ', pro άλις εστί, non, ut mihi
videtur, aeque bene, quod ad versum, aut
Sensum, quem lectio codd. offert, non emphasin. Ηaec dicta sunt eodem mo
satis esse clarum monet Ρrev. atque adeo do, guo Τheocritus de Ηomero dixit
ipsam lectionem suspectam. Vertitita, ut Ιdyll. ΧVΙ. ν. 20. "Αλι, πάντισσιν"ομη
maxime probabile videbatur: " Αthènes ρος. Ιta Εrechthidarum familia amans
le recevroit avec douleur dans son sein; Chorus, et superinducti hujus peregrini
et les manes du grand Εrechthée s'indig Χuthi pertasus, inquit emphatice: "Αλις,
neroient de voir un étranger usurper les άλις, ο πάρος Αρχαγός ών Ερεχθεύς άναξ,
droits de son sang.'' Βeck, αρκεί μιν τοί, Αθηναίοις ο παλαιός Ερεχ
722. Ξενικόν εισβολάν] Scaliger legit ξε θεύς και οι διαδόχοι αυτού. Βarnes.
νικήν, nulla necessitate, est enim ξινικόν Reisk, conjicit: άλις ο σοί πάρος,
Αtticum pro eodem. Βarnes, Βeck,

Ρ'5
86 ΕΥΡΙΠ ΙΔ ΟΥ

ΑRGUΜΕΝΤUΜ ΑΟΤUS ΤΕRΤΙΙ.

CanυsΑ, adhuc ignorans, φuidnam spei de sobole procreamda accepisset, Paedagogum ve


tulum, Εrechthidarum antiquum alumnum, excitat, ut una cum illa vellet Αρollinis oracula
sciscitari. Τum vero Chorus famularum tristis intervenit, ex quibus tandem accipit Creusa,
marito suo novum filium ab Αpolline datum. Ηine luctus, ira et lacrymae, Dolet domina
cum sene et famulis. Paedagogus Ιonem hunc a Χutho olim susceptum furtivo concubitu
conjectat, simulque in eum utdominae proditorem invehitur, φuem itaque dolo una cum ado
Ιescentulo interficiendum suadet, ne generosοrum Εrechthidarum hareditas ad illegitimos
successores deveniat, Creusa, jam pro certo se habereputans, fidem a viro proditam, et ipsa
corporis sui labem ex stupro contractam, natumque inde puerum crudeliter expositum, non
sine accusatoria in Αpollinem querela, palam fatetur. De hac re apertius senex guaerit,
-1-1
que de te interficiendo cum d consultat, atque ipse sibi hujus caedis
patrationem ultro deposcit. Chorus his Creusae consiliis laetum precatur successum,
Χuthumgue ut peregrinum et adulterum detestatur. Phα.bum quoφue ipsum oblique per
stringit, φui horum scelerum auctor et firmator exstitit. Foeminas denique, φuibus licen
tius homines adulterii probra inurant, defendit, cum non minus hoc vitio, imo etiam perdi
tius, laborent viri, id quod Χuthi exemplo satis declarat.

725 ΚΡ. "Ω πρέσβυ παιδαγωγ' Ερεχθέως, πατρός


Τουμου ποτ' όντος, ηνίκ' ήν έτ' εν φάει,
Έπαιρε σαυτόν προς θεού χρηστήρια,
"Ως μοι συνησθής, εί τι Λοξίας άναξ 740

725 Cre. Ο senex paedagoge Εrechthei patris


Μei quondam existentis, dum esset adhuc in hac luce,
Αttolle teipsum ad Dei oracula,
Dt mecum lacteris, si quod Αpollo rex

725. Ηic Εrechthei paedagogus turn ad tia, tuto abesse potest. Quod vero apud
minimum centum annos habuit. Βeck. Stobaeum medius horum trium versuum
727. "Εταιρε σαυτόν προς Θεού χρηστή afias legatur, et alius plane sit: Ει δ' άρα
εια,] Εx hoc loco patet, ad Οraculum non νυμβαίνοι τι δυσχερίντερον, et alias nos ob
nisi per adscensum perveniri; ut mox ma servavimus, sensum unius alieujus versus
gis etiam confirmatur, ν. 739. Αίπεινά μοι άiνersim exprimi, siνe id a poèta, give ab
μαντεία. Εt sane Delphicum templtrm aiiis post factum. Vid. Phaenise. ν. 929.
stetit ad radices montis Ρarnassi. Βarnes. Ηenr. Stephanus ex memoria dieit Ρlu
73ο-752. Αpud Stob. Grot. cxiν. τarchum in tertio pro εινβλέψαι legere
p. 469. ubί φίλοισιν ή - Βarnes, Fragm. έμβλέψαι, quare inter varias lectiones re
Ιnonis, p. 472. Βurn. o, Εdy'γιεs.
73ο. Stobacus Τit. CΧΙV. συν τοις φί 731. "ομή, Stob. Grot. cxiv. p. 469.
λοισιν, omisso γάρ Μusg. Βιέγγι.
Συν τοι, φίλοι, γάς] Duportus in mar "Α μη γένοιτο) Ηujus versus loco se
gine suo notat, ad τοί, vel σούς, male; quentem exhibet Stobacus, ubi supra :
neque σοί, enim hic locum haberet. Ωuod
Stobacus legit, Σύν τοί, φίλοισιν, omisso ει δ' άρα συμβαίνοι τι δυσχερέστερον.
γάς, hoc non fit ex diversitate exempla Μusg.
rium, sed φuia γάς, φuod in hoc loco 732. εισβλέψαι] Μalim εμβλέψαι:
erat necessarium, cum sola citatur senten φuae Stobaci lectio est, ubi supra, et Ρlu
2
Ι Ω Ν. 87

Θέσπισμα παίδων ες γονάς έφθέγξατο


730 Συν τοις φίλοις γάς ήδύ μεν πράσσειν καλώς, (730)
"Ο μη γένοιτο δ', εί τι τυγχάνοι κακόν,
Ες όμματ’ εύνου φωτός εσβλέψαι γλυκύ.
9 Α Α' » ρ/ Α \ Α' και 3 Α'

Εγώ δέ σ’ και ωσπερ Αζ024 ΟΤΟ πατερ έμον ποτέ, 745


η Ε/ "; » » Α'

Δέσποιν όμως ούσ’ αντικηδεύω πατρός,


ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ.
735 "Ω θύγατερ, άξι αξίων γεννητόρων Α'
(735)
"Ηθη φυλάσσεις, κου καταισχύνασ' έχεις
ν "- 4

Τους σούς, παλαιού γ' εκ γένους αυτόχθονος,


Έλχ, έλκε προς μέλαθρα και κόμιζε μ.β. 750

Αίπεινά μοι μαντεία του γήρως δέ μοι


Οraculum de liberorum genitura dixerit.
73Ο Cum amicis enim dulce est esse fortunatum.

Contra vero si quid acciderit mali, guod absit,


Dulce est intueri in oculos hominis benevoli.
Εgo enim te, ut ιu quoque olim meum patrem,
Guamvis domina sim, colo patris loco.
ΡΑΕΙΟΑC Ο GUS,

735 Ο filia, dignos claris majoribus


Μores servas, neque dedecoras
Τuos antiquos majores Αborigines.
Τrahe, trahe me ad aedes et duc me,
Αrdua enim πmihi oracula : senectutis igitur meae

737. Τους σους παλαιούς εκγόνους αυτόχθονας, 739. Αισ. δί μοι.

tarchi Οp Μor, p. 119. Εd, Η. Steph. rit ortus, ac proinde αυτόχθων, probatum
Μusg. dabimus infra ad ν. 1426. Βαrκες.
737, εκγόνους] Qui ταλαιοί erant tem Reisk. emendat ευγενείς. nam εκγόνου,
pore Creusae, quomodo έκγονοι ejus erant? non dici posse majores, αυos, φute tamen
Αn έγγονοι melius conveniat, non dixe debeat hic vocis significatio esse,
rim: Grammatici enim et hoc de sobole, Ηeath. subaudit προγόνονι, υι construe
vel posteris, accipiunt. Videndum igitur, tio sit: του, σούς παλαιούς προγόνους, άν
an legί debeat εγγενών, φure certe vox τας επιγόνους αυτόχθονας. Βeck.
consαπguέηeos οπιηes complectitur. νίd, 739. Αιτεινά δέ μοι μαντεία) Ιta Εά.
supra ν. 68. Soph. Αntig. v. 670. Μusg. Αld. Ρrimus Βarnesius ejecit δί. Valck
εκγόνους αυτόχθονας.] Quod Αthenien enaerio ad Phαn. ν. 466. pro μοι placebat
ses αυτόχθονες dieti fuerint, et quare, os τοι (deleto δί). De situ templi Delphici
ωendimms supra ad ν. 452. Quod vero sie Ρausanias, p. 525. 1. 20. Δελφίς δί τι
Εrechtheus, ve! Εrichthonius, (vid. su «όλις άναντι, διά τάσης παρέχεται σχήμα,
pra ν. 27Ο.) quem praecipue hic notat κατά τα αυτά δι τη πόλει τη άλλη και ο ιε
Ροέta per ικγόνους αυτόχθονας, e terra fue ρός περίβολο του Απόλλωνος, ούτως δι μιγά
4
88 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ
- "ν ν ν

740 Συνεκπονούσα κωλον ιατρός γενου. (740)


ΚΡ. "Επου νυν ίχνος δ' εκφύλασσ', όπου τιθής.
ΠΑΙ.[Ιδού,] το τέ ποδός μεν βραδυ, τότε δε νέ ταχύ.
ΚΡ. Βάκτρω δ' ερείδου περιφερή στίβον χθονός. 756
ΠΑΙ. Και τούτο τυφλόν, όταν εγώ βλέπω βραχύ.
745 ΚΡ. Ορθώς έλεξας αλλά μη πάρες κόπω. (745)
ΠΑΙ. Ούκουν εκών γε, του δ' άκοντος ου κρατώ.
ΚΡ. Γυναίκες, ιστών των εμών και κερκίδος 76Ο

74ο Αdjuvans pedem sis mihi medica.


αηe, Sequere nunc, observaque vestigium ubi ponas.
Ρad. Εcce! Ρes quidem tardus, animus vero promptus.
Cre. Βaculo innitere in flexuosum iter terrae.
Ρad. Εt hoc caccum est, quando exiliter ego video,
745 Cre, Recte dixisti: sed ne fatiscas lassitudine.
Ρατα. Νοn quidem volens, sed quod abest, non possideo.
Cre, Μulieres, meae telae et radii

741. "Επ, νύν - τιθείς. 743, μή παρισκί πω.

9ει μίγας, και ανωτάτω του άστιος ιστι. 742. Ιδού.] Quoad carmen hoc voca
Justinus Lib. ΧΧΙV. c. 6. Τemplum bulum otiosum est in hoc loco; ut alia
Αpollinis Delphis positum est in monte alibi ejusmodi, nempe: φεύ, ώ μήτες, etc.
Γarnasso, in rupe undiφue impendente - et ά, α, sicut abunde patet in hisce tragα--
Μedia sατί rupes in fώrmam theatri reces diis, uti prius observavimus ad Ηecub.
sit - In hoc rupis anfractu, media ferme v. 1098. Βαγηes.
πmontis altitudine, planities erigua esί, αί Πeisk. scribit: το δι του νόου. Βeck.
que in ea profundum terra foramen, 743, περιφερή στίβον] Ιnterpretor, callem
Ά in oracula palet. Conferri potest et Jieruosum : quales utique esse solent in
ivius Lib. ΧLΙΙ. c. 15. Μusg. locis clivosis, Μusg.
740. ιατρός γενού.] Statius de Laii um περιφερή στίβον χθονός.] Codex Ηeinsio
bra ex vulnere claudicanti: medicα.firmat Scaligerianus adscriptum habet in mar
esligία υίrga, Lib. ΙΙ. c. 11. Μusg. gine: παραφερή στίβον τoδός. Βαrnes.
Ηeisk. conjicit: συνετοτρύνουσα. Βeck, Βάκτρω δ' εςείδου περιφερή στίβον χθονός.
741. τιθείς.] Secunda persona a τιθίω.
vid. ad. Ηerc. Fur. ν. 71Ο. Εd. Αld. τι in haec explicando interpretes trepidant,
miror neglectam esse a recentioribus lec
θείς. ΜSS. Steph. τιθής. . Μusg. tionem libri Ηeinsio-Scaliger
ότου τιθείς.] Ita repono pro τίθεις, nesio in notis expromtam iani, a Βar
verbum pro participio. Ιta Βrodaeus
legit, ita Scaliger, ita sensus postulat - παςαφερή στίβον ποδός,
legi. Duportus τιθής scribit, graviori Ultimum certe verum existimo... Στίβος
variatione, quod tamen Ηenr. Stepha τοδος pedis est υcstigium, sive planta pedis,
nus ex Vet. Codicibus confirmatum de quae periphrasis
nihil differt ab ea, qua
dit. Fit autem a τιθίω αντί του τίθημι. Εuripides usus est, v. 791. τό συνήψ' ίχνος
Vid. Scholia ad Εstheram nostram ν. 2. ποδός. Vocabulum στίβος hoc sensu ad
Βarnes. hibet Sophocles in Ρhiloct. ν. 29. - στί
Ηic pro τιθεί, et ν. 1545, pro προστι βου γ' ουδείς τύπος. Ιdem verbum pro
θεί, cod. Reg, exhibet τιθεις, προστιθείς, ίχνοι, tanquam ejus synonymum, ponitur
auctore Βr, ad Lys. 895. tanquam parti ap. Χenoph, in Εxp. Cyri. Lib. Ι. 6. 1.
cipia essent. Βeck. Εντεύθεν προϊόντων εφαίνετο ίχνη ίππων και
ΙΩ Ν. 89
Α' ν Λ Α' \ Α'

Δούλευμα πιστοι, τινα τύχη λαβών τσοσις


Βέβηκε παίδων, ώνπερ ούνεχ ήκομεν,
750 Σημήνατ' ει γάρ αγαθά μοι μηνύσετε, (750)
Ουκ εις απίστους δεσπότας βαλείς χαράν,
ΧΟ. Ιώ δαίμον. 765
ΚΡ. Το φροίμιον μεν των λόγων ουκ ευτυχές,
ΧΟ. Ιώ τλάμον.
755 Αλλ' ή τι θεσφάτοισι δεσποτών νοσω, (755)
Fidae ancilla, quam fortunam adeptus maritus
quorum gratia huc venimus?
ΙDe liberis abiit,
75ο Dicite mihi: si enim bona mihi significatis,
Νon in ingratos dominos conferes laetitiam.
Cho. Ο fortuna !
Cre. Ηoc proα.mium orationis profecto non est felix.
Cho. Ο miseram !

755 Νum quid vero ex oraculis dominorum mali pateris ?

κόπρος εικάζετο δι είναι ο στίβος ώς δισχι Μetri causa Ηeath. reponit : ουκούν
λίων ίππων. ubi vid. Ζeunii notam. Lib. εκών γ', άκοντος ου γαρ δή κρατώ.
VΙ. 3. 24. πορευόμενοι εώρων τον στίβον των τούδ' απόντος reponit Reisk. Βeck.
Αρκάδων και Αχαιών κατά την επί Κάλ 750. μηνύσετε,] Βarnesii emendatio est.
πη, οδόν. Jacobs.
Εd. Αld. μηνύσατε. Μusg.
ερείδου, firma te. Αd περιφερή στίβον sub
int. κατά περιφερή autem videtur signifi ει γάρ αγαθά μοι μηνύσατε,] Ιta quam
care arduum. uidquid enim est rotun vis in omnibus sit scriptum exemplaribus,
dum, adscensu etiam arduum est, Ηeath. mallem legere: ει γάς αγαθά μοι μηνύσετε.
Βarnes.
Αut περιφερεί, τotundo, legendum, aut
παραφερή, ut etiam Scal. vidit.- Ιd enim 751. απίστους] Μinus proprie απίστους
est lubricus, non περιφερής. Praeterea , dicit, cum dicendum esset αχαρίστους,
αγνώμονας, vel aliquid simile, Sed sic
στίβον exarari debet: in υestigium ιer solent nomina vitiorum confundere: vid.
ra impressum, vel in calcabile solum ter
7 αε. Η eisk. ν. 328. et ν. 344. Ρindar, Οlymp. ΙΙΙ.
745. μή πάρεσκί "ΗSensus,'' inquit Stroph. 2. πιστά φρονέων, ΑΕschyl. Sept.
Τyrwhittus, " qui ex his verbis elicien c. Τheb, 848. βουλαί δ' άπιστοι Λαίου διήρ
dus est, aut nullus est, aut nullo paene κεσαν- Μusg.
pejor. Quidni legamus: αλλά μη πάρες Ουκ εις απίστους δεσα ότας] Ηoc est:
κότω, subaudito σεαυτόν.'' Similis fere άτιστον δίστoιναν seipsam enim innuit;
locutio occurrit in Phoen. 866. κόπω παρ Ubi autem tecte quis loquitur de aliqua
είμαι, et in Ηerc, Fur, ν. 1057. τον ύπνω persona, plurali numero plerumque uti
παριιμένον. Μusg. tur, et licet de fα.mina, genere masculino,
Μή πάρεσκί πω] Μή ατάρεσκε. Βarnes. Vid. quae nos supra ad v. 650. Βαrnes,
Vet. ed. recte ορθώς γ' ίλεξας, deinde 753. Το φροίμιον] Αd hunc et sequen
leg, αλλά μοι πάρες σκοπείν, sine me tuo tem versum desunt nomina personarum
Ιoco υίdere. Reisk. in Εd. Αld. et ΜSS. Μusg.
αταρεσκείν nunquam neutra significa 755. Αλλ' ή τη Sic legendum pro vete
tione Είύ. Forsan reponendum : μή ri αλλά τι. vid. Ηelen. ν. 489. Ηerc.
'πείρηκί πω, ηe despondeas, ηe deficias, Fur. ν. 1119. Εmendabat Scaliger αλλά
Ηeαίh. γ4 Νondum
Φ"Αν tamen sententia clara mihi
746. άκοντος] Legendum cum Reiskio
απόντες. Μusg. aut elegans videtur. Vide igitur, an
Ε Υ ΡΙ ΠΙΔΟ Υ
σ' Μ- - "'

Είεν τί δρώμεν, θάνατος ών κείται πέρι,


ΚΡ. Τίς ήδε μούσα, χω φόβος τίνων πέρι, 770
ΧΟ. Είπωμεν, ή σιγώμεν, ή τί δράσομεν ή
ΚΡ. Είφ ως έχεις γε συμφοράν τιν εις εμέ,
760 ΧΟ. Ειρήσεται τοι, κει θανείν μέλλω διπλή. (760)
γ 5/ / και ν' "ν

Ουκ έστι σοι, δέσποιν, επ' αγκάλας λαβείν


Τέκν, ουδε μαστώ σώ προσαρμόσαι τάδε. 775

ΠΑΙ. "Ω μοι, θάνoιμι, θύγατερ. ΚΡ. "Ω τάλαιν'


2 Λ

εγω.
Συμφοράς έλαβον, έπαθον άχος,
Εsto: φuid agemus de reous, de ηuibus mors πούi proposita ει: '
Cre, Quanam est ista cantilena? et de guibus hic metus est f
Cho Dicemus, an tacebimus, aut quid agemus?
Cre, Dicito, guippe habes aliquid triste de me,
760 Cho, Dicetur, etiamsi bis mihi moriendum sit.
Νοn licet tibi, domina, in ulnas capere
Liberos, neque uberibus tuis applicare unquam.
Ρad. Ηei mihi! utinam morerer, filia. Cre, Ο me miseram !
Αccepi calamitatis, patior dolorem,

765. Αβίωτον, ώ φ.

νersus Creusae tribuendus sit, et ad hune Ηελίους ήτις σι τενηκοσίους εφόρκσα,


modum legendus: Τίκνον, υπό ζώνη φοβιφάς δ' ωδίνκς ανέτλην
ΚΡ. Αλλ' ή τι θισφάτοισι διστοτών νοσείς , Εις φάος εςχομένου λαςεν έα χείλω πρώτη
ΧΟ. Είιν τί δρώμεν. - μαστόν ετισχoμένη λευκώ ΔΕ Σ ΕΛοιΞΑ γά
Μusg. λακτι»

Αλλά γι τί] Cum olim Αλλά τί, ver Gesnerus conjecit: σ' έθρεψε. φuod Gro
su claudicante, legebatur, Scaliger γι in
serendum duxit : unde satis carmen suf tius in textum recepit. Εt certe sic lo
fulcitur. Βαrnes. φuuntur poύtae, Εuripides in Τroad. ν.
760,
Reisk, rescribit: ώμοϊσι θεσφάτωσι,
εαυίς φταιρeptis dominί. Βeck, διακινής άρα
Τ61. Ούκ έστι σοι, δέσπων', επ' αγκάλαις λαβείν εν σπαγάνινς σε μαστος εξίθςεψ' έδι,
τέπν' ουδι μαστό σό προσαρμόσαι ΤΑΔΕ
Cum tamen haec emendatio longius absit
Νοn sic scripsisse videtur Εuripides, sed a vulgatae scriptura ductibus, quam ut
potius librarios tam graviter aberrasse verisimile
-«ύδι μαστό σό προσαρμόσω ΠΟΤΕ sit, veram Εuphorionis manam a Ges
nero restitutam esse dubito. Τu mecum
ΑΙemini hac opportunitate Fragmenti scribe:
Εuphorionis ap. Stobacum. S. LΧΧVΙ.
p. 451. Gesn. 333. Groι. φuod medicam λαςόν δ' επί χείλεσι πρώτη
manum implorat: μαστον επισχυμένη λευκό Σ' ΕΠΛΗΣΑ γά
"Γέκνον μή σύ γεμητφός απ' ανθεζεώνας άμήσης λκυκτι»

".
ΙΩ Ν. 91

765 Βίοτον, ώ φίλα.


ΠΑΙ. Διοιχόμεσθα, τέκνον,
ΚΡ. Αί αι αί αι.
- χ/ 5 η Λ'
Διανταίος 87"υπ"gy οδύνα με πνευ
μόνων τωνδ' έσω.
77o ΠΑΙ. Μήπω στενάξης-ΚΡ. Αλλά πάρεισ γόοι,
ΠΑΙ. Πρίν αν μάθωμεν - ΚΡ. Αγγελίαν τίνα
μυοι;

ΠΑΙ. Ει ταυτά πράσσων δεσπότης της συμφοράς 785


Κοινωνός εστιν, ή μόνη σύ δυστυχείς,

Ρer vitam, Ο amicae.


Ρard. Ρeriimus, Ο filia.
Cre. Vae, vae, vac, vae.
Ρenetrans dolor sauciavit me
Ιntra pulmones hosce.
770 Ρard. Νοndum ingemiscas, Cre. Verum adsunt luctus.
Ρard. Ρriusquam discamus. Cre. Quem nuncium mihi loφueris ?
Ρard. Αn eadem patiens dominus, miseriae
Ρarticeps sit gjusdem, an tu sola calamitosa sis.

772. ταύτα.

gemellum est hoc Τheocriti Εid. ΧΧVΙ. Cohaaret συμφοράς άχος. Εx vet lec
3, tione βίοτον efficio μιαρόν. Εcίεk.
αμφοτίςαος λαύσασα και εμπλήσασα γάλακτος, 765, αβίωτον,] Η. Stephani emenda
tio est. Εd. Αld. et ΜSS. βίστον. Μa
Ιn Εuphorionis loco, γάλακτος legas an lim etiam άχθος pro άχος, ut constructio
γάλακτι nihil interest. Verba enim co sit άχθος συμφοράς. Βarnesio placebat
piam notantia utrumque casum adscis συμφοράς accusatiνο plurali. Μusg.
cunt, docente Αbreschio in Αnimad. ad 768. s. Constituit Ηeath. ita :
ΑΕsch. Lib. ΙΙ. p. 133. Jacobs.
763. "Ω μει,] Ρost hunc versum itera Διανταίος έτυτεν έδύνα glyconius.
tur in Αldina, v. 759. Μusg. Μι τνωμόνων τώνδ' έσω periodus catal.
764. Συμφοράς ίλαβον,] Οlim συμφοράς Βeck.
Ιegebatur, φuod non aeque arrisit, si enim 770. s. ΠΡ, Μήτω στινάξης.
Εenitivi esset singularis, nulla foret ag ΚΡ. Αλλά τάςεισι γόοι.
gravatio, sed potius deminutio insignis : ΠΡ. Πριν αν μάθωμεν
Οιuia λαμβάνω cum genitivo μίρος deno Κ.Ρ. Αγγελίαν ΤΙΝΑ ΜΟΙ.
sat. . Ωuare in accusativo plurali legimus,
Βrodaeo Scaligeroque praceuntibus.
Βarnes. Πnepta lectio, quam miror D.D. V. V.
764. s. Dividit Ηeath. ita : minime suspectarn fuisse. Satis quidem
εommode Latinus interpres : Quem nun
Συμφοράς έλαβαν, έπαθο Εuripideus. είum nιίhi dicis erpeclandum & Sed ejus
"Αχος αβίωτον, και φίλαι iambicus dimeter. modi emblematibus nihil est quod expli
Αeck. carinequeat. Νos potius huic loco, cri
92 ΕΥΡΙΠΙ Δ Ο Υ

ΧΟ. Κείνω μεν, ώ γεραιέ, παίδα Λοξίας


775 Έδωκεν, ιδία δ' ευτυχεί ταύτης δίχα. (775)
ΚΡ. Τόδ' επί τωδε κακόν άκρον έλακες έλακες,
Α/ 2. \ Λ.

Αχος έμοί στένειν. 790


Α' Λ Λ- Λ

ΠΑΙ. Πότερα δε φύναι δει γυναικός έκ τινος


ν - «1 φ' Μ Α- 1 και

Τον παίδ, όν είπας, ή γεγώτ' εθέσπισεν,


780 ΧΟ. "Ηδη πεφυκότ εκτελή νεανίαν (780)
Δίδωσιν αυτώ Λοξίας παρήν δ' εγώ,
ΚΡ. Πώς φής, 795
"Αφατον, άφατον, αναύδητον λόγον εμοι θρoείς.
ΠΑΙ. Κάμοιγε. ΚΡ. Πώς δ' ο χρησμός εκπεραίνεται,
785 Σαφέστερόν μοι φράζε, χώστις έσθ' ο παίς. (786)

Cho. Illi quidem, Ο senex, filium Αpollo


775 Dedit: seorsim vero beatus est sine hac.
Cre. Ηoc vero summum malum supra illud locuta es, locuta es,
Dolorem mihi lugendum.
Ρad. Utrum vero nasci oportet ex aliqua muliere
Filium, de quo dixisti, anjam natum vaticinatus est?
780 Cho. Jam natum, et perfectum adolescentem
Dedit ipsi Phα.bus. Αderaή autem ego.
Cre, Quid ais?
Ιnfandam, infandam, non dicendam rem narras.
Ρard. Εt mihi. Cre, Quomodo vero oraculum ad finem perducitur, ,
785 Clarius mihi dicito, et quis sit hic puer.

776. Το επί et έλακες semel.

ticam, qua indiget, adhibeamus opem. monstrativum de quopiam dici. Sic infra
Corrigo: ν. 806. Σκηνάς ες ιεράς τήσδε λαθραίως τέ
σις. Βαrnes.
ΠΡ. Πριν αν μάθωμεν - 778. πότερα δε φύναι δεί] Εmendatio
ΚΡ. Αγγελίαν ΓΙΝ', ΟΙ"ΜΟΙ. est Scaligeri. Εd. Αld. τότερα διαφύναι δή.
Μusg.
Voculam oίμαι huic loco minime alienam, Πότερα δί φύναι δείγυναικός έκ τινος] Πό
immo accommodatissimam esse, nemo σερα pro τότερον Αttice, Scaliger autem
facile dubitabit. Νe vero de metro ti legebat δε φύνα δεί, pro veteri διαφύναι δή,
meas, versus est choriambicus dimeter adeo recte, ut nihil dubitaverim illius lec
catalecticus, qui Βacchium in clausula re tionem in textum admittere, alia tamen
φuirit. Jacobs. hic pro more nostro reservata. Βarnes.
772. πράσσων] Pro πάσχων. Εt vice 780. εκτελή νεανίαν] Αdultum Juve
versa πάσχω, pro πράσσω. Vid. Schol. nem. Ιta Ηesiod. Εκτελία βρίθειν Δημή
ηd Ηecub. ν. 612. Item quae nos ad Sup τερος ιεξόν ακτήν. Ιdem εντελής sonaι. Βαrnes.
plic. ν. 268, et Ηeracl. v. 241. Βαrnes.
775. ταύτη,] Αποδεικτικώς, Κρεούσης. 786. εκ θεού] Subaudi ναού. Vide,
Ρraesens enim cum fuerit, sufficit de quae dedit Βrodacus ad ν. 406. Μusg.
ΙΩ Ν. 93

ΧΟ. "Οτω ξυναντήσειεν, εκ θεού συθείς,


\ Α- Η "
800

Πρώτω πόσις
ΚΡ. σός, παίδ έδωκ' αυτό θεός,
Οτοτοτοτοί. Α

Το δ' εμόν άτεκνον, άτεκνον έλαβεν άρα βίοτον, ερη


Λ' γ ν Α' 9 Α'

790 μια δ' ορφανους δόμους Οι κησω. (791)


Τίς ουν έχρήσθη; τώ συνήψ' ίχνος ποδός -
805
Α - y

Πόσις ταλαίνης, πως δε, που νιν εισιδών,


, σ' Α

ΧΟ. Οίσθ’, ώ φίλη δέσποινα, τον νεανίαν,


"Ος τόνδ' έσαιρε ναόν, ούτός εσθ' ο παίς. (795)
795 ΚΡ. Αν υγρόν αμπταίην
Αιθέρα πρόσσω γαίας Ελλανίας,
2 Λ e Α'
8 1Ο

Αστέρας εσπερίoυς,
Cho. Cui venisset obviam, ex Dei templo egressus,
Ρrimo maritus tuus, hunc ipsi filium dedit Deus.
Cre. Ηeu, heu, heu.
Quod ad me attinet, prolis expertem, prolis expertem prehendit
79Ο Εxecratio vitam. In solitudine autem orbas domos habitabo,
Quis igitur significatus est oraculo 3 cuinam occurrit
Μaritus mei misera 2 Quomodo? Ubinam ipsum aspiciens 2
Cho. Νosti, chara domina, adolescentem illum,
Qui hoc verrebat templum? iste est ille filius.
795 Cre, Utinam volitem per humidum aώrem
Ultra Graecam terram

Stellas ad Ηesperias,

792. τώς δέ του νιν. 795. Αν πταίην. 796. πρόσω.

εκ Θεού συθείς,] Subaudi ναού. Vid. Ερημία δ' ορφανούς periodus catal.
quae nos supra ad ν. 406. Βarnes. Δόμους οίκήσω. dochmaicus.
789. Constructio, siquidem vere scri 789, άρα, ergo reponit Reisk. Βeck,
bitur locus, sic instituenda est: το δ' ιμόν 791. τό συνήψ' ίχνος τοδό, ι) Τίνι συνήψε
έλαβεν άτεκνον βίοτον, ubί το εμόν elliptice τόδα, ίχνος ποδος, αντί του πόδα, "Εν διά
est, pro το εμόν μέρος. Sic Ηerc, Fur. v. δυοίν. Βαrnes,
164, έχει δι τούμόν ουκ αναίδειαν. Αristoph. 792... εισιδών,] Εmendatio est Scaligeri.
Τhesm. v. 111. ευπίστως δι τουμόν δαίμονας Εd. Αld. εισίδω. [quod praefert Ηeath.]
έχει σεβίσαι. Βarnesius, Βrodaeum secu Μusg.
tus, legit, mutato accentu, αρά. Μusg. Πόσις ταλαίνης ; Πώς δί , που νιν εισι
αρά] Ita cum Βrodaeo legendum puto, δών,] Quum olim erat: πώς δί που νιν εί
non άρα, ιιt ante Βarnes. σίδω, nullo sensu, aut certe admodum fri
789. s. Ηeath. ita constituit :
gido, video, in Scaligeriano Codice ita
interpunctum et scriptum, ut nos dedi
Το δ' εμόν, άτεκνον ithyphallicus. mus: Πώ, δί, του νιν εισιδών : ut ad τόνις
Έλαβεν άςα βιοτον iambicus dimeter bra referatur εισιδών, φuam lectionem, nemo
chycatalectus. sanus, qui non amplectetur. Βαrnes.
94 ΕΥΡΗ Π Ι Δ Ο Υ

Οίον οιον άλγος έπαθαν.


2/ \ "ν y w 9
- ώ2 ν. - \

ΠΑΙ. ονομα δί τοιο αυτο ονομαζει τατης, (soo)


800 Οίσθ, ή σιωπή τούτ ακυρωτον μενει ;
Χο. Ίων, ετείτεο πρώτος ήντησεν Α'

β πρωτος ηντησε τατρά


3 115
ΠΑΙ. Μητρός δε ποίας εστίν, ΧΟ. Ουκ έχω φράσαι.
Φρούδος δ, ίν' ειδής πάντα ταπ' εμού, γέρον,
Παιδός προθύσων ξένια και γενέθλια, (805)
805 Σκηνάς ες ιεράς τήσδε λαθραίως πόσις,
Α) Α' αν \ Ρυ Α'

Κοινή ξυνάψων δαίτα παιδί τό νέω. 82Ο

ΠΑΙ. Δέσποινα, προδεδόμεσθα-συν γάρ σοί νοσω


Qualem, qualem patior dolorem!
Ραed, Quo vero nomine ipsum nominavit pater,
800 Νosti ? an silentio hoc incertum manet ?
Cho. Ιonis, quoniam primus obviam venit patri.
Ραed. Μatre vero ex φua est? Cho. Νοn possum dicere:
Sed abiit, ut omnia scias, quae ego scio, senez,
Ρro filio sacrificaturus xenia, et genethlia,
805 Ιn sacris tabernaculis clam hacce maritus,
Communiter celebraturus epulum cum filio.
Ραed. Domina, proditi sumus, tecum enim doleo,

799. "Ονομα δε ποίον αυτόν ονομάζει τα saria convivia celebrari ; Ρassim id tes
της,] Ηinc constat, apud Veteres patrum tantur et Εxoticae litera et Sacrae , guae
fuisse potius, ηuam matrum, filiis suis non modo de Ηerodis natali memorant,
nomina imponere; ut etiam ex Ζachariae Εuripidis aetate longe posterius celebrato,
et Johannis Βaptistae historia constat. Μatthaei, e. xιν. ν. 6. et Μarc. c. νι.
Ρraeterea hinc colligendum, adoptivisfi ν. 21. sed etiam de Ρharaonis natali,
liis, aut noviter inventis, nomen tum da Gen. c. xL. v. 20. Εγένετο δι εν τη ημέρα
tum esse, cum primo inventi fuerint, aut τη τρίτη, ημέρα γενέσεως ήν Φαραώ, και
adoptati; Unde et adoptivi nativitatem ετοίει τότoν πάσι τους παισιν αυτού. Εt hoc
suam celebrabant eo die, quo adoptati ferme annis mille Εuripidis tempore
fuerant. Sic ΑΕlius Spartianus in Αdria erat antiquius. De gentibus ita Αlex. ab
no : Quinto, inquit, Ιduum Αugusίι Le Αlex. Genial. Dier, Lib, ΙΙ. c. 22. Νec
εαίus Syriατliteras αdoptionis accepίι, φυιαη solum urbis natalem, sed singulorum dies
do natalem adoptionis celebrari jussit, natalitio, Pulte.fritilla, mero, libis, .fίο
Vide infra ad v. 804. Παιδός προθύσων ξί ribus et thιμre, sacrα α Genio, sine αni
νια και Γενέθλια, Βαrnes. mali Ηostiα larli libentesque concelebrα
800, ακύρωτον) Νondum αό ήρso patre runt, Quibus dieύus g/fμdisse cruorem,
εonstitutum. Μus2. αιμί αηίηιαl macίαsse, mali portenίi erat
ακύρωτον] Ιnconfirmatum, irritum : Τή et.frdi auspicii : Νamφuc crant hilariία
γάς ονομασία κεκύρωται, σιντή δι ακύρωτον tis et latilia pleni dies, , Vide Αndr.
μίνι, παιδος όνομα. Βarnes, Τiraquelli Αnnotat. ad locum : Vide
804. παιδί, προθύσων] Sacrificia μηνυ quae nos supra ad v. 655, et v, 799.
τικά, ευχαριστικά, ξίνια, και γενέθλια, jam Βαrnes.
ΙDiis solvebat Χuthus, ut Αpollinis judi 805. Constructio est: προθύσων ις σκη
eium agnosceret, et filii natalem celebra νας ιεράς, ιnmolaturμs in sacris ιαόernα
ret. Νec novum est, natales et anniver culis vel tentoriis. Τale est, quod citatur
Η Ω Ν. 95

Του σου προς ανδρός, και μεμηχανημένως


Ύβριζόμεσθα, δωμάτων τ Ερεχθέως Λ' (810)
810 Εκβαλλόμεσθα. και σόν ου στυγών τόσιν
Λέγω, σε μέντοι μάλλον, ή κείνον, φιλών,
φ/ Λ' Α' 9 Α Α'
825
Οστις σε γημιας ξένος έπεισελθών πόλιν
Και δώμα, και σην παραλαβών παγκληρίαν,
"Αλλης γυναικός παίδας εκκαρπούμενος (815)
815 Λάθρα πέφηνεν ως λάθρα δ, εγώ φράσω,
Επεί σ' άτεκνον ήσθετ', ουκ έστεργέ σοι
φ/ η' - Α" 2 και/ ν
830
Ομοιος είναι, της τύχης τ ίσον φέρειν,
Α tuo viro, et consulto
Ιnjuria-afficimur, et domo Εrechthei
810 Εjicimur. Εt hoc, tuum non odio prosequens maritum,
Dico, sed quod te magis, quam illum amo :
Qui cum duxisset te veniens hospes in civitatem,
Εt domum, et totam-haereditatem tuam accipiens,
Εx alia muliere pueros procreans
815 Clam deprehenditur: quomodo vero clam, ego dicam.
Ρostquam te sensit esse sterilem, non sat habuit tibi
Similis esse, et fortunae parem conditionem ferre,

ex ΑΕschine: εις την εκκλησίαν καθέζομαι, bus inumbrationis causa constructum sig
εn conciοne sedeo. Dionys, Ηalicar, nificat, από της σκιάς, hoc est umbra.
Lib. ΙV. οι καταλειφθέντες υπό του Τυράν Cumque sub hujusmodi tabernaculis Αt
νού εις το στρατόπεδον, φut in castris α Τν tica juventus, φuum adhuc vicatim ageret,
ναnno relicii.fuerant. vid. et Soph. Αjac. carmina quaedam incondita decantaret,
ν. 80. Si jungas φρούδος ις σκηνας ιερας, fabulasque ageret, factum est, ut, in urbe
quis non de tentoriis hisce, ut de re per collectis Αtheniensibus, nomen hoc retin
manenti, cogitet, cum tamen extempora uerit contabulatio illa, qua inter utrum
nea fuisse constet ex ν. 1133, 4. Μusg. que theatri cornu erat protensa, in qua a
Σκηνάς ίς Ιεράς] Solennibus festisin deo mimis fabulae edebantur.
rum honorem celebratis, juxta sacras ae τήσδι] Ταύτης, ήγουν Κριούσης, Vide
des, cum frequentior esset hominum con supra ad v. 775. Βarnes.
cursus, tabernacula quaedam subitanea 806. δαίτα] Ιta ΜSS. Steph. Εd.
erigebant, Σκηναι dicuntur Graecis, ad Αld. παίδα. Μusg.
convivas recipiendos, quale illud Judaeo Κοινή ξυνάψων δαίτα παιδί τη νίφ.] Cum
rum festum tabernaculorum dictum,
olim per errorem legeretur παίδα pro δαί
Graece Σκηνοτηγία, de qua videsis Ηos τα, nullo omnino sensu, Βrodaeus legebat
pinianum de Judacor, Fest. Lib. Ι. c. 7. σόδα, quae lectio (licet alias τόδα ξυνάπτεν
et 13, Σκηναι δί ου μόνον εκ ξύλου, αλλ' εκ eleganter pro congredi occurrit) ηec ver
σινδόνων και πίλων, και έστιν ότι εκ δερμά sui, nec sensui satisfacit ; Η. Stephan.
των, και τοιούτων τινών γίνονται, οικήσεις ού recte ex Vet. Cod. δαίτα restituit; nec
σα, αυτοσχέδιοι και πρόσκαιρω. Εst etiam enim πόδα συνάπτιιν tantum dicitur et
verbum theatricum, Scena autem, (ut πόλεμον et μάχην, sed et γάμων, et hinc
Ηοspinianus de Οrigine Festorum, fol, δαίτα. Βarnes.
38, Lib. ΙΙ. c. 1.) a Graeco nomine σκη 808. μιμηχανημίως] Νon novum est
νή, quod tabernaculum ex ramis et frondi Graecis et adject, et adverb e verbis fieri,
96 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Λαβών δε δούλα λέκτρα, νυμφεύσας λάθρα,


Τον παίδ’ έφυσεν, εξενωμένον δέ τω (820)
820 Δελφών δίδωσιν εκτρέφειν ο δ' εν θεού
Δόμοισιν άφετος, ώς λάθοι, παιδεύεται. 840

Νεανίαν δ' ώς ήσθετ' εκτεθραμμένον,


2 - » 2/ - και 9 Α' Λ'

Ελθείν σ' έπεισε δεύρ απαιδίας χαβιν.


