Vous êtes sur la page 1sur 36

PASARAN DAN INSTRUMEN KEWANGAN

Pasaran Kewangan Dan Aliran Dana Menurut Robinson Crusoe, keputusan untuk menyimpan dan keputusan untuk melabur adalah berbeza dari segi individu atau kumpulan. Beribu-ribu isi rumah di U.S. dan ratusan firma di U.S. terlibat dalam membuat simpanan. Hanya sedikit individu dan firma sahaja yang membeli barangan pelaburan. Untuk menyedari matlamat pelaburan, penyimpanan daripada orang ramai mesti dipindah kepada pelabur dalam membeli barangan modal. Fungsi institusi kewangan dan pasaran kewangan adalah untuk memudahkan pemindahan dana daripada penyimpan kepada pelabur.

Pasaran dan institusi kewangan bukan sahaja hanya memindahkan dana daripada simpanan isi rumah kepada pelabur dalam pembelian barangan modal. Beratus-ratusan firma perniagaan, kerajaan negeri atau tempatan, entiti luar negara, serta isi rumah telah menawarkan dana dalam pasaran kewangan U.S.. Ramai peminjam cuba memperolehi dana untuk perbelanjaan pelaburan kewangan. Kebanyakkan isi rumah dan individu adalah orang yang membelanjakan wang defisit atau peminjam. Sebagai contoh, anda mungkin adalah salah satu pelajar yang mengambil pinjaman pelajar daripada beribu-ribu orang. Selepas itu, anda akan meminjam apabila anda membeli rumah yang pertama. Kerajaan negeri atau tempatan selalunya akan meminjam kepada perbelanjaan kewangan modal seperti jalan raya dan sekolah yang baru. Kebelakangan tahun ini, kerajaan pusat membelanjakan lebih daripada hasil (defisit), dengan itu, kerajaan menawarkan bon kepada pasaran kewangan untuk menampung perbelanjaan yang defisit itu. Hal ini menunjukkan bahawa kerajaan pusat juga adalah salah satu peminjam. Firma dan kerajaan luar negara selalunya memusing ke pasaran kewangan U.S. untuk mengekalkan dana mereka.

Jadual 3.1 menunjukkan jumlah kumulatif hutang yang disebabkan oleh pelbagai perbelanjaan defisit (selain daripada institusi kewangan) dalam negara United States pada tahun 1976 dan 2003. Data ini telah disusun oleh sektor ekonomi (kerajaan, isi rumah, perniagaan dan sebagainya.) daripada penghutang (peminjam). Sebagai contohnya, isi

rumah U.S. mempunyai $9,401 billion ($9.401 trillion) daripada hutang belum jelas pada hujung tahun 2003. Walau bagaimanapun, mereka mempunyai jumlah bon yang sangat besar, akaun simpanan dalam bank dan deposit lain daripada institusi kewangan, dan jenis instrumen kewangan hutang yang lain. Sektor isi rumah dan juga sektor lain adalah pemuitang. Jadual ini menunjukkan hutang di sebelah lejer dan purata kadar pertumbuhan tahunan daripada jumlah hutang yang dinyatakan oleh setiap sektor selama 27 tahun.

Jadual 3.1 Hutang yang dipinjam oleh U.S. daripada sektor bukan kewangan Jumlah hutang Sektor yang belum jelas($ billion) Akhir tahun 1976 -Kerajaan U.S* -Kerajaan negeri Dan tempatan -Isi rumah -Firma -Korporat bukan Kewangan JUMLAH Catatan 1. nilai pasaran daripada bukan kewangan sektor equiti korporat 2. produk domestik kasar (nominal) 1885 11271 6.8 935 15473 11.0 2508 22299 8.4 826 323 608 9401 2439 4986 9.4 7.8 8.1 513 238 Akhir tahun 2003 4033 1560 7.9 7.2 Purata kadar pertumbuhan tahunan (%)_

* hutang bersih daripada kerajaan pusat, kecuali hutang yang dipinjam daripada akaun kerajaan pusat.

Sektor isi rumah adalah sektor penghutang yang paling besar (dan pertumbuhan yang cepat), seterusnya adalah syarikat korporat bukan kewangan (AT&T, Microsoft, dan

sebagainya) dan kerajaan pusat. Jumlah nilai pasaran daripada ekuiti belum jelas (saham) yang diterbitkan oleh syarikat korporat bukan kewangan adalah melebihi dua kali nilai pasaran daripada hutang yang belum jelas terbitan syarikat korporat yang sama (lihat item 1 di bawah "memo"). Jumlah perbelanjaan sektor hutang bukan kewangan di negara United States 8.4% per tahun. Sektor hutang isi rumah meningkat dengan cepat. Jumlah hutang dan hutang daripada 5 sektor meningkat cepat daripada produk domestik kasar dalam jangka masa tertentu.

Pasaran dan institusi kewangan membawa hutang dan ekuiti (unit defisit) dengan jalan keluar yang lebih menarik kepada dana (unit penawaran). Mekanisme dana penawaran memindah melalui pasaran kewangan kepada unit perbelanjaan defisit adalah ditunjuk dalam rajah 3.1.

Unit penawaran ( penyimpan/ pemberi pinjaman) adalah berada di kiri rajah di bawah. Kumpulannya merangkumi beribu-ribu individu daripada isi rumah, firma, pelbagai tahap kerajaan pada keadaan tertentu, dan entiti luar negara yang meminjamkan wang kepada U.S.. Unit perbelanjaan defisit ( sesiapa yang hasilnya tidak dapat menutup perbelanjaannya) adalah ditunjuk pada kanan rajah di bawah. Kumpulannya terdiri daripada sesetengah isi rumah, kerajaan negeri dan tempatan pada masa tertentu, kerajaan pusat, kebanyakan firma dan entiti luar negara yang meminjam di U.S.. Kesemua individu, firma, dan kerajaan meminjam wang dalam keadaan tertentu. Secara kebiasaannya, firma dan kerajaan adalah perbelanjaan defisit bersih; isi rumah adalah unit penawaran bersih. Sejak kebelakangan ini, entiti luar negara mempunyai unit penawaran bersih, memberi pinjaman lebih daripada meminjam di pasaran U.S..

Rajah 3.1 Pemindahan dana daripada unit penawaran kepada perbelanjaan defisit melalui pasaran kredit langsung dan pengantaraan kewangan.

Isi rumah dan unit penawaran lain (kiri) menyumbangkan dana mereka dengan bersedia kepada unit perbelanjaan defisit (kanan) sama ada secara langsung, melalui pembelian instrumen kewangan yang dikeluarkan oleh perbelanjaan defisit (atas), atau secara tidak langsung, melalui pembelian instrumen kewangan kedua yang diterbitkan oleh pengantaraan kewangan (bawah)

DIRECT MARKET

pinjaman tuntutan utama Unit penawaran 1. isi rumah 2. kerajaan 3. firma perniagaan 4. entiti luar

Pasaran kredit lngsung 1. pasaran wang 2. pasaran modal tuntutan utama pinjaman

Unit perbelanjaan defisit 1. firma perniagaan 2. kerajaan 3. isi rumah 4. entiti luar tuntutan utama Pengantaraan kewangan 1. Bank komersial 2. simpanan dan pinjaman 3. pasaran wang bersama dana 4. syarikat insurans nyawa 5. lain-lain pinjaman

Pinjaman

tuntutan kedua

PENGANTARAAN PASARAN

Rajah menunjukkan bahawa unit penawaran (penyimpan/ pemberi pinjaman) menawarkan simpanan supaya unit perbelanjaan defisit (peminjam/ orang yang berbelanja) melalui dua pendekatan: pasaran kredit langsung dan pasaran kredit tidak

langsung melalui pengantaraan pasaran. Dalam pasaran kredit langsung, unit perbelanjaan defisit diterbitkan oleh tuntutan pasaran, seperti saham, bon, dan instrumen hutang lain-lain, di mana dijual secara langsung oleh unit penawaran melalui broker dan peniaga (dealers). Broker bertindak sebagai agen pelanggan, bayaran komisen untuk mengesan sekuriti kepada penjual dan pembeli. Peniaga pula pemegang stok sekuriti dan bersedia untuk membeli atau menjual di pasaran penyebut harga tawaran dan menanya harga. Peniaga tidak menerima bayaran komisen. Hasil mereka datang daripada perbezaan antara menanya harga (harga jual peniaga) dengan tawaran harga (harga beli peniaga). Bahagian atas daripada rajah adalah menunjukkan aliran tuntutan, yang dikenali sebagai tuntutan utama, diterbitkan oleh orang yang mempunyai perbelanjaan defisit dan menjual melalui pasaran kredit langsung kepada penyimpan atau pemberi pinjaman dalam pertukaran penyimpanan.

