Vous êtes sur la page 1sur 2

1. Wstęp: Spór – referencjalizm (content nazwy własnej = indywiduum; direct reference) vs.

predykatywizm (nazwy własne – desygnacja własności indywiduum). Intuicje przemawiają na


korzyść referencjalizmu – użytkownicy języka nie muszą uchwycić znaczenia nazwy własnej
aby poprawnie się nią posługiwać.
2. Chomsky: paradygmatyczne użycia nazw własnych są singularne, nie łączą się z
determinantami. Atak predykatywistów na ideę tej paradygmatyczności -> Sloat, 69 –
paralele pomiędzy niesingularnymi użyciami rzeczowników zwykłych a nazw własnych.
3. Burge, 73: (rzekomo) predykatywne użycia nazw własnych - APE - o tym samym znaczeniu co
w wystąpieniach singularnych
4. Burge’a / Fary teoria znaczenia nazw własnych (Being Called Condition). Jak zastosować tę
teorię do APE? – jak w tych wystąpieniach nazwy własne mogą odnosić się do
partykualrnych indywiduów, tak jak podpowiada intuicja? (1) Burge: analiza demontratywna
(„to”) (2) Sloat: analiza rodzajnikowa („the”) + doprecyzowująca deskrypcja zapewniająca
unikalność wyrażenia.
5. Burge’a argument uniwersalności teorii. Teorie predykatywne zapewniają wyjaśnienia nazw
własnych we wszystkich użyciach: zarówno użyciach singularnych jak i APE. Ale tylko użyć
literalnych – literalne to takie, które spełniają tylko obiekty, które w odpowiedni sposób
miały nadaną nazwę własną – więc spełniają Burge’a teorię znaczenia. Metaforyczne użycia
mogą być wyrzucone poza teorię.
6. Użycia metonimiczne – teorie predykatywne nie mogą podać adekwatnych warunków
prawdziwości – muszą wykazać dys-analogie z APE w tych przypadkach: 1. („Dzieła”) „w
muzeum są dwa Picassa” (w sensie: dwa obrazy namalowane przez Picassa)- 2. („kopie”) –
„Na Halloween przyszło dwóch Obamów” (dwoje dzieci przebranych za Obamę) – 3.
(„podobieństwo”) – „dwie małe Leny przyszły na przyjęcie” (dwie dziewczynki, podobne do
swojej matki Leny)
4. Boer – linie dynastyczne – bycie nazywanym Romanow nie wystarczy do bycia członkiem
dynastii Romanow.
7. Zdania APE: „Dwóch Picassów jest w muzeum” mogą być interpretowane: 1) predykatywnie-
friendly 2) metonimicznie (dzieła) [CZY KAŻDE TAKIE ZDANIE MOŻE BYĆ TAK
INTERPRETOWANE?]
8. Wszystkie metonimiczne- dzieła, kopie, podobieństwa, linie dziedziczne- użycia muszą być
wyjaśnione przez predykatywistę jako metaforyczne, wypadające poza dziedzinę teorii lub
nie dotyczące nazw własnych. Ale mechanizmy, które pozwalają je tak zaklasyfikować muszą
być retroaktywnie użycie również do analizy użyć APE.
9. Predykatywistyczna obrona: dzieła, kopie, podobieństwo – nieliteralne użycia; linie
dziedziczne – nie nazwy własne.
10. Fara: odroczona interpretacja (Nunberg) „kanapka [=klient który zamówił kanapkę] jest przy
tamtym stoliku w rogu” – analogicznie funkcjonują nazwy własne, jeśli istnieje sensowna
funkcjonalna relacja między odroczonym a normalnym użyciem. (relacja między daniami w
restauracji, a klientami, którzy je zamawiają). Jak dokładnie zachodzi odroczona
interpretacja? Wersja: pragmatyczna (=to samo znaczenie inaczej użycie w innym
kontekście), semantyczna (=przesunięcie znaczenia przez kontekst; nowy polisemiczny termin