Κάθ' ο θεός ουκ εψεύσαθ, όδε δ' εψεύσατο, (825)

Sed adjungens sibi aliquam servam, clam congressus


Ηunc puerum genuit : ablegatum vero peregre alicui
820 Delphorum tradidit educandum : hic vero in Dei
Τemplo dimissus educatur, ut latitaret.
Ut vero sensit adolescentem adolevisse,
Ρersuasit tibi ut venires huc sιerilitatis gratia.
Εt Deus non mentitus est, iste vero est mentitus,

ut in hoc loco; sic et μεμιγμένως, mistim, πάλαι τζίφων τον παίδα, κάτλεκε πλοκάς
et διδικαιωμενέστερος alicubi legitur ab in τoιάσδ' αλους μεν ανέφις εις τον δαίμονα,
terpretibus ad Luca c. xvιπ. ν. 14. sic έρ ελθών δι και τον χρόνον αμύνασθαι θίλων,
ρωμενέστερος. Βαrnes, τυραννίδ’ αυτό περιβαλιίν έμελλε γής.
815. Παγκληρίαν) Solidam hacredita
tem. Βαrnes.
Sic v. 827. legitur in Codd. ελθών, φuod
814. Εκκαρτούμενος] Εξ άλλης γεννών. Canterus in ελών mutavit, speciosa qui
Βrodacus.
dem conjectura, sed minus certa. Com
817. "ομοιος είναι) "Ατεκνος, ώ, σύ. parandus est hic locus cum alio, gui huic
Βαrnes.
nostro appositissimus est, ν. 659. sqα. ubί
819. Εξενωμένον δέ τω] Ιn locum pere Χuthus inter alia inquit:
grinum ablegatum. Βrodaeus. Δελφών
τω pro τινί, Βαrnes. και γάς γυναίκα, την εμήν ου βούλομαι
Αut εξενωμίνος, aut εξενωμίνω, aut εξενω λυπείν, άτεκνον ούσαν, αυτός ευτυχών
μίνων leg, factus ξένος, amicus, aut alicut χρόνω δι καιςόν λαμζάνων προσάξομαι
ίνι αηιίcitiam suam conciliato, aut alicuί
αnίcorum Αthenas non incolentiam.
δάμας τ', εάν σε σκήπτρα τάμ' έχειν χθονός.
Βeck.
quibus versibus lectis haud paucos puto
822. εκτεθραμμένον] Ιta ΜS. Ε. ut mecum existimaturos esse, olim in Εuri
jam editi. Εd. Αld. εκτετραμμένον, pidis codicibus lectionem obtinuisse fere
Μusg. hanc :
824. άδι δ' εψεύσατο,] Canteri emenda
tio est. Εd. Αld. ο δ' εψεύσατο. Μusg. λαζών δε καιςόν, φθόνον αμύνασθαι θίλων,
824. ss. Senex, Creusae padagogus, τυραννίδ’ αυτώ τιςιβαλείν έμελλε γης.
postquam oraculum Χutho ab Αpolline
datum filiumque ab eodem inventum au Τemporis opportunitatem mactus, invidia
divit, insignem aliguam fraudem latere et odiί υίtandi causa, Αthenarum et reg
suspicatus, Ionem adulterinum Χuthi fi ηum tradere statuit, Ρrius, quod posui
lium et a patre olim in Αpollinis templo λαβών καιρόν probabile saltem videbitur iis,
eam ipsam ob causam collocatum esse qui varias librariorum aberrandi vias et
rationes noverint. Οιuod si cui λαβών in
contendit, ut eum in posterum a Deo sibi
donatum diceret. Ηanc vero suspicionem ελθών τηutatum nimium recedere a vulga
vide quo artificio senex exornaverit: tae ductibus videatur, is licet corrigat :
κάθ ο θεός ουκ εψεύσαθ', όδε δ' εψεύσατο, ευgών δε καιρόν -
ΙΩ Ν. 97

825 Πάλαι
9
τρέφων τον παίδα, κάπλεκεν πλοκάς
ν \ Α γ. γ. ν Λ.

Τοιάσδ' αλους μεν ανέφερ' ες τον δαίμονα,


\ Ν ν ν Λ. Λ' /
845
Ελών δε και τον χρόνον αμύνεσθαι θέλων, - - / -

Τυραννίδ αυτώ περιβαλείν έμελλε γής.


\ Α 2/ γ \ Α'
..."
Καινον δε τoυνομι ανά χρονον πεπλασμένον, (830)
και/ η / "- ry Λ'

830 "Ιων, ιόντι δήθεν ότι συνήντετο.


y/ Λ" 9/ Ο ν Μ

Οίμοι, κακουργους άνδρας ως αει στυγω, 850

825 Jam olim alens hic suunι filium, et nexuit dolos


Τales: deprehensus enim consecravit eum Deo.
Αrripiens vero et tempus sibi fore sperans adjumento,
Ιmperium terrae ei tradere decrevit.
Νονumque nomen per ocium fictum,
83ο Ιon, quod scilicet occurrit eunti,
Ηei mihi, ut semper odi viros improbos,

827. Ελθών.

φuod et ipsum Εuripideum est, in Αn- "Ιων, ιόντι δήθεν ότι συνήντετο,
drom. ν. 485, οπόταν ευρείν θίλωσι καιρόν. Τυςαννίδ’ αυτώ τιςιζαλέιν έμελλε γης,
Jacobs. Μusg.
825. Valck. ad Ηippol. 54. conjicit
και πλίκει. Βeck. Ελών δι] Cum ελθών olim scriptum erat,
Gulielmus Canterus Νovar. Lection. Lib.
826. ανέφερ' εις τον δαίμονα,] Ιnterpre
tor: Deo dedicaύit. Χuthus scilicet, si VΙ. c. xxvΙΙ. evicit, legi debere ιλών,
conjugi innotuisset, eum filium Delphos et ex Αristide, Αttico scriptore, similem
educandum misisse, istum colorem facto locum produxit: Αλλ' οίμαι, κομψοί τινες
praetenturus erat. Μusg. εισι, και διπλά κρoύουσιν, ίνα εάν μεν έλωσι,
827. Ελθών) Εmendat Canterus ελών, ταύτη κεκρατηκότες ώσιν άν δε φωράση τις,
deceptus ille qualicunque inter αλου, et έχωσιν αναχώρησιν. 8ed vide ipsum Can
ελών oppositione, plane tanquam ea vocis terum. Ηic autem sensus loci est: Και
άλου, conditio esset, ut nihil ei, nisi ελών, ο Ξούθος ταύτα τα κέρατα ετοίησε, δίπλοκων
opponi deberet, cum tamen vel εκφυγών, ίλιγχον πλίκων, φωραθείς, αναφέρει εις τον
vel λαθών, prout occasio exigit, oppositum θεόν ιλών δι, και κικρατηκώς, χρόνιν κληρο
habere possit. Εt postremum quidem νόμον αυτόν ποιήσειν της Αθηναίων τυραννίδος,
(i. e, λαβών) huic loco multo convenien Ελών itaque est verbum forense, et in ju
tius esse, quam ελάν, ex nota praecedenti diciis dicuntur ιλεϊν, ηui causa non ca
patebit. dunt. Ωuare Ρortus ridicule de interfi
και τον χρόνον αμύνεσθαι θέλων,] Ιnter ciendo intelligit. Ωuod vero dixi κέρατα
pretor: sperans, fώre, ul longum lemporis ποιείν, phrasis Αristotelica, et addilemma,
interυallunι consilium suum αdjuυαret. sive argumentum cornutum, pertinet, cu
Τempus igitur unum fraudis adjumen jus utraque pars adjunctum habet in
tum : alterum erat, secundum Paedago commodum, aut potius ad bimembrem
gum (si recte mentem auctoris capio) captiunculam et argutum sophisma. De
πomen Ιoni ab oraculo jam tum inditum. quibus logίci. Βαrnes. :
Ιegendum scilicet, versibus transpositis: Ελθών, scil. Αthenas, et τον χρόνον αμύ
νεσθαι interpretor alio πιodo compensarc
λαθών δε, και τον χρόνον αμύνεσθαι θίλων, λασturam tempori, olim in do/actu prolis
καινόν τι τούνoμ, ανά χρόνο τετλασμένον, clapsί. . Reisk.
VoL. VΙΙ. G
98 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Οι συντιθέντες τάδικ', είτα μηχαναίς


Κοσμούσι, φαύλον χρηστον αν λαβείν φίλον
Θέλοιμι μάλλον, ή κακόν σοφώτερον.
ν "ν η, Λ ?/

835 Και τώνδ' άπάντων έσχατον πείσει κακόν,


Αμήτορ, αναρίθμητον, εκ δούλης τινός \ - Λ /

Γυναικός, ες σον δώμα δεσπότην άγειν.


Α- "Λ γ' ν \ Α ν γ γ -

Απλούν αν ήν γαρ το κακον, ει πας ευγενους


ν /

Μητρος, πιθών σε, σήν λέγων απαιδίαν,


γ Λ y y/ ν Λ. ";-

840 Εσώκισ’ οίκους ει δέ σοι τόδ' ήν πικρόν,


Των Αιόλου νιν χρήν όρεχθήναι γάμων.

Qui componentes facinora injusta, deinde commentis


Αdornant : simplicem, at probum habere amicum
Μagis velim, φuam astutum, et improbum,
835 Εt horum omnium extremum patieris malum.
Ut eum qui matrem suam ignorat, ηuiin nullo numero est, qui ex aliqua serva
Μuliere natus est, dominum in tuam domum ducas.
Simplex enim esset hoc malum, si aliqua nobili susccptum
Μatre, te persuasa, tuam causatus sterilitatem,
84Ο Ιn tuis aedibus collocasset. Si vero hoc tibi fuisset acerbum,
Οportebat ipsum appetere nuptias inter ΑΕolidas.

832. μηχαναίς] Ita ΜSS. Steph. Εd. de Quinto Curtio, φui magni nominis ac
Αld. μηχανάς, Μusg. virtutis, obscuris autem natus erat paren
833. χρηστών αν λαβείν] Ιta ΜSS. tibus, illius itaque natalium dedecus ve
Steph. Εd. Αld. χρηστών αναλαβείν. Ιare studens imperator, dicere solebat:
Μusg. Curtius mihί υίdetur er se natus, Quem
φαύλον χρηστόν αν λαβείν φίλον, &c.] sensum locί quia magnus Scaliger asse
Φαύλος aliquando κακός, δόλιος, αδόκιμος, qui nequiit, αφρήτος legendum voluit ,
hoc in loco ατλούν, simplicem et imperi quod nihil huc attinet.
tum, sonat; Ηugo Grotius acute locum αναρίθμητον,] Αναρίθμητος, ignobilis.
vertit, - Αmicum malo simpliciler pro Vide, quae nos ad Ηelen. ν. 1678. Των δ'
όμπι, Quanι φuί πιαίuία corιdiiί sapienίiαnι. αναριθμήτων μάλλον είσιν οι πόνοι. Βarnes,
Βαrnes,
857. άγειν.] ΜSS. Steph. άγων. Μusg.
856. Αμήτορ',] Αμήτορα dicit Ionem :
Νon quod matre prorsus carebat: id άγειν.] Recte άγειν legimus, nec άγων,
enim ωrat impossibile, et ipse quidem quod Ηenricus Stephanus ex veteribus
poéta in hoc ipso versu dicit, natum εκ Codicibus, nescio quamobrem, eruerit, hic
δεύλης τινός γυναικός : sed quia mater ejus ullo modo stare potest. Βarnes.
nullo in numero habenda erat, videl. nul άγιιν hic non ducere, sed ire, procedere,
lius, aut mali nominis. Ηine Ηesych. incederc, notat. Si autem άγων admitta
Αμήτωρ, κακομήτωρ Σοφοκλής Ηλέκτρα. tur, debet v. 855. legi: και των απάντων
Ιta Ρetrus ΑΕrodius, Juris Civilis Ρrofess. ίσχατον στεύσει κακόν, Reisk,
exponit locum de Μelchisedeco, Ηebr. 838. Μarkl. ad Iphig. Αul. 1199. legi
c. ντι. v. 3. Απάτωρ, αμήτωρ, &c. guia νult εγγενούς. Βeck.
ipse vir pius ex impiis parentibus Canaa 841. Των Αιόλου νιν χρήν ορεχθήναι γά
nitis ortus erat. Ηuc refert illud Τiberii μων.] Οportebat eum, Εί patris ΑΕoli do
ΙΩ Ν. 99

Εκ τώνδε δεί σε δη γυναικείόν τι δράν


"Η γάρ ξίφος λαβούσαν, ή δόλω τινί,
γ\ Α' ν "- Α'

Η φαρμάκοισι, σον κατακτείναι πόσιν (845)


845 Και παίδα, πρίν σοι θάνατον εκ κείνων μολείν.
Ει γάρ γ' ύφήσεις τούδ, απαλλάξει βίου, 865
Δυοίν γάρ εχθροϊν εις εν ελθόντοιν στέγος,
θάτερον δεί δυστυχείν, ή θάτερον,

Εγώ μένουν σοι και συνεκπονείν θέλω, (850)
850 Και συμφονεύειν παίδ, υπεισελθών δόμους,
Ου δαίθ' οπλίζει, και τροφεία δεσπόταις 87Ο

Εxinde oportet tejam aliquod muliebre/acinus facere:


Αut enim correpto gladio, aut dolo aliquo,
Αut venenis tuum interficere maritum,
845 Εt filium, priusquam tibi mors ab illis eveniat:
Si enim in hoc fuerisignava, amittes vitam.
Duobus enim hostibus in unam domum venientibus,
Αut alterum oportet esse infortunatum, aut alterum.
Εgo certe tecum laborem suscipere volo,
850 Εt simul interficere filium, ingressus aedes,
Ubi convivium apparat, et praemia-nutricationis dominis

mum reversum, aliquam ex illius nepoti 850. συμφονεύειν παίδα,] Ρrev. reddit :
bus ducere. Βαrnes. filium una cum patre interficere; nam in
845. "Η γάρ ξίφος] Repetendum est συμφονεύειν suspendi sensum vult. Βeck.
δεί, quod praecessit, από κοινού. Βαrnes. 851. δαίθ' ότλίζει,] "οπλίζει δαίτα et
846. Ει γάρ γ' υφήσεις] Subaudi φρονή δόρτον, est phrasis Ηomerica. Vid. Εu
ματος, τόλμης, οργής, Βαrnes. stath. fol. 688. lin. 36. ubί οπλίζεσθαι
847. 8. Δυοίν γάρ εχθρούν ει, εν ελθόντοιν probat απλώς pro ευτρεαίζεσθαι poni.
στίγας, "Η θάτερον διί δυστυχείν, ή θάσερον.] και τροφεία) Ποινήν της τροφής ένεκα, Ηo
Quoties in μηα sunt Duo inimicί domo, merusvocat θρέστρα et θρεπτήρια. Dicitur
ήorum paratum est alteri infortunium. Εt autem remuneratio pro victoria, vel rebene
ratio est, quia, paulo post, ν. 1017. Κακό gesta, άθλον, άιθλον, αριστείον, επινίκιον et
γαρ εσθλόν ου συμμίγνυται. Ιnde Salvator νικητήριον, υιt Cαρl. Rhodigin. Lib. ΧΙΙΙ.
noster in sanctissima ορειολογία sua, c. 50. Ρro deductione, κόμιστρον, Εuri
Μatth. c. ντ. ν. 24. Ουδείς δύναται δυσι pid. Ηercul, Fur. Ρro judicio aliquo, ο
Κυρίοις δουλεύειν ή γαρ τον ένα μισήσει, και aut nuntio, Μήνυτρον, μήνυστρον, ευαγγί
τον έτερον αγαπήσει ή ενός ανθέξεται, και του λιον, de φuo nos ad Ηeraclid. v. 785.
έτίρου καταφρονήσει Ου δύνασθε Θεό δουλεύειν Ρro eruditione, Δίδακτρα, Τheocr, διδασ
και Μαμμωνά. Οιuem locum ita nos olim : κάλιον, Ρlut. παιδευτήριον, Ρro re inventa
ου Δνσί τις δύναται Ετερόφροσιν αμφιτολεύειν Εύρετρον, Ulpian. Digest. Lib, CΧLVΙ.
Τόνβα γας εχθαρίει, ίτερον δ' αγαπήσει"Ανακ Ρro re υιsa, oστήριον, Ιon. ν. 1127. Ρro
τα "Η ενί κολλάται, έτίροιο δί γ' ουκ αλι νίta servata, Ζωάγριον, σωστρον, σωτήριον.
γίζει. Ου Θεό και Μαμμώνι δύνασθ' άμα αμ Ρro medicina, ιατρείον, etc. Ηacc vero
φιπολεύειν. Βαrnes. omnia plurali numero fere usurpantur.
848. Videtur utroque loco τιρον leg. δεστόταις] Κρεούση, και γίνει Ερεχθειδών,
Εeisk. Εrrat itaque Βrodaus, qui explicat:
G 2
100 ΕΥ ΡΙ ΠΙΔΟ Υ

Αποδούς θανείν τε, ζών τε φέγγος εισoράν.


"Εν γάρ τι τοις δούλοισιν αισχύνην φέρει,
και/ / -

Τούνομα τα δ' άλλα πάντα των ελευθέρων (855)


855 Ουδείς κακίων δούλος, όστις εσθλος ή.
ΧΟ. Καγώ, φίλη δέσποινα, συμφοράν θέλω 875
Κοινουμένη τήνδ', ή θανείν, ή ζήν καλως.
ΚΡ. "Ω ψυχά, πως σιγάσω,
Πώς δε σκοτίας αναφήνω (860)
860 Ευνας, αιδούς δ' απολειφθώ,
880
Τί γάρ εμπόδιον κώλυμ' έτι μοι;
- Reddens, et mori, et salvis lucem aspicere.
Una enim res adfert servis dedecus,
Νomen: in caeteris enim omnibus, liberis
855 Νullus servus est deterior, gui bonus fuerit.
Cho. Εt ego, chara domina, calamitatem volo
Ρartiens tecum, aut mori aut vivere honeste.
Cre. Ο anima, quomodo tacebo2
Quomodo autem clandestinos aperiam
860 Concubitus, et pudorem exuam 2
Ωuod enim impedimentum obstat mihi amplius ?

860. deest δ'.

ΙΟelphis φuίbusdam cίνibus. Incogitan Σκοτίας αναφήνω


ter ad miraculum. Ρadagogus enim Ευνάς, αιδούς απολειφθώ,
loquitur, Εrechtheidarum servus. Βαrnes. Μusg,
852. ζών τι] Legendum σών τε geni Ρost πως δι ponendum signum interro
tivo plurali a σώς. Wolo et prctium αίi gationis, delendum contra idem v. 859, et
ηentorum dominis reudens mortem obίre, 86Ο. Βeck.
et tis salvis lucem adspicere, Credebat 858. ss. Ιta constitui debent hi ver
scilicet, Ιonem, si in eodem tecto cum SllS :

Creusa degeret, dolo eam oppressurum,


vid. ν. 845. Confer etiam v. 857. Sui "Ω ψυχά, πως σιγάσω ,
das: σών, μονοσυλλάβως, αντί του, σωζομέ Πώς δε σκοτίας αναφήνασ'
νων, ολοκλήρων. v. Σωι, Μusg. Ευνας αιδούς απολειφθώ.
853. "Εν γάρ τι του, δούλοισιν αισχύνην
φίρει, etc.] Vide Μacrobium optime dis Ρulcherrima conjectura Βarn. restituit
serentem de servorum bonorum laude et αναφήνασ'.
Convertit orationem ad suum ipsa ani
dignitate, Saturnal. Lib. Ι. c. 11. Lege mum. Βeck. -

Ciceronis illud παράδοξον, ότι πάντες οι 859. 8. σκοτίας αναφήνω ευνάς,] Ιmpor
σοφοί, Ελεύθεροι. Βarnes. tunus hic hiatus suspicionem mihi fecit,
854-856. Vid. Stob. Grot. lvii. p. 237. υt ita esset legendum : "Ω ψυχά, τώς σι
Βarnes, Fragm. Ιnonis, μ. 475. Βurn. γάσω; Πώς δε Σκοτίας αναφήνασ' ευνάς Αι
858. Μetrum constabit, si deleatur σώς δούς απολειφθώ, Judicent docti. Εgo nihil
ante σιγάσω. Sequentia sic disponenda: muto. Βαrnes.
ι
ΙΩ Ν. 101

Προς τίν αγών' αυ τιθέμεσθ' αρετής,


Ου πόσις ημών προδότης γέγονεν,
Στέρομαι δ' οίκων, στέρομαι παίδων, (865)
865 Φρούδαι δ' ελπίδες, ας διαθέσθαι
Χρήζουσα καλώς ουκ εδυνάσθην, 885

Σιγώσα γάμους,
- Α' Α'
Σιγώσα τόκους τσολυκλαύτους.
Αλλ' ου, το Διός πολύαστρον έδoς (870)
870 Και την επ' εμοίς σκοπέλοισι θεάν
Λίμνης τ' ενύδρου Τριτωνιάδος 89Ο

Cum quo in virtutis certamen descendimus?


Νonne maritus nostri proditor est ?
Ρrivor autem domo, privor et liberis.
865 Οmnes etiam spes perierunt, quas disponere
Cupiens recte, non potui,
Τacens concubίtum,
Τacens partum valde-deplorandum.
Sed non per solium sidereum Jovis,
870 Εt non per Deam habitantem supra meos scopulos,
Εt non per paludis aquosae Τritonidos

862. αγώνα τιθ.

862. αγώνα] Legendum, metri causa, ipsa, ut supra ν. 12. Παλλάδος υπ' όχθν,
αγώνας. Μusg. i. e. Palladis sub ανοe, etc. Βαrnes.
LJt metrum expleatur, legendum αγώνά 871. s. Λίμνης τ' ενύδρου Τριτωνιάδος τότνιαν
τε. Βeck. ακτάν,] Τρίτων αποταμός Λιβύης, de qua re
Προς τίνα non construendum cum αγώνα, Εuripidis Scholiast. ad Αlcest. ν. 356.
sed stat per se: adversus φuem f φuicum " Ηic fluvius ex Ρalude Τritonide ortum
εommittimus certamen º aut leg. προς τι habet. Νonnulli Μinervam Νeptuno et
δ' αγώνα, φuαη οό ren instituαmus curam hac palude prognatam volunt, aliquando
υίrtutis haύere " Reisk. autem a patre gravius increpitam, ex in
869. Διός πολύαστρον ίδο,] Πολύαστρος dignatione ad Jovem venisse, et ab illo
et πολυάστερος dicitur. Similis locutio in adoptatam. Vide Coel. Rhodigin. Lib.
re eadem.Αntholog. αστερόεις θιών οίκοι, ΧVΙΙΙ. c. 38. Saltem illam ad hanc
de calo dicitur. Βαrnes. paludem primo apparuisse ferunt, ac
87ο. Και την ετ' εμοί, σκοπέλαισι Θιάν] proinde nomen tulisse, Sic Lucan. Ρhar
Μinervam in Αrce cultam notat; Αrx sal. Lib. ΙΧ. ν. 350. de Τritonis palude:
autern, sive Ακρόπολις, in rupe praerupta Ηαnc et Ρallas amat, patrio φuod υertice
εt inaccessa fere sίta est, ut et ante nota ηαια Τerrarum primam Libyen (nam proαι
vimus, ad ν. 11. et Ρausanias Αιtic, πια cαιο est, Quod probat ipse calor) tetigil,
Εις δε την Ακρότολίν ιστιν είσοδος μία, stagnίφuequietα υultus υίdit αφuα, posuitφue
έτίραν δι ου παρέχεται, πάσα απότομος ούσα, in margine plantas, Εt se dilecία Τritonida
Γe hac re vide plura apud Johannem diαίι αό undα. Ηinc et Virg. ΑΕn. Lib.
Μeursium Cecropiae, c. 4. Ηinc toties a ΧΙ. ν. 483. Αrmίpolensbelli prases, Τri
poéta nostro Παλλάδος όχθος, pro Αrce ιonία υίrgo. Vid. Αpollodor. Βibliothec.
G 3
102 ΕΥΡΙΠ ΙΔ ΟΥ

Πότνιαν ακτάν,
Λ

Ουκέτι κρύψω λέχος, ως στέρνων


Απoνησαμένη βάων έσομαι.
Α' Α Α' 2 \
(875)
875 Στάζoυσι κοβαι δακρύοισιν έμαι,
Ψυχά δ' αλγεί, κακοβουλευθείσ' 895
Έκ τ' ανθρώπων έκ τ' αθανάτων,
Ούς αποδείξω
Λέκτρων προδότας αχαρίστους. (880)

Sacrum littus,
Νοn amplius occultabo concubitum, ut pectore
Αmovens levior sim.
875 Stillant mea pupillae lacrymis,
Εt anima dolet malis-insidiis-petita
Εt ab hominibus, et a Diis,
Quos demonstrabo
Ιngratos proditores lectorum.

874. Απoνισαμένη,

Ι.ib. Ι. c. 3. sect. 6. Sed de Τritonia ut, vindicta de re atque facinore atrocissi


Μinerva vide Μeursium de Regn. Αthen. mo sumta, levior sim. Faehse.
p. 17. Εst et Τρίτων nomen Νili fluvii, 874. Ατονισαμένη) Ιta Εd. Αld. quod
ut Αpollonii, Lib. ΙV. ν. 269. Και τοτα ferri forte posset. Εst enim participium
μός Τρίτων, etc, De Νilo loquitur. Vide aoristi primi ab ατονίζομαι. Sed maj"
Ηelen. v. 3. Βαrnes. cum Valckenaerio [Diatr. 165.] ατονη
872. πότνιαν] Sacrum vocat Τritoniae σαμένη. Ηesychius : ατoνησαμίνη, αποσω
paludis marginem, φuod in eo Μinerva ρεύσασα, nescio, an hunc locum respiciens.
plantas primum posuisset, vide omnino Μusg.
Ιμucan, Ρharsal. Lib. ΙΧ. ν. 350. Ηero Απονιψαμίνη] Οlim erat απoνισαμένη,
dot. Lib. ΙV. c. 179. Μusg. nullo sensu, Duportus legebat απονωσα
πότνιαν ακτάν,] Ita marginem, sive lit μίνη, pro ατονοησαμίνη, paulo melius;
tus Τritonis vocat, guia primo in eo ap rem tamen nec illa lectio penitus assequi
paruit Μinerva, et, ut supra Lucanus, tur, Scaliger : ατονιψαμένη, longius a
posuit in margine plαnlas, Quare Du scripturae vestigiis recedens , sed sensum
portus male vult legi τότναν άνασσαν. fere exprimens; licet metaphora sic ex
Νon enim jam iterum de Μinerva lo cidat. Εgo sane puto, αποσιισαμένη le
quitur, sed de loco, ubi nata est. Βαrmes, gendum ; quae lectio et propius ad vete
Ρorte, τοτνίαν άνασσαν, aut τότναν άνασ rem accedit, et figurae convenientius con
σαν, υcrιerabilem dominan. Reisk. sulit: post enim pondera ereussa leviores
873. Leg, ο στέρνων. Reisk. sumus, non post αύlutionem ; nisi animis
forsan. Judicet lector. Βαrnes.
873. s. Ουκέτι κgύψω λέχος, ώς στίζνων
Εtiam Reisk. conjecerat απoνησαμένη,
Απονιψαμίνη ράων έσομαι. Βeck.
Οlim conjeceram, ως στέργoντ' 876. κακοβουλευθείσ'] Μallem κακά
βουλευθείσ' disjunctim legere; vel saltern
Αποτισαμένη Deinde, ώς έςγοις κακοβουληθείσ' : Composita enim a βουλή
Αποτισαμίνη Αn ώστ' έργον Αποτισαμένη ? cum prapositione faciunt εύω, cum adjec
Ε

Α
ΙΩ Ν. 103

880 "Ω τάς επταφθόγγου μέλπων


9ΟΟ
Κιθάρας ενοπάν, άτ' αγραύλοις
- Γ/ 9 Λ'

Μουσάν ύμνους
Λ. 1 "
ευαχητους y -

Κέρασιν εν αψύχοις αχεί,


Σοί μομφάν, ώ Λατούς παί, (885)
885 Πρός τάνδ’ αυγάν αυδάσω. στροφή.
905
"Ηλθές μοι χρυσό χαίταν
Μαρμαίρων, ευτ' εις κόλπους
880 Ο septem fidibus-instructa ludens
Citharae vocem, φuae agrestibus
Μusarum hymnos clare sonantes,
Cornibus inanimatis sonat,
Τibi, Ο fili Latonae, reprehensionem
Coram hoc luce dicam.
Venisti mihi auro comam
Fulgens, quando in sinus

881. α σ'. 882, 3. inverso ordine. 887. ευ τ' εις,

tivis in ιω desinunt, ut et plurima alia Νam et haec ut vetera fuisse agnoscimus,


illa nova nimis dicenda.
sic nec et
verba Νominibus derivata, ut επιβουλεύω, Βαrnes.
πρoβoυλεύω, etc, sed κοινοβουλίω et κακο
βουλίω, etc. Μallem tamen επιβουλευθείσ' 881. ά τ', φuac, idem, guod άτι, ι vid.
legere, Βarnes. ad Ηecub. ν. 445. Μusg.
καταβουλευθείσα scribit Reisk. Βeck. Reisk. scribit: α λιγυραύλοις, suαυε
877. "Εκ τ' ανθρώπων) Χuthum innuit, ηιodulantibus, vel potius ά τοι τραυλοίς,
ίκ τ' αθανάτων Αpollinem notat. Ιta φude tibί cornuous blatsis, i. e, πon clarum,
sed subobscurum, ad chordas accinenti
recte loquentes de singulari aliqua per
sona, plurali numero uti gaudent, ut bus. Μusg.
882. Μουσάν mavult Reisk. Βeck.
diximus supra ad ν. 648. et v. 751.
Βarnes. Κέρασιν] Pollux Lib. ΙV. sect. 62.
880. s, μίλπων Κιθάρας ενοτάν,]i. e eun δόνακά τινα υπολύριον οι κωμικοί ωνόμαξον,
dem sonum voce edens, quem cithara ώς πάλαι αντί κιράτων υποτιθέμενονusταϊς
chordis edit. Νec de nihilo est ιπτα λύραις. Ρaria fere habet Ηesychi v.
φθόγγου, Septichordis enim erat Αpol δόνακα. Locus, quem respiciunt, exstat
linis lyra. vid. Callimach. Ηymn. in in Αristoph. Ranis, v. 235. Sed de lyra
Delum, ν. 253. et quae ibi citat Spanhe qui plura cupit, adeat Philostratum in
Αmphione Ιcon. Lib. Ι. Sed neque
mius. Μusg. us s
ετταφθόγγου μίλπων κιθάρα, ] .Vete omittend insignis Ciceroni locus, qui
rum lyrae quatuor, aut quinque fidibus cornuum horum usum declarat: Ιιαφue
similem linguam nostri solent di
constabant, ut ex picturis et historiis con plectri chordar
oere, um dentes, nares cornibus
stat, et tamen, ut hi Εττάφθογγος κι iis, ηuί αd nerυos resonant in cantibus. De
θάρα dicitur, et Αntholog. ιπτάμιτος, et
Νohn, επτάτονος , sic Εuripide antiquior Νat. Deor. ΙΙ. 59. Μusg.
Ηeath. fluctuat, utrum plectrum intel
Rex David ψαλτηρίου Δικαχόρδου me ligat, an testudinis concham, s. partem
minit, Psalm xcii. ν. 3. Ωuare de Sistro
concavam. Βeck.
Ιsidis, non est, φuod nos torqueamus, nec 885. ΜS. G. ad hune versum adscribit
": Αpollinis Lyrae imagine τετραχόρδου.
G 4
Α
104 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Κρόκεα πέταλα φάρεσιν έδρεπον


Ανθίζειν χρυσανταυγή, (890)
890
Λευκoίς δ' εμφύσας καρποίς
Χειρών εις άντρου κοίτας 910

Κραυγάν, ώ μάτέρ, μ' αυδωσαν


Θεός όμευνέτας
Κύπριδι χάριν πράσσων
895 "Αγες αναιδεία. (895)
Τίκτω δ' ά δύστανός σοι αντιστρ. 9 15
Κουρον, τον φρίκα ματρός
Εις ευνάν βάλλω τάν σάν,
με λέχεσι μέλεα μελέοις
"Ίνα
(900)
900 Εζεύξω ταν δύστανον.
Crocea /lorum folia vestibus decerpebam,
Οrnamentum auri splendorem amulans.
89Ο Candidis autem inhaerens volis
Μanuum, in antri cubilia
Clamorem me, Ο mater, clamantem,
Γeus stuprator
Ducebas impudenter,
895 Veneri gratificans.
Εgo vero infelix pario tibi
Filium, φuem metu matris
Ιn antrum projeci tuum,
Ubi me tuis lectis miseram miseris
900 Junxisti infelicem.

892. Κραυγάν μ', ώ. 894, 5. ordine inverso. 896. δύστηνος. 899. μίλιαν μ.

in margine στρο. ad ν. 898. αντιστρ. ad ν. αlius αναor, αιμt puellae candida, αιμt tere
906. ιταγδός. Μusg. tis pueri longam renodanίis comαnι.
886. 3. χρυσό χαίταν μαρμαίρων, i e. Τhucydides : Και χρυσών τιττίγων εν έρσει
χρυσοκόμας, ut vocant Νoster Τroad. v. κρωβύλων αναδούμενοι (Αθηναίοι) των εν τη
258. Αristoph. Αvibus, ν. 216. Μale κεφαλή τριχών. · Βrodaeus.
Βrodacus interpretatur de fibula aurea co 887. εύτ'] Εύτε aliquando idem, quod
mas revincienti. Μusg. ότι et oτηνίκα. Sophocles: εύτ' αν μόλη,
"Ηλθές μοι χρυσό χαίταν, etc.] Αdmeos φuando υenerit. Ηom. Iliad. θ'. ν. 367.
amores carpendos venisti flava caesarie Εύτί μιν εις αίδαο πυλάρταο τρούπεμψεν.
remidens, aureis fibulis devincta. Virgil. Εst et εύτε et ηύτι, prosicut. Vide lexica.
ΑΕneid. Lib. Χ. v.832. - Comtos de more Βarnes.
capillos. In locum Servius: Αntiquo sci 888. Ηic versus est trochaicus, inter
licet more, quo viri, sicut mulieres, com anapaesticos insertus. Βeck. -

ponebant capillos. Ηorat. Lib. Ι. Sed 889. Ανθίζειν χρυσανταυγή.] Μalim


ΙΩ Ν. 105

92Ο
Οίμοι μοι. και νύν έρρει
Πτανοίς άρπασθείς θοίνα
θk
Παίς μοι [και]δk σος *kτλάμων
θk
*
Συ δε κιθάρα κλάζεις (905)
905 Παιάνας μέλπων.
W Αν Λ

'Ωή τον Λατούς αυδώ, επωδός. 925


"Ος γ' ομφάν κληροίς
Προς χρυσέους θάκους και
Γαίας μεσσήρεις έδρας, (910)
91 Ο Εις oύς αυδάν καρύξω,
"Ιώ κακός ευνάτως,
"ν ? Αυ Α'
93Ο

Ος τώ μεν έμω νυμφευτα


Ηei mihi, mihi. Εt nunc periit
Α volucribus direptus esca
Μeus et tuus miser filius.
4 4

Τu vero interim cithara clangis


905 Ρaeanas canens.

Οhe! Τe filium Latonae alloquor,


Οιui oracula per sortes edis,
Super aurea sedilia, et in
Τerrae mediis sedibus.
910 Τibi vocem in aurem sonabo:
Ο improbe concubitor,
Qui meo quidem marito, *

903, και sine uncis, et desunt notae lacunae. 912. νυμφίτα.

ανθισμόν χρυσανταυγή, οrnamentum αμri sic et κραυγάν, guod est synonymum.


splendorenι αmulαns Confer Claudian. Βarnes.
de raptu Prάerp. ΙΙ. 129. ad 150. Μusg. Reisk scribit: κραυγά σ', ώ μάτις, μ'
Ανθίζειν χρυσανταυγή.] Duportus άν αυδωσαν, φuamυis le, Ο πιαίer, clarissimo
9εσιν pro ανθίζειν. Χρυσανταυγή vero a clamore υocaremι. Βeck.
χρυσός et ανταυγής, lucem reflectens, φuae 895. Μetri causa legendum Θείος ομιυ
vox lexicis erat agnoscenda. Βarnes. νήτας. Ηeath.
890. Leg. εμφύ; καρπούς, aut λευκούς δ' 899. Μetri causa Ηeath, scribit: "Ινα
εμφυς ις καρτούς. Εcisk. μ' εν λέχισιν μιλίαν μιλίοις. Βeck.
892. Αccipio, guasi esset : αυδώσάν με 907. κληροί, est edis, distribuis, dispensas
κραυγάν, αυδώσάν με, ώ μάτιρ, Μusg. cuiφue suαm sortem orαculorum. Βeck.
Κραυγάν μ', ώ μάτες, αυδωσαν] Recte 908. Ηeisk. reponit : προς χρυσίσι, θά
κραυγάν scribitur, licet Scaliger legat κοις κατά γαίας.
κραυγά. Ut enim αυδάν αυδάν dicitur, Ηeath. constituit versus ita :
106 ΕΥΡΙΠ ΙΔ Ο Υ

Χάριν ου προλαβών
Παίδ' εις οίκους οικίζεις (915)
915 Ο δ' εμός γενέτας και σός γ' αμαθής
Οιωνοίς έρβει συλαθείς 935
Οικεία σπάργανα ματρός
Εξαλλάξας.
Μισεί σ' ά Δάλος και δάφνας
920 Έρνεα φοίνικα παρ' άβροκόμαν, (920)
"Ενθα λοχεύματα σέμν ελοχεύσατο
Cum beneficium nullum αό co prius acceperis,
Filium in aedes deducendum dedisti.
915 Μeus vero, et tuus filius, ignotus
Ρeriit abreptus a volucribus,
Ρroprias fascias matris
Μutans.
Οdio habeat te Delus, et lauri
920 Rami, juxta palmam molli-coma-praeditam,
Ubi fαtum venerandum suscepit

914, ίς οίκ. 917. ματίρος

Προς χρυσέους θάκου,


(quod plerumque patrem sonat, ut et γι
νιτής, et γεννήτωρ) filium significat; necid
Και γαίας μεσσήρεις έδρας, prorsus sine exemplo: Sophocles enim
Βeck. dixiι: Ο Διο, γενίται, de Jovis filio.

909. Γαίας μεσσήρεις ίδρας ) Vide, quae Ηine Ηesychius: Γενίτας, έκγονοι. Νο
nos supra ad hujus fab. ν. 225. Βarnes. tandus est autem infrequens usus, (ut hu
912. νυμφίτα) Ιta Εd. Αld. formatur jus verbί γινίτης, φuod in hoc loco passive
que, ut γενίτας mox ν. 915. αρχίτας, Ηe significat, quum alias fere semper active
raclid. v. 753. et multa alia. Recentio sumatur) sic et του αμαθής, φuod cum
res Εdd. legunt νυμφεύτα, quanquam, si alias indoclum sonet, hic certe inerplora
Ρolluci fides, Lib. ΙΙΙ. sect. 4Ο. νυμφεύτης ίus et ignotus, de quo nihil certi doceri
non erat maritus, sed pronubus, vel paro potest, exponitur. Βαrnes.
chus. Μusg. 916. ss Disponit Ηeath. ita:
νυμφεύτα) ΑΕmil. Ρortus dicit, se mal Οιωνοίς βρει συλαθείς,
le νυμφευτά. Αt ego malim, ut erat, νυμ Οικεία στάςγανα ματρός
φεύτα, ex analogia. Ιta enim, licet γα Εξαλλάξας.
μετής, accentum habet in ultima, γαμέτης Βeck,
tamen in penultima signatur; sic γενετής,
ét γενίτης, et ευνητήρ, ευνίτης, et βοτής, βώ 918. Εξαλλάξας.] Lego: εξαιμάξας,
της, φuidni et νυμφευτήρ, νυμφεύτης, αruentans. Μusg.
ΙΒarnes, 919, Μισι?Η Μalim μισοί σ' in optati
914. Μetri causa εις οίκους scribit νο. [Sic jam Ηeath. emendavit.] Μusg.
Ηeath. Βeck. 920. ss. φοίνικα παρ' αβροκόμαν, "Ενθα
915. γενίτας] Είlius, ut Soph. ΟΕd. λοχεύματα σίμν' ελοχεύσατο Λατώ] Sic Iph.
Τyr. ν. 478. Αliter est infra ν. 113ο. Τaur. v. 1111. Φοίνικά θ' αβροκόμαν,
Μusg.
Δάφναν τ' ευερνία, και Γλαυκάς θαλλέν ίε
"ο δ' ιμό, γινέτας] Ηoc in loco γενέτης είν ιλαίας, Λατού, ώδινα φίλαν, Ιn quem
ΙΩ Ν. 107

Λατώ δίοισί σε καρπούς. 94Ο

ΧΟ. Οίμοι, μέγας θησαυρός ώς ανοίγνυται


Κακών, εφ' οίσι πάς αν εκβάλοι δάκρυ.
925 ΠΑΙ."Ω θύγατερ, ούτοι σον βλέπων εμπίπλαμαι(925)
Πρόσωπον, έξω δ' εγενόμην γνώμης εμής.
Κακών γάς άρτι κυμ υπεξαντλών φρενί, 945
Πρύμνηθεν αίρει μ' άλλο σών λόγων ύπο,
Ούς εκβαλούσα των παρεστώτων κακών
930 Μετήλθες άλλων πημάτων καινάς οδούς. (930)

Τe Latona divinis manibus.

cho. Ηei mihi, quam magnus thesaurus aperitur


Μalorum, propter qua quilibet emitteret lacrymas?
925 Ρacd. Ο filia, non possum satiari intuens tuam
Faciem, extraque mentem meam sum.
Εxhaurientem enim me nunc fluctum malorum animo,
Α puppi obruit me alius/iuctus a tuis verbis,
Quae profundens, a praesentibus malis
930 Τransiisti ad novas vias aliorum malorum.