Pasaran kredit secara tidak langsung merangkumi pengantaraan pasaran kewangan seperti bank, pasaran wang bersama dana, dan syarikat insurans nyawa. Institusi ini adalah pengantaraan pasaran kewangan, ditunjuk pada rajah 3.1 bahagian bawah. Dalam pengantaraan kewangan, sesetengah tuntutan utama yang diterbitkan oleh unit perbelanjaan defisit (bon, gadaian, dan sebagainya) adalah dijual kepada pengantaraan pasaran kewangan lebih senang daripada menjual secara langsung kepada unit penawaran. Pengantaraan kewangan memegang tuntutan utama sebagai pelaburan; tuntutan utama adalah aset bagi pengantaraan kewangan. Pengantaraan kewangan kemudian menerbitkan tuntutan kedua untuk mendanakan pembelian daripada tuntutan utama.; tuntutan kedua adalah liabiliti kepada pengantaraan kewangan. Tuntutan kedua simpanan deposit, polisi insurans nyawa, dan saham pasaran wang bersama dana- adalah dijual kepada unit penawaran (penyimpan). Pengantaraan kewangan adalah satu institusi yang menerbitkan tuntutan kedua untuk mengekalkan dana dan digunakan untuk

meneruskan untuk membeli tuntutan utama. Tindakan pemindahan dana daripada simpanan masyarakat atau pemberi pinjaman ini adalah untuk peminjam atau orang yang berbelanja. Sebagai contoh, bank perdagangan menerbitkan satu akaun simpanan kepada anda dan kemudian memberi secara berterusan kepada petani tempatan untuk membeli mesin baru. Dalam kes ini, bank menjadi pengantara di antara anda dengan petani. Dalam

United States, kebanyakan dana mengalir daripada penyimpan kepada orang yang perbelanjaannya defisit adalah satu saluran melalui pengantaraan kewangan (di bahagian bawah rajah 3.1)

CIRI-CIRI INSTRUMEN KEWANGAN Selepas kita membincangkan pelbagai pasaran dan instrumen kewangan, latar belakang maklumat tentang instrumen kewangan adalah penting. Tiga sifat atau ciri-ciri instrumen kewangan adalah kecairan, risiko dan hasil. Ketiga-tiga ciri ini penting dalam mempengaruhi pembuatan keputusan individu dan firma yang memperuntukkan kewangan di antara wang, saham, bon dan pelbagai lagi instrumen kewangan. Kita ringkaskan penjelasan setiap ciri dan membincangkan perhubungan di antara ketiga-tiga ciri ini.

Kecairan Kecairan ialah sesuatu aset mudah ditukarkan kepada wang ( bank memeriksa akaunakaun dan akaun semasa) dalam jangka masa yang pendek. Instrumen kewangan mesti mempunyai tiga syarat untuk memenuhi kecairan tinggi. Pertama, instrumen kewangan mesti mudah ditukar kepada wang. Kedua, kos pertukaran mesti rendah. Ketiga, prinsipal atau harga instrumen kewangan mesti stabil dari segi masa. Perkembangan pasaran kedua di mana instrumen kewangan dapat membeli dan menjual dengan mudah serta kecairan yang tinggi.

Saham biasa adalah kurang kacairan jika berbanding dengan sekuriti U.S. jangka pendek. Kedua-dua instrumen ini adalah mudah dijual di pasaran, tetapi harga saham adalah berbeza dari segi masa berbanding dengan sekuriti kerajaan. Instrumen pasaran wang (jangka pendek) harganya yang stabil adalah lebih cair jika berbanding dengan instrumen pasaran modal (jangka panjang).

Risiko

Risiko dalam instrumen kewangan berasal daripada kebarangkalian pemiliknya yang mungkin tidak boleh ditutup oleh semua nilai dana yang sebenarnya melabur. Risiko boleh dibahagi kepada dua jenis : kegagalan dan pasaran.

Risiko kegagalan adalah risiko yang mungkin tidak dapat menerima bayaran faedah dalam masa yang ditetapkan atau tidak dapat menutup nilai pokok berpunca daripada perosak kewangan daripada penerbit instrumen kewangan. Bon kerajaan U.S. membawa risiko kegagalan yang lebih rendah jika berbanding dengan bon korporat. Akaun simpanan mempunyai risiko kegagalan yang rendah jika berbanding dengan bon korporat kerana kerajaan pusat menginsuranskan deposit simpanan dalam bank

perdagangan, sebanyak $100,000 per satu akaun. Bon korporat tidak menawarkan ciri keselamatan yang sama dan risiko kegagalan yang rendah jika berbanding dengan entiti korporat kerana pemegang bon adalah dibayar sebelum pemegang saham jika syarikat korporat itu mempunyai masalah kewangan.

Risiko pasaran adalah risiko instrumen kewangan yang harganya sentiasa berubah-ubah. Jika anda hendak menjual instrumen kewangan pada jangka masa pendek, anda mungkin tidak dapat menutupi nilai pokok yang sebenar. Deposit simpanan yang disimpan dalam bank perdagangan mempunyai pasaran yang kurang risiko jika berbanding dengan bon kerajaan dan korporat pasaran jangka panjang. Anda boleh menunaikan akaun simpanan dalam jangka masa pendek dengan sepenuh nilai pokoknya. Hal ini tidak benar dalam pasaran bon, di mana harga bonnya sentiasa berubah-ubah disebabkan dengan kadar faedah pasaran. Saham biasa mempunyai lebih risiko pasaran (juga dikenali sebagai risiko kegagalan) jika berbanding dengan bon korporat kerana harga saham adalah lebih tidak stabil dari semasa ke semasa.

Hasil Hasil adalah kadar pulangan pada sesuatu aset, peratusan dalam satu tahun. Hasil adalah pengiraan pulangan tahunan dalam instrumen yang dibahagi dengan harga atau nilai pokok pada awal. Ini adalah hasil semasa. Hasil tempoh matang kadang kadang juga digunakan dalam bon. Hasil tempoh matang ialah sebarang untung atau rugi yang

diperoleh pada tempoh matang, apabila nilai muka bon (selalunya $1,000 or $ 10,000) ditebus. Bagi bon yang dibeli di bawah nilai muka, hasil tempoh matang adalah kadar purata pulangan ke atas kitaran hayat instrumen melebihi hasil semasa. Bagi bon yang dibeli di atas nilai muka, hasil tempoh matang adalah lebih rendah daripada hasil semasa kerana merugikan modal apabila ditebus pada tempoh matang.

Kecairan, risiko dan hasil : perhubungan mereka Ketiga-tiga ciri instrumen kewangan ini (kecairan, risiko dan hasil) adalah mempunyai perhubungan yang berkaitan. Kecairan dan hasil adalah hubungan songsang. Pelabur akan menerima hasil yang rendah untuk kecairan yang tinggi. Akaun simpanan mempunyai hasil yang lebih rendah jika berbanding dengan deposit tetap 3 tahun. Risiko dan hasil adalah hubungan positif. Kebanyakan pelabur adalah risiko keberatan, di mana mereka menerima pulangan yang lebih tinggi dengan mengambil risiko tinggi. Bon korporat mempunyai hasil yang tinggi berbanding dengan bon perbendaharaan U.S. kerana bon korporat mempunyai risiko kegagalan yang lebih tinggi. Kecairan dan risiko mempunyai perhubungan yang songsang. Semakin cair instrumen kewangan, semakin rendah risiko kerana mereka dapat menukarkan kepada wang dalam jangka masa pendek pada harga yang agak sama dengan harga semasa dibeli. Bon jangka panjang, di mana menunjukkan semakin banyak perubahan harga berbanding dengan bon jangka pendek, adalah kurang cair dan lebih berisiko berbanding dengan bon jangka pendek.

PENGELASAN PASARAN KEWANGAN

Pasaran Hutang vs Equiti Instrumen hutang adalah suatu perjanjian di mana peminjam akan membayar jumlah tertentu (nilai pokok atau nilai muka) pada masa hadapan. Kebanyakkan perjanjian merangkumi peminjam membuat perjanjian untuk membayar spesifit aliran faedah ( selalunya 2 kali setahun). Contoh instrumen hutang merangkumi semua bentuk sekuriti kerajaan, bon korporat, gadai janji, dan beberapa instrumen pasaran wang jangka pendek yang diterbitkan oleh bank dan perniagaan lain. Instrumen hutang adalah diperdagangkan secara aktif dalam pasaran kewangan. Equiti adalah tuntutan kewangan memberi kepada

seseorang pemilik dalam hak untuk memiliki pendapatan bersih daripada penerbitan korporat. Instrumen equiti utama adalah saham biasa yang diterbitkan oleh korporat.

Bagi pembeli sekuriti (unit penawaran), instrumen hutang dengan tuntutan kontrak yang diterbit adalah lebih selamat jika berbanding dengan equiti. Dalam kes korporat yang menghadapi masalah kekurangan modal (insolvency), pemilik kepada instrumen hutang korporat mempunyai lebih keutamaan untuk menuntut jika berbanding dengan instrumen equiti (pemegang saham) daripada pendapatan dan aset syarikat korporat. Pemegang bon adalah dibayar dahulu. Walau bagaimanapun, pemegang saham memiliki sebahagian daripada tuntutan dan faedah jika firma memperoleh keuntungan; manakala pemegang bon dan instrumen hutang lain tidak.

