Vous êtes sur la page 1sur 2

Leeuwarder Courant 12 juli 2012, pag.

14

Markant?
Gastvrouw Mirjam Westers van Badhotel Bruin werd in 2010 door haar collegas gekozen tot meest markante horecaondernemer van Friesland. Is daar anno nu nog iets van te merken? Voor we naar Vlieland afreisden,heb ik met Badhotel Bruin gebeld om te vragen of we konden lunchen en of het een bezwaar was mijn hond mee te nemen. Hond bleek van harte welkom (zoals meestal op de eilanden) en lunch geen probleem. We reizen op een waddenbiljet, inclusief treinvervoer naar Harlingen. E. stapt in Franeker in en onder het genot van een bakje automatenkoffie, boek en krant reizen we naar Vlieland. Bij aankomst trekt de zeemist wat op en komt het zonnetje te voorschijn. We hebben tijd om het dorp te verkennen, voordat de keuken van Badhotel Bruin lunch serveert. Het wordt zo zomers, dat we op het terras neerstrijken. Een vriendelijke kelner biedt aan de parasol uit te vouwen, wat geen overbodige luxe is. Door de Dorpsstraat rijden jonge stellen met kinderen voor wie de leerplicht nog niet geldt. Soms loopt er iemand met een hond voorbij, wat even voor wat opschudding zorgt bij de honden die onder de terrastafels liggen. Verder is het heel rustig voor de tijd van het jaar. We kondigen bij de kelner aan dat we graag iets willen eten en vragen naar de lunchkaart. Dat blijkt een wat onhandige, maar ongetwijfeld windbestendige kaartenstandaard te zijn. Er staat niet veel op. Een paar soepen, twee aangeklede boterhammen, een beefburger, wat nachos en borrelhapjes. Bij de uitstraling van Bruin hadden we meer verwacht. Een waarschuwing aan de telefoon, over dit beperkte aanbod, was netjes geweest. E. constateert bovendien dat de dinerkaart met mooie gerechtenniet vermeldt dat het nuttigen ervan is beperkt tot de avond. Wij als dagtoeristen voelen ons een beetje bekocht. We hebben de kelner een glas wijn gevraagd. We zijn met openbaar vervoer, dus het kan wat lijen. Bovendien is vandaag toch een beetje als een dagje uit. Naast ons zit een vrouw met haar ouders en partner. Hij blijkt uit Tsjechi te komen. De vrouw schakelt steeds soepel tussen het Nederlands en Tsjechisch. Maar omdat ze de bindende schakel is in het gezelschap, lijkt het wel of zij steeds als enige het woord voert. Dat moet voor haarzelf ook vermoeiend zijn... Met ons glaasje ros en witte huiswijn wachten we de komst van de kelner af. Hij weet immers dat we iets willen eten, dus we verwachten dat hij onze bestelling komt opnemen. Maar dat is kennelijk een verkeerde gedachte. Gastheer Paul van Essen partner van Mirjam Westers, die binnen zit- verschijnt in de deuropening, kletst met gasten in zijn buurt, maar ook hij ziet onze vragende blikken niet. Dan de hand opgestoken. Een vriendelijk meisje noteert in haar handcomputer dat we kreeftsoep bestellen en Tom Kha Kai (overigens foutief gespeld als Ton Kai Kai). Een eventuele tweede gang laten we even in het midden. Es kreeftsoep is roze, smaakt naar kreeft maar ontbeert elk stukje vlees van dit schaaldier. Mijn Thaise kippensoep is pittig, zonder na te branden. Op de bodem liggen een paar stukjes kip die lekker mals zijn. Maar van een mooi rood pepertje of een paar blaadjes koriander was de presentatie een stuk opgeknapt. De geroosterde witte boterhammetjes hebben evenmin de uitstraling waarop we hoopten. De kelner keert terug aan onze tafel en hannest een beetje onhandig met de lege borden. Bij hem bestellen we nachos (volgens de kaart geserveerd met guacemole,salsa, kip en paprika) en geroosterd zuurdesembrood met gerookte zalm en kruiden crme fraiche. Mijn boterhammetje met zalm is bescheiden van omvang. De crme fraiche oogt en smaakt niet fris zoals je mag verwachten, de glans van olie verraadt eerder mayonaise.

Alleen de lichtgroene kleur doet iets van kruiden vermoeden. E. kijkt helemaal onaangenaam verrast op. Hij was juist benieuwd wat Bruin van nachos zoumaken, maar hij krijgt een groot plat bord waarop onceremonieel tortillachips zijn uitgespreid, licht gegratineerd met kaas. Daarnaast alleen een schaaltje chilisaus. Waar zijn salsa, kip of guacemole? Die ingredinten stonden toch op de kaart? We pakken het standaardje er even bij en wat blijkt... Op een andere pagina, bij borrelhapjes, staan ook twee versies van nachos. De kale die E. heeft gekregen, of met kip en ananas. Waarom heeft de kelner ons hier niet op gewezen? Es bord verdwijnt naar de keuken en komt terug in de variant van zijn voorkeur. Dat wil zeggen... het lijkt alsof dezelfde chips alleen een nieuw laagje kaas hebben gekregen. Hier en daar zijn een paar stukjes kip en paprika toegevoegd. ,,Is dit de salsa?, vraagt E. wijzend op de rode vlekjes. Nee, salsa is een stevige dipsaus waarin stukjes paprika, ui en tomaat te herkennen zijn. Daar lijkt dit niet op en het bakje chilisaus is evenmin wat een Mexicaan eronder verstaat. Ook guacamole van avocado en andere verse ingredinten hoort meer structuur te hebben dan de saus in het andere bakje op zijn bord. Een dikke tegenvaller, en dan drukt E. zich voorzichtig uit. ,,Dit isgeen gerecht dat past bij de pretenties van dit bedrijf. Ze mikken kennelijk op het hogere segment en de prijzen zijn daar ook naar. Maar een groot bord vol kale nachos heeft geen niveau. Onze buren stappen na hun drankjes op. De Tsjechische buurman lijkt wijzer dan wij. Zijn tolk laat weten: ,,Hij wil een haring. Badhotel Bruin Dorpsstraat 88, Vlieland www.badhotelbruin.nl

Voor deze rubriek gaan LC-journalisten uit eten met Brenda de Zwaan, docente hospitality management, en Edzard Delstra, docent gastronomie, van de opleiding international hospitality management aan Stenden Hogeschool in Leeuwarden. Dit bezoek is onaangekondigd, het verslag is dan ook een momentopname.