925. "Ω deest. 930. κακάς οδ.

locum vide qua nos, ut et ad Ηecub. ν. Ιphigen. Τaur. v. 696. vide etiam, φuae
457. Βαrnes. Gulielmum Canterum ad Phα.niss, v.
Verba φοίνικα ταρ αβροκόμαν in con 290. notantem citavimus, Ηelen. v. 299.
structionejungenda sunt cum ελοχεύσατο. " Βαrnes.
μοί (sc. in insula Delo) υenerandospartus Reisk. legit: υπεξάγων, i. e, υπεκφυγών.
αpud palmam edidit Latorια, ergo punc Βeck.
tum delendum. Reisk. 929. s. Lego et distinguo:
922. Verba δίαισι καρπούς haud dubie
corrupta sunt, sed absque meliorum codi ως, εκλαθούσα των ταςεστώτων κακών,
cum subsidio emendationem vix speran μετήλθες άλλων πημάτων καινάς οδούς,
dam puto. Ηeath.
Sententia flagitat Διός δισσού, καρτούς, ώς, φuandoφuidem. In reliquis nemo hae
geminam Joυis prolem, verba non expedio. rebit, Quanquam et έκβαλούσα tueri vi
Ιϊeisk. detur εκβολή λόγου apud Pollucem. Μusg.
923. 8. θησαυρός ώς ανοίγνυται Κακών,] Ita 929. Forte, οί, leg. et comma post εκβα
supra in Ηippolyto, v. 824. Κακών πίλα λούσα delendum, in φuibus (verbis), deser
γες dixit. De quibus vide Εrasmum in tis pracsenlibus malis, αα αlias le υerlis ηια
adagio, mare malorum et thesaurus malo las υίαs (narrationes) calamilαιum. Βeck.
rum. Βαrnes. 93Ο. Μετήλθες άλλων σημάτων κακάς
925. "Ω. θύγατες,] Quod olim excide οδούς.] Jamdiu est, quod καινά, emenda.
rat, "Ω, nune interserendum suo loco cu veram, cum haec verba a librariis inter se
ravimus, versu postulante. Ιdem infra ν. permutari scirem. Νunc video, hanc
942. Βarnes, conjecturam, ut plurimas alias, a Μus
927. s. Κακών γάρ άρτι κύμ' υπεξαντλών gravio occupatam esse. In versu proxi
ΥΥΙΟ
φρενί, Πρύμνηθεν αίρει μ' άλλο] De hac
syntaxeos μεταβολή, praeter guod nos su τί φής, τίνα ΛΟΓΟΝ Λαξίου κατηγορεί, ,
pra ad Βacch. ν. 1298. Cyclop, ν. 331.
108 ΕΥΡΙ Π Ι Δ Ο Υ

Τί φής, τίνα λόγον Λοξίου κατηγορείς;


Ποίον τεκείν φής παίδα, που θείναι πόλεως 95Ο

Θηρσίν φίλον τύμβευμ, άνελθέ μοι πάλιν,


ΚΡ. Αισχύνομαι μέν σ', ώ γέρον, λέξω δ' όμως,
935 ΠΑΙ. Ως συστενάζειν γ' οίδα γενναίως φίλοις, (935)
ΚΡ. "Ακουε τοίνυν οίσθια Κεκροπίας πέτρας
Πρόσβορρον άντρον, άς Μακράς κικλήσκομεν, 955
ΠΑΙ. Οιδ', ένθα Πανός άδυτα και βωμοί πέλας.
ΚΡ. Ενταύθ' αγώνα δεινόν ηγωνίσμεθα.
940 ΠΑΙ. Τίν, ως απαντά δάκρυά μοι τοίς σοίς λόγοις,
ΚΡ. Φοίβω ξυνήψ' άκουσα δύστηνον γάμον, (941)
ΠΑΙ. "Ω θύγατερ, αρ' ήν ταύθ’, ά γ' ήσθόμην εγω,
Quid ais ? Cujus criminis Ρhα.bum insimulas?
Οιualem puerum ais te peperisse? guo loco urbis potuisse και
Βestiis gratum epulum? redeas huc mihi.
Cre Ρudet quidem me ob te, Ο senex : sed tamen dicam.
Ρα-d. Quippe scio generose una dolere cum amicis.
Cre Αudi igitur : novisti Cecropiae rupis
Septentrionale antrum, guas Μacras vocamus?
Ραα. Scio, ubi est sucellum Panis, et ara prope,
Cre, Ibi certamen triste decertavimus.
940 Ραd. Quod? ut occurrunt mihi lacrymae propter tua verba.
Cre, Cum Phoebo conjunxi invita infaustum connubium.
Ρασd. Ο filia, num erant illa, qua ego senseram ?

932. πόλεως. 941. συνήψ'.

valde inclinat animus ut corrigam: άλογον Ρotest et exponi: κατά τίνα λό


γυν, ή τρόπον, του θεού κατηγορείς. Βαrnes.
τίφής, τί ΛΕΧΟΣ Λοξίου κατηγορείς, κατηγορεί, pro κατηγορών φής, Ηeath,
952. που θείναι πόλιος] Quanquam in
Ωuem concuύitum & Quo sensu plus se υltimo loco tribrachus stabit satis bene,
mel adhibuerunt Veteres v. λίχος Ρinda mendum hic suspicor: neque enim in ur
rus Pyth. Θ'. 65. be expositus erat infans, nec exponi pu
tandus, quare βρίφος πηallem hic legi.
"Η ρα και εκ λεχίων Νihil autem muto. Βαrnes.
κείςεν μελιηδέα ποίαν, τόλιως] Μetri causa scribit Ηeath, et
monet, Βarnesium, cui haec lectio suspec
ubi bene Scholiastes: Δρίψαι την παρθε ta fuit, cogitare debuisse, omnia ad histo
νίαν αυτής. Suidas v. λίχος, συνουσία, riam pueri pertinentia paedagogo adhuc
κοίτη. μίξις. Jacobs. prorsus ignota fuisse Βeck.
951. τίνα λόγον] Ρonitur pro simplici 933. τύμβευμ',] Ιta ΜS. Ε. ut jam
τί. Εmendabat Scaliger τί δ' άλογον. vulgate Εd. Αld. θύμβευμ. Si verum
Sed praestat vulgata. Μusg. est τύμβευμ', non ponitur pro θρίναμα :
τίνα λόγον Λοξίον] Scaliger legit: τί δ' Sed ipsa expositio infantis catachrestice
ΙΩ Ν. 109

ΚΡ. Ουκ οίδ’ αληθή δ' ειλέγεις, φαίημεν άν,


ΠΑΙ. Νόσον κρυφαίαν ηνίκ' έστενες λάθρα;
945 ΚΡ. Τούτ’ ήν, α νύν σοι φανερά σημαίνω κακά. (945)
ΠΑΙ. Κάτ εξέκλεψας πως Απόλλωνος γάμους ,
ΚΡ. Έτεκον ανάσχου ταύτ' εμού κλύων, γέρον. 965
ΠΑΙ. Πού, τίς λοχεύει σ', ή μόνη μοχθείς τάδε;
ΚΡ. Μόνη κατ' άντρον, ούπερ έζεύχθην γάμοις,
95o ΠΑΙ. Ο παίς δε που στιν, ίνα συ μηκέτ' ής άπαις.
ΚΡ. Τέθνηκεν, ώ γεραιέ, θηρσίν εκτεθείς. (951)
ΠΑΙ. Τέθνηκ', Απόλλων δ' ο κακός ουδέν ήρκεσεν,
ΚΡ. Ουκ ήρκεσ', "Αιδου δ' εν δόμοις παιδεύεται,
ΠΑΙ. Τίς γάρ νιν εξέθηκεν , ου γάς δή σύ γε.

Cre. Νescio : sed si vera dicis, vera fatebimur.


Ραd, Quando gemebas clam arcanum morbum ?
945 Cre. Ηoc erat malum, quod nunc tibi aperte dico.
Ρad. Deinde vero quomodo celásti Αpollinis nuptias?
Cre. Ρeperi : patienter hacc ex me audi, Ο senex. [tulisti?
Ρard. Ubi 2 Quaenam tibi obstetricis officium praestitit? an sola laborem hunc
Cre, Sola in antro, ubi compressa sum.
950 Ραd. Ρuer vero ubi est, ut tu non sis amplius sine liberis?
Οre Μortuus est, Ο senex, expositus feris.
Ρad. Μortuus est? Αpollo vero malus tibί nullam opem tulit ?
Cre. Νullam opem tulit. Sedis in adibus Plutonis alitur.
Ρard. Quis vero foris ipsum exposuit? non enim tu saltem.

dicitur τύμβευμ', sepultura, φualem amαnt pias rupes. Scholiastes ad Αpollon.


./στα. Μagis tamen placet Brodaei θοίνα Rhod. Lib. Ι. ν. 214. η Ακρόπολις της
μα. Μusg. Αττικής Κεκροπία εκαλείτε το πρότερον,
Θηραίν φίλων τύμβευμ',] Τύμβευμα hic Μusg.
pro θρίνη, ut ταφεί, pro κύνες : Sophocles Κεκροπίας πέτρας] Της Ακροπόλεως. Α
in Εlectra, ν. 1494. Αλλ' ως τάχιστα pollonii Scholiast. ή Ακρόπολις της Αττι
κτείνε, και κτανών, τρόθες ταφεύσιν, ών τόνδ' κή, Κεκροπία ικαλείτο το τρότερον. Ιta
εικός εστι τυγχάνειν. Scholiast. ήγουν οιω Joh, Βrodaeus, ego vero non genitivo
νούς και κυνι πρόθες αυτόν. Lycophron : poni, sed accusativo plurali, et per appo
"Α σαρκα μιστύλλασ' ιτύμβευσεν τάφω. sitionem necti ad άντρον, referri autem ad
Commentarius: έθαψε εν τώ τάφω συμβο ας Μακράς. De his rupibus, sive potius
λικώς, αντί του είτεϊν, έφαγε. Νec θαίναμα una magna rupe ex pluribus continuata,
confodissem. Εuripides enim paulo in quas Μacras dixere, vide, φuae nos supra
fra, videl. ν. 1495. Οίωνών γαμφηλαί, ad v. 13. et v. 495. Βαrnes.
Φόνευμα, θαίναμά τ' εις αίδαν εκβάλλη. Ιd 938. ένθα Πανός άδυτα, etc.] Vid. su
est: θαίνη. Ιdem in Οrest. Οικτρότατα pra ad ν. 13. et ν. 495. Βαrnes.
θοινάματα και σφάγια γενναίων τέκνων, 943. φαίην μεν άν.] Conjicit Ηeath. et
Βrodacus. confort Dawes. Μ. Crit. p. 247. Βeck.
936. Κεκροπίας τέτρα,] Cecropία rupis. 948. Valck. ad Ρhα.n. 856. reponit
Sicinterpretor, τιon, ut Βarnesius, Cecro μέχθεις, φuanquam, praecedente verho
11Ο ΕΥΡΙΠΙΔ ο Υ
-

955 ΚΡ. Ημείς εν όρφνη σπαργανώσαντες πέπλοις, (955)


ΠΑΙ. Ουδεξυνήδεισοί τις έκθεσιν τέκνου,
ΚΡ. Αίξυμφοραί γε και το λανθάνειν μόνον, 975
ΠΑΙ. Και πώς εν άντρω παίδα σόν λιπείν έτλης,
ΚΡ. Πώς δ', οικτρά πολλά στόματος εκβαλούσ’ έπη.
960 ΠΑΙ. [Φεύ.] τλήμωνσυ τόλμης,ο δε θεός μάλλονσέθεν.
ΚΡ. Ει παίδά γ' είδες χείρας εκτείνοντά μοι - 98ο
ΠΑΙ. Μαστον διώκοντ, ή προς αγκάλαις πεσείν ,
ΚΡ. Ενταύθ’, ίν ουκ ων άδικ' έπασχεν εξ' εμού.
ΠΑΙ. Σοί δ' ες τί δόξης ήλθεν εκβαλείν τέκνον,
965 ΚΡ. Ως τον θεόν σώζοντα τόν γ' αυτού γόνον. (965)
ΠΑΙ. Οίμοι δόμων σών όλβος ως χειμάζεται. 985

ΚΡ. Τί κράτα κρύψας, ώ γέρον, δακρυρροείς;


ΠΑΙ. Σε και πατέρα σον δυστυχούντας εισορών.
955 Cre Νos nocle sub obscura involventes peplis.
Ρad. Νemo conscius tibi est expositionis filii 2
Cre. Ipsa calamitas, et ipsum tantum secretum.
Ρad. Εt quomodo in antro filium tuum relinquere ausa es?
Cre, Quomodo nam ? Μultis miserandis verbis ore prolatis.
96Ο Ρατα. Εheu ! Ο tu ferrea ob audaciam ! deus autem durior esί φuam tu !
Cre, Si puerum vidisses manum porrigentem mihi.
Ρard. Utrum expetentem ubera, an in ulnas ιuas venire.
Cre, Illuc, ubi quod non mansit, injusta patiebatur a me.
Ρard. Τibi vero guare venit in mentem exponere filium 2
965 Cre. Τanquam Deus servaturus esset suam sobolem.
Ραd. Ηei mihi, ut felicitas tuae domus agitatur-fluctibus!
Cre, Quid obvoluto capite, Ο senex, fundis lacrymas? -
Ραd. Τe, et patrem tuum videns agitatos-tristibus-casibus.

temporis prasentis, ferri potest vulgata. 957. Ρro γι Reisk, legit τι. Βαrnes,
Ηeath. 960. Φεύ.] Φευ, in hoc versu ut saepe
952. καλός pro κακός acerbius. Fachse. alibi, otiosum quoad metrum. τλήμων σύ
955. "Αδυν) Εmendatio est Η. Stepha τόλμης, τλήμων συ ένεκα της τόλμης,
ni. Εd. Αld. αιδούς. Μusg. Βαrnes.
955. Simile est Pindari: νυκτί κοινάσαν 963. Ενταύθ’,] i. e, προς αγκάλαις.
τες οδόν. Ρyth. ΙV. Εpod. 5. Μusg. Ubi, φuod non gestatus sit, injusία er me
Ημείς εν όρφνη] Recte accentum habet patiebαίur Μusg. "

in Αldina editione, quod si ΑΕmil. Ρor Forte, αυτός δίκαιος ων άδικ' έπασχεν.
tus considerasset, non frustra laborasset Reisk.
de mala lectione όρφνή dubitans, quam 973. θνητός ούσ',] Ιta Εd. Αld. quod
calamo potius emendare debuisset. Quod cur in θνητό, ών mutaretur, nulla ratio
σπαργανώσαντες pro σπαργανώσασαι dicitur, erat. Μusg.
vid. qua nos ad Ηecub. v. 509. Βarnes, ένητες ών] Vid. quae supra nos ad Τroad.
ΙΩ Ν. 111

ΚΡ. Τα θνητά τοιαύτ' ουδέν εν ταυτώ μένει,


970 ΠΑΙ. Μη νύν έτ' οίκτων, θύγατες, αντεχώμεθα, (970)
ΚΡ. Τί γάρ με χρή δράν, απορία το δυστυχείν. 990
ΠΑΙ. Τον πρώτον αδικήσαντά σ' αποτίνου θεόν,
ΚΡ. Και πως τα κρείσσω, θνητός ουσ', υπερδράμω ;
ΠΑΙ. Πίμπρη τα σεμνά Λοξίου χρηστήρια.
975 ΚΡ. Δέδoικα και νυν πημάτων άδην έχω. (975)
ΠΑΙ. Τα δυνατά νύν τόλμησον, άνδρα σον κτανείν.
ΚΡ. Αιδούμεθ' ευνάς τάς τόθ', ηνίκ' εσθλός ήν. 996
ΠΑΙ. Νυν δ' αλλά παίδα τον επί σοί πεφηνότα.
ΚΡ. Πώς , ει γάς είη δυνατόν ώς θέλοιμί γ' άν,
980 ΠΑΙ. Ξιφηφόρους σούς οπλίσασ οπάονας.
ΚΡ. Στείχοιμ' άν, αλλά που γενήσεται τόδε, 1000
ΠΑΙ. "Ιεραίσιν εν σκηναίσιν, ού θοινά φίλους,

Cre, Res mortalium hujusmodi sunt: nihil in eodem statu permanet.


97Ο Ρad. Νe nunc amplius, Ο filia, lamentis immoremur.
Cre. Quid enim me oportet facere? Ιnfelicitas enim λαόet inopiam-consilii.
Ρard. Ιpsum primum, qui te injuria affecit, ulciscere deum.
Cre. Εt quomodo potentiora numinα mortalis existens superabo?
Ρacd. Incende veneranda Phabi templa.
975 Cre Μetuo, et nunc quidem satis miseriarum habeo.
Ρard. Αusis igitur possibilia, interficere tuum maritum.
Cre. Revereor conjugium, guod habuimus, cum esset bonus.
Ρad. Νunc igitur saltem puerum contra te ortum.
Cre, Quomodo ? si enim esset possibile, quam vellem!
98Ο Ρad. Αrmans tuos satellites gladiis.
Cre. Vadam ; verum ubi fiet hoc ?
Ρad. In sacris tabernaculis, ubi excipit-convivio amicos.

ν. 923, Νeque tantum Αtticum est, ut erat, ut Duportus άδδην in margine suo
ΑΕmil. Ρortus notat, quantum ratione reponeret: quum enim utrumque exstet,
fundatum; mulier enim loquens, nonjam άδην etiam magis huic loco aptum videtur.
de se ut de muliere loquitur, sed ut de Vide, quae nos ad Ηelen. ν. 619. Βαrnes.
mortali, de homine, quare et dignius genus 978. Νύν δ' αλλά] Legendum putem νύν
usurpat. Vid. etiam, qua nos ad Τroad. αλλά, ut supra v. 429. , Μusg.
ν. 426. et 476. Ut verum autem fatear, 979. Πώς , ει γάς είη δυνατόν, ώ, θίλοιμί
.. in omnibus libris impressis, quos ego vidi, γ' άν.] Quum in posterioribus exemplari
θνητός ουσ' legitur. Credendum est vero, bus claudicaret hic versus, (hoc modo
ΑΕmilium Ρortum sine veteris cujusdam enim legebatur: πώς , ει δυνατόν, ώς θέλουμί
exemplaris auctoritate hanc lectionem γ' άν.) Duportus μίν post δυνατόν addendo
pracferre noluisse, ac defendere, ut facit nihil efleciί; Scaliger, κτείνοιμι ante πώς
ad Τroad. ν. 923. Βαrnes. legendo, versum quidem supplevit. Αt
975. άδην] Ιta recte scribitur, φuare non Canterus, qui Ηervagianae lectionis erat
112 Ε Υ ΡΙ Π Ι Δ Ο Υ

ΚΡ. Επίσημον ο φόνος, και το δούλον ασθενές.


ΠΑΙ. Οίμοι κακίζει, φέρε, συνυν βούλευε τι.
985 ΚΡ. Και μήν έχω γε δόλια και δραστήρια, "-

ΠΑΙ. Αμφοίν αν είην τοϊνδ' υπηρέτης εγώ, 1005

ΚΡ. "Ακουε τοίνυν οίσθα γηγενή μάχην,


ΠΑΙ. Οίδ, ήν Φλέγρα Γίγαντες έστησαν θεοίς.
Γοργόν έτεκε Γη, δεινόν τέρας,
ΚΡ. Ενταύθα
99o ΠΑΙ. "Η παισιν αυτής σύμμαχον, θεών πόνον,
ΚΡ. Ναί καί νιν έκτειν' ή Διός Παλλάς θεά. 1οιο
ΠΑΙ. Ποιόν τι μορφής σχήμ' έχουσαν αγρίας ,
Cre. Αpertum quid est cades, et servi infirmum.
Ρard. Ηei mihi! Τimida facta es. Εja igitur tu nunc aliquod ini consilium.
985 Cre. Αtqui habeo dolosa et efficacia.
Ρard. Εro minister hujus utriusque rei ego.
Cre. Αudi igitur: novisti pugnam terrigenarum ?
Ρα:d. Νοvi, quam commiserunt in Ρhlegra Gigantes cum diis.
Cre. 1bi Τerra edidit Gorgonem, terribile monstrum.
990 Ρτα. Νum suis filiis Gigantibus sociam, deοrum laborem ?
Cre. Εtiam : et eam interfecit Jovis filia, Pallas dea.
Ρacd, Quam vero formac truculentae figuram habebat?

assecla, quod ibi mancum vidit, ita visus Φλέγρα, πόλις Θράκης, ήν Εύδοξος μετά
est conjectando resarcire: πώς , ει γάς είη ταύτα Παλλήνην φησί κληθήναι. Stepha
δυνατόν, etc. Quae tamen totidem verba nus τερι πόλεων. Vide eundem in voce
Αldina habet editio; quam tanιο viro Παλλήνη. Ηic Gigantum pugna fuisse
prorsus ignotam fuisse, vix mihi persua perhibetur. Αb aliis memoratur Ρhle
sero. Certe versum nunc plenum habes gra, Campania urbs, unde Ρhlegraeus
et sanatum. Βαrnes. etiam campus, de quo vide Cluverium
983. Επίσημον ο φόνος, και το δούλον, ασ Ιtal. Αntiq. p. 1144. Ρhlegra autem
θενές.] Φανερός ο τοιούτος φόνος, ο διά ξιφη Μacedoniae est eadem cum Τhracica nos
φόρων ο ταόνων, και οι οπάονες ουτοι, άργυρώ tra, ea nempe Μacedoniae pars Τhracia
νητοι όντες και δούλοι, μικρόψυχοι, και ήττον erat contermina. Vide, qua nos supra ad
σθένουπι. Βαrnes. Ηeraclid. ν. 849. Βαrnes.
984. "Ωι μοι, κακίζη.] Κακή φαίνη αυτή, 989. Ενταύθα Γοργόν έτεκε Γη, δεινόν τί
και μικροψυχώσα, ή και λοιδορεί, και αποδο ρας.] , Quod Gorgon fuerit Τerra filia,
κιμάζεις τα ιμά βουλεύματα φέρι ούν σύ haec fere ita sumenda, ut notavimus de
βούλευί τι, και ες μίσον ήνεγκον. Εt sane Ρolyphemo ad Cyclop. ν. 641. ubi dici
huic ultimae sentential videtur ipse poéta tur et is Τerra filius, quanquam illum ipse
suffragari paulo post, ad versum nempe Εuripides alias Νeptuno satum agnoscat;
1022. ουκ ευ τόδ' είται και συ γάς του οb stolidam nempe ferociam et diis con
μον ψέγεις. Βarnes. trariam impietatem. Αlii autem parentes
987. γηγενή μάχην Ε Gigantomachia Gorgonum assignantur, Phοrcus nempe et
videndus Αpollodor Lib. Ι. c. 6. Μusg. Ceto, de quibus Ηesiodus Τheogon. ν.
γηγενή μάχην +] Βellum Giganteum, Γι 270, etc. Vide, quae nos ad Βacch. ν.
γαντομαχίαν. De Gigantum cum diis 979. ubi et trium Gorgonum nomina.
Ρugna vide quae nos ad Βacch. ν. 535. Βαrnιes.
Βαrnes. 991. και νιν ίκτειν' η Διός Παλλάς θεά.]
988. ην Φλίγρα Γίγαντες έστησαν θεοίς.] Μedusam Ρerseus truncasse fingitur, non
ΙΩ Ν. 113

ΚΡ. Θώρακ εχίδνης περιβόλοις ωπλισμένον,


"Αρ' ουτος έσθ' ο μύθος, ον κλύω πάλαι;
ΠΑΙ.
995 ΚΡ. Ταύτης Αθάναν δέρος επί στέρνοις έχειν.
ΠΑΙ. "Ην αιγίδ’ ονομάζουσι, Παλλάδος στολήν, 1015
ΚΡ. Τόδ' έσχεν όνομα, θεών ότ’ ήλθεν ες δόρυ.
ΠΑΙ. Τί δήτα, θύγατερ, τούτο σοίς εχθροίς βλάβος,
ΚΡ. Εριχθόνιον οίσθ’, ή τί γ' ου μέλλεις, γέρον,
1000 ΠΑΙ. "Ον πρώτον υμών πρόγονον εξανήκε γή;
ΚΡ. Τούτω δίδωσι Παλλάς όντι νεογόνω 1020 φ

ΠΑΙ. Τί χρήμα, μέλλον γάς τι προσφέρεις έτος.


Cre. Τhoracem spiris vipera armatum.
Ρad. Νum haec est fabula, quam audivi olim 2
995 Cre. Ηujus pelle Μinervam pectus munitum habere,
Ραd. Quam ΑΕgidem nominant, Palladis armaturam.
Cre. Ηoc adepta est momen, quando venit in pugnam deοrum.
Ρacd. Ηoc igitur, filia, guid damnum tuis hostibus?
Cre. Εrichthonium nosti? aut qui non nosti senex?
1000 Ρad Quem primum vestrum progenitorem submisit tellus?
Cre. Ηuic dat Ρallas edito recenter

Ρad. Quid ? tardum enim quoddam profers verbum.

tamen sine Palladis auxilio, hic paulo vid. et Ηesychium v. Αιγίς. Μartial.
aliter se res habet, et alii ΑΕgida cly Lib, VΙΙ. Εpigr. 1. Μusg.
peum volunt, noster poèta Τhoraca, forte "Ην Αιγίδ ονομάζουσι, Παλλάδος στολήν,]
ex Αtheniensium patriis traditionibus; Quod ΑΕgis Jovi et Μinervae, et etiam
quas sape contra vulgatas poètarum fabu Αpollini tribuatur, vide ad versum 951.
las militasse Ρausanias probat. ΑΕgis Νemo autem est, φui ΑΕgida praecipu
autern Jovi praecipue, tum Μinervae et um Palladis ornatum in picturis non ag
Αpollini quoque, tribui solet, ut ex Εus noscat : Quae tamen plerumque in clypeo
tathio liquet. Βarnes, pingi solet, non item in thorace, ut pic
995, ώτλισμίνον.] Lego cum Scaligero toribus vel ex hoc loco notandum est.
ώπλισμένην, ut concordet cum Γοργόνα. Δώ Βαrnes.
ρακα intelligo sensu anatomico, non tegu 999, Εριχθόνιον οίσθ , ή τί γ' ου μέλλεις,
mentum militare ita dictum. vid. Ηerc.
γέρον,] Εριχθόνιον μέμνησαι ; ή τί γ' ου μίλ
Fur. ν. 1086. Μusg. λει, αμνημονείν , si enim oblitus est domini
995. Αθάναν] Ita ΜSS. Steph. Εd. tui, Εrichthonii, nescio, quid memoriter
Αld. Αβάνας. Μusg. teneas. In hunc sensum Latinam ver
Εtiam bic versus videtur non Creusae, sionem emendavi, Qui μίλεις legunt, et
sed Ρardagogo, tribuendus esse, Ηeath. per scire non curant exponunt, quid ve
996. Νon solus Εuripides αιγίδα pec lint, mesciunt. Βarnes.
.. toris munimentum facit. Servius ad Vir 1000. "ον πρώτον υμών πρόγονον εξανήκε
gil. ΑΕneid. VΙΙΙ. v. 435. ΛΕgis proprie γή ;] Αthenienses omnes pro indigenis se
est nιunimentum pectoris ameum, habens venditare solitos, observatum est mobis su
in nιedio Gorgonis caput. Οvid. Μetam. pra ad ν. 29. Ρrecipue autem Εrich
Ι.ib, VΙ. v. 78. thonium fabula narrat ex Vulcani semine
Αt sibi dat clypeum, dat acutae cuspidis hastam;
in terram projecto editum, quum de con
cubitu cum Μinerva contendisset, unde
Ρat galeam capiti, defenditur εgide pectus,
et nomen sortitus est, από της έριδος δηλο
VoL. VΙΙ. Η
1 14 Ε Υ Ρ Ι Π Ι Δ Ο Υ

ΚΡ. Δισσούς σταλαγμούς αίματος Γοργούς άπο.


ΠΑΙ. Ισχυν έχοντ’ αν τίνα προς ανθρώπου φύσιν,
1005 ΚΡ. Τον μεν θανάσιμον, τον δ' ακεσφόρον νόσων.
ΠΑΙ. Εν τώ καθάψας αμφι παιδί σώματος , 1025
ΚΡ. Χρυσοίσι δεσμοίς ο δε δίδωσ' εμώ πατρί.
ΠΑΙ. Κείνου δε κατθανόντος ες σ' αφίκετο;
ΚΡ. Ναί καπι καρπώ γ' αυτό της χερός φέρω,
Cre, Geminas guttas sanguinis a Gorgone,
Ρad, Quam vim habentes erga hominis naturam ?
1005 Cre. Αliam quidem mortiferam, aliam vero curatricem morborum.
Ρacd. In quo ? num appendens circa infantem vasculum ?
Cre. Αureis ligamentis: hic autem dedit meo patri.
Ρacd. Illo vero mortuo ad te pervenit ?
Cre. Εtiam, et ego illud in manus commissura fero.

1004. ίχοιτ' άν, 1009. αυτο 'γώ.

" \ Α"
νότι και χθονός. Vel, ut Αpollodorus Βi dum est, ultimam ejus in recto et quarto
bliothec, Lib. ΙΙΙ. c. 13. S. 6. από ερίου semper produci debere, ut hic, ita in
και χθονός, ότι Αθηνά ερίν απομάξασα τον Πληθύς, ut Ηomer. Ιliad. β. ν. 278. "Ως
Ηφαίστου γόνον εις γην έρριψιν όθεν Εριχθό φάσαν ή πληθύς ανά δί πτολίτορθώς οδυν
νιος γίνεται. Ιdem Νatal. Comes, Lib. σεύς. et Iliad. •'. ν. 305. Η πληθύς ετ!
ΙV. c. 5. fol. 306. Νos fabulam alias at νήας Αχαιών απονίοντο. Ιta Ιχθύς, ον
tingere decernimus, infra videl. ad ν. 1426. φυς, Ιλυς, denique omnia substantiva et
licet Αpollodoro caeterisque rerum poéti participia in ύς, accentu in ultima ; sic
carum scriptoribus sit decantatissima. Ζευγνύς, Ολλύς, Ηomer. Ιliad. κ. ν. 201.
Βarnes. Ολλυ, Αργείους et si qua alia, non tamen
1002. μέλλον] Μalim, sensu non ad adjectiva itidem, licet acuto in ultima sig
modum diverso, μιλλόν, i. e, tardum. nentur. Νam βραδύς, πολύς, οξύς, ευρύς.
Ηesychius : μιλλος, βραδύς. Μusg. γλυκύς, βαθύς, ωκυτ, δριμύς, θρασύς, ulti
μέλλον γάς τι προσφέρεις έτος.] Credo mam corripiunt: multo magis nomina
scribendum: μίλλεις γάρ τι προσφέρει» tum adjectiva, ιum substantiva, in υ; de
έτος. Sed et προσφέρεις μέλλον ίπος in sinentia, quae nec in ultima signantur, ut:
Latina versione explicavi, ut sit: μόγις πέλεκυς, κόρυς, Ηomer. Ιliad. ν. ν. 131.
λαλείς, και βραδέως προσφέρεις εις το μίσον, Αστις άρ' ασπίδ' έρειδε, κήρυς κόρυν, ανίρα δ'
ώστε ιμι θαυμάζεσθαι, και μέγα τι ταρά σου ανής. Jam de altero verbo, "Εχοντ' : po
προσδοκάν. Βarnes. nitur hoc in loco pro ίχoντε duali, et con
δεινον γάρ legit Reisk, Βeck. cordat putative cum σταλαγμούς, φuia
1003, Γοργούς άτο.] "Η Γοργώ dicitur, ut duae erant guttulae, Δισσού, σταλαγμούς
ή Μορμώ, et Λητώ, &c. et: ή Γοργών, όνος, vocat poèta. Οlim erat male scriptum
ut supra v. 989. Ενταύθα Γοργόν' έτεκε Γή, ίχοιτ' pro έχοντ', simplici latere του ν' col
&c, ad quem locum vid. quae nos de Gor lapso. Ηoc non vidit Ηenricus Stepha
gone. Βarnes. nus, ideoque ex veteribus suis ΜSS.
1004. έχοντ' άν] Ιta Εd. Αld. ΜSS. έχoιντ' αν τίνα eruebat. Sed fuerit (in
Steph, έχοντ' αν. ΜS. Ε. ίχοι γ' άν, ΜS. quit) έχoιντ' άν, pro έχoιεν αν, quod rarurn
G. ίχοι" άν, Lego: ισχύν έχοντας, De est. Iία ille. Εt tamen media vocis
prosodia vocis ισχύν vid. Ηeraclid. ν. 158. potuit esse έχoιντ, φuod τarum non est
Μusg. fieri. Scaliger vero έχοντ' reponit, cui
"Ισχύν έχοντ'] Primo de Ισχύν notan omnino assentior. Βαrnes.
ΙΩ Ν. 115

1010 ΠΑΙ. Πώς oύν κέκρανται δίπτυχον δώρον θεάς,


ΚΡ. Κοίλης μεν όστις φλεβος απέσταξε φόνου- 1030
ΠΑΙ. Τί τώδε χρήσθε, δύνασιν εκφέρει τίνα,
ΚΡ. Νόσους απείργει και τροφάς έχει βίου,
ΠΑΙ. Ο δεύτερος δ' αριθμός, όν λέγεις, τί δρά,
1015 ΚΡ. Κτείνει, δρακόντων ιός ών των Γοργόνων,
ΠΑΙ. Εις εν δε κραθέντ αυτόν, ή χωρίς φορείς ; 1035

1010 Ρτα. Quomodo igitur se habet geminum donum deae?


Cre. Qui sanguis quidem stillavit ex cava vena.

Ρτd. In quem usum hac utimini? guam vim habet ?


Οre. Αrcet morbos, et habet alimenta vitae.
Ρard. Αltera vero species, φuam dicis, quid facit?
ΙΟ15 Ογé, Ιnterficit, venenum existens draconum Gorgonum.
Ρατα. Ιn unumne commixtum istum cruorem circumfers?

1011. φόνος. 1016, αυτόν ίχώρ' εισφορείς,

έχοντας τίνα emendat Reisk. Βeck. Μagnam hanc venam κοίλη φλέβα dic
1006, αμφί παιδί σώματος,] Αn legen tam quis nescit? vid. Polluc, Lib. ΙΙ.
dum : sect. 225. Ηinc patet, κοίλης φλεβός te
mere a Βarnesio sollicitatum esse, quod
Εν τω, καθάψασ' αμφι παιδί» κύτος , autem repomebat λαιής, cum auctoris
Ιη φuo ' αη circa infantem υαs ligans f mente ex diametro pugnasse,
κύτος de parvo vase habet ΑΕsch. Αgam. φόνος] Εmendatio est Canteri. Εd.
330. Μusg. Αld. φόνου, φuod frustra tuetur Βarnesius.
Vulgata verba ita struit Ηeath, εν τω Μusg.
σώματος (i. e, εν τίνι σώματος μίριι) καθά Κοίλης μεν όστις φλεβός ατίσταξε φόνου]
ψας αμφι παιδί, in quα corporis parte Suspicor legendum λαιή, pro κοίλης, φuia
puero αppendens" utraque gutta ex venu quadam fluxit, sa
Reisk. conjicit: μίτων καθάψασ' αμφι lutifera autem ex laeva, letifera ex dextra.
παιδός όμμασι. nam de Ρallade sermonem De vena caυα dicta lubens accίperem ; si
esse, et dixisse μίτων δεσμοί, χρυσοί, pro modo alia aliqua vena nominaretur, ex
μίτων χρυσών δεσμοί, Βeck, qua et altera fiueret gutta. Cum laevam
1οιο δώρον] Ita ΜSS. Steph. Εd. autem prius nomiuaveris, dextram etiam
Αld. δέροι, μηde Reiskius γέρας. [aut nomine notasse non erat opus, Canterus
τέρας.] Μusg. pro φόνου maνult φόνος. Εgo ad όστις,
1οΓ1. Κοίλης φλεβο,] Αpollodorus, σταλαγμός intelligendum reor, et φόνου,
Ι.ib. ΙΙΙ. c. 10. sect. 5, παρά γάς Αθήνας pro αίματος, sie, ut sape alias, sumendum.
λαβών (Chiron) το εκ των φλεβών της Γος Βarnes.
γόνος ρυιν αίμα, το μεν εκ των αριστερών βνεν Εtiam Ηeath. Βarnesio repugnat.
προς φθοράν ανθρώπων εχρήτο, το δε εκ των Βeck.
δεξιών, προς σωτηρίαν, και διά τούτου τους 1Ο14. Ο δεύτεροι δ' Άϊ:
Εleganter
τεθ,ηκότας ανήγειρεν Μemoratae Αpollo dicitur pro ο δεύτερος. Sic Ηelen. ν. 409.
doro φλέβες sunt ex dextra parte, vena πολλούς αριθμούς άγνυται ναυαγίων, Ιso
cava (Κοίλη φλέψ) ex sinistra aorta. crates in Βusiride: πάντας δε τους αριθ
Αristoteles Ηist. Αnim. Lib. ΙΙΙ. c. 3. μούς περιλαβών. Μusg.
δύο φλέβες εισιν εν τη θώρακι - και η μεν "Ο δεύτερος 2' αριθμός,] "Ο δεύτερος των
μείζων ιν τοί, δεξιοί, μάλλον, ή δι ελάττων σταλαγμών αριθμός, pro ο δεύτερος σταλαγ
εν τοι, αριστεροί, ήν καλούσί τινι, Αορτήν. μός. Ηic αριθμός eleganter redundat;
Η 2
116 ΕΥΡ ΙΠ ΙΔΟΥ

ΚΡ. Χωρίς κακώ γαρ εσθλόν ου συμμίγνυται.


ΠΑΙ. "Ω φιλτάτη παί, πάντ έχεις, όσων σε δεί,
ΚΡ. Τούτω θανείται παίς σύ δ' ο κτείνων έσει.
1020 ΠΑΙ. Πού, και τι δράσας, σόν λέγειν, τολμάν δ' εμόν.
ΚΡ. Εν ταις Αθήναις, δώμ' όταν τούμόν μόλη. 1040
ΠΑΙ. Ουκ ευ τόδ είπας και συ γάρ τουμόν ψέγεις,
ΚΡ. Πώς, άρ' υπείδου τούθ, ο κάμ εισέρχεται,
ΠΑΙ. Σύ παίδα δόξεις διολέσαι, κει μή κτενείς.
1025 ΚΡ. Ορθώς φθονείν γάρ φασι μητρυιάς τέκνοις.
ΠΑΙ. Αυτού νυν αυτόν κτείν, ίν αρνήση φόνους. 1045
Οre, Seοrsim. Cum malo enim bonum non miscetur.
Ρατα. Ο charissima filia, omnia habes, quibus est tibi opus.
Cre. Ηoc morietur puer Ιοη : tu vero interfector eris.
102Ο Ραα. Ubi, et quid faciens? tuum est, imperare, meum vero obsequi.
Cre. Αthenis, domum cum venerit meam.
Ρard. Νon recte hoc dixisti: nam et tu meum consilium vituperas.
Cre. Quomodo igitur? suspicaris, quod etiam mihi in mentem venit?
Ρασd Τu filium videberis interfecisse, etiamsi non interfeceris.
1025 Cre. Recte, dicunt enim novercas invidere privignis.
Ρασd. Ηic ipsum interfice itaque, ut negare-possis cadem.

1026. Αυτού νυν.

nec exemplo caret. Μale itaque Βro terus legit, Νov, Lection. Lib. Ι. c. ι.χ.
daeus: Placet άρρυθμος. Βαrnes. Μasculini enim generis o ίχώς, primam
Reisk. emendat: ο δεύτερος δ' αύρευσ que producit, et est Ηomerica dictio, di
μός, αίter αμlem liquor, fluxus, gutta. vorum quasi sanguinem notans. Βαrnes.
- Βeck. 1016. s. Εις έν - συμμιγν,] De indus
1ο15. Εx praecedd. edd. Ηeath. et tria hos duo versus praeterit Ρrev., forte,
Reisk. reponunt ιός pro ιόν, Βeck. quia spurios esse censuit. Βeck.
1ο16. κραβέντ' αυτόν,] Ita recte Βarne 1022, και συ γάρ τουμόν ψέγεις.] Τούμόν,
sius. Constructio est: αυτόν δε (i. e, τον ήγουν βούλευμα, espicit locum supra v.
δεύτερον σταλαγμον) εις εν κραθίντα χώρι 983, μbi Creusa illius consilium rejecerat,
εισφορείς , Εd. Αld. κραβεν ταυτόν. μt ille nunc Creusae: Quare proximo
Legendum, auctore Cl, Snapio Colle versu, nempe 984. dixit: oί μοι κακίζ2'
gii Regalis apud Cantabrigienses olim φέρε σύ νυν βούλενί τι. Βarnes.
Ρraposfιο: 1025, αρ'] Το άρα προς την χρείαν του
Εις ίν δί κgαθέντ' αυτόν, ή χωςις, φοςείς ,
μέτρου και δίχα του έρωτά και περιστάται
και οξύνεται. Scholiast.
Cujus perelegantis sane emendationis no 1025, φθονεί γάς φασι μητρυιάς τέκνοις.]
titiam Viro eruditissimo Τhomas Μorell Ηuc refer illud Callimachi: Στήλην Μη
S. Τ. Ρ. debeo, Μusg. τρυιής, μικράν λίθον, έστεφε κούρος, "Ως βίον,
Ει, εν δε κραθέντ' αυτόν χώρ' εισφορείς] ηλλάχθαι τον τρόπον οιόμενος. Η δε τάφω
Scaliger pro fν legit ίνα, non recte; Ά! κλινθείσα, κατέκτανι παίδα πισούσα Φεύγετε
mus enim εί, εν συνελθείν, ιη μηum coire. Μητρυιής και τάφον, οι πρόγονοι, Γ)e hac
Κραθίντ' autem pro κραθίντα recte Can re puto illud ortum, et de noverca su
5
ΙΩΝ, 117

ΚΡ. Προλάζυμαι γούν τώ χρόνω της ηδονής.