Pasaran Utama vs Kedua Pasaran utama adalah pasaran bagi jenama yang baru diterbitkan. Pasaran kedua pula ialah pertukaran daripada sekuriti yang diterbitkan (pemegang kedua). Kebanyakkan media memukakan pasaran utama kurang daripada pasaran kedua, dan masyarakat adalah lebih biasa dengan pasaran kedua. Apabila syarikat korporat menerbitkan sesuatu jenama atau saham yang baru, syarikat akan melibatkan bank pelaburan satu institusi yang khasnya memberi maklumat dan penasihatan kepada syarikat yang berkaitan dengan penerbitan, seperti pilihan antara penerbitan instrumen hutang atau saham. Jika firma menerbitkan hutang yang baru, bank pelabur memberi penasihatan kepada kadar kupon yang sesuai, tempoh matang bon atau instrumen bon yang lain dan sebagainya. Jika firma menerbitkan equiti yang baru (stok saham), bank pelaburan menanggung sekuriti itu; di mana bank itu bersedia untuk membeli penerbitan saham itu dan kemudian menjual saham kepada masyarakat awam. Beberapa bank pelaburan kadang kadang kumpulkan sumber dan penanggungan dalam menawarkan saham baru, maka mereka memancarkan risiko.

Orang Amerika lebih biasa dalam pasaran kedua. New York Stock Exchange dan pasaran sekuriti kerajaan U.S. adalah contoh pasaran kedua. Apabila broker menjual saham atau bon di pasaran kedua untuk pelaburan, korporat atau kerajaan adalah tidak

menyumbang dana baru. Institusi menerima dana baru hanya apabila sekuriti adalah kali pertama dikeluarkan di pasaran utama. Dalam pasaran kedua, pembeli membeli instrumen equiti atau hutang daripada parti lain. Pasaran kedua adalah penting jika berbanding dengan pasaran utama. Pasaran kedua menyediakan kecairan instrumen kewangan, menyebabkan instrumen lebih menarik bakal pembeli. Firma menggunakan aliran maklumat yang berterusan yang berkaitan dengan harga saham dan hasil bon yang menyediakan pasaran kedua untuk memutuskan sama ada menerbitkan bon yang baru atau saham yang baru.

Mengorganisasi pertukaran vs pasaran atas kaunter(OTC) Pasaran atas kaunter (OTC) ialah satu perhubungan sistem komputer di antara pelbagai peniaga yang bersedia untuk menjual dan membeli stok mereka. Pasaran OTC telah meningkatkan persaingan dalam kebelakangan tahun ini. Hari ini, adalah tidak sesuai untuk mengorganisasikan pertukaran dalam terma aliran maklumat dengan cekap. New York Stock Exchange, American Stock Exchange dan bursa saham yang lain menyediakan tempat mesyuarat yang fizikal dan alat komunikasi di mana pertukaran antara broker dan peniaga dapat menjalankan transaksi. Broker dan peniaga akan menghubung melalui pelbagai alat komunikasi untuk menghubungi broker yang lain, peniaga, firma dan individu. Permintaan membeli dan menjual dijalankan melalui rangkaian ini dengan lantai pertukaran, di mana transaksi adalah dibentuk. Pasaran OTC merangkumi bon, sijil deposit dan pasaran pertukaran luar.

Pasaran Tunai vs Terbitan Pasaran kewangan boleh dibahagi kepada sama ada bayaran dan resit sekuriti berlaku pada permulaan atau penyampaian instrumen yang ditundakan kepada kemudian hari. Pasaran tunai merangkumi transaksi di mana pembeli membayar penjual semua untuk sesuatu aset. Dalam pasaran terbitan, perdagangan adalah disusun semasa dan terma adalah ditutup, manakala penyampaian instrumen berlaku pada masa depan. Pasaran terbitan instrumen menerbitkan nilai mereka daripada nilai lapisan bawah aset. Kewangan masa depan merangkumi pembelian (dan pembayaran) instrumen kewangan pada tarikh dan penentuan harga masa depan. Option adalah perjanjian yang

menyediakan hak kepada pemilik (option) untuk menjual dan membeli aset kewangan (contoh saham atau kewangan masa depan) pada harga dan masa tertentu.

Pasaran Wang dan Modal Pasaran wang adalah satu pasaran di mana perdagangan instrumen hutang jangka pendek tempoh matangnya kurang daripada 1 tahun. Biasanya kuantiti yang besar diperdagangkan. Pasaran instrumen wang yang diterbitkan oleh kerajaan, bank, dan firma persendirian lain, yang kecairan tinggi dan risiko kegagalan yang rendah. Pasaran modal pula adalah pasaran untuk pertukaran sekuriti jangka penjang yang diterbitkan oleh kerajaan dan persendirian. Kedua-dua instrumen hutang dan equiti adalah

diperdagangkan dalam pasaran modal. Pasaran instrumen modal selalunya mengandungi risiko kegagalan lebih jika berbanding dengan pasaran instrumen wang. Dalam ganti rugi, walau bagaimanapun, instrumen jangka penjang ini biasanya menyediakan pulangan yang lebih tinggi berbanding dengan pasaran instrumen wang.

Firma perniagaan biasanya menggunakan pasaran wang untuk mengekalkan modal kerja, iaitu dana akan menutup perbelanjaan pengeluaran jangka pendek. Firma biasanya menggunakan pasaran modal untuk mengekalkan dana instrumen pelaburan jangka panjang dalam kilang, peralatan dan teknologi. Mereka menerbitkan bon dan equiti daripada projek kewangan dengan mendapat hasil yang baik pada jangka panjang.

INSTRUMEN PASARAN KEWANGAN DAN PASARAN MODAL

Alat pasaran kewangan mempunyai tempoh matang kurang dari satu tahun. Alat pasaran modal pula mempunyai tempoh matang satu tahun atau melebihi dari satu tahun. Contohnya bon dan gadaian. Stok umum atau ekuiti tidak mempunyai tempoh matang yang ditetapkan dan ia dapat dikategorikan sebagai alat pasaran modal.

INSTRUMEN PASARAN KEWANGAN Alat pasaran kewangan yang penting terdiri daripada bil perbendaharaan, sijil deposit bank boleh niaga, repo, kadar dana persekutuan dan sebagainya. Oleh kerana tempoh matang dalam instrumen pasaran wang adalah pendek, maka sekuriti hutang yang diniagakan dalam pasaran wang kurang mengalami turun naik dalam harga. Merupakan pelaburan yang kurang berisiko. Pasaran wang telah mengalami perubahan yang besar sejak tiga dekad yang lalu, dengan sebahagian besar jumlah instrumen kewangan mengalami pertumbuhan yang cepat. Jadual 3-2 menunjukkan alat pasaran kewangan yang tidak dijelaskan pada akhir 2003 dan kadar pertumbuhan kadar purata tahunan dari tahun 1980 hingga 2003.

Instrumen pasaran wang bersifat tempoh matang pendek, kurang mengalami turun naik dalam harga dan merupakan pelaburan kurang berisiko

Jenis Alat Kewangan

Nilai Lebihan Disember

Kadar Purata (%)

Kerta Dagangan Sijil Deposit Boleh Niaga Bil Perbendaharaan U.S Perjanjian Jual Beli Dolar Euro Wang Persekutuan Penerimaan Jurubank Jadual 3-2

2003 Pertumbuhan Tahunan ($ billion) 1980-2003 1289 12.1 1233 6.2 929 6.7 956 9.4 212 6.7 146 10.6 25 -10.7 Alat Pasaran Kewangan Utama

JENIS-JENIS INSTRUMEN PASARAN KEWANGAN a. Kertas Dagangan (Commercial Paper) Merupakan sekuriti pasaran wang yang diterbitkan oleh bank dan juga syarikatsyarikat. Ditawarkan oleh perbadanan swasta yang telah mempunyai nama dalam dunia korporatnya. Syarikat pengeluar akan menjual kertas dagangan kepada pelabur individu atau institusi sama ada melalui rangkaian pasaran peniaga atau penjualan terus. Biasanya, ia tidak digunakan untuk pelaburan kewangan jangka panjang tetapi lebih kepada membeli inventori atau untuk menguruskan hasil modal. Pada umumnya, dokumen ini dibeli untuk tujuan pembiayaan wang (jumlah yang diterbitkan sering kali terlalu tinggi untuk pelabur individu). Dianggap sebagai pelaburan yang selamat dan kurang berisiko. Oleh itu, pulangan terhadap dokumen perdagangan tidak besar. Terdapat empat jenis dokumen perdagangan iaitu nota perjanjian, draf, cek dan sijil deposit. Kertas dagangan sekuriti pasaran wang yang diterbitkan oleh bank dan juga syarikat

Kertas Dagangan merupakan nota janji jangka masa pendek yang dikeluarkan oleh syarikat terkemuka seperti Motorola, Honda dan lain-lain untuk menarik syarikat tersebut untuk berdagang. Tempoh matang bagi kertas dagangan adalah kurang daripada satu tahun. Terdapat lebih kurang 1200 buah negara yang mempunyai 2 million perniagaan boleh meminjam wang di pasaran ini. Kertas dagangan ini dijual terus melalui perunding. Pembeli utama yang terdiri daripada institusi kewangan atau bukan kewanganyang biasanya melihat kepada lebihan dana dalamp asaran ini. Alat ini mempunyai risiko yang rendah dan memberikan kadar pulangan yang tinggi jika dibandingkan dengan bil perbendaharaan.