o innym znaczeniu; elipsa) - Fara nie musi opowiadać się za jedną z tych wersji. Fara
argumentuje na rzecz tezy o odroczonej interpretacji nazw własnych podając – dla każdego
typu - analogie regularnych rzeczowników, które interpretowane są w ten sposób np. „Jest
dwóch Picassów [obrazy Picassa] w muzeum” ~ „są dwie pomarańcze [obrazy pomarańczy] w
muzeum”
11. Krytyka Jeshion: nie można przeprowadzić tej paraleli od zwykłych rzeczowników do nazw
własnych – istnieje tu istotna różnica w funkcji przesuwającej znaczenie. Zwykłe rzeczowniki:
funkcja od obiektu do TYPU rzeczy. Nazwy własne: funkcja od obiektu do PARTYKULARNEGO
indywiduum.
12. Użycia APE mogą być interpretowane także jako odroczone znaczenia, niekoniecznie jako
literalne użycia. Kaplanowskie nazwy generyczne – nie są nadawane w momencie chrztu, są
schematem służącym do generowania normalnych nazw własnych. W użyciu APE „Dwóch
Picassów jest w muzuem” [w sensie dwie osoby o tym imieniu] – jest to użycie generyczne
nazw własnych, które nie jest prawdziwym użyciem nazwy własnej lub alternatywnie: użycie
w cudzysłowie – metalingwistyczne (to cios w predykatywistów – APE nie jest użyciem
normalnym nazwy własnej) [wątpliwości co do paraleli między normalnymi czasownikami
używanymi w cudzysłowie a nazwami własnymi w cudzysłowie]
13. Pozytywna propozycja referencjalistów: wszystkie przykłady metonimiczne i APE
(interpretowane jako nazwy generyczne) mogą być wyjaśnione jedną teorią przesunięcia
semantycznego z indywiduum do predykatu, która nie odwołuje się do teorii znaczenia
Burge’a/Fary. Wyjaśnia to także przesunięcia nazwy własne -> rzeczowniki masowe
(„Powinienem czytać więcej Fregego”) i czasowniki od nazw własnych („wygoogluj to”)
14. Linie dziedziczne. („Joe Romanow nie jest prawdziwym Romanowem”). Fara: to nie nazwy
własne, tylko zwykłe rzeczowniki policzalne. Jak predykatywista może udowodnić, że
Romanow w tym znaczeniu nie jest nazwą własną? Test Sloata: w ang. gramatyce – jeśli
rzeczownik występujący na pozycji podmiotu w zdaniu musi mieć rodzajnik a/the aby
zachować znaczenie oznacza to, że nie jest nazwą własną. „A Romanow lives in Moscow”, ale
nie „Romanow lives in Moscow” – więc to nie nazwa własna. Ale taki sam wynik
otrzymujemy w przypadku Alfreda (członka klasy ludzi nazwanych tym imieniem) – a to nie
zgadza się z poglądem predykatywisty [CZY PREDYKATYWISTA MUSI ZAAKCEPTOWAĆ ŻE TO
JEDYNY/ADEKWATNY TEST?]
15. Niezgodność w danych gramatycznych między predykatywistą a referencjalistą.
Predykatywista, odrzucając interpretację, że „nazwy własne” w pewnych użyciach to po
prostu przeliczalne rzeczowniki, podaje analogię: (1)„The man stopped by”, (2)„[the] Smith
stopped by”. W (1) rodzajnik jest jawny, w (2) – ukryty. Inne konstrukcje są – według
predykatywisty - niegramatyczne w szczególności (2*): „The Smith stopped by”. Są jednak
konteksty w których jest to gramatyczne – kiedy nadawca jest pewny, że odbiorca jest
wystarczająco zaznajomiony z obiektem, np. kiedy Smith był wcześniejwprowadzony za
pomocą rodzajnika nieokreślonego. Predykatywiśc: to jest gramatyczne tylko w użyciach
anaforycznych. Jeshion: niekoniecznie, przykłady z odwoływaniem się do ludzi noszących
indentyfikatory.