ΠΑΙ. Και σόν γε λήσεις πόσιν, ά σε σπεύδει λαθείν.
ΚΡ. Οίσθ' ούν, ο δράσον, χειρός εξ έμής λαβών
1030 Χρύσωμ' Αθάνας τόδε, παλαιον όργανον,
Ελθών, ίν' ημίν βουθυτεί λάθρα πόσις, 1050
Δείπνων όταν λήγωσι και σπονδάς θεοίς
Μέλλωσι λείβειν, εν πέπλοις έχων τόδε,
Κάθες βαλών ες πώμα τώ νεανία,
1035 Ιδία δε, μή γάς πάσι, χωρίσας ποτον
- - 9 - / Λ Α'

Τώ των έμών μέλλοντι δεσπόζειν δόμων, 1055

Cre. Αnticipo certe tempore voluptatem.

Ρacd. Εt tuum latebis maritum in iis, in quibus te studet latere,


Cre. Scis igitur quid facias? ex mea manu accipe
1030 Αureum opus hocce Ρalladis, vetus vasculum.
Ρroficiscaris, ubi nobis clam sacrificat maritus,
Cumque cα-nae finem fecerint, et libamina diis
Volent libare, habens hoc in veste,
Dimitte conjiciens in poculum adolescentis :
1035 Ρrivatim vero, non tu omnibus, separans potum,
Πli, qui futurus est dominus meae domus.

1035, μή πάσι,

mendum : Μulieri me credas, me mortuae λαβείν etiam ReisΚ. probat, et construc


φuidem.... Εxstat autem illud epigramma tionem esse vult: και λήσεις (sc. λαβούσα)
inter Callimachi Οpera, et in Αnthologia, σόν πόσιν, ά σι λαβείν (h, e, αφελείν) σπεύ
Lib. Ι. c. 30. Βarnes. δει. Βeck,
1026. κτείν,] Ιta Βarnesius, anapaesti 1029. οίσθ ούν, 3 δράσον,] Αttica phra
vitandi causa. Εd. Αld. κτείνον. Μusg. sis, de qua vide qua nos ad Ηelen. v.
Αυτού νυν αυτόν κτείν, ίν' αρνήση φόνους.] 1232. Βarnes.
Ιta νυν, non νύν, legendum ob versum, et
κτείν' melius, quam κτείνον, hic facit. 1030. Distinguo: χρύσωμ' Αθάνας τέδε,
Βarnes. ταλαιον όργανον , Quaecunque ex auro
conficiuntur vascula, vel alia, χρυσώματα
Αυτού νυν] Νυν ενταύθα αντί του παρα vocantur. vid. Ρolluc. Lib. VΙΙ. sect.
πληρωματικού συνδέσμου, διά τούτο γάρ και 1Ο3. Χ. sect. 174. Ρlut. in ΑΕmilio
βραχύ αυτό παραλήγεται και οφείλει οξύνεσ Ρaullo, p. 488. Εd. Η. Steph. Αthe
βαι. Scholiast.
naeum, Lib. V. c. 7. infra ν. 1451, Μιμsg.
1028. λαβείν.] Ιta Εd. Αld. ΜSS.
Steph. λαθιίν, φuod Εdd, deinceps rece Χρύσωμ' Αθάνα,] Αttici phialas αμreas
perunt sensu frigido, ne dicam inepto, χρυσίδας, argenteas αργυρίδας vocant. De
quod et hic male remansit. Legendum mosthenes Κατά Τιμοκράτους : ουδε χρυσί
fortasse : δις τίτταρει. " Pindarus in Οlympiac,
και σόν γι τίσεις πόσιν, ά σι στιύδι παθιίν.
Μίνει αγώνα πρεσβυτέρων αμφ’ αργυείδιστικ.
Α4άνα,] Quicquid affabre factum est,
Ει πιαritum Τμum μlcisceris, φιμα Τe pα id Μinerva, aut Vulcano, tribui solet.
ίi cupiί. Μιμsg. Ιta Joh. Βrodaeus, nec inepte: Ηic vero
Η 3
118 ΕΥΡΙΠΙΔ ΟΥ

Κάνπερ διέλθη λαιμον, ούποθ ίξεται


Κλεινάς Αθήνας, κατθανών δ’ αυτού μενεί.
ΠΑΙ. Συ μέν νυν είσω προξένων μέθες πόδα,
1040 Ημείς δ', εφ' ώ τετάγμεθ', εκπονήσομεν.
2/ 9 γ' ν - Α'

Αγ, ώ γεραιε τσους, νεανιας γενου 106Ο


2/ γ Α " Λ Λ Α'

9
Εργοισι, κει μή τω χρόνω πάρεστί σοι.
\ 9 και 2/ "ν - Α'

Εχθρόν δ' επ' άνδρα στείχε δεσποτων μέτα,


Και συμφόνευε και συνεξαίρει δόμων,
1045 Την δ' ευσέβειαν ευτυχούσι μεν καλόν
Λ- ρ/ Α Α' "ν -

1065
Τιμάν, όταν δε πολεμίους δράσαι κακως
Θέλη τις, ουδείς εμποδών κείται νόμος.
ΧΟ. Είνοδία θύγατερ Δάματρος, α των στροφή α'.
Εt si modo transierit guttur, nunquam veniet
Αd inclytas Αthenas: sed mortuus hic manebit.
Ρad. Τu quidem mitte pedem intra domum hospitum,
1040 Νos vero id faciemus, ad quod ordinati sumus.
Αge, Ο senilis pes, juvenis fias
Factis, etiamsi tempore non possis.
Ηostilem autem ad virum perge cum dominis,
Εt simul interfice, et simul eum tolle ex aedibus.
1045 Ιn rebus enim secundis bene se habet pietatem
Colere: quando vero hostibus nocere
Αliquis vult, nulla lex obstat.
cho. Ο Τrivia filia Cereris, quae

χρύσωμ' Αβάνας dicitur, φuod a Μinerva 15. et ex illo Coel. Rhodigin. Lection.
donabatur Εrichthonio. Βαrnes. Αntiq. Lib, ΧΙ. c. 10. Βαrnes.
1Ο31. βουθυτεί] Τάς βόας θύει. Βαrnes. 1Ο45-1Ο47. Vid. Stob. Grot. Ι.ib.
1035. μή πάσι,] Supplet Βarnesius : ΙV. p. 207. Βurn.
μή γάρ πάσι. Μalim : μή συ πάσι. 1045. ss. Την δ' Ευσέβειαν, Ευτυχούσι μίν,
Μusg. καλόν Τιμάν όταν δι πολεμίους δράσαι κακώς
"Ιδία δι, μή γάρ τάσι] Cum hactenus Θέλη τις, ουδείς εμποδών κιίται Ηunc Ά
inter μή et πάσι deesset syllaba, ego γαρ locum ex Η. Grotii versione ita loquen
addidi, Scaliger μηδε legit. Judicent tem audisis: Ιn Sorte la ta colere pietalent
alii. Βarnes. decet: Αι hostibus nocere si cupias tuis,
1039. Σύμέν νυν είσω τροξένων μίθες πό Ιer nullα prohibet, nullus hic obstat pu
δα] De proxenis Delphicis, quorum erat, dor, Νon hacc ex Εuripidis mente dicta
hospites oraculi gratia ventitantes domo scies, si compares cum illa sententia, Ρhoe
excipere, hacc intelliguntur. Quod Πρό niss. ν. 534. Είτερ γάρ αδικείν χρή, Τυ
ξενοι autem publice designabantur etiam ραννίδος πέρι Κάλλιστον αδικείν τάλλα δ'
aliis in locis, ad legatos et insignes viros ευσεβείν χρεών. Ωuae tamen verba ipse
excipiendos, item de Ρroxenis, Αstoxenis, poeta, ut impia, mox damnat, sub Chori
Doryxenis et Ιdioxenis, vide Εustathium persona : ut ad eum locum probavimus.
in Ηomer, fol. 405. lin. 11. et deinceps, Virgilius fere idem nobiliori personae
praeclare disserentem. item fol. 485, lin. aftigit, Corαcbo nempe, heroi Τrojano,
ΙΩ Ν. 119

Νυκτιπόλων εφόδων ανάσσεις


105Ο Και μεθαμερίων, όδωσον -

Δυσθανάτων κρατήρων πλη- 1Ο7Ο

ρώματ, εφ' οίσι πέμπει


Πότνια, πότνι εμά
Χθονίας Γοργούς λαιμοτόμων
1055 Από σταλαγμών
Τώ των Ερεχθειδάν 1075
Δόμων εφαπτομένω
Μηδέ ποτ' άλλος άλλων απ' οίκων
Πόλεως ανάσσοι
1060 Πλην των ευγενετάν Ερεχθειδάν.
Νocturnis insultibus dominaris
1050 Εt diurnis, ducito
Τristem ferentium-mortem poculorum
Ρlenitudinem αdeos, contra quos mittit
Veneranda, veneranda mea domina,
Τerrigenae Gorgonis gutturis
.. 1055 Secti ex guttis,
Αdversus illum, φui Εrechthidarum
Ιnvadit familiam.
Νec unguam alius ex aliena familia
Ιmperet urbi,
106Ο Ρraeter nobiles Εrechthidas,

ΑΕn. Lib. ΙΙ. ν. 390. Dolus, ανι υίrtus, cateides herbae dicebantur tales , et Οvi
φuis in hoste requirαι " Αt certe hoc ne- dius dixit de Μinerva, Αrachnen in ve
que Christianis, neque hominibus Ρhilo- nenosam araneam transmutante: Ρosteα
sophis, prudentibusque et piis, fuit usque- discedens succis Ηecaleidos herba Sparsit,
φuaque comprobatum, , φuicquid poètae et ertemplo tristi nιedicαmine tacta Defίuα
mobiles, φui naturam imitantur, nonnullis ere coma, etc. Νunc autem Chorus optat
personis pro characteris illorum ratiοne successum venifico seni contra Ιonem, qui
aliguando aftigere placuerunt. Βarnes. malis artibus in domina suae hacredita
1048. Είνοδία θύγατες Δάματρος,] Quod tem videbatur immissus. Βαrnes.
poeta Ρroserpinam hic, Cereris filiam, 1049. Αuctor Libri περί ιερής νούσου :
Είνοδίαν vocat, hoc est Τriviam, φuod no- οκώσα δε δείματα νυκτός παρίσταται, και
men Ηecatae competit, ut ostendimus ad φόβοι, και παράνοια, και αναπηδήσιες εκ της
Ηelen. ν. 569. id fit, quia unica dea κλίνης, και φόβητρα, και φεύξις ίξω, Εκά
Luna tot dearum personas induebat; της φασιν (οι εταδοί) είναι επιβουλάς, και
nempe aliquando Juno, Ηecate, Τrivia, ήεώων εφόδουι. Confer Ηelen. ν. 568, 9.
Ρroserpina, Luna, Diana, eadem erat Suidam v. Εκάτην et ν. "Εμπουσα. Μusg.
res. De qua re videsis Coel. Rhodigin. 1055. Versus est Ιonicus a minore di
Lib. ΧΧ. c. 6. Ηecaten autem nunc meter acatalectus ex paeone tertio, cui in
praccipue vocat, φuod veneficiis ea dea antistr. opponitur Ιonicus, et ditrochao.
praficiebatur, et ad ejus lucem veneficas Ηrαίh.
herbas colligere solebant saga, unde Ηe
Η 4
120 ΕΥΡ Ι Π Ι Δ ΟΥ

Ει δ' ατελής θάνατος σπουδαί τε δεσποί- αντιστρ. α.


νας, ό τε καιρός άπεισι τόλμας, 1081
"Ατε νύν φέρετ' ελπις, ή θη
κτον ξίφος, ή λαιμών εξά
1065 ψει βρόχον αμφι δειρήν,
Πάθεσι πάθεα δ' εξ-
y Α'
1085
ανύτουσ' βίς άλλας βιότου

Μορφάς κάτεισιν
Si vero mors imperfecta, conatusque domina,
Εt successus incepto defuerit,
Ut nunc se habet opinio nostra, vel acutum
Gladium, veljugulo
1065 Ιnnectet laqueum circa collum suum.
Ρerturbationes autem perturbationibus
Finiens, ad alias
Vitae formas deveniet.

1064. 5. δαίμων εξάψιιν. 1065, δέρην.

1056. Τό των Ερεχθειδάν] Ηic aper et Ηippol. ν. 770. et seq. Ρro εξάψιιν τi
tissime constat de illa re, qua de supra derat Reiskius legendum esse iξάψει,
toties monuimus, videl. ν. 648. 751. et Μusg.
876. nempe φuod tecte loquentes de ali 1064. s, ή λαιμών εξάψιιν] Quum olim
qua persona, aliquando plurali numero δαίμων scriberetur, Canterus τλάμων le
utimur , ita enim cum ν. 1Ο52, εφ' οίσι gebat, sed longe felicius Josephus Scali
πίμπει dixit, per τό ηunc idem explicat; ger λαιμών, quod in textum recepimus,
Ιon enim solus utrinque designatur. Βαrnes.
Βarnes. Ρost θηκτον deest futurum aliquod,
1ο65. "Α τι νύν φέρετ' ελπις,] Ηanc μάρψει, aut προστενείται, aut simile.
scripturam nemo facile expediat. Αn le Ηeisk.
gendum: 1ο65. διίρην metri causa Ηeath. repo
ά γε νυν φέρετ' ελπίς - suit, et verba ita struenda docuit: η δε
ελπις νύν φέρεται Κρίευσαν ή θηκτον ξίφος
Οι ηunc se habet opinio nostrα. Ελπίς,
opinio, cum verbis motum significantibus διά λαιμών ώσειν, ή εξάψει βρόχον εκ λαιμών
recte conjungi, testatur simile in Ηelena αμφί δείρην, και αυτή η Κρέουσα εξανύτουσα
exemplum, i. e, εις τ'αυτο καμοί δόξα χω πάθια πάθισιν κάτεισιν εις άλλας μορφάς
ρεί, ν. 757, 8. vid. et Ηecub. v. 116. βιότου. Ηoc etianι ηunc erspectandum
Quae sequuntur, Criticos jamdudum est, μιυε! gladium acutum per gultur αdi
exercuerunt. Ρro δαίμων Scaliger λαι gat, υcl ut gutturi lαφueum aptet circα
collum. Ιlla vero cum dolores doloribus
μών, guod non recipit sententia, cum
idem jam per δείρην exprimatur. Fortas terminauerit, αd alias υilae.formas descen
se verum fuerit: det. V. Dorvill. ad Charit. p. 394. ss.
Βeck.
- ή θη
Reisk, scribit: αμφιδίτην, orbim resiis
κτον ξίφος αιδήμων, ή ξά υincientem et stringenlem undiφue. Deck.
ψει βρόχον αμφι δείςην. Leg. εξάψει, scil. Creusa. Οιuodsi εξά
αιδήμων pro αιδισθείσα. Vide Scholia in ψει retineri placeat, scribendum erit άμ
Εpicteti Εnchiridion, Εd. Ηeyn. Confer με νιν φέρει ελπίς, ερεs me fert, eam esse
ΙΩ Ν. 121

Ου γαρ δόμων γ' ετέρους


1070 "Αρχοντας αλλοδαπούς
Ζώσά ποτ' ομμάτων εν φαενναίς
y Λ. > Ά 2 -
109Ο

Φ. "- 9
Ανέχoιτ αν αύγαίς
- " , χ/
Α των ευπατριδάν γεγωσ οικων.
Ν Λ -«

Αισχύνομαι Φ"Ον πολύυμνον στροφή β.


1075 Θεόν, ει περί Καλλιχόροισι παγαίς
Λαμπάδα θεωρον εικάδων 1095

Νon enim suar domus alios


1Ο7Ο Dominos alienigenas
Vivens unquam oculorum in lucidis
Τolerabit splendoribus,
Ωuae ex nobili familia nata est.
Ρudet me propter hymnis celeberrimum Βacchum
1075 Deum, si circa fontes Callichori
Facem spectatricem Εicadum,

αμt stricturam gladium, aut innodaturam LΙV. 1. Βacchum hoc loco intelligi,
είbi restim , aut post φέρεται comma po recte monet Βarnesius, ab Ηomero jam
hendum, et sic legendum: ά τι νύν φέρε ante πολύύμνον vocatum, Ηymn. in Βac
ται, et φιιτ nunc machinationes turbidac chum, v. 7. Βacchum vero prae reliquis
doliφue commiscentur et consuunlur, ελτις, Diis sibi pudorem incutere dicit, quod is
tune est spes, ή θηκτόν νιν συμμάρψιν (vel in Μysteriis Εleusiniis conjunctim cum
βάψειν) ξίφος. Reisk. Cerere colebatur: Unde Scholiastes Αris
1066.s, εξανύτουσ'] Ιdem, quod εξανύουν', tophanis: συνίδρυται τη Δήμητρι ο Διόνυσος,
ab ανύτω, idem, φuod ανύττω et ανύσσω et ad Ran. v. 526. Μusg.
ανύω. Vide, quae nos ad Βacch. ν. 1089. τον πολύύμνον Θεόν] Βacchum notat,
Βαrrιes. φuem Πολυώνυμον vocat Sophocles in Αn
1067. 5. εις άλλας βιότου Μορφάς κάτεισιν] tigone: φuippe φui Βacchus, Iacchus,
Ηic Scaliger φοράς pro μορφάς legit, ex ali Lyaeus, Εuius, Dionysius, Dithyrambus,
φuo ΜS. ut credo nam versui convenien etc. cognominetur. Ηaec notavit Johann.
tius est Canterus μονάς legebat, loco Βrodaeus recte; ita enim et Ηomerus in
non animadverso, nec loquendi more, Ηymno εις Διόνυσον Βacchum πολύύμνον
"Αλλας βιότου μορφάς, hic pro θάνατον, vocat, v. 7. Αυτάς επειδή τόνδε θεαι πολύύμ
πmortem υίiae contrariam usurpat poèta, νον 1θρεψαν. Αpollo etiam dicitur Εύύμ
eleganter sane, De qua tamen loquendi νος, πολυώνυμος et πολύύμνος in eodem
consuetudine videsis ejusdem Canteri sensu. Ηomerus de Αpolline, Ηymn.
Νovar. Lection. Lib. Ι. c. 10. Βαrnes. Αpoll. ν. 19. et 207. Πώς γάρ σ' υμνήσω
1068. άλλας βιότου Μορφά,] Μortenι πάντως εύυμνον ιόντα. Εt Callim. Ηymn.
interpretatur Βarnesius, quam philosophi Dian. ν. 6. Δός μοι παρθενίην αιώνιον,
fortealiud υίtaegenus essetradiderint,αliam άπτα, φυλάττειν, Και πολυωνυμίην ίνα μή
υilae formam vix, credo, dixerunt. Le μο Φοίβος ερίζη. Ιtem, Ηymn. Αpoll. ν.
gendum, ni fallor: εις απλά, βιότου μομ 69. "Ω "τoλλον πολλοί σε Βοηδρόμιον κα
φάς, ad sinίpler υίla odium. Μusg. λέoυσι. Πολλοί δε Κλάριον πάντη δέ τοι ού
- 1074.s. Αισχύνομαι τον - Θεόν,] Verto : νομα πουλύ etc. Sed de Αpolline nunc
Ρudorem mίht incutit Deus. Sic αισχύ poèta non loquitur, Chorus enim dicit,
νομαι μίν σ', ώ γέρον, supra ν. 952. se erubescere, si quis externus ibi regna
τον πολύυμνον. i. e, τον πολυύμνητον, ηuί turus veniat, ubi Βacchi et Cereris sacra
ααηίibus nιultum celebratur. Quo sensu mysteria tantopere celebrentur, videl.
Venus πολύύμνος dicitur Οrpheo Ηymn, Αthenis suis. Βαrnes.
122 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

"Οψεται εννύχιος άυπνος ών,


Ε/ ν ν 9 \
Οτε και Διός αστερωπος
Ανεχόρευσεν αιθήρ,
Ι Ο80 Χορεύει δε Σελάνα
Και πεντήκοντα κόραι 11 ΟΟ
Νηρέος, αι κατά πόντον

Sit visurus nocturnus, ignobilis existens,


Οιuando et Jovis stellatus
Choris celebrat aether,
108Ο Choris vero Luna,
Εt quinquaginta filia
Νerei, guae in Ρonto,

1081. κούραι,

Ρer πολύύμνον θιόν designatur Phα.bus. est, ut recte notat Joh. Βrodaeus, Εικάδων,
ΕΗeath. Μysteriorum Βaccho et Cereri commu
1ο75, περι] Ιta Εd. Αld. Βarnesius nium, guae vicesimo φuoque Αugusti
παρά, lectοre non monito, περί φρείας mensis die celebrabant Αthenienses. Ρlu
habet Νicander Τheriac. ν. 486. tarchus in Ρhocione: Εικάδι γάς ή φρουρά
Καλλιχόροισι] Μeminit Callimachus βοηδρομιώνoς εισήχθη, Μυστηρίων όντων, ή
Ηymn. in Cererem, ν. 16. ubί vide Span τον "Ιακχον εξάστιος Ελευσίναδι πίμπουσιν.
hemium. Μusg. Demosthenes Ολυνθιακών γ'. Και μετά
Ηeath. confert verba Ρausan. 1. p. 93. ταύτα διιλθόντος του ενιαυτού τούτου, Εκα
φρίας τι καλούμενο καλλίχoρoν, ένθα τρώ τομβαιών, Μεταγειτνιών, Βοηδρομιών, τούτου
τον Ελευσινίων αι γυναίκες χορόν έστησαν, του μηνός μόλις μετά τα Μυστήρια δίκα ναύς
και ήσαν εις την θιόν, Βeck. απεστείλατε. Ρlutarchus in Camillo:
1Ο76, θεωρόν] Μalim θεωρος. Δί Ιon Και μετά ταύτα φρουράν Αθηναίοι Μακεδό
θεωρος.faces mysticas "pecίαυcriί. νων εδέξαντο περί αυτήν την Εικάδα του Βοη
εικάδων] Ηoc nomoine vocabatur una δρομιωνος, ή τον μυστικόν"Ιακχον εξάγουσιν.
Μysteriorum Dies. Ρlutarchus in Ρho Scholiastes Αristoph. Ranis : Μία των
cione, p. 1383. Εd. Η. Steph. ιικάδι γαρ Μυστηρίων Εικάς έστιν, εν ή τον "Ιακχον εξά
ή φρουρά Βοηδρομιώνος εισήχθη, Μυστηρίων γoυσι. Αttice autem plurali numero ef
έντων, ή τον "Ιακχον εξάστεις Ελευσίναδι fertur; et emphatice, ob Iacchi produc
πίμπονσι. vide et in Camillo, p. 251. Αd tionem hac die factam, tota solennitas
de Scholia in Αristoph. Ηanas, ν. 326. magnorum mysteriorum dicitur Εικάδες,
Μusg. quanquam et quinque ante dies et tres
Λαμπάδα θεωρον εικάδων] De facibus in post durabat , hinc Αristoph. Νubibus,
his sacris vide ad notam proxime sequen ν. 16. Ορών άγουσα, την σιλήνην Εικάδας.
tem. Θεωρος in hoc loco significaι spec Sed de singulis hujus festi novem diebus
tatrix. Γe aliis illius significationibus videsis Johan. Μeursium Εleusin. c. 21.
vide qua nos ad Ηippol. v. 792. ad c. 31. Βarnes.
εικάδων]. Εικάδες proprie vicesimae lu 1077. εννύχιος] Μalim εννύχιο», ut cum
nae, sive vicesimi dies cujusque mensis, λαμπάδα concordet.
Unde Εικαδισται Εpicurei dicebantur, άυπνος ων,] Μirum vero, ni insomnis
quod illum diem uniuscujusque mensis in fuerit, cum mysteria spectaret. Legen
honorem magistri sui solennem habebant, dum arbitror: αίδνός, ignotus, in tenebris
qui vicesima luna natus habebatur, De natus. Αthenieuses ad mysteria ne pere
qua re videsis Coel. Rhodigin. Lib. ΧΧ. grinos quidem, nedum vero nothos, ad
c. 32. Ηoc vero in loco exponendum mitιebant. Αpollodorus Lib, ΙΙ. c. 4.
ΙΩ Ν. 123
" Λ Α

Αεννάων τε ποταμών
ν
Δίνας χορευόμεναι
/ Λ'
1085 Ταν χρυσοστέφανον κόραν
Και ματέρα σεμνάν
"Ίν ελπίζει βασιλεύσειν,
"Αλλων πόνον εισπεσών,
Ρerenniumque fluviorum
Ιn gurgitibus educantur,
1085 Αurea corona decoram Proserpinam,
Εt matrem venerandam;
Ubi sperat se regnaturum,
Εt aliorum labore parta occupaturum,

1085. χρυσιοστίφ. 1088. πόνον τ' είσαισιίν.

sect. 12. Schol. in Ηomer. Ιliad. θ'. v. Ρind. Πsthm. Ι. antistr. 1. Sophoclis
368. confer et Ρlutarch, in vita Τhesei, p. Αntigon. ν. 1168. Fingit poèta, quo
28. Ηimerius de Χerxe: ου λαμβάνω πα magnificentior videatur Μysteriorum cele
εά άνδρα, τον τελετή, τόσον, δν είcγει της britas, eorum participes esse Lunam, Αs
τελετής της ημετέρα, το κήρυγμα apud tra, Nereidas. Μetro subveneris legendo
Ρhotium, p. 590. Εd. Ηα:sch. Plura dat όδ' ανιχόρενσεν, Μusg.
Spanhemius ad Callimachi Αpollinem, ν. 1081. 8. τεντήκοντα κούρα Νηρίος] ΙDe
2. Μusg. quinquaginta Νerei filiabus vide qua nos
"οψιται εννύχιος] Νoctu haec sacra per ad Iphigen. Τaur. ν. 428. et Iphigen.
agi solebant cum facibus, unde versu Αul. ν. 1059. Βarnes.
pracedenti λαμπάδα θεωρεν Εικάδων dixit 1081. Μetri causa κέραι scribi νult
poéta, et Αristophanes in Ranis: "Εγειρε Ηeath. Βeck.
φλογίας λαμπάδα, εν χερι γάρ ήκεις τινάσ 1083. Versus est antispasticus hemio
σων, "Ιακχε Νυκτίρου τιλετής φωσφόρος ασ lius ex antispasto pentasyllabo et ana
της Φλογί, φίγγιται δε λειμών. De hac re paesto. Νam vocabuli αίνναον syllaba se
vide Μeursium Lib. ΧΧΙ. c. 26. et cunda brevis est - in antithetico autem
27. Βarnes. antispasto opponitur epitritus quartus pen
άυπνο,] De pervigiliis Βacchanalibus tasyllabus. Ηeath.
vide quae nos ad Βacch. ν. 133. et Ηe 1084. χορευόμενα] Ρarum venuste hic
len. ν. 1354. et 1364. Βαrnes.
ponitur, cum post κούραι (ν. 1081.) subau
Αd hacc subaudiendus est Ιon, vel po diendum sitχορεύουσι. Μalim igitur κο
tius a ν. 1084. repetendus ο Φοίβειος αλή ρευόμιναι, educala, Sic κορευθήση, Αlcest.
της. Ηeath, ν. 323. Μusg.
Forte, ουκ όψεται. Reisk.
Reisk,
1078. αστερωπός) Αστράσι πεποικιλ significet, dubitat, an χορεύεσθαι uspiam
μίνος, ή αστέρας φαίνων και ου κρύττων, ώς γυρευόμεναι. choreas agere, itaque conjicit
ήλιος. Ιta Ηippolyt. ν. 852. Και Νυκτός Βeck,
αστερωτός σελάνα., Βαrnes, 1087. "Ιν'] Ubi. Referturautem ad fon
αστερωτός αιθής Μarkl. ad Suppl. rem Callichorum supra v. 1094. Μinime
1003. explicat αstra, φιμα ιη αίhere sunt. igitur necessarium est cum Cantero le
Βeck. gere αίν.
1079, s. Ανιχόρευσιν - Χορεύει] Αb his βασιλεύσει",] Potest esse vel, ut plerum
verbis regi puto accusativos κόραν et que, regnare, vel sensu rariori, πιysterii,
ματίρα, ν. 1085, s Νeque exemplo caret prαcesse, βασιλεύς enim Αthenis vocaba
haec constructio, vid. Βacch, ν. 1142. τur, φui mysteriis Εleusiniis praesidebat.
124 ΕΥ ΡΙΠ ΙΔ ΟΥ

"Ο Φοίβειος αλάτας,


1090 "Οράθ, όσοι δυσκελάδοισι αντιστρ. β.
Κατά Μούσαν ιόντες αείδεθ' ύμνοις 1 1 1Ο

Αμέτερα λέχεα και γάμους


Κύπριδος αθέμιτας ανοσίους,
Ρhα-beius erro.
1090 Videte, quotquot maledicis .
Μusam dimittentes canitis hymnis
Νostros thalamos, et congressus
Veneris illegitimos, impios:

109Ο. οράσθ'

Ρollux Lib, VΙΙΙ. sect. 9ο. · Ηesychius 1089. Φοίβειος αλάτας.] Αλήτης dici
voce βασιλεύς. Μusg. tur Ιon a Choro Αtheniensium ancilla
"Ιν' ελπίζει βασιλεύσειν,] Canterus legen rum, ob incertos illius lares et familiam ;
dum putat αίν, quasi ipsis deabus, Cereri quia visus est olim ex ignota aliqua terra
et Ρroserpina, imperaturus erat, ego Γelphos venisse, et hinc jam Αthenas
potius ίν, ut olim scriptum erat, retineo, iturus. Νοn autem recte olim Latina
ρt Αthenis in Latina versione addo; lo versio explicavit Φοίβειος per Phα.bi filius:
cum enim lesignat poéta, in quo hae dea id enim licet revera esset, nondum Choro
cultae erant, ubi et regno inhiare notat innotuerat; φuare ego filius deleo et
Ιonem. Βarnes, ηιinister substituo; ut sit Φοίβειος αλάτας,
1087. s, Ut antitheticis respondeant, ο πολύπλανος του Φοίβου διάκονος και νεωκό
Ηeath. emendat : ρος. Βαrnes.
1090. oράθ,] Ιta ΜS. Ε. Εd. Αld.
"Ινα γ' ελπίζει βασιλεύσει anapaestica heph εράσθ'. Μusg.
themimeris.
1091. ιόντες] Μalim ιέντες. Μusam
"Αλλων τόνων εισπεσών Ιonicus a majore di deprimentes maledicis cantibus : Καθιέντε,
meter catalectus. Μούσαν δυσκελάδοι ύμνοις.
Βeck, Legendum : Μετά Μούσαν ιόντες. Sic
μετιίναι την σοφίαν Lexica ex Χenophonte
1088. Αλλων πόνον] Εrechthei scilicet, habent. Julian, p. 207. Β. την υπόθισιν
qui Αtheniensium ditioni Εleusinios bello ήν μετήει. Νonnus : μετήίεν στον Αθήνης,
subjecerat. Pausan, p. 36. 1. 26. Μe p. 416. Μusg.
trum porro postulat εισπεσών, deleto τ'. Reisk. conjicit: κατά Μουσάν ίντες,
Μusg. i. e, ούς ύμνου, αφίετε κατά των Μουσών,
"Αλλων πόνον τ' εισπεσείν,] Quasi nihil aut, si quis ιόντε, velit retinere, et inter
agendo incidere in haereditatem, φuam pretari, φuibuscum, hymnis scil. iiis αα
aliorum labores auxerunt in immensum : υerει Μusis, saltem κατά Μουσάν legi de
fta nostra litera loguuntur. Deuteron. bere. Βeck.
c. vi. ν. 10. Και έσται, όταν εισαγάγη σε Κύ 1092, Αμέτερα] Μale Scaliger άμετρα.
ριος, ο Θεός σου, εις την γην, ην ώμισι τοις Ρro λέχεα an reponendum metri causa
πατράσι σού, το Αβραάμ, και το Ισαάκ, λέκτρα Μusg, - -

και"τώ Ιακώβ, δούναί σοι πόλεις μεγάλας Αμέτιρα] Josephus Scaliger legit, άμε
και καλάς, ας ουκ ώκοδόμησας, οικίας πλήρεις τρα, non usquequaque recte, licet id fere
αάντων αγαθών, ας ουκ ενέπλησας, λάκκους suadere videatur το αθέμιτας et ανοσίους
λελατομημίνους, ού, ουκ εξιλατόμησας, αμπι γάμους : nec enim αμίτερα sensui nocet,
λώνας και ελαιώνας, ού, ου κατεφύτινσαι, (et versui necessarium est) ut ex hac nos
etc. δηλονότι, άλλων πόνω πάντα ταύτα tra paraphrasi apparebit: "οράτε και αέρή
προπαρισκεύαστο αυτοίς. Βαrnes. σατι, υμείς, ώ Ποιηται και μυθοποιοί, όσοι
ΙΩ Ν. 125

"Οσον ευσεβία κρατούμεν


1095 άροτρον ανδρών.
"Αδικον - - -

Παλίμφαμος αοιδα 1 1 15
x/ και/
Και Μουσ' εις άνδρας 47"ζω)
Δυσκέλαδος περί λέκτρων.

Cuantum pietate superemus


1095 Ιnjustam libidinem virorum.
Contrarium jam carmen,
Εt Μusa in viros eat,
Μaledicum de thoris.

1094. ευσεβεία. 1097. Και Μούσιος άνδρας λστω, 1098. αμφί λ.

κατά Μούσαν και την Μουσικής και Ποιη cundiores membrum υίrile designat, minus
τικής οδον βαίνοντες, ήγουν έμμίτριν και hic convenit. Μusg.
μυθικό λόγω χρώμενοι, αείδετε και εν υδαίς "Αδικον άροτον ανδρών.] "Αδικον στό
δυσφήμοι, λίγετι τα ημίτερα, τουτέστι γυ ρον, και φύλον, και γίνος. De hac figura,
ναικεία λέχη, και τα παλλάγματα, και videl. metaphora ab agricultura ad gene
γαμοκλoτίας αθεμίστους, και ανοσίους, rationem ducta, videquae nos ad Iphigen.
Αθρήσατε, ώ υμεί, οι Ποιηται, όσον τον Τaur. ν. 3. Μale olim άροτρον, Βarnes,
άδικον σπόρον και γένος των ανδρών νενικήκα 1096. Παλίμφαμος] Εmendatio est Η.
μεν τη σωφροσύνη. Τοιγαρούν παλινωδία Stephani. Εd. Αld. παλίμφαος. Μusg.
ίστω, και Μούσα ή δύσφημος εις τους άνδρας Παλίμφαμος αοιδα] Εύφημος δηλονότι,
ιστάσβω, και καταστρατευσάτω της λαγνείας αντί του δυσφήμου. Παλίμφαμος αοιδα est
αυτών. Και γάς ο Ξούθος, ο του Διός elegans periphrasis pro παλινωδία,
παιδός, Αιόλου, ταίς, την εαυτού αγνωμοσύνην Βarnes,
δείκνυσι, και δη την των ποιητών αμνημοσύνην, Forte, leg. παλίμφαμος, vel παλίμφατος
οι μεν των κακών γυναικών προθύμως και αοιδά ανοσίνις ανδράσι παρίσταται. cantus
προχείρως μνημονεύουσι, των δι ανδρών αδικη eninι posterior α superiori diυcrsus adsίαι
σάντων εισιν αμνήμονες. Βαrnes. υίris impiis. Reisk.
αβέλτερα λίχια scribit Reisk. Βeck. 1097. 7τ»] , Quod reponit Canterus
1093. αθέμιτας] Αb άθεμις, ο και ή, pro ίστω, procul dubio verum est, siqui
αθέμιτος τού, pro ο αθέμιτος, idem, quod dem cum αοιδά, βοά, et similibus solen
αθέμιστος et αθεμίστιος, et ex hac Εuri niter adhibetur. Ion Chius apud Αthe
pidis phrasi, γάμους αθέμιτας, videtur naeum, Lib. ΙΙ. p, 463. Β. παίζωμεν, 7τω
juridicum illud verbum factum, Αβιμιτο διά νυκτός αοιδή, Αristoph. Αvibus, v. 858.
γαμία, in Justinian. Constit. Βarnes. 7τω, 7τω δι Πυθίας βοά τό θεό. vid.
1094. s, κρατούμεν"Αδικον άροτον] Κρατίω ΑΕschyl. Sept. c. Τheb, ν. 972. Soph.
communiter genitivo gaudet, et ali Τrachin. ν. 211. Εurip. Iphig in Αul.
quando accusativo, ut Demosth. Κρατώ ν. 1469. Εlect. v. 879. Νeque obstat
την μάχην, et Ρlutarch. in Αlexandro : κούρα in stropha, quod facile mutatur in
κρατήσαντες τους Ρωμαίους, item cum da ΑθA"αζί"
tivo modi, vel causae, vel instrumenti, ut εί, praecedentibus minime cum Can
hic : ευσεβεία κρατώ τινα, et Τhucyd. Κρα tero probaverim: και Μούσ’ εις άνδρας τω,
τούσι μάχη τους Σικανούς. Βarnes, Νam iίναι εί, τινα, ut ponamus in rei
Reisk. conjicit: όσον ευσεβία κρατεί παρ' bellicae enarratione dici posse, hic certe
άδικον, aut όσον ευσεβία κράτος παρ' άδικον, locum non haberet. Νοn incommodum
sed omnino censet, multos versus hic in videtur:
fine esse mutilos, a librario forte amputa
tos. Βeck. παλίμφαμος αοιδα
1095. άροτρον] Βarnesius άρoτον, nullo, κανάςσιος ανδgάσ' τω,
guod sciam, auctore, Verum tamen vide
tur, nam άροτρον, φuod apud poétas vere Εpithetum ανάρσιοι φuod hic cum αοιδα
126 ΕΥ ΡΙ ΠΙ Δ ΟΥ

Δείκνυσιν γάρ ο Διός εκ


Α 9 Λ'

1.100
Παίδων αμνημοσυναν, 112Ο
Ού κοιναν τεκέων τύχαν
Οίκοισι φυτεύσας
Δεσποίνα' προς δ' Αφροδίταν
"Αλλαν θέμενος χάριν
1 105 Νόθου παιδός έκυρσεν.

Οstendit enim ille ex Jovis


Ι 100 Filiis natus, ingratitudinem,
Νοn communem liberorum sortem
Domui procurans
Cum domina : ad Venerem vero
Αliam animum applicans,
1105 Spurium filium adeptus est.

1099. Δείκνυσι,

conjungimus, tibiae sono a Sophocle tri 1100, αμνημοσύναν,] Μalit Canterus


huitur, v. 651. Μusg. αγνωμοσύναν, quod certe, si ΜSS. habe
Και Μούσ' εις άνδρας ίστω) Ιta legendum rent, alteri anteponendum esset. Μusg.
omnino doctis viris videtur, Cantero αμνημοσύναν,] Canterus mavult αγνω
nempe, Scaligeroque, cum σlim μούσιος μoσύναν. Εgo utramque lectionem in
scriptum erat, guod Duportus vel μύσιος, paraphrasi modo memorata retinui et ex
nullo sensu, vel μούσιιος haud satis aperto, posui. Βarnes.
emendare conabatur. Ιdem legit τω, 1 106. Reisk. κλειναν scribit; nam fa
sensu satis salvo, sed carmine non item ; mulas, quibus constabat Chorus, non recte
quare vel έστω legendum, vel ίστω pro appellari posse κλεινά, γυναίκας. Βeck.
λστάσθω cum aspero ponatur, guam vocem 1108, εξίπλησα,]. Εmendat Scaliger
in paraphrasi nostra superius posita ex εξίτλιξα, quod verti debet: commoυίpedes.
plicavimus, ut et in Latina versione, quam vid. Ηesychium v. πλίξαντα, et Ηom.
misere hic habitam restitui. Βarnes. Οdyss. Ζ. ν. 318. Legi etiam potest
Εtiam Ηeath. legit τω : nam ίστω εξώτλησα, i. e, εξεμόχθησα, ab ότλέω,
nunquam pro ιστάσβω poni, nec repug Ιaboro. Μusg.
nare correctioni antitheticum versum, si εξέπλησα,] Scaliger et hic ingeniose
ibi legatur κόραι. Versum esse glyconi satis legit εξίσλιξα, peramoulαυί, ut supra
um πολυσχημάτιστον ex molosso et cho quoque ad Ηelen. ν. 1569. pro τλήσασα
riambo. Βeck. legebat πλίξασα, in quem locum vide quae
1098. αμφι] Μetrum postulat περί. nos. Βαrnes.
Εx Ηeath. Μusg. Ηeath. vulgatum retinet, et ad εξέπλη
1099. Δείκνυσι γάς] Μetrum postulat σα, erpleυί, supplet ζήτημα,
δείκνυσίν γ'. Forte, εξέπνευσα, μα ηe αd animί defac
1099. s, ο Διο, ικ Παίδων] Χuthum in tum cucurri. Sί νulgata retineatur, sub
tellige: vide supra ν. 63. Μusg. intelligendum τό προσταττόμενον, aut την
Reisk. corrigit: δείκνυσι γάς έδι, eremplo, δουλείαν, το έργον, vel simile quid. Βeck.
documento, est hic, Χuthus, ό, ευ παθών 1111. αι σιχώριοι] Ιta optime Scaliger,
αμνημοσύναν στέργει, vel αναιρείται, φuί Εd. Αld, αι δ' ετιχώριοι. Μusg.
beneficiis α Creusa ormalus maluit ea bene αρχαι δ' αίδ' επιχώριοι χθονός] Ιta Ιtalice,
Jiciis dare co, φuod domi non communes podestate, ut Αρχή Grace, Αt vero Sca
cμπι μτore liberos procreαυil, sed furtivα liger legit αι τιχώριοι, tutius sane, quan
inίit conjugία. Βeck. quam et anapaestum aliquando in φuarto
ΙΩ Ν. 127

ΑRGUΜΕΝΤUΜ ΑCΤUS QUΑRΤΙ.