Kertas dagangan ini merupakan alat pasaran kewangan yang terawal digunakan di England dan Europe. Ia menjadi terkenal di United State pada zaman ini. Syarika yang terkemuka telah memperkealkan kertas dagangan in sebagai satu alternatif untuk meminjam wang daripada bank. Pada tahun 2004, bilangan kertas dagangan yang tidak dijelaskan lebih daripada 1200 billion.

b. Sijil Deposit Bank (Negotiable Bank Certificates of Deposit) Merupakan sekuriti hutang yang dijual oleh bank kepada pendeposit yang membayar suatu jumlah faedah tahunan serta membayar balik harga belian asal pada tempoh matang. Sijil ini adalah sumber tabungan atau pembiayaan yang penting untuk bank perdagangan, syarikat-syarikat, institusi kebajikan dan juga agensi kewangan. Sijil deposit bank sekuriti hutang yang dijual oleh bank kepada pendeposit yang membayar suatu jumlah faedah tahunan berserta dengan harga asal pada tempoh matang Sijil deposit ini merupakan satu bentuk deposit yang telah ditetapkan yang mana pembeli akan menerima kadar bayaran tahunan berdasarkan sesuatu nilai. Sijil deposit boleh niaga bersifat kurang cair kerana ia perlu ditebus terlebih dahulu setelah cukup tempoh matangnya.

c. Bil Perbendaharaan (Treasury Bills) Diterbitkann oleh bank pusat sesebuah negara sahaja. Di Malaysia, bil perbendaharaan dilaksanakan oleh Bank Negara melalui tender orang perseorangan, agensi kerajaan dan syarikat. Paling selamat dan ada kalanya disifatkan sebagai pelaburan risiko-bebas kerana ia disokong penuh oleh kerajaan. Mempunyai darjah kecairan yang tertinggi di kalangan pelaburan yang ada di negara kita. Merupakan sekuriti hutang jangka pendek yang diterbitkan dalam tempoh matang selama 1 bulan / 3 bulan / 6 bulan untuk membiayai kerajaan. Pemegang sekuriti akan membayar jumlah yang ditetapkan pada tempoh matang dan tidak dikenakan bayaran faedah. Tetapi, pemegang sekuriti membayar faedah dengan menjual bil pada harga yang lebih rendah daripada jumlah yang dibayar pada tempoh matang. Bil Perbendaharaan diterbitkan oleh benk pusat dan bersifat sekuriti hutang jangka pendek, kecairan tinggi dan paling selamat bagi pelaburan Contoh: Pada Jun 2008, pemegang sekuriti membeli bil perbendaharaan bernilai RM900 yang mempunyai tempoh matang 1 tahun dan menebus balik bil tersebut pada Jun 2009 dengan nilai RM1000. Tidak begitu popular di kalangan orang perseorangan kerana ia memerlukan wang pokok yang besar dan biasanya antara $50,000 hingga $100,000. Semakin lama tempoh kematangannya bererti semakin tinggilah kadar faedahnya. Kerajaan dapat membayar balik hutang-hutang kerana ia dapat meningkatkan cukai atau menerbitkan mata wang (wang kertas dan duit syiling) untuk membayar hutang-hutang tersebut. Bil perbendaharaan ditawarkan di bank-bank, isi rumah, syarikat-syarikat dan juga pengantara kewangan yang lain.

Digemari oleh pelabur institusi seperti Kumpulan Wang Simpanan Pekerja, tabung-tabung amanah dan syarikat-syarikat insurans kerana memenuhi keperluan saluran pelaburan yang ditetapkan oleh Bank Negara Malaysia.

d. Perjanjian Pembelian Semula (Repurchase Agreements - Repos) Adalah pinjaman jangka pendek. Tempoh matang kurang daripada 2 minggu. Suatu proses penjualan dan pembelian semula pinjaman di mana mempunyai seorang peminjam yang menjual sekuriti untuk mendapatkan tunai kepada seorang pemberi pinjam dan bersetuju untuk membeli semula sekuriti-sekuriti tersebut pada masa hadapan dengan harga yang lebih tinggi. Kadar repos merupakan perbezaan di antara tunai yang dipinjam dan tunai yang dibayar balik yang diungkapkan dalam bentuk peratusan. Perjanjian pembelian semula perjanjian antara penjual dan pembeli di mana penjual akan membeli semula sekuriti yang dijual pada masa depan dengan harga yang lebih tinggi e. Eurodollars Eurodollars merujuk kepada deposit di bank luar Negara atau cawangan bank Amerika Syarikat di Negara asing (tidak semestinya di Europe). Eurodollar mula digunakan selepas perang dunia kedua semasa dollar Amerika diterima secara meluas dalam pasaran antrabangsa. Eurodollars dianggap satu instrumen pasaran wang kerana bank Amerika memerlukan dana boleh pinjam Eurodollars dari bank luar Negara atau cawangan bank Amerika di Negara asing. Firma Amerika Syarikat mencari pelabur yang boleh memberi pinjam dalam pasaran ini semasa kadar belum bayar pada euro adalah menarik. Bank menggunakan pasaran Eurodollar untuk dana apabila mereka tidak boleh mendapatkan dana melalui kaedah tradisional.

Eurodollars Deposit di bank asing atau cawangan bank A.S di negara asing, dalam nilai dollar A.S berbanding mata wang tempatan

f. Dana Persekutuan (Federal Funds) Merupakan pinjaman untuk satu malam oleh bank untuk mengekalkan rizab bank pada rizab persekutuan. Bank menyimpan rizab di rizab Bank Persekutuan untuk menyesuaikan dengan keperluan rizab dan juga untuk menjelaskan urus niaga kewangan. Urus niaga dalam pasaran dana persekutuan membolehkan institusi penyimpan dengan baki rizab dalam lebihan dari keperluan rizab untuk meminjamkan rizab kepada institusi yang kekurangan rizab Pinjaman tersebut biasanya dibuat untuk sehari sahaja. Contoh: selama satu malam. Kadar faedah yang dikenakan di mana urus niaga tersebut berlaku dikenali sebagai kadar dana persekutuan. Urus niaga dana tidak meningkatkan atau mengurangkan jumlah rizab bank. Sebaliknya, dana persekutuan membahagikan semula rizab dan membolehkan pembiayaan yang sia-sia untuk menghasilkan pulangan. Bank boleh meminjam tabungan (fund) ini untuk mengelakkan overdraf dalam akaun rizab atau untuk menyesuaikan rizab yang diperlukan. Dana persekutuan adalah wang pasti (definitive) sedia ada untuk melakukan perbelanjaan yang mana cek dan bentuk wang yang lain perlu dijelaskan oleh bank dan mengambil masa selama beberapa hari sebelum boleh digunakan untuk melakukan perbelanjaan. Dana persekutuan pinjaman untuk satu malam oleh bank untuk mengekalkan rizab bank pada rizab persekutuan

g. Penerimaan Bank (Bankers Acceptance) Merupakan satu draf masa (time draft) yang dikeluarkan dan diterima oleh pihak bank. Sebelum penerimaan, draf tersebut bukanlah tanggungan daripada bank; sekadar suatu perintah oleh penyuruh bayar cek kepada bank untuk membayar suatu jumlah wang tertentu pada tarikh tertentu kepada si pemegang draf tersebut. Penerimaan berlaku apabila bank menerima, mengesahkan dan menandatangani draf tersebut, dan draf itu akan menjadi satu liabiliti tidak bersyarat kepada bank. Jika sesebuah bank tersebut terkenal dan mempunyai reputasi yang baik, draf yang diterima itu mungkin mudah dijual di dalam pasaran. Merupakan sekuriti pasaran kewangan satu sekuriti diskaun jangka pendek yang lazimnya muncul dalam perdagangan antarabangsa.

Penerimaan bank satu draf masa yang dikeluarkan dan diterima oleh pihak bank

1. Apakah yang dimaksudkan dengan instrumen pasaran wang? 2. Jelaskan dua jenis instrumen pasaran wang. 3. Jelaskan tentang instrumen kewangan yang bersifat draf masa.

INSTRUMEN PASARAN MODAL Merupakan sekuriti hutang dan ekuiti dengan tempoh matang lebih daripada 1 tahun. Mengalami turun naik harga yang lebih luas. Pelaburan yang berisiko. Sekuriti pasaran modal sekuriti hutang dan ekuiti dengan tempoh matang lebih daripada 1 tahun

JENIS-JENIS ALAT PASARAN MODAL a. Saham Biasa (Common Stocks) Merupakan tuntutan ekuiti di atas pendapatan bersih dan aset daripada sebuah syarikat. Aset kewangan yang pemiliknya berkongsi bersama terhadap perniagaan sesebuah syarikat. Saham juga dikenali sebagai syer. Berhak ke atas pemilikan untuk berkongsi keuntungan daripada firma. Bahagian yang lebih besar dalam urus niaga saham dilakukan dalam pasaran sekunder (secondary markets). Apabila harga saham meningkat, firma akan menerbitkan syer baru. Peningkatan nilai dalam aset modal benar menggambarkan peningkatan dalam harga syer akan mendorong firma untuk meningkatkan perbelanjaan dalam pelaburan. Saham tuntutan ekuiti di atas pendapatan bersih dan aset daripada sebuah syarikat b. Bon Korporat (Corporate Bonds) Bon jangka panjang ini diterbitkan oleh syarikat-syarikat dengan kadar kepercayaan kredit yang kuat.

