Vous êtes sur la page 1sur 2

Waar het vaak fout gaat, is het tijdig stellen van een exacte diagnose.

Wij zijn er van overtuigd dat het van het allergrootste belang is, zelfs klachten van oppervlakkige en recent ontstane vermoeidheid au srieux te nemen. Dit omdat een verdere achteruitgang daardoor in de meeste gevallen zou kunnen vermeden worden. Ondanks het feit dat er geen typische klachten voorkomen bij het ontwikkelen van een ernstige uitputting of een chronisch vermoeidheidssyndroom, is het duidelijk dat veel onheil kan voorkomen worden wanneer patinten er op attent gemaakt zouden worden dat ze door hun gedrag, gebrekkige stressverwerking, tekort aan slaap enz in een negatieve spiraal zouden kunnen terechtkomen. Daarenboven zou u door het nemen van de aangewezen voedingsmiddelen heel snel deze symptomen van vermoeidheid en slechte recuperatie kunnen ombuigen. Maar zoals hoger vermeld zijn de symptomen vaak erg vaag en zijn vooral specialistische artsen zich vaak niet bewust van het feit dat de gebrekkige draagkracht van de patint ten opzicht van zijn ziekte en ook de hiermee gepaard gaande behandelingen, dikwijls de oorzaak is van het falen van de diverse uitgeoefende therapien. Velen zullen zich zeker herkennen in het volgende verhaal : Fernanda is een 53-jarige vrouw die plots hevige rugpijn met uitstraling naar het onderbeen ontwikkelt. Omdat de pijn, ondanks de door de huisarts voorgeschreven medicatie, alleen maar erger wordt, wordt ze naar de spoedgevallen van het ziekenhuis in de buurt gebracht. Een CT scan brengt een grote discushernia aan het licht. Fernanda wordt opgenomen voor pijnbehandeling doch omdat deze niet aanslaat, wordt ze op de 3de dag door de neurochirurg geopereerd. Wanneer enkele dagen later de pijnmedicatie vrij snel wordt afgebouwd, blijkt dat de pijnsymptomen in het been nog even erg zijn als voor de ingreep. De chirurg stelt de dame gerust en zegt dat dit een normale spierpijn is die spontaan na enkele dagen zal verdwijnen. We zijn vandaag drie en een half jaar na de ingreep en onze patinte heeft nog steeds dezelfde pijnen. Raadplegingen bij verschillende artsen konden geen duidelijke verklaring vinden voor de pijn die deze vrouw dag en nacht kwelt. Daarenboven heeft ze ook pijn ontwikkeld over de 3 andere ledematen, voelt zich hondsmoe ( maar kan bijna niet slapen ) en heeft enorme moeite om zich te concentreren. Bij een uitgebreide ondervraging komt aan het licht dat deze symptomen in milde mate reeds voor de ingreep aanwezig waren maar nadien alleen maar verergerd zijn. Ook blijkt dat ze enkele maanden vr de ingreep door haar man werd verlaten en vooral nadien slecht is beginnen slapen. Vaststaat dat deze dame symptomen vertoont die best overeenkomen met deze van Fibromyalgie en dat de discus hernia die ze in de beginfase van deze aandoening ontwikkelde, vermoedelijk meer pijn deed door haar algemene ontreddering en dus eigenlijk niet moest geopereerd worden. Enkele weken pijnstillers en rust zouden wellicht volstaan hebben. Zou men de vermoeidheidsklachten en symptomen bij het begin goed gelezen hebben , dan had ze misschien zelfs deze pijn niet ontwikkeld.

De stress door het weggaan van haar man, de slaapstoornissen , de vermoeidheidsklachten zouden allemaal makkelijker aan te pakken zijn geweest in de beginfase en mogelijks was de ontwikkeling naar de herniaproblematiek en nadien de achteruitgang door de belasting van de ingreep, de pijn en de onzekerheid haar bespaard gebleven.