FΑκυιυs quidam Creusae, Choro patefactas domina insidias et ejusdem damnationem


nuntiat, longaque et eleganti narratione totum Χuthi convivium, adeogue rem omnem, uti
acta erat, ordine persequitur. Chorus itaque, novo hoc malo perculsus, infelicem herae
suae consiliorum eventum exponit. Creusa, ad suos agre fugiens, ut mortem evadat,
Ρhα.bi aram amplectitur. Ιon illam isthinc abstrahere conatur frustra.

ΘΕΡΑΠΩΝ..

Κλειναι γυναίκες, που κόρην Ερεχθέως 1.125

Δέσποιναν εύρω, πανταχή γάρ άστεος


Ζητων νιν εξέπλησα, κουκ έχω λαβείν.
ΧΟ. Τί δ' έστιν, ώξύνδουλε , τίς προθυμία
1110 Ποδών έχει σε, και λόγους τίνας φέρεις;
ΘΕ. Θηρώμεθ'. αρχαι δ' αι 'πιχώριοι χθονός 11.30
"- * V α Α' Α'

Ζητούσιν αύτην, ως θάνη πετρoυμενη.


ΧΟ. Οίμοι, τί λέξεις ούτι που λελήμμεθα
Κρυφαίον ες παίδ εκπορίζουσαι φόνον,
1115 ΘΕ, Εγνώσμεθ' εξ ίσου καν υστάτοις κακoίς.
ΕΑΜUΙ, US,

Ιnclytae mulieres, ubi filiam Εrechthei


Dominam invenero? passim enim per urbem
Quaerens eam ivi, nec possum eam invenire.
Cho. Quid hoc rei est, Ο conserve 3 quae festinatio
1110 Ρedum habet te, et guos sermones adfers?
Fam. Investigamur, et magistratus indigenae
Quaerunt eam, ut τηοriatur lapidata.
Cho. Ηei mihi! quid dicis? anne deprehensae sumus
Μolientes clandestinam cadem puero ?
1115 Fam. Deprehensi sumus, et juste in extremis malis versamur

poni supra plus semel probavimus. 11 13. λιλήμμεθα) Α λαμβάνω, magis


Βarnes.
Αtticum είλημμαι. Βarnes.
1112. πιτρουμίνη.] De scopulo praccipί Ηeath, conjicit: "Η τι του λελήμμεθα,
έαία. Ηeath. αnne deprehensa sunιus & Βeck.
τετρoυμίνη.]. Αmbiguum esse Ρrev. 11 15. εξ ίσου κάν υστάτοις κακοίς.] Sen
monet, et vel indicare posselapidious ού tentiac et metro laboranti non male suc
rutαπη vel praccipiίαιαm, in utroque sup currit Reiskius, legendo: ίξισθ' ουσ' εν υσ
plicii genere non populi furorem, sed τάτοι, κακούς, scito, te in summo discrimίνιε
judicum sententiam esse spectandam. versari. Μusg.
Βeck. Εγνώσμεθ' εξής ούσ’ εν ισχάτοις κακοί,.Ι
128 ΕΥ ΡΙΠ ΙΔ Ο Υ

"Ωφθη δε πως τα κρυπτά μηχανήματα,


ΧΟ. 1135

ΘΕ. Το μή δίκαιον της δίκης ήσσώμενoν


Εξεύρεν ο θεός, ου μιανθηναι θέλων.
ΧΟ. Πώς; αντιάζω σ' ικέτις εξειπείν τάδε.
1120 Πεπυσμέναι γάς, ει θανείν ημάς χρεών,
"Ήδιον αν θάνoιμεν, είθ' οράν φάος. 1140
ΘΕ. Επει θεου μαντείον ώχετ' εκλιπών

Cho. Οιuomodo vero detecta sunt arcana consilia ?


Fam. Injustum inferius Justitia
Εffecit deus, nolens eam pollui.
Cho, Quomodo? supplicans rogo, ut dicas ista:
112Ο Cum enim audiverimus, sive oporteat nos mori,
Sive videre solis lumen, libentius moriemur.
Fam. Ρostquam abiit oraculo dei relicto

Ιta Josephus Scaliger legit, pro corrupto εξής ούν εν υστάτοι, κακούς, deprehensί su
illo, φuod prius obtinebat, εξ ίσου κάν: hoc ηιus : dehirιc igitur in malis υcrsanιur.
enim nullo modo per versum stare potuit, Οlim Reisk. conjecerat: εγνώσμιθ' ιγ
καν enim ob contractum et latentem diph χειρούντες υστάτοις κακούς. Βeck,
εhongum natura longum est, guo in loco Εγνώσμεθ εξής ουσ' εν υστάτοι, κακούς.]
necesse est, ut sit syllaba brevis. Νe Quum aliorum studiis, quod ego sciam,
φuis vero miretur de syntaxi.. lectionis res necdum transacta sit, liceat meum
Scaligeriana, nonnihil de ea dicendum. qualecunque apponere :
Dicitur id guidem Grammaticis Ακαταλ
ληλία et Ετέρωσις numeri: mec tamen Εγνώσμεθ' εξίσης εν ύ, κ.
classicis auctoribusignota figura: de Grae Faehse.
cis sape probavi supra ; de Latinis, etiain 1116. "Ωφθη] Veteres editiones "Εφθη
Latinissimis, adsunt Catullus et Τibullus, Ιnabebant, eι tum Βrodaci expositio recte
Cicerodue, qui eadem periodo: insperanti se habuit, Quopacto aslutiis nostris obυίαnι
nobis, merenti nobis, praesenti nobis, etc. dix itum est f Sed Ηenricus Stephanus di
erunt. Sed et mirum sane videtur, φuum cit, se vetera sequi exemplaria, in quibus
rnascula sit, persona loquens, ο Θεράπων legitur ώφθη. Εt exinde Canterus, aliique
Κριούσης videlicet, famininum genus in post eum, ώφθη legebant, guanquam et
εύσ' usurpari: sed dicendum, hacc omnia τώ "Εφθη debetur nonnihil. Βarnes.
per Εναλλαγήν Συντάξεως, et διά σχήμα "Ωφθη] Ιta ΜSS. Steph. Εd. Αld. ίφθη.
προς το σημαινόμενον, clariora fieri. Ρrimo Μusg.
enim servus loguens tecte de domina sua 1120, ημάς] Η. Stephani emendatio
plurali utitur numero, secundum quod est. Εd. Αld. υμάς. Μusg.
notavimus supra ad ν. 1056, etc. Deinde 1121. είθ' οράν) Ιta Εd. Αld. Recen
rem plenius aperiens, ut domina pericu tiores, errore typographico, ήθ' οράν.
1um exponat, seque non de seipso, sed de Μusg.
illa loqui, ούσα addidit. Sic et advocati "Ήδιον] De media syllaba talium vocum
clientum suorum personas solent indue producta, vide, qua nos ad Βacch. ν.
re, quoties cum adversariis contendunt. 475. Βαrnes.
ούτος ούν ο νεύ, ημείς μιν εγνώσμεθα, ήγουν Ηeath. legit είθ' (i. e, είτε), et supplet
ή Δίστοινα ημών ούσα άγνωσται εν υστάτοις ήδιον αν βιώμιν - aut sί υίuere concessum
κακοίς. Βarnes. sit, υίυcmus.
Εnallagen, quae est in verbis Εγνώσμεθ Νec in hac emendatione commodum
ουσ', nullo modo defendi posse, multis do sensum reperit Reisk. Debuisse enim sic
cuit Ηeath. Ipse emendat: Εγνώσμεθ'. disserere: posίquanι αιιdiuerinιus, quid et
ΙΩ Ν. 129

Πόσις Κρεούσης, παίδα τον καινόν λαβών,Λ -υ

Προς δείπνα θυσίας θ', άς θεοίς ωπλίζετο,


1125 Ξούθος μεν ώχετ', ένθα πυρ πηδά θεού
Βακχείον, ώς σφαγαίσι Διονύσου πέτρας 1 145
Δεύσειε δισσάς παιδός αντ' όπτηρίων,
Λέξας συ μεν νύν, τέκνον, αμφήρεις μένων
Σκηνάς ανίστη τεκτόνων μοχθήμασιν.
Μaritus Creusae, filium novum secum ducens,
Αd convivium et sacrificia, qua parabat diis,
1125 Χuthus quidem abiit illue, ubi ignis emicat dei
Βacchius, ut casarum victimarum sanguine Βacchi saxa
Rigaret gemina, pro agnitione filii,
Ρraefatus: tu quidem, Ο fili, nunc manens circularia
Τabernacula statue fabrorum operis.

quare, moriemur tanto hilarius, si mortem τήρια] Τα υπέρ του ιδείν δώρα. Sic etiam
ηullo modo efugere possumus. Si voluis ανακαλυπτήρια dicuntur munera, quae
set eam, quamvis absurdam, edere senten sponsus sponsa dat, quum in ejus con
tiam, φuam vulgata subjicit, debuisse di spectum sponsa primum venit, et retecto
cere είθ' οράν φάος, ορώμεν ήδιον πετυσμέναι, vultu se conspiciendam ei pracbet.
Βeck, ΑΕπmil. Ρortus,
1125, ss, τύς πηδά θεού Βακχείον, ώ, σφα αμφήρεις μένων) Ρrior vox Η.
1128.
γαϊσι Διονύσου τίτρας Δεύσειε δισσας] De Stephano debetur, posterior Cantero, Εd.
Αpolline et Βaccho, et utrisque sacro Αld. αμφήρης μεν, ΜSS. Ε. G. αμφήρης
Ρarnasso, bicipiti mon":", satis monuimus μένων. Ιnterpretor autem αμφήρεις σκηνάς,
supra ad ν. 551. Αddendum est autem, αό omni parte erstructα tabermacula, Sic
in his natalibus Βacchum semper honora αμφήρη ξύλα, Ηerc, Fur. v. 242. Μusg.
ri una cum illo, quisquis foret ille Deo Λέξας σύμιν νύν, τέκνον, αμφήρεις μένων]
rum, cui sacra facere decretum, aut placi Οlim vacillabat versus una syllaba; ita
tum. Βarnes. enim legebatur in omnibus hucusque edi
1126. s, πέτρας -δισσάς] Dehis rupibus tionibus: Λίξας συ μεν νύν, τέκνον, αμφήρεις
vide Scholia ad Phoen. ν. 234. Μusg. μίν. Ωuem versum Johannes Βrodaeus
1127. οπτηρίων,] Plerumque oπτήριον ut expleret, dixit tantum: τέκνον, .forte ώ
est, φuod videndi causa datur, ut Calli τέκνον: ac proinde duplex μεν admisit, et
mach. Ηymn. in Dian. v. 74. Sed recte in sexto loco spondeum, adeo metri ra
bic Βarnesius ipsam filii agnitionem sig tionum ignarus erat, et excepto, guod e
nificari putat, plane ac sί όψιν, non οττή gregius erat philologus, parum, aut nihil,
ριον, dixisset. Similis in voce θρεπτήριον in Εuripide prospexit, aut profecit, aut
confusio est. Plerumque enim alendi profuit. Canterus legebat μένων, adeo
mercedem notat, Sophocli vero ipsun ali aperto sensu, ut mirer, id Ηenr. Stephano
τηentum. vid. ΟΕd. Col. ν. 1327. Μusg. non visum, qui hacrensin hoc loco fatetur:
παιδός αντ' οττήριων,] Οττηρία nunc vo φuid pro μεν reponi deύeat, uί plenus siί
caι Εuripides ipsamfilii agnitionem, quem υersus, id υcro in dubίο mαnet. Χuthus
filium Χuthus agnitum adspiciebat, sum autem dicit : ego quidem abeo tui gratia
maque cum voluptate spectabat. Αlias diis sacrificaturus, tu vero hic mαnens
όπτήρια νοοantur ea, quae in spectacula alias res age, Qui hacc non videt, nescio,
impenduntur, et pecunia, qua spectacu qua parte sit acuminatus. Scaliger itaque
lorum spectandique causa datur. Calli μένων guoque legebat, sed et μέν νυν in priori
mach. Ηymn. Dian, v. 74. Ηφαίστου versus parte, non forte aeque feliciter, νυν
καλίοντος, όπως όπτήρια δοίη. Schol. Οπ enim tempus hic designarevidetur Βarnes,
VoL. VΙΙ.
130 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

1130 Θύσας δε γενέταις θεοίσιν ήν μακρόν χρόνον


Μένω, παρούσι δαίτες έστωσαν φίλοις, 1 ] 50

Λαβών δε μόσχους, ώχεθ, ο δε νεανίας


Σεμνώς ατοίχους περιβολάς σκηνωμάτων
'Ορθοστάταις Ιδρύεθ' ηλίου φλογός,
1135 Καλώς φυλάξας, ούτε προς μέσας βολάς,
113o Ρostquam autem sacrificavere genitalibus diis, si diutius hine
Αbfuero, epulae pracύeantur praesentibus amicis.
Αcceptis vero vitulis abiit. Αdolescens vero
Religiose ambitus tabernaculorum carentes-parietibus
Εrectis columnis erigebat, solis Hamma
1135 Diligenter cavens, ne vel ad medios ictus,
1131. Μενώ.

Ηeath. αμφήρεις explicat: spatium μνι stratis scribitur. Italice dicuntur Speroni,
diφue includentes Βeck, Ρilastri e Contraforti. Ορθοστάδαι, vel ορθοσ
113ο. γενέται θεοί] Videntur esse Dii τάδες, longe aliud, de qua re vide quae
τριτοτάτορες dicti, de quibus Φανόδημος nos ad Ηelen. v. 546. Βarnes.
φηνίν, ότι μόνοι Αθηναίοι θύουσι και εύχονται 1136. Varie hunc locum tentarunt vir
αυτούς υπέρ γενέσεως παίδων, apud Ειymo doctus Οbserv. Μiscell. Vol. ΙΙ. p, 96.
logum ν. Τριτοτάτορες, Commemorantur postque eum Piersonus et Reiskius, Μihi
et Sεοι γενίται, ΑΕεchyl. Suppl. 80. Μusg. omnium ratiοnes plus minus contortae vi
Θύσας δί γενίταις βιοϊσιν] Οι γενέται θεοί, dentur. Legendum puto:
praeter Βacchum, qui, ut ad ν. 1 125.
- ηλίου φλογός
notavimus, una cum φuibusvis diis hono καλώς φυλάξας ούτε προς μίσας βολάς
rari solebat, sunt Juno praecipue, Jupiter
et Genius, ut supra observavimus ad ν. ακτίνας, ούτ' αυ τζος τελευτώσας, ιδιίν.
655. Ρroprie autem γινίται θιοι, et Genios Ρro ακτίνας, φuod habet Αldina, Βarne
et Deos, deasque, natalium praesides no sius, Scaligero auctore, ακτίνος dedit.
tat, γενίσεως εφόρους. Deac quidem istae Μusg.
Γενετυλλίδες Αtticis dicuntur, Ionibus Γεν Ακτίνος] Οlim ακτίνας. Scaliger ακ
ναΐδες, uti Ρausanias in Αtticis, fol. 2. τίνος legendum monuit, quem sequor.
lin. 3. Ιnter has praecipue memoratur Johannem Βrodaeum, αιui disjuncta jungit
Πithyiia. De Geniis autem natalibus hoc modo, φυλάξας ακτίναι ηλίου φλογος,
notum est illud Μenandri : "Αταντι Δαί haud multum damno. Ακτίν autem pro
μων ανδρι συμπαρίσταται Ευθύς γενομένων, sole non est novum ; ut nec radius :
Μυσταγωγό, του βίου. Vide, quae nos nam et apud Latinos radius solaris pro
supra ad Supplices, ν. 602. De Geniis sole ponitur. Radius pro radii per sy
autem vide Francisci Αlbertini libellum necdochen numeri, radii autem pro sole,
de Αngelo Custode inscriptum. Βαrnes, per metonymiam, qua effectus pro causa
1154. ορθοστάταις] Ιntellige trabes e ΠΟtatuΓ.
rectus, κίονας ξυλίνoυ, vocat in simili re de τελευτώσας βίον,] Αudaci metaphora hic
pingenda Αthenaeus Lib. V. c. 6. Con poéta utitur, radiis solaribus vitam tri
fer Vitruvium, Lib. Ι. c. 7. ΙΙ. c. 8. buens , et tamen ipsum nomen occidens
Μusg. tale quid sonat: quotidie enim sol vide
"ορθοστάταις] De orthostatis, sive ar tur mane nasci, meridie vigere, vesperi
rectariis pilis, tignis, aut fulcimentis, vide interire, προς βολάς τελευτώσας βίον, ad
Vitruvii Αrchitectur. Ι.ib. ΙΙ. c. 8. ubi ta radios occidentes, i. e. nd occasum, ubi
men male in aliquibus codicibus ortho nempe sol occidere videtur. Βαrnes,
ΙΩ Ν. 131
» - y/ , γ' \ Α'

Ακτίνας ούτ' αυ προς τελευτώσας βίον, 1 1 55

Πλέθρου σταθμήσας μήκος εις ευγώνιον,


Μέτρημ έχουσαν τουν μέσω γεμυρίων
Ποδών αριθμόν, ως λέγουσιν οι σοφοί,
1140 Ως πάντα Δελφών λαόν ες θοίνην καλών.
Λαβών δ' υφάσμαθ' ιερά θησαυρών πάρα, 1 160

Vel contra ad occiduos, radios spectarent,


Jugeri longitudinem rectangulam dimensus,
Οιuae mensuram habebat in medio decem millium
Ρedum numerum, ut dicunt periti,
114Ο Τanquam omnem Delphicum populum ad convivium vocaturus,
Αccipiens vero aulaea sacra ex thesauris,

Ιn Οbss, Μisc, Vol. ΙΙ. p. 96. conjici valere, quod ορθογώνιον. Ρotest enim εις
tur τελευτώσα, βίαν, αd punctum istud, ubί ευγώνιον poni pro ευγωνίως, ut εις καλέν pro
sol υίres suas ponit. Sed alius V. D. ibi καλώς, εις καιρόν pro καιρίως, Μihi tamen
dem negat, τελευτάν βίαν Graece dici, et valde dubium est, an unquam hanc potes
νulgatam defendit ex opinione veterum, tatem habeat ευγώνιος. Χenophontis cer
qui solem quotidie mori, et altero die vi te locus: ορθοί δι οι στίχοι των δίνδρων, ευ
tam recuperare putaverint. Pierson. Ver. γώνια δι πάντα καλώς είη : ΟΕcon. p. 484.
p. 11. scribit τελευτώσας, βίαν, Wim solis Εd. Η. Steplι. nihil tale ostendit. Ιn
.fiagrantis diligenter cαυens, neque ad me Εuripide igitur legendum suspicor :
ridiem, ηec ad occidenlem.
Ηeath. retineri jubet lectionem vete πλέθρου σταθμήσας μήκος ιθυγώνιον -
rem Ακτίνας, ut structura verborum sit:
Ι.ongitudinem plethri dimetiens rectangu
Καλώς φυλάξας, ώστε ούτε είναι προς μίσας lam. Μusg.
βολάς φλογος ηλίου, ούτε αυ τρός ακτίνας εις ευγώνιον,] Γραμμήν subaudi, είνε
τελεντώσας βίον. Εodem modo Reisk.
ΙΒρck.
άλωνα, aream, ut cui referatur μίτρημ'
έχουσαν αlii autem σκηνήν intelligunt.
1157, μετρήσας. Βurn. Rectangula autem linea dicitur ευγώνιος,
πλέθρου) Vocis τλέθρον duplex usus quia anguli perfectio est rectitudo, et sy
est : vel enim certam longitudinem de nonymum est το ορθογώνιος. Βαrnes.
signat, vel certam superficiem. Longitudo Respici Ρrev. credit ad Ρarthenona, s,
Ρlethri, teste Suida in ν. πλέθρον, centum templum Μinervae Αtheniensis, cui fuerit
pedibus acqualis est. De altero, sive su eadem dimensio, quae h. 1. tentorio, φuod
perficiali, sie Ηesychius: τέλεθρον, μέτρον ab Ιone conficitur. Βeck.
γής, ό φασι μυρίου, τόδα, έχειν. Ηinc col
ligitur, plethrum superficiale quadratum ευγώνιον) Σκηνήν δηλαδή. Scholiast.
esse plethri linearis, 100 1ΟΟ - 1138. έχουσαν) Refero ad σκηνήν, latens
10,000. Jam de Ιonis tabernaculo, illud in περιβολάς σκηνωμάτων, ut sit σχήμα
saltem ex hoc Εuripidis loco, licet subob προς το σημαινόμενον. Confer ν. 482.
scuro, colligere licet, longitudine Ρlethro Μiretur fortasse lector, magnitudinem
aequale fuisse, in area vero decem millia hujus tentorii adeo studiose a poeta defi
pedum quadratorum habuisse, Fuit igi nitam esse , quod ideo factum puto, quia
tur plethrum quadratum: i. e figura templum Μinerva in Αcropoli, ταςθενών
quadrilatera, rectangula, cujus singula la dictum, eadem et forma et mensura erat.
tera centum pedibus aequalia erant. Ειymologus : Εκατόμπεδον, νιώς εστι τής
Ρorro, ut descriptio haec geometricam Αθηνάς, πoδων εκατόν εκ τάσης πλευράς, διά
ακρίβειαν habeat, anguli definiantur neces τούτο γαρ και ωνόμασται, καλούσι γας αυτόν
se est. Definivit autem Εuripides, siqui τινες παρθενώνα. Confer Ηarpocrat. ν.
dem recte docent Lexica, ευγώνιον idem Εκατόμτιδον, Μusg.
Ι 2
132 - ΕΥ ΡΙ Π Ι ΔΟ Υ

Κατεσκίαζε, θαύματ’ ανθρώποις οράν.


πρώτο μεν ορόφω πτέρυγα περιβάλλει πέπλων,
Ανάθημα δίου παιδός, ούς Ηρακλέης
1 145 Αμαζόνων σκυλεύματ’ ήνεγκεν θεώ.
Ενην δ' υφανται γράμμασιν τoιαίδ' υφαί, 1165

Ούξανός αθροίζων άστρ’ εν αιθέρος κύκλω,


η/ ν y/ ? 9 Α' Λ'

Ιππους μεν ήλαυν εις τελευταίαν φλόγα


Ρraetendit, mira hominibus visu :
Ρrimum quidem alam peplorum tecto circumjecit,
Donarium Jovis filii, quos Ηercules
1145 Αttulit Deo spolium Αmazonum.
Εrant autem hujusmodi texturae in textis picturis,
Cαlum congregans stellas in aetheris orbe;
Εquos quίdem agebat ad ultimam flammam

Μέτρημ' έχουσαν τουν μίσω γε μυρίων] vide Αpollodori Bibliothec, Lib. ΙΙ. c. 5.
"Εχουσαν referri debet ad γραμμήν, quod sect. 9. De Αmazonibus vero vide Εu
in voce ευγώνιον intelligebatur, de qua re stath. in Ηomeri illud (Iliad. γ', ν. 189.)
vide ad versum praecedentem. Τουν μέσα, "Ηματι τώ, ότι τ' ήλθον Αμαζόνες αντιάνει
in spatio medio, in area : μυρίων γε τoδών ραι. fol. 403.lin. 55. Item in Dionys, περιή
αριθμόν de numero indefinito dicitur, ut γησιν. Dictas autem volunt grammatici
sexcentorum in Latina versione, suppu ab ά, φuod μόνωσιν sonat, φuasί μονόμαζει,
tatur enim hacc area guadrangularis, ex φuia Εί mamma ultro carebant, ut
Νos etiam de re
Ε jugeribus constans, acqualiter vi arcubus sufficerent.
centioribus Αmazonibus veram historiam
el. ex omni parte uno jugere delineata,
continere pedes 409,600, si recte mathe tractavimus poetice, episodii loco, in
maticorum filii calculos ferunt ; ώς λέγου Franciados nostrae libris quarto et quinto,
σιν οι σοφοί, inquit Εuripides. Βarnes. φuarum regina, Valasca, floruit sub Pri
εχούσας legit Reisk. Βeck. mislao, Βohemiae primo rege, et Libys
1143, στέρυγα περιβάλλει τίτλων,] sae marito, de quibus etiam Papa Ρius
Τectum his stragulis inumbrat, ducta Secundus, sive ΑΕτιeas Sylvius, in Ηisto
metaphora ab avibus fαtus suos alis et ria sua Βohemica ; item Jacobus Ρonta
plumis operientibus. Πίτλων, Ηom. Ι nus Αttic. Βellar, Ρars 2. c. 44. Vola
liad. ζ'. ν. 289. "Ενθ' ίσαν οι τίπλοι παμ terranus, aliique Βarnes.
τοίκιλοι. - Εustathius in locum: "ορα δε 1146. γράμμασιν] Ηesychius: γράμμα
και, ότι τίτσλος και ενταύθα ουκ εστί ιμα τα - τα ζωγραφήματα, Εsto autem,
τίου, αλλά απλώς επί υφάσματος. Βarnes. γράμματα picturas significare, non tamen
1144. Ηρακλέης] Αnachronismus: Ιon aulaa significabit, nisi epitheto adjuncto.
enim Ηercule antiquior erat. Μusg. Ιegendum :
δίου παιδες,] Ηerculis, Jovis filii : Δίος
non hic idem, φuod θείος, sed quasi δίιος, ενήν δ' υφαντοί, γράμμασιν -
a Ζεύς, διοι, ut Ηomer. Dianam vocat δίον
γένος, i. e, Jovis filiam: sic ΑΕschyl. "Ω Ιnerant αιμtem in picturis tertilibus hujus
διος αιθής και ταχύπτεροι τνοαί, Βarnes. modi terla. Μusg.
Ενήν δ' υφανται γράμμασιν τoιαίδ' υφαί ]
1144. ss. Ηercules Ιone junior est.
Εrgo vel hinc intelligitur, poutarn descri Γράμμασιν hic per picturis exponendum,
bere tabulas pictas tum notas et publico, ut in Latina versione scribi nunc curavi,
nescio quo, loco propositas. . Βeck. et Ηesychius: Γράμματα, τα Γεγραμμί
1145, Αμαζόνων σκυλεύματ’ ήνιγκεν θεώ.] να, και συλλαβαι, και τα ζωγραφήματα,
Βαrnes,
De pugna Ηerculis cum Αmazonibus
ΙΩ Ν. 133

"Ηλιος, εφέλκων λαμπρόν Εσπέρου φάος.


115ο Μελάμπεπλος δε Νυξ ασείρωτον ζυγοίς
"Οχημ' έπαλλεν άστρα δ' ωμάρτει θεά.
Πλειάς μεν ήει μεσοπόρου δι’ αιθέρος,
"Ο τε ξιφήρης Ωρίων ύπερθε δε
"Αρκτος στρέφουσ' ουραία χρυσήρει πόλω.
1155 Κύκλος δε πανσέληνος ήκόντιζ άνω

Sol, trahens secum clarum Vesperi lumen.


1150 Αtris vero vestibus amicta Νox, nullis astrictos jugis,
Εquos agitabat : stella vero comitabantur Deam :
Ρleias quidem ibat medium per aethera,
Αtque ensifer Οrion. Desuper vero
Ursa circumvolvens se cauda aureo polo obversa.
1155 Οrbis vero plenae-lunae superne radiabat,

1154. ουραία.

1148. s. "Ιπτους μεν ήλαυν' εις τελευταίαν tempestates excitare, quare canem illi et
φλόγα "Ηλιος,] De Solis equis, et eorum balteum et ensem fabulae assignant.
nominibus, vid. Scholia ad Εsthera nos Βarnes.
trae v. 739. et 1144. Βarrιes. 1154. χ Ά Εmendatio est Η.
1149 εφέλκων λαμπρόν Εσπέρου φάος.] Stephani. Εd. Αld. χρυσήρη πώλφ, unde
Αpparet enim Ηesperus occidente Sole, legendum conjiciebam:
et mane quidem Lucifer dicitur, sero au
tem Ηesperus, reliquis autem stellis est "Αςκτος στέφουσ' έδςαία χρυσήςη τόλoν.
paulo rutulantior, unde Catullus: Ηes Ursa stabilis coronanις αμreum Ρolum.
Ρere, quis calo.fulget le clarior ignis ’ Νunc satis placet vulgata lectio. Quip
Βarnes.
pe ουραία χρυσήρε τόλω nihilvetat inter
1150. ασείρωτον] Νullo.fune connerum : pretari cauda Ρolum auratum spectanti :
a σειρά,.funis, vel lorum, unde σειραίος ίσ φua, ut notum, positura est Ursae. Αra
πως et σειραφόρος. Ρari modo in picturis tus :
hodie videas Αurorae equos, non loris cur
rui connexos, sed franis tantum retentos, - αίει δε κατωμάδιαι φοςέονται,
Μusg. έμταλιν εις ώμους τετζαμμένα. -
1151. "Οχημ'] De equis, non de curru, Μusg.
intelligendum vid. Ρbα.n. ν. 338. Rhes. "Αρκτος στρέφουσ' ουραία χρυσήρει πόλω.
ν. 617. fragmentum Phaethontis apud Αrctos, sive Ursa Μajor, septentrionali
Longinum, sect. ΧV. Lucan, Pharsal. polo, velut axe, nixa, resupinato capite
Lib, VΙΙ. v. 570. Μusg. LJrsam Μinorem spectat, cauda vero
άστρα δ' ώμάρτι, θεά.] Vide Τibullum Βootem et stellam ideo Αrcturum dictam.
Lib. ΙΙ. Εleg. 1. Βeck. Cum autem olim ουραία et χρυσήρη lege
1152. πλειάς] Synecdoche numeri pro batur, non est, guod e contra nostram lec
Πλειάδες, de quibus vid. supra ad ν. 3. tionem acriter defendamus : Εt versus
Βarnes. enim ratio et doctiviri pro nohis stant.
1153. "Ό, τι ξιφήρης Ωρίων] Νota est Νec diftitemur tamen, Χρυσήρη dici posse
Οrionis fabula, de qua Αpollodorus, Νa Αttice pro Χρυσήρει. Ηuc referatur re
talis Comes, Εustathius, Ηyginus, Οvidi gula, quam nos olim in tractatu nostro de
us, aliique, quod ad hunc locum spectat, accentibus posuimus : Νοηιίνια primar de
sciendum est, Οrionem, stellam, tristem climationis conίrαctorum in ή, desίνιentia
esse ortu et occasu suo, et καύσωνας et ήαύent ασcentum in ultima, ut αληθής,
Ι3
134 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Μηνός διχήρης, "Υάδες τε ναυτίλοις 1 175

Σαφέστατον σημείον, ή τε φωσφόρος


φ/ Α' 2 2/ / 2/

Εως διωκουσ' άστρα, τοίχοισιν δ' έπι


"Ημπισχεν άλλα βαρβάρων υφάσματα,
1160 Εύηρέτμους ναύς αντίας Ελληνίσιν,
Και μιξόθηρας φώτας ίππείας τ' άγρας, 1 180

Ελάφων λεόντων τ' αγρίων θηράματα.


Μensis divisor, et Ηyades nautis
Signum certissimum, et lucifera
Αurora pellens astra. In parietes vero
Ιnjecit alia aulaea, barbaricas
1160 Νaves instructas-remis contrarias Graecis,
Εt semiferos viros, et equestres venationes
Cervorum, et leonum ferocium captas praedas.

αβλαβής, αρραγής, etc. Εxcipe primo 1156. s. Υάδες τι ναυτίλοι, Σαφέστατον


substantiva et propria nomina, ut Δημο σημείον,] De Ηyadibus vide Εustathium in
σθίνης, Σωκράτης, etc. Εxcipe secundo et Ηomer. fol. 1155. lin. 44. ad lin. 58. et
adjectiva in ώδης desinentia, facta ex oειδής, deinceps. item Joh. Τzetza Scholia in
ut θνητοειδής, θνητώδης. Εxeipe tertio Ηesiod. "Εργ. β. ν. 1. fol. 92. Αb aliis
composita ab ήθος, uι αήθης, ευήθης, κα autem φuinque, ab aliis septem numeran
κοήθης, όμοήθης, συνήθης : item composita tur stella in capite Τauri, φuae ideo nau
ab έτος, ut τετραίτης, είκοσέτης, τριακον tis observantur, quia, quoties nascuntur,
τούτης, pro τριακοντοέτης , item composita aut occidunt, pluvias creant, unde et no
a τιίχος, ut ευτείχης Ηomer. si recte men sortitae putantur: ύω enim pluo.
scribitur: item coιnposita ab ώκυς, ut Αlii ab Ηyante fratre dictas volunt, alii a
ποδώκης. item composita φuaedam ab αρ Βaccho, quem et Ηyam nominant. Il
κίω, ut αυτάρκης, τοδάςκης. item com larum nomina memorat Ηesiodus in poé
posita ab ακής, ut τεριήκης, τανυήκης, αμ mate de stellis, cujus hoc fragmentum
φήκης : item desinentia in ήρης, et deri Τzetzes protulit: - Νύμφα, χαρίτισσινο
vata ab άρω et ερίσσω, ut πλήρης, αλιήρης, μοίαι, Φαισύλη, ήδι Κορωνίς, εύστέφανό, τι
τριήρης, τεντήρης, ποδήρης, μονήρης, χαλκή Κλίεια, Φαιώ θ' ιμιρόισσα, και Ευδώρη τα
ρης, χρυσήρης, θυμήρης. Sed θυμαρης Ηo νύτετλος, "Ας Υάδας καλίουσιν επιχθονι
πmero scribitur. Βarnes. φύλ' ανθρώπων. Νοtandum est vero, pri
1156. διχήρης, ] Μedius, sive, ut Βro mam hujus vocis syllabam communem
daeus vocat, sector men»is. Quum Grae esse: nam quum Ηomero et Ηesiodo
ci (verba sunt Βrodaci) menses suos Lu semper sit brevis, hoc saltem in loco lon
nae cursu metirentur. clarum est, eos ae ga esse deprehenditur, et Τheognis sane
quales in partes Ρlenilunii diem divisisse, primam του ύω similiter producit: Ουδε
Μusg. γαρ ο Ζευς Ούθ' ύων τάντας ανδάνει, ούτ'
Μηνες διχήρης,] Μensis sector. Quum ανίχων. Βαrnes.
Gracci menses suos Lunae cursu metiren 1157. σημείο», Νon utique cursus, sed
tur, clarum est, eos aequales in partes tempestatum. Μusg.
Ρlenilunii diem divisisse. Johannes Βro 1 159. Constructio est: ήμπισχεν άλλα
daeus. Μensis autem apud Gracos tri υφάσματα, ευηρέτμους βαρβάρων ναυς αντίας
fariam erat divisus: Ιστάμενος μην ικαλεί Ελληνίσιν. Ιtecte judicat Βarnesius,
το, ο άπό πρώτης έως δεκάτης Μίσος δε μήν, pugnam Salaminiam per prolepsin hic re
ο απο Δεκάδoς ίως Εικάδος Φθίνων δε μήν, spici. Μusg.
ο από εικάδος έως τριακάδος. Vide Gas 1160. Εύηρέτμοι, ναύ,] Ρenultima syl
sendum de Μense, etc, Βarnes. laba του Ευηρίτμονς communis est, de qua
ΙΩ Ν. 135

Κατ' εισόδους δε Κέκροπα θυγατέρων πέλας


Σπείρας
2 Λ'
συνειλίσσοντ, Αθηναίων τινός
Α' 2 ? Λ Α"

1 165 Ανάθημα, χρυσέους τ' εν μέσω συσσιτίω


"ν 9 ν
Κρατήρας έστησ’. εν δ άκροισι βάς ποσι 1 185

Κήρυξ ανείπε τον θέλοντ’ εγχώριον


Ες δαίτα χωρείν. ώς δ' επληρώθη στέγη,
Στεφάνοισι κοσμηθέντες, ευόχθου βοράς
Αdjanuam tabernaculi vero Cecropem prope filias,
Spiras convolventem, ίd quod cujusdam Αtheniensis
1165 Donarium erat , aurea autem in medio convivio
Ρocula collocavit. Summis vero pedibus incedens,
Ρraeco proclamavit, ut quicunque vellet indigena
Αd convivium veniret. Ρostquam autem impletum est tabernaculum,
Coronis οrnati, lauto cibo

1166. Κρητήρας.

re vid. guae nos ad Phα.niss. ν. 19. Ρer εστι Δράκων, τα δ' ώς εστίν άνθρωπος, Ηaec
hanc autem naumachiam Graecorum cum fere Βrodaeus. Ηis adde: Αpollodorus
Βarbaris videιur poeta velle illam ad Sa Βibliothec. Ι.ib. ΙΙΙ. c. 13. sect. 1. Κέ
Ιamina designare, non modo quod mag κροψ αυτόχθων, συμφυές έχων σώμα ανδρός
nam Graecis gloriam peperit, sed quod et και δράκοντος, της Αττικής έβασίλευσε πρώ
ipse eodem die natus fuerit, φua hacc vic τος. Ηinc et Διφυής dictus. Τalem et
toria a Graecis reportata. Praeterea mos Εrichthonium fuisse fabulantur; caetera
erat victoribus, in peplis puguas texere, erat homo, pedes draco: qui cum pedum
deorumque templis consecrare, et hos deformitatem cuperet celare, primus cur
tium spolia iis dicare, ut de Ηercule rus usum invenit, ut Servius notat ad il
memoratur supra ν. 1144. Ανάθημα δίου lud Virgilii Georg. Lib. ΙΙΙ. ν. 113.
παιδός, ού, Ηρακλίης Αμαζόνων σκυλεύματ’ Ρrimus Εrichthonius currus et quatuor
ήνιγκεν Θεό. Βarnes. αιμsus jungere equos, rapidisque rotis insis
Ρer prolepsin Αtheniensibus gratam ίere υίctor. Βαrrιes.
νictorias de Ρersis reportatas, inprimis 1 164. Σπείρας] Ιta ΜSS. Steph. Εd.
Salaminiam, indicat. Βeck. Αld. στείραις. e Cecrope, partim ho
1 161. s. Και μιξόθηρας φώτας, ιπτείας τ' mine, partim serpente, videri possunt
άγρατ, Ελάφων λεόντων τ' αγρίων θηράμα Αpollodor, Lib. ΙΙΙ. c. 13. Τzetzes ad
τα..] Videntur hac ad Ηerculis labores Lycophron. ν. 111. Fabulam inde or
pertinere, nempe ad Centauros ab illo tam crediderim, guod Cecrops primus
debellatos, ad Diomedeos equos, ad aeri Αtticorum barbariem exuere cαpit, nec
pedem cervam et Νemeaeum leonem. Εt tamen penitus exuit. Μusg.
credibile est, tanti herois acta texturis Σπείρας defendit Reisk., συν σπείρας
elaborata deo fuisse suspensa dicataque. ελίσσοντα νult idem esse, quod συν στείραις
Βarnes. ελίσσοντα εαυτόν, μέγις και βραδίως οίον
1163. 5. Κέκροπα θυγατέρων τίλας Σπείρας εξιλκόμενον και κινούμενον, και έρποντα.
συνιιλίσσοντα,] Spiras conυοίυentem, ut in Βeck.
Latina versione scripsimus. Fuit enim, 1166. εν δ'] Μalim ικ δ'. egrediens au
ut nugantur, Cecrops, superne homo, in tem pracco.
serpentem desinens: τα άνω ανθρώπου, τα άκροισι ποσί] Summis pedum digitis.
δε κάτω Δράκοντος είχεν, ut ait Τzetzes. quod άκροισι δακτύλοισι vocat Iphig in
Quin Demosthenes in epitaphio: Ηϊδεσαν Τaur. ν. 267. Cur id fecerit praeco, ne
Κεκροτίδαι τον εαυτών αρχηγών, τα μεν ώς mini, credo, obscurum erit. Μιμsg.
Ι 4
136 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

117Ο Ψυχήν επλήρουν, ώς δ' ανείσαν ηδονήν,


*k Παρελθών πρέσβυς ες μέσον πέδον, 1 190

Έστη, γέλων δ' έθηκε συνδείπνοις πολύν,


Λ Λ 2/ Α - Γ/

Πρόθυμα πεασσων εκ τε γας «ρωσσων ύδωρ


- /

Χερoίν έπεμπε νίπτρα, κάξεθυμία


1170 Αnimum implebant. ίδι vero voluptatem remiserunt,
[Canae] progressus senex φuidem in medium solum,
Constitit: risum vero movit convivis magnum,
Οfficiose ministrans illis. Νamque ex hydriis aquam
Μanibus fundebat lavacra, et adolebat

1 170, ανήσαν.