Merupakan hutang jangka panjang yang dituntut ke atas aset syarikat tetapi tuntutan tersebut mungkin atau mungkin tidak dijamin dengan cagaran atau aset lain.

Bon korporat biasanya mempunyai tempoh matang di antara 10 hingga 30 tahun. Bon korporat yang khas menyediakan pemegang bon bayaran bunga sebanyak dua kali setahun dan nilai muka bon dibayar dengan penuh apabila bon tersebut matang. Terdapat sesetengah bon korporat, dikenali sebagai bon boleh tukar, mempunyai ciri tambahan iaitu mengizinkan pemegang bon untuk menukarkan bon kepada saham biasa mengikut nisbah atau harga tukaran yang telah ditetapkan oleh syarikat pengeluar berdasarkan pilihan pemegang bon. Ciri ini membuatkan bon boleh ditukar ini diingini oleh pembeli pada masa hadapan dan boleh mengurangkan bayaran faedah kerana bon ini boleh meningkatkan nilai jika harga saham meningkat.

Contohnya, Citigroup corporate bonds. Bon korporat bon jangka panjang yang diterbitkan oleh syarikat-syarikat dengan kadar kepercayaan kredit yang kuat

c. Bon Munisipal Bon Negeri dan Perbandaran (Municipal Bonds / State and Local Government Bonds) Municipal bonds dibeli oleh bank pelaburan dan kemudian dijual semula kepada bank perdagangan, syarikat-syarikat insurans dan individu-individu yang berpendapatan tinggi. Pasaran bagi municipal bonds adalah kecil kerana jumlah bank yang menyertai pasaran ini adalah terhad. Jumlah pembeli yang mengendalikan sekuriti adalah terhad dan kebanyakan pembeli memegang inventori yang kecil sahaja. Sekuriti hutang pasaran modal diterbitkan oleh kerajaan negeri dan kerajaan tempatan untuk membiaya perbelanjaan ke atas pembinaan sekolah, jalan dan juga program-program besar.

Ciri penting bon ini ialah bayaran faedah dikecualikan daripada cukai pendapatan negeri dan tempatan di perbandaran yang menerbitkan bon-bon tersebut.

Sekuriti hutang jangka panjang yang mewakili suatu tuntutan ke atas sebuah bandar atau satu kawasan pentadbiran sesebuah negeri.

Bon yang baru diterbitkan akan dibeli oleh bank-bank pelaburan dan kemudian akan dijual semula kepada bank-bank perdagangan, firma insurans dan harta serta individu yang berpendapatan tinggi.

Pasaran bon ini adalah kecil kerana jumlah yang menyertai pasaran ini adalah terbatas. Bon Municipal dibeli oleh bank pelaburan & kemudian dijual kepada bank perdagangan, syarikat insurans & individu-individu yang berpendapatan tinggi

d. Sekuriti Kerajaan (Government Securities) Sekuriti kerajaan Malaysia adalah instumen hutang pasaran yang diterbitkan oleh kerajaan. Tujuan pengeluaran sekuriti kerajaan ialah untuk mengumpul dana dari pasaran domestik untuk membiayai perbelanjaan pembangunan kerajaan dan modal kerja. Bank Negara Malaysia memainkan peranan sebagai bank induk dan penasihat bagi kerajaan. Contoh sekuriti kerajaan adalah sekuriti kerajaan Malaysia (MGS), bil perbendaharaan Malaysia (MTB), isu pelaburan kerajaan (GII) dan bil perbendaharaan Islam Malaysia (MITB) Sekuriti kerajaan instrumen hutang pasaran yang diterbitkan oleh kerajaan

e. Sekuriti Agensi Kerajaan Malaysia (Malaysia Government Agency Securities) Diterbitkan oleh pelbagai agensi kerajaan untuk membiayai cagaran, pinjaman perladangan atau peralatan janakuasa. Dijamin oleh kerajaan persekutuan. Contoh, Permodalan Nasional Berhad (PNB) Sekuriti Agensi Kerajaan Malaysia diterbitkan oleh pelbagai agensi kerajaan untuk membiayai cagaran, pinjaman perladangan / peralatan janakuasa

f. Gadai janji atau cagaran (Mortgages) Pinjaman kepada isi rumah atau firma untuk membeli rumah, tanah atau aset lain, di mana aset atau tanah tersebut dijadikan jaminan untuk sesuatu pinjaman yang dibuat. Kadar faedah bagi cagaran adalah tetap terhadap jangka hayat gadai janji tersebut. Pasaran cagaran Islam beroperasi secara luas di Malaysia iaitu bukan sahaja menawarkan perkhidmatan cagaran kepada golongan Muslim malah juga kepada golongan bukan Muslim. Sejenis bon bercagar yang syarikat pengeluar menyandarkan aset tetapnya sebagai jaminan untuk membayar faedah dan wang pokok kepada pembelinya. Gadai janji atau cagaran pinjaman kepada isi rumah / firma untuk membeli aset di mana aset itu akan dijadikan jaminan bagi pinjaman itu

g. Sekuriti Gadai Janji (Mortgage-Backed Securities) Gadaian individu mempunyai risiko yang berbeza, kematangan dan kadar faedah. Alat baru ini diperkenalkan oleh Ginnie Mae, dan menguasai pasaran gadai janji. Alat kewangan ini sebagai pemisah pembiayaan dan memberi perkhidmatan bagi gadaian; pakej kumpulan bank-bank bagi gadaian janji, yang mana dijual dalam bentuk sekuriti untuk pelabur-pelabur besar. Pihak bank akan mengumpul bayaran gadaian janji bulanan dari isi rumah individu dan menyerahkan kepada dana pencen atau syarikat insuran nyawa. Ginnie Mae menjaminkan bayaran serahan ini kepada pembeli sekuriti gadai janji seterusnya terhindar daripada risiko.

PASARAN SEKURITI KERAJAAN AMERIKA SYARIKAT Sekuriti kerajaan ini penting dalam perbankan nasional dan dasar rizab persekutuan. Alat-alat dasar sekuriti banyak digunakan bagi menjual dan membeli sekuriti kerajaan melalui rangkaian pengantara sekuriti kerajaan. Penglibatan utama adalah pasaran kewangan dan juga bukan kewangan.

JENIS-JENIS SEKURITI KERAJAAN AMERIKA SYARIKAT Terdapat beberapa jenis sekuriti kerajaan A.S iaitu untuk dipasarkan dan bukan untuk dipasarkan. Bil perbendaharaan adalah alat hutang jangka pendek dengan tempoh matang antara 3 bulan hingga 1 tahun. Wang kertas perbendaharaan pula mempunyai kematangan atara 1 hingga 10 tahun manakala bon perbendaharaan mempunyai kematangan antara 10 hingga 40 tahun.

Bil Perbendaharaan. Alat ini diperkenalkan dalam 91 hari (13 minggu), 182 hari (26 minggu), dan 1 tahun matang. Sejumlah bil perbendaharaan yang tidak dijelaskan itu akan memberi kesan yang sama terhadap kematangan bil setiap bulan. AS melelongkan bil-bil perbendaharaaan yang baru setiap minggu. Bil perbendaharaan akan dijual scara bersaing malalui tawaran. Apabila bil perbendeharaan ini dikemukakan, ia akan didagangkan dalam pasaran sekunder yang tertinggi diantara persaingnya. Bil

perbdaharaan yang terdapat dalam pasaran akan matang dalam masa 6 bulan dan ianya dinyatakan di dalam The Wall Street Journal serta surat kabar utama yang lain.

Secara konvensional, bil perbendaharaan disenaraikan sebagai kadar pulangan tahunan iaitu kadar diskaun dan hasil berbandinga harga. Dengan ini, ia memberi kemudahan kepada ribuan pasaran yang ada untuk membuat perbandingan antara kadar pulangan dengan alat kewangan yang lain.

Hubungan antara kadar diskaun (r), harga (P) dan jumlah hari untuk matang (n) adalah seperti berikut:Face value (Fv) P x r = Face value (Fv) 360 jumlah hari matang (n)

Dalam formula ini, kadar pulangan tahunan dikenali sebagai kadar diskaun (r), bersamaan dengan nilai muka $ 1000 tolak harga belian dan bahagi dengan nilai muka, iaitu (1000 P)/ 1000 darab dengan faktor untung kasar tahunan (360 / bilangan hari tempoh matang). Jika bil perbendaharaan Amerika Syarikat dalam jangka masa 60 hari dijual pada harga $ 995, kadar diskaun adalah $ 5 / $1000 x 360 / 60 atau 3 peratus.

r=

FV P 360 x FV n

Kita boleh menghitung kadar diskaun dengan menggunakan persamaan (3-1), diberi harga bil perbendaharaan dan bilangan hari tempoh matang. Bil perbendaharaan kebiasaannya disebut dalam keadaan kadar diskaun lebih daripada harga. Kita boleh menyusun semula persamaan (3-1) untuk mengira harga bil perbendaharaan seperti berikut:

P = $ 1000 -

$1000(r )(n) 360

di mana, r = Kadar diskaun n = Bilangan hari tempoh matang

Kita menyelesaikan harga pada bil perbendaharaan yang utama berdasarkan jadual 3-5 dan kadar diskaun diberi 1.15 %: P = $1000 [ 1000 (0.0115) 7 ] / 360 = $ 999.776.