1169. Στεφάνοισι κοσμηθέντες,] Veteres excidisse videbatur. ΑΕmilius Ρortus


coronatos bibere observavimus supra ad praefigit αίας pro γαίας, Duportus τίως, ut
Cyclop. ν. 555. Εtiam coronatos epu respondeat τό ώς, alii o μέν. Βαrnes,
lari hinc constat: et Αristophanis Scho Ηeath, supplet ο μεν, Reisk. βοράς, vel
liastes: Τοίς γάρ ευωχoυμένοις περιέκειντο οι δαιτής. Βeck,
στίφανοι, καταψύχοντες το κρανίον ατο της 1172. γέλων δ' έθηκε] Μensae mini
του είνου θέρμης. Βrodacμs. strans ac vinum fundens, quod puerorum
1170, ανήσαν] Legendum ανείσαν vid. fuit, non grandaevorum hominum, munus.
supra ν. 254. Ιphig in Τaur. ν. 534. et Αthenaeus, Lib. Χ. ώνοχόουν ταρά τους αρ
1182. Βacch. v. 651. et 684. Μusg. χαίοις οι ευγενέστατοι ταίδες. Cicero in
ώς δ' ανήσαν ηδονήν,] ΑΕmil. Ρortus Ρisonem: Serυί sordidati ministrant, non
ait, pro ανίεσαν per metathesin ανείσαν, ηulli etiam Senes. Βrodarus.
et Αttice ανήσαν, scribi debere, Quidni γέλων δ' έθηκε συνδείπνοις πολύν,] Quia
ανήσαν pro ανήκαν, ut έδωσαν pro έδωκαν. hoepuerorum erat ministerium, non gran
Βarnes. davorum hominum. Αthenaeus Deipno
Ι.ocum ex Μusgr, emendationeita red soph. Lib. Χ. Ωινοχόουν παρά τοίς αρχαίοι;
didit Ρrev.: " Déja leur faim έtoit ap οι ευγενέστατοι παίδες. Cicero in Ρiso
paisée, et l'on enlevoit les mets dont les nem : Servi sordidati ministrant, nonnulli
tables étoient couvertes, lorsque le vieux etiam senes. Βαrnes,
gouverneur entre, etc. Risum vero ex 1173, έκ τε γάρ κρωσσών ύδωρ.] Ε vasis
citasse senem eo monet, quod partes ju aquariis, Αthenaeus Deipnosoph. Lib. ΙV.
nioris ministri in se susceperit. Βeck. Και νιψάμενοι τας χείρας, εστεφανούμεθα.
1171. δείτνων, quam uncinis hic inclu Βrodaeus. Εt nos quoque in Εsthera nos
si, in Αldina et ΜSS. deest. Μinus tra de Αhasueri convivio, ν. 812. Αλλ'
placet σκηνής, φuod Βarnesii supplemen ότε δαιτυν ίκον ομήλυδες είλατινασται, χείρα,
tum est, Imo, nostram emendationem πρώτον έλευσαν εν ύδατι, Βarnes,
verum esse, liquido ostendit distinctio Ve
terum, non tamen perpetua, inter δείπνον 1174. νίττρα,] Veteres, statim post
Θt δευτέραν τράπεζαν. Αlexis apud Αthe δείτνον, [an mensam priorem ?] manus
abluebant. Αthenaeus, Lib. ΧΙ. c. 11.
naeum, Lib. ΧΙV. c. 12. ΜΕΤΑΝΙΠΤΡΟΝ, ή μετά το δείτνον, ετήν
ατονίψωνται, μεταδιδομένη κύλιξ, vid. et
ουδε φιλόδειπνός ειμι, μα τον Ασκλητιόν,
τραγήμασιν χαίζω δε μάλλον - Ηesych. ν. μετανίττρις.
κάξιθυμία] Suffiendi causa adolebal.
Εt paullo antea : δείτνον έτερον παρατίθε Αthenaeus Lib. ΧΙV. [c. 11.] ή γε την
τα τραγήματα, c. 11. Μusg. πολλήν δαπάνη εν τοις δείτνοις παρέχουσα
Σκηνής παρελθών] Verbum σκηνής ex δευτέρα τράτεζα προσεγίνετο, και στίφανοι
nostro addidimus, quod videl. vetustate και μύρα και θυμιάματα. Βrodarus..
ΙΩ Ν. 137

1175 *Η
Σμύρνης ιδρώτα, χρυσέων
γ * δ τ' εκπωμάτων
Μ. κυ / Α' Α'

1 195
βχ, αυτός αυτώ τόνδε προστάξας πόνον,
Επει δ' ες αυλούς ήκεν ες κρατηρά τε
Κοινόν, γέρων έλεξ, αφαρπάζειν χρεών
Οινηρά τεύχη σμικρά, μεγάλα δ' έσφέρειν,
1175 Μyrrhae succum, et aureis poculis
Ρraeerat ipse, sibi ipsi vendicans hoc ministerium.
Ρostquam vero conυιυίum ad tibias venit, et ad poculum
Commune, senex dixit, oportere auferre -

Ρarva pocula vinaria, et magna adferre,

1178. Καινόν. 1179. Οιν. σκεύη,

1175. Σμύρνης ιδρώτα,] Plinius Lib. έλεξ,] Εd. Αld. ίλεξεν. ΜS. Ε. ίλεξι.
ΧΙΙ. c. 15. Sudant αμlem sponte, prius Μusg.
φuam incidantur, Stacten dictam, cuί ηul 1178. s. άφαρπάζειν χρεών Οινηρά σκεύη
ια pre/artur Βrodaeus Confer Dios σμικρά, μεγάλα δ' εισφέρειν,] Quamvis So
corid. Lib. Ι. c. 78. Μusg. crates apud Platonem in Ρrotagora musi
1177. αυλού,] Ita Εd. Αld. ΜSS. cas usum in conviviis improbet, illamque
Steph. άλλους. Finito convivio, intro Εuripides Μedeae, v. 195, &c, funeribus
ducti vulgo tibicines, vid. Χenoph. Sym τηagis convenire, ad luctum mitigandum,
pos. Platonis comici fragmentum Αthe asserat, guamvis et ipse eodem tempore
naei, Lib. ΧV. c. 1. agnoscat usurpari magis in conviviis; ta
Εundem morem tangίt Philo Jud. p. men et Χenophon in epulis eam admittit,
183. Εd. Τurneb. et Phemius apud Ηomer, et Demodocus
ή κεν] Scil, το πράγμα. Quum res ad quoque, et regum Ρersicorum exempla,
tibias υcnisset. Μusg. de qua re vide Εsther nostram, sive Αυ
λικοκάτοπτρον, ad ν. 144. Ουδ' από φόρμιγ
Επει δ' ες αυλούς ή κεν] Δηλονότι δαίς, ή
γος καλής αναθήματα δαιτος, &c. . Εt ibί
συμπόσιον. Ιta olim Αldi editio recte, ut ad exemplum Demodoci et Phemii Τer
puto, nec satis causa video, cur posteri simbrotus a nobis proponitur. Cum au
ores άλλους legerent pro αυλούς , pluri tem ad Chordas et cantum convivantesac
mum autem, cur αυλούς retineatur, guic cederent, minoribus poculis remotis, ma
quid Ηenr. Stephanus de Veter suis Co juscula poscebant. Ut Diogen. Laértius
dicibus jactet. Εt sane Suidas in voce in Αnachars. Και θαυμάζειν φησί, πως
Βαρζά Αι μουσουργοί βάρβαροι ούσαι γυναί "Ελληνες, αρχόμενοι μεν εν μικροί, πίνουσι,
κες όνομα αυταίς επιχώριον Βαρζά. Και τλησθέντες δε εν μεγάλοις, Ηaec miram ex
τούτων αι μεν αυλούσιν, αι δε ψάλλουσι 9"gy
hoc Εuripid. loco lucem accipίunt. Νο
ταχόρδω, αι δ' επταχόρδω ψαλτηρίω, αι αυ tandum est vero, φuod majusculus κρατής,
ται δε προσάδoυσι τό ψαλμώ. - Και λήγον καινός hic dictus, qui in convivio circum
τι μίν του ποτού τό βασιλεί και η ωδή ξυνε ferri solebat, ωδός appellaretur, quod abs
παύετο, ότότε δε εγχίαι κελεύσειεν, αύεις ήξ
φue cantu propinare, vel excipere, non
χοντο άδειν και ψάλλειν . De musica au liceret; ut videre est apud Τryphonem
tem conviviis adhibita vide ad notam se
quentem. Βαrnes.
grammaticum in Ονομαστικό. Βαrnes,
1179. Ηeath. probat lectionem a
1178. Καινον,] Legendum κοινόν. Com Steph, allatam κενόν. Βeck.
memorat κρατήρα κοινόν, Αristides Ιsthmi
ca, p. 54. vid. Spanhem. Εpistol. ad Μo οινηρά σκεύη σμικρά,] Ηaec adducit
rell. p. 59. Claudianus Praefat. in Νuptias Μusgravius ad Hippolyt. 1545. ut exem
Ηonorii et Μaria, ν. 5. Ρracύeretque Joυί plum vocalis ante ΣΚ correpta.
communία Ρocula Chiron, Ιn Sophoclis Αjace 1077. pro γεννήση
138 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

1180 Ως θάσσον έλθωσ’ οίδ' ες ηδονάς φρενών.


"Ην δή φερόντων μόχθος αργυρηλάτους 1200

Χρυσέας τε φιάλας ο δε, λαβών εξαίρετον,


"Ως τώ νέω δή δεσπότη χάριν φέρων,
Έδωκε πλήρες τεύχος, εις οίνον βαλών,
1185 "Ο φασι δούναι φάρμακον δραστήριον
Α' ρ - « Λ' > Α' Λ'

Δέσποιναν, ως παίς ο νέος έκλίποι φάος' 1205


Κουδείς τάδ' ήδειν. εν χεροίν έχοντι δε
Σπονδας μετ' άλλων παιδι τώ πεφηνότι

1180 Ut citius veniant hi ad voluptatem animorum.


Εrat tum labor adferentium argentea
Αtque aurea vasa. Ιpse vero capiens eximium,
Τanquam novo hero utique gratificaturus,
Dedit plenum vas, jaciens in vinum
1185 Εfficax venenum, φuod dicunt et dedisse
Dominam, ut noνus filius lucem relinqueret;
Εt nemo hoc norat : habenti vero in manibus

Libationem cum aliis filio nuper invento,

satis inepte κτήσηται conjecerat Βrunckius dit hac : " Rata est haec prosodiae lex, a
ad Εuripid. Οrest. 1208. Quod tamen qua discessionem nunquam fieri licuisse
ipse postea et metro esse contrarium, et ostendunt cum alii, tum Μarkland. ad
sensui minus necessarium agnovit. Εx Εur. Suppl. 656. Succurrit tamen Εu
emplum autem violatae regulae unicum ripidis senarius, qui virum doctissimum
profert, neque remedium tentat. Ιpsi fugit, in quo si nihil a librariis peccatum,
igitur tentemus, Locus est Ιon. 1179. culpam ipse poeta commeruit. Sed exem
οινηρά σκεύη σμικρά - Τu vero repone plum unicum est, quo lex non labefacta
Οινηρά ΤΕΥΧΗ σμικρά - Αlterum enim tur. Versus est: oινηρά σκεύη, &c. Ve
est vulgi verbum, a Τragicis nusquam ad rum est, φuod ait Μarklandus, ab Ηome
hibitum, alterum vero probum et Εuri ri versibus hexametris ad tragicorum se
pidi familiare : Ηec. 6ο7. (sc. edit. narios argumentum metricum non recte
Μusgr.) Αndrom. 167. Ιph. Τaur. 168. transferri.'' Βeck,
Cycl. 88. 208. 226. Ιon. 144. 276. in 1182. φιάλας.] Ρocula, ex quibus bi
hac ipsa scena 1184. Εlectr. 14Ο. 36Ο. bebant convivae. Ρollux, Lib. VΙ. sect,
496. Ρογ'.
59. Μusg.
Οίνηρή σκεύη σμικρά,] Porsonus ex Ηe
sychio restituit τεύχη, et metrum sanavit. 1187. ήδειν.] Sic scribendum, guan
Μaltby. quam tertia persona, recte monuit Pier
μεγάλα δ' εισφέρει»,] Laertius in Αna sonus ad Μαridem, p. 174.
chars, και θαυμάζειν φησί, τώ, "Ελληνες εν χερού) Ιta ΜS. Ε. Εd. Αld. ενχες
αςχόμενοι μεν εν μικροί, πίνονσι, πλησθέντες σιν. Μusg.
δ ι μεγάλοι: Βrodacus. χερσίν εκχέοντι δι] Οlim cum scribere
Βrunckius ad Soph. Αjac, 1ο77. p. tur: εν χερσιν έχοντι δε, aperta et insigni
172..Τ. ΙΙ. postquam ostendit, nuspiam νersus jactura, Scaliger et Canterus χε
apud Αtticos scenae poetas vocalem ante ροί legebant, id putantes sufficere, sed
litteras κτ, πτ, μν, σκ, σμ, corripί, ne qui έχοντι erat verbum suspectum ; et impor
dem in diversis vocibus, sed vocalem bre tunus videbatur hiatus ad ήδε. : φuare Du
vem ante illas litteras semper produci, ad porti lectionem hac in parte amplector,
ΙΩ Ν. 139

Βλασφημίαν τις οικετών έφθέγξατο,


1190 Ο δ', ως εν ίερώ μάντεσίν τ' εσθλοίς τραφείς,
9 Α 2/ - / Υ 2/ Α'

Οιωνόν έθετο, κακέλευσ' άλλον νέον 121Ο

Κρατήρα πληρούν τάς δε πριν σπονδάς θεού


Δίδωσι γαία, πάσι τ' εκσπένδειν λέγει.
Σιγή δ' υπήλθεν εκ δ' επίμπλαμεν δρόσου
1195 Κρατήρας ιερούς Βιβλίνου τε πώματος.
Καν τώδε μόχθω πτηνός εσπίπτει δόμοις 1215
Κωμος πελειών Λοξίου γάς εν δόμοις
Dixit aliquis ex domesticis vocem inominatam :
1190 Ιlle vero, ut qui nutritus fuisset in templo, et inter peritos vates,
Οmen esse duxit, et jussit alium novum
Craterem impleri: priorem vero libationem dei
Dat terra, omnibusque edicit ut effundant,
Silentium vero successit. Ιmplemus autem rore
1195 Crateras sacro, et vino Βiblino.
Εt in medio hoc labore, irruit in domum volucre
Αgmen columbarum. Αpollinis enim in templo

χερσιν εκχέοντι δε, et in textum admitιen Βιβλίνου τε τώματος.] Ηesiod. "Εργ. β'.
dam reor. Βarnes. ν. 207. Είη τετραίη τε σκιή και Βύβλινος οί
1188. Στoνδας] Vinum, quo diis li νος. Ρroclus in locum : "Οτι ούτος ο οί
barent. Αthenaeus Lib. ΙV. άτες και νος, ώ, ο Θάσιος, ευδοκίμει, λίγει και Ευρι
Πλάτων φυλάσσει κατά το συμπόσιον μετά τίδης. hunc nimirum respiciens locum.
γαρ το δειπνήσαι στoνδάς τι φησίν τοιήσαι, Μoschopulus : Βίβλος, ώς φησι, ποταμός,
και τον θεόν παιωνίσαντας τους νομιζομένοις ή πόλις Θράκης. Ιterum Ρroclus: Βύζλι
γίρασι, Βrodaus. νος οίνος, ήτοι από αμπέλου ουτω καλουμένης,
1189. Βλασφημίαν] Plato legum Sep ως και Πράμνειος, ή πόλις Θρακική, Ιtem
timo: Θυσίας γενομένης, και ιερών καυθέν Τzetzes in locum : Και οίνον Βύβλινον πίνε,
των κατά νόμον, εί τω τις φαμιν ιδία ταρασ ατο Βυβλίας, αμπέλου Θρακίας, ή ελαφρόν
τάς τοί, βωμοί, τε και ίιροί, υιός, ή και και υδατώδη, κατ' εμέ, ατο των Ασσυρίων
αδελφός, βλασφημεί πάσαν βλασφημίαν, αρ' των περί την Βίβλον και Λίβανον εκεί γά
ουκ αν φαίμεν αθυμίαν και κακήν ήτταν και υδροτόται. Τheocritus Ιdyll. ΧΙV. ν. 15.
μαντείαν, και τοις άλλοις αν οικείοις φθίγγοι Ανώξα δί Βύβλινον αυτοί, Ευώδη, τιτόρων
το εντιθείς. Βarnes. ετέων, σχεδόν ώ, από λανού. Scholia : οί
1195. Δίδωσι γαία,] Εrgo, nisi aliquis νον δηλονότι Θρακικόν ή ούτω καλουμένης της
male ominata verba edidisset, τιon in ter αμπέλου από της Θράκης, &c. De hoc
ram fudisset, sed in mensam. Μusg, vino vide Αthenaeum Deipnosoph. Lib.
1195. ιερούς] Μalim ιερής, sacri roris. Ι. c. 24. Ηesych. βίμβλινος, (lege βί
Ρlutarchus de fonte quodam Delphico: βλινος) είδος είνου και γένοι αμπέλου εν
όθεν έχρώντo πρός τι τάς λοιξας τώ ύδατι Θράκη και ο απαλός οίνος. Επίχαρμος
τούτω. Οp. Μor, p. 716. Εd. Steph. δε τον απ' ορίων βιβλίνων, ίστι δί Θράκης.
ubi plura. Εt sane Βιβλίνων ορίων meminit Αthenaeus
Βυβλίνου] De vino Βiblino, vid. Ηe loco modo laudato, et ΑΕschylus in Ρro
siod. Οp, et D. ν. 207. in eumque gram metheo, ν. 810. Quare Ηesychium supra
maticos, Αthenaeum, Lib. Ι. p. 51. Ηe emendavi, legendo απ' ορίων Βιβλίνων, pro
sychium, v. Βίμβλινος, Τheocrit. Idyll. από βοιων βιβλίνων. Εst etiam urbs ΑΕgyp
ΧΙV. ν. 15, Μusg. ti Βύβλος dicta: Scholiastes ΑΕschyli ad
140 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ
2 r Α'
"Ατρεστα ναίουσ'. ως δ' απέσπεισαν μέθυ,
θk δk θk

Κεις αυτό χείλη πώματος κεχρημέναι


1200 Καθήκαν, είλκον δ' ευπτέρους ες αυχένας,
Και ταις μεν άλλαις άνοσος ήν λοιβή θεού, 122Ο
Λ Η γ

"Η δ' έζετ, ένθ' ο καινός έσπεισεν γόνος, -


Ποτού τ' έγεύσατ, ευθύς εύπτερον δέμας
5/ 2 Α' ? 2/ 2 και/

Εσεισε καβάκχευσεν, εκ δ έκλαγξ' ότα


1205 Αξύνετον αιάζουσ' έθάμβησεν δε πάς
Θοινατόρων όμιλος όρνιθος πόνους 1225

Secure habitant, postquam autem vinum effuderant,


4 " " η" 4

Τum vero in ipsum rostra potus cupida


1200 Demiserunt, et traxerunt pennata in guttura :
Εt caeteris quidem erat innoxius potus dei:
Quae vero consederat, ubi novus filius vinum effuderat,
Εt gustarat potum, statim corpus pennigerum
Concussit, et bacchari cα pit, et cum clangore vocem emisit
1205 Οbscuram, gemens, obstupuit autem totus
Convivarum coetus oύ columbae labores.

12Ο2. Η δ' ίζετ.

locum : Η δι Βύβλος τόλι, έστιν Αιγύπτου, Αtticum pro άτζεστον, et neutrum ad


Βαrnes. jectivum ponitur pro adverbio, ατρέστως.
Reisk, legit ιεράς, scil. δρόσου. Βeck. απέστεισαν] Si de convivis sumatur,
recte ατέστεισαν manet, tum vero in se
Reisk. δόμοι, improbat, φuod non cre φuenti versu Canteri lectio necessaria erit:
dibile sit, columbas in tentorium homini
Κείναι τα χείλη. Sin de columbis, cum
bus plenum convolasse, igitur suspicatur Scaligero legendum άτίστασαν, et dein
δρόμο legendum. Βeck. ceps : Κεις αυτό χείλη. Ωuae lectio Βro
1197. Κωμος τελειών] Μultitudo colum daeo, Scaligero et Porto placet. Βαrnes.
δανum. Εuripides in Ηippolyto, v. 54. Vulgatum ατέστεισαν contra Scalig.
πολύς δ' άμ' αυτό τροστολων οπισθότους Κώ tuetur Ηeath, sed pro κείς scribit εις.
μος λέλακεν. Κωμος itaque quamvis tur Reisk. putat, versum excidisse, hujus
bam sonat. Vide, quae nos ad Supplic. fere sententiac : postquam ατέστεισαν μίθυ,
ν. 400, et Cyclop. ν. 39. Fuisse porro εfudissent υίnum, Delphici puta in ter
sacras hoc in templo columbas, auctor est ram, redibat quisque ad pristinam sedem,
libro decimo sexto Diodorus Βrodarus. et vacuum spatium relinquebant, in quo
1198. ώς δ' απέσπεισαν μίθυ,] Μale Ιn considerent columbae. Sic autem supplet
terpres : postφuam gusίαυcrunt υinum : lacunam: ανά μεν εχώρουν, αι δ' ετέτταντ'
Verιendum : 1»ostφuanι υinum in terram αυτίκα, κει, αυτό χείλη. Βeck.
gήμdissent, conviva se Μusg. 1199. Κ' εις αυτό] Αbundat hic και,
"Ατρεστα ναίουσ'.] Legendum άτρεστοι, vel potius significat actionis celeritatem.
ναίουσ' inquit Βrodaeus, miserando errore: vide quae citavimus ad Iph, in Αul. ν.
sic enim spondeus esset in secundo loco. 151. Confer etiam Ηeraclid. ν. 17Ο. Εd.
Guare maneat omnino άτρεστα, φuod est Αld. κ' εις αυτά. Μιιsg.
5
ΙΩ Ν. 141

Θνήσκει δ' απασπαίρουσα, φοινικοσκελείς


Χηλάς παρείσα. γυμνά δ' εκ πέπλων μέλη
Υπέρ τραπέζης ήχ ο μαντευτος γόνος,
1210 Βοά δέ τίς μ' έμελλεν ανθρώπων κτανείν,
Σήμαινε, πρέσβυ σή γάρ ή προθυμία,
ν- \ - -- * / Λ.
123Ο

Και πωμα χειρος σης εδεξάμην παρα.


Ευθύς δ' ερευνά γραίαν ωλένην λαβών,
- 2 2 " / Ο 1/ » Ο

Επ' αυτοφώρω πρέσβυν ως έχονθ' έλoι. ν ν Α'

1215 "Ωφθη δε, και κατείπ' αναγκασθείς μόγις


Τόλμας Κρεούσης πώματός φ"g μηχανάς, 1235

Μoritur autem palpitans, el purpureos


Ρedes demittens. Νuda tum ex vestibus membra
Supra mensam misit vaticinio declaratus filius.
121Ο Clamatque : quis hominum voluit me occidere 2
Ιndica, Ο senex; tuum enim fuit hoc studium,
Εt poculum a tua accepί manu.
Statim vero inquirit senile brachium prehendens,
Ut in ipso facto caperet venena gestantem.
Deprehensa sunt autem, et coactus vix declaravit
Facinus Creusae, et machinationes poculi.

φ» «
1209, γκέν θ•

τώματος κεχρημέναι] Πώμα hoc in loco vide in notis ad Diod. Sic. Ι.ib. ΧVΙΙ.
pro τόμα dicitur, et potus significat: c. 55. φuibus adde ΑΕschyl. Ρers. ν. 199.
sic supra v. 1195. Βιβλίνου τι τώματος et 468. Μusg.
dixit, ut et in Cyclope, Αlias significat γυμνά δ' εκ τίτλων μίλη] Οb tunicas
operculum, ut τώμα τίθειο, Ηesiod. disruptas, quod ad horrida facinora, blas
Ιtem έκκωμα, poculum, ut mox ν. 1212, phemias et aerumnas, facere solebant ve
Βarnes. teres. Βarnes.
1204. καβάκχευσεν,] Ιta ΜS. Ε. ut 1209. Υπέρ τραπέζης] Ιn mensam
jam vulgatae. Εd. Αld. κακβάκχενσεν, scil. unde audiri et conspici ab omnibus
Μusg. posset.
1205. Ηeath. scribit : αιάζουσ' έθάμβη ήκε ο] Βarnesius in margine ήχ' ο.
σεν. Βeck. Μusg,
1207. Θνήσκει δΊ Ita ΜS. Ε. ut jam ήχ' ο Ηeath. ob metrum reponit.
νulgatae. Εd. Αld. Θνήσκουσα δ'. Μusg. "rτερ τρασ. ήκ.] Prev. sic intelligit:
Θνήσκει δ' απασπαίρουσα, φοινικοσκελείς] il montesur la table; ut scilicet conspice
Giuum olim scriptum erat: Θνήσκουσα δ' retur et audiretur. Βeck.
απασπαίρουσα, etc. Canterus recte lege 1214. Leg. ώς αλόντ' ίχοι, vel ώς ιλών
bat: θνήσκει δ', etc. Cui accessit Scalig. 9ένοι, occiderel. Reisk,
Caeteri male. Βαrnes.
1208. γυμνά δ' εκ τίτλων μίλη] Dila 1215. "Ωφθη] Conspectus est. Ηoc sί
ceravit utique vestes, more antiquorum, de sene intelligitur, parum sibi constat
cujus meminit et Βarnesius. Εxempla Εuripides, qui nunc demum conspectum
142 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Θεί δ ευθύς έξω, συλλαβών θοινάτορας,


"Ο πυθόχρηστος Λοξίου νεανίας,
Καν κοιράνοισι Πυθικοίς σταθείς, λέγει,
1220"Ω γαία σεμνή, της Ερεχθέως ύπο
"- " ν Λ. Α'
1240
Ξένης γυναικος φαρμακoισι θνήσκομεν.
Λ- γ / -

Δελφών δ' άνακτες ώρισαν πετρορριφή


- γ ν " γ. Α' -

Θανεί, εμην δέσποιναν ου ψήφω μια,


Τον ιερόν ως κτείνουσαν έν τ ανακτοροις
Currit vero statim foras secum ducens convivas.
Αpollinis vaticinio renunciatus filius,
Εt stans inter proceres Ρythicos dixit:
1220 Ο sancta terra, ab hac Εrechthide
Peregrina muliere, venenis extinguimur.
Delphorum vero principes decreverunt, ut de rupe praecipitata
Μoriatur mea domina, uno suffragio:
Ut quae υίrum sacrum interficere voluerit, et in templo

tradit, quem ν. 1213. ab Ιone apprehen τοί φύγω δήτ' - εκ γάς ίςκων τρούλαβον μέγις
sum dixerat. Sed hanc inconstantiam pe τόδα -
perit, ni fallor, mendosa in versu praece μή θανείν.
denti lectio. Scribo:
Κir tandem er insidiis huc pedem proripuί.
ετ' αυτοφώρω φάςμαχ' ώς έχονθ' λοι. De voce έρκος νίde qua notavimus cap.
Οι ίpsum υenena gestanlem offènderet.
xν. (Εm. Cr.) Junge τοί φύγω δήτα (ώστε)
Ηepertα αιμtem sunt
coactus αegre tandem declarαυit.
Ά
et ipse
μή θανείν. Jacobs.
1223. ου ψήφω μιά,] Ιnterpretatur Βar
Quantam vim in judiciis habuerit de nesius : communibus su/fragiis, non μπο
tantum calculo, Sed huic sensui melius
prehensio veneni, luculenter docebit Cic. conveniret ψήφω μιά sine negativo. Vi
pro Cluentio, c. 18. Μusg. dendum, an legi possit [ut Reisk. emen
1222. πιτρορριφή] Πετρορριφής, λιθόβλη davit] εν ψήφω μιά, ubί εν redundabit, ut
τος, και ο εκ πέτρας αποκρημνισθείς, φuam
in phrasi εν λιταί,, Ρhiloctet. ν. 61. εν
significationem hoc in loco praefero; χειρών νόμω, Ρollux Lib. ΙΙ. sect. 149.
usitatum enim erat Delphis, noxios de
υτό ψήφου μιάς, φuod habet Αristoph.
rupe dejicere, quo mortis genere ΑΕsopum Lysistr. v. 27Ο. alio sensu dicitur. S. Paul.
affecerunt. Vide infra ad ν. 1236.
Βarnes. Εp. ad Rom. xv. 6. ομοθυμαδόν εν ενί στό
1222. s. In his versibus vitium inhaerere ματι. Μusg.
videtur: ου ψήφω μιά,] Communibus suffragiis;
non uno tantum calculo, sed omnibus, ut
ποι φύγω δήτ' , εκ γάς άκων τρούλαβον μέγις quae aperte capitali supplicio digna vide
τόδα, retur, guod antistitem Dei veneno tollere
μη θανείν' κλετή δ' αφίγμα, διαφυγούσα τολε decreverat, idquein ipso templicolliminio.
Βarnes.
μίους,
1229, ουκ έστ', ουκ έστι θανάτου] Con
Sic in antiquis editionibus legitur Βar cinnius erit metrum, si legas έστιν, ut ver
nesii autem lectio -εκ κακών γαρ πρ. ex sus sit glyconius πολυσχημάτιστος ex dis
quo fonte manaverit, ignoro. Ρropius ad pondeo et choriambo. Ηeath.
corrupta lectionis vestigia accesseris cor 1251. ss, φανεςά γάς, φανεςά τάδ' ήδη
rgens:
ΙΩ Ν. 143

1225 Φόνον τιθείσαν. πάσα δε ζητεί πόλις


Λ Γ.

Την αθλίως σπεύσασαν αθλίαν oδόν 1245


- y / Α'

Παίδων γάρ ελθούσ’ εις έρoν Φοίβου πάρα,


Το σώμα κοινή τοις τέκνοις απώλεσεν. /
ΧΟ. Ουκ έστ', ουκ έστιν θανάτου
1230 Παρατροπα μελέα μοι'
Φανερά γαρ, φανερά τάδ' ήδη, 1250

Σπονδας εκ Διονύσου βοτρύων θοάς


1225 Caedem committere conata sit. Τota vero quaerit civitas
Ιllam, quae huc maturavit miserum iter:
Ιiberorum enim desiderio ad Phα:bum profecta,
Corpus suum una cum liberis perdidit.
Cho. Νοn est; πon est mortis
123Ο Εffugium mihi miseras :
Μanifesta enim sunt, manifesta sunt haecjam
Libationes ex Βacchi racemis cum perniciosae

1227. Φοίβον πάρα. 1229. Ουκ έστι θαν,

σπονδας εκ Διονύσου βοτρύων ΘΟΑΣ gentibus antiquorum lectoribus sponte oc.


εχίδνας στάγοσι μιγνυμένας ΦΟΝΩι. current. Jacobs.
1252. θοά,] Εd. Αld. θοάς. ΜS8.
Ιn θεάς, φuod sensum impedit. Codices Steph. χοάς. Μusg.
variant, guorum alii θοάς, alii χοάς exhi 1252. s. Σπονδας εκ Διονύσου βοτρύων θεάς
Dent. Illud ineptum, hoc ad veram scrip Εχίδνας σταγόσι μιγνυμίνας Ά Ηenri
turam ducit. Suspicor enim Εuripidem cus Stephanus inquit: Pro θράς habent
scripsisse Vet. Cod. χοάς. Αt Βrodacus θεάς mutat
σπονδας εκ Διονύσου βοτρύων ΟΛΟΑΣ
in θοάς, cui assentior. Εt ego quoque;
atque hunc locisensumastimo: φανερά τάδ'
εχίδνας στάγονιμιγνυμένας ΦΟΝΙΟΙΣ. ήδη γέγονε, δηλονότι τάς στoνδας σινηρας τού
Βάκχου της θοάς Εχίδνας και της οξείας
Sic haec verba expeditum sensum habent. και όλεθρίου Γοργόνος φόνν και φονίαις στα
Οmnία jam αpertα sunt, perniciosαπι li γόσι μεμιγμίνας, Γοργόνα autem et hic et
ύationem υini cum cruentis υίpera guttis alibi saepe "Εχιδναν, aut viperam, empha
ή. cum υipera sanguine, esse commirtanι. tice vocat, φuia habuit thoraca viperis se
Ιn στoνδας ολοάς poétarum animadverte minatum, Θώρακ''Εχίδνη, περιβόλεις ώτλιν
usum, qui nonnunquam epithetis utuntur, μίνον, ut ipse poèta loquitur, supra ν. 993.
ex re subsequenti natis et derivatis. Ιta, Βαrnes.
ut exemplum laudem, Lentulus Gat. Ιta hacc metra constituenda :
Εpigr, VΙ. Στoνδας εκ Διονύσου pherecrateus.
Σήμα τέδ' Αςχιλόχου παςαπόντιον, ός τοτε Βοτρύων θοάς ιχίδνας trochaicus dimeter,
πικρήν Σταγότι μιγνυμίνας φόνω periodus,
Μούσαν εχιδναίω πρώτος έβαψε χέλω. Ηeath. φui etiam conjicit φόνου, ut con
structio sit; σταγόσι φόνου ιχίδνας, guttis
ubi Μusa nullam ob aliam causam πικρή sanguini,
υίperae, Contra Βarn. etiam mo
vocatur, nisi quod Αrchilochuseam primus net, fuisse hoc venenum revera viperac
felle imbuisse dicitur. Αlia exempla dili sanguinem. Βeck,
144 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

2. Α' Α' - Α' Α'

Εχίδνας σταγόσιν μιγνυμένας φόνω,


Φανερά θύματα νερτέρων, Α'

1235 Συμφοραί μεν έμώ βίω,


1255
Λεύσιμοι δε καταφθοραί.
Λ' λ
Δέσποινα, τίνα φυγαν πτερόεσσαν, ή
Χθονός υπό σκοτίων μυχών πορευθώ,
Α/
Θανάτου λεύσιμον
2. Λ' Α'
(1240)
Αταν αποφεύγουσα, τεθρίππων 126Ο
'Ωκίσταν χαλάν επιβάσ', ή
Πρύμνας επί ναών,
Ουκ έστι λαθείν, ότε μή χρήζων
Εchidnae gutta mortifera mixtas esse :
Μanifesta sunt sacrificia mortuis parata,
1235 Calamitates quidem mea vitae,
Εt exitium per lapidationem.
Ο domina, quanam alata fuga, aut
Sub tenebricosos secessus terra ibo,
Μortis !apidibus-allatum
124Ο Εxitium fugiens? an quadrijugorum equorum
Celerrimam ungulam conscendens, aut
Ιn puppi navium ?
Νοn licet cuίηuam latere, nisi volens

1233. φόνω,] Εmendat Reiskius φόνου, genus, non absurde a Choro commemo
φuod mihi subfrigidum videtur. Lego: ratam arbitror. Μusg.
Λεύσιμοι δε καταφθοραί.] Ut ex versu
σταγόνιμιγνυμίνας φονεϊ. 1222. Dejectionem e saxis apud Del
phos usitatam probavimus ; sic ex hoc
σταγόνα in singulari pro humore quovis loco, ut et versu 1259. ubί θανάτου λεύσι
libenter adhibent. Sic μαζών ημετέρων μον άταν, apparet, Chorum lapidationem
σταγόνα, Αntholog. Η. Steph, p. 228. formidasse, Νeque tamen has res inter
σταγόνα στονδίτιν, ibid. p, 420. Διωνύσου se pugnant, Quamvis enim reis usitatum
σταγόνι, Αntholog. Reisk. Εp. 415. et solenne esset id mortis genus, Chorus
σταγών φονεύς, uι χείρα φονία, Ιphig in tamen potuit et aliudsibi notiusformidare.
Τaur. v. 587. ξίφου, φονίως, Soph. Αjac. Quin de saxo hanc dejiciendam mox
ν. 1050. Μusg. aperte Ion affirmat, ν. 1267. "οθεν τε
1234. θύματα νερτέρων,] Sic άγειν τα τραίoν άλμα δισκευθήσεται. Βarnes,
θύματ’ εις άδου τάδε, Ηerc, Fur. ν. 450. 1238. Reisk. emendat φωλάν πετρέεσ
Lycophron : άδη - θυμάτων, 1188. vid. σαν (ίustrum, ατμrum sareum), ή χθυνες
et Ηerc. Fur. 45Ο. Μusg. υποσκότιον μυχόν Βeck.
1236. Λεύσιμοι καταφθοραί.] Lαpidatio. 1244. λαβείν.] Η. Stephani emendatio
Εt tamen Creusam e rupe Delphica απο est. Εd. Αld. λαβείν. Μusg.
κρημνισθήναι jusserant proceres urbis, conf. 1245. s, μέλει ψυχή σε ταβείν ;] Ιta
ν. 1222. et ν. 1267. Εgo vero cum Βar Εd. Αld. ΜSS. Steph. μίλλει. Sed le
nesio lapidationem, utpote notius mortis gendum cum ΑΕmil. Ρorto μένει. ΑΕschyl.
Ι Ω Ν. 145
ν
Θεός εκκλέπτει. (1245)
1245 Τί ποτ', ώ μελέα δέσποινα, μένει 1265
Ψυχή σε παθείν, άρα θέλουσαι
Δράσαί τι κακόν τους πέλας αυται
Πεισόμεθ', ώσπερ το δίκαιον. (1249 )
Πρόσπολοι, διωκόμεσθα θανασίμους επί σφαγάς,
ΚΡ.
1250 Πυθία ψήφω κρατηθείσ', έκδοτος δε γίγνομαι. 1270
ΧΟ. "Ισμεν, ώ τάλαινα, τάς σας συμφοράς, ίν' εί'
τύχης.
ΚΡ. Ποί φύγω δήτ', εκ γαρ οίκων προύλαβον μόγις
πόδα,

Deus ipsum surripiat,


1245 Quidnam, Ο misera domina, Ιmanet
Αnima te pati ? Αnne volentes
Αfficere aliquo malo alios, ipsae
Ρatiemur hoc ipsum, ut justum est?
Cre. Μinistrae, investigamur ad funestam necem,
1250 Ρythio suffragio damnata dedor autem αd supplicίum.
Cho, Scimus, Ο misera, tuas calamitates, ubisis infortunii.
Cre, Quo fugiam igitur? vix enim abstuli pedem extra πmala,

1245, μίλει. 1246. άρα. 1250. Πυθίω. 1252. εκ. κακών γάς.

Ρers, v.809. ου σφίν κακών ύψιστ' ιταμ est. Sic ν' εί κακού, Soph. ΟΕd. Τyr.
μίνιι παθείν, Soph. Αjac. ν. 694. oίαν σί 421. 7 ήμεν άτη, ejusd. Εlectr. 942. Εd.
μένει πυθίσθαι παιδός δύσφορον άταν. Αld. ίν' ευτυχής, unde Canterus, non pro
Μusg. solita felicitate, ουκ ευτυχείς. Μusg.
1245. 5. Τί ποσ', ώ μιλία δίστoινα, μέλλει "Ισμεν, ώ τάλαινα, τας σας συμφοράς, ν' εί
Ψυχή σή παθιίν,] Ιta legendum arbitror, τύχης.] Οlim erat: Άν ευτυχής, Canterus
pro μέλει ψυχή σε παθείν Ψυχή autem σή in hac re certe subfrigide: ουκ ευτυχείς,
est idem, quod σύ, licet personam induit Ωuem sensum Latina versio post hausit,
tertiam, ut sit: Τίποτε, ώ μιλία Δέσποινα, antequam et ipsa a nobis nitidior facta.
μίλλεις σύ παθιίν, Αlius sensus frigidior Scaliger itaque solus hic recte scripsit :
paulo: Τί πoτι μίλει σοι σι ταθείν : nam ίν' εί τύχης, ubi sis infortunii, ut nunc ex
et sic ψυχή pro σε stabίι. Vide ad Ηelen. posuimus: ίνα της τύχης εί, ήγουν όπου της
ν. 52. Βαrnes. δυστυχίας ήλθες. Ιta Sophocles: ίν' εί
Ηeath. reponit: Τί ποτ, ώ μιλία Δίσ κακού. Ιta ipse Εuripides Ηelen, v,
1444. ίν' ελθείν βουλόμισθα της τύχης, Vid,
ποινα, μίλει ψυχή, σύ πάθοις , i. e, μίλει
ψυχή έμή, τί τοτε συ τάβοις, Βeck. qua nos in eum locum Βarnes.
1252. εκ γάς άκων τρούλαβον μόγιε
1249. Citat R. Ρ. Ρraef. ad Ηecub, p. πόδα,] Εκ κακών γας recentes edd. εκ γαρ
clxxviii. Βurn. άτων Μusgrav. Lege εκ γας οίκων, Ρhe
1250 πυθία] Η. Stephani emendatio τecrat. Ρolluc. VΙ. 60. (Vid. ad Μed.
est. Εd. Αld. πυθία, quod male retinet 44.) Ρor. - -

contextus. Μusg. εκ κακών γάς] Ita jamdudum, .nescίο


1251. ίν' εί τύχης.] Scaligeri emendatio quo monente, ediderunt. Εd. Αld. εκ
VoL. VΙΙ. Κ
146 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

Μή θανείν κλοπή δ' αφίγμαι, διαφυγούσα πολε


μίoυς.
ΧΟ. Ποί δ' αν άλλοσ', ή 'πί βωμόν, ΚΡ. Και τί μοι
Λ Α'

πλέον τόδε, (1255)


1255 ΧΟ. Ικέτιν ου θέμις φονεύειν. ΚΡ. Τώ νόμω δέ γ'
1275
όλλυμαι.
ΧΟ. Χειρία γ' άλoύσα. ΚΡ. Και μήν οίδ αγωνισ
ν \
ΤΟζί πικροι
Δευρ' επείγονται ξιφήρεις. ΧΟ. "Ίζε νύν πυράς έπι.
Καν θάνης γαρ ενθάδ' ούσα, τους αποκτείνασί σε
Προστρόπαιον αίμα θήσεις οιστέον δε την τύχην. (1260)
1260 ΙΩΝ. "Ω ταυρόμορφον όμμα Κηφισού πατρός, 1280
Οίανέχιδναν τήνδ' έφυσας, ή πυρός
Δράκοντ' αναβλέποντα φοινίαν φλόγα,
φ' Α' Αν » Χ/ > wη ρ/ 2/

Η τόλμα πάσ' ένεστιν, ουδ' ήσσων έφυ


Νe morerer: furtim autem huc perveni, elapsa ex manibus hostium.
Cho, Quonam alio, nisi ad aram ? Cre, Quid vero mihi proderit hoc?
1255 Cho. Νοn est fas occidere supplicem. Cre. Αt lege pereo.
Cho. Μanibus quidem capta. Cre. Αtqui illi savi ministri
Ηuc festinant strictis ensibus. Cho. Sede nunc ad aram.
Εtiamsi enim hic moriaris, tamen interfectoribus tuis
Ρiaculum ex tua carde conciliabis: ferenda autem est fortuna.
1260 Ιon. Ο taurina facies Cephisί patris,
Qualem viperam hanc genuisti: aut ignis
Draconem ex oculis emittentem lethalem flammam,
Cui omnis audacia inest: neque minus dira est

γάς άκων: in qua sic annotat Η. Stepha sa, ut Αpollod. Βibl. Lib. ΙΙΙ. c. 14. sect. 1.
nus: " malo κακών pro άκων, ut habent Vid. quae nos supra ad ν. 260. Cephisus
vet. codices'' unde colligas, ejus ΜSS. autem fluvius erat Αtticus, de quo, et
κακών habuisse, Αlioqui legi posset: ικ quod plures sint Cephisi, Schol. ad Οres
γάς άτων. Μusg. tem et Strabo Lib. ΙΧ. in Ρhocide, ad
Sί κακών rectehabet, debet ad μη θανείν finem. Quare Ταυρόμορφον νοcat, guia
referri, ηe morerer er malis, a malis casi fluviis Τauri sacri, de qua re vide quae
Βus. Cogitavi aliquando εκ πετρών, aut nos ad Iphigen. Αul. v. 275. et Scholiast.
εκ λίκτρων. Βeck, ad Οrest. v. 1375. Quin hoc poetis est
1253. Citat R. Ρ. Ρracf. ad Ηecub. soltnne, ut fluvios tauris similes eftinge
p. clxxxiii. burn. rene, etiam Latinis: ut Ηoratius, Lib.
1260. ταυρόμορφον] Vid. ad Iphig. in ΙV. Οd. ΧΙV. Sic ιαμriformis υοίuitur
Αul. ν. 275. Μusg. Αufidus. Εt hoc, ut volunt, fit ob ana
"Ω, ταυρόμορφο όμμα Κηφισού πατρός,] logiam quandam, φuoniam hifluvii, cum
Cephisus erat pater Diogeneae, qua Phra impetu erumpentes, tauris similem edunt
simo nupta peperit Praxitheam Εrechthei gemitum ; vel, ut Ηellanicus sensit, guia
μxorum, ex quibus parentibus nata Creu terram sulcare, tanquam boves aratores,
7
ΙΩ Ν. 147

Γοργούς σταλαγμών, οίς έμελλέ με κτανείν. (1265)


1265 Λάζυσθ', ίν' αυτής τους ακηράτους πλόκους
- Λ' - "
1285
Κόμης καταξήνωσι Παρνασού πλάκες,
).
"Οθεν πετραιον άλμα δισκευθήσεται.
- Α'

Εσθλου δ' έκυρσα δαίμονος, πριν ες πόλιν


Μολείν Αθηνών χυπο μητρυιαν πεσείν.
2 Λ \ y Λ' Α'
(1270)
1270 Εν συμμαχοις γαρ ανεμετρησαμην φρένας 129Ο
Τάς σας, όσον μοι πημα δυσμενής τ' έφυς
Είσω γάρ άν με περιβαλούσα δωμάτων
"Αρδην αν εξέπεμψας εις "Αιδου δόμους.
Αλλ' ούτε βωμός, ούτ Απόλλωνος δόμος,
Λ' 2 - γ ";' Ο \ ν
(1275)
1275 Σώσει σ', ο δ' οίκτος ο σος εμοί κρείσσων πάρα 1295

Gorgoneis guttis, quibus me voluit interficere,


1265 Ρrehendite eam, ut ejus pulchros cincinnos
Comae lacerent saxa Ρarnassi,
Unde saltu de saxo dejicietur.
Βonam autem fortunam mactus sum, priusquam ad civitatem
Αthenarum venirem, et sub noverca essem.
127Ο Ιnter socios enim expertus sum mentem
Τuam, quantum malum mihi sis, et ηuan inimica.
Αccipiens enim me intra ιιιαnι domum,
Confestim sublatum demisisses in Ρlutonis domum.
Sed nec ara, nec Αpollinis templum
1275 Servabit te. Μiseratio vero tua mihi potius debetur,

1266. Παρνησιού,

videntur; vel, ut aliis placet, quia circa 1262. αναβλέποντα - φλόγα .] Τalia de
ripas fluminum tauri magis audiantur serpentibus commenta apud Veteres non
πmugire, ob uberiora pascua. Εt sane penitus fide indigna judicata sunt. Diod.
pictores ita fluvios fingere solebant, ali Sic, Lib. ΙΙΙ. c. 37. αποφαίνονται όφεις διά
φuando Τaurina, aliquando quoque hu του τυρωπού των οφθαλμών αστραπή ταρα
mana specie, sed et sic etiam humano πλησίως αποτυφλούν την όρασιν κ. τ. λ.
capiti nonnunquam cornua aftigebant. Μusg.
de qua re, ut de tauriformibus fluviis, et 1265. έφυ] Η. Stephani emendatio
praecipue de Cephiso, vide Cα.lium Rho est. Εd. Αld. έφη. Μusg.
diginum Lection. Αntiq. Lib. ΧVΙΙ. c. 1267. "οθεν τετραίoν άλμα δισκευθήσεται.]
33. Βarnes. Vide supra ad ν. 1256. Βarnes,
1261. ίφυσας,] Vel quia Cephisus, se 127Ο. ανεμετρητάμην] Επειρησάμην,
cundum Αpollodorum Lib. ΙΙΙ. c. 14. Βαrnes,
sect. 1, abavus erat Creusae : vel eo sensu, 1273. εις "Αιδου δόμους.] Ρost haec verba
quo Αthenienses omnes, utpote ad Cephi inserendos arbitror versum "Ιδεσθε - cum
sum nati, ejus soboles dici possent. duobus sequentibus. Νam quod dicitur,
Μusg. ν. 1274. nec altare, nec templum, Creu
Κ2
148 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ
ν ν ν ? - Α ν y \ Λ- Λ'

Και μητρι τη μή και γαρ εί το σώμά μοι


" - /
"Απεστιν αυτής, τούνoμ' ουκ άπεστί πω.
2/
-
Λ- 2.

Ιδεσθε την πανούργον, εκ τέχνης τέχνην


Οίαν έπλεξ
ε y Λ.
ου βωμόν έπτηξεν θεού9 (1280)
Λ. - - Λ

1280 Ως ου δίκην δώσουσα των ειργασμενων , 1300

ΚΡ. Απεννέπω σε μη κατακτείνειν έμε


ι Λ. γ ) - - - y r/ , r/ -

Υπέρ τ' έμαυτής του θεού θ', ίν' έσταμεν.


ΙΩΝ. Τί δ' έστι Φοίβω σοί τε κοινόν εν μέσω,
ΚΡ. Ιερόν το σώμα τω θεώ δίδωμ' έχειν. (1285)
1285 ΙΩΝ. Κάπειτ’ έκαινες φαρμάκοις τον τού θεού , 1305
Εt matri mea. Εtsi enim mihi corpus
Εjus absit: tamen nomen nunquam abest.
Videte hanc veneficam, dolum ex dolo
Οιualem nexuerit: non reverita est aram dei,
1280 Τanquam non datura pα.nas factorum suorum.
Cre, Ιnterdico tibi me me interficias,
Εt meo ipsius, et dei nomine, ad cujus aram stamus.
Ιon. Quid vero rei tibi et Ρhoebo commune est ?
Cre, Corpus hoc deo sacrum do habendum.
1285 Ιon. Εt tamen interfecisti, gui Dei erat?

1279. ίπλεξ, ου β. 1280, ειργασμίνων. 1285. έκτανες.

ste saluti fore, manifeste respicit opinio Duportus maluit έκαινες, φuod verbum de
nem ejus, quam versu ώς oυ δίκην δώσουσα veneficiis vix puto adhibitum esse, Lego
- enunciat poèta. Μusg. igitur: κάτ' έκτανές μι. Μusg.
1275. o σό,] Ita optime Αldina. Sen Κάτειτ' έκτεινας φαρμάκοις τον του θεού +]
sus est: miseratio, ημαnι Τιι commoυcre Οlim erat έκτανες, φuod per versum stare
cupis, mihi et matri mea poliori.jure debe nequibat. Scaliger emendavit έκανιτ, a
ιur. Scaligero placet όσος, Μusg. καίνω, quod tamen haud magis stare pot
ο δ' οίκτο, όσοι ] Ιta Scaliger, legen est; nisi forte velit έκαινες, ut Duportus
dum recte statuit pro ο σόι, ut sit mens legit. Lego itaque έκτεινας, φuod paulo
loci: ο δι οίκτος, όσος έμοι ενδεικτίος, κρείσ post, v. 129Ο. iterum eadem vox occurrit:
σων πάρεστιν εμαυτό, και τη μητρι εμού, "Εκτεινα δ' όντα πολέμιον δόμοις εμείς. Vel
ήτις ιστιν, ή σοί, τη άνδροφόνω, Βarnes.
certe legas ίκτεινις. In hac autem voce
1279. ου βωμόν έττηξιν θεού,) Scaliger priorsyllaba est communis, de qua re vide
pro ου legit ή, non bene; Ο γάρ νους και ad Phα.niss, v. 19. Sic infra ν. 1541.
κακότεχνος ούσα και παιδοφόνος ουκ αίδείται Πώς oύν έκρυπτες, ΙΒarnes.
τον αγνού θεώ βωμόν. "Αλλω, ή προς βω
μόν έττηξε. Βαrnes, Ηeath. dubitat, an έκτεινας possit et
Reisk. scribit: έπλεξ' υπό βωμόν. soleat primam corripere, Ρropterea έκαι
Ηeath. emendat: ού βωμόν έττηξεν θεζ. νε, reponit.
Αd βωμόν subaudit τρός, ut sensus sit: Reisk, scribit: κάτιιτ' ίκτανες αν φαρμά
Videte, φuo in loco prope dei aram se ab κοις, et nihilominus tanιen me occidisses υε
diderit. Βeck. ηeno, si successus υoluntaiί ιude respondis
1285. Κάτιιτ' έκτανις] Pro έκτανες scί. Βeck.
ΙΩ Ν. 149

ΚΡ. Αλλ' ουκέτ ήσθα Λοξίου, πατρός δε σού.


ΙΩΝ. Αλλ' εγενόμεσθα, πατρός ουσίαν λέγω,
ΚΡ. Ουκούν τότ’ ήσθα νύν δ' εγώ, συ δ' ουκέτ εί,
ΙΩΝ. Ουκ ευσεβείς γε, ταμά δ' ευσεβή τότ’ ήν. (1290)
1290 ΚΡ. "Εκτεινα δ' όντα πολέμιον δόμοις έμοίς. 131Ο
ΙΩΝ. Ούτοι συν όπλοις ήλθον ες την σην χθόνα,
ΚΡ. Μάλιστα κάπίμπρας γ' Ερεχθέως δόμους.
ΙΩΝ. Ποίοισι πανοίς, ή πυρός ποία φλογί;
ΚΡ. Έμελλες οικείν τάμι, εμού βία λαβών. (1295)
1295 ΙΩΝ.. Πατρός γε γήν διδόντος, ην έκτήσατο. 13 15

Cre. Verum non amplius eras Αpollinis, sed patris tui.


Ιon. Αliter ejus fuimus: patris enim adoptionem non dico,
Cre. Fueris ergo tunc: nunc autem ego sum Deo sacra, tu non amplius.
Ιοη. Νon pie facis, ego vero tune pius eram.
1290 Ογέ, Ιnterfeci enim te existentem hostem meae familia.
Ιon. Νon sane armatus veni in tuam terram.
Cre. Μaxime: incendisti quoque jam domum Εrechthei.
Ιοη. Quibus facibus, aut qua flamma ignis?
Cre. Εras habiturus mea, me invita occupans.
1295 Ιοη. Ρatre concedente terram, guam ανηιis acquisivit.

1287. πατρός δ' ουσίαν, 1291. όπλοισιν, 1293. π. δαλούς.

1287. Versus mendosissimus, quem sic από των φύσιι πατέρων ονομάζεις αυτήν, αλλ'
forte restituas : ατό των θέσει. Μusg. -

πατρός ουσίαν λέγω.] Το δ', quod prius


άλλως έγινόμεσθ' ου πατρός θέσιν λίγω. male inter πατρός et ουσίαν irrepserat,
recte Canterus et Scaliger rejiciunt: Ver
sui enim inprimis nocet. Vide Canteri
Αlio modo ad Deunι 1»erlinebam , non Νovar. Lection. Lib, V. c. 11. Μetuo
ήam de Ρatris adoptione loηuor. Αpolli autem, ne hic locus aliquo modo laboret;
nem utique, cui alimenta debebat, patrem non enim sensum loci perspicuum video,
adoptaverat, i. e ut patrem coluerat, Ιon. licet ουσίαν pro divitias, aut possessiones,
confer ν. 136. Verum quo tempore Χu vel aliud denique, capiam. ΑΕmilius Ρor
tho ut filius traditus erat, desiit Phαρbi tus putat, Canterum hic το πατρός, ut vo
filius, etiam adoptivus, esse. Ηoc se argu cem superfiuam, rejecisse, et mire nuga
mento tuetur Creusa : ουκέτ’ ήσθα Λοξίου tur; quum satis constet, Canterum το δ'
πατρός δι σού. Reponit Ion: atqui, alio tantum respicere, ut de eadem voce plus
modo ad Deum pertineoam, i. e, si non semel in eodem loco idem statuit.
filius, minister certe eram Dei: non enim Βarnes.
de eo nunc, ut de patre adoptίνο, loguor. Forte, πατέρα δ' ούν σ' ιάν λίγω, suadeo
"Αλλως, guod pro αλλ' non raro in ΜSS. igitur, hanc de patre contenlionξηι ωmiltas.
per compendium scribitur αλλ'. Εx veteri scriptura πατρός δ' ουσίαν λί
θίσις sensu forensi est adoptio, Diod. γω, Ηeath. efficit: Αλλ' εγενόμισθα το
Sic. in Εxcerptis, p. 583. Εd. Wess. πάρος, ουσίαν λέγω. Αι prius hujus fiti,
έσχι κατά θίσιν πάττον τον Σκιπίωνα. partem gjus rei familiaris me Juisse dico,
Ρhilostr. Vit. Αpoll, Lib, VΙ. c. 6. ουκ aut, distinctione post εγενόμισθα posita,
Κ 3
150 Ε Υ Ρ Ι Π Ι Δ Ο Υ

ΚΡ. Τοις Αιόλου δε πως μετήν της Παλλάδος,


ΙΩΝ. "Οπλοισιν αυτήν, ου λόγοις, εβρύσατο.
ΚΡ. Επίκουρος οικήτωρ γ' αν ουκ είη χθονός.
1ΩΝ. Κάπειτα τε μέλλειν μ' απέκτεινες φόβω, (1300)
1.300 ΚΡ. Ως μη θάνoιμί γ', ει σύμή μέλλων τύχοις. 1320
ΙΩΝ. Φθονείς, άτσαις ουσ', ει πατήρ εξεύρέ μυε και
ΚΡ. Σύ των ατέκνων δήτ' άναρπάσεις δόμους,
ΙΩΝ. Ημίν δέ γ' αλλά πατρικής ουκ ην μέρος,
ΚΡ. "Οσ' ασπίς έγχος θ' ήδε σοι παμπησία. (1305)
1305 1ΩΝ. "Εκλειπε βωμόν και θεηλάτους έδρας. 1325

Cre. Quod vero jus est ΑΕoli posteris in urbe Palladis?


Ιon. Αrmis eam liberavit, non verbis.
Cre. Αuxiliator, non fuerit terra dominus.
Ιon. Εrgo occidisti me metu ne idem cogitarem?
15ΟΟ Cre. Νe morerer, si tu non morereris.
Ιon. Ιnvides, φuod pater invenit me, cum tu careas liberis?
Cre. Τu ergo eorum, qui carent liberis, diripies domos?
Ιon. Νobis igitur saltem hacreditatis paternae nulla erit portio?

Cre, Quacunque clypeus, ha-taque: hac tibi universa possessio.


1305 Ιon. Relinque aram, et numine plenas sedes.

1304, έγχος θ', ή δί σοι τ.

vertendum : Αι.fuimus : de conditione eum optimo jure regnare, quippe qui ur


mea priori loηuor. bem ab hostibus liberaverit, optimerespon
Ηujus versus, qui corruptus est, sen det; male autem, ut mihi videtur, si Χu
sum utcunque ita expressit Ρrev. : " Je thum non υerbis sed armis pro Αthenien
dus a l'un la vie, a l'autre le moyen d'en sibus pugnasse ait. Ωuare non υcrbis *
Jouir. " Βeck. - aut quorsum hac spectant ? Valde sane
1289. Reisk, scribit: ουκ ευσεβείς σύγε. vereor, ne librariis putidum hoc emblema
Βeck. debeamus, Quid multa? Εuripides scrip
1292. κάπίμτρας γ'] Ita ΜSS. Ε. G. sit
Εd. Αld. κατίμπρας δ'. Μusg.
1295. δαλοί, +] ΜS. G. ττανοί, (puto "Οτλοισιν αυτήν, ΩΣ ΛΕΓΟΥΣ', έβρύσατο.
pro πανοί;) et in margine δαλοίς, Μusg, Recte, ως λέγουσιν ut.forunt. Νihil enim
1296. ΚΡ. Τοί, Αιόλου δε τώς μιτή, της Παλ εjus scire poterat puer innocentissimus,
λάδος,
nisi quod fama ad aures suas pervenerat.
Jacobs.
1ΩΝ. "Οτλοισιν αυτην, ΟΥ' ΛΟΓΟΙΣ, ερ
βύσατο. 1299. s. ΙΩΝ. Κάτειτα του μέλλειν μ' ατο
κτείνεις φόβω; -
Ηaec, pro meo quidem sensu, perquam in κP. Ως μη θάναμί γ', ει συμ»
ficeta sunt. Ιd enim simpliciter quacritur, μέλλων τύχοις,
quo jure Χuthus Αthenis regnet ? Αd
hanc quaestionem si ita respondet Ιon, Ιn altero horum versuum verbum μίλλων
ΙΩ Ν. 151

ΚΡ. Την σην όπου σοι μητέρ' εστι, νουθέτει.


ΙΩΝ. Συ δ' ουχ υφέξεις ζημίαν, κτείνουσ' εμέ,
ΚΡ. "Ην γ' εντός αδύτων τωνδέ με σφάξαι θέλης.
ΙΩΝ. Τις ηδονή τοι θεού θανείν εν στέμμασιν, (131ο)
Λ y 7
1310 ΚΡ. Λυπήσομέν τιν, ών λελυπήμεσθ ύπο. 133Ο
ΙΩΝ.. (Φευ.) δεινόν γε, θνητοίς τες νόμους ως και καλώς
Έθηκεν ο θεός, ουδ' από γνώμης σοφής,
Τους μεν γαρ αδίκους βωμόν ουχίζειν έχρήν,
Αλλ' εξελαύνειν ουδε γάρ ψαύειν καλόν α315) 1335

1315 Θεών πονηράν χείρα, τoίσι δ' ενδίκοις

Cre. Εrudias tuam matrem, ubicunque est.


Ιon. Νum tu non dabis pα.nas me interficiens?
Cre, Siquidem intra haec adyta velis me interficere?
Ιονι. Quae voluptas tibi est, mori inter corollas Dei?
131Ο Cre. Αfficiemus dolore quendam corum, a quibus dolore fuimus affectar.
Ιοη. Ρroh ! Μirum certe est, guod hominibus non recte leges
Ρosuerit Deus, neque sapienti consilio:
Ιnjustos enim αd aram sedere non conveniebat,
Sed depellere inde: neque enim honestum est attrectari
1315 Deos manu injusta: sedjustos

ex praecedente temere repetitum esse sus Ρro ων Valck. ad Ηippol. 725. emen
dat ού. Βeck.
picor, Fortasse scribendum:
1311. Φεύ.] Το φευ hic etiam otiosum
ας μη θάνoιμί γ', ει σύμή βλέπω τύχατ, in carmine occurrit, de qua re plus satis
monuimus, Vide Iphigen. Αul. ν. 666.
Ut scilicet te interfacto, ipsα ηe inter/ice δεινόν γε θνητούς τους νόμους, &c.] Ηic
rer. Βλέπειν tum simpliciter, tum adjunc locus de asylorum privilegio, nescίο, an
tis vocabulis φάος, φέγγος, ημέραν et aliis, ullibi alias acutius et copiosius tractetur,
pro υivere positum sexcenties apud tragi quam ab illustriillo Domini Τhomae Μori
cos occurrit. Jacobs.
ingenio, in Αnglica sua Εdwardi guinti
1309, εν στέμμασιν,] i. e. super aram: regis historia, quam fere ad finem Johan
aras enim sertis redimire mos erat. Οvi
nis Ηarding Μetrici Chronici habemus;
dius Τrist. Lib, V. Εleg. 5. ν. 9. quamque in Johannis Speedi historiam
suo loco insertam videas. Βarnes.
Αraque gramineo viridis de cespite fiat,
Εt velet tepidos nexa corona focos. 1313. Τους μεν γαρ αδίκους βωμόν ουχ
ίζειν εχgήν,] Queritur itaque supra, quod
Αrchias in Αnthol. Η. Steph. p. 77. Creusa, άδικος ούσα και πανούργος, ου βω
μόν έττηξεν θιού, ν. 1279. Βarnes.
-ούτ' επιδευή
1314. 8. ουδι γάρ ψαύειν καλόν Θιών τoνη
Είαςος αθgήσεις βωμόν εμόν στεφάνων, ράν χείρα,] Οrdinatio locihac est: ουδί γάς
υ
καλόν, την πονηράν χείρα, ήγουν τονηρόν άν
Μusg, 9ρωπον, ψαύειν θιών, ή των βωμών αυτών.
1310. Λυπήσομίν τιν,] Αpollinem in De χειρ autem pro άνθρωπος vide ad Ηe
nuit. Βarnes. len. ν. 1525. Βarnes.
Κ 4
152 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ
ε ν Λ. "/ 2. κ.ν. γ) 2 "-

Ιερά καθίζειν, όστις ήδικείτ, εχβην,


2 - 2 /

Και μή πι ταυτό τούτ' ιόντ έχειν ίσον


Α' * / ν -

Τόν τ' έσθλόν όντα τόν τε μη θεών πάρα.


Αd sacras aras sedere oportebat, quicunque injuria-afficeretur,
Νon tamen in eundem hunc locum venientes par commodum impetrare
Α diis et justum et injustum υίrum.

ΑRGUΜΕΝΤUΜ ΑCΤUS QUΙΝΤΙ.

Cυκ jam nulla alia ratiοne vis et periculum a Creusa amplius depelli poterat, subito Py
thia prophetissa, Ιonis nutrix, adest, arculam illi proferens, in qua erat is olim cum qui
busdam symbolis expositus et Delphis repertus : Νempe ut per hacc signa matrem suam
exquireret. Dum hac Ιon venerabundus scrutatur manibusque versatin omnium conspec
tu, ut certissima sui generis indicia ; Creusa statim arculam agnoscit, et proinde Ιonem
filium suum esse colligit, quod et illi.ipsi evidentissimis tandem probat argumentis. Ηine
subito mutua oscula et complexus, Creusa filio exponit, guomodo et unde illum pepere
rit, guod cum adolescens prae dubitatione ad ipsum Αpollinem referre vellet, Μinerva sub
ito adest, rem totam expositura, qua et Creusae sermones confirmat, Αpollinisφue absen
tiam excusat, illius vero amicam providentiam aperit, et in posterum Ionem et res Αthe
niensium Diis cura fore dicit. Ιon ergo et Creusa, repente rebus mutatis, ad gratias be
nigno Νumini agendas excitantur.

ΠΥΘΙΑ.

Επίσχες, ώ παί τρίποδα γάρ χρηστήριον α"


1320 Λιπούσα, θριγκού τούδ' υπερβάλλω ποδι
ΡΥΤΗΙUS.

Contine te, Ο fili, tripodem enim fatidicum


1320 Εgo relinquens, septum istud supero pede,

1315. ενδίκοι,] Regitur ab έχρήν, quae πάρα.] Repetendum ex praecedenti versu


admodum rara est constructio. Μusg. εχρήν, ut sit: και χρήν, μή τόν τι εσθλον,
1516. Ιερά καθίζειν,] Οlim male ιρα και τον μη ενθλον, δηλονότι, ήγουν τον κακόν,
scriptum erat, nullo enim modo trochaus ετί το αυτό τούτο ιόντε (δυϊκώς] παρά θιών
in iambico versu stabit, dactylus autem in ίσον έχειν, της τιμής, δηλονότι. Βarnes.
primis, tertiis et quintis sedibus haud dif. 1524. λεγώμεσθ' ] Ιta Εdd. recentiores,
ficulter: quare ιερά lego dactylice, miror nescio, quo auctore. Εd. Αld. λεγόμισf.
autem, neminem prius hoc vidisse. Οrdi- Μusg.
natio loci ita se habet : εχρήν δε τοί, ενδί- 1525. ώ, μ' έκτεινιν] Ως έμί κτείνυν
κοις, όστις, ήγουν αυτων, ήδικείτο, ίερά καθί- ήθελεν, ετειράτο. De hac loquendi forma
ζειν. . Βαrnes. variasque instantias vide in ΑΕmil. Ρorti
1317. s. Και μή τι ταυτό τούτ' ιόντ' Νotis ad Αndromach. ν. 81ο. et qua nos
έχειν ίσιν Τόν τ' ισfλον όντα, τόν τιμή, θιών ad eundem locum, Βarnes.
ΙΩ Ν. 153

Φοίβου προφήτις, τρίποδος αρχαίον νόμον


Σώζουσα, πασών Δελφίδων εξαίρετος,
ΙΩΝ. Χαίρι, ώ φίλη μοι μήτερ, ου τεκούσά περ,
9 » ;' 2 Ο Λ y 2. 1.

ΠΥ. Αλλ' ούν λεγώμεθ' η φάτις δ' ού μοι πικρά. Ε,


1825 ΙΩΝ. "Ηκουσας, ώς μ' έκτεινεν ήδε μηχαναίς ,
ΠΥ. "Ηκουσα και σύ γ', ώμος ων, αμαρτάνεις,
ΙΩΝ. Ού χρή με τους κτείνοντας ανταπολλύναι;
ΠΥ. Προγόνοις δάμαρτες δυσμενείς αεί ποτε.
ΙΩΝ. Ημείς δε μητρυιαίς γε, πάσχοντες κακώς, ώ
1330 ΠΥ. Μή ταύτα λείπων ιερά και στείχων πάτραν -
ΙΩΝ. Τί δή με δράσαι νουθετούμενον χρεών,
ΠΥ. Καθαρώς Αθήνας έλθ' υπ' οιωνών καλών.
ΙΩΝ.. Καθαρός άπας τοι, πολεμίους ός αν κτάνη.
ΠΥ. Μή σύγε παρ' ημών δ’ έκλαβ’ ους έγω λόγες,
Ρhα.bi sacerdos, antiquum ritum tripodis
Servans, electa ex omnibus Delphicis ηιulierious,
Ιon. Salve, Ο chara mihi mater, φuamvis me non pepereris.
Ρψt. Sed tamen dicamur, hac enim appellatio mihi non est ingrata.
1325 Ιon. Αudivisti, ut haec me interfecit suis dolis?
Ρψί. Αudivi, et tu crudelitate peccas.
Ιon. Νοnne decet me interfectores meos vicissim perdere?
Ρyt. Semper sunt infestae uxores privignis.
Ιon. Εt nos novercis, quum maleficiis inficimur αυ ίpsis.
1550 Ρψί. Αpage haec, relinquens templa et proficiscens patriam -
Ιon. Οιuid me facere convenit αύs te admonitum ?
Ρψί. Vade purus Αthenas bonis avibus.
Ιon. Purus est certe, quisquis occidit hostes.
Ρψι. Νe tu είc.facias, a nobis, quos habeo sermones, accipe,

1529. μητρ. τι.


4

1326, αμοι) Ιta recte; cum in non στείχων τάτραν,] Proficiscens patriαn,
nullis α'μός olim. Βarnes. nempe Αthenas, Αtgui Ion patriam hac
1328. Προγόνοι, δάμαρτες δυσμενεί, αείποτε.] tenus ignorabat, suspicabatur autem, se
Δάμαρτες, αντί του μητρυιαί, αι μεν γάρ εισιν Delphis, non Αthenis, natum, vid. supra
αυτών πατράσι δάμαρτις. De novercis au ν. 549. Αn igitur legendum στοιχων πα
tem vide quae nos supraadν. 1025. Βarnes. τρί, comitans patrem. De verbo στωχέω,
1329 μητρνιαί, τι,] Legendum μη vide Jo. Αlb, Fabric, ad Sext. Εmpir. p.
τρυιαί, γε. Μusg. 255. Μusg.
Ρro τι jam Reisk, reposuerat γε. Βeck, Μή ταύτα,] Μή σύ ούτω ποίιι, δυσμενής
1530. Μή ταύτα"] Αpage hacc, Ιnter ών αυτή το νύν, ότι ήδη λείσεις Δελφούς, και
pungendum enim post ταύτα, πάτραν αυτής, ήγουν Αθήνας, εφικνούμενος
154 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

1335 ΙΩΝ. Λέγοις αν εύνους δ' ουσ' ερείς, όσ' αν λέγης. Ε,


ΠΥ. Οράς τόδ' άγγος χερός υπ' αγκάλαις έμαίς ,
ΙΩΝ. Ορώ παλαιάν αντίπηγ' εν στέμμασιν,
ΠΥ. Εν τηδέ σ' έλαβον νεογόνον βρέφος ποτέ.
1360
ΙΩΝ. Τί φής, ο μύθος εισενήνεκται νέος. (1340)
1840 ΠΥ. Σιγή γάς είχον αυτά, νύν δε δείκνυμεν.
ΙΩΝ. Πώς oύν έκρυπτες τόδε, λαβούσ’ ημάς πάλαι;
ΠΥ. Ο θεός σ' έβούλετ εν δόμοις έχειν λάτριν.
ΙΩΝ. Νύν δ' ουχί χρήζει; τώ τόδε γνώναί μυε χρή;
Ψ "-
13
ΠΥ. Πατέρα κατειπων τήσδέ σ' εκπέμπει χθονός. Ε,
1335 Ιon. Dicas, benevola enim existens dices, quaecunque dices.
Ρψί. Vides hoc vas sub meae manus ulnis?
Ιon. Video arculam antiquam involutam coronis.

Ρψt. Ιn hac te accepi infantem olim recens-natum.


Ιοη. Ωuid ais? Ηic sermo novus affertur.

1340 Pyt. Clam enim habui haec: nunc vero ostendimus. -

Ιon. Quomodo igitur occultasti hoc, cum acceperis nos dudum ?


Ρψt. Deus te voluit in templo habere ministrum.
Ιon. Αn nunc non vult ? Unde hoc possum scire 2

Ρyt. Ιndicans patrem dimittit te ex hac terra.

τυγχάνεις, Scaliger συ pro μή male. Οξάς τόδ' αγγος ΧΕΡΟΣ υπ' αγκάλαις εμαΐς:
Βarnes.
Ιneptae lectionis ineptior etiam explicatio
1332. Καθαρός Αθήνας έλθ' υπ' οιωνών καλών. Latini interpretis: Wides hoc υαs suυ mεαε
Καθαςός άτας τοι, πολεμίους ος αν κτάνη. manus ulnis & Facili conjectura corrigo:

Vulgo καθαρώς. Sic δίκαιος, non δικαίως, Οξάς τόδ' ΑΓΓΟΥΣ ΚΥΤΟΣ υπ' αγκάλαις έμαί;.
ΑΕschyl. Τheb. 424. (414. ed. Glasg.)
Ρor. Versu 57. nostra tragα.diae
1534. Μη σύ γι'] Δηλονότι, ούτω καθαρός - πλεκτον έξαςας κύτος.
είναι θέλε, μή συ θίλε αυτήν κτείνειν.
Βarnes.
et propius adhuc ad nostram emendatio
1355. όσ' αν λέγης.] Quarcunφue enim nem in Cycl. ν. 398.
dicis, υono animo dices. Νihil hic impe
diti, neque adeo necessarium est cum τον μεν λέζητος εις κύτος χαλκήλατον.
Ρiersono legere όσ' άν γελής, vel όσ' άν
Αlcman. ap. Αthen, Lib, Χ. p, 416. C.
θίλης. Verisim. p. 12. Μusg.
1536, Sententiam turbat vox χερός. και τόκα το δώσω τgίτοδος κύτος.
Αn legendum: οράς τόδ' άγγους τλίκος -
άγγου, πλέκος idem scil. valebit, quod Vide Μarkland. ad Suppl. ν. 1212.
πλεκτον άγγος, i.e, υαs υίrnineum. Ηesy Αbresch. in ΑΕschyl. Lib. ΙΙ. p. 281.
chius: πλίκος, πλέγμα. Εxstat vox apud Jacobs.
Αristophanem, pluribus locis. Μusg. 1557. αντίτηγ'] Αντίτηγα. Ηesychius;
Vulnere laborat versus hic ubi Ρythia Αντίπηγα, κίσσην, Ευριπίδης "Ιωνι ήγουν αγ
ait : γείον, Vide supra ad ν. 19. Βarnes.
ΙΩ Ν. 155

1345 ΙΩΝ. Συ δ' εκ κελευσμών, ή πόθεν, σώζεις τάδε,


ΠΥ. Ενθύμιόν μοι τόδε τίθησι Λοξίας.
ΙΩΝ. Τί χρήμα δράσειν, λέγε, πέραινε σούς λόγους,
ΠΥ. Σώσαι τόδ εύρημ’ ες τον όντα νυν χρόνον.
1370
1ΩΝ. "Εχει δέ μοι τί κέρδος, ή τίνα βλάβην, χα")
1350 ΠΥ. Ενθάδε κέκρυπται σπάργαν, οίς ενήσθα σύ.
ΙΩΝ.. Μητρός τάδ' ημίν εκφέρεις ζητήματα.
ΠΥ. Επεί γ' ο δαίμων βούλεται, πάρoιθε δ' ού.
ΙΩΝ. "Ω μακαρίων μοι φασμάτων ήδ' ημέρα,
/ > < \ * Α' 1375
ΠΥ. Λαβών νυν αυτά, την τεκούσαν εκπόνει. (1355)

1345 Ιon. Τu vero an jussu alieujus, aut unde servas hac ?


Ρψt. In animo mihi hoc posuit Αpollo.
Ιon. Quam rem ut ageres 2 Dic, perfice tuos sermones.
Ρψt. Ut servarem hoc inventum ad praesens usque tempus.
Ιon. Αn autem lucri, aut damni aliquid mihi fert istud 2
135ο Ρψt. Ηic occultatae sunt fascia, in quibus tu situs fuisti.
Ιon. Μatris haec nobis profers inquirendae indicia.

Ρyί. Οιuando deus hoc vult: antea enim minime.


Ιοη. Ο haec dies, faustas res mihi monstrat
Ρyt. Αccipe itaque hacc, et sedulo quare matrem.

φ
1350, σταργάνοισιν οίσ9α σύ; 1354. νύν.

1340. Reisk. legit αυτό, φuod ad άγ Quidni vero noverit, guod ab ipsa
γ4, pertineat. Βeck. paullo ante audierat. vid. ν. 1338. Ιta
1341. Πώς oύν έκρυπτες] Primam syl que pro κέκρυψαι, quod ex ΜSS. Steph.
labam έκρυπτες hic communem habet, de μrolatum est, reponendum, φuod dederat
qua re vide supra, ad ν. 1285. Κάπειτ' Αldina, κέκρυτται, legendumque praete
έκτεινας. Βarnes. rea oίσθ' ά σοι:
1346. Ενθύμιον] Pluribus exemplis il
lustratum vide Ηerc. Fur. v. 722. ενθάδε κεκςυτται σταςγάνοισιν οίσθ' ά σοι,
Quibus adde ενθύμιον ποιησάμενος, Αristid.
Vol. Ι. p. 284. Εd. Jebb, ενθύμιόν οι Νostin', φude hic Τibί in fasciis occultan
εγένετο, Ηerodot. Lib. VΙΙΙ. c. 54. tur & Μusg.
τόδε] Νon deterius τότε, quod habet Reiskius emendat: ενθάδε κέκρυπται
ΜS. G. superscriptο τόδι. Μusg, σπάργαν, οί, ενήσθα συ, Μic (in hac arcula)
condilar jacent.fascia pueriles, et crepun
1347... δράσειν .] Μalim δράσαι, ut mox dia, in ηuibus olim siίus.fμisti tu, vel είς
σώσαι. Μusg. συνήσθα. Βεελ.
1350. Ενθάδε κέκρυπται σταργάναισιν 1355. "Ω μακαρίων μοι φασμάτων ήδ'
οίσβα σύ.] Μusgrav. Εxercitat. ΙΙ. 15. p. ημέρα.] "Ω ήδε ημέρα φασμάτων εμοί μακα
120. σπαργάνοισιν οίσθ' ά σοι : Legendum ρίων, ή ένεκα μακαρίων φασμάτων, υπακονσ
Ενθάδε κέκρυττα σπάργαν, οίς ενησέα σύ. τέον ευλογητός. Βarnes.
ΑΕschyl. όίορί. 753. παίς έτ’ ών εν 1354. Λαβών νυν αυτά,] Ιta Scaliger νυν
σταργάνοις. Αgam. 1615, τυτθόν όντ' εν pro νύν veteri legit, et ita necessario legi
σταργάνοις. Ρor. debere, ipsa versus ratio ostendit. Βarnes,
156 ΕΥ ΡΙΠ ΙΔ ΟΥ

1355 Πάσαν δ' επελθών Ασιάδ' Ευρώπης θ’ όρους,


Γνώσει τάδ’ αυτός, του θεού δ’ έκατί σε
Έθρεψά τ', ώ παί, και τάδ' αποδίδωμί σοι,
"Ακείνος ακέλευστόν μ' έβoυλήθη λαβείν 1380
Σώσαί θ' ότου δ' έβούλεθ', ουκ έχω λέγειν. (1360)
1360 "Ήιδει δε θνητών ούτις ανθρώπων τάδε
Έχοντας ημάς, ουδ' ή ή, κεκρυμμένα,
Και χαίρ' ίσον γάρ σ' ως τεκούσ’ ασπάζομαι.
5/ 9 "Λ \ Α' - Α"

Αρξαι δ', όθεν σην μητέρα ζητείν σε χρη'


1385
Πρώτον μεν, εί τις Δελφίδων τεκούσά σε (1365)
1365 Ες τούσδε ναούς εξέθηκε παρθένος,
Έπειτα δ', εί' τις Ελλάς εξ ημών δ' έχεις
φ/ Α' » «1 Α' -- Α'

Απαντα Φοίβου θ', ος μετέσχε της τύχης.


1355 Τοtum vero percurrens Αsiam, Εuropaeque fines,
Νosce guomodo haec sint ipse. Propter deum vero te
Αlui, Ο fili, et tibi hacc reddo,
Quae ille voluit me accipere a memine jussam,
Εt servare: cujus vero ret causa noc voluerit, dicere non possum.
136Ο Νullus vero mortalium hominum sciebat hacc
Νos habere, nec ubi essent recondita.
Sed vale : perinde enim ac mater diligo te.
Ιncipias vero unde oportet quaerere te tuam matrem.
Ρrimum quidem, si quae Delphica parens te,
1365 Ιn hoc templum exposuerit puella ;
Deinde vero, an aliqua Graeca : ex mobis vero habes
Οmnia, et er Phα:bo, gui est rei hujus particeps.