Kita juga boleh dengan senangnya menyemak kesahan jawapan kita dengan menggantikan jawapan kami masuk ke persamaan (3-1) dan menentukan sama ada kita mendapat kadar diskaun dengan 1.15%.

Untuk mendapatkan idea tentang kos tranksaksi dalam bil perbendaharaan U.S., kita perlu menghitung dengan harga yang ditawarkan oleh peniaga dengan menggunakan kadar diskaun yang diberi yang disebut dalam sekuriti yang sama iaitu 1.16%. Harga adalah $ 999.774.

Terdapat juga paparan yang lain yang dapat menunjukkan kecairan dan populariti bil perbendaharaan. Berdasarkan data dalam jadual 3-5, graf berkaitan dengan harga bil perbendaharaan dan bilangan hari yang tinggal ditunjukkan dalam rajah 3-2.

Masa kematangan diukur dalam bilangan hari ditunjukkan dalam paksi melintang. Harga pasaran, dihitung daripada kadar diskaun yang diberi berdasarkan isu yang dipilih dipaparkan dalam jadual 3-5 dan ditunjukkan dalam paksi menegak. Sebarang titik dalam masa (dalam kes ini, Ogos 4, 2004), harga pasaran bil perbendaharaan adalah berkait rapat (dan songsang) berkaitan dengan masa untuk kematangan. Semakin dekat tarikh kematangan, semakin tinggi harga. Untuk menghitung hasil, bil perbendaharaan perlu mempunyai peningkatan harga secara berterusan sehingga tarikh matang.

Disebabkan harga pada sebarang 91 hari atau 182 hari, bil perbendaharaan U.S. mengalami hampir peningkatan pada setiap minggu, risiko kepada pemilik bil perbendaharaan adalah hampir dengan kosong. Risiko kegagalan adalah kosong kerana kerajaan U.S boleh mengenakan cukai, meminjam atau menerbitkan wang untuk membayar kepada pemberi hutang. Risiko pasaran adalah sangat rendah sesuai dengan mekanisma yang digambarkan dalam rajah 3-2. Jika kamu membeli 91 hari bil perbendaharaan yang baru diterbitkan dan terpaksa untuk menjual selepas 30 hari, ini

menunjukkan harga pada bil perbendaharaan akan meningkat. Hanya fenomena yang membangkitkan kadar faedah pasaran dalam masa 30 hari mengikut pembelian mengelak daripada peningkatan dalam harga. Berdasarkan ketiadaan risiko yang dinampak dan bersama dengan kos transaksi yang sangat rendah, ini dapat menjelaskan populariti bil perbendaharaan merupakan pelaburan sebagai susur keluar bagi bank perdagangan, dana bersama dalam pasaran kewangan, dan dana lebihan korporat untuk melabur pada jangka masa pendek. Individu boleh membeli bil perbendaharaan dengan minimum $ 10,000 ukuran melalui bank rizab persekutuan dalam kawasan masing-masing.

Nota perbendaharaan dan Bon. Nota perbendaharaan mempunyai tempoh matang asal antara 1 10 tahun manakala bon adalah instrumen jangka panjang. Nota dan bon diterbitkan melalui tiga kaedah : lelong, pertukaran dan pelangganan. Sesetengah nota dan bon akan dilelongkan dalam cara yang sama dengan bil perbendaharaan. Dalam pertukaran, perbendaharaan menawarkan pemiliknya nota kematangan yang diwujudkan dan bagi pilihan bon yang diterbitkan. Dalam pelangganan, masyarakat awam akan diberitahu tentang kadar kupon ( hasil tahunan berasaskan nilai muka ) dan lain-lain yang berhubung dengan ciri-ciri yang baru diterbitkan. Dalam tarikh yang spesifik, pelabur perlu melanggan bagi jumlah yang diperlukan, di mana akan menjual oleh mereka pada nilai muka. Jika jumlah pelangganan umum melebihi jumlah yang ditawarkan oleh perbendaharaan, setiap pelanggan akan diperuntukkan saham pro rata daripada jumlah yang diminta. Bank perdagangan sentiasa melanggan sekuriti yang baru diterbitkan.

Satu isu yang berlaku di mana nota perbendaharaan U.S. dan bon adalah diperdagangkan secara aktif melalui peniaga. Pada hari terakhir pada nota perbendaharaan dan bon yang belum dijelaskan (melebihi 200 terbitan) perlu dicetakdan dipaparkan pada suratkhabar utama harian. Jadual 3-6 menyenaraikan sampel yang kecil dalam petikan daripada ogos 4, 2004.

Kadar kupon adalah diberi dalam kolum yang pertama. Terbitan utama disebut 2 daripada November 2004 bayar $ 2.00 setiap tahun pada setiap $ 100 pada nilai muka (atau nilai kematangan). Bagi individu yang memiliki $ 10,000 (nilai muka) bernilai 7.25 pada Mei 2016, bon diterima bayaran yang jumlahnya $ 725 setiap tahun sehingga tempoh matang. Bayaran akan dibuat pada setiap setengah tahun. Perbendaharaan memilih kadar kupon seperti nota atau bon keutamaannya dilelong pada harga yang sangat dekat dengan nilai muka ($ 100). Jika hasil bon kerajaan pada jangka masa panjang adalah diperniagakan secara aktif dengan 5.25 %, bon perbendaharaan yang baru diterbitkan mempunyai kadar kupon sebanyak 5.25 %. Kita boleh menjangka 10 Mei 2010 bon akan diterbitkan pada masa di mana hasil pasaran dipertimbangkan lebih tinggi berbanding dengan hasil pada hari ini.

Kolum kedua dalam jadual diberi tarikh matang. Nota perbendaharaan diwakili dalam huruf n mengikuti tarikh matang. Ada terbitan yang tidak mengikuti n adalah bon, di mana tempoh matang yang asal adalah antara 10 sampai 40 tahun. Jadual 3-6 termasuk tiga nota perbendaharaan dan tiga bon perbendaharaan. Kolum ketiga dan keempat menyenaraikan harga yang ditawarkan dan harga yang diminta. Di dalam persetujuan pasaran bon, angka menunjukkan hak tanda merujuk kepada 32nds berbanding dengan 100ths. 106:04 harga yang ditawarkan bagi 10 mei 2010 menunjukan harga adalah $ 106.4 / 32 atau $ 106.12 per $ 100 jumlah nilai muka. Kolum kelima menunjukkan perubahan dalam harga yang ditawarkan berkaitan dengan harga yang ditawarkan sebelum hari terakhir, diukur dalam 32nds. Pada Ogos 4, 2004, tiga sekuriti mengalami penurunan dalam harga dan tiga yang lain masih tidak berubah.

Jadual 3-6: Nota perbendaharaan dan bon perbendaharaan U.S yang dipilih pada Ogos 4, 2004. Kadar kupon 2.00 7.50 4.75 Tarikh matang (bulan, tahun) November 2004n** Februari 2005n November 2008n Ditawarkan Diminta Perubahan yang ditawarkan -1 Peratus hasil (%) 1.45 1.73 3.46

100:04 103:00 105:02

100:05 103:00 105:03

10.00 Mei 2010 106:04 106:05 7.25 Mei 2016 122:25 122:25 5.375 Februari 2031 103:00 103:00 Angka diikuti oleh tanda yang mewakili 32nds.

-2 -1

1.95 4.71 5.17

Perubahan dalam harga ditawarkan daripada harga sehari sebelum tutup, adalah 32nds. n mewakili tarikh matang yang menunjukkan nota diterbitkan. Terbitan lain adalah bon.

Sumber : Jornal Wall Street, Ogos 5, 2004

Diberi 6 sekuriti dalam jadual 3-5 adalah diberi dalam harga mengatasi nilai muka yang dibayar pada tempoh matang ($ 100). Kesemua bon ini dijual dalam harga premium kerana hasil pasaran pada harga itu telah disebut (Ogos 4, 2004). Kadar kupon, menetapkan tarikh di mana setiap bon telah diterbitkan, melebihi hasil persaingan dalam pasaran pada ogos 2004. Tekanan pasaran menawarkan harga yang tinggi pada bon melebihi nilai muka. Pembeli yang ingin membeli perlu membayar (dan penjual mendesak untuk menerima) lebih daripada nilai muka bagi hak untuk menerima bayaran kupon tahunan yang menarik, di mana ia akan diwujudkan dalam masa hasil pasaran yang tinggi. Jika hasil pasaran pada setiap titik adalah lebih tinggi berbanding dengan hasil di mana sekuriti diterbitkan, pasaran akan menekankan harga kurang $ 100 daripada nilai muka dan bon akan dijual pada harga diskaun daripada nilai muka.

Sekarang kita akan bincangkan hasil dalam nota dan bon perbendaharaan. Dua konsep hasil yang saling berkaitan disebut dalam bab sebelum ini ahla hasil semasa dan hasil pada tempoh matang. Aplikasi kepada semua jenis nota dan bon perbendaharaan: kerajaan, korporat, dan majlis perbandaran. Hasil semasa adalah bayaran tahunan (kupon) dibahagi dengan harga. Ditunjukkan dalam algebra adalah seperti berikut: (3-3) Yc =

R P

Di mana Yc adalah hasil semasa, R adalah bayaran kupon tahunan dan P adalah harga pasaran.

Gunakan 5.375s dalam Februari 2031 dalam jadual 3-6 dan jadual menunjukkan hasil semasa yang diminta adalah $ 5.375 / $ 103.00 atau 5.22 %. Disebabkan harga pasaran adalah melebihi nilai muka ($ 100), kadar hasil semasa pada 5.22% adalah di bawah kadar kupon iaitu 5.375%. Hasil semasa adalah berkaitan dengan pembelian sekuriti jangka panjang individu untuk pendapatan tahunan sahaja. Individu adalah tidak mengambil berat potensi kapital untung atau rugi yang dijual pada tarikh kematangan. Disebabkan hasil semasa tidak mempertimbangkan untung atau rugi yang akan bertambah semasa tempoh matang, dengan itu ukuran ini adalah kurang tepat untuk mengukur purata pulangan tahunan yang dapat melalui peralihan masa jika nota atau bon adalah dipegang untuk kematangan.

Untuk menghitung kapital untung atau rugi yang dijual pada tempoh matang, kamu kena mengira hasil pada tempoh matang iaitu purata hasil melalui jangka hayat sekuriti jika ia adalah dipegang untuk tempoh kematangan. Dalam kes tertentu, peningkatan atau pengurangan nilai dalam harga pasaran sekuriti menjadi bahagian pertimbangan yang penting dalam hasil purata tahunan yang dapat sepanjang jangka hayat aset. Ukuran kasar bagi hasil pada tempoh matang adalah ditunjukkan di bawah:

(3-4)

Ym =

R (C / N ) P

Di mana Ym adalah hasil pada tempoh matang, R adalah bayaran kupon tahunan, C adalah kapital untung (+) atau rugi (-) yang ditunjukkan dalam tempoh matang, N adalah bilangan tahun yang tinggal bagi kematangan, dan P adalah harga semasa sekuriti. Perbezaan yang dipertimbangkan dalam persamaan ini adalah componen C / N, di mana purata untung kapital tahunan ( atau rugi, jika C adalah negatif) diterima sepanjang jangka hayat sekuriti yang tinggal. Sekarang kita menggambarkan 5.375 dalam Februari 2031. Diberi harga diminta semasa adalah $ 103.00, kapital rugi $ 3.00 yang ditunjukkan pada tempoh matang hampir 27 tahun pada masa hadapan. Gunakan persamaan (3-4), Ym = [5.375 + (- 3.00/27)] / $ 103.00 = 5.11%, hasil dengan mudah ditunjukkan dalam jadual.

Pada contoh ini, pemilik memegang sekuriti sampai tempoh matang dan menerima purata kapital tahunan yang rugi $ 0.11 ( per $ 100 nilai muka), tambahan pula kupon tahunan $ 5.375. Hasil dikira pada tempoh matang adalah 5.11% per tahun. Disebabkan kapital rugi pada tempoh matang, hasil pada tempoh matang adalah kurang daripada hasil semasa iaitu 5.22%. Sebarang nota atau perbendaharaan dibeli dibawah nilai muka ($ 100) mempunyai hasil pada tempoh matang lebih tinggi daripada hasil semasa kerana kapital untung kapital akan ditunjukkan pada tempoh matang. Inflasi Perbendaharaan Sekuriti yang dilindungi Hampir 5 % hutang kerajaan U.S yang boleh dipasarkan adalah dalam bentuk sekuriti yang dicipta untuk melindungi pelabur daripada inflasi. Bon, pertama kali ditawarkan oleh perbendaharaan U.S pada tahun 1997, dan dipanggil TIPS adalah akronim daripada (treasury inflation-protected securities). TIPS membayar pendapatan pada setiap tahun berdasarkan kadar kupon; Tambahan pula, nilai pokok diindekskan kepada indeks harga pengguna (CPI). Jika kamu membeli $ 10,000 nilai terbitan TIPS yang baru, bon dengan 2.5% kadar kupon dan CPI meningkat kepada 4% dalam tahun pertama, kamu akan menerima bayaran kupon $ 250 dan nilai pokok secara automatik akan meningkat ke $ 10,400. Ketidakbiasaan kadar inflasi yang rendah pada tahun baru-baru ini mengehadkan populariti TIPS.

Hutang kerajaan yang tidak boleh dipasarkan Yang menunjukkan dalam jadual 3-4, bahagian hutang kerajaan yang wujud akan diterbitkan dalam bentuk yang berlainan dengan bil boleh dipasarkan, nota dan bon. Bahagian dominasi hutang tidak boleh dipasarkan adalah dalam akaun siri kerajaan, di mana lebih daripada $ 3,000 billion adalah penyumberan luar pada tahun 2004. Sekuriti ini hanya dijual kepada 20 agensi kerajaan yang bersesuaian dan dana kepercayaan seperti umur tua persatuan dan dana kepercayaan insurans orang yang hidup (dana kepercayaan sekuriti sosial), dana persaraan, dan dana insurans bank.

Bon simpanan U.S., dicipta untuk pelabur individu, adalah tidak boleh dipasarkan di mana bon simpanan adalah tidak boleh dijual kepada orang lain melalui pasaran kewangan. Walau bagaimanapun, mereka boleh menebus tunai sebelum tempoh kematangan melalui bank perdagangan dan institusi kewangan yang lain. Perbendaharaan U.S pada masa kini menawarkan dua jenis bon simpanan iaitu EE bon dan HH bon. Siri EE bon ditawarkan dan disusun daripada $ 25 kepada $ 10,000. Ini adalah bon yang mengalami peningkatan harga, seperti bil perbendaharaan U.S. Contohnya $ 25 bon ditingkatkan harga sehingga $ 50 selepas beberapa tahun. Siri EE bon boleh ditunaikan dalam masa 6 bulan selepas EE bon diterbitkan, untuk menebus tunai berdasarkan kelamaan jangka masa bon dipegang. Siri HH bon adalah bon pendapatan yang dijual pada harga $ 500, $ 1000, $ 5000 dan $ 10,000. Mereka perlu bayar faedah sahaja, dengan itu, bon tidak akan mengalami peningkatan harga. Pendapatan faedah yang didapat daripada siri EE dan bon simpanan HH adalah dikecualikan daripada cukai pendapatan tempatan.

Peraturan kerajaan dalam sistem kewangan Berkaitan dengan sektor lain dalam ekonomi U.S, sistem kewangan mempunyai peraturan yang ketat. Generasi yang sama adalah benar dalam negara yang lain di seluruh dunia. Apakah rasional bagi peraturan kerajaan ditetapkan kepada pengantara kewangan dan pasaran kewangan? Peraturan kerajaan bertujuan untuk (1) peningkatan aliran informasi kepada orang yang yang dijangkakan akan menyertai pasaran kewangan. (2) Mengukuhkan kestabilan sistem kewangan, dan (3) memperbaiki keupayaan bank pusat untuk mengawal penawaran wang dan syarat-syarat kredit.

Peningkatan keupayaan dan informasi yang tepat Semua peserta dalam sistem kewangan perlu melayari maklumat tepat pada masa dan mendapatkan maklumat yang tepat. Tanpa informasi seperti ini, membuat keputusan kewangan adalah sangat susah. Dalam bab yang sebelum ini kita telah membelajari ketidaksamaan maklumat dalam pasaran kewangan yang menyatakan bahawa bakal pemberi pinjaman mungkin mengalami kesulitan dengan pilihan songsang dan masalah risiko moral. Dengan itu, kedua-dua masalah ini akan melemahkan aktiviti dalam pasaran

kewangan. Dasar pilihan songsang mencadangkan ia adalah berisiko (kadangkala merosakkan) pada individu atau firma yang agresif untuk mencari dan mendapatkan dana dengan menjual sekuriti kepada masyarakat umum dan cenderung menawarkan apa yang muncul sebagai terma yang menarik. Dengan itu akan menyebabkan hasil yang tinggi, dividen yang tinggi dan lain-lain. Selepas firma dapat dana dengan meminjam atau menjual sekuriti kepada masyarakat umum, firma akan terlibat dalam risiko aktiviti yang berisiko iaitu sama ada dapat menerima atau tidak kadar bunga daripada pemberi pinjam atau pelabur. Untuk melanjutkan masalah ini menjadi teras, orang lain mengambil keluar dana mereka daripada pasaran kewangan dan pengantara kewangan, potensi kebaikan yang dipertimbangkan akan terbatal dalam pasaran. Dalam contoh yang lain, pemimjam yang sah tidak mendapat dana. Pada dasarnya, masalah pilihan songsang dan risiko moral boleh dikurangkan dengan penetapan peraturan oleh kerajaan untuk memastikan pendedahan maklumat boleh dipercayai, tepat dan pada masa yang tepat untuk didedahkan kepada masyarakat umum tentang syarat-syarat kewangan firma.

Tindakan sekuriti dan pertukaran pada tahun 1993, di mana diikuti daripada kejatuhan pasaran saham pada tahun 1929 dan berkaitan dengan pendedahan penipuan dalam sektor kewangan, telah mencipta sekuriti dan komisen pertukaran (SEC). SEC bertujuan untuk mengelakkan salahlaku yang berlaku sebelum tahun 1933, seperti urusniaga tidak sah secara dalaman bagi saham, bon dan instrumen kewangan yang lain, dan kegagalan korporat untuk menjelaskan dan mendedahkan dengan jujur maklumat kewangan. Pada hari ini, korporat diminta untuk menyimpankan laporan mereka mengikut tempoh masa tertentu dalam bentuk aset, liabiliti, jualan dan untung. Laporan perlu diaudit oleh firma perakaunan untuk membuktikan kebenaran mereka. Banyak kes jelas adalah penipuan, perakaunan yang tidak teratur dalam sektor korporat pada tahun 2001 dan 2002 iaitu sepanjang tuduhan perniagaan yang tidak sah, tuduhan kejujuran yang diterima dalam institusi dan pasaran kewangan.

Memastikan kestabilan pengantara kewangan Dasar ketidaksamaan informasi mencadangkan pengurus perlu mengenalpasti institusi dan pengantara kewangan yang lain untuk mengetahui dengan lebih baik pelanggan

mereka dan syarat-syarat kewangan dalam institusi tersebut. Kebanyakan penyimpan bank tidak boleh dengan tepatnya mengetahui keadaan kewangan bank dengan baik. Jika pelanggan meragui keadaan kewangan bank mereka dalam sistem kewangan secara umumnya, mereka akan mengambil keluar dana daripada menyimpan dalam institusi tersebut. Urusan bank akan menjadi cemas jika banyak pelanggan bank mengambil keluar dana mereka, memberi tekanan seperti bank untuk ditutup. Urusan bank yang cemas boleh mengakibatkan kos ekonomi yang besar, termasuk kontrak sah antara pemimjam, penurunan dalam output dan pendapatan, dan peningkatan dalam pengangguran pada seluruh negara. Kerajaan mewujudkan peraturan untuk

mengurangkan pendedahan urusan bank yang cemas. Peraturan termasuk mengehadkan kemasukan dalam perniagaan urusan bank, mengehadkan aktiviti bank, meminta pendedahan maklumat yang tepat pada tempoh masa tertentu dan melaksanakan deposit insurans.

Mengehadkan kemasukan Komisen insurans diwujudkan dengan kriteria yang ketat untuk memulakan sesebuaha pengantara kewangan yang baru. Keadaan ini tidak sama seperti kedai membaiki kereta, membuka bank yang baru atau pengantara kewangan memerlukan piagam daripada kerajaan persekutuan. Pengantara perlu mempunyai standard yang tegas untuk mendapatkan piagam. Individu yang gagal untuk mewujudkan laporan yang kukuh dan piagam persendirian akan menyebabkan tidak dapat piagam yang diizinkan daripada kerajaan persekutuan.

Pengehadan aktiviti Kecemasan kewangan dicetuskan oleh persepsi masyarakat awam yang mengandaikan mempunyai masalah kewangan dalam pasaran dan institusi kewangan. Pengantara kewangan adalah dihadkan dengan memperuntukkan beberapa jenis asset. Bank perdagangan U.S. dan institusi simpanan yang lain, tidak sama seperti Jepun dan negara yang lain yang secara umumnya melarang pembelian saham. Syarikat insurans nyawa hanya dibenarkan untuk memiliki kuantiti saham yang terhad. Institusi simpanan adalah dilarang mempunyai saham yang dimiliki dan aset lain yang dianggap berisiko, walaupun

peraturan yang sebelum ini menyekat sesetengah institusi untuk melabur dalam gadai janji.

Memerlukan pendedahan mengikut tempoh masa tertentu Pengantara kewangan adalah diperlukan untuk mendedahkan maklumat kewangan yang tepat. Bank akan diminta untuk menghantar imbangan duga untuk memenuhi peraturan pihak yang berautoriti secara berterusan dan memaparkan imbangan duga mengikut tempoh masa tertentu dalam suratkhabar tempatan. Aliran informasi yang mengikut masa mengurangkan ketidakpastian dan menggalakkan institusi untuk membuat keputusan kewangan yang berhati-hati yang menyumbangkan kepada kestabilan sistem kewangan.

Penyediaan deposit insuran Deposit insurans bertentangan dengan kegagalan institusi kewangan untuk meningkatkan kesediaan masyarakat umum untuk mengamanahkan dana kepada bank dan institusi kewangan yang lain. Insurans akan mempromosikan pengantara kewangan dan berkaitan dengan kebaikan masyarakat untuk mengurangkan kemungkinan kecemasan kewangan. FDIC ditubuhkan pada tahun 1934 mengikuti urusan kecemasan bank untuk memastikan keruntuhan sistem urusan bank dan ekonomi U.S dalam perawalan tahun 1930. FDIC menginsuranskan atau menjamin setiap deposit dalam persekutuan telah diinsuranskan dalam bank perdagangan dan bank simpanan bersama (98% daripada semua institusi) diperlukan $ 100,000 hampir dengan kegagalan dalam institusi. Jenis lain institusi simpanan juga melaksanakan deposit insurans. Persatuan simpanan dana insurans (SAIF) menyediakan deposit insurans untuk S&L, dan persatuan kredit kebangsaan dana insurans saham.

Memperbaiki kawalan kewangan Institusi simpanan adalah berkaitan dengan rizab keperluan dan merupakan syarat yang diperlukan oleh institusi ini untuk mengekalkan rizab (tunai dan deposit dalam rizab persekutuan) berjumlah tidak kurang daripada peratusan spesifik daripada liabiliti deposit mereka. Seperti yang kita telah mempelajarai dalam bahagian keempat, rizab keperluan meningkatkan keupayaan rizab persekutuan untuk mengawal kuantiti wang dalam edaran

dan mempengaruhi syarat-syarat kredit secara umum. Disebabkan kuantiti wang akan mempengaruhi aktiviti ekonomi dan tahap harga kebangsaan, rizab persekutuan adalah diizinkan mempunyai autoriti untuk menetapkan dan menguatkuasakan rizab keperluan. Sebelum tahun 1980, rizab keperluan ditentukan oleh rizab persekutuan yang diaplikasi hanya untuk bank perdagangan yang merupakan ahli sistem rizab persekutuan. Disebabkan peningkatan persepsi keupayaan persekutuan untuk mengawal penawaran wang dan syarat kredit adalah membahayakan, pembentukan undang-undang digubal pada tahun 1980 (Tindakan mengawal kewangan) diperluaskan rizab keperluan kepada semua bank perdagangan, S&L dan MSB. Deposit insurans mengurangkan sistem didedahkan kepada kecemasan yang berkemungkinan dan mengakibatkan pengecutan dalam kuantiti wang dengan meningkatkan keupayaan rizab persekutuan untuk mempengaruhi aktiviti ekonomi.

Jadual 4-3 menunjukkan sesetengah agensi peraturan yang penting dalam sistem kewangan U.S dan menunjukkan ciri-ciri peraturan dalam aplikasi setiap agensi. Agensi Pengatur Sekuriti dan komisen (SEC) Subjek Pengatur Mengorganisasi pertukaran dan pasaran kewangan Jenis Pengatur Memerlukan pendedahan maklumat, mengehad berniaga dalaman yang tidak sah. Tetapkan peraturan untuk berniaga dalam pasaran pada masa hadapan. Tetapkan keperluan rizab, memeriksa rizab persekutuan ahli bank. Mengizinkan dan memeriksa piagam persekutuan bank, mengehad jenis aset yang boleh dipegang. Memeriksa, menginsuranskan bank, mengehadkan aset yang boleh dimiliki, menyediakan deposit

Komoditi pada masa hadapan dan komisen berniaga (CFTC) Sistem Rizab Persekutuan (FRS) Pejabat Comptroller matawang (OCC)

Pasaran

Institusi Deposit

Piagam persekutuan bank perdagangan.

Insurans deposit persekutuan Korporat (FDIC)

Bank perdagangan, persatuan simpanan dan pinjaman dan bank simpanan bersama.

Menetapkan urusan bank dan komisen insuran

Institusi deposit

Pejabat penyelia hemat

Persatuan simpanan dan pinjaman

Pentadbiran persatuan kredit nasional

Piagam persatuan kredit oleh kerajaan persekutuan.

insurans berjumlah $ 100,000 per deposit. Mengizinkan dan memeriksa piagam yang dinyatakan dalam bank, mengehadkan aset yang boleh dipegang, mengenakan had kepada cawangan. Memeriksa persatuan simpanan dan pinjaman, mengehadkan jenis asset yang boleh dipegang. Memeriksa piagam persatuan kredit persekutuan, mengehadkan jenis aset yang boleh dimiliki.