1355, Ασίαν.
"w

1555. Ασίαν] Legendum cum Scali 1359. ότου δ' βούλετ,] Ιta hic edi de
gero'Ασιάδ'. Μusg. buit, ut legendum recte monuit Μiltonus,
Ασιάδ' Ευρώπης 9' όρους,] Cum olim cum in Αldina esset ότου δ' έβούλεθ' oύνεκ'.
Ασίαν male legebatur, magno versus de Subaudiri utique ίνεκα non infrequens,
trimento, idem Scaliger Ασιάδ' legebat vid. Ηesiod. Οp. et D. ν. 329. Νostri
pro Ασιάδα, φuod vel γαίαν adhibito, vel Οrest. v. 742. guaeque alia dat Lamber
intellecto, idem significat. Εxstant igi tus Βos, v. ένεκα. Μusg.
turpro Ασία communi haec poètica : Ασίς, Σώσαί θ' ότου δ' έβούλεθ', ουκ έχω λί
ίδος, Ασιάς, άδος, ut hic, Ασιήτις, ήτιδος, γειν.] Quum olim inter έβούλεθ' et ουκ re
Dionys. Perieg. singulis subauditur γή. dundaret oύνεκ', ita recte Joh. Μiltonus
Βarnes.
notabat ad marginem sui libri: Ούνεκ' re
1356, γνώση futurum indicativum pro jiciendum puto, nam υersus respuiί , et
imperativo hic accipiendum videtur, Sic potest et solet subintelligί. Εt sane veris
Ηoratius: Αrcanum neque tu scrutabe sime loquitur, et omnino necesse est, ita
ris illius. Μusg. fieri, ni σώσαι θ' per se stare putemus, et
ΙΩ Ν. 157
"

ΙΩΝ. Φεύ, φευ, κατ' όσσων ως υγρόν βάλλω δάκρυ,


Α \ Λ- ν ρ/ Λ
1390
Εκείσε τον νούν δούς, όθ' ή τεκούσά με, (1370)

1370 Κρυφαία νυμφευθείσ', απημπόλα λάθρα,


Και μαστόν ουχ υπέσχεν αλλ' ανώνυμος
Εν θεού μελάθροις είχον οικέτην βίον.
Τα του θεού μεν χρηστα, του δε δαίμονος 1395
Βαρέα χρόνον γάς, όν μ' έχρήν εν αγκάλαις "- Α" (1375)
1375 Μητρός τρυφήσαι και τι τερφθήναι βίου,
Απεστερήθην φιλτάτης μητρός τροφής.
Τλήμων δε χή τεκούσά μ', ως ταυτόν πάθος
Πέπoνθε, παιδός απολέσασα χαρμονάς.
ν Αν \ Α' " 2 y και/ Λ
1400
Και νύν λαβών τήνδ' αντίπηγ', οίσω θεώ Α (1380)
1380 Ανάθημ’, ίν' εύρω μηδέν, ών ου βούλομαι.
Ιοπ. Ηeu, heu, ab oculis ut humidas emitto lacrymas,
Ιllud animo cogitans, ηuod mater mea
1370 Clam nupta vendidit me clam,
Εt non praebuit ubera :,sed ignotus ego
Ιn dei templo habui vitam servilem.
Dei quidem consiliα fuerunt bona ; Fortuna vero
Μala : tempore enim, φuo me oportebat in ulnis
1375 Μatris deliciari, et aliquam voluptatem percipere vitae, eo
Ρrivatus sum charissima matris nutritione.
Μisera etiam est mater, φuandoquidem eandem miseriam
Τulit, filii amittens gaudia.
Εt nunc accipiens hanc arcam, feram deo
1380 Donarium, ut nihil inveniam corum, guae non cupίο.

1377. Τλ. δ4 9' η τεκ. 1380. μηθίν.

versum, quasi ΘΧ ετανορθώσεώς τινος, rur αuctor.fμίt, scil, quando in animo Pythiae
sus incipere ab ότου , tum enim erit spa posuit, ut et infantem tolleret, et involu
tium pro ένεκα. Βαrnes. cra ejus conservaret. Βeck.
1361. "Εχοντας ημάς,] Ηic apertissime 1372. οικίτην βίον..] Seruanι υitam, pro
masculinum genus pluralis numeri usur servilem. Νec infrequens est, appella
patur de singulari persona sequioris ge tivis et substantivis propriis pro possessi
neris, Pythia enim sacerdos famina hic vis uti, ut Ελλάς φωνή, pro Ελληνική, et
loquitur. De qua re vide φuae nos supra paulo supra, videl. ν. 1566. Ελλάς,
ad ν. 955. Βανηes. pro Ελληνική, subaudi γυνή. Θρήξ στρα
1363. ζητεί σε χρή.] Εmendatio est τόι, Εuripid. Rhes. ν. 426. Vide, quae
Canteri. Εd. Αld. ζητείσθαι χρή. Μusg. nos ad Rhes. ν. 427. ex Εustathio de hac
1366. Ελλάς") i. e, Ελληνική, subaudi re plenius. Μale itaque Scaliger hic
γυνή, Vide infra ad ν. 1572. Μusg. νult oικίτου legi. Βarnes,
1367. Verba ό, μετέσχι της τύχης ver 1579. οίσω] Ita ΜSS. Steph. Εd.
tit Ηeath.: φuί ήujμε ευcntus quodammodo Αld. οίσον. Μusg.
158 ΕΥΡΙΠ ΙΔΟΥ
Ει γάρ με δούλη τυγχάνει τεκούσά τις,
Ευρείν κάκιον μητέρ, ή σιγώντ' εάν.
"Ω Φοίβε, ναοίς ανατίθημι τήνδε σοίς, Ι405
Καίτοι τί πάσχω, του θεού προθυμία (1385)

1385 Πολεμώ, τα μητρός σύμβολ' ός γ' έσωσέ μοι.


Ανοικτέον τάδ' εστι και τολμητέον,
Τα γάρ πεπρωμέν ουδ' υπερβαίην ποτ' άν,
"Ω στέμμαθ' ιερά, τί ποτέ μοι κεκεύθατε, 1410
Και σύνδεθ, οίσι τάμ εφρουρήθη φίλα, (1390)

Si enim serva me peperit aliqua,


Deterius esset invenisse matrem, quam omittere tacentem.
Ο Ρhα.be, templis hanc dedico tuis.
Sed quid facio? an dei studio
1385 Οbluctor, gui indicia mauris serνavit mihi ?
Αperienda sunt hacc, et audendum;
Fatum enim nunquam praeterire potuero.
Ο sacra serta, curnam mihi abscondita fuistis,
Εt υos vincula, in quibus ipse custoditus sum ?
*

1382. Ευρείν κάκιον] Μedia syllaba του tandum. De qua re nos plenius ad
κάκιον hic producitur, de qua re vide su Ρhα.niss. ν. 19. Βarnes.
pra ad v. 1121. Βarnes. Ηeath, intelligit fascias, φuibus arca
1585. ός γ' έσωσε] Ita legendum mo involuta erat. Βeck.
net Η. Stephanus. In Εd. Αld. deest 1391. έκ τινος θεηλάτου,] Subaudi τύ
γ'. Μusg. χης, vel βουλής. Vel το θεήλατον et θεή
ός γ' έσωσέ μοι.] Quum olim erat "Ος λατόν τι, pro πετρωμένον, idem quod είμαξ
έσωσέ μοι, Duportus legebat ώς, nequa μένη. Βarnes.
quam bene, Scaliger όστις rectius multo, 1594. Lorsqu'Ιon a parté a la Pythie,
sed ό, γ' erit rotundius, leviorique varia il étoit éloigné de l'autel. Il s'en est
tu opus habet. Βarnes. rapproché dans l'instant, oυ il vouloit y
1587. υπερβαίην] Ita recte Βarnesius. déposer son berceau. Il sort ce berceau
Εd. Αld. υτερβαίη. Μusg. de son enveloppe Créuse alors le voit
Τα γάς πεπρωμέν ουδ' υπερβαίην τοτ' άν.] de pros, a découvert, et le reconnoit su
Ιta sane pro υπερβαίη legendum υπερβαίην, 1»itement. Ρreυost.
vel certe ποτ' mutandum erit in τις, nulla 1595. Σιγάν συ πολλά - οίσθα] Εst
erit media via, Quare priorem eligo, ob hoc taciturnitatem accusantis, cum ex
leviorem variationem. Βarnes. Creusae responsione appareat, eam ob lo
1589. Και σύνδεθ,] Εd. Αld. και συν quacitatem reprehensam fuisse:
δί θ. Μusg.
ουκ εν σιωτή ταμά μή με νουθέτει,
1590, τερίττυγμ'] Αmbitus. Μale in
terpres operculum. Μusg. -
Ιtaque legendum:
"Ιδού περίττυγμ' αντίστηγος ευκύκλου,] σιγάν συ φαύλη και πάςοιθεν ησθάμαι,
Περίττυγμα, alii operculum cistae ita vo
cari putant, aliί περίττυγμα αντίτηγος, φαύλη σιγάν ut φαύλους μάχεσθαι, Ιphig.
pro τιρεττυγμένη αυτή αντίπηγα, υπό του in Τaur. ν. 506. Μusg.
"Ιωνος δηλονότι. Ι)e voce αντίτηξ vide su Ηunc versum non Choro, sed Ιoni, tri
pra ad ν. 1557. et ν. 19. Quod in voce bui vult Ηeath. eι Ιonem, cum haec dicit,
ευκύκλου, το κυ sit syllaba communis, no venenum respicere putat. Βeck.
ΙΩ Ν. 159

139o Ιδού περίπτυγμ' αντίπηγος ευκύκλου,


"Ως ου γεγήρακ έκ τινος θεηλάτου,
Ευρώς τ' άπεστι πλεγμάτων ο δ εν μέσω
Χρόνος πολύς δή τoίσδε θησαυρίσμασιν,
ΚΡ. Τί δήτα φάσμα των ανελπίστων ορώ, α",
1395 ΙΩΝ. Σιγάν συ πολλά και πάροίθεν οίσθά μοι.
ΚΡ. Ουκ εν σιωπή ταμά μή με νουθέτει.
Ορώ γάρ άγγος, ουξέθηκ' εγώ ποτε,
Σέ γ', ώ τέκνον μοι, βρέφος έτ' όντα νήπιον,
159Ο Εcce involucrum arculae rotundae,
Quomodo non consenuit Dei fato quodam ?
Εt caries abest a nexibus : quod vero interfuit
Τempus, longum jam est istis thesauris,
Cre, Quodnam insperatarum rerum spectaculum video2
1395 Ιon. Τacere tu sape etiam antea novisti mihi.
Οre. Μihi non est amplius silendum, ne πηe moneas,
Video enim arcam, in qua ego exposui olim,
Τe, Ο fili, infantem adhuc tenerum existentem

1397. ώ ξέθηκ'.

Graeca verba hic depravata sunt: σιγάν σί τoλλά και πάραθ' εν ασφαλί.

Σιγάν συ τoλλά και τάξειθεν οίσθά μοι. Ει αntea tibί tutius erat, φuod omnino
tacebas, et nunc tibi suadeo, ut taceas,
φuae cum per seinepta sunt, tum inprimis ne hominum ora iterum in te convertas.
poètre menti contraria, Quare Ηea Οιuibus aptissime Creusa subjicit haec
thius hunc versum non Choro sed Ιoni
ουκ εν σιωτή ταμά μή με νουθίττι.
tribuendum esse censebat, conjectura pa
rum felici: Μusgravio vero emendan Νon ea est rerum mearum conditio, ut
dum videbatur: tacere possinι, ηe mihi hoc suαdeas.
σιγάν συ φαύλη και τάςοιθεν ησθά μοι.
Quantillum intersit inter utramque lec
tionem
qua lectio, specie non destituta, ut tamen ταξoιθενoισθαμοι
genuinam Εuripidis scripturam praestet, πας oιθενασφαλει,
vereor. Νulla enim, guantum intelligo, in
totius actionis cursu pars est, unde Creu monere nihil attinet. Ρlane vero Εuri
sam loquacitate sibi malum peperisse ap pideum σιγάν σε -εν ασφαλεί. ut appare
pareat. Νisi tamen hoc est, non video, bit comparanti Hippol, v. 785,
quomodo Chori reprehensio locum habeat.
Αltius latet ulcus et gravius, quam prae το πολλά τζάσσειν ουκ εν ασφαλεί βίου.
stantissimi viri suspicati sunt, idem tamen ubi vide Valckenaerium, p. 247. C. φui
leni medicina sanandum. Vulgata lee eandem locutionem cum similibus illus
tione travit ad Ηerodotum. Lib. ΙV. p, 275.
σιγάν συ πολλά και πάρειθεν οίσθά μοι. 25. Νoster in Ηecuba, v. 967. εν ασφα
λεί γάρ ήδ' ιρημία. Jacobs,
Ρaulo curiosius considerata, non improba 1397. ώ ξέθηκ'] Εmendatio est Βar
biliter mihi emendasse videοr: nesii. Εd. Αld. ού ξέθηκ'. Μusg.
160 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

1420
Κέκροπος ες άντρα και Μακράς πετρηρεφείς. (1400)

1400 Λείψω δε βωμόν τόνδε, κει θανείν με χρή.


ΙΩΝ. Λάζυσθε τήνδε θεομανής γάς ήλατο,
Βωμού λιπούσα ξόανα δείτε δ' ωλένας.
ΚΡ. Σφάζοντες ου λήγοιτ’ άν ως ανθέξομαι
"ν -ν "ν Μ
1425
Και τήσδε και Ο"Ο{) Τάνy τ' έσω κεκρυμμένων, (1405)

1405 ΙΩΝ. Τάδ' ουχί δεινά, βυσιάζομαι λόγω.


ΚΡ. Ουκ αλλά σοίς φίλοισιν ευρίσκει φίλος,
Αd antra Cecropis, et ad rupibus cinctas Μacras :
1400 Relinquam igitur hanc aram, etiamsi nunc mihi moriendum sit.
Ιon. Ρrehendite hanc: divinitus enim in furorem acta desiliit,
Ηelinquens simulacra arae: vincitebrachia.
Cre, Jugulare me me desinatis, quia corripiens retinebo
Εt hanc arcam, et te, fili, et res intus reconditas.
1405 Ιon. Αnnon sunt hacc atrocia? sermone quodammodo asseror.
Οre Νon , sed amicis tuis inventus es amicus.

1404. τών τε σών κεκρ.

1397.s.'ορώ γάρ άγγος, ώ ξίθηκ' εγώ ποτε, Τyrwhitto: τών τ' έσω κεκρυμμένων, Μusg.
Σί γ',] Ita ego scribendum assero, duan 1405. βυσιάζομαι] De hoc verbo vide,
quam solus, nec ab unico adjutus, nec quae diximus ad v. 525, βυσιάζομαι λόγω
ideo doctis hoc persuasum facere despero; videtur esse allusio ex foro petita, ubi,
quomodo enim, sί ου ξίθηκ', pro ο εξίθηκ', φui alicujus rei possessionem petebant,
υt ante, legamus, το σί γ' aliquis expe ficta vi utebantur, i. e, formula verborum,
diat? Ηic itaque sensus: ορώ γαρ άγγος, non manus injectione, sibi vindicabant.
ά, ήγουν εν ώ, εξίθηκά σι, ώ τέκνον, Μi Sic certe Romani. Ηeinecc. Αntiq.
ror, hoc nemini antehac in mentem venis Lib. ΙV. Τit. 6. sect. 24.
se. Sed et acutissimo visui aliquando Legendum forte: βυσιάζομαι λοχών.
nebulae sunt offusae, et de rebus maximis Ηesychius: λοχά, θηρεύει. Dunι αlium
solliciti nequaquam ad parva solent atten custodio (vel ne evadat, assideo), ipse com
dere, Νobis quoque metuendum est, ne prehendor. Μusg.
et nostram diligentiam nonnulla effugiant, βυσιάζομαι λόγω.] Vide supra v. 525.
φuae certe lectoris candorem exercere pos Πλαστώ τινι λόγω αντενεχυράζομαι. Μa
sunt. Νos igitur Venίαm dabimus, peti nus in me injicit astuta et mendax mu
ηusφue υίcissim. Βarnes, lier, illiusque sermone opprimor. Μeta
1399. Κέκροπος ες άντρα, και Μακράς phora a rebus in pignus datis, quae in jus
πετρηρεφείς.] De hoc antro sub arce sito alterius transeunt. Βarnes.
Θt Ά rupibusΜacris nos plus semel, ut Forte, βυσιάζομαι γ' εγώ, nam υείut
supra ad ν. 936. et 495. et 13. Dicitur ηιαncipίum injecία manu abducor, Reisk.
autem Cecropis antrum, guia in Cecropia
erat, hoc est sub acropoli. Εt Ρlinius : τάδ' ουχί δεινά , βυσιάζομαι λόγω.
oppidum Cecrops a se appellavit Cecro
piam, guae nunc est Αthenis. Ηinc ν. haud scio an melius legatur:
936. Κεκροπίας πέτρας vocat. Πετρηρε - βυσιάζομαι δόλω.
φείς recte Johannes Βrodaeus vertit, pctrα
concameratas, ubi caverna est rupem trahor, tencor dolo. Verbum βυσιάζειν pri
suspendens. Βarnes. ma sua potestate nihil aliud significasse,
1404. τών τε σών] Scribendum cum nisi lrahere, έλκειν, apparet ex Ηesychio in
ΙΩ Ν. 161
η», * 2/ Ζθ
ΙΩΝ. Εγώ φίλος σός, κατά μ έκτεινες λά βα;
" 9 Α' 9 -

ΚΡ. Παίς γ', ει τόδ εστί τοίς τεκούσι φίλτατον. 1430


ΙΩΝ. Παύσαι πλέκουσα λήψομαι σ' εγώ καλώς. (1410)
"ν το Α' /

1410 ΚΡ. Ες τούθ’ ικoίμην, τούδε τοξεύω, τέκνον,


ΙΩΝ. Κενόν τόδ' άγγος, ή στέγει πλήρωμά τι;
ΚΡ. Σά γ' ένδυθ', οισί σ' εξέθηκ' εγώ ποτε.
ΙΩΝ. Και τούνoμ' αυτών εξερείς, πριν εισιδείν;
ΚΡ. Καν μή φράσω γε, κατθανείν υφίσταμαι. Ε,
Ιon. Εgone amicus tuus? et tamen me clam interfecisti 2
Cre, Imo filius es: siquidem hoc est parentibus charissimum.
Ιon. Desine dolos nectere Coarguam enim ego te probe.
141Ο Cre. Utinam eo venerim, Ο fili ; in hoc collineo.
Ιon. Vacuane est hacc arca, an tegit aliquid, φuo sit plena ?
Cre. Τua indusia, quibus te exposui ego.
Ιon. Dicesne nomen ipsorum, priusquam inspicias?
Cre. Εt si non dicam, mori lubens volό.

1409, λήψομαι δ' εγώ.

Ρυστάζοντες βυσιάζοντες ενεχυράζοντες έλ vidit, πλέκειν πλοκάς vero ab usu loquen


κοντες. Εodem etymologia ducit. Quod di Εuripideo non abhorret. ν. 824.
si quis tamen eam verbi explicationem,
- οδε δ' εψεύσατο
quam Μusgravius proposuit, magis pro
baverit, non equidem refragabor, cum πάλαι τρίτων τον ταϊδα και τλέκει πλοκάς
τοίασδε.
vel sic conjectura mea locum habere pos
sit. Vulgaris certe lectionis sensus mihi Αndromach. v. 66.
parum expeditus videtur. Jacobs.
τoίας μήχανας πλέκουσι νύν ,
1407. έκτεινες] Ηθίλησα, κτείνειν και Jacobs.
ετείρω. Vide supra ν. 1525. Βαrnes.
1408. Παίς] ου μόνον εμος φίλος είς, αλ 141ο, τοξεύω,] Ita ΜSS. Ε. G. Εd.
λά και παίς, ο φίλτατόν εστι τοίς τοκεύσιν Αld. τοξεύσαι. Μusg.
όνομα. Refertur ad Εγώ φίλος σός , Εις τούθ’ ικoίμην, τούδε τοξεύσαι,] Είθε
quod praecessit. Βarnes. ες τούτο ικoίμην, το τοξεύσαι τούδε, και εξου
1409. λήψομαι δ'] Ηecte Τyrwhittus σίαν έχειν σερί των εντός της κιβωτού στοχά
λήψομαι σ'. Μusg. ζειν και δαπτυλοδεικτείν. Τοξεύειν τινός, pro
Παύσαι πλέκονσα ) Παύσαι τεχνωμίνη, τοξεύειν κατά τινός : alias enim τοξεύειν τι,
και μηχανά, πλέκουσα. Εγώ γαρ κα vel potius τοξεύω τι, ferio aliquid jaculan
λω, σε λήψομαι, και βαδίως εξιλέγξω. do, sed τοξεύω τινος, τolo ferire aliquid,
Βαrmes. hoc est, Collimo oculis, et rem aliquam
feriendam designo, Βarnes.
Παύσαι πλέκουσα λήψομαι Δ' εγώ ΚΑ Reiskius suspicatur legendum : σεν
ΛΩΣ.
δί τουξιτάσαι (i. e, το εξετάσαι,) τέκνον,
tuum αιμtem opus ηunc est, Jili, eaplorare
Fortasse corrigendum: institutis ηuastionibus, υerumne dicam.
Παύσαι πλέκσυσα, λήψομαι Σ' εγώ, ΠΛΟ Βεck.
ΚΑΣ. 1412. Σά γ' ένδυθ',] Σά γε ενδυτά, ut
supra v, 1389. Και σύνδεθ', pro σύνδετα.
Ρro 2' emendandum esse σ', Τyrwhittus Jλανηes.
VoΙ. VΙΙ. Ι.
162 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

1415 ΙΩΝ. Λέγ' ώς έχει τι δεινόν η τόλμα γέ σου.


ΚΡ. Σκέψασθ’, ο παίς ποτ' ουσ’ ύφασμ' ύφην' εγώ,
ΙΩΝ. Ποίόν τι, πολλά παρθένων υφάσματα,
ΚΡ. Ου τέλεον, οίον δ' εκδίδαγμα κερκίδος,
ΙΩΝ.. Μορφήν έχον τίν: ώς με μη ταύτη λάβης. α"
1420 ΚΡ. Γοργών μεν εν μέσοισιν ήτρίοις πέπλων.
ΙΩΝ. "Ω Ζεύ, τίς ημάς εκκυνηγετεί πότμος ;
ΚΡ. Κεκρασπέδωταί τ' όφεσιν, αιγίδος τρόπον.
ΙΩΝ. (Ιδού..) τόδ' έσθ' ύφασμα δέσμα θ' ώς ευρίσ
14.45
κομεν.

1415 Ιon. Dic, φuia ista tua fiducia habet aliquid singulare.
Cre. Videte texturam, guam ego puella quondam existens texui.
Ιon. Qualem nam 2 multae enim sunt texturae puellarum.
Cre. Νοn absolutam, sed veluti rudimentum radii.
Ιon. Οιuam habet figuram ! ut me non hic capias.
1420 Cre, Gorgon quidem est in medio stamine peplorum.
Ιon. Ο Jupiter, guod fatum nos venatur?
Cre. Εt oram cincta est serpentibus, aegidis in modum.
Ιon. Εcce! Ηaec est textura, ut invenimus, et fasciae.

1420, ητρίων. 1423.θέσφαθ', ώς.

142ο. ήταίων τίτλων.] Legendum haud τόδ' ίσθ' ύφασμα δίσμα θ' -
dubie ή τρίοις τίτλων, peplorum staminibus.
Μιμsg. Ηesychius: σπάργανα, δίσμα. Μusg.
Γοργών μεν, etc.] Subaudi εστίν, υφαίνι 1425 ευτυχεί, ι] Οptime Piersonus ευ
ται, ή τοιούτο τι Βarnes. στοχείς, bene conjicis, Verisim, p. 13.
ήτείων πίπλων.] Ευήτηριον ιμάτιον, Μusg.
8choliast.1426, Δράκοντι μαρμαίροντε τάχχρυσον
1421. εκκυνηγετεί] Διώκει, μεταφορικώς. γίνυ.] Ηunc in modum insigni felicitate
Βαrnes. correxit Porsonus vulg, lectionem, δρά
1422. Κεκραστίδωταί τ'] Εmendatio est κοντες αρχαιόν τι παγχρύσω γ. et referri
Βarnesii. Εd. Αld. κακκρασπίδωτ. ΜSS. jussit ad ν. 25. Μalibν.
Ε. G. κεκκρασπίδωτ. Μusg. Δράκοντες] Ηunc et duos sequentes
Κεκραστέδωταί τ' όφεσιν, Αιγίδος τρόπον.] versus recte Creusae tribuit, deleta Ιonis
Κράστεδον, ora, fimbria vestis proprie, persona, Piersonus, ubi supra. Αddit
quasi κρεμάμενον εις τίδον , hinc κρασπεδόω Τoupius, ad Suidam v. υταίμακι, pro
eleganter, pro fimbria circumdo, hinc in ταγχρύσω γένυ legendum esse τάγχρυσοι
hoc loco ego κεκραστίδωτα omnino legen γίνυν, ηuod altero certe elegantius.
dum quavis mercede contendam, pro cor Μusg.
rupto illo κακκρασπίδα τ', φuod prius 1426. ss. Δράκοντες, etc. Εριχθονίου γε
magna grammatica et prosodiae injuria του τάλαι μιμήματα.] Ηuc refer illud Αn
obtinebat. Βarnes. tigoni Carystii Ηist.Μirabil. c. 12. Αμελη
1425. 9ίσφαθ'] Ιn ΜS. Ε. ita scribi σαγόρας δε ο Αθηναίοι, ο την Ατθίδα συγγι
tur θέσφαθ', ut simul appareant ductus γραφώς, ού φησι Κορώνην τροσίττασθαι τρός
litterac μ. Lego: την Ακρόπολιν, ουδ' έχoι αν ειπείν έωρακώς
5
ΙΩ Ν. Ι63

ΚΡ. "Ω χρόνιον ιστών παρθένευμα των εμών. (1425)


1425 ΙΩΝ. Εστίν τι πρός τό γ', ή μόνω τώδ' ευτυχείς,
ΚΡ. Δράκοντες αρχαιόν τι πάγχρυσοι γένυν.
ΙΩΝ.. Δώρημ’ Αθάνας, ή τέκν' εντρέφειν λέγει,
ΚΡ. Εριχθονίου γε του πάλαι μιμήματα, 1.450

ΙΩΝ. Τί δράν, τί χρήσθαι, φράζε μοι χρυσώματα.


1430 ΚΡ. Δέραια παιδί νεογόνω φέρειν, τέκνον, (1431)
ΙΩΝ. Ένεισιν οίδε το δε τρίτον ποθώ μαθεϊν.
ΚΡ. Στέφανον ελαίας αμφέθηκά σοι τότε,
Cre. Ο vetus virgineum opus mearum telarum.
1425 Ιοη. Εstne signum aliquod praeter hoc, an hoc solo felix es?
Cre, Dracones aurei genas antiquum φuoddam
Ιon. Donum Μinerva, qua liberos inter serpentes alijubet,
Cre.Αd imitationem antiqui Εrichthonii.
Ιon.Αd quid faciendum ? in quem usam (dic mihi) aurea ornamenta.
1430 Cre, Ut ferret puer recens natus haec monilia, Ο fili.
Ιon. Ιnsunt isti, tertium autem signunι cupio cognoscere,
Cre. Coronam ex illa olea imposui tibi tum,

1426, παγχρύσω γένν.

ουδείς. Αποδίδωσι δε την αιτίαν μυθικώς μον vocat ν.20. προγόνων νόμον σώζουσα, του
φησί γάρ, Ηφαίστον δοθείσης της Αθηνάς, τε γηγενούς Εριχθονίου, etc. Βαrnes.
συγκατακλιθείσαν αυτήν αφανισθήναι τον δε Ηeath. legit γένυι, et cum Βarn. ή.
"Ηφαιστον, εις γήν πεσόντα, τροίεσθαι το Reisk. conjicit: τάγχρυσον γίνος, tοια
στέρμα την δε γην ύστερον αυτό αναδούναι αμrea fietura, υcr aureum. Βeck.
Εριχθόνιον, όν τρέφειν την Αθηνάν, και εις 1428. Εριχθονίου μιμήματα.]Vid. supra
κίστην καθείρξαι, και παραθέσθαι ταϊς Κέ ν. 24. Μusg.
κροπος παισιν, Αγλαύρω, και Πανδρόσω, και 1429. χρυσώματα.] Ita ΜSS. Steph.
"Ερση, και επιτάξαι μη ανοίγει την κίστην, Εd. Αld. χρυσώμια. Vide supra ad v.
ίως αν αυτή ίλθη. Αφικoμίνην δε εις Πελ 1050. Μusg.
λήνην φίρειν όρος, να έρυμα προ της Ακροπό 1431. "Ενεισιν οίδε.] Μisero errore Βro
λεως τoιήση τάς δι Κέκροπος θυγατέρας τάς daeus fδε νult corrigi; quod versus nequa
δύο, "Αγλαυρον και Πάνδροσον, την κίστην quam admittet. Βarnes,
ανοίξαι, και ιδείν Δράκοντας δύο, περί τον 1452. s. Στέφανον ελαίας αμφίθηκά σοι
Εριχθόνιον, etc, Vid. Οvid. Μetamorph. τότε, ήν πρώτ' Αθάνας σκόπελος εισηνίγ
Lib. ΙΙ. Fab. 12. Vid. Ηyginum Lib. κατο.] Νeptunus et Μinerva de Cecropia
ΙΙ. et quae nos suprasad ν. 23. Νotan certabant, utri urbs dicaretur et cujus fer
dum vero hic est, Pausaniam cum hoc ret nomen. Νeptunus tridente scopulum
auctore non convenire, fol. 16. lin. 7. percussit, unde mare erupit; Μinerva
Ιbi enim ille reliquas duas cistam aperu cuspidetetigit, unde nata est tum primum
isse ait, Pandrosum autem nequaquam. olea, φua fere immortalis habebatur, et
De aureis vero serpentibus, Εrechthida semper virens; adeo ut etiain a Μedis
rum filiis innutritis, ex veteri quadam re exusta, denuo refloruerit. όνidius Μe
ligione et consuetudine, quae ab hoc tamorph. Lib. VΙ. Fab. 2. Cecropία
Εrichthonio ortum cepit, vide quae nos Ρallas scopulum Μαυortis in Αrce Pingit,
ad ν. 24. Εt hune morem προγόνων νό ct antiguan de terra nomine litem. Βis
Ι., 2
164 ΕΥΡΙΠΙΔ Ο Υ

"Ην πρώτ' Αθάνας σκόπελος εξηνέγκατο.


ΦΜ 2/ 9 ν 2/ 2 2 Α" Α'
1455

Ος, είπερ έστιν, ούποτ εκλείπει χλόην, (1435)


1435 Θάλλει δ ελαίας εξ ακηράτου γεγώς.
ΙΩΝ. "Ω φιλτάτη μοι μήτες, άσμενός σ' ιδών
Λ Λ' «/,

Προς ασμένας πέπτωκα σας παρηίδας.


ΚΡ. "Ω τέκνον, ώ φως μητρι κρείσσον ηλίου, - 146ο
Συγγνώσεται γάρ ο θεός - εν χεροί σ' έχω, (144ο)
3/ ρ/ " C1 ν - 9 /
1440 Αελπτον ευρημ , ον κατα γας ενερων
Χθόνιονμετά Περσεφόνας τ' εδόκουν ναίειν.
ΙΩΝ. Αλλ', ώ φίλη μοι μήτερ, εν χεροίν σέθεν
"Ο κατθανών τε κου θανών φαντάζομαι, 1465

Quam primum Palladis edidit scopulus.


Quae, si adhuc adest, nondum folia virentia amisit,
1435 Sed viret, cum ex non marcescente olea sit facta.
Ιon. Ο charissima mihi mater, ut lubens te aspicio,
Εt ad tuas genas libenter accido.
Cre. Ο fili, Ο lumen matris, praestantius sole,
Ιgnoscet enim mihi deus, in manibus te habeo
144Ο Ιnsperatum inventum : quem sub terra mortuorum
Μortuum, et cum Ρroserpina existimabam habitare,
Ιon. Αt, Ο chara mihi mater, in manibus tuis
Μortuus, et non mortuus imaginatione aspicior.

1433. εισηνέγκατο,

ser cαlestes, medio Joυe, sedibus allis Αu 1453. σκόπελος] Ιta ΜSS. Steph. Εd.
gusία grαυίtale sedent: suα φuemφue Deo Αld. σκόπιλον,
rum Ιnscribit facies: Jouis est regalis imago. εισηνέγκατο.] Οptime Scaliger: εξηνέγ
8tare Deum pelagi, longoφue forire tridente κατο. Μusg.
Αspera sατα /acil, mediοηue e υulnere sari 1434. oύτoτ'] Εmendatio est Βarnesii.
Εαsiliisse fretum, φuo pignore uendicet ur Εd. Αld. ούτερ. Μusg.
bem. Αt sibi dat clypeum, dat αcuία: "Ος είπερ έστιν, ούποτ' εκλείτει χλόην..]
cuspidis hastam, Dat galean capili, defen Cum olim oύπερ legeretur, ego oύτoτ' om
ditur ΑΕgide pectus, Percussamφue suα nino restituendum censui: ob praecedens
simulat de cuspide terram, Εdere cum enim είτες videtur corruptum in ούτερ.
Βacchis./ietum canentis oliυτ, Vide Αpol Γe hac autem olea sempervirenti, prae
lodor. Βiblioth. Lib. Ι Ι Ι. c. 15. sect. 1. ter quod nota pracedenti diximus, ad
Johannis Μeursii Cecropia, c. 19. Scali dantur et hacc, quae Joh. Βrodaeus nobis
ger legit: εξηνέγκατα, Cluum σκόπελο» citata dedit : Τheophr. δ. περί φυτών, κεφ.
Αldina editio habeat, et nonnulli Αθήνα ιδ. την δε μακροβιότητα μαρτυρούσιν επί
legant, quid si ita legamus: "Η πρώτ' γι τινών, και ημέρων, και αγρίων, και
Αθάνα σκέπελον εις ηνέγκατο. Νihil sta αι παραδεδομέναι φήμαι ταρα των μυθο
tuo. 8imilem vero locum habemus infra λόγων Ελαίαν μεν γάς λέγονσι την Αθήνησι,
ν. 1480. "Α σκοπίλοις επ' εμοίς τον ελαιοφυή Φοίνικα δε τον εν Δήλο, Κότινον δε τον εν
πάγον θάσσει. Βarnes. Ολυμπία, αφ' ου ο στίφανος, etc. Ρlinius
7
ΙΩ Ν. 165

ΚΡ.Ιώ ιώ, λαμπράς αιθέρος αμπτυχαί, (1445)


1445 Τίν' αυδάν αύσω,
Α'
Βοάσω, πόθεν μοι
η "

Συνέκυρσ αδόκητος άδονά, πόθεν


Ελάβομεν χαράν, 1470

ΙΩΝ. Εμοι γενέσθαι πάντα μάλλον άν ποτε, (1450)


1450 Μήτερ, παρέστη τωνδ', όπως σός είμ' εγώ.
ΚΡ. Έτι φόβω τρέμω.
ΙΩΝ. Μών ουκ έχειν μ' έχουσα,
ΚΡ. Τάς γάς ελπίδας απέβαλoν πρόσω.
Ιώ γύναι, πόθεν πόθεν έλαβες ε- 1475

Cre, Ιο, io, splendentis aetheris expansiones,


1445 Quam vocem sonabo ?
Clamabo ? unde mihi
Οccurrit insperata voluptas? unde
Αccepimus hoc gaudium ?
Ιon. Οmnia citius mihi eventura esse,
1450 Ο mater, in mentem venit, quam hoc, quod tuus sim ego.
Cre. Αdhuc metu tremo.
Ιon. Αn, ne non habeas me, quem habes?
Cre Ηas enim spes procul abjeceram.
Ισ, πηulier, unde unde accepisti

1444, αναπτυχαί, 1454. πόθεν semel.

Lib. ΧVΙ. c. 44. Αthenis φιμοφue oleα 1440, κατά γάς ενέρων] Legendum κατά
durare traditur, in certamine ediία α Μin χάσμ' ενέρων Χθόνιον. Νoster Pirithoo
ενυα. Ηaec ille. Βαrnes. apud Αthenaeum, p. 496. χάσμ' εις χθό
1435. ελαίας ακηράτου) Τheophrastus νιον. Μusg.
Ηistor. Ρlant. Lib. ΙV. c. 14. την δε 1440. s. Locum ita distingui vult
μακροβιότητα μαρτυρούσιν επί γι τινών και Ηeath. :
ημέρων και αγρίων, και αι παραδεδομένα "Ον κατά γάς, ενέρων
φήμαι παρά των μυθολόγων Ελαίαν μεν Χθοκίων μέτα, Περσεφόνας τ' έδόκουν ναίμν.
γάρ λίγουσι την Αθήνησι - Ρlinius Lib. Βeck,
ΧVΙ. c. 44. Αthenis quoφue olea durare
crediία in certamine ediία α Μinerυα. 1441. Χθόνιον] Θανόντα, κατά χθονός
Ηaec Βrodaeus, quibus adde Soph. ΟΕd. τιθαμμίνον. Βarnes.
Col. v. 725. et seq- Μusg. 1444. αναττυχαί,] "Η κύκλοι αιθέριοι, ή
ελαίας εξακηράτου] De hac immortali ακτίνες, διό και λαμπρα καλούνται, Vid.
olea supra duabus notis praecedentibus. infra ad ν. 1516. Βarnes.
Βarnes. 1445. αύσω,] Ιta ΜS. Ε. Εd. Αld.
εξηνάγκατο legit Reisk. Βeck, αύσσω. Μusg,
1438-1509. Vid. aliam horum ver 1451. s. ΚΡ."Εσι φέβω τρέμω. ΙΩΝ: Μών
suum distributionem apud Ηermann, ουκ έχει μ' έχουσα J In duo versus dividit
Doctr. Μetr. ed. Glasg. p, 492. s. Ηeath.:
Ι., 3
166 ΕΥ Ρ Ι Π Ι Δ ΟΥ

1455 μών βρέφος αγκαλών;


χείρα δόμους έβα Λοξίου,
Τίν' ανά (1455)
ΙΩΝ. Θείον τόδ', αλλά ταπίλοιπα της τύχης
Ευδαιμονοίμεν, ώς τα πρόσθε δυστυχή.
ΚΡ. Τέκνον, ουκ αδάκρυτος εκλοχεύη,
1460 Γόοις δε ματρός εκ χερών ορίζη, 1480

Νύν δε γενειάσιν παρά σέθεν πνέω, (1460)


Μακαριωτάτας τυχούσ’ άδονάς.
ΙΩΝ. Τούμόν λέγουσα και το σον κοινώς λέγεις,
ΚΡ. "Απαιδες ουκέτ' εσμέν ουδ' άτεκνοι,
1485
1465 Δώμα δ' έστιούται, τάδε δ έχει τυράννους
Ανηβά δ' Ερεχθευς, (1465)

Μeum infantem ulnarum ?


Ρer quam manum venit ad domum Αpollinis?
Ιon. Dei opus hoc. Αt in cateris fortunae reύus
Βeati simus, φuia res priores.fuerunt infelices.
Cre. Fili, non sine lacrymis editus es,
146Ο Εt cum lamentis ex manibus matris dimissus.
Νunc vero ad tuas genas vivo,
Βeatissimae compos facta voluptatis.
Ιon. Μeum fatum commemorans, tuum etiam dicis pariter
Cre. Sine liberis non amplius sumus, neque orbae:
1465 Εt mea domus colitur, et habet terra adhuc dominos.
Repubescit autem Εrechtheus,

1461. γενειάσι. 1462. ηδονάς.

ΚΡΕ."Ετι φόβω τρέμω. dochmaicus. Ιta disponit Ηeath.


1ΩΝ. Μών ουκ έχει μ' έχουσα : hephthemime
ris iambica. "Ιώ γύναι basis iambica.
Βeck. Πόθεν έλαβες έμών βρέφος γ' αγκαλών asynar
tetus ex dochmaicis,
1453, ασέβαλον] Ιta jam olim editum
est, nescio, quo auctore, Εd. Αld. ιπί Βeck,
βαλον, Conferri meretur Αnyta phrasis
Αnthol. Η. Steph, p. 263. 1454. s. Ηacc ad absentem Pythiam
converti censet Ρrev. nam ipsam dudum
- αλλ' επι πάντων, ante scenam reliquisse. Βeck.
Ελπίδας oυλoμένη μοίς έκύλισσε πρόσω. 1461. γενειάσιν metricausascribit Ηeath,
Βeck.
Μusg.
1465. τάδε δ' έχει] Εmendabat Scali
Ut constet metrum asynarteti ex doch ger τότε δ' έχει. Sed legendum haud du
maicis, legendum est ελπίδας γ'. Βeck. Die γά δ' έτ' έχει τυράννους ίcrra αμteπι
1454. s, εμών βρέφος αγκάλων +] Lego: reges αdhuc habet. Μusg.
εμόν βρίφος αγκάλαιν, Μusg, Ηunc versum Ηeath. ita dividit
ΙΩ Ν. 167

"Ο τε γηγενέτας δόμος ουκέτι


Νύκτας δέρκεται,
Αλίου δ' αναβλέπει λαμπάσιν.
147ο 1ΩΝ. Μήτερ, παρών μοι και πατήρ μετασχέτω
Της ηδονής τήσδ', ής έδωχή υμίν εγώ. 149 Ο

ΚΡ. "Ω τέκνον, τί φής, οίον οίον ανελέγχομαι. (1470)


ΙΩΝ. Πώς είπας, ΚP. "Αλλοθεν γέγονας άρ, άλλο
ΙΩΝ. "Ωμοι νόθον με παρθένευμ έτικτε σόν. [θεν.
1475 ΚΡ. Ουχ' υπό λαμπάδων, ουδε χορευμάτων 1495
Υμέναιος έμός, (1475)
Τέκνον, έτικτε σόν κάρα.
ΙΩΝ. Αι αί πέφυκα δυσγενής, μήτες, πόθεν,
